Η νέα εποχή στη γεωπολιτική του Ελληνισμού… με προβολή ισχύος;

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Αναμφισβήτητα, η «ανακάλυψη» της Κύπρου από το ελληνικό πολιτικό σύστημα στη στιγμή της ανάγκης είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Οι πιο σοβαροί από τους παρατηρητές, αντιστρέφουν τη γνωστή αποστροφή του πρώην υπουργού Εξωτερικών και πρωθυπουργού τη Τουρκίας και τη διατυπώνουν από την ελληνική σκοπιά: «Αν δεν υπήρχε η Κύπρος έπρεπε να την εφεύρουμε».

Με αυτό δεν είχε αφήσει καμία αμφιβολία για τη σημασία του αβύθιστου αεροπλανοφόρου της ανατολικής Μεσογείου για την Τουρκία, ξεκαθαρίζοντας εμμέσως και την οπτική κάθε Τούρκου για τα γεγονότα του 1974, την εισβολή και κατοχή του 38% της νήσου. Η Τουρκία δούλεψε μεθοδικά επί πολλές δεκαετίες για να πετύχει την ψυχολογική αποστασιοποίηση του ελλαδικού με τον κυπριακό Ελληνισμό, με σημαντική επιτυχία. Χτίζοντας πάνω στο «η Κύπρος κείται μακράν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αν και δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι το ανέφερε.

Παρότι κανείς δεν άφησε τα ελληνικά F-4 Phantom, τα F-22 Raptor της εποχής, να απογειωθούν από την Κρήτη για να πλήξουν τις δυνάμεις του Αττίλα. Ούτε και τα υποβρύχια που βρίσκονταν εκεί. Αποτέλεσμα; Ενώ η επιχείρηση της εισβολής – απόβασης διδάσκεται στις σχολές πολέμου ανά τον κόσμο με… τίτλο «τι να μην κάνετε σε τέτοιες επιχειρήσεις», η ιστορία κατέγραψε απώλεια του 38% της νήσου.

Από τη μία πλευρά, πολλοί ήταν οι Κύπριοι Έλληνες που συνδέθηκαν περισσότερο με τον ηθικό αυτουργό της περιπέτειάς τους, τους Βρετανούς και επικέντρωσαν στις επιχειρηματικές δραστηριότητες και την ευμάρεια. Το νησί έγινε κόμβος κεφαλαίων από διάφορες κατευθύνσεις, με βάση ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς.

Στήθηκε ένα γαϊτανάκι υπηρεσιών, με επίκεντρο μεγάλα λογιστικά και δικηγορικά γραφεία και μεγάλο μέρος του πληθυσμού χόρευε στο ρυθμό του χρήματος. Και ξέχασε… ως αποτέλεσμα, πολλοί φλέρταραν ανοικτά και με τον δυνάστη τους, στοχοποιώντας όσους αρνούνταν να ξεχάσουν. Όσους επέμεναν να βλέπουν με εθνικά γυαλιά το νησί και έχοντας συναίσθηση του μεγάλου γεωπολιτικού παιγνίου που διεξαγόταν.

Οι καιροί όμως άλλαξαν. Ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε. Η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου πάντα θα καθόριζε τις εξελίξεις και η στάση των Ελληνοκυπρίων ήταν διαχρονικά αντικείμενο χειραγώγησης. Όσο η Τουρκία ήταν «καλή» στα μάτια της Δύσης, όλοι φλέρταραν με λύσεις που θα παρέδιδαν τον έλεγχο και των ελεύθερων περιοχών στην Τουρκία. Δικαιώνοντας το 1974 και ολοκληρώνοντας το έγκλημα.

Στο απόγειο…

Στο απόγειο των προσπαθειών ήρθε το «Σχέδιο Ανάν». Η ιστορία κατέγραψε τη στάση του Τάσου Παπαδόπουλου και την ψήφο των Ελληνοκυπρίων, που κόντρα στις πιο ισχυρές δυνάμεις επιβολής του σχεδίου, που διέθεταν τους πιο φανατικούς τους οπαδούς εντός της νήσου, έδωσε την απάντηση. Όταν ο Ερντογάν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, οι πιο κομβικοί «εισηγητές» του Σχεδίου, περιορίστηκαν να λένε πίσω από κλειστές πόρτες «ο Θεός μας φύλαξε»…

Λίγοι θυμόντουσαν τη στάση των Ισραηλινών απέναντι στο Σχέδιο Ανάν και τις ισχυρές προειδοποιήσεις τους. Παρότι οι σχέσεις έλαβαν την τροπή που γνωρίζουν όλοι μετά το 2010 και το Μαβί Μαρμαρά… Φυσικά, δεν ήταν ποτέ κάποια ξεχωριστή «αγάπη» απέναντι στους Ελληνοκυπρίους. Ψυχρό στρατηγικό συμφέρον. Είχαν λόγο να μην επιθυμούν την παράδοση του συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου σε ισλαμιστικές δυνάμεις και αν ανεχθούν τη μετατροπή του σε κέντρο οργανωμένου εγκλήματος.

Τότε, όποιος έλεγε ότι το νησί προσφέρει το στρατηγικό βάθος που στερείται το εβραϊκό κράτος, τον κοιτούσαν με καχυποψία. Σήμερα, η στρατηγική αυτή ανάγκη αλλά και τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας του εβραϊκού πληθυσμού που στη σύντομη ιστορία του ζει διαρκώς μέσα σε πολέμους, έχει πολλαπλασιάσει τις ισραηλινές ιδιοκτησίες ακινήτων στο νησί, ένα φαινόμενο που πρέπει να αξιολογηθεί και ξεχωριστά για τις αλλαγές, άμεσες και δυνητικές που επιφέρει. Τα ίδια δεδομένα έχουν φέρει κοντά Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα.

Ξαφνικά, η Κύπρος ένιωσε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Είχε προηγηθεί παρόμοια κατάσταση στο επίπεδο της οικονομίας, με την «διά της βίας» εξασφάλιση πλήρους ελέγχου της οικονομικής ζωής του τόπου από τις ΗΠΑ, εκτοπίζοντας τη ρωσική ισχύ. Η γεωπολιτική είχε πάλι καθορίσει την πορεία της νήσου. Στις σημερινές συνθήκες όμως, οι κυρίαρχοι της περιοχής είναι μπλεγμένοι σε πόλεμο στο Ιράν.

Τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας με τις τελευταίες κατά φαντασία μεγάλες δυνάμεις, θύμισαν στους Ελληνοκύπριους ότι η πατρίδα τους θα είναι πάντα ευάλωτη στις γεωπολιτικές δονήσεις. Η εποχή είναι ιδιαιτέρως «σεισμογενής» και τα «ρήγματα» μπορούν να δώσουν μεγάλους «σεισμούς». Η επίπλαστη νιρβάνα της ευμάρειας δίνει τη θέση της στην ανησυχία για το αύριο.

“Αεροπλάνα και βαπόρια”

Και ξαφνικά η «μητέρα πατρίδα» ανταποκρίθηκε εντός ωρών… μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία, μαζί με την επίσκεψη υπουργού Εθνικής Άμυνας και αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Καταγράφηκαν δηλώσεις στην κατεύθυνση αποκατάστασης του ψυχολογικού δεσμού Ελλάδας και Κύπρου. Άρα; Quo vadis; Ας δούμε τι θα πρέπει να ακολουθήσει εάν οι πολιτικές ηγεσίες εννοούν όσα δήλωναν χθες.

Πλέον, λογικά, θα ξαναδούμε μαχητικά και ναυτικές μονάδες όταν η Τουρκία ασκήσει εκ νέου πιέσεις. Όπως για παράδειγμα το διάστημα 2018-2020 για να παρεμποδίσει την ιταλική ΕΝΙ, τη γαλλική TOTAL και την αμερικανική Exxon να δραστηριοποιηθούν στην κυπριακή ΑΟΖ. Πώς να μην κινητοποιηθεί ο Έλληνας υπουργός που σήμερα αποθεώνεται από φιλικές γραφίδες, που του αποδίδουν την πατρότητα της ιδέας γι’ αυτή την εντυπωσιακή επανάκαμψη της Αθήνας στην ανατολική Μεσόγειο;

Η νέα ειλικρινής και… ανδρειωμένη στάση της Αθήνας, μακριά από μικροπολιτικούς υπολογισμούς, προφανώς θα λύσει και το πρόβλημα με το καλώδιο. Όποιος διαφωνεί με ιδιοτελές κίνητρο προβάλλοντας υποκριτικά ότι ο λόγος είναι ότι η ισχυρή Αθήνα δεν το προστατεύει, θα σιωπήσει για πάντα. Τα ίδια και στην Κάσο. Διαφωνεί κανείς; Είναι δυνατόν να κείται ακόμη μακράν;

Οι δε κακεντρεχείς που «ανακαλύπτουν» δήθεν επεισόδια του πρόσφατου παρελθόντος με τις δυο πρωτεύουσες να διχάζονται σοβαρά στο θέμα της κατάθεσης κοινών προτάσεων ώστε να έχουν δυνατότητα χαμηλότοκης χρηματοδότησης από το ευρωπαϊκό μηχανισμό SAFE, προφανώς θα καταπιούν τη γλώσσα τους. Εάν δεν έχουν πρώτα δηλητηριαστεί από αυτήν, υποστηρίζοντας… «πλάκα θα έχει να ζητήσει η Αθήνα αντάλλαγμα όσα δεν της δόθηκαν πριν από μερικούς μήνες». Και η ζωή συνεχίζεται.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.