Αποκάλυψη: Το Ισραήλ προετοιμάστηκε για αμερικανική επίθεση αυτό το Σαββατοκύριακο .

Τι άλλαξε την περασμένη Πέμπτη. Η αλλαγή στρατηγικής

Το Ισραήλ προετοιμαζόταν για μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν, αλλά προς την Πέμπτη έγινε σαφές ότι είχε αναβληθεί για άλλη ημερομηνία, ίσως όχι μακριά. Το υπουργικό συμβούλιο θα συνεδριάσει, η πιθανότητα συμφωνίας εξακολουθεί να είναι στο τραπέζι. Στην Τεχεράνη, στάλθηκε ένα απειλητικό μήνυμα μέσω λιβανέζικου καναλιού: «Η παγκόσμια τάξη θα καταρρεύσει, η Κίνα και η Ρωσία θα έχουν διαφορετικούς υπολογισμούς». Οι σκέψεις που θα καθορίσουν το χρονοδιάγραμμα – και η πιθανότητα να βλάψουν τον Χαμενεΐ και τον γιο του

Μετά την αναβολή της περασμένης Πέμπτης, το υπουργικό συμβούλιο πολιτικής ασφάλειας θα συνεδριάσει σήμερα (Κυριακή) για να συζητήσει τις προετοιμασίες για μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν, τόσο σε αμυντικό όσο και σε επιθετικό επίπεδο. Η υπόθεση εργασίας είναι ότι το Ισραήλ θα βοηθήσει τους Αμερικανούς – και ότι θα υπάρξει καταμερισμός εργασίας μεταξύ των χωρών. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ είχε ήδη προετοιμαστεί για μια επίθεση κατά τη διάρκεια του τρέχοντος Σαββατοκύριακου, αλλά προς την Πέμπτη έγινε σαφές ότι αναβλήθηκε για άγνωστη ημερομηνία – αλλά όχι μακριά.

Παράλληλα με όλα αυτά, η πιθανότητα πολιτικής διευθέτησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν εξακολουθεί να υπάρχει στα χαρτιά, αν και σε αυτό το στάδιο φαίνεται ότι η πιθανότητα στρατιωτικής κλιμάκωσης είναι πολύ μεγαλύτερη. Τα θεμελιώδη κενά στις θεμελιώδεις αντιλήψεις των μερών καθιστούν δύσκολη τη διαμεσολάβηση, και η Ουάσιγκτον βλέπει ακόμη και το καθεστώς του Αγιατολάχ ως αποδυναμωμένο και οικονομικά και πολιτικά αδύναμο – έτσι ώστε να μπορούν να του επιβληθούν εκτεταμένες παραχωρήσεις. Στην Τεχεράνη, από την άλλη πλευρά, προτιμούν να ρισκάρουν μια στρατιωτική αντιπαράθεση παρά να παρουσιάζονται ως παραδομένοι στις αμερικανικές επιταγές.

Η απόφαση για το αν οι ιρανικές προτάσεις συμβιβασμού θα παρουσιαστούν ως επίτευγμα που θα δικαιολογήσει την αποφυγή του πολέμου εξαρτάται όχι μόνο από τις τάξεις του επαγγέλματος, αλλά σε μεγάλο βαθμό από έναν άνθρωπο: τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Εάν αποφασίσει ότι οι παραχωρήσεις δεν επαρκούν, οποιοδήποτε σενάριο – από μια περιορισμένη και μερική συμφωνία έως μια επίθεση πλήρους κλίμακας – παραμένει στο τραπέζι.

Και αν τελικά επιλεγεί η επιλογή μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης, οι δυνατότητες του Ιράν να προκαλέσει σημαντική ζημιά στο Ισραήλ, στις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή και στα κράτη του Κόλπου δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Η γκάμα βαλλιστικών πυραύλων, drones και περιφερειακών πληρεξουσίων του δίνει τη δυνατότητα να αντιδράσει επώδυνα. Ωστόσο, τα τελευταία δύο χρόνια, έχει αναπτυχθεί ένας δημόσιος και ασφαλιστικός διάλογος που μερικές φορές τείνει να ενισχύει τη δύναμη του αντιπάλου, είτε πρόκειται για το Ιράν είτε για οργανισμούς όπως η Χεζμπολάχ, ενώ ταυτόχρονα υποτιμά τις επιθετικές και αμυντικές ικανότητες του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μια στρατιωτική σύγκρουση, εάν συμβεί, δεν θα κλιμακωθεί απαραίτητα σε έναν παρατεταμένο και αναποφάσιστο πόλεμο φθοράς. Τα αεροπορικά, τα μυστικά και τα τεχνολογικά πλεονεκτήματα του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να επιτρέψουν σχετικά σύντομες και στοχευμένες κινήσεις που θα προκαλέσουν σοβαρές ζημιές στα πυραυλικά και πυρηνικά συστήματα – ακόμη και αν δεν οδηγήσουν σε άμεση αλλαγή καθεστώτος.

Εν τω μεταξύ, η αμερικανική διαδικασία λήψης αποφάσεων εγείρει ερωτήματα. Ξεκίνησε με δημόσια μηνύματα υποστήριξης προς τους διαδηλωτές στο Ιράν, συνεχίστηκε με συνεπείς διαπραγματεύσεις και συνοδεύτηκε από στρατιωτικές απειλές και επιχειρησιακές προετοιμασίες. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν, οι πυρηνικές και πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν δεν θεωρούνταν επαρκείς λόγοι για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Ωστόσο, από την οπτική γωνία του Ισραήλ, οι εξελίξεις μπορεί να εκληφθούν ως παράθυρο ευκαιρίας. Η Ιερουσαλήμ ανησυχεί όχι μόνο για το πυρηνικό πρόγραμμα αλλά και – και ίσως κυρίως – για την ενίσχυση του συστήματος πυραύλων ακριβείας του Ιράν. Η στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ μπορεί να επιτρέψει συστηματική ζημιά στην υποδομή παραγωγής, αποθήκευσης και εκτόξευσης – και ίσως ακόμη και να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς επιτιθέμενη στα κέντρα εξουσίας και τους μηχανισμούς καταστολής.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.