Μέσω αυτής της σύγκρισης, αναλύεται η επισφαλής θέση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και η πιθανότητα λήψης αντίστοιχων μέτρων επιβολής του νόμου από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο μέλλον. Η ιστορική αναδρομή καταδεικνύει ότι οι προσωπικές σχέσεις ηγετών με την εκάστοτε αμερικανική κυβέρνηση δεν διασφαλίζουν μακροπρόθεσμη ασυλία, καθώς οι προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ μεταβάλλονται.
Το άρθρο ξεκινά με την σύλληψη και μεταφορά του Μαδούρο στη Νέα Υόρκη με κατηγορίες που αφορούν ναρκω-τρομοκρατία, παράνομη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και παράνομη οπλοκατοχή και εμπορία όπλων. Η επιχείρηση, σημειώνεται, παρουσιάζει αναλογίες με την “Επιχείρηση Δίκαιη Αιτία” (Operation Just Cause) (1989) για τη σύλληψη του Μανουέλ Ορτέγκα (Manuel Noriega) στον Παναμά.
Ο Ερντογάν να φοβάται!
Ο Τούρκος πρόεδρος θα πρέπει να ανησυχεί πολύ. Όπως ο Τσάβες και ο Μαδούρο, ο ισλαμιστής Ερντογάν έχει αξιοποιήσει μια αρχική εκλογική νίκη για να αποκτήσει σιδηρά εξουσία. Δεν έχει κερδίσει καμία εκλογή νόμιμα σε δύο δεκαετίες, είτε χειραγωγώντας τα εκλογικά αποτελέσματα είτε φυλακίζοντας υποψηφίους της αντιπολίτευσης.
Η οργάνωση «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» κατατάσσει την Τουρκία και τη Βενεζουέλα στην ίδια θέση όσον αφορά την καταπάτηση της ελευθερίας του Τύπου. Τόσο ο Ερντογάν όσο και ο Μαδούρο έχουν αγκαλιάσει, αν όχι υποστηρίξει, τρομοκρατικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων της Χάμας και της Χεζμπολάχ. Τα μέλη της οικογένειας του Ερντογάν επωφελήθηκαν από το πετρέλαιο και το εμπόριο με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ερντογάν μπορεί να μην νοιάζεται, πιστεύοντας ότι μπορεί κυριολεκτικά να ξεφύγει λόγω των στενών προσωπικών του δεσμών με τον Τραμπ. Θα έκανε όμως λάθος αν θεωρούσε αυτή την προστασία δεδομένη. Οι στενοί του δεσμοί με τον Λευκό Οίκο πιθανότατα θα διαρραγούν, όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από το αξίωμα.
Πράγματι, ο Ερντογάν θα έπρεπε να αναλογιστεί την τύχη άλλων ηγετών που στο παρελθόν πόνταραν υπερβολικά στις σχέσεις τους με την Ουάσιγκτον. Τόσο του Noriega όσο και του Maduro ο η πολιτική μοίρα μεταβλήθηκε δραστικά ως αποτέλεσμα αλλαγών στην αμερικανική πολιτική σκηνή.
Ο Ρίγκαν και ο Νοριέγκα του Παναμά
Ο πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν και η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) είχαν αρχικά αγκαλιάσει τον Noriega ως πιθανό σύμμαχο απέναντι στις κομμουνιστικές εξεγέρσεις. Ωστόσο, ο George H.W. Bush -πρώην διευθυντής της CIA- έκρινε αργότερα ότι το κόστος ανοχής των ενεργειών και της συμπεριφοράς του Νοριέγα ήταν πλέον δυσβάστακτο. Αντίστοιχα, η κυβέρνηση Ομπάμα είχε αρχικά υιοθετήσει το αφήγημα του Τσάβες και του Μαδούρο, με τον Τζον Κέρι, τότε υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία το 2004, να δηλώνει ότι θα στήριζε δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες όπως ο Τσάβες, ακόμη κι αν ήταν «ατελείς».
Τέτοιες μεταστροφές, όμως, δεν περιορίζονται στη Λατινική Αμερική. Λιγότερο από μία δεκαετία αφότου ο Ρίγκαν παρουσίαζε τον Ιρακινό πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν ως δύναμη μετριοπάθειας στη Μέση Ανατολή, ο πρεσβύτερος Μπους βρέθηκε σε πόλεμο εναντίον του. Αντίστοιχα, ένας προοδευτικός διάδοχος του Τραμπ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου περισσότερο ως παρία παρά ως εταίρο.
Αυτό που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν, ωστόσο, δεν είναι απλώς μια επιδείνωση της πολιτικής του θέσης, αλλά μια μεταχείριση αντίστοιχη με εκείνη του Μαδούρο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η σύζυγος του Μαδούρο φέρεται να νομιμοποίησε έσοδα από ναρκωτικά στην Τουρκία, κάτι που ενδέχεται να αποκαλυφθεί στην επικείμενη δίκη του Μαδούρο.
Πληρώνει με χρυσάφι…
Ο Ερντογάν επέβλεψε ένα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων σύστημα παράκαμψης κυρώσεων, βασισμένο σε ανταλλαγή χρυσού με πετρέλαιο, σε συνεργασία με το Ιράν. Η στήριξή του σε τρομοκρατικές οργανώσεις, που εκτείνεται από τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ έως αντι-ινδικές ομάδες στο Κασμίρ, είναι ευρέως γνωστή.
Το 2015, η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet δημοσίευσε φωτογραφίες και βίντεο που απεικόνιζαν την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών -της οποίας ο τότε διευθυντής είναι σήμερα υπουργός Εξωτερικών- να προμηθεύει με οπλισμό ομάδες συνδεδεμένες με την Αλ Κάιντα. Αντί να προχωρήσει σε καταστολή των τουρκικών δικτύων ανεφοδιασμού της Αλ Κάιντα, ο Ερντογάν διέταξε το υπουργείο Δικαιοσύνης να ασκήσει διώξεις κατά της εφημερίδας. Φήμες και στοιχεία που αφορούν φερόμενη εμπλοκή του Ερντογάν σε διακίνηση ναρκωτικών συνεχίζουν να κυκλοφορούν.
Η αλαζονική στάση του Ερντογάν απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει οδηγήσει σε ρήξη των σχέσεων. Η Τουρκία μόλις έχασε μια πολυετή δικαστική υπόθεση που αφορούσε την επίθεση των σωματοφυλάκων του Ερντογάν εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών στο Sheridan Circle της Ουάσιγκτον.
Η Τουρκική Πρεσβεία έχει εδώ και καιρό πάψει να εκπροσωπεί τα τουρκικά συμφέροντα και, αντ’ αυτού, λειτουργεί ως πολιτικό γραφείο του κόμματος του Ερντογάν. Βουλευτές και γερουσιαστές σε ολόκληρο το φάσμα της αμερικανικής πολιτικής σκηνής τρέφουν έντονη αντιπάθεια προς τον Ερντογάν.
Ο Ερντογάν διαχρονικά διακρίθηκε στην ικανότητά του να κερδίζει την εύνοια Αμερικανών προέδρων· ωστόσο, αυτή η περίοδος ευνοϊκής μεταχείρισης ενδέχεται σύντομα να λάβει τέλος. Το ερώτημα που θα έπρεπε να εξετάσει είναι κατά πόσον είναι πιθανό ένας μελλοντικός πρόεδρος των Ηνωμένων να διατάξει μια επιχείρηση τύπου Μαδούρο εναντίον του Ερντογάν.
Η CIA στην Τουρκία
Όπως ακριβώς η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) είχε εγκαταστήσει δίκτυα στο Καράκας για να παρακολουθεί τις μετακινήσεις του Μαδούρο, είναι πιθανό να έχει πράξει το ίδιο και στην Τουρκία. Οι μετακινήσεις του Ερντογάν μπορεί να παραμένουν απόρρητες για τους Τούρκους, όχι όμως και για τους Αμερικανούς.
Το μέγεθος των παλατιών του Ερντογάν και η σχετική τους απομόνωση καθιστούν μια επιχείρηση αιφνίδιας σύλληψης σχετικά εύκολη. Παρότι ο Ερντογάν έχει προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις στις ένοπλες δυνάμεις προκειμένου να περιβάλλεται από πιστούς, αυτό έχει γίνει εις βάρος της επιχειρησιακής επάρκειας του ίδιου του τουρκικού στρατού. Άλλο είναι να βομβαρδίζονται άοπλοι Κούρδοι αγρότες και άλλο να αντιμετωπίζονται οι Ειδικές Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Τουρκία ενδέχεται να επικαλεστεί το ΝΑΤΟ, ωστόσο μια τέτοια επίκληση θα αποδειχθεί ατελέσφορη εφόσον υπάρξει διαπίστωση ότι η πιθανή εκλογική νοθεία του Ερντογάν στις εκλογές του 2028 τον καθιστά μη νόμιμο ηγέτη της Τουρκίας. Το ΝΑΤΟ θα έπρεπε επίσης να εκδώσει διαπίστωση εφαρμογής του Άρθρου 5, κάτι που δεν θα πράξει ποτέ κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και αν ο Ερντογάν διέθετε φίλους μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι ενδεχομένως τον φοβούνται αλλά δεν τον συμπαθούν.
Ο Ερντογάν, επιπλέον, θα δυσκολευόταν να αποσπάσει ουσιαστική διεθνή συμπάθεια στην περίπτωση που αμερικανικό δικαστήριο του απάγγελλε κατηγορίες πριν από την παράδοσή του από τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ, δεδομένου ότι ο ίδιος και ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν φέρονται να ενορχήστρωσαν μια παγκόσμια εκστρατεία εξαναγκαστικών μεταγωγών, με στόχο την επιστροφή πολιτικών και θρησκευτικών αντιφρονούντων στην Τουρκία για να αντιμετωπίσουν βασανιστήρια και φυλάκιση.
Ενδέχεται σήμερα να φαντάζει απίθανο το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής επιχείρησης που θα οδηγούσε τον Ερντογάν ενώπιον της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης· ωστόσο, ο Ερντογάν μπορεί να προβεί στο τελευταίο του στοίχημα, αν πιστεύει ότι είναι απρόσβλητος από την τύχη του Μαδούρο. Ενδέχεται τότε να διαπιστώσει ότι, τη στιγμή που τα χέρια του θα δεθούν πίσω από την πλάτη του και του βάλουν γυαλιά και ωτοασπίδες αισθητηριακής απομόνωσης, όλοι οι φίλοι, που κάποτε τον λάτρευαν, θα εξαφανιστούν, καταλήγει το δημοσίευμα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου