Τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από το Ιράν την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε στους Ιρανούς διαδηλωτές ότι «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν» και ζήτησε από τους Αμερικανούς πολίτες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Αυτές ο κινήσεις οδηγούν ορισμένα Μέσα στην εκτίμηση ότι είναι “ορθάνοιχτο” το ενδεχόμενο να διατάξει ο Αμερικανός πρόεδρος στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν, ώστε να αποδυναμώσει περαιτέρω το ισλαμιστικό καθεστώς της Τεχεράνης.
Πιό ψύχραιμες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για “επιχείρηση φθοράς” του καθεστώτος και δεν θεωρούν άμεση μια στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν.
Το economico παρουσιάζει πως περιγράφουν 4 μεγάλα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης (Reuters, Financial Times, The Economist , Al Jazeera) τις εξελίξεις στο Ιράν.
Η κοινή γραμμή των διεθνών Μέσων είναι σαφής: το Ιράν βρίσκεται σε φάση παρατεταμένης εσωτερικής φθοράς, την οποία η αμερικανική πίεση δεν ανατρέπει μεν αλλά επιβαρύνει σημαντικά. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αναλυτών τους, τη στιγμή αυτή οι διαδηλώσεις:δεν έχουν τη δυναμική άμεσης ανατροπής, αποδυναμώνουν όμως τη νομιμοποίηση του καθεστώτος.
Η αμερικανική πολιτική δεν προκαλεί κατάρρευση,
αλλά περιορίζει τα οικονομικά και πολιτικά περιθώρια της Τεχεράνης.
Το αποτέλεσμα, όπως το συνοψίζουν τα διεθνή Μέσα, είναι ένα καθεστώς που αντέχει, αλλά κυβερνά με αυξανόμενο κόστος. Και αυτή η ισορροπία φθοράς –ούτε σταθερότητα ούτε ρήξη– είναι σήμερα ο πραγματικός κίνδυνος, τόσο για την περιοχή όσο και για τη διεθνή οικονομία.
Πώς συνδέουν τα διεθνή Μέσα το εσωτερικό ρήγμα με την πίεση των ΗΠΑ
Οι εξελίξεις στο Ιράν δεν διαβάζονται πλέον αποσπασματικά. Τα μεγάλα διεθνή Μέσα συγκλίνουν στο ότι η εσωτερική κοινωνική πίεση και η εξωτερική –κυρίως αμερικανική– πίεση λειτουργούν σωρευτικά, δημιουργώντας ένα καθεστώς μόνιμης φθοράς για την Τεχεράνη. Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν απειλούν άμεσα την επιβίωση του καθεστώτος, αλλά περιορίζουν δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του, τη στιγμή που η Ουάσιγκτον ανεβάζει τον τόνο.
Reuters: εσωτερική ένταση + εξωτερικός κίνδυνος λάθους υπολογισμού
Το Reuters περιγράφει ένα Ιράν που πιέζεται «από μέσα και από έξω». Από τη μία, καταγράφει διάχυτες αλλά επίμονες διαμαρτυρίες, απεργίες και κοινωνικές αντιδράσεις για το κόστος ζωής, τους μισθούς και τις πολιτικές ελευθερίες. Από την άλλη, τονίζει ότι η αυξημένη αμερικανική πίεση –μέσω κυρώσεων και πολιτικής ρητορικής– αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένων υπολογισμών.
Σύμφωνα με το πρακτορείο, η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται πως μια σοβαρή εξωτερική κρίση, σε συνθήκες εσωτερικής κόπωσης, θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά. Γι’ αυτό και επιδιώκει να κρατά την ένταση ελεγχόμενη, χωρίς όμως να εμφανίζεται αδύναμη.
Financial Times: οικονομικός στραγγαλισμός και κοινωνική φθορά
Οι Financial Times συνδέουν άμεσα τις διαδηλώσεις με τις αμερικανικές κυρώσεις. Επισημαίνουν ότι η κοινωνική πίεση δεν πηγάζει μόνο από πολιτικά αιτήματα, αλλά από διαρκή οικονομική ασφυξία: πληθωρισμός, κατάρρευση του ριάλ, περιορισμένη αγοραστική δύναμη.
Κατά τους Financial Times, η αμερικανική στάση –και ιδίως οι παρεμβάσεις του Ντόναλντ Τραμπ υπέρ της «μέγιστης πίεσης»– λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής αυτής της φθοράς. Δεν προκαλεί άμεση εξέγερση, αλλά υπονομεύει σταθερά τη δυνατότητα του καθεστώτος να εξαγοράζει κοινωνική ηρεμία μέσω επιδοτήσεων ή παροχών.
The Economist: ανθεκτικό καθεστώς, κοινωνία σε ρήξη
Ο The Economist υιοθετεί μια πιο μακροπρόθεσμη ανάγνωση. Το καθεστώς, σημειώνει, διαθέτει ακόμη μηχανισμούς καταστολής και ελέγχου και δεν κινδυνεύει άμεσα. Όμως, έχει χάσει τη νομιμοποιητική του βάση, ιδίως στους νέους και στις γυναίκες.
Οι αμερικανικές πιέσεις, κατά τον Economist, δεν οδηγούν σε ανατροπή, αλλά σκληραίνουν τη στάση της ηγεσίας, μειώνοντας τις πιθανότητες εσωτερικής μεταρρύθμισης. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό αδιέξοδο: ούτε επανάσταση, ούτε εκτόνωση.
Al Jazeera: καταστολή εντός, πίεση εκτός
Η Al Jazeera εστιάζει στο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος. Καταγράφει εκτεταμένη επιτήρηση, περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης και στο διαδίκτυο, καθώς και στοχευμένες συλλήψεις ακτιβιστών. Παράλληλα, τονίζει ότι η αμερικανική πίεση δίνει στο καθεστώς επιχείρημα εσωτερικής υποχώρησης, παρουσιάζοντας κάθε διαμαρτυρία ως υποκινούμενη ή «εχθρική».
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου