Του Στράτου Βαλτινού
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία οι απόψεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι το ζήτημα των αμβλώσεων βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα θέμα που νομικά έχει κλείσει από το 1986 και πολιτικά προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το επαναφέρουν , αρχικά παραθρησκευτικές οργανώσεις και μετά η επίσημη εκκλησία. Οι καταιγιστικές επιθέσεις που δέχθηκε η Καρυστιανού είχαν δύο παραμέτρους. Η μία από την κεντροαριστερά, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που έχει ιδεολογικό περιεχόμενο, ιστορικά θεωρούν ότι η γυναίκα είναι αυτή που αποφασίζει. Η δεύτερη , είναι η επίθεση της ΝΔ κατά της Καρυστιανού, επίθεση που κλιμακώνεται και αποδεικνύει ότι η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Τεμπών, απειλεί όχι την Αριστερά, αλλά τη ΝΔ και τα ακροδεξιά κόμματα.
Η αποδόμηση της Καρυστιανού θα συνεχιστεί όλο και πιο συστηματικά, γιατί και η ίδια φαίνεται ότι επείγεται να μπει στο κέντρο της πολιτικής, αλλά και τα κόμματα που πιέζονται από τις δημοσκοπήσεις, ανακαλύπτουν ένα νέο πεδίο δράσης που εκμεταλλεύονται. Στη μέση , ο Αλέξης Τσίπρας που δεν αλλάζει στρατηγική, αλλά προσαρμόζει την τακτική του στα νέα δεδομένα. Και φαίνεται ότι αυτά είναι υπέρ του.
Ούτε δεξιά , ούτε Αριστερά, αλλά ακροδεξιά;
Το σταθερό μοτίβο της Μαρίας Καρυστιανού είναι ότι δεν τοποθετείται ούτε στη δεξιά, ούτε στην Αριστερά, ακροβατώντας με ερασιτεχνικό βέβαια τρόπο πάνω στη θεωρία των δύο άκρων. Αλλά η θεωρία των δύο άκρων , δεν είναι μια εφήμερη δήλωση που την επομένη αλλάζει ή προσαρμόζεται στην επικαιρότητα. Έχει ιστορικό βάθος και γίνονται τεράστιες ιδεολογικές μάχες. Γιατί με την θεωρία των δύο άκρων, οι ναζί στην αρχή και μετά οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος όλη η ΕΕ, επιχειρήθηκε η ταύτιση ναζισμού -κομμουνισμού που απέκτησε οπαδούς μόνο στην ακροδεξιά. Η Μαρία Καρυστιανού, προσπαθεί να τοποθετηθεί υπεράνω, αλλά στην ουσία έχει μόνο ένα μέτωπο, την Αριστερά . Άλλωστε οι θέσεις των πολιτικών αρχηγών ή των υποψήφιων αρχηγών δεν θα κρύβονται για πολύ ακόμη. Έτσι λοιπόν, η Μαρία Καρυστιανού, στην πρώτη της απόπειρα να εκφράσει μια πολιτική θέση, βρέθηκε απέναντι σε όλους. Και που να ερωτηθεί για τα άλλα μείζονα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.
Η επιρροή της εκκλησίας είναι εμφανής στον λόγο της και στην σκέψη της. Κατά τα φαινόμενα, όσοι την συμβουλεύουν θα προσπαθήσουν να αμβλύνουν τις εντυπώσεις που προκαλεί αυτή η εικόνα. Άλλωστε το δόγμα “πατρίς -θρησκεία -οικογένεια” το ενσωματώνουν και άλλα ακροδεξιά κόμματα από την Χρυσή Αυγή , τη Νίκη, τους Σπαρτιάτες, μέχρι τη ΝΔ ως έναν βαθμό.
Κατά συνέπεια, οι λόγοι της επίθεσης της κυβέρνησης κατά της Καρυστιανού είναι εμφανής. Η ΝΔ είναι αυτή που φοβάται διαρροές προς το υπό ίδρυση κόμμα της Καρυστιανού και όχι ο Τσίπρας. Κατά τα άλλα οι δημοσκοπήσεις προφανώς και δεν είναι απλά αμφιλεγόμενες , είναι μάλλον του … αέρα…
Παρά το ευμετάβλητο σκηνικό και τον επικοινωνιακό κλεφτοπόλεμο, το πως στήνεται και πως εμφανίζεται ένα νέο πολιτικό κόμμα , παραμένει πολύ δύσκολη και σοβαρή υπόθεση. Αυτό όμως είναι ένα σκηνικό που εξυπηρετεί πάρα πολύ τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος διαθέτει τις θέσεις , την ιδεολογία και την εμπειρία να διαχειριστεί άριστα τέτοιες καταστάσεις. Οι σταθερές θέσεις του, τον βοηθούν σημαντικά να επικοινωνεί με την μεγάλη δεξαμενή των κεντροαριστερών ψηφοφόρων. Αν ο κόσμος αναζητά σταθερότητα, αυτή μπορεί να τη βρει στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα , με την έννοια ότι δεν διολισθαίνει σε ακρότητες, ούτε σε αμφισβητούμενες θέσεις, ούτε παραπαίει επικοινωνιακά. Το μοτίβο είναι σταθερό και με την πάροδο του χρόνου , αν δεν κάνει χοντροειδή λάθη , θα αναδειχθεί σε πολιτικό πυλώνα , ο πιο ισχυρός απέναντι στον Μητσοτάκη.
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία οι απόψεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι το ζήτημα των αμβλώσεων βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα θέμα που νομικά έχει κλείσει από το 1986 και πολιτικά προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το επαναφέρουν , αρχικά παραθρησκευτικές οργανώσεις και μετά η επίσημη εκκλησία. Οι καταιγιστικές επιθέσεις που δέχθηκε η Καρυστιανού είχαν δύο παραμέτρους. Η μία από την κεντροαριστερά, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που έχει ιδεολογικό περιεχόμενο, ιστορικά θεωρούν ότι η γυναίκα είναι αυτή που αποφασίζει. Η δεύτερη , είναι η επίθεση της ΝΔ κατά της Καρυστιανού, επίθεση που κλιμακώνεται και αποδεικνύει ότι η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Τεμπών, απειλεί όχι την Αριστερά, αλλά τη ΝΔ και τα ακροδεξιά κόμματα.
Η αποδόμηση της Καρυστιανού θα συνεχιστεί όλο και πιο συστηματικά, γιατί και η ίδια φαίνεται ότι επείγεται να μπει στο κέντρο της πολιτικής, αλλά και τα κόμματα που πιέζονται από τις δημοσκοπήσεις, ανακαλύπτουν ένα νέο πεδίο δράσης που εκμεταλλεύονται. Στη μέση , ο Αλέξης Τσίπρας που δεν αλλάζει στρατηγική, αλλά προσαρμόζει την τακτική του στα νέα δεδομένα. Και φαίνεται ότι αυτά είναι υπέρ του.
Ούτε δεξιά , ούτε Αριστερά, αλλά ακροδεξιά;
Το σταθερό μοτίβο της Μαρίας Καρυστιανού είναι ότι δεν τοποθετείται ούτε στη δεξιά, ούτε στην Αριστερά, ακροβατώντας με ερασιτεχνικό βέβαια τρόπο πάνω στη θεωρία των δύο άκρων. Αλλά η θεωρία των δύο άκρων , δεν είναι μια εφήμερη δήλωση που την επομένη αλλάζει ή προσαρμόζεται στην επικαιρότητα. Έχει ιστορικό βάθος και γίνονται τεράστιες ιδεολογικές μάχες. Γιατί με την θεωρία των δύο άκρων, οι ναζί στην αρχή και μετά οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος όλη η ΕΕ, επιχειρήθηκε η ταύτιση ναζισμού -κομμουνισμού που απέκτησε οπαδούς μόνο στην ακροδεξιά. Η Μαρία Καρυστιανού, προσπαθεί να τοποθετηθεί υπεράνω, αλλά στην ουσία έχει μόνο ένα μέτωπο, την Αριστερά . Άλλωστε οι θέσεις των πολιτικών αρχηγών ή των υποψήφιων αρχηγών δεν θα κρύβονται για πολύ ακόμη. Έτσι λοιπόν, η Μαρία Καρυστιανού, στην πρώτη της απόπειρα να εκφράσει μια πολιτική θέση, βρέθηκε απέναντι σε όλους. Και που να ερωτηθεί για τα άλλα μείζονα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.
Η επιρροή της εκκλησίας είναι εμφανής στον λόγο της και στην σκέψη της. Κατά τα φαινόμενα, όσοι την συμβουλεύουν θα προσπαθήσουν να αμβλύνουν τις εντυπώσεις που προκαλεί αυτή η εικόνα. Άλλωστε το δόγμα “πατρίς -θρησκεία -οικογένεια” το ενσωματώνουν και άλλα ακροδεξιά κόμματα από την Χρυσή Αυγή , τη Νίκη, τους Σπαρτιάτες, μέχρι τη ΝΔ ως έναν βαθμό.
Κατά συνέπεια, οι λόγοι της επίθεσης της κυβέρνησης κατά της Καρυστιανού είναι εμφανής. Η ΝΔ είναι αυτή που φοβάται διαρροές προς το υπό ίδρυση κόμμα της Καρυστιανού και όχι ο Τσίπρας. Κατά τα άλλα οι δημοσκοπήσεις προφανώς και δεν είναι απλά αμφιλεγόμενες , είναι μάλλον του … αέρα…
Παρά το ευμετάβλητο σκηνικό και τον επικοινωνιακό κλεφτοπόλεμο, το πως στήνεται και πως εμφανίζεται ένα νέο πολιτικό κόμμα , παραμένει πολύ δύσκολη και σοβαρή υπόθεση. Αυτό όμως είναι ένα σκηνικό που εξυπηρετεί πάρα πολύ τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος διαθέτει τις θέσεις , την ιδεολογία και την εμπειρία να διαχειριστεί άριστα τέτοιες καταστάσεις. Οι σταθερές θέσεις του, τον βοηθούν σημαντικά να επικοινωνεί με την μεγάλη δεξαμενή των κεντροαριστερών ψηφοφόρων. Αν ο κόσμος αναζητά σταθερότητα, αυτή μπορεί να τη βρει στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα , με την έννοια ότι δεν διολισθαίνει σε ακρότητες, ούτε σε αμφισβητούμενες θέσεις, ούτε παραπαίει επικοινωνιακά. Το μοτίβο είναι σταθερό και με την πάροδο του χρόνου , αν δεν κάνει χοντροειδή λάθη , θα αναδειχθεί σε πολιτικό πυλώνα , ο πιο ισχυρός απέναντι στον Μητσοτάκη.
Στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν σαφής:
“Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης.
Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί. Και το ταξίδι ξανάρχισε”.
Η σύγκρουση θα είναι ισχυρή και έρχεται...
Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης.
Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί. Και το ταξίδι ξανάρχισε”.
Η σύγκρουση θα είναι ισχυρή και έρχεται...
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου