FOREIGN AFFAIRS: ”Ο Τραμπ είναι απίθανο να αυξήσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή. Ο Ερντογάν δεν είναι τόσο ισχυρός”.

<img height="427" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/10/trump-erdogan-2-1536x1024-1-1068x712.jpg" width="702" /><br /><br />Ανάμεσα στον οθωμανικό μύθο και τη σκληρή πραγματικότητα: Τα διακυβεύματα του Ερντογάν είναι πολύ υψηλά<br /><br />Ο ιστότοπος ειδήσεων FOREIGN AFFAIRS δημοσίευσε μια ολοκληρωμένη ανάλυση, σύμφωνα με την οποία όταν ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εισήλθε στον Λευκό Οίκο στα τέλη Σεπτεμβρίου, αναμενόταν να φύγει από την επίσκεψη με ένα σαφές επίτευγμα. Ο Ερντογάν παρουσίασε στο τουρκικό κοινό ένα εντυπωσιακό όραμα για την τουρκική ηγεσία στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό το όραμα άρχισε να θολώνει λόγω των αυξανόμενων αμφιβολιών.<br /><br />Οι εσωτερικές εντάσεις και τα οικονομικά προβλήματα απαιτούσαν τη συνεχή προσοχή του και κινδύνευαν να βλάψουν την κληρονομιά του μετά από 23 χρόνια στην εξουσία. Η επιτυχία των δυνάμεων της αντιπολίτευσης που υποστηρίζονται από την Τουρκία στην ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία τον περασμένο Δεκέμβριο φαινόταν σαν μια χρυσή ευκαιρία για την επέκταση της επιρροής της Τουρκίας, αλλά κατέστη σαφές ότι το μνημειώδες έργο της ανοικοδόμησης της Συρίας θα ήταν πέρα ​​από την ικανότητα της Τουρκίας να αναλάβει μόνη της.<br /><br />Φαινόταν ότι η συνεργασία με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να δώσει την ώθηση που χρειαζόταν ο Ερντογάν. Παρά τις πρόσφατες διαφωνίες μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς ρωσικών πυραυλικών συστημάτων και των επανειλημμένων επιδρομών στη Συρία, ο Τραμπ έβλεπε τον Ερντογάν ως εταίρο στη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η Τουρκία είχε ένα πλεονέκτημα έναντι της Χαμάς, το οποίο θα μπορούσε να είναι χρήσιμο στις διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με το Ισραήλ, και θα μπορούσε να υποστηρίξει τις προσπάθειες ειρήνευσης και ανοικοδόμησης στη Γάζα και την Ουκρανία. Ο Τραμπ, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, φάνηκε να θαυμάζει το ανελεύθερο στυλ και τις γεωπολιτικές ικανότητες ισορροπίας του Ερντογάν, αποκαλώντας τον επανειλημμένα «φίλο» και «πολύ ισχυρό ηγέτη». Οι τουρκικές αρχές, από την πλευρά τους, ήλπιζαν ότι η ανανεωμένη συνεργασία με τον Τραμπ θα μπορούσε να βελτιώσει το κύρος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αρχικά, φάνηκαν να πετυχαίνουν τον στόχο τους. Μέσα σε λίγες μέρες από την επίσκεψη του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, ο αρχηγός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Ιμπραήμ Καλίν συμμετείχε σε συνομιλίες στην Αίγυπτο για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα – η Τουρκία υποστηρίζει εδώ και καιρό την παλαιστινιακή υπόθεση, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Άγκυρα εισήλθε επίσημα στις ισραηλοπαλαιστινιακές διαπραγματεύσεις. Όταν υπογράφηκε η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις 13 Οκτωβρίου, ο Ερντογάν στάθηκε δίπλα στον Τραμπ και τους ηγέτες της Αιγύπτου και του Κατάρ.<br /><br />Για τους υποστηρικτές του Τούρκου προέδρου, η συμμετοχή του ήταν εξαιρετικά συμβολική. Πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα, ο στρατηγός Έντμουντ Άλενμπι είχε οδηγήσει τον βρετανικό στρατό στην Ιερουσαλήμ, τερματίζοντας τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας. Αλλά τώρα η Τουρκία επέστρεψε στο προσκήνιο. Τα τελευταία χρόνια, τα τουρκικά στρατεύματα είχαν δραστηριοποιηθεί στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, και η επιστροφή στο κέντρο της πολιτικής στους Αγίους Τόπους συμβόλιζε την αποκατάσταση του ιστορικού ρόλου της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ή έτσι ήθελε ο Ερντογάν να πιστεύουν οι Τούρκοι. Στην πραγματικότητα, η ισχύς της Τουρκίας μέχρι στιγμής δεν είναι ανάλογη με τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να εγκαθιδρύσει μια περιφερειακή τάξη υπό την ηγεσία του. Η αγκαλιά του Τραμπ είναι καλή για την πολιτική αισθητική, αλλά η απερίσκεπτη και ανοργάνωτη εξωτερική πολιτική του Αμερικανού προέδρου είναι απίθανο να αυξήσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή – ή να πείσει την υπόλοιπη Μέση Ανατολή να την αποδεχτεί.<br /><br />Μόνη της, η Τουρκία αντιμετωπίζει πολλά εσωτερικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης μιας τεταμένης οικονομίας και ενός εξαντλημένου κράτους, και απέναντι σε ισχυρές εξωτερικές πιέσεις, ιδίως από ένα ηγετικό και αποφασιστικό Ισραήλ, είναι δύσκολο να εγκαθιδρυθεί μια περιφερειακή τάξη με τους όρους της Άγκυρας. Και αν ο Ερντογάν δεν μπορεί να εκπληρώσει την υπόσχεσή του να εγκαινιάσει μια νέα εποχή τουρκικής ισχύος, οι εσωτερικές πιέσεις σε αυτόν θα μπορούσαν να αυξηθούν καθώς η Τουρκία συνεχίζει τη στρατηγική της στροφή σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο κόσμο.<br /><br />Η ανάλυση υποστηρίζει ότι το γεωπολιτικό σχέδιο του Ερντογάν βασίζεται σε μια απλή ιδέα: Η Τουρκία δεν είναι απλώς μια μεσαία δύναμη, αλλά είναι προορισμένη να ηγηθεί της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Μια εβδομάδα μετά την πτώση του Άσαντ, ο Ερντογάν δήλωσε ότι «η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία» και ότι «ως χώρα, δεν μπορούμε να περιορίσουμε το όραμά μας σε μόλις 782.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα». Η Τουρκία «δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα της», συνέχισε. «Όσοι λένε, “Τι κάνει η Τουρκία στη Λιβύη ή τη Σομαλία;” δεν το καταλαβαίνουν αυτό».<br /><br />Υπάρχει κάποια αλήθεια στο όραμα του Ερντογάν, αλλά και μια βαριά δόση μύθου. Στο εσωτερικό, η εντυπωσιακή μηχανή προπαγάνδας της κυβέρνησης έχει προωθήσει την εκστρατεία «Τουρκικός Αιώνας» και έχει διαδώσει την ιδέα ότι η Τουρκία είναι προορισμένη για μεγαλείο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που κάποτε επικρινόταν από την πολιτική ελίτ της σύγχρονης Τουρκίας ως λείψανο παρακμής, έχει αποκατασταθεί ως μοντέλο τάξης και πολυπολιτισμικότητας.<br /><br />Σε τηλεοπτικές σειρές, ημιεπίσημα ακαδημαϊκά συνέδρια, ακόμη και σε μενού εστιατορίων με θέματα όπως «Η Απόλαυση του Σουλτάνου», η Οθωμανική Αυτοκρατορία απεικονίζεται ως μια «χρυσή εποχή» που τελικά κατέληξε σε ξένες δολοπλοκίες και εσωτερική προδοσία.<br /><br />Φαινόταν ότι η συνεργασία με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να παράσχει την ώθηση που χρειαζόταν ο Ερντογάν. Παρά τις πρόσφατες διαφωνίες μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς ρωσικών πυραυλικών συστημάτων και των επανειλημμένων επιδρομών στη Συρία, ο Τραμπ έβλεπε τον Ερντογάν ως εταίρο στη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία είχε ένα πλεονέκτημα έναντι της Χαμάς, το οποίο θα μπορούσε να είναι χρήσιμο στις διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός με το Ισραήλ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, και θα μπορούσε να υποστηρίξει τις προσπάθειες διατήρησης της ειρήνης και ανοικοδόμησης στη Γάζα και την Ουκρανία.<br /><br />Ο Τραμπ, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, φάνηκε να θαυμάζει το ανελεύθερο στυλ και τις γεωπολιτικές ικανότητες ισορροπίας του Ερντογάν, αποκαλώντας τον επανειλημμένα «φίλο» και «πολύ ισχυρό ηγέτη». Οι τουρκικές αρχές, από την πλευρά τους, ήλπιζαν ότι η ανανεωμένη συνεργασία με τον Τραμπ θα μπορούσε να βελτιώσει το κύρος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αρχικά, φάνηκαν να πετυχαίνουν τον στόχο τους. Μέσα σε λίγες μέρες από την επίσκεψη του Ερντογάν στην Ουάσινγκτον, ο αρχηγός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Ιμπραήμ Καλίν συμμετείχε σε συνομιλίες στην Αίγυπτο για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα – η Τουρκία υποστηρίζει εδώ και καιρό την παλαιστινιακή υπόθεση, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Άγκυρα εισήλθε επίσημα στις ισραηλοπαλαιστινιακές διαπραγματεύσεις. Όταν υπογράφηκε η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις 13 Οκτωβρίου, ο Ερντογάν στάθηκε δίπλα στον Τραμπ και τους ηγέτες της Αιγύπτου και του Κατάρ.<br /><br />Για τους υποστηρικτές του Τούρκου προέδρου, η συμμετοχή του ήταν εξαιρετικά συμβολική. Πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα, ο στρατηγός Έντμουντ Άλενμπι είχε οδηγήσει τον βρετανικό στρατό στην Ιερουσαλήμ, τερματίζοντας τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας. Αλλά τώρα η Τουρκία επέστρεψε στο προσκήνιο. Τα τελευταία χρόνια, τα τουρκικά στρατεύματα είχαν δραστηριοποιηθεί στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, και η επιστροφή στο κέντρο της πολιτικής στους Αγίους Τόπους συμβόλιζε την αποκατάσταση του ιστορικού ρόλου της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ή έτσι ήθελε ο Ερντογάν να πιστέψουν οι Τούρκοι. Στην πραγματικότητα, η ισχύς της Τουρκίας μέχρι στιγμής δεν είναι ανάλογη με τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να εγκαθιδρύσει μια περιφερειακή τάξη υπό την ηγεσία του. Η αγκαλιά του Τραμπ είναι καλή για την πολιτική αισθητική, αλλά η απερίσκεπτη και ανοργάνωτη εξωτερική πολιτική του Αμερικανού προέδρου είναι απίθανο να αυξήσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή – ή να πείσει την υπόλοιπη Μέση Ανατολή να την αποδεχτεί.<br /><br />Μόνη της, η Τουρκία αντιμετωπίζει πολλά εσωτερικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης μιας τεταμένης οικονομίας και ενός εξαντλημένου κράτους, και απέναντι σε ισχυρές εξωτερικές πιέσεις – ειδικά από ένα επιθετικό και αποφασιστικό Ισραήλ – είναι δύσκολο να εγκαθιδρυθεί μια περιφερειακή τάξη με τους όρους της Άγκυρας. Εάν ο Ερντογάν δεν μπορέσει να εκπληρώσει την υπόσχεσή του να εγκαινιάσει μια νέα εποχή τουρκικής ισχύος, οι εσωτερικές πιέσεις εναντίον του θα μπορούσαν να αυξηθούν καθώς η Τουρκία συνεχίζει τη στρατηγική της στροφή σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο κόσμο, σύμφωνα με ανάλυση στο FOREIGN AFFAIRS.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

FOREIGN AFFAIRS: ”Ο Τραμπ είναι απίθανο να αυξήσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή. Ο Ερντογάν δεν είναι τόσο ισχυρός”.

Ανάμεσα στον οθωμανικό μύθο και τη σκληρή πραγματικότητα: Τα διακυβεύματα του Ερντογάν είναι πολύ υψηλά Ο ιστότοπος ειδήσεων FOREIGN AFFAIRS...

Διαβάστε την συνέχεια

To Ιράν απειλεί να πυρπολήσει όλες τις βάσεις των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή. Έτοιμος για νέα επέμβαση ο Trump.

<img height="360" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3562c4f8fbe695bf2abde0c227566c7d_XL.jpg?v=2" width="714" /><br /><br /><div>Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καιροφυλακτούν για να εκμεταλλευτούν την εσωτερική κατάσταση κρίσης, ξεδιπλώνοντας σενάρια γενικευμένης αποσταθεροποίησης...<br /><br />Το Ιράν απευθύνει ισχυρή απάντηση στις απειλές του Donald Trump, περί αμερικανικής στρατιωτικής παρέμβασης στην Τεχεράνη, προειδοποιώντας τις ΗΠΑ ότι τυχόν εμπλοκή τους θα τιμωρηθεί με καταστροφή όλων των αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή.<br />Πλέον, η Ισλαμική Δημοκρατία εισέρχεται σε μία περίοδο μεγάλης πολιτικο-οικονομικής κρίσης που θα κρίνει τις αντοχές του καθεστώτος, ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καιροφυλακτούν για να εκμεταλλευτούν την εσωτερική κατάσταση, ξεδιπλώνοντας σενάρια γενικευμένης αποσταθεροποίησης.<br />Οι διαδηλώσης μαίνονται, ο καλπάζων πληθωρισμός ταλαιπωρεί την ιρανική κοινωνία, οι απόγονοι του Σάχη ονειρεύονται την επιστροφή τους στη χώρα, ενώ παραμένει ανοιχτό ερώτημα κατά πόσο οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ θα καταφέρουν να διαβρώσουν (ξανά) τον μηχανισμό της Τεχεράνης...<br />Εν συνόλω, η Μέση Ανατολή μπαίνει σε άλλη μία φάση αβεβαιότητας και - κατά πάσα πιθανότητα - αναταραχής...<br /><br />«Ο Στρατός του Ιράν θα πυρπολήσει τις αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή»<br /><br />Οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν θα επιτεθούν σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμβουν στις διαδηλώσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία, προειδοποίησε, πιο συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου Mohammad Bagher Ghalibaf, σύμφωνα με το RIA Novosti.<br /><br />Απευθυνόμενος στον «μη σεβαστό Πρόεδρο των ΗΠΑ» Donald Trump μέσω της σελίδας του στο X, υπογράμμισε ότι «οποιαδήποτε πιθανή τυχοδιωκτική ενέργεια» θα προκαλέσει μία πρωτοφανή απάντηση.<br />«Να ξέρετε ότι ο ιρανικός λαός είναι ενωμένος και αποφασισμένος να δράσει ενάντια στον εχθρό του», δήλωσε ο πολιτικός, απαντώντας στην υπόσχεση του Donald Trump να σπεύσει σε βοήθεια των ειρηνικών διαδηλωτών στο Ιράν.<br />Πρόσθεσε μάλιστα ότι η Ουάσιγκτον είναι «πλήρως έτοιμη να δράσει».<br /><br />«Δόλια απόπειρα αποσταθεροποίησης του Ιράν και της Μ. Ανατολής από ΗΠΑ»<br /><br />Νωρίτερα, ο Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, Ali Larijani, δήλωσε ότι η παρέμβαση των ΗΠΑ θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη την περιοχή.<br />Κάλεσε επίσης τους Αμερικανούς πολίτες να θέσουν σε προτεραιότητα την ασφάλεια των στρατιωτών τους εν μέσω της μιλιταριστικής ρητορικής του Λευκού Οίκου.<br />Από την πλευρά του, ο σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Ali Shamkhani, απείλησε να «κόψει το χέρι κάθε εισβολέα» που παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.<br />Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών ξέσπασαν στη χώρα στα τέλη Δεκεμβρίου, εν μέσω μιας δεινής οικονομικής κατάστασης.<br /><br />Ξέσπασε κύμα κοινωνικής οργής λόγω πληθωρισμού στην Τεχεράνη<br /><br />Οι Ιρανοί είναι δυσαρεστημένοι με τον πληθωρισμό, ο οποίος, ακόμη και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, κυμαίνεται γύρω στο 40%, καθώς και με την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.<br />Οι συνθήκες αυτές επιδεινώθηκαν από τις ελλείψεις σε ενεργειακούς πόρους και την αύξηση των τιμών της βενζίνης.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες, ο αριθμός των δυσαρεστημένων διαδηλωτών αυξάνεται, ενώ καταγράφονται επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων επιβολής του νόμου και απόπειρες κατάληψης διοικητικών κτιρίων.<br />Σε απάντηση, η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και άλλων μέτρων.<br />Εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης και ανεξάρτητοι παρατηρητές ανέφεραν θανάτους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση των ΗΠΑ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ιράν απειλεί να πυρπολήσει όλες τις βάσεις των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή. Έτοιμος για νέα επέμβαση ο Trump.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καιροφυλακτούν για να εκμεταλλευτούν την εσωτερική κατάσταση κρίσης, ξεδιπλώνοντας σενάρια γενικευμένης αποσταθεροποίησ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινοί: ”Το 2026 δεν θα είναι πρόεδρος της Τουρκίας ο Ερντογάν-Έχει εμμονή & ψυχολογικά με Ισραήλ”.

<img height="360" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/07/erdogan_abdulhamid-han-afp-xrwma-1068x600.webp" width="704" /><br /><br />Τι αναφέρει το ισραηλινό ΜΜΕ Maariv:<br /><br />”Υπάρχει ένας απλός λόγος για τις επιθέσεις του Ερντογάν στο Ισραήλ.<br /><br />Υπό την ηγεσία του Ερντογάν, οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ έχουν επιδεινωθεί σημαντικά λόγω των αντι-ισραηλινών θέσεων που εξέφρασε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Το αριθμολογικό σεληνιακό έτος του Ερντογάν, το οποίο συμβολίζει την ακραία αστάθεια σε πολλούς τομείς | Γνώμη<br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι Πρόεδρος της Τουρκίας από τις 28 Αυγούστου 2014. Ακόμα και πριν εκλεγεί Πρόεδρος της Τουρκίας, όταν υπηρετούσε ως Πρωθυπουργός, άρχισε να υιοθετεί μια ριζοσπαστική ισλαμιστική στάση. Όταν εξελέγη Πρόεδρος της Τουρκίας, και μετά από δημοψήφισμα, άλλαξε το σύστημα διακυβέρνησης από κοινοβουλευτικό σε προεδρικό σύστημα.<br /><br />Υπό την ηγεσία του, οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά λόγω των αντι-ισραηλινών θέσεων που εξέφρασε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, με συνεχείς επιθέσεις κατά της ισραηλινής ηγεσίας. Οι περισσότερες από τις σκληρές και ακραίες δηλώσεις του κατά του Ισραήλ σχετίζονται με το παλαιστινιακό ζήτημα και περιέχουν εκφράσεις σύμφωνα με τις οποίες δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του Ισραήλ και των τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως: “Αυτοί σκοτώνουν αμάχους και εσείς σκοτώνετε αμάχους”.<br /><br />Αποκάλεσε τις αμυντικές ενέργειες του Ισραήλ ενάντια στην τρομοκρατία που στρέφεται εναντίον του: «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» και: «Το Ισραήλ διαπράττει απάνθρωπες πράξεις στη Λωρίδα της Γάζας, οι οποίες θα το οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή του» και: «Οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα είναι χειρότερη βαρβαρότητα από τις ενέργειες του Χίτλερ» και: «Όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιοκτήτες του σπιτιού στην Ιερουσαλήμ δεν θα βρουν δέντρο να κρυφτούν πίσω από αυτό» και: «Πώς διαφέρουν οι ενέργειες του Νετανιάχου από τις ενέργειες του Χίτλερ» και πολλές άλλες παρόμοιες εκφράσεις. Μεταξύ άλλων, μίλησε επίσης κατά του Ισραήλ με αντισημιτικούς όρους, και μάλιστα ενθάρρυνε τον αντισημιτισμό στην Τουρκία.<br /><br />Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητά του με ενδιέφεραν και αποφάσισα να αναρωτηθώ σε βάθος για τον χαρακτήρα του, γι’ αυτό αποφάσισα να του κάνω μια αστρονομική εξέταση. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν γεννήθηκε στις 26/02/1954. Επομένως, είναι Ιχθύς και ο γενέθλιος χάρτης του κυβερνάται από τον Κρόνο και τη Σελήνη. Αυτός ο χάρτης θεωρείται συναρπαστικός με τον δικό του τρόπο. Από τη μία πλευρά, ο αστέρας Κρόνος υποδηλώνει ένα άτομο με στόχους, πεισματάρη που θέτει στόχους για τον εαυτό του και δεν το βάζει κάτω μέχρι να τους πετύχει. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται, από αριθμολογική άποψη, ότι τα θεμέλια της ψυχής του είναι χτισμένα σε μια δομή που τον κατευθύνει προς την εξάρτηση και την εμμονή.<br /><br />Και πράγματι, τα θαύματα των τρόπων της αριθμολογίας, άλλοτε φαίνεται ότι ο εθισμός ενός ατόμου κατευθύνεται προς τα ναρκωτικά, τον τζόγο κ.λπ., και άλλοτε φαίνεται ότι ο εθισμός κατευθύνεται προς άλλες κατευθύνσεις. Η εξέταση που διεξήγαγα δείχνει ότι ο εθισμός του Ερντογάν εκφράζεται σε μια εμμονική ψυχολογική ανάγκη να γνωρίσει ένα συμπαθητικό κοινό, και η ακούραστη επιθυμία του να κερδίσει τη συμπάθεια του κοινού στον αραβικό κόσμο γενικά, και στην Τουρκία ειδικότερα, διαπίστωσε ότι ο ευκολότερος τρόπος για να τραβήξει την προσοχή είναι να τροφοδοτήσει το μίσος για το Ισραήλ και άλλες κατηγορίες αντισημιτικής φύσης εναντίον του.<br /><br />Η ένταση των επιθέσεών του στο Ισραήλ υποδηλώνει αυτή την ψυχολογική εξάρτηση. Σύμφωνα με τον γενέθλιο χάρτη του, από τα επερχόμενα γενέθλιά του, στις 26/02/2026, ο Ερντογάν θα εισέλθει στο αριθμολογικό σεληνιακό έτος του, το οποίο συμβολίζει την ακραία αστάθεια σε πολλούς τομείς που θα αντιμετωπίσει, συμπεριλαμβανομένων τόσο πολιτικών όσο και υγειονομικών πτυχών. Ο γενέθλιος χάρτης του δείχνει ότι το 2026 δεν θα συνεχίσει τη θητεία του ως Πρόεδρος της Τουρκίας.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινοί: ”Το 2026 δεν θα είναι πρόεδρος της Τουρκίας ο Ερντογάν-Έχει εμμονή & ψυχολογικά με Ισραήλ”.

Τι αναφέρει το ισραηλινό ΜΜΕ Maariv: ”Υπάρχει ένας απλός λόγος για τις επιθέσεις του Ερντογάν στο Ισραήλ. Υπό την ηγεσία του Ερντογάν, οι σχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η "κλεψύθρα" ειρήνης στον Λίβανο έληξε-" Στα σκαριά" νέα Ισραηλινή επιχείρηση κατά της Χεζμπολάχ με την στήριξη των ΗΠΑ -Η θέση της Ελλάδας.

<img height="372" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/700050.jpg?itok=rDWTtq0d" width="702" /><br /><br />Ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού ακόμη και μέσα στις τάξεις του Λιβανικού στρατού, αλλά και στον Λιβανικό λαό υπάρχουν ένθεμοι υποστηρικτές της, ενώ η ίδια η τρομοκρατική οργάνωση παρόλα τα χτυπήματα που δέχθηκε από το Ισραήλ, επιχειρεί να επανακάμψει με την βοήθεια του Ιράν.<br /><br />Είναι γνωστό ότι με την αλλαγή του χρόνου, έχει εκπνεύσει ο χρόνος για αφοπλισμό της Χεζμπολάχ από την κυβέρνηση του Λιβάνου, χωρίς ωστόσο αυτός να έχει πραγματοποιηθεί.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι αυτός ήταν ο κύριος όρος των ΗΠΑ για τερματισσμό των εχθροπραξιών μεταξύ Ισραήλ-Λιβάνου.<br /><br />Συνεπώς η μη υλοποίηση του αφοπλισμού της Χεζμοπλάχ σημαίνει καταπάτηση της συμφωνίας, "λύνοντας" τα χέρια στο Ισραήλ για νέα στρατιωτική επιχείρηση κατά του Λιβάνου, με στόχο θέσεις-εγκαταστάσεις και μαχητές της Χεζμπολάχ.<br /><br />Τελευταία προειδοποίηση στη Χεζμπολάχ για αφοπλισμό της από Τουρκία-Αίγυπτο-Κατάρ <br /><br />Πρό αυτής της εξέλιξης, σύμφωνα με Ισραηλινό ΜΜΕ, "Η Χεζμπολάχ έλαβε «τελευταία ευκαιρία» να αφοπλιστεί από το Κατάρ, την Τουρκία και την Αίγυπτο"<br /><br />Ο αφοπλισμός θα «γλίτωνε τον Λίβανο από ένα ισραηλινό χτύπημα» που θα «επεδείκνυε το χάσμα» μεταξύ της Χεζμπολάχ και του λιβανέζικου λαού, ανέφερε ρεπορτάζ του Asharq Al-Awsat.<br /><br />Η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Τουρκία έδωσαν στη Χεζμπολάχ μια «τελευταία ευκαιρία» να αφοπλιστεί και να παραδώσει τα όπλα της στην λιβανέζικη κυβέρνηση, ανέφερε το σαουδαραβικό μέσο Asharq Al-Awsat την Τετάρτη, επικαλούμενο υπουργικές πηγές του Λιβάνου.<br /><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, τα τρία έθνη που εμπλέκονται σε ένθερμες προσπάθειες διαμεσολάβησης είπαν στην τρομοκρατική οργάνωση του Λιβάνου ότι μια κίνηση αφοπλισμού θα «γλίτωνε τον Λίβανο από ένα ισραηλινό χτύπημα» που θα «επεδείκνυε το χάσμα» μεταξύ της Χεζμπολάχ και του λιβανέζικου λαού.<br />Τραμπ προς Ισραήλ: Χτυπήστε τη Χεζμπολάχ αν χρειαστεί<br /><br />Το αναφερόμενο μήνυμα προς τη Χεζμπολάχ έρχεται μετά την επιβεβαίωση της Jerusalem Post την Τρίτη ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έδωσε στο Ισραήλ την έγκριση να χτυπήσει τη Χεζμπολάχ «αν χρειαστεί».<br /><br />Κατά τη διάρκεια συνάντησης τη Δευτέρα με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Τραμπ φέρεται να δήλωσε ότι «αν ο λιβανέζικος στρατός δεν καταφέρει να τους αφοπλίσει και το Ισραήλ πιστεύει ότι μια δράση είναι το απαραίτητο πράγμα που πρέπει να κάνει τότε οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ», σύμφωνα με πηγή που γνωρίζει τις λεπτομέρειες και μίλησε στην Post.<br /><br />Κατά τη διάρκεια συνάντησης τη Δευτέρα με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Τραμπ φέρεται να δήλωσε ότι «αν ο λιβανέζικος στρατός δεν καταφέρει να τους αφοπλίσει και το Ισραήλ πιστεύει ότι μια δράση είναι το απαραίτητο πράγμα που πρέπει να κάνει », σύμφωνα με πηγή που γνωρίζει τις λεπτομέρειες και μίλησε στην Post.<br />Η θέση της Ελλάδας<br /><br />Η Ελλάδα ως γνωστόν στηρίζει ενεργά τον Λίβανο, αποστέλλοντας ως δωρεά 13 ΤΟΜΠ Μ113 για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών του.<br /><br />Τα εν λόγω ΤΟΜΠ προέρχονται από το απόθεμα του Ελληνικού στρατού.<br /><br />Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα θέλει να υποβοηθήσει τον Λιβανικό στρατό προκειμένου να προβεί στον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ.<br /><br />Ωστόσο ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού ακόμη και μέσα στις τάξεις του Λιβανικού στρατού, αλλά και στον Λιβανικό λαό υπάρχουν ένθεμοι υποστηρικτές της, ενώ η ίδια η τρομοκρατική οργάνωση παρόλα τα χτυπήματα που δέχθηκε από το Ισραήλ, επιχειρεί να επανακάμψει με την βοήθεια του Ιράν.<br /><br />Συπερασματικά θα λέγαμε ότι η κυβέρνηση του Λιβάνου είναι κυριολεκτικά με την πλάτη στον τοίχο, αφού σε περίπτωση απόπειρας αφοπλισμού της Χεζμπολάχ υπάρχει η απειλή εμφυλίου πολέμου-εξέλιξη την οποία έρριξε στο τραπέζι η τρομοκρατική οργάνωση- ενώ σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει η απειλή νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων από το Ισραήλ στη χώρα, με την στήριξη των ΗΠΑ.<br /><br />Εκτίμησή μας είναι ότι η κλεψύθρα ειρήνης στον Λίβανο έληξε και στα σκαριά βρίσκεται πλέον νέα Ισραηλινή επιχείρηση.<br /><br />Το Ιράν από την πλευρά του υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να εμπλακεί στηρίζοντας την Χεζμπολάχ-παρά τα σοβαρά εσωτερικά του προβλήματα-χτυπώντας απευθείας με πυραύλους το Ισραήλ, οπότε θα έχουμε γενικότερη ανάφλεξη στην Μ.Ανατολή, με την συμμετοχή και των ΗΠΑ.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η "κλεψύθρα" ειρήνης στον Λίβανο έληξε-" Στα σκαριά" νέα Ισραηλινή επιχείρηση κατά της Χεζμπολάχ με την στήριξη των ΗΠΑ -Η θέση της Ελλάδας.

Ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού ακόμη και μέσα στις τάξεις του Λιβανικού στρατού, αλλά και στον Λιβανικό λαό υπάρχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία πιέζει για ντιλ με τη Συρία εντός του 2026 για ΑΟΖ και έρευνες στην Αν. Μεσόγειο.

<a href="https://www.kathimerini.gr/world/563373826/syria-kai-galazia-patrida/"><img height="359" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2024/12/sx1-660x370.jpg?v=1734164203" width="726" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σχέδια που θα μπορούσαν «να αναστατώσουν τους ανταγωνιστές της στην Ανατολική Μεσόγειο», φέρεται να εξυφαίνει η τουρκική ηγεσία</span></h3><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Σχέδια που θα μπορούσαν «να αναστατώσουν τους ανταγωνιστές της στην Ανατολική Μεσόγειο», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά αναλυτές, φέρεται να εξυφαίνει η τουρκική ηγεσία, με το βλέμμα στραμμένο στο 2026 και στις ακτές της Συρίας.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, το δήλωσε ξεκάθαρα, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στον τουρκικό ιστοχώρο GDH: Η Αγκυρα θα επιδιώξει μέσα στο 2026 να υπογράψει συμφωνία με τη Δαμασκό που θα ανοίγει τον δρόμο ώστε τουρκικές εταιρείες να προχωρήσουν σε έρευνες για υδρογονάνθρακες στα ανοιχτά των συριακών ακτών στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με όσα δήλωσε ο Α. Μπαϊρακτάρ, Αγκυρα και Δαμασκός έχουν ήδη διαμορφώσει μια γενική συμφωνία-πλαίσιο για τη μεταξύ τους ενεργειακή συνεργασία και πλέον ο στόχος είναι να καταλήξουν σύντομα σε μια συγκεκριμένη συμφωνία για υπεράκτιες έρευνες.<br /><br />«Εχουμε μια γενική συμφωνία-πλαίσιο με τη Συρία, αλλά φυσικά θα χρειαστεί να συνάψουμε και μια συγκεκριμένη συμφωνία για υπεράκτιες έρευνες», δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας. «Δεν λέω ότι θα γίνουν γεωτρήσεις το 2026, αλλά ελπίζω ότι θα υπάρξει συμφωνία», διευκρίνισε.<br /><br />Τα νέα δεδομένα<br /><br />Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί πια να διευρύνει την περιφερειακή της επιρροή μέσω Συρίας, αξιοποιώντας μια σειρά από δεδομένα: τις «ευκαιρίες» που γέννησε η πτώση του Μπασάρ αλ Ασαντ μετά τον Δεκέμβριο του 2024, την εγγύτητα που η ίδια έχει παλαιόθεν αποκτήσει με τους ισλαμιστές (πρώην τζιχαντιστές) της κυβέρνησης του μεταβατικού Σύρου προέδρου Αχμεντ αλ Σάρα και τα «κενά» που άφησε πίσω η υποχώρηση της ιρανικής επιρροής έπειτα από τις ήττες των ιρανικών proxies σε Συρία και Λίβανο.<br /><br />Η Συρία είναι μια χώρα με κομβική γεωγραφική θέση: απέναντι από την Κύπρο και δίπλα στο Ισραήλ. Μέσω αυτής, η Τουρκία θα μπορούσε να ασκήσει πρόσθετες πιέσεις στην Κύπρο, στο Ισραήλ, στους Κούρδους, στον Λίβανο καθώς και στους σιίτες του Ιράκ και του Ιράν. Παράλληλα δε, με εφαλτήριο τη Συρία, η πλευρά Ερντογάν δύναται να εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό/προσφυγικό, αλλά και τις απειλές της τζιχαντιστικής/ισλαμιστικής τρομοκρατίας, όπως άλλωστε έχει ήδη κάνει στο πρόσφατο παρελθόν.<br /><br />Μέσω Συρίας ωστόσο, η Τουρκία θα επιχειρήσει, όπως όλα δείχνουν, να ανακατέψει εκ νέου την τράπουλα των θαλάσσιων οριοθετήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η συμφωνία για την οριοθέτηση ΑΟΖ που υπέγραψαν τον περασμένο Νοέμβριο ο Λίβανος και η Κυπριακή Δημοκρατία προφανώς δεν άρεσε καθόλου στην τουρκική πλευρά, η οποία αντιμετωπίζει παράλληλα ως δυνητική απειλή και τις εντεινόμενες συγκλίσεις και συμπράξεις που προωθούνται μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στο πλαίσιο της δικής τους τριμερούς. Υπενθυμίζεται δε, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει συνάψει πια συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με Ισραήλ, Αίγυπτο και Λίβανο.<br /><br />Οπως παλαιότερα, έτσι και τώρα, Τούρκοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η χώρα τους απομονώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο και ότι, ως εκ τούτου, θα πρέπει να βρει τρόπο να «αντεπιτεθεί» και να «σπάσει αυτόν τον αποκλεισμό». Εάν άλλοτε το είχε κάνει μέσω Λιβύης, τώρα θα μπορούσε να το επιχειρήσει μέσω Συρίας. Και όπως στην περίπτωση της Λιβύης είχε επιλέξει να αγνοήσει τις θαλάσσιες ζώνες των ελληνικών νησιών, έτσι και στην περίπτωση της Συρίας θα μπορούσε να επιχειρήσει να «σκεπάσει» μέσω Συρίας μεγάλο μέρος της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ εντάσσοντας στο «παιχνίδι» των οριοθετήσεων και τα κατεχόμενα. Σύμφωνα άλλωστε με το τουρκικό αφήγημα της καλούμενης «γαλάζιας πατρίδας», οι ηπειρωτικές ακτές (όπως είναι οι συριακές εν προκειμένω) υπερισχύουν έναντι των νησιωτικών (κυπριακών εν προκειμένω) όταν πρόκειται για τη χάραξη των θαλασσίων ζωνών.<br /><br />Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά, η Τουρκία θα πρέπει να καταλήξει σε συμφωνία με τη Δαμασκό για την οριοθέτηση ΑΟΖ.<br /><br />Τα αγκάθια<br /><br />Το εάν θα μπορούσε όντως να γίνει κάτι τέτοιο ωστόσο δεν είναι βέβαιο. Πέρα από την Τουρκία, στη μετά-Ασαντ Συρία δραστηριοποιείται και η Σαουδική Αραβία, μια χώρα η οποία βλέπει ανταγωνιστικά την Αγκυρα, το πολιτικό ισλάμ και τις τουρκικές περιφερειακές βλέψεις. Εάν, με άλλα λόγια, η Συρία ενταχθεί στη σφαίρα της επιρροής του Ριάντ, πράγμα που έχει ήδη γίνει αλλά μερικώς, η ελευθερία των τουρκικών κινήσεων θα περιοριστεί. Παράλληλα δε, μεταξύ Τουρκίας και Συρίας παραμένει και το αγκάθι της παράκτιας Αλεξανδρέττας (στην επαρχία της Αντιόχειας/Hatay) που δόθηκε μεν στην Τουρκία πριν από δεκαετίες από τους Γάλλους χωρίς όμως τη σύμφωνη γνώμη της Δαμασκού, ένα αγκάθι το οποίο θα πρέπει κάπως να διευθετηθεί εάν θέλουν οι δύο πλευρές να καταλήξουν σε συμφωνίες οριοθετήσεων.<br /><br />Ελλάδα και Κύπρος<br /><br />«Ως προς την Ελλάδα και την Κύπρο, θα πρέπει να μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίον θα προσπαθήσει η Τουρκία να εκμεταλλευθεί το φιλικό προς αυτήν νέο (σ.σ. συριακό) καθεστώς. Εχουμε το κακό προηγούμενο του τουρκολιβυκού μνημονίου […] Θα πρέπει να περιμένουμε ότι οι Τούρκοι θα πιέσουν τη νέα συριακή κυβέρνηση να υπογράψει με αυτούς μια αντίστοιχη (σ.σ. της λιβυκής) συμφωνία θαλάσσιας οριοθετήσεως», έγραφε ο Αγγελος Συρίγος στην «Κ» πριν από ακριβώς έναν χρόνο, υπογραμμίζοντας ότι η Αγκυρα θα εκμεταλλευθεί τα ερείσματα που έχει στη Δαμασκό με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων και στη θάλασσα.<br /><br />Εάν κρίνουμε από τις χθεσινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, το 2026 μπορεί να είναι μια χρονιά εξελίξεων σε αυτό το μέτωπο.<br /><br />Η Τουρκία έχει πάντως εν τω μεταξύ αρχίσει ούτως ή άλλως να ενισχύει τους ενεργειακούς της δεσμούς με τη Συρία.<br /><br />Οι συμφωνίες του 2025<br /><br />Το συριακό υπουργείο Ενέργειας υπέγραψε προ μηνών συμφωνία ύψους 7 δισ. δολ. με κοινοπραξία ξένων εταιρειών, στην οποία συμμετέχουν τουρκικές επιχειρήσεις (Kalyon GES Enerji Yatirimlari και Cengiz Enerji εν προκειμένω), για την κατασκευή νέων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Παράλληλα, η Τουρκία έχει αρχίσει εδώ και μήνες να τροφοδοτεί τη Συρία με φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν προκειμένου να ενισχυθεί το συριακό δίκτυο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αξίζει να σημειωθεί δε, ότι αμφότερα τα προαναφερθέντα ντιλ έγιναν πράξη με την στήριξη του Κατάρ (του κολοσσού UCC Holding, μεταξύ άλλων).<br /><br /><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div>

Η Τουρκία πιέζει για ντιλ με τη Συρία εντός του 2026 για ΑΟΖ και έρευνες στην Αν. Μεσόγειο.

Σχέδια που θα μπορούσαν «να αναστατώσουν τους ανταγωνιστές της στην Ανατολική Μεσόγειο», φέρεται να εξυφαίνει η τουρκική ηγεσία Γιώργος Σκαφ...

Διαβάστε την συνέχεια

2026 :εκλογές ίσως, έτος αναταράξεων σίγουρα. Δικαιοσύνη, Τσίπρας, Καρυστιανού στην πρώτη σελίδα.

<img height="373" src="https://omegapress.gr/images/MARIA.jpg" width="699" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Σε πολλές περιπτώσεις πολιτικοί, νομικός κόσμος και κυρίως το Κίνημα των Τεμπών, ανέδειξαν την μεγάλη κρίση της Δικαιοσύνης. Δεν συνηθίζεται, στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον να καταγγέλλονται δημόσια δικαστικοί λειτουργοί για σκοπιμότητες , για πολιτικά κίνητρα και για παρελκυστική τακτική και ο Άρειος Πάγος να σωπαίνει. Και όταν τοποθετείται, η κριτική αντί να αμβλύνεται , οξύνεται. Κατά συνέπεια το 2026 θα είναι ίσως κρίσιμη χρονιά για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα.<br /><br />Και όμως, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της , είναι εντελώς εκτός κλίματος . Αναφέρει ότι «με την αισιοδοξία, τη δύναμη και την υψηλή αίσθηση του καθήκοντος που διακρίνει όλους τους δικαστικούς λειτουργούς, αλλά και τους δικαστικούς υπαλλήλους, θα ανταποκριθούμε με αφοσίωση όπως αρμόζει στο λειτούργημά μας, με μόνο οδηγό το Σύνταγμα, τους νόμους και τη συνείδησή μας». Στο πολιτικό επίπεδο, η σύγκρουση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης θα πάρει πιο άγρια χαρακτηριστικά, καθώς το 2026 θα είναι προεκλογικό έτος, ακόμη και αν οι εκλογές γίνουν την άνοιξη του 2027 . Αλέξης Τσίπρας και Μαρία Καρυστιανού, όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. <br /><br />Σε εξέλιξη βρίσκονται οι εργασίες της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο τοη ΟΠΕΚΕΠΕ με την κυβερνητική πλειοψηφία να έχει υψώσει τείχος συγκάλυψης, όπως έκανε με τα Τέμπη και τις υποκλοπές. Αυτό που τρομάζει τον Μητσοτάκη είναι ότι αναμένεται στη βουλή και δεύτερη δικογραφία με τις φήμες για νέα εμπλοκή κυβερνητικών παραγόντων, να οργιάζουν.<br /><br />Ακόμη και αν δεν υπάρξει καμία παραπομπή υπουργού ή κομματικού παράγοντα, το βέβαιο είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν θα απαλλαγεί από την αρνητική επίδραση του σκανδάλου όλη τη διάρκεια του χρόνου. <br />Σε εξέλιξη βρίσκεται και η δίκη για τις υποκλοπές μέσω predator, όχι για πολιτικά πρόσωπα, αλλά από την εξέλιξή της ηλίου φαεινότερο ότι ο πρωθυπουργός και ήξερε και δεν απέτρεψε το σκάνδαλο. Και το ζήτημα αυτό έχει πληγώσει το κύρος της δικαιοσύνης και ο Άρειος Πάγος εξακολουθεί να κάνει … τον τουρίστα. <br />Τον Μάρτιο θα ξεκινήσει η δίκη για τα Τέμπη, αλλά όλοι περιμένουν τις εξελίξεις για Τριαντόπουλο -Καραμανλή, αλλά σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα αυτό θα συνεχίζει να κλονίζει την κυβέρνηση. <br /><br />Αλλαγή πολιτικού σκηνικού<br /><br />Είναι προφανές ότι σταδιακά συντελείται αλλαγή πολιτικού σκηνικού. Αναδύεται ήδη η βεβαιότητα ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση συνεργασίας καθώς κανένα κόμμα δεν φαίνεται να μπορεί να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία. Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα που ήδη εξελίσσεται και η προαναγγελία της Μαρίας Καρυστιανού ότι ετοιμάζει δικό της κόμμα, ταράζουν ήδη τα πολιτικά νερά και είναι βέβαιο ότι το πολιτικό σύστημα θα είναι άνω κάτω. <br /><br />Είναι βέβαιο ότι η Καρυστιανού θα δοκιμαστεί πολύ σκληρά. Γιατί από μια κατάσταση πλήρους αποδοχής που βρέθηκε επί τρία χρόνια έχοντας την απόλυτη στήριξη του ελληνικού λαού, αλλάζει στρατόπεδο . Δεν είναι εύκολη αυτή η μετάβαση. Αν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ποσοστό άνω του 25% είναι σχεδόν βέβαιο ότι στην πορεία θα αποδυναμώνεται γιατί , ναι μεν θα υπάρξουν μετακινήσεις χιλιάδων ψηφοφόρων, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι η Καρυστιανού θα κάνει τη διαφορά ως πολιτικό πρόσωπο. Σε κάθε περίπτωση όμως θα προκαλέσει αναστατώσεις , μικρές ή μεγάλες, θα το δείξει η ίδια η πορεία της. <br /><br />Ο Αλέξης Τσίπρας είναι έμπειρος. Τόσο στις αντιπαραθέσεις και στην οξύτητα, όσο και στους τακτικισμούς. Μπορεί να προσελκύσει κόσμο και να είναι εκείνος που μπορεί να κάνει τη διαφορά, υπό την προυπόθεση ότι θα έχει το σωστό σχέδιο και τους σωστούς ανθρώπους δίπλα του, ώστε να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι μπορούν να κάνουν την αλλαγή. <br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων ως προς τον χρόνο των εκλογών, αλλά είναι αδύναμος στο να δημιουργήσει ένα νέο και ισχυρό συμμαχικό σχήμα. Ακόμη και αν συνεργαστούν με τη ΝΔ ακροδεξιά κόμματα, δεν θα θέλουν τον φθαρμένο Μητσοτάκη μαζί τους. <br />Πέραν αυτού, είναι προφανές ότι Τσίπρας και Καρυστιανού θα βρεθούν απέναντι στον πρωθυπουργό, κάτι που θα πλήξει ισχυρά τον Μητσοτάκη. Ο καθένας βέβαια με την δική του ατζέντα. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

2026 :εκλογές ίσως, έτος αναταράξεων σίγουρα. Δικαιοσύνη, Τσίπρας, Καρυστιανού στην πρώτη σελίδα.

Του Στράτου Βαλτινού Σε πολλές περιπτώσεις πολιτικοί, νομικός κόσμος και κυρίως το Κίνημα των Τεμπών, ανέδειξαν την μεγάλη κρίση της Δικαιοσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανικό: Η «μηχανή» που συνεχίζει να παράγει γεωπολιτικό ρίσκο. Οι διαπραγματεύσεις, οι αβεβαιότητες και οι αντοχές.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/04/Trump-Zelenski-Poutin.webp"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/04/Trump-Zelenski-Poutin-696x462.webp" /></a><br /><br />Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση μπαίνει στο 2026 ως η «μηχανή» που συνεχίζει να παράγει γεωπολιτικό ρίσκο, να τροφοδοτεί αβεβαιότητα στις αγορές ενέργειας και να δοκιμάζει την αντοχή της Δύσης σε χρήμα, όπλα και πολιτικό κεφάλαιο. Το νέο στοιχείο είναι ότι επανέρχεται στο προσκήνιο μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης, την ώρα που οι επιθέσεις (ιδίως με drones) ανεβάζουν καθημερινά τον δείκτη έντασης.<br /><br />Η γραμμή του Κιέβου<br /><br />Στο διπλωματικό σκέλος, η γραμμή του Κιέβου είναι σαφής: «ειρήνη, αλλά όχι αδύναμη». Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι περιέγραψε την προοπτική συμφωνίας ως «90% έτοιμη», υπογραμμίζοντας όμως ότι το «τελευταίο 10%» είναι το δυσκολότερο – επειδή αφορά την ουσία: το εδαφικό και τις εγγυήσεις ασφάλειας. Το Reuters καταγράφει ότι ο Ζελένσκι απορρίπτει μια φόρμουλα που θα παγώσει απλώς το μέτωπο, αφήνοντας τον πόλεμο να «επιστρέψει» σε λίγα χρόνια, ενώ σημειώνει ότι η Ρωσία ελέγχει περίπου το 19% ουκρανικού εδάφους και πιέζει για περαιτέρω υποχώρηση στο Ντονμπάς.<div><br />Τι συζητά η Ουάσινγκτον<br /><br />Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να συζητά πλαίσιο εγγυήσεων, αλλά το «πόσο» και το «πώς» παραμένουν ανοιχτά. Οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι η αμερικανική πλευρά εξετάζει πολυετή ορίζοντα (π.χ. 15ετία), ενώ το Κίεβο ζητά πολύ μακρύτερη δέσμευση, ακριβώς για να λειτουργήσει αποτρεπτικά έναντι νέας ρωσικής αναμέτρησης.Το κρίσιμο εδώ είναι πολιτικό: μια «ασφάλεια στα χαρτιά» χωρίς αξιόπιστη στρατιωτική/θεσμική ρήτρα, δύσκολα περνά στο ουκρανικό εσωτερικό ως βιώσιμη ειρήνη – και δύσκολα πείθει τη Μόσχα ότι το κόστος μιας νέας επιθετικότητας θα είναι μη διαχειρίσιμο.<br /><br />Ταυτόχρονα, το στρατιωτικό πεδίο λειτουργεί σαν «σκληρός χρονόμετρος» των συνομιλιών. Οι ανταλλαγές πληγμάτων σε ενεργειακές υποδομές, οι επιθέσεις με drones και τα επεισόδια με αμφισβητούμενο/δύσκολα επαληθεύσιμο αποτύπωμα (ιδίως σε κατεχόμενες περιοχές) δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου κάθε πλευρά θέλει να βελτιώσει τη διαπραγματευτική της θέση πριν κλειδώσει οποιοδήποτε κείμενο. Ενδεικτικά, το <a href="https://apnews.com/article/a041a1db772f25f7396437a4d1734f72?utm_source=chatgpt.com">AP News</a> μετέδωσε ρωσικούς ισχυρισμούς για πολύνεκρο πλήγμα σε κατεχόμενο οικισμό στη Χερσώνα, χωρίς ουκρανική επιβεβαίωση.</div><div><br />Η στάση της Ευρώπης<br /><br />Σε ό,τι αφορά στην ευρωπαϊκή διάσταση, το Reuters εκτιμά πως η ΕΕ προσπαθεί να κρατήσει «ζωντανή» τη χρηματοδότηση της ουκρανικής αντοχής: η συμφωνία για δανεισμό/στήριξη 90 δισ. ευρώ για 2026–27 δείχνει διάθεση συνέχειας, αλλά και τα όρια της ενότητας, καθώς δεν υπήρξε συναίνεση για χρήση των «παγωμένων» ρωσικών κρατικών κεφαλαίων – το πιο πολιτικά εκρηκτικό εργαλείο. Παράλληλα, εθνικές αποφάσεις (όπως της Ιταλίας για συνέχιση στρατιωτικής βοήθειας έως το 2026) δείχνουν ότι το «μέτωπο υποστήριξης» δεν είναι αυτόματο: περνά από εσωτερικές τριβές και κοινοβουλευτικές ισορροπίες.</div><div><br />Η «μεγάλη εικόνα»<br /><br />Τι σημαίνουν όλα αυτά «στη μεγάλη εικόνα»; Ότι το 2026 μπορεί να φέρει –για πρώτη φορά μετά από χρόνια– ένα πιο απτό παράθυρο διαπραγμάτευσης, αλλά όχι αναγκαστικά γρήγορη λύση.<br /><br />Το εδαφικό παραμένει ο πυρήνας της σύγκρουσης και οι εγγυήσεις ασφάλειας το κλειδί της συμφωνίας. Όσο τα drones και τα πλήγματα στην ενέργεια συνεχίζονται, ο πειρασμός της κλιμάκωσης θα συνυπάρχει με την ανάγκη για συμβιβασμό.<br /><br />Και για την Ευρώπη, το δίλημμα θα είναι διπλό: πόσο αντέχει να πληρώνει την «ασφάλεια» της ηπείρου σε βάθος χρόνου – και με ποιο θεσμικό σχέδιο, ώστε η υποστήριξη προς το Κίεβο να μην γίνει διαρκής πολιτική αιμορραγία στο εσωτερικό των κρατών-μελών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανικό: Η «μηχανή» που συνεχίζει να παράγει γεωπολιτικό ρίσκο. Οι διαπραγματεύσεις, οι αβεβαιότητες και οι αντοχές.

Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση μπαίνει στο 2026 ως η «μηχανή» που συνεχίζει να παράγει γεωπολιτικό ρίσκο, να τροφοδοτεί αβεβαιότητα στις αγορές ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Φρικαρισμένος» ο Ερντογάν θα μιλήσει τηλεφωνικά με τον Τραμπ τη Δευτέρα 05/01

<img height="375" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/ERDOGAN-630x375.jpg" width="701" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο ισλαμοφασίστας τζιχαντιστής καταράστηκε τον «Φαραώ» Νετανιάχου</span></h3>Έχει «φρικάρει», βρίσκεται στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης, ο ψευτοχαλίφης Τούρκος Πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος σε μία ανατολίτικη απελπισία ανακοίνωσε ότι την προσεχή Δευτέρα 05/01/26 θα έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με αντικείμενο τις ειρηνευτικές προσπάθειες μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, καθώς και τις εξελίξεις στη Λωρίδα της Γάζας.<br /><br />Σε δηλώσεις που παραχώρησε σε δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη την Παρασκευή 02/01/26, μετά την καθιερωμένη μουσουλμανική προσευχή, ο Ερντογάν γνωστοποίησε επίσης πως ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, θα μεταβεί στο Παρίσι τις επόμενες ημέρες.<br /><br />Εκεί θα συμμετάσχει στη συνεδρίαση της «Συμμαχίας των Προθύμων», μιας ομάδας κρατών που υποστηρίζουν την Ουκρανία.<br /><br />«Θα έχουμε μια ακόμη συνομιλία με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ τη Δευτέρα», δήλωσε ο Ερντογάν, διευκρινίζοντας πως η επικοινωνία έχει προγραμματιστεί για τις απογευματινές ώρες.<br />Αιχμές κατά Νετανιάχου<br /><br />Αναφερόμενος στη μαζική εκδήλωση συμπαράστασης του τουρκικού λαού προς την Παλαιστίνη την Πρωτοχρονιά, ο Τούρκος ισλαμιστής ηγέτης χαρακτήρισε τη συγκέντρωση στη γέφυρα του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη ως «ιστορική στιγμή», προσθέτοντας πως το μήνυμα ήταν σαφές: «Η Παλαιστίνη δεν είναι μόνη».<br /><br />Ο Ερντογάν εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του Ισραηλινού Πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:<br /><br />«Όσα έπραξε αυτός ο “Φαραώ” που ονομάζεται Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν θα μείνουν ατιμώρητα, καθώς φέρει πάνω του τις κατάρες αναρίθμητων καταπιεσμένων ανθρώπων, από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους».<br /><br />Καταδικάζοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, ο Τούρκος τζιχαντιστής Πρόεδρος και σφαγέας των Κούρδων κατέληξε:<br /><br />«Τα δεινά των παιδιών στη Γάζα, που ζουν σε πρόχειρες σκηνές μέσα στον άνεμο και τη βροχή, θα βρουν απάντηση. Ο Νετανιάχου δεν θα αποφύγει τη λογοδοσία».<br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τελεί σε νευρικό κλονισμό, είναι εμφανές ότι υφίσταται κατάρρευση της εναπομείνασας ψυχραιμίας του εξαιτίας της συμμαχίας Ισραηλινών με Έλληνες (Ελλαδίτες και Κύπριους), Κούρδους και Δρούζους και άλλους, βλέπει ότι η περιοχή τον «ξερνάει» ως νεο-οθωμανό δυνάστη και λαμβάνει και τα μηνύματα από το Ιράν ως προμηνύματα και για το δικό του άθλιο μέλλον.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Φρικαρισμένος» ο Ερντογάν θα μιλήσει τηλεφωνικά με τον Τραμπ τη Δευτέρα 05/01

Ο ισλαμοφασίστας τζιχαντιστής καταράστηκε τον «Φαραώ» Νετανιάχου Έχει «φρικάρει», βρίσκεται στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης, ο ψευτοχαλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αιματηρές διαδηλώσεις στο Ιράν. Το Ισραήλ προετοιμάζεται για πόλεμο.

<img height="347" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-630x400.jpg" width="693" /><br /><br />Ανώτατοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι οι διαδηλώσεις που σαρώνουν τις ιρανικές πόλεις παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο από τις αρμόδιες υπηρεσίες.<br /><br />Ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πραγματοποιεί συνεχείς διαβουλεύσεις από το Μαϊάμι, προκειμένου να εκτιμήσει εάν η εσωτερική πίεση στο ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε να εκτονωθεί προς τα έξω με τη μορφή στρατιωτικής κλιμάκωσης κατά του Ισραήλ.<br /><br />Υπό το πρίσμα της κλιμακούμενης αναταραχής στο εσωτερικό του Ιράν, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ επιταχύνει τις προετοιμασίες για το ενδεχόμενο μιας αιφνίδιας σύγκρουσης σε πολλαπλά μέτωπα, θεωρώντας τις διαδηλώσεις όχι μόνο ως μια εσωτερική ιρανική κρίση, αλλά και ως έναν δυνητικό περιφερειακό πυροκροτητή.<br /><br />Ανώτατοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι αναφέρουν ότι οι κινητοποιήσεις στις ιρανικές πόλεις παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο από τις IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις), την κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών και το Γραφείο του Πρωθυπουργού.<br /><br />Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αξιολογεί το κατά πόσο η εσωτερική πίεση στην Τεχεράνη θα μπορούσε να μετατραπεί σε στρατιωτική επιθετικότητα κατά του Ισραήλ.<br /><br />Στο επίκεντρο της ισραηλινής ανησυχίας βρίσκεται ένα γνώριμο μοτίβο: Όταν η Ισλαμική Δημοκρατία αντιμετωπίζει παρατεταμένη εσωτερική αναταραχή, το καθεστώς ιστορικά επιδιώκει να ανακτήσει τον έλεγχο εξωτερικεύοντας την κρίση.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι άμυνας εκτιμούν ότι η Τεχεράνη ίσως επιχειρήσει να ανακατευθύνει τη λαϊκή οργή προς μια αντιπαράθεση με το Ισραήλ, είτε άμεσα είτε μέσω πληρεξουσίων (proxies), ώστε να τονώσει το εθνικιστικό αίσθημα και να δικαιολογήσει την ένταση της καταστολής στο εσωτερικό.<br /><br />Αυτή η εκτίμηση ώθησε τις IDF να επιταχύνουν την ετοιμότητα για ένα «σενάριο έκρηξης» — μια ραγδαία, απρόβλεπτη έναρξη εχθροπραξιών σε πολλά πεδία.<br /><br />Σύμφωνα με πηγές της άμυνας, τρία κύρια θέατρα επιχειρήσεων θεωρούνται πλέον διασυνδεδεμένα: το ίδιο το Ιράν, ο Λίβανος και η Ιουδαία και Σαμάρεια.<br />Το νέο πολυετές σχέδιο και ο στρατηγικός σχεδιασμός<br /><br />Οι προετοιμασίες εξελίσσονται στο πλαίσιο ενός νέου πολυετούς στρατιωτικού σχεδίου με ορίζοντα το 2030, υπό την ηγεσία του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Αντιστράτηγου Εγιάλ Ζαμίρ.<br /><br />Η παραδοχή είναι ότι το Ισραήλ ίσως δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει την οριστικοποίηση του σχεδίου πριν βρεθεί αντιμέτωπο με την επόμενη μεγάλη αναμέτρηση.<br /><br />Το Ιράν βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας των απειλών.<br /><br />Ο Λίβανος παραμένει κεντρική ανησυχία, καθώς οι IDF εκτιμούν ότι οι δυνατότητες της Χεζμπολάχ, παρά τη φθορά τους, εξακολουθούν να αποτελούν την πιο άμεση συμβατική απειλή μεγάλης κλίμακας στα σύνορα του Ισραήλ.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Ιουδαία και η Σαμάρεια θεωρούνται πιθανό σημείο ανάφλεξης που θα μπορούσε να πυροδοτηθεί γρήγορα, εάν το Ιράν επιχειρήσει να υποδαυλίσει την περιοχή ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής κλιμάκωσης.<br /><br />Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι αποφεύγουν τις δημόσιες τοποθετήσεις για τις διαδηλώσεις στο Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με πηγές κοντά στον Ισραηλινό Πρωθυπουργό, αυτή η αυτοσυγκράτηση είναι εσκεμμένη, ώστε να μη δωθεί πρόσχημα στην Τεχεράνη για αντίποινα υπό το πρόσχημα της ξένης παρέμβασης.<br /><br />«Εντοπίζουμε ένα δραματικό εσωτερικό γεγονός στο Ιράν», δήλωσε ανώτατος αξιωματούχος, «αλλά είναι ακόμη νωρίς για να προσδιορίσουμε πώς θα μεταφραστεί σε πράξη».<br />Ανθρώπινο δυναμικό και διάστημα: Οι δύο πυλώνες<br /><br />Στο πλαίσιο του πολυετούς σχεδίου, αναδύονται δύο στρατηγικές προτεραιότητες:<br /><br />Ανθρώπινο κεφάλαιο: Μετά από δύο χρόνια έντονων μαχών, οι IDF αντιμετωπίζουν την κόπωση των εφέδρων και την ανάγκη για αναζωογόνηση της ηγεσίας και της εκπαίδευσης.<br /><br />Διαστημικός τομέας: Για πρώτη φορά, οι IDF σχεδιάζουν ρητά αμυντικές και επιθετικές επιχειρήσεις στο διάστημα, αντιμετωπίζοντάς το ως πλήρες επιχειρησιακό πεδίο δίπλα στην ξηρά, τον αέρα, τη θάλασσα και τον κυβερνοχώρο.<br /><br />Αυτό περιλαμβάνει προηγμένη δορυφορική άμυνα, συλλογή πληροφοριών, ακόμη και δυνατότητα πληγμάτων από διαστημικά συστήματα κατά επίγειων στόχων.<br />Αιμορραγεί το καθεστώς του Ιράν: Μαχητής των Φρουρών της Επανάστασης νεκρός σε σφοδρές αστικές μάχες<br /><br />Μια φονική κλιμάκωση στο δυτικό Ιράν άφησε πίσω της έναν νεκρό μαχητή της πολιτοφυλακής Μπασίτζ και δεκατρείς τραυματίες, μετά από απευθείας επίθεση διαδηλωτών στα αρχηγεία της παραστρατιωτικής οργάνωσης του καθεστώτος στη Χαμαντάν.<br /><br />Το κύμα της λαϊκής αναταραχής στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έφτασε σε ένα θανατηφόρο σημείο καμπής, καταγράφοντας την πρώτη αναφερόμενη απώλεια στις τάξεις του κρατικού μηχανισμού ασφαλείας.<br /><br />Το βράδυ της Τετάρτης 31/12 (παραμονή Πρωτοχρονιάς), αναφορές επιβεβαίωσαν ότι ένας μαχητής των Μπασίτζ -της παραστρατιωτικής πτέρυγας του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC)- σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια βίαιης σύγκρουσης στη Χαμαντάν.<br /><br />Το περιστατικό αποτελεί ορόσημο στον τρέχοντα κύκλο διαμαρτυριών, οι οποίες εξελίχθηκαν ταχύτατα από οικονομικά παράπονα σε μια άμεση φυσική πρόκληση κατά της ηγεσίας στην Τεχεράνη.<br /><br />Καθώς οι δρόμοι παραμένουν «θερμοί», η πιθανότητα ενός τοπικού πολέμου μεταξύ των πολιτών και των οργάνων επιβολής του καθεστώτος συνεχίζει να αυξάνεται.<br /><br />Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Mehr, ο θάνατος επήλθε όταν μια μεγάλη ομάδα διαδηλωτών επιχείρησε να καταλάβει το τοπικό αρχηγείο των Μπασίτζ.<br /><br />Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ακόμη δεκατριών ατόμων, ανάμεσα στους οποίους μέλη της πολιτοφυλακής και τοπικοί αστυνομικοί.<br /><br />Η βία στη Χαμαντάν εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ανυπακοής σε όλη τη χώρα.<br /><br />Στην πόλη Ασανταμπάντ, διαδηλωτές πυρπόλησαν κτίριο των Μπασίτζ, ενώ βίντεο δείχνουν πλήθη να φωνάζουν συνθήματα κατά του Ανώτατου Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ.<br /><br />Η στοχοποίηση των Μπασίτζ είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η ομάδα αποτελεί το βασικό εργαλείο του καθεστώτος για την καταστολή της εσωτερικής διαφωνίας.<br /><br />Με την επιβεβαίωση του πρώτου θανάτου μαχητή του καθεστώτος, ο στρατηγικός υπολογισμός αλλάζει.<br /><br />Οι δρόμοι δεν είναι πλέον μόνο χώρος συνθημάτων· έχουν μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης όπου η επιβίωση της σημερινής ηγεσίας δοκιμάζεται από έναν πληθυσμό που φαίνεται να έχει χάσει τον φόβο του απέναντι στα παραδοσιακά όργανα εξουσίας<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αιματηρές διαδηλώσεις στο Ιράν. Το Ισραήλ προετοιμάζεται για πόλεμο.

Ανώτατοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι οι διαδηλώσεις που σαρώνουν τις ιρανικές πόλεις παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο από τις α...

Διαβάστε την συνέχεια

Βρετανική πρεσβεία κατά “Καποδίστρια”; Τηλεφώνημα σε Μητσοτάκη;

<br />Τα’ κουσε ο Μητσοτάκης από τη Βρετανική Πρεσβεία για την ταινία “Καποδίστριας”;<br /><br /><img height="408" src="https://thefaq.gr/wp-content/uploads/2026/01/kapodi-1024x652-1.jpg" width="696" /><br /><br />Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτη φήμη υπήρξε – διακριτικό – τηλεφώνημα διαμαρτυρίας από την βρετανική πρεσβεία στο Υπουργείο Εξωτερικών για τα δήθεν αντιβρετανικά αισθήματα που διεγείρει η συγκεκριμένη ταινία καθώς παρουσιάζει ουισατικά την Αγγλία ως τον παράγοντα πίσω από την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια ο οποίος προερχόταν από το διπλωματικό σώμα της Ρωσίας.<br /><br />Ένα πρωτοφανές διπλωματικό επεισόδιο εκτυλίχθηκε εδώ και λίγα 24ωρα στα άδυτα του Μεγάρου Μαξίμου, όταν η Βρετανική Πρεσβεία παρενέβη με τρόπο σκαιό, εκφράζοντας την έντονη δυσαρέσκειά της για την παραγωγή της ταινίας «Καποδίστριας». Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες, το κλίμα στο τηλεφώνημα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν κάτι παραπάνω από βαρύ, με τους Βρετανούς διπλωμάτες να ξεχειλίζουν από έναν άκρατο αντιρωσισμό, καθώς η ταινία αναδεικνύει τη διπλωματική στήριξη της Ρωσίας στον Καποδίστρια έναντι της βρετανικής εχθρότητας. Το Λονδίνο φαίνεται πως δεν αντέχει την αμείλικτη ιστορική αλήθεια που παρουσιάζει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως το θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας στην οποία οι Βρετανοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, οπλίζοντας το χέρι των δολοφόνων. Η απαίτηση για έμμεση παρέμβαση στο περιεχόμενο της ταινίας συνιστά μια βάναυση προσβολή της εθνικής κυριαρχίας και αποδεικνύει ότι το Λονδίνο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως προτεκτοράτο, φοβούμενο την αποδόμηση του αφηγήματός του. (Πηγή:<a href="https://periodista.gr/%ce%b2%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%ad%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85/">periodista.gr</a>)<br /><br />Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Ιωάννη Καποδίστρια δεν είναι απλά μια ιστορική αναπαράσταση.<br />Είναι καθρέφτης της σημερινής Ελλάδας – και πολλοί τον φοβούνται.<br />Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με αντιπαραθέσεις όχι για την καλλιτεχνική αξία του έργου, αλλά για το ίδιο το πρόσωπο του πρώτου Έλληνα κυβερνήτη.<br />Και εκεί φάνηκε κάτι ανησυχητικό: μια έντονη, σχεδόν υστερική, αντιρωσική διάθεση, που επηρεάζει ακόμα και τη θεώρηση της ιστορίας μας.<br />Ο Καποδίστριας, διπλωμάτης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πριν γίνει κυβερνήτης της Ελλάδας, παρουσιάζεται από τους επικριτές του ως «υπηρέτης της Ρωσίας».<br />Τα μυθεύματα για τη Φιλική Εταιρεία και περί απόρριψης κάθε επαναστατικής μυστικής οργάνωσης τον έκαναν στόχο για όσους βλέπουν παντού ρωσική επιρροή.<div><br />Η ιστορική πραγματικότητα, ότι δηλαδή προσπαθούσε να προστατεύσει τους Έλληνες από εκδικητικές τουρκικές επιθέσεις και από διπλωματικά αδιέξοδα της εποχής, παραγκωνίζεται.<br />Στη θέση της έρχεται η σύγχρονη εμμονή: «ο Καποδίστριας ίσον Ρωσία», ακόμα και δύο αιώνες μετά.<br />Όμως, ξεχνούν όσοι κρίνουν πως ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, όταν ήρθε στη χώρα μας, διεμήνυσε στους Ρώσους πως μόνον τα συμφέροντα των Ελλήνων τον απασχολούν πλέον και ότι γι’ αυτό τον λόγο δεν επρόκειτο να λάβει μισθό, τιμής ένεκεν, από το ρωσικό κράτος.<br />Ξεχνούν πως, όταν δολοφονήθηκε, αναζητήθηκε δεύτερο παλτό, καθαρό από αίματα, για να ταφεί, ωστόσο δεν υπήρχε.</div><div><br />Τέτοιες ήταν η αυταπάρνηση και η πενία του ανδρός, που δεν είχε ούτε δεύτερο πανωφόρι.<br />Έγραφε ότι οι «λαοί πολεμούν για ανεξαρτησία θεμελιωμένη σε νόμους και θεσμούς και όχι σε παθητική υποταγή».<br />Αυτό, βέβαια, ήταν ένα πρόταγμα αντίθετο προς τις επιδιώξεις της μοναρχευομένης Ευρώπης, που κινείτο υπό τη δαμόκλειο σπάθη της Ιεράς Συμμαχίας.<br />Το αυτό και τώρα: μια ψευδοελίτ, που κινείται στο φέουδο του Κολωνακίου, μεταξύ σαλονιών ολιγαρχών και σαπισμένων πανεπιστημιακών εδράνων, προσπαθεί να αποδομήσει οποιαδήποτε προσπάθεια έχει να κάνει με ανθρώπους και εγχειρήματα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάταξη των Ελλήνων.<br />Το αποτέλεσμα; Η ταινία δεν συζητιέται πια για την τέχνη ή την ιστορία της. Γίνεται πεδίο μάχης για την Ελλάδα του 21ου αιώνα: ποιος ηγέτης μας αξίζει, ποια εξουσία είναι ανεκτή, και κυρίως, ποια Ρωσία φοβόμαστε και γιατί.<br />Οι αντιρωσικοί φόβοι μετατρέπουν τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας σε πολιτικό «εχθρό» για ορισμένους, παραβλέποντας ότι η πραγματική του πίστη ήταν στον ελληνικό λαό και στην οικοδόμηση ενός κράτους.<br /><br />Δεν αφήνει περιθώρια<br /><br />Η ταινία του Σμαραγδή προκαλεί γιατί δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις: δείχνει τις χαμένες ευκαιρίες, την ανεπάρκεια θεσμών και την αδυναμία της χώρας να σταθεί όρθια χωρίς σοβαρούς ηγέτες.<br />Αλλά η αντιρωσική υστερία επισκιάζει αυτή την αυτοκριτική, μετατρέποντας την ιστορική συζήτηση σε σύγκρουση για πολιτικά στερεότυπα.<br />Ο «Καποδίστριας» δεν είναι απλώς ταινία.<br />Είναι κάτοψη της ελληνικής πραγματικότητας: των χαμένων ευκαιριών, των διαχρονικών φοβιών και, δυστυχώς, της εμμονής με εξωτερικούς «εχθρούς» αντί να κοιτάμε την ουσία των θεσμών και της ηγεσίας.<br />Η υστερία για τη Ρωσία αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: η Ελλάδα εξακολουθεί να φοβάται την αλήθεια για την ιστορία της και τον καθρέφτη που της προσφέρει ο πρώτος της κυβερνήτης, ένας παρήγορος πατέρας.<br />Ποια είναι η αλήθεια; Αρχικά, η Ρωσία αντιμετώπισε με επιφυλακτικότητα την Ελληνική Επανάσταση, κυρίως λόγω των δεσμεύσεων της Ιεράς Συμμαχίας.<br />Η στάση αυτή όμως άλλαξε ριζικά μετά τον απαγχονισμό του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη το 1821 και τις εκτεταμένες σφαγές του ελληνικού πληθυσμού από τους Οθωμανούς.<br />Η καθοριστική ναυτική επικράτηση στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, σε συνδυασμό με τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1828–1829, εξανάγκασε τελικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία να αποδεχθεί τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους – τη στιγμή μάλιστα που οι δυτικοί σύμμαχοι πίεζαν ώστε αυτό να παραμείνει υποτελές.<br />Παράλληλα, οι σχετικές συνθήκες ενίσχυσαν σημαντικά τη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια και κατοχύρωσαν δικαιώματα ελεύθερης ναυσιπλοΐας για τα ρωσικά εμπορικά πλοία, εξέλιξη που προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στη Βρετανία.<br />Διαχρονικός στόχος των δυτικών δυνάμεων υπήρξε άλλωστε η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εις βάρος των ελληνικών διεκδικήσεων, καθώς φοβούνταν ότι μια ενδεχόμενη ελληνορωσική σύμπραξη θα οδηγούσε σε ρωσικό έλεγχο των Στενών των Δαρδανελλίων.<br />Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Λόρδου Πάλμερστον, Υπουργού Εξωτερικών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας γύρω στο 1850, ο οποίος διατύπωσε με απόλυτη σαφήνεια τη βρετανική στρατηγική αντίληψη: η Ελλάδα θα ανήκε είτε στη σφαίρα επιρροής της Αγγλίας είτε της Ρωσίας — και εφόσον δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να περάσει στη ρωσική επιρροή, θα έπρεπε αναγκαστικά να ενταχθεί στη βρετανική.</div><div><br />Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα, με τον Μητσοτάκη να υποτάσσεται στη βούληση του ευρωπαϊκού ιερατείου… και να πολεμά την ταινία «Καποδίστριας» του Σμαραγδή με λύσσα…<br />Χαριτολογώντας θα μπορούσαμε να πούμε πως αν ο Έλληνας σκηνοθέτης είχε εξαγγείλει πως θα γυρίσει ταινία για τον Κεμάλ, μάλλον περισσότερους υποστηριχτές και πόρους θα έβρισκε στους κυβερνητικούς κόλπους – εντέλει βρήκε διέξοδο στην ελληνική Διασπορά, όπως και κάποτε η Ελληνική Επανάσταση.<br />Όμως, ο κόσμος την αγάπησε την ταινία, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο πως εντέλει θα κόψει πάνω από 1 εκατομμύρια εισιτήρια.<br />Το αυτό ισχύει και για τη Ρωσία: Ο πολύς κόσμος ξέρει, δεν είναι υπέρ εθνικού συμφέροντος ο «αντιρωσισμός»…</div><div><br /></div><div><a href="https://thefaq.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βρετανική πρεσβεία κατά “Καποδίστρια”; Τηλεφώνημα σε Μητσοτάκη;

Τα’ κουσε ο Μητσοτάκης από τη Βρετανική Πρεσβεία για την ταινία “Καποδίστριας”; Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτη φήμη υπήρξε – διακριτικό – τηλεφώνη...

Διαβάστε την συνέχεια

Πιο κοντά με το Ισραήλ ή με τις ΗΠΑ; Ελληνικό το “ηρεμιστικό” για… την Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbhHZQHBTgncDdqqIlJHFBvf8c3eKMDHI4xw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="252" height="363" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbhHZQHBTgncDdqqIlJHFBvf8c3eKMDHI4xw&s" width="687" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Στη μεταβατική φάση που διερχόμαστε, δεν ισχύουν όσα είχαμε συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες. Αυτό δημιουργεί νέες συνθήκες και προκλήσεις στο επίπεδο της εθνικής ασφαλείας. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, είναι αμφίβολο εάν η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική έχει προσαρμοστεί αναλόγως. Διότι έρχονται δύσκολες στιγμές και επιλογές…<br /><br />Οι «βεβαιότητες» της εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί συμπεριλάμβανε την ειδική σχέση των ΗΠΑ με Τουρκία και Ισραήλ. Αυτό ήταν εν μέρει κατανοητό λόγω της γεωγραφίας. Η Ελλάδα, παρόλο που ήταν πάντα πολύ σημαντική στον αμερικανικό σχεδιασμό, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας. Η Αθήνα καλλιεργούσε τις σχέσεις με την Ουάσινγκτον σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την κατάχρηση από την Άγκυρα της μεγάλης σημασίας του «οικοπέδου Τουρκία» για την αμερικανική γεωστρατηγική. Η τουρκική διπλωματία έθετε τα πάντα υπό διαπραγμάτευση, επιτυγχάνοντας να αποσπά μεγάλης αξίας ανταλλάγματα.<br /><br />Το Ισραήλ πάντα εθεωρείτο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Άρα, απολάμβανε εμπράκτως της αμερικανικής εγγύησης ασφαλείας. Η στρατιωτική του ισχύς χρηματοδοτούνταν ετησίως πλουσιοπάροχα. Παρά τις επιμέρους διαφωνίες, οι δυο χώρες σε γενικές γραμμές εμφανίζονταν ευθυγραμμισμένες σε όλα τα ζητήματα.<br /><br />Ο πόλεμος της Ουκρανίας που άλλαξε τον κόσμο και η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 αποτελούν το πλαίσιο ανάπτυξης κάθε σχεδιασμού. Τουρκία και Ισραήλ αντιμετώπισαν τον πόλεμο στην Ουκρανία υπό το πρίσμα των εθνικών τους συμφερόντων, αφήνοντας την «ιδεολογική» αντιμετώπιση στην γεωπολιτικά αφελή Ευρώπη, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Το άνοιγμα του μεσανατολικού μετώπου, πιθανότατα, δεν ήταν αποκομμένο από αυτό της Ουκρανίας.<br /><br />Οι επιπτώσεις σε πλανητικό επίπεδο είναι εμφανείς. Η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής επηρεάστηκε, με το Ισραήλ να θέτει στο στόχαστρο το Ιράν, πέραν των «αντιπροσώπων» του (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι), κατορθώνοντας να συμπαρασύρει τις ΗΠΑ. Η ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία αρχικά έδειξε να οδηγεί σε σύμπλευση τα ισραηλινά και τα τουρκικά συμφέροντα. Εν συνεχεία όμως εξελίχθηκε σε ανταγωνισμό ανάμεσα στις δυο χώρες, επηρεάζοντας Ελλάδα και Κύπρο.<br /><br />Η Τριμερής στρατηγική συνεργασία<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται η τριμερής Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Ο Νετανιάχου σύνδεσε την Τριμερή με την απειλή των νεοθωμανικών οραματισμών του καθεστώτος Ερντογάν. Το περίεργο αμάλγαμα ακραίου εθνικισμού και ισλαμισμού, έχει αλλάξει τα δεδομένα της περιφερειακής εξίσωσης ασφαλείας για όλους. Έχει, ωστόσο, ανοίξει αφανές μέτωπο ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ισραήλ. Η Ουάσινγκτον αποφεύγει να συγκρουστεί με την Άγκυρα, παρόλο που η πρώτη έχει κάνει τη ζωή δύσκολη στη δεύτερη, με την άρνηση πώλησης των F-35 να αποτελεί απλά εμβληματική διένεξη που υποκρύπτει μια ιδιαίτερα προβληματική συμβίωση.<br /><br />Η αδυναμία απεξάρτησης των Αμερικανών από τη γεωπολιτική εμμονή της «αναντικατάστατης Τουρκίας», αντιμετωπίζεται χαλαρά από Αθήνα και Λευκωσία. Εξαντλείται σε μια γενική «γκρίνια» πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ στην πράξη επιδιώκεται η προσέγγιση με την Άγκυρα, με τα «ήρεμα νερά» να έχουν αναχθεί σε δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Αυτό δεν συμβαίνει με το Ισραήλ, παρά τα 3,8 δισ. δολ. δωρεάν ετήσια στρατιωτική βοήθεια για μια δεκαετία (38 δισ. δολ.). Η συμφωνία συνομολογήθηκε το 2016 επί κυβέρνησης Ομπάμα και λήγει φέτος. Η νέα διαπραγμάτευση που ίσως έχει ήδη αρχίσει, ασφαλώς είναι παράμετρος που πρέπει να συνυπολογιστεί. Οι Ισραηλινοί, πλέον, θεωρούν την Τουρκία κορυφαία απειλή και εμφανώς δεν ακολουθούν την Ουάσινγκτον στην επαμφοτερίζουσα στάση της έναντι του Ερντογάν.<div><br />Ιερουσαλήμ ή Ουάσινγκτον;<br /><br />Η στάση αυτή δημιουργεί μια ιδιαίτερη κατάσταση προς διαχείριση στην Αθήνα, η οποία καλείται να αποφασίσει εάν θα ακολουθήσει Ιερουσαλήμ ή Ουάσινγκτον, αφού οι δυο αυτές ακολουθούν διαφορετική πορεία. Παρότι τυπικά η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική αποτροπής, το πολιτικό της σύστημα φοβάται το ενδεχόμενο επιδείνωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων και στρατιωτικής κλιμάκωσης. Το πολιτικό σύστημα στην Αθήνα επιδίδεται σε εθνικοπατριωτικές κορώνες, αλλά δεν δείχνει διάθεση ή διανοητική ετοιμότητα να διαχειριστεί τις προκλήσεις.<br /><br />Το εσωτερικό ακροατήριο χειραγωγείται με εύπεπτα αφηγήματα. Αυτό όμως δεν δουλεύει στο διεθνές περιβάλλον, που απειλεί αξιόπιστα να κατεδαφίσει την εικονική πραγματικότητα που χτίζει η κομματική ιδιοτέλεια στην Ελλάδα. Εφόσον η Τριμερής εστιάζει σε θέματα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, το κίνητρο του Ισραήλ για τη στρατηγική συνεργασία με Ελλάδα και Κύπρο είναι η συντονισμένη αντιμετώπιση της κοινής απειλής.<br /><br />Η Ιερουσαλήμ, όμως, εστιάζει στην ουσία και δεν ενδιαφέρεται για «ήρεμα νερά», εάν το τίμημα προβλέπει την αυτοπαραίτηση για να μην ενοχλείται η Άγκυρα. Έχοντας διαβάσει καλά την στάση της Αθήνας απέναντι στην Τουρκία, κρίνει ασυμβίβαστη την πολιτική της σκληρής αποτροπής με ανούσιες συζητήσεις, που έχουν στόχο να αποφύγουν την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων, τα οποία διακηρύσσει ότι θέλει να προστατεύσει η Τριμερής.<br /><br />Όσο κι αν δεν το επιθυμεί, όσο κι αν την ξεβολεύει, η Αθήνα οφείλει να κάνει τις επιλογές της. Και με δεδομένη τη στάση της Ουάσινγκτον απέναντι στην Άγκυρα, κάθε επιλογή έχει κόστος. Η επιλογή της Ελλάδας θα ενισχύσει ή θα πλήξει την αξιοπιστία της Τριμερούς. Η Τουρκία γνωρίζει από πείρα ότι η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στην Ελλάδα παράγει αποτελέσματα. Ακόμα κι αν αντισταθεί η Αθήνα -όπως το 2020- στο τέλος θα αναζητήσει ξανά την αποκλιμάκωση και τα ήρεμα νερά σε βάρος της δραστικής αλλαγής των δεδομένων επί του πεδίου.<br /><br />Εάν για παράδειγμα επανέλθουμε στην κανονικότητα των καθημερνών παραβιάσεων και των αερομαχιών με οπλισμένα αεροσκάφη, θα ασχοληθεί κανείς να συζητήσει στο επίπεδο των στρατηγικών συνεργασιών το ενδεχόμενο δραστικής αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων; Ο Νετανιάχου δεν δίστασε να εξαγγείλει ως εθνικό στόχο την επένδυση 100 δισ. δολαρίων, κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, για τη συνολική απεξάρτηση από ξένους προμηθευτές, καθώς η χώρα του αντιμετώπισε εμπάργκο από διάφορες χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα.</div><div><br /></div>Ξέρουν από εμπάργκο…<br /><br />Η περίπτωση θυμίζει την Τουρκία, μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και το αμερικανικό εξοπλιστικό εμπάργκο, που θεωρείται ως απαρχή της άνθησης της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας που βλέπουμε σήμερα. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία, τότε, ήταν πιο πίσω και από την… ελληνική! Αντιλαμβάνεται κανείς τι μπορεί να σημάνει για την ισραηλινή βιομηχανία η επένδυση ενός τέτοιου ποσού, σε μια υπάρχουσα βιομηχανική υποδομή που θεωρείται από τις κορυφαίες στον κόσμο. Και παρότι στις χώρες που επέβαλλαν εμπάργκο λόγω της Γάζας δεν συμπεριλαμβάνονται οι ΗΠΑ, θα ήταν αφελές να τις εξαιρέσει κανείς από τους αποδέκτες του μηνύματος Νετανιάχου.<br /><br />Η απόφαση μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές, δεδομένης της πλουσιοπάροχης δωρεάν στρατιωτικής βοήθειας που λαμβάνει το εβραϊκό κράτος. Η συμφωνία που λήγει το 2026, προέβλεπε 3,8 δισ. δολ. ετησίως για μια δεκαετία! Κατά συνέπεια, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει δημιουργήσει ένα ισχυρότατο διαπραγματευτικό χαρτί, καθότι οι συζητήσεις για την ανανέωση της συμφωνίας, πιθανότατα έχουν ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Όταν όμως το Ισραήλ προασπίζεται με πάθος την ανεξαρτησία του και τη δυνατότητα να αποφασίζει το ίδιο κι όχι η Ουάσινγκτον για την εθνική του ασφάλεια, αντιλαμβάνεται κανείς τα κριτήρια βάσει των οποίων αξιολογούνται οι στρατηγικές συνεργασίες του και η προοπτική να μετεξελιχθούν σε συμμαχίες… Απασχολεί αυτό σοβαρά την εθισμένη στο να τους έχει… όλους χαρούμενους Αθήνα;<br /><br />Αυτό είναι αντικειμενικά αδύνατο και εμπεριέχει τον πραγματικό κίνδυνο να βρεθούν όλοι δυσαρεστημένοι! Εκεί οδηγεί η κατευναστική διάθεση απέναντι σε δρώντες που προωθούν το δικό τους συμφέρον. Απαιτείται άμεσα, ορθολογικός εκ νέου καθορισμός των ελληνικών κόκκινων γραμμών, με γνώμονα όχι δήθεν εξισορροπήσεις τρίτων, αλλά το εθνικό συμφέρον.<br /><br />Όταν ο Τραμπ δηλώνει ενώπιον του Νετανιάχου που μειδιά -συγκεκαλυμμένα ειρωνικά- ότι σκέφτεται να δώσει τα F-35 στον Τούρκο φίλο του Ερντογάν, ίσως λέει αυτό που θέλει να ακούσει ο πραγματικός παραλήπτης του μηνύματος. Εάν δεν συμβεί, «κακός» θα είναι ο Νετανιάχου. Μόνο που αν δεν βολεύεται πολιτικά κιόλας, τουλάχιστον αδιαφορεί αν κακοκαρδίσει τους Τούρκους!<br />Το ηρεμιστικό…<br /><br />Με δεδομένη την εικόνα της Ελλάδας, πόσο πιθανό είναι να στραφεί ο Τραμπ προς την Αθήνα, αναζητώντας «ηρεμιστικό» για τον Ερντογάν; Τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει η Ελλάδα σε αυτή την περίπτωση; Και πώς αυτό θα επηρεάσει τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί την Αθήνα… Χωρίς πρόθεση υποτίμησης της «ευρωπαϊκής οικογένειας», θα ήταν λάθος να λησμονήσουμε το ισχυρό φιλοτουρκικό «λόμπι» (Γερμανία, Ισπανία, Πολωνία, Ουγγαρία). Με την προσθήκη της Βρετανίας, το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο η Ουάσινγκτον και ο Τραμπ.<br /><br />Έχουμε τη βούληση να κάνουμε χρήση των συμμαχιών και των όπλων που διαθέτουμε για να προασπίσουμε τα νόμιμα εθνικά συμφέροντα; Και φυσικά να πείσουμε τον αντίπαλο γι’ αυτό, στην προσπάθεια να ενισχύσουμε την αποτροπή; Εκεί καταλήγουν όλα.<br /><br />Το ευαγγελικό «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» δεν μπορεί να προβάλλεται με περισσή ελαφρότητα (σ.σ. με «προσαρμογές» στο εθνικό συμφέρον) όταν αφορά τις σχέσεις με ΗΠΑ-Ρωσία και να το ξεχνούμε όταν υπό εξέταση βρίσκονται οι σχέσεις με Ισραήλ και Τουρκία. Πολλώ δε μάλλον όταν στην περίπτωση της Ελλάδας οι «κύριοι» που ακολουθούμε τυφλά, μοιάζουν να είναι περισσότεροι…<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Πιο κοντά με το Ισραήλ ή με τις ΗΠΑ; Ελληνικό το “ηρεμιστικό” για… την Τουρκία;

Του  Ζαχαρία Μίχα Στη μεταβατική φάση που διερχόμαστε, δεν ισχύουν όσα είχαμε συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες. Αυτό δημιουργεί νέες συνθή...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ και η σημασία για Ελλάδα και Τουρκία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.offlinepost.gr/wp-content/uploads/2025/12/1525686296601.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="330" src="https://www.offlinepost.gr/wp-content/uploads/2025/12/1525686296601.webp" width="677" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Αθανασίου Πλατιά</b><br />Η αποκαθήλωση της Ευρώπης και το τέλος της Δύσης όπως την ξέραμε – (Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 5/12/2025) – Χωρίς τυμπανοκρουσίες, η πολυαναμενόμενη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας της δεύτερης κυβέρνησης Τραμπ. Το ιστορικό αυτό κείμενο, που κωδικοποιεί τη φιλοσοφία της αμερικανικής κυβέρνησης για το πώς βλέπει τον κόσμο και τις σχέσεις των ΗΠΑ με εχθρούς και φίλους, προκάλεσε αμέσως σεισμό.<br /><br />Η νέα στρατηγική είναι ριζοσπαστική στον βαθμό που διαφοροποιείται εντυπωσιακά από τη στρατηγική που ακολούθησαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποδομεί πλήρως τη «φιλελεύθερη μεταπολεμική τάξη» (rule-based order) και τον ρόλο του παγκόσμιου σταθεροποιητή, τον οποίο οι ΗΠΑ είχαν επιφυλάξει για τον εαυτό τους επί οκτώ δεκαετίες. Η σκληρότερη κριτική δεν επιφυλάσσεται στους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, αλλά στους Ευρωπαίους συμμάχους τους, οι οποίοι κατηγορούνται για πολιτική, οικονομική και πολιτιστική παρακμή.<br /><br />Διαβάζοντας «ανάμεσα στις γραμμές», μπορεί κανείς εύκολα να συμπεράνει ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει ως στρατηγικό στόχο την αποσύνθεση της ΕΕ και την αλλαγή ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που δεν συμμερίζονται τις ιδεολογικές της προτιμήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες και αναλυτές, σε κατάσταση σοκ, εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για την απροκάλυπτη επίθεση που διχάζει τη Δύση και υπονομεύει το ΝΑΤΟ. Όμως οι Ευρωπαίοι δεν θα έπρεπε να αιφνιδιαστούν: τα βασικά αυτά στοιχεία προαναγγέλλονταν στο μανιφέστο Project 2025, ενώ τα ίδια επιχειρήματα είχε διατυπώσει ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς στο Συνέδριο για την Ασφάλεια του Μονάχου τον Φεβρουάριο.<br /><br />Παρά τους πολεμικούς τόνους – προφανώς και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης – και την άκομψη προσπάθεια αγιογράφησης του προέδρου Τραμπ, το κείμενο της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας είναι συνεκτικό και παρουσιάζει μια διακριτή φιλοσοφία για τη θέση των ΗΠΑ στο διεθνές σύστημα, τις απειλές που αντιμετωπίζουν, τα διαθέσιμα μέσα και τον τρόπο χρήσης τους για την επίτευξη ιεραρχημένων στόχων. Η κεντρική έννοια της νέας στρατηγικής είναι η «αυτοσυγκράτηση» (restraint) και η «μη επέμβαση», εκτός εάν διακυβεύονται ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι βασικές κατευθύνσεις της νέας στρατηγικής – με τον αντίστοιχο σχολιασμό – μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:<br /><br />> Η διεθνής τάξη χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν σημαντικά διαρθρωτικά πλεονεκτήματα – υπό την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψουν λανθασμένες πολιτικές που δεν απέδωσαν στο παρελθόν. Έτσι, οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι δεν θα παίζουν πλέον «τον ρόλο του γίγαντα Άτλαντα που σηκώνει στις πλάτες του τον πλανήτη». (Αυτό σηματοδοτεί το τέλος του ρόλου του «παγκόσμιου χωροφύλακα».)<br /><br />> Για να αξιοποιήσουν αυτά τα δομικά πλεονεκτήματα οι ΗΠΑ πρέπει να διαφυλάξουν τους πόρους τους, να αναζωογονήσουν τη βιομηχανική τους βάση και να παρέχουν πρόσβαση στην τεράστια αμερικανική αγορά μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί τα στενά αμερικανικά συμφέροντα. (Πρόκειται για ρητή απόρριψη της εποχής των «free-riders», είτε βρίσκονται στην Ευρώπη είτε στην Άπω Ανατολή· φίλοι και αντίπαλοι θα αντιμετωπίζουν περιορισμούς και δασμούς.)<br /><br />> Η Κίνα παραμένει η σοβαρότερη απειλή για τις ΗΠΑ επιδιώκοντας τον έλεγχο περιοχών κρίσιμων για τα αμερικανικά συμφέροντα. (Η Κίνα και λιγότερο η Ρωσία εμφανίζονται εμμέσως στη νέα στρατηγική, αλλά – σε αντίθεση με τη στρατηγική της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ – δεν κατονομάζονται ρητά. Η Ουάσιγκτον κρατά χαμηλούς τόνους έναντι Πεκίνου και Μόσχας, για να διατηρήσει περιθώρια διαπραγμάτευσης.)<br /><br />> Εφόσον οι ΗΠΑ αποφύγουν τη σύγκρουση με αυτές τις δύο πυρηνικές δυνάμεις, τα αμερικανικά οικονομικά και τεχνολογικά πλεονεκτήματα θα τους δώσουν μακροχρόνια το προβάδισμα και θα θέσουν τα θεμέλια για μελλοντική ευημερία. (Είναι σαφής η έμφαση στο εμπόριο και στη μείωση στρατηγικών δεσμεύσεων και γεωπολιτικών ανταγωνισμών, σε αντίθεση με τη στρατηγική προηγούμενων κυβερνήσεων.)<br /><br />> Το Δυτικό Ημισφαίριο έχει καταστεί ασταθές, γεγονός που απειλεί τα θεμέλια της αμερικανικής ισχύος. Οι αντίπαλοι των ΗΠΑ εκμεταλλεύονται αυτή την αστάθεια. Για την προστασία των αμερικανικών συμφερόντων, οι ΗΠΑ πρέπει να διαμορφώσουν μια αδιαφιλονίκητη «σφαίρα επιρροής» στο Δυτικό Ημισφαίριο· συνεπώς, σε άμεσο χρονικό ορίζοντα, το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελεί την υπ’ αριθμόν ένα περιφερειακή προτεραιότητα της νέας στρατηγικής.<br /><br />(Στην πράξη, πρόκειται για αναβίωση του Δόγματος Μονρόε του 1823. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποξηλώσει την κινεζική παρουσία στο δυτικό ημισφαίριο – ένα είδος «προσθήκης Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε – συνδέοντας τη στρατηγική αυτή με την πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών και μεταναστών. Η απειλή κατάληψης της Διώρυγας του Παναμά, η στήριξη της φιλοτραμπικής κυβέρνησης της Αργεντινής και η προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος στη Βενεζουέλα εντάσσονται σε μια πολιτική «roll back» της κινεζικής επιρροής.)<br /><br />> Επόμενη προτεραιότητα είναι ο Ινδο-Ειρηνικός. Η Κίνα επιδιώκει να κυριαρχήσει στην περιοχή και οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι πρέπει να αφιερώσουν σημαντικούς πόρους για να την αποτρέψουν, επειδή οι σύμμαχοί τους δεν έχουν από μόνοι τους τη δυνατότητα να το πράξουν. (Παρά το ότι η Κίνα παρουσιάζεται κυρίως ως οικονομική απειλή, η νέα στρατηγική εστιάζει στα ζητήματα της Ταϊβάν και της Νότιας Σινικής Θάλασσας. Η Ταϊβάν θεωρείται κρίσιμη λόγω των ημιαγωγών αλλά και ως «φράγμα» εισόδου της Κίνας στον Ειρηνικό, ενώ η Νότια Σινική Θάλασσα αξιολογείται ως «ζωτικής σημασίας», δεδομένου ότι από εκεί διέρχεται περίπου το ένα τρίτο του παγκόσμιου εμπορίου.)<br /><br />> Η τρίτη σημαντικότερη περιοχή για τις ΗΠΑ είναι η Ευρώπη. Η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι οι Ευρωπαίοι έχουν ενεργήσει ανεύθυνα από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, επιτρέποντας σε Κίνα και Ρωσία να τους οδηγήσουν σε επικίνδυνες οικονομικές και ενεργειακές εξαρτήσεις. Η Ευρώπη περιγράφεται ως δημοκρατικά προβληματική, οικονομικά παρακμάζουσα και απειλούμενη από «πολιτιστική διαγραφή» (civilizational erasure) λόγω μεταναστευτικής πολιτικής. Για να σταματήσει την ευρωπαϊκή παρακμή, η Ουάσιγκτον δηλώνει ότι θα «καλλιεργήσει αντίσταση» (cultivating resistance) υποστηρίζοντας «πατριωτικά κόμματα» (ευφημισμός για την άκρα Δεξιά που βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες όπως Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία). Αυτό ερμηνεύεται από τους Ευρωπαίους ως απροκάλυπτη επέμβαση στις εσωτερικές τους υποθέσεις και στον «τρόπο ζωής τους».<br /><br />> Παράλληλα, η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι οι Ευρωπαίοι διαθέτουν τεράστιο αναξιοποίητο δυναμικό, ιδίως ως προς την αποτροπή της Ρωσίας, γεγονός που επιτρέπει στις ΗΠΑ να απεγκλωβιστούν σταδιακά από την παροχή ασφάλειας στη Γηραιά Ήπειρο και να επικεντρωθούν στην Ασία και το Δυτικό Ημισφαίριο. Θεωρούν «ύψιστο στρατηγικό συμφέρον» τον τερματισμό του πολέμου στην <a href="https://www.defence-point.gr/?s=%CE%9F%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1+%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82">Ουκρανία</a> και την επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεων με τη Ρωσία ώστε «να αυξηθεί η στρατηγική σταθερότητα». (Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι θα ενταθεί η πίεση προς την Ουκρανία και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αποδεχθούν ένα αμερικανορωσικό σχέδιο ειρήνευσης, υπό την απειλή άμεσης απεμπλοκής των ΗΠΑ από την ευρωπαϊκή ήπειρο.)<br /><br />> Η Μέση Ανατολή είναι πλέον λιγότερο σημαντική για τις ΗΠΑ σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες, κυρίως λόγω της αμερικανικής ενεργειακής αυτάρκειας. Η αμερικανική επιρροή θα διατηρηθεί κυρίως μέσω εμπορικών σχέσεων, με στόχο τη στοιχειώδη σταθεροποίηση της περιοχής. Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι πρέπει να σταματήσουν τις προσπάθειες «εκδημοκρατισμού», καθώς, κατά την εκτίμησή τους, οδηγούν σε μεγαλύτερη αστάθεια.<div><br />Τι σημαίνουν όλα αυτά για τον ελληνικό στρατηγικό σχεδιασμό;<br /><br />Η κατάρρευση της φιλελεύθερης μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, η αμερικανική προσπάθεια υπονόμευσης της ΕΕ και η σταδιακή απαγκίστρωση από την Ευρώπη δεν ευνοούν την Ελλάδα. Οι νέες προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή ενισχύουν τη στρατηγική αυτονομία της Τουρκίας και της προσφέρουν τεράστια περιθώρια κινήσεων.<br /><br />Η Αθήνα δεν μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένο ότι η Ουάσιγκτον θα εξακολουθεί λειτουργεί ως τελικός εγγυητής της ασφάλειάς της· οφείλει συνεπώς να επαναξιολογήσει τις υποθέσεις πάνω στις οποίες οικοδόμησε την εθνική της στρατηγική τις τελευταίες δεκαετίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tovima.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ και η σημασία για Ελλάδα και Τουρκία.

Του Αθανασίου Πλατιά Η αποκαθήλωση της Ευρώπης και το τέλος της Δύσης όπως την ξέραμε – (Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 5/12/2025) – Χωρίς τυμπα...

Διαβάστε την συνέχεια