Το “ισλαμικό ΝΑΤΟ”: Η αμυντική συμφωνία Σαουδαραβίας-Τουρκίας-Πακιστάν.

<img height="233" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/01/saudiki-arabia-tourkia-pakistan-riad-islamiko-nato-SLpress-825x600.jpg" width="757" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Το Πακιστάν άναψε το φιτίλι στις 15 Ιανουαρίου, αποκαλύπτοντας ότι βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη σύναψη τριμερούς στρατιωτικής συμμαχίας με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Το λεγόμενο «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» δεν αποτελεί μια ακόμη περιφερειακή διευθέτηση ασφαλείας, αλλά τη πιο φιλόδοξη – και δυνητικά ανατρεπτική – απόπειρα του Ριάντ να οικοδομήσει μια εναλλακτική αρχιτεκτονική ισχύος, εκτός δυτικών πλαισίων, από την Ερυθρά Θάλασσα έως τη Νότια Ασία, την ώρα που οι ΗΠΑ δείχνουν να αποσύρονται στρατηγικά από τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η υπό διαμόρφωση συμμαχία συνδυάζει την οικονομική ισχύ της Σαουδικής Αραβίας, το πυρηνικό οπλοστάσιο και το εκτεταμένο στρατιωτικό δυναμικό του Πακιστάν, καθώς και τις μαχητικές δυνάμεις της Τουρκίας μαζί με την προηγμένη αμυντική της τεχνολογία. Συγκεκριμένα, η Σαουδική Αραβία αναλαμβάνει τον ρόλο του βασικού χρηματοδότη, το Πακιστάν φέρνει στο τραπέζι περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές (σύμφωνα με το SIPRI 2025) και 650.000 εν ενεργεία στρατιωτικό προσωπικό, ενώ η Τουρκία προσθέτει πολύτιμη επιχειρησιακή εμπειρία από τις επιχειρήσεις της σε Συρία και Λιβύη, καθώς και προηγμένα μη επανδρωμένα συστήματα, όπως τα Bayraktar TB2, με εξαγωγές που ξεπέρασαν τα 5 δισ. δολάρια το 2025.<br /><br />Παράλληλα, το Ριάντ προωθεί μια δεύτερη τριμερή στρατιωτική συνεργασία με Αίγυπτο και Σομαλία, με επίκεντρο την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας, τον έλεγχο του στρατηγικού στενού Bab al-Mandeb και την ενεργότερη εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν.<br /><br />Ο πόλεμος στο Σουδάν ως καταλύτης<br /><br />Καταλύτης για αυτή τη στρατηγική στροφή φαίνεται να είναι η συμφωνία όπλων ύψους 1,5 δισ. δολαρίων που μεσολάβησε η Σαουδική Αραβία για τις Ένοπλες Δυνάμεις του Σουδάν (SAF), οι οποίες διατηρούν δεσμούς με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η συμφωνία προβλέπει την προμήθεια:10 επιθετικών αεροσκαφών Karakorum-8<br />εκπαιδευτικών αεροσκαφών Super Mushshak<br />200 μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones)<br />συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας<br />μαχητικών αεροσκαφών JF-17<br /><br />Οι SAF αντιμετωπίζουν αυξανόμενες δυσκολίες απέναντι στις νέες δυνατότητες μη επανδρωμένων συστημάτων των αντιπάλων τους, των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) με τον αριθμό των νεκρών στον εμφύλιο πόλεμο να ξεπερνά τους 20.000, σύμφωνα με στοιχεία του ACLED (Ιανουάριος 2026).<br /><br />Ανησυχία σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές έχουν σημάνει συναγερμό σε ΗΠΑ και Ισραήλ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Reuters και Washington Post, Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ φοβούνται ότι η Σαουδική Αραβία απομακρύνεται σταδιακά από τη Δύση, ιδίως μετά την αυξημένη εμπλοκή της στο Σουδάν και τη γεωγραφική επέκταση των στρατηγικών φιλοδοξιών του Vision 2030 – από τη Σομαλία, την Υεμένη και το Ιράκ έως το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές.<br /><br />Αν και δεν έχει υπάρξει ακόμη επίσημη υπογραφή της τριμερούς συμφωνίας, οι συνομιλίες βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, σύμφωνα με δηλώσεις του Πακιστανού υπουργού Εξωτερικών στις 15 Ιανουαρίου.<br /><br />Το “ισλαμικό ΝΑΤΟ”<br /><br />Όλα αυτά δεν συνιστούν απλώς μια αναδιάταξη περιφερειακής ασφάλειας. Το Ριάντ φαίνεται να επιχειρεί μια συνολική αναμόρφωση της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Μέσης Ανατολής, συσπειρώνοντας σουνιτικές δυνάμεις απέναντι στο Ιράν και τις σιιτικές του συμμαχίες, ενώ ταυτόχρονα περιθωριοποιεί τις συμφωνίες υπό αμερικανική ηγεσία.<br /><br />Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία: Ο Ντόναλντ Τραμπ προωθεί το σχέδιο “Board of Peace” και προετοιμάζει αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ. Οι νέες συμμαχίες της Σαουδικής Αραβίας αποκαλύπτουν μια σαφή αντιστροφή της έως τώρα δυτικής πορείας της, επιταχύνοντας ροές όπλων προς δυνάμεις με ιδεολογικούς δεσμούς με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και εξασφαλίζοντας τον έλεγχο κρίσιμων θαλάσσιων οδών της Ερυθράς Θάλασσας ταχύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν να το πετύχουν ακόμη και οι Χούτι.<br /><br />Με τον Τραμπ να απομακρύνεται από τη Μέση Ανατολή, η Σαουδική Αραβία χτίζει το δικό της “Ισλαμικό ΝΑΤΟ”. Πόσα ακόμη σουνιτικά κράτη θα ενταχθούν πριν η δυτική επιρροή επισκιαστεί πλήρως, ή πριν το εγχείρημα καταρρεύσει υπό το βάρος των ίδιων του των αντιφάσεων;<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το “ισλαμικό ΝΑΤΟ”: Η αμυντική συμφωνία Σαουδαραβίας-Τουρκίας-Πακιστάν.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Το Πακιστάν άναψε το φιτίλι στις 15 Ιανουαρίου, αποκαλύπτοντας ότι βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη σύναψη τριμερούς στρατιωτικής...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν είναι χάος, είναι σχέδιο: Ο Trump διαλύει εκ των έσω το ΝΑΤΟ, χωρίς να ρίξει σφαίρα, θεατής η Ευρώπη... περιμένει τη σειρά της.

<img height="180" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/85c087c3ee7d54a4d79335f59932b46d_XL.jpg?v=2" width="744" /><br /><br /><div>Ο Trump τα αλλάζει όλα: τη διεθνή τάξη: Το σχέδιο διάλυσης ΝΑΤΟ, ΕΕ - Μας πρόδωσε λένε οι Ευρωπαίοι<br /><br />Ένας χρόνος και κάτι ημέρες έχει συμπληρωθεί από τη συμπλήρωση του δεύτερου έτους της προεδρικής θητείας του Donald Trump.<br />Και είναι πλέον προφανές σε όλους πως ο Αμερικανός πρόεδρος, μετά και την εμφάνιση του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Davos, δεν επιχειρεί απλώς να αλλάξει την πολιτική των ΗΠΑ.<br />Αλλά έχει βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο συνολικής ανατροπής της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης, όπως αυτή οικοδομήθηκε γύρω από συμμαχίες, κανόνες και θεσμούς μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.<br />Με αιχμή την ωμή ισχύ, τον οικονομικό εκβιασμό και την αμφισβήτηση ακόμη και των πιο στενών συμμάχων των ΗΠΑ, ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει αποφασισμένος να αντικαταστήσει το σύστημα της συνεργασίας με ένα μοντέλο «όποιος αντέξει».<br />Από τους δασμούς και την εργαλειοποίηση της ενέργειας μέχρι τη Γροιλανδία και την ανοιχτή απαξίωση του ΝΑΤΟ, η Ουάσινγκτον εξελίσσεται στα μάτια των πιο πιστών συμμάχων των ΗΠΑ, των Ευρωπαίων - όπως αναφέρει και το Politico - στον «κακό».<br />Πίσω από αυτή την επιθετική τακτική δεν υπάρχει παρορμητισμός, αλλά μια ξεκάθαρη στρατηγική: η επιβολή αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς κόστος και χωρίς «βάρη συμμάχων».<br />Ο Trump επενδύει στη σύγχυση, δοκιμάζει αντοχές και μετατρέπει κάθε κρίση σε διαπραγματευτικό όπλο, ακόμη κι αν αυτό διαλύει την ίδια τη συνοχή της Δύσης.<br />Το μήνυμα είναι σαφές: οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν πια και όποιος δεν προσαρμοστεί, θα συνθλιβεί.<br />Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν ο κόσμος αλλάζει, αλλά αν οι υπόλοιποι παίκτες είναι έτοιμοι να ζήσουν με τις συνέπειες του «δόγματος Trump».<br />Ήδη πάντως οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται ότι ο Trump δεν είναι με το μέρος τους και ότι… «το Αμερικανικό τους Όνειρο είναι νεκρό».<br /><br />Τι έχει ήδη πετύχει ο Donald Trump<br /><br />Στις 20 Ιανουαρίου του 2025, ο Donald Trump ανέλαβε για δεύτερη φορά την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Μέσα σε μόλις ένα τέταρτο της νέας του θητείας, κατάφερε να ανατρέψει συθέμελα την διεθνή πολιτική σκηνή, να αποξενώσει συμμάχους και, ταυτόχρονα, να απογοητεύσει ένα μέρος της ίδιας του της εκλογικής βάσης.<br />Έπειτα από έναν χρόνο διακυβέρνησης, καθίσταται σαφές ότι ο Trump επιχειρεί να ωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες προς ένα πιο αυταρχικό μοντέλο εξουσίας.<br />Η κατεύθυνση αυτή αποτελεί άμεση απόρροια της νέας στρατηγικής εθνικής ασφάλειας και της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής που υιοθετεί.<br />Όπως έχει σχολιάσει ο Ρώσος αναλυτής Mikhail Leontyev, η πολιτική αυτή μπορεί να είναι ωμή, αλλά δεν στερείται υπολογισμού.<br />Ο Trump εμφανίζεται ως πολιτικός «σερίφης», έτοιμος να διαπραγματευτεί με οποιονδήποτε –ακόμη και με τον «διάβολο»– εφόσον το κρίνει συμφέρον για τις ΗΠΑ.<br />Σε αντίθεση με τον Joe Biden, ο Trump φαίνεται να ασπάζεται μια ακραία εκδοχή του «νόμου της ζούγκλας»: ο καθένας για τον εαυτό του.<br />Οι συμμαχίες δεν είναι αξίες, αλλά εργαλεία, που εγκαταλείπονται ή επαναφέρονται ανάλογα με το εκάστοτε όφελος.<br /><br />Ανατροπή του μεταπολεμικού μοντέλου<br /><br />Αυτό που διαμορφώνεται σήμερα στις ΗΠΑ δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία τους.<br />Αν και υπήρξαν εξαιρέσεις ισχυρής κεντρικής εξουσίας – όπως επί Abraham Lincoln στον Εμφύλιο Πόλεμο ή επί Franklin D. Roosevelt στη Μεγάλη Ύφεση και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – η σημερινή κατάσταση θεωρείται μοναδική.<br />Ο Trump αποδόμησε χωρίς εμφανή λόγο ένα διεθνές σύστημα που λειτουργούσε σχεδόν αυτόματα επί 80 χρόνια.<br />Επανέφερε μια λογική «κατάκτησης» και ωμής ισχύος, θυμίζοντας την εποχή της επέκτασης προς τη Δύση.<br />Στο πλαίσιο αυτό, αναδύεται αυτό που αναλυτές περιγράφουν ως άσκηση εξουσίας μέσω πίεσης, απειλών και οικονομικού εκβιασμού.<br />Παρά ταύτα, στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο Trump δεν έχει καταγράψει σημαντικές επιτυχίες.<br />Εξαίρεση αποτελεί η αυστηρή μεταναστευτική πολιτική, αν και συνοδεύεται από αντιδράσεις, καθώς έχουν περικοπεί χιλιάδες θέσεις σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες, από δασοφύλακες έως προσωπικό ασφαλείας κρίσιμων υποδομών.<br /><br />«Η Αμερική δεν χρειάζεται συμμάχους»<br /><br />Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, το State Department προβάλλει τον Trump ως επιτυχημένο ειρηνοποιό.<br />Ωστόσο, οι πραγματικές διπλωματικές επιτυχίες είναι περιορισμένες.<br />Αντίθετα, παρατηρείται επιδείνωση των σχέσεων με βασικούς συμμάχους, χωρίς ουσιαστική πρόοδο ούτε με τη Μόσχα ούτε με το Πεκίνο.<br />Το παραδοσιακό αμερικανικό πλεονέκτημα –η ισχύς μέσω συμμαχιών– φαίνεται να υπονομεύεται.<br />Η Ευρώπη, που μέχρι πρότινος επέλεγε τη μετριοπάθεια για χάρη της διατήρησης του ΝΑΤΟ, αρχίζει να επανεξετάζει τη στάση της. Το ζήτημα της Greenland ενδέχεται να αποτελέσει σημείο καμπής.<br /><br />Ο «ουκρανικός δείκτης»<br /><br />Η στάση του Trump απέναντι στην Ουκρανία δύσκολα θα αλλάξει.<br />Δεν τάσσεται ανοιχτά υπέρ του Κιέβου, αλλά ούτε και υπέρ της Ρωσίας.<br />Συνεχίζει να στηρίζει τον Volodymyr Zelensky περισσότερο από πολιτικό πείσμα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί προσωπικούς διαύλους επικοινωνίας με τον Vladimir Putin.<br />Ακόμη και αν το Κογκρέσο εγκρίνει νέα πακέτα στήριξης προς την Ουκρανία, η εφαρμογή τους εξαρτάται από τον ίδιο τον πρόεδρο.<br />Και ο Trump έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει να αγνοήσει το πολιτικό κόστος ή πτώση δημοτικότητας.<br /><br />Η δοκιμασία του MAGA<br /><br />Η εξωτερική πολιτική Trump έχει προκαλέσει ρωγμές ακόμη και στο εσωτερικό του κινήματος MAGA.<br />Ενώ είχε υποσχεθεί «τέλος στους πολέμους», οι ΗΠΑ εμπλέκονται ξανά σε εντάσεις γύρω από τη Βενεζουέλα, τη Γροιλανδία, την Κούβα και το Μεξικό.<br />Οι πιο σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές του βλέπουν σε αυτές τις κινήσεις απόδειξη αμερικανικής ισχύος.<br />Όμως η ιδέα προσάρτησης της Γροιλανδίας δεν βρίσκει ευρεία υποστήριξη ούτε στο Κογκρέσο ούτε στο πολιτικό κατεστημένο.<br /><br />Το δίλημμα των Ευρωπαίων<br /><br />Μιλώντας σε πάνελ συζήτησης στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Davos, ο πρωθυπουργός του Βελγίου Bart de Wever, ο οποίος πρόσφατα υπερασπίστηκε την εθνική κυριαρχία της χώρας του απέναντι στις πιέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για κατάσχεση ρωσικών συναλλαγματικών αποθεμάτων, έθεσε τους Ευρωπαίους μπροστά σε ένα αμφιλεγόμενο και σκληρό δίλημμα: ανάμεσα στον ρόλο του «ευτυχισμένου υποτελούς» των Ηνωμένων Πολιτειών και εκείνον του «δυστυχισμένου σκλάβου» των ίδιων δυνάμεων, χωρίς δικαιώματα και ελευθερίες.<br />«Πιστεύω ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να πάρει μια απόφαση.<br />Μέχρι σήμερα προσπαθούσαμε να καλοπιάσουμε τον νέο πρόεδρο στον Λευκό Οίκο.<br />Ήμασταν πολύ επιεικείς, ακόμη και στο θέμα των δασμών.<br />Δείξαμε ανοχή, ελπίζοντας να εξασφαλίσουμε τη στήριξή του στον πόλεμο στην Ουκρανία. Τώρα βρισκόμαστε σε πολύ κακή θέση.<br />Εξαρτόμαστε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και γι’ αυτό επιλέξαμε την επιείκεια.<br />Όμως πλέον παραβιάζονται τόσες κόκκινες γραμμές, που το δίλημμα είναι ζήτημα αυτοσεβασμού.<br />Άλλο να είσαι ευτυχισμένος υποτελής και άλλο δυστυχισμένος σκλάβος. Αν υποχωρήσετε τώρα, θα χάσετε την αξιοπρέπειά σας.<br />Και αυτό είναι ίσως το πολυτιμότερο στοιχείο μιας δημοκρατίας», τόνισε ο Βέλγος πρωθυπουργός.<br />Όπως φάνηκε, ελάχιστοι εντός και εκτός της αίθουσας αντιλήφθηκαν την ειρωνεία των λόγων του de Wever, θεωρώντας αυτονόητο ότι η θέση του «υποτελούς» είναι προτιμότερη.<br />Ωστόσο, ο Βέλγος πρωθυπουργός επεδίωκε να αναδείξει κάτι βαθύτερο: ότι η Ευρώπη έχει ξεχάσει τι σημαίνει πραγματική αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμός, ανταλλάσσοντάς τα με μια άνετη ζωή κάτω από την αμερικανική ομπρέλα.<br />Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η Ευρώπη έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε υπηρέτη της Αμερικής.<br />Απλώς στο παρελθόν ο «κύριος» φερόταν με καλοσύνη και την τάιζε πλουσιοπάροχα, ενώ σήμερα, ακολουθώντας τα δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα, επέλεξε να χρησιμοποιήσει το ραβδί και να αφαιρέσει μέρος της περιουσίας του «υποτελούς».<br /><br />Η παγίδα<br /><br />Το πρόβλημα, όπως επισημαίνεται, είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν θα έπρεπε καν να έχει προκύψει, αν οι Ευρωπαίοι δεν είχαν παγιδευτεί σε μια νοοτροπία εξάρτησης, τρέφοντας παράλληλα την αυταπάτη ότι ο υπερατλαντικός «προστάτης» τους θεωρούσε περίπου ίσους.<br />Δεν τους θεωρεί, ούτε τους αντιμετωπίζει ως τέτοιους.<br />Αυτό αποτυπώθηκε με ωμή ειλικρίνεια στη δήλωση του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Scott Bessent, ο οποίος υποστήριξε ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν σήμερα οι Ευρωπαίοι είναι να χαλαρώσουν και να μην προβάλλουν καμία αντίσταση.<br />«Κάντε τη Γροιλανδία μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν θα υπάρξει σύγκρουση, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα η πιο «καυτή» χώρα στον κόσμο, είμαστε η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο.<br />Οι Ευρωπαίοι δείχνουν αδυναμία, οι ΗΠΑ δείχνουν δύναμη», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br />Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η Ευρώπη μπορεί πράγματι να αντισταθεί στον Donald Trump – και αν ναι, με ποιον τρόπο.<br />Ακραίες ιδέες, όπως η δημιουργία νέας στρατιωτικής συμμαχίας χωρίς τις ΗΠΑ ή η απόκτηση πυρηνικών όπλων από τη Γερμανία, απορρίπτονται ως μη ρεαλιστικές.<br /><br />Ο ρόλος της Γροιλανδίας<br /><br />Πριν εξεταστούν πιο ρεαλιστικά σενάρια, αξίζει να διευκρινιστεί γιατί η Γροιλανδία έχει αποκτήσει τόσο αιφνιδίως κομβική σημασία για την Ουάσινγκτον.<br />Από καθαρά στρατιωτική σκοπιά, «δεν έχει ουσιαστική σημασία», σύμφωνα με τη Neue Zürcher Zeitung, η οποία σημειώνει ότι η αξία της Γροιλανδίας για τις ΗΠΑ είναι κυρίως συμβολική: δεν προσφέρει στρατιωτικό πλεονέκτημα, αλλά λειτουργεί ως επίδειξη ελέγχου, καθορισμού πολιτικών ορίων και προβολής ισχύος προς συμμάχους και αντιπάλους.<br />Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, η πρωτοβουλία Trump δεν αποτελεί στρατιωτικό υπολογισμό, αλλά προσπάθεια επιβολής νέων κανόνων μέσω επιδεικτικής πίεσης.<br />Για την Ευρώπη, το μήνυμα είναι ανησυχητικό: δεν πρόκειται για τη Γροιλανδία καθαυτή, αλλά για το γεγονός ότι οι ισορροπίες και οι δεσμεύσεις στο εσωτερικό της Δύσης δεν θεωρούνται πλέον δεδομένες, ακόμη και μεταξύ συμμάχων.<br /><br />Το τέλος του αμερικανικού ονείρου<br /><br />Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν καταλήξει σε ένα δύσκολο συμπέρασμα: οι Αμερικανοί είναι πλέον οι «κακοί».<br />Σύμφωνα με το Politico, καθώς οι ηγέτες των 27 χωρών της ΕΕ συγκεντρώνονται στις Βρυξέλλες για μια έκτακτη σύνοδο κορυφής σήμερα Πέμπτη 22/1, αυτή η εκτίμηση κυριαρχεί σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.<br />Το αίσθημα φόβου και σκεπτικισμού παραμένει και η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί κανονικά, παρά το γεγονός ότι ο Donald Trump δήλωσε αργά το βράδυ της Τετάρτης πως κατέληξε σε συμφωνία για τη Γροιλανδία και ότι τελικά δεν θα επιβάλει δασμούς στις ευρωπαϊκές χώρες — υπογραμμίζοντας ότι η συνάντηση αυτή έχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ την τελευταία κρίση.<br />Οι βλέψεις του προέδρου των ΗΠΑ στη Γροιλανδία, τις οποίες παρουσίασε νωρίτερα την ίδια ημέρα στην Ελβετία, απαιτώντας «άμεσες διαπραγματεύσεις» για την απόκτηση του νησιού, αποτέλεσαν την τελευταία σταγόνα για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες.<br />Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρώτου έτους της δεύτερης θητείας του, είχαν προσκολληθεί στην ελπίδα ότι οι χειρότεροι φόβοι τους για τη χώρα που στήριξε την ευρωπαϊκή ασφάλεια από το 1945 δεν θα επαληθεύονταν.<br />Όμως η στιγμή για ευγένειες «έχει τελειώσει» και «ήρθε η ώρα να σταθούμε απέναντι στον Trump», δήλωσε στο BBC ο Anders Fogh Rasmussen, πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ και πρώην πρωθυπουργός της Δανίας.<br />Οι Ευρωπαίοι ανέφεραν ότι αισθάνονται προσωπικά προδομένοι, μερικοί από αυτούς έχοντας σπουδάσει ή εργαστεί στις ΗΠΑ ή έχοντας υποστηρίξει στενότερους διατλαντικούς δεσμούς.<br />«Το Αμερικανικό μας Όνειρο πέθανε», δήλωσε διπλωμάτης της ΕΕ από χώρα που συγκαταλεγόταν στους πιο ένθερμους υποστηρικτές της διατλαντικής σχέσης.<br />«Ο Donald Trump το δολοφόνησε».<br />Η συλλογική αυτή αφύπνιση της Ευρώπης αναμένεται να φανεί στη σύνοδο — όχι μόνο σε ενδεχόμενες αποφάσεις για προετοιμασία εμπορικών αντιμέτρων κατά των ΗΠΑ, αν ο Trump αλλάξει ξανά πορεία και επανέλθει στις αξιώσεις του για τη Γροιλανδία.<br />Θα αποτυπωθεί επίσης στις δηλώσεις που θα ανταλλάξουν οι ηγέτες τόσο κατ’ ιδίαν όσο και δημόσια. Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron προανήγγειλε αυτή τη στάση στην ομιλία του στο Davos, δηλώνοντας ότι η Ευρώπη διαθέτει «πολύ ισχυρά εργαλεία» και ότι «πρέπει να τα χρησιμοποιεί όταν δεν γίνεται σεβαστή και όταν δεν τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού».<br /><br />Περιορισμένη ανακούφιση<br /><br />Η ομιλία του Trump στο Davos, κατά την οποία χαρακτήρισε την αυτόνομη περιοχή της Δανίας «δικό μας έδαφος», δεν βοήθησε να πέσουν οι τόνοι, μόλις 24 ώρες πριν από τη βεβιασμένα οργανωμένη σύνοδο στις Βρυξέλλες για την απάντηση στην αποσύνθεση της μεταπολεμικής τάξης.<br />Παρότι ο Trump απέκλεισε τη χρήση στρατιωτικής βίας για την κατάληψη της Γροιλανδίας, οι κυβερνήσεις της ΕΕ δεν το εξέλαβαν ως υποχώρηση, λόγω της σκληρότητας της ρητορικής του απέναντι στην Ευρώπη και της ξεκάθαρης επιβεβαίωσης των προθέσεών του, σύμφωνα με δύο διπλωμάτες της ΕΕ.<br />Ο Trump τελικά ανακάλεσε την απειλή επιβολής δασμών σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες που θεωρούσε εμπόδιο στα σχέδιά του για τη Γροιλανδία, αλλά εκείνο το σημείο τα πράγματα είχαν ήδη ξεφύγει.<br />«Μετά τα μπρος-πίσω των τελευταίων ημερών, πρέπει τώρα να περιμένουμε να δούμε ποιες ουσιαστικές συμφωνίες θα επιτευχθούν μεταξύ του Mark Rutte και του Trump», δήλωσε ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας Lars Klingbeil στο ZDF.<br /><br />Καμία χαλάρωση<br /><br />«Όποια κι αν είναι η λύση για τη Γροιλανδία, κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι μπορούμε απλώς να χαλαρώσουμε».<br />Η στιγμή που ο πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε με δασμούς, το περασμένο Σάββατο, ήταν εκείνη που το ρήγμα «έγινε πραγματικό», δήλωσε διπλωμάτης της ΕΕ.<br />Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen συνόψισε το κλίμα στην ομιλία της στο Νταβός:<br />«Ο κόσμος έχει αλλάξει μόνιμα. Πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς μαζί του».<br />Στη σύνοδο, οι ηγέτες της ΕΕ θα συζητήσουν την κατάσταση της διατλαντικής σχέσης. Πριν από την υπαναχώρηση του Trump στο θέμα των δασμών, προετοίμαζαν αίτημα προς την Κομισιόν να ενεργοποιήσει το ισχυρότερο εμπορικό της όπλο απέναντι στις ΗΠΑ: τον Μηχανισμό Αντι-Εξαναγκασμού (ACI).<br />Η ΕΕ δημιούργησε αυτό το «εμπορικό μπαζούκα» το 2023 για να αντιμετωπίσει απειλές από χώρες που θεωρούσε εχθρικές, κυρίως την Κίνα. Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί εναντίον των ΗΠΑ θεωρούνταν μέχρι πρότινος αδιανόητη.<br />«Βιώνουμε μια μεγάλη ρήξη της παγκόσμιας τάξης», δήλωσε ανώτερος απεσταλμένος χώρας που θεωρούνταν βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ. Οι ηγέτες θα συζητήσουν την «απομείωση ρίσκου» από τις ΗΠΑ — όρος που μέχρι τώρα χρησιμοποιούνταν μόνο για την Κίνα. «Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί», είπε.<br /><br />«Σύνοδος ψυχοθεραπείας»<br /><br />Η σύνοδος θα μοιάζει με «ψυχοθεραπεία», σύμφωνα με αξιωματούχο της ΕΕ που γνωρίζει τις προετοιμασίες.<br />Θα αποτελέσει ευκαιρία για μια συγκεκριμένη απάντηση στην ομιλία του Trump στο Davos και στον ισχυρισμό του ότι υπάρχει συμφωνία.<br />Η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον αξιόπιστος σύμμαχος διαμορφώθηκε σταδιακά. Η πρώτη ρωγμή εμφανίστηκε όταν η κυβέρνηση Trump δημοσίευσε τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας τον Δεκέμβριο, δεσμευόμενη να ενισχύσει «πατριωτικά ευρωπαϊκά κόμματα» εις βάρος της ΕΕ.<br />Δύο ανώτεροι διπλωμάτες παρομοίασαν τη σημερινή κατάσταση των ΗΠΑ με την περίοδο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br />«Νομίζω ότι έχουμε ξεπεράσει πλέον το Μόναχο», είπε ένας, αναφερόμενος στη συμφωνία του 1938. «Καταλαβαίνουμε ότι ο κατευνασμός δεν είναι πια σωστή πολιτική».<br />Η απότομη πτώση του κύρους των ΗΠΑ ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή για τη Δανία, την οποία ο Trump χαρακτήρισε «αγνώμονη» στο Νταβός.<br />Η Κοπεγχάγη έχει σοκαριστεί από τη συμπεριφορά του, έχοντας επί δεκαετίες υπάρξει από τους πιο πιστούς συμμάχους της Ουάσιγκτον, με αποστολές σε επικίνδυνες ζώνες, όπως το Αφγανιστάν.<br />«Πολλοί από εμάς σπουδάσαμε στις ΗΠΑ, όλοι θέλαμε να δουλέψουμε εκεί», είπε Δανός αξιωματούχος. «Αυτό είναι απλή προδοσία».<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δεν είναι χάος, είναι σχέδιο: Ο Trump διαλύει εκ των έσω το ΝΑΤΟ, χωρίς να ρίξει σφαίρα, θεατής η Ευρώπη... περιμένει τη σειρά της.

Ο Trump τα αλλάζει όλα: τη διεθνή τάξη: Το σχέδιο διάλυσης ΝΑΤΟ, ΕΕ - Μας πρόδωσε λένε οι Ευρωπαίοι Ένας χρόνος και κάτι ημέρες έχει συμπληρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κογκρέσο: Eλλάδα-Κύπρος-Ισραήλ βασικοί πυλώνες για IMEC-Εξελίξεις με ηλεκτρική διασύνδεση.

<img height="200" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/shutterstock_2443980397-1-960x600-1.jpg" width="735" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το αμερικανικό νομοσχέδιο στηρίζει ελληνοϊσραηλινή συνεργασία & Συμφωνίες του Αβραάμ.</span></h3>Το «Eastern Mediterranean Gateway Act» αναβαθμίζει θεσμικά την Ελλάδα και το σχήμα 3+1 (Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ–ΗΠΑ) ως βασικούς πυλώνες του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, με έμφαση στην ενέργεια, την ασφάλεια και τη διασυνδεσιμότητα<br /><br />Κεντρικό ρόλο για την Ελλάδα και το περιφερειακό σχήμα συνεργασίας 3+1 με Κύπρο, Ισραήλ και τις ΗΠΑ προβλέπει το νομοσχέδιο «Eastern Mediterranean Gateway Act», το οποίο προωθείται στο αμερικανικό Κογκρέσο στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής για τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC).<br /><br />Το κείμενο του νόμου καλεί την αμερικανική διπλωματία να αναβαθμίσει την Ανατολική Μεσόγειο σε σταθερή προτεραιότητα εξωτερικής πολιτικής, αναγνωρίζοντας την Ελλάδα ως βασική πύλη εισόδου του διαδρόμου στην ευρωπαϊκή ήπειρο και το σχήμα 3+1 ως θεμέλιο ασφάλειας, ενεργειακής συνεργασίας και γεωπολιτικής σταθερότητας στην περιοχή.<br /><br />Ειδικότερα, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο με τίτλο «Eastern Mediterranean Gateway Act» φιλοδοξεί να κατοχυρώσει θεσμικά την Ανατολική Μεσόγειο ως στρατηγική πύλη εισόδου στον υπό διαμόρφωση διάδρομο IMEC μέσω της ένταξης της περιοχής στον αμερικανικό σχεδιασμό διασυνδεσιμότητας και ασφάλειας.<br /><br />Η ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στην Επιτροπή Διεθνών Υποθέσεων δίνει πλέον νέα ώθηση στο νομοσχέδιο, καθώς ανοίγει τον δρόμο για την κατάθεση του στην Ολομέλεια της Βουλής.<br /><br />Ωστόσο, με δεδομένο ότι το 2026 είναι το έτος των ενδιάμεσων εκλογών, θεωρείται ότι η Βουλή θα ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με νομοσχέδια που σχετίζονται με τον προϋπολογισμό της γενικής κυβέρνησης και του Πενταγώνου.<br /><br />Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι το νομοσχέδιο θα ενσωματωθεί τελικά ως τροπολογία σε ένα από τα δύο βασικά νομοσχέδια που σχετίζονται με την χρηματοδότηση της κυβέρνησης.<div><br />Τι Προβλέπει το «Eastern Mediterranean Gateway Act»<br /><br />Η διακομματική πρόταση του Δημοκρατικού βουλευτή Μπραντ Σνάιντερ και του Ρεπουμπλικάνου Γκας Μπιλιράκη εστιάζει στην εμβάθυνση της ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας των ΗΠΑ με χώρες κλειδιά, μεταξύ των οποίων η Ινδία, η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος, και στη σύνδεση κρίσιμων υποδομών τους με τον ευρύτερο άξονα του IMEC.<br /><br />Στο επίκεντρο του νομοσχεδίου βρίσκονται συγκεκριμένα έργα ενέργειας που χαρακτηρίζονται στρατηγικής σημασίας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο «Great Sea Interconnector», η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Αιγύπτου (GREGY), ο αγωγός φυσικού αερίου Ελλάδας-Βουλγαρίας, καθώς και οι νέοι τερματικοί σταθμοί LNG.<br /><br />Τα έργα αυτά παρουσιάζονται ως κρίσιμοι πυλώνες τόσο για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης όσο και για τη λειτουργικότητα του διαδρόμου που φιλοδοξεί να ενώσει την Ινδία, τον Κόλπο και την ευρωπαϊκή ήπειρο.<br /><br />Το κείμενο του νόμου καλεί τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ να αναβαθμίσει την Ανατολική Μεσόγειο σε σταθερή προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, να στηρίξει ενεργά τα υφιστάμενα σχήματα συνεργασίας με έμφαση στο 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ) και να ενισχύσει τον ρόλο του East Mediterranean Gas Forum.<br /><br />Παράλληλα, το νομοσχέδιο κινείται στο ίδιο πνεύμα με τον νόμο του 2022 για την Ομαλοποίηση των Σχέσεων με το Ισραήλ και προωθεί την περιφερειακή σύγκλιση μέσω της ενίσχυσης διπλωματικών και οικονομικών δεσμών, συμπεριλαμβανομένων των Συμφωνιών του Αβραάμ.<br /><br />Προβλέπεται επίσης η υποβολή ετήσιων εκθέσεων προς το Κογκρέσο, με αντικείμενο την εφαρμογή του νόμου, την εξέλιξη των πολυμερών πρωτοβουλιών και την πρόοδο έργων στους τομείς της ενέργειας και της άμυνας.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο ζητείται η εκπόνηση μελέτης βιωσιμότητας για τη δημιουργία διμερών προγραμμάτων συνεργασίας με χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, βασισμένων στο μοντέλο των υφιστάμενων ελληνοϊσραηλινών σχημάτων σε τομείς όπως η γεωργία, η τεχνολογία, η ασφάλεια και η επιστήμη, με ανοιχτό το ενδεχόμενο επέκτασής τους και σε άλλες χώρες που συμμετέχουν στον IMEC.<br /><br />Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο κυπριακό κέντρο ασφάλειας CYCLOPS, το οποίο προτείνεται ως παράδειγμα περιφερειακής συνεργασίας, καθώς και στο πρόσφατο προεδρικό διάταγμα με το οποίο η Κύπρος εντάσσεται σε αμερικανικά προγράμματα αμυντικού εξοπλισμού.<br /><br />Τέλος, το νομοσχέδιο ορίζει ότι εντός ενός έτους από τη θέσπισή του ο υπουργός Εξωτερικών οφείλει να ενημερώσει τις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου για κάθε πολυμερή πρωτοβουλία μεταξύ των ΗΠΑ και των χωρών του IMEC. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, και σε συντονισμό με το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, θα πρέπει να παρουσιαστεί αποτίμηση της λειτουργίας του CYCLOPS ως ενδεχόμενου μοντέλου για ευρύτερες πολυμερείς συνεργασίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κογκρέσο: Eλλάδα-Κύπρος-Ισραήλ βασικοί πυλώνες για IMEC-Εξελίξεις με ηλεκτρική διασύνδεση.

Το αμερικανικό νομοσχέδιο στηρίζει ελληνοϊσραηλινή συνεργασία & Συμφωνίες του Αβραάμ. Το «Eastern Mediterranean Gateway Act» αναβαθμίζει...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τη συμμαχία στη σύγκρουση: Η Ευρώπη απέναντι σε μια Αμερική που δεν αναγνωρίζει.

<img height="169" src="https://www.anatropinews.gr/wp-content/uploads/2026/01/eurous-2.webp" width="734" /><br /><br /><b>Κώστας Χριστοδούλου</b><br />Η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες είναι αντιμέτωπη με μία κρίσιμη πραγματικότητα την οποία καλείται να διαχειριστεί.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά το 1945, σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες διατυπώνεται ανοιχτά –έστω και κατ’ ιδίαν– η εκτίμηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν λειτουργούν πλέον ως εγγυητής της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά ως παράγοντας αποσταθεροποίησης. Η ρητορική και οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, με αιχμή τις αξιώσεις του για τη Γροιλανδία, φαίνεται να επιταχύνουν μια συλλογική συνειδητοποίηση που ωρίμαζε εδώ και μήνες.<br />Η Γροιλανδία ως καταλύτης και όχι ως εξαίρεση<br /><br />Οι απαιτήσεις του Αμερικανού προέδρου για «άμεσες διαπραγματεύσεις» με στόχο την απόκτηση της Γροιλανδίας λειτούργησαν ως σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Όχι τόσο για το ίδιο το νησί, όσο για το προηγούμενο που δημιουργείται: μια πυρηνική δύναμη και ηγέτιδα χώρα του ΝΑΤΟ αμφισβητεί ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα κράτους-μέλους της ΕΕ, χρησιμοποιώντας οικονομική πίεση και πολιτικό εκβιασμό. Η προσωρινή υπαναχώρηση του Τραμπ στο θέμα των δασμών προσέφερε μόνο περιορισμένη ανακούφιση, χωρίς να αναιρέσει την ουσία του προβλήματος.<br /><br />Από τον σκεπτικισμό στην ανοιχτή ρήξη<br /><br />Σύμφωνα με Ευρωπαίους διπλωμάτες, η αίσθηση της «προσωπικής προδοσίας» είναι έντονη, ιδιαίτερα σε χώρες με παραδοσιακά στενούς δεσμούς με την Ουάσιγκτον. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική διαφωνία, αλλά για διάρρηξη ενός πολιτισμικού και ιδεολογικού δεσμού. Η φράση «το αμερικανικό μας όνειρο πέθανε» συνοψίζει το συναισθηματικό φορτίο αυτής της μετάβασης. Ωστόσο, οφείλει να σημειωθεί ότι αυτή η αντίληψη δεν είναι καθολική: η Ουγγαρία και ορισμένες ακόμη κυβερνήσεις εξακολουθούν να βλέπουν στον Τραμπ έναν χρήσιμο σύμμαχο απέναντι στις Βρυξέλλες.<br />Το δίλημμα της απάντησης: αντίσταση ή προσαρμογή<br /><br />Η ΕΕ βρίσκεται ενώπιον ενός στρατηγικού διλήμματος. Από τη μία, διατυπώνεται η ανάγκη «να αντισταθούμε», όπως δήλωσε ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, και να χρησιμοποιηθούν τα «πολύ ισχυρά εργαλεία» που διαθέτει η Ένωση, κατά τον Εμανουέλ Μακρόν. Από την άλλη, υπάρχει ο φόβος ότι μια μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ θα μπορούσε να αποδυναμώσει περαιτέρω τη δυτική συμμαχία σε μια περίοδο παγκόσμιας αστάθειας, με την Κίνα και τη Ρωσία να παρακολουθούν στενά.<br /><br />Το «εμπορικό μπαζούκα» και το αδιανόητο που γίνεται πιθανό<br /><br />Η συζήτηση για την ενεργοποίηση του Μηχανισμού κατά του Οικονομικού Εξαναγκασμού αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της αλλαγής εποχής. Ένα εργαλείο που σχεδιάστηκε πρωτίστως για την Κίνα εξετάζεται πλέον, έστω θεωρητικά, ως μέσο πίεσης κατά των ΗΠΑ. Για πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους, αυτό και μόνο συνιστά απόδειξη ότι η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων έχει υποστεί βαθιά ρωγμή.<div><br />Η «σύνοδος της θεραπείας» και η αναζήτηση νέας ισορροπίας<br /><br />Η έκτακτη σύνοδος περιγράφεται από insiders ως μια «συνεδρία θεραπείας». Οι ηγέτες καλούνται όχι μόνο να αποφασίσουν πρακτικά μέτρα, αλλά και να διαχειριστούν το συλλογικό σοκ από την απώλεια ενός δεδομένου: ότι οι ΗΠΑ είναι ο σταθερός, προβλέψιμος πυλώνας της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Η συζήτηση για «απεξάρτηση» από την Ουάσιγκτον, όρος μέχρι πρότινος αφιερωμένος στο Πεκίνο, δείχνει το βάθος της κρίσης εμπιστοσύνης.</div><div><br />Η δανική τραυματική εμπειρία και το τέλος της αφέλειας<br /><br />Για τη Δανία, η κρίση έχει υπαρξιακή διάσταση. Μια χώρα που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος σε αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αισθάνεται σήμερα στοχοποιημένη και υποτιμημένη. Η αίσθηση προδοσίας δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και ιστορική. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η εμπειρία λειτουργεί ως αφύπνιση για ολόκληρη την Ευρώπη: ο κατευνασμός και η προσδοκία ότι «θα περάσει» δεν θεωρούνται πλέον βιώσιμες στρατηγικές.</div><div><br />Μεταξύ ρήξης και ρεαλισμού<br /><br />Η ευρωπαϊκή ανάγνωση των εξελίξεων είναι σαφώς επικριτική και, σε μεγάλο βαθμό, δικαιολογημένη. Ωστόσο, μια πλήρης δαιμονοποίηση των ΗΠΑ ενέχει κινδύνους υπεραπλούστευσης. Η αμερικανική κοινωνία και το πολιτικό της σύστημα παραμένουν βαθιά διχασμένα, ενώ η επόμενη αλλαγή εξουσίας θα μπορούσε να ανατρέψει εκ νέου τις ισορροπίες. Το ερώτημα για την Ευρώπη δεν είναι αν οι ΗΠΑ είναι πλέον «οι κακοί», αλλά πώς μπορεί να οικοδομήσει στρατηγική αυτονομία χωρίς να οδηγηθεί σε αυτοκαταστροφική απομόνωση.<br /><br />Όπως το έθεσε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, «ο κόσμος έχει αλλάξει οριστικά». Το αν η Ευρώπη θα αλλάξει με όρους αυτοπεποίθησης ή αμηχανίας θα κριθεί όχι μόνο στη σημερινή σύνοδο, αλλά στις επιλογές που θα ακολουθήσουν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.anatropinews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τη συμμαχία στη σύγκρουση: Η Ευρώπη απέναντι σε μια Αμερική που δεν αναγνωρίζει.

Κώστας Χριστοδούλου Η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες είναι αντιμέτωπη με μία κρίσιμη πραγματικότητα την οποία καλείται να δια...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

<img height="180" src="https://omegapress.gr/images/TRAMP.jpg" width="707" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />«Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλία του για τον έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο. Βέβαια, αν υπάρχει Θεός και επιτρέπει γενοκτονίες , απειλές, επεκτατισμό , απαγωγές και ληστείες πόρων από άλλες χώρες και είναι υπερήφανος για τον Τραμπ, μάλλον ο Αμερικανός πρόεδρος θα διεκδικήσει και τον θεϊκό θρόνο. Αλλά εκεί που τελειώνει η μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων , αρχίζει η ανθρώπινη τραγωδία.<br /><br />Το Συμβούλιο Ειρήνης που ετοιμάζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι το πρόπλασμα ενός νέου ιδιωτικού , κερδοσκοπικού διεθνούς οργανισμού με επικεφαλής τον ίδιο, που θα δοκιμάσει την τύχη του πάνω στα ερείπια και στο απέραντο νεκροταφείο της Γάζας. Η Γαλλία και η Γερμανία αρνούνται την συμμετοχή τους, απλά γιατί θα ακυρωθούν ως διεθνείς παίχτες προσφέροντας γη και και ύδωρ σε έναν ηγέτη που φαντασιώνεται ότι είναι απεσταλμένος του Θεού. Η Ελλάδα οφείλει επίσης να αρνηθεί. Γιατί αν δεχθεί θα πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχθεί έναν νέο ρόλο υπό έναν τυχοδιώκτη ηγέτη. Και κυρίως να έρθει σε σύγκρουση με την εθνική της ταυτότητα, με τον θεσμικό και αξιακό προσανατολισμό της Ελλάδας. <br /><br />Τι θα εκφράσει το Συμβούλιο Ειρήνης; την απόλυτη εξουσία θα έχει ο ίδιος ο Τραμπ, ακόμη και αν φύγει από τον Λευκό Οίκο. Αλλά αν φύγει από τον Λευκό Οίκο και το Συμβούλιο Ειρήνης διαλυθεί, ο κόσμος θα είναι ακόμη χειρότερος, γιατί θα είναι ήδη διχασμένος και θα απαιτηθούν τεράστιες προσπάθειες να αναγεννηθούν οι διεθνείς οργανισμοί, με πρώτο τον ΟΗΕ. <br /><br />Προς το παρόν, οι χώρες που έχουν συμφωνήσει να συμμετάσχουν είναι: Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μαρόκο, Βιετνάμ, Καζακστάν, Ουγγαρία, Αργεντινή , Αλβανία και Λευκορωσία. Προσκλήσεις έχουν επίσης αποσταλεί σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα που δεν έχουν απαντήσει. Οι μεγάλες χώρες αν θελήσουν να είναι μέλη, προφανώς θα το κάνουν γιατί θα θέλουν να έχουν μερίδιο στον έλεγχο λειτουργίας του Συμβουλίου και όχι επειδή θέλουν να επενδύσουν στη Γάζα. Γιατί είναι προφανές ότι ο Τραμπ επιδιώκει σταδιακά την περιθωριοποίηση του ΟΗΕ.<br /><br />Αλλά το πως θα λειτουργήσει το σχήμα με τον Τραμπ ισόβιο πρόεδρο που μάλιστα θα εισπράττει και θα αξιοποιεί την θέση του για προσωπικό του όφελος και προς όφελος των ΗΠΑ, κόντρα τον ΟΗΕ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ΟΑΣΕ κλπ είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Είναι βέβαιο ότι η άρνηση κάποιων μικρών ή μεσαίων χωρών να απαντήσουν θετικά θα προκαλέσει την αντίδραση του Τραμπ. Η αναταραχή που έτσι κι αλλιώς προκαλούν οι αποφάσεις του, είναι πλέον το κυρίαρχο στοιχείο . Γι αυτό και το μείζον ζήτημα είναι πως θα αναχαιτιστεί αυτή η πορεία προς την παράνοια, τον τυχοδιωκτισμό και την επώδυνη αναταραχή του κόσμου. <br /><br />Υπό αυτή την οπτική η Ελλάδα μάλλον περιμένει την απάντηση της Τουρκίας και η Τουρκία της Ελλάδας για να αποφασίσουν. Θεωρητικά και στο παρασκήνιο η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει το ενδεχόμενο συμμετοχής , αλλά αν δεν τοποθετηθεί επίσημα, δεν ισχύει τίποτα. Προφανώς η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου να ξεκαθαρίσει την εικόνα. Είναι όμως ερώτημα, η τα κράτη -μέλη της ΕΕ αποφασίσουν μόνα τους ή θα υπάρξει κοινή θέση, που μάλλον έχει υπονομευθεί καθώς η Ουγγαρία απάντησε θετικά, η Ιταλία γέρνει προς το ναι και ίσως υπάρξουν και άλλες χώρες. Στο Νταβός όπου θα βρεθούν πολλοί ηγέτες μεταξύ των οποίων και ο Τραμπ ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα μιλήσει και για την Γροιλανδία, θα κριθούν πολλά. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

Του Στράτου Βαλτινού «Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από το Νταβός στις Βρυξέλλες: Ο Μητσοτάκης ισορροπεί ανάμεσα στην ευρωπαϊκή γραμμή και τη σχέση με την Ουάσιγκτον.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/mitsotakis-sinodos.webp"><img height="180" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/mitsotakis-sinodos-696x391.webp" width="737" /></a><br /><br />Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην μεταβεί τελικά στο Νταβός, αλλά να κατευθυνθεί απευθείας στις Βρυξέλλες για την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής, αποτυπώνει εύγλωττα το βάρος που έχει αποκτήσει για την ελληνική διπλωματία η νέα φάση έντασης στις σχέσεις Ευρώπης – Ηνωμένων Πολιτειών με αφορμή τη Γροιλανδία.<br /><br />Η ακύρωση του ταξιδιού στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, αρχικά λόγω καιρικών συνθηκών και στη συνέχεια λόγω ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος, συμπίπτει με μια συγκυρία όπου το Νταβός μετατράπηκε σε πεδίο γεωπολιτικών μηνυμάτων από τον Ντόναλντ Τραμπ και όχι απλώς σε οικονομικό φόρουμ. Το απόγευμα της Πέμπτης, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες για μια κρίσιμη σύνοδο, με αντικείμενο τόσο τη στάση της Ε.Ε. απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις όσο και τη διαχείριση της κρίσης γύρω από το καθεστώς της Γροιλανδίας.<div><br />Η «διπλή γραμμή» της Αθήνας<br /><br />Η ελληνική στρατηγική κινείται εμφανώς σε δύο παράλληλους άξονες:<br />α) πλήρης ευθυγράμμιση με την ευρωπαϊκή γραμμή και<br />β) διατήρηση ανοικτών και λειτουργικών διαύλων με την Ουάσιγκτον.<br /><br />Η Αθήνα έχει αποφασίσει να συνταχθεί απολύτως με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, απορρίπτοντας την πρόσκληση Τραμπ για συμμετοχή στο λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης». Όπως επιβεβαίωσε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, η θέση της Ελλάδας είναι «ταυτόσημη» με αυτή των εταίρων, με κεντρικό επιχείρημα ότι υπάρχουν αξίες «αδιαπραγμάτευτες», πάνω στις οποίες δεν χωρούν εκπτώσεις.<br /><br />Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η κυβέρνηση αποφεύγει κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μετωπική σύγκρουση με την Ουάσιγκτον. Η επιθετική ρητορική Τραμπ για τη Γροιλανδία —παρά την κατοπινή αποκλιμάκωση, με αποκλεισμό της στρατιωτικής λύσης και προσωρινή αναστολή δασμών σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες— έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον υψηλής αβεβαιότητας.</div><div><br />Στόχος: να μη «κλείσει» η πόρτα του Λευκού Οίκου<br /><br />Στο παρασκήνιο, η Αθήνα επιδιώκει να διατηρήσει ακέραιη τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ. Ο κ. Γεραπετρίτης μίλησε ανοιχτά για «εξαιρετικά καλή στρατηγική σχέση» που πρέπει όχι απλώς να διατηρηθεί, αλλά να ενισχυθεί. Η επιλογή των διατυπώσεων είναι προσεκτική: σαφής ευρωπαϊκή τοποθέτηση, αλλά χωρίς δημόσια ρητορική που θα μπορούσε να προκαλέσει προσωπική αντίδραση του Αμερικανού προέδρου.<br /><br />Η βασική επιδίωξη του Μεγάρου Μαξίμου παραμένει σταθερή: να μείνει ανοικτή η προοπτική στενότερης συνεργασίας με την Ουάσιγκτον και να μη χαθεί το πολιτικό κεφάλαιο των τελευταίων ετών στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Σε ένα περιβάλλον όπου οι διατλαντικές ισορροπίες μεταβάλλονται ταχύτατα, η Αθήνα επιχειρεί να κινηθεί ως «γέφυρα» και όχι ως μέρος της σύγκρουσης.</div><div><br />Το επίκεντρο της ευρωπαϊκής αντίδρασης<br /><br />Στις Βρυξέλλες μεταφέρεται σήμερα το επίκεντρο της ευρωπαϊκής αντίδρασης στην κρίση της Γροιλανδίας και στις πιέσεις της Ουάσιγκτον. Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής καλείται να διαμορφώσει κοινή γραμμή απέναντι στη ρητορική και τις κινήσεις Τραμπ, τόσο στο γεωπολιτικό όσο και στο εμπορικό πεδίο. Η Ελλάδα προσέρχεται πλήρως ευθυγραμμισμένη με τους εταίρους, στηρίζοντας τη θέση απόρριψης του «Συμβουλίου Ειρήνης» και υπερασπιζόμενη την ευρωπαϊκή συνοχή. Το ζητούμενο για τους «27» είναι να αποφευχθεί μια ανοιχτή ρήξη με τις ΗΠΑ, χωρίς όμως υποχώρηση σε ζητήματα κυριαρχίας, διεθνούς δικαίου και θεσμικών αξιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από το Νταβός στις Βρυξέλλες: Ο Μητσοτάκης ισορροπεί ανάμεσα στην ευρωπαϊκή γραμμή και τη σχέση με την Ουάσιγκτον.

Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην μεταβεί τελικά στο Νταβός, αλλά να κατευθυνθεί απευθείας στις Βρυξέλλες για την έκτακτη Σύνοδο Κορυφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Hürriyet: «Η Αθήνα λειτουργεί ως ασπίδα και ως σπαθί κατά της Άγκυρας».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="180" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-5.jpg" width="673" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Το Ισραήλ στην Αθήνα με σχέδια κατά της Τουρκίας», αναφέρει η τουρκική εφημερίδα</span></h3>Σε τροχιά πλήρους στρατηγικής ευθυγράμμισης εισέρχονται Ελλάδα και Ισραήλ, με φόντο την ανάγκη εξισορρόπησης της αυξανόμενης στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος της Τουρκίας, αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Hürriyet. Η πρόσφατη συνάντηση του Έλληνα Υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια, με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Ισραέλ Κατς, στην Αθήνα, δεν είχε μόνο εθιμοτυπικό χαρακτήρα, αλλά αποτέλεσε την πλατφόρμα για την κατάθεση μιας «ολοκληρωμένης στρατηγικής πρότασης» από πλευράς Τελ Αβίβ.<div><br />Η «στρατηγική πρόταση» και το βλέμμα στην Τουρκία<br /><br />Το ενδιαφέρον της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, επικεντρώνεται στο γεγονός ότι οι δύο χώρες εξετάζουν μέτρα κατά της «αυξανόμενης αποτροπής της Άγκυρας». Η ισραηλινή πλευρά φέρεται να έφτασε στην Αθήνα με σχέδια που στοχεύουν απευθείας στην ενίσχυση της ελληνικής αποτρεπτικής ικανότητας, με χαρακτηριστικούς τίτλους όπως «Το Ισραήλ φτάνει στην Αθήνα με σχέδια κατά της Τουρκίας».</div><div><br />Τεχνολογία αιχμής για τα ελληνικά F-35<br /><br />Μία από τις πλέον κρίσιμες πτυχές της συνεργασίας αφορά τη μεταφορά τεχνογνωσίας που το Ισραήλ έχει ήδη χρησιμοποιήσει σε επιχειρήσεις υψηλής δυσκολίας. Η πρόταση, σύμφωνα με τη Hürriyet, περιλαμβάνει:<br /><br />Ενσωμάτωση τεχνολογιών στα F-35: Στόχος είναι η αναβάθμιση των επιθετικών ικανοτήτων και της συλλογής πληροφοριών των μαχητικών.<br /><br />Επιβιωσιμότητα: Ενίσχυση των αεροσκαφών έναντι ηλεκτρομαγνητικών απειλών.<br /><br />Προηγμένα όπλα: Εξετάζεται η προμήθεια των πυραύλων RAMPAGE και των κιτ καθοδήγησης SPICE.<br />Βαλλιστικοί πύραυλοι LORA: Η απάντηση στο πρόγραμμα «Tayfun»<br /><br />Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκαν οι βαλλιστικοί πύραυλοι LORA, οι οποίοι θεωρούνται το «αντίδοτο» στις τουρκικές πυραυλικές δυνατότητες, σύμφωνα με την εφημερίδα:<br /><br />«Αυτοί οι πύραυλοι προσφέρουν τη δυνατότητα να πλήττουν με υψηλή ακρίβεια σε στρατηγικό βάθος και θεωρούνται ως άμεσο αντίδοτο στο αναπτυσσόμενο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων της Τουρκίας. Το Ισραήλ φαίνεται πρόθυμο να συζητήσει όλες τις επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της κοινής παραγωγής, σε πρώτη φάση, σε περίπτωση που η Ελλάδα εκφράσει ενδιαφέρον για επαρκή αριθμό πυραύλων».</div><div><br />Πολυεπίπεδη αεράμυνα και το «τέλος» των Drones<br /><br />Η ατζέντα, αναφέρει το ρεπορτάζ, περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας αδιαπέραστης αντιπυραυλικής ασπίδας που θα καλύπτει κάθε είδους απειλή. Το πακέτο περιλαμβάνει τα συστήματα David’s Sling, Barak MX και Spyder, ενώ στο τραπέζι βρίσκονται και τα μελλοντικά συστήματα Arrow.<br /><br />Ειδική μνεία γίνεται στη συνεργασία για την εξουδετέρωση των τουρκικών UAV. Αναφέρεται η «πιθανή ενσωμάτωση ισραηλινών τεχνολογιών κατά των drones σε εγχώριες ελληνικές λύσεις (όπως το KENTAVROS) που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση τουρκικών UAV και σμηνών μη επανδρωμένων πλατφορμών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρείται στενή συνεργασία μεταξύ Τελ Αβίβ και Αθήνας».</div><div><br />«Η Αθήνα λειτουργεί ως ασπίδα και ως σπαθί κατά της Άγκυρας»<br /><br />Η συνεργασία αυτή μετασχηματίζει τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Όπως χαρακτηριστικά σχολιάζεται:<br /><br />«Η Ελλάδα και το Ισραήλ αναπόφευκτα λαμβάνουν προφυλάξεις κατά της αυξανόμενης επιρροής της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Μαζί με το Τελ Αβίβ, η Αθήνα λειτουργεί ως ασπίδα και ως σπαθί κατά της Άγκυρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Hürriyet: «Η Αθήνα λειτουργεί ως ασπίδα και ως σπαθί κατά της Άγκυρας».

«Το Ισραήλ στην Αθήνα με σχέδια κατά της Τουρκίας», αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Σε τροχιά πλήρους στρατηγικής ευθυγράμμισης εισέρχονται Ελ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τεντ Κρουζ προβλέπει «ιστορική» κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος εντός 6 μηνών.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/TED-KRUZ-630x399.jpg" width="757" /><br /><br />Ο Γερουσιαστής του Τέξας υποστηρίζει ότι το τέλος της κυριαρχίας των Αγιατολάχ είναι προ των πυλών. Μια εξέλιξη που θα έκοβε άμεσα το 90% της χρηματοδότησης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.<br /><br />Ο κόσμος ενδέχεται να βρίσκεται στο κατώφλι μιας γεωπολιτικής μεταβολής τόσο σημαντικής όσο η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, σύμφωνα με τον Γερουσιαστή Τεντ Κρουζ (Ρεπουμπλικάνος, Τέξας).<br /><br />Σε μια εντυπωσιακή πρόβλεψη στην εκπομπή Sunday Morning Futures με τη Μαρία Μπαρτιρόμο, ο Κρουζ δήλωσε ότι το ιρανικό καθεστώς, ο κορυφαίος κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας παγκοσμίως, θα μπορούσε να καταρρεύσει μέσα στους επόμενους έξι μήνες.<div><br />«Εποχές εκτός ορίων»<br /><br />Ο Κρουζ υποστήριξε ότι η αναταραχή που συγκλονίζει αυτή τη στιγμή το Ιράν δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος ενός κύματος παγκόσμιων αλλαγών που θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώση τριών σημαντικών αντιαμερικανικών καθεστώτων σε ταχεία διαδοχή: του Ιράν, της Βενεζουέλας και της Κούβας.<br /><br />«Υπάρχει μια πολύ πραγματική πιθανότητα στους επόμενους έξι μήνες τα καθεστώτα στο Ιράν, στη Βενεζουέλα και στην Κούβα να πέσουν όλα», δήλωσε ο Κρουζ.<br /><br />Άφησε να εννοηθεί ότι αντί να υποθάλπουν τη βία και να κραυγάζουν «Θάνατος στην Αμερική», τα έθνη αυτά θα μπορούσαν σύντομα να «εκλέξουν δημοκρατικά νέους ηγέτες που ασπάζονται την ελευθερία».</div><div><br />Στραγγαλισμός της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας<br /><br />Για το Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή, οι επιπτώσεις θα ήταν άμεσες και κολοσσιαίες.<br /><br />Ο Κρουζ υπενθύμισε στους τηλεθεατές ότι η Τεχεράνη είναι η οικονομική μηχανή πίσω από τις πιο φονικές τρομοκρατικές οργανώσεις της περιοχής.<br /><br />«Το 90% της χρηματοδότησης της Χαμάς προέρχεται από το Ιράν, το 90% της χρηματοδότησης της Χεζμπολάχ προέρχεται από το Ιράν», σημείωσε ο Κρουζ.<br /><br />Εάν το καθεστώς του Αγιατολάχ καταρρεύσει, ο αγωγός χρήματος που τροφοδοτεί τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ θα κοπεί οριστικά.</div><div><br />Η «Μέγιστη Πίεση» του Τραμπ<br /><br />Ο Γερουσιαστής Κρουζ απέδωσε στην εντατική εκστρατεία πίεσης του Προέδρου Τραμπ το γεγονός ότι το ιρανικό καθεστώς έφτασε στο σημείο θραύσης του.<br /><br />Υπογράμμισε την πρόσφατη απερίφραστη έκκληση του Τραμπ για το τέλος της «θρησκευτικής δικτατορίας» του Αγιατολάχ, καθώς και την απόφασή του να πλήξει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν – μια κίνηση που ο Κρουζ χαρακτήρισε ως την «πιο σημαντική κίνηση εξωτερικής πολιτικής» της δεύτερης θητείας του Τραμπ.<br /><br />Ο Κρουζ αντιπαρέβαλε αυτή τη στάση με την αντίδραση της κυβέρνησης Ομπάμα στην «Πράσινη Επανάσταση» του 2009, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ έχασαν τότε την ευκαιρία να στηρίξουν τον ιρανικό λαό.<br /><br />Αυτή τη φορά, λέει ο Κρουζ, το μήνυμα είναι σαφές: οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν μια θεοκρατία με πυρηνικά όπλα.<br />Μια στιγμή αντίστοιχη με το «Τείχος του Βερολίνου»;<br /><br />Εάν η πρόβλεψη του Κρουζ επαληθευτεί, ο ίδιος πιστεύει ότι ο αντίκτυπος θα είναι συγκρίσιμος με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />«Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάτι πιο βαρυσήμαντο», δήλωσε ο Κρουζ, οραματιζόμενος ένα εγγύς μέλλον όπου οι κύριοι υποκινητές της παγκόσμιας τρομοκρατίας θα αντικατασταθούν από συμμάχους του ελεύθερου κόσμου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τεντ Κρουζ προβλέπει «ιστορική» κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος εντός 6 μηνών.

Ο Γερουσιαστής του Τέξας υποστηρίζει ότι το τέλος της κυριαρχίας των Αγιατολάχ είναι προ των πυλών. Μια εξέλιξη που θα έκοβε άμεσα το 90% τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Βλ. Πούτιν: Η ιδιοκτησία της Γροιλανδίας ΔΕΝ ενδιαφέρει τη Ρωσία.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/05/putin-1-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη 22/01 ότι η ιδιοκτησία της Γροιλανδίας δεν είναι κάτι που ενδιαφέρει τη Ρωσία και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δανία θα πρέπει να διευθετήσουν το ζήτημα μεταξύ τους.<br /><br />Η Μόσχα απλώς παρακολουθεί την ώρα που η προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποκτήσει τη Γροιλανδία έχει διευρύνει μια ρωγμή με την Ευρώπη, παρόλο που οι κινήσεις του μπορεί να έχουν επιπτώσεις για τη Ρωσία, η οποία έχει ήδη ισχυρή παρουσία στην Αρκτική.<br /><br />Μιλώντας στο Νταβός, ο Τραμπ υπαναχώρησε την Τετάρτη 21/01, όσον αφορά τις απειλές του να επιβάλει δασμούς ως μοχλό για να πάρει τη Γροιλανδία και απέκλεισε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει για το σκοπό αυτό στρατιωτική ισχύ.<br /><br />Έκανε λόγο για πρόοδο προς μια συμφωνία για τον τερματισμό της διένεξης για το ημιαυτόνομο δανικό έδαφος, που κινδύνευσε να προκαλέσει το βαθύτερο εδώ και δεκαετίες ρήγμα στις διατλαντικές σχέσεις.<br /><br />Ο Πούτιν, μιλώντας για πρώτη φορά δημόσια για το θέμα, έδειξε ότι η Ρωσία δεν θα φέρει αντίρρηση στην προσπάθεια του Τραμπ να ελέγξει τη Γροιλανδία, για την οποία διατύπωσε την εικασία ότι μπορεί να αξίζει σχεδόν 1 δισεκατομμύριο δολάρια.<br /><br />«Αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», δήλωσε ο Πούτιν σε συνεδρίαση του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας.<br /><br />«Παρεμπιπτόντως, η Δανία ανέκαθεν μεταχειριζόταν τη Γροιλανδία σαν αποικία και ήταν πολύ σκληρή, αν όχι απάνθρωπη, απέναντί της.<br /><br />»Αλλά αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα και σχεδόν κανένας δεν ενδιαφέρεται τώρα γι’ αυτό», πρόσθεσε ο Πούτιν.<br /><br />Ο Ρώσος πρόεδρος υπενθύμισε ότι το 1867 η Ρωσία πούλησε την Αλάσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες έναντι 7,2 εκατομμυρίων δολαρίων και ότι <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9_%CE%9D%CE%AE%CF%83%CE%BF%CE%B9">το 1917 η Δανία πούλησε τις Παρθένες Νήσους στην Ουάσιγκτον</a>, δημιουργώντας προηγούμενα για τέτοιου είδους εδαφικές συναλλαγές.<br /><br />Χρησιμοποιώντας το τίμημα για την Αλάσκα, προσαρμοσμένο σε σχέση με τον πληθωρισμό και συνυπολογίζοντας το μεγαλύτερο μέγεθος της Γροιλανδίας και τις αλλαγές στην τιμή του χρυσού, ο Πούτιν είπε ότι η αγορά της Γροιλανδίας από τη Δανία θα μπορούσε να κοστίσει γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια, τα οποία είπε πως πιστεύει ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να διαθέσει.<br /><br />«Πιστεύω ότι θα τα βρουν μεταξύ τους», πρόσθεσε ο Πούτιν.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βλ. Πούτιν: Η ιδιοκτησία της Γροιλανδίας ΔΕΝ ενδιαφέρει τη Ρωσία.

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη 22/01 ότι η ιδιοκτησία της Γροιλανδίας δεν είναι κάτι που ενδιαφέρει τη Ρωσία και ότι οι Ηνωμέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δόγμα “Donroe”, πλήρης ανατροπή της Παγκόσμιας Τάξης.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR3xC3IR7cp8tu4J2AtfCJ_LaTi_Q88boNcOA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="162" data-original-width="311" height="162" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR3xC3IR7cp8tu4J2AtfCJ_LaTi_Q88boNcOA&s" width="657" /></a></div><div><br /></div><div>ΤΟΥ Κ.Ν. ΣΤΑΜΠΟΛΗ</div>Οι πρώτες εβδομάδες του 2026 έχουν ήδη κλονίσει την σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος. Σε μια κίνηση που αιφνιδίασε συμμάχους και αντιπάλους, ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και τον μετέφεραν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να δικαστεί με κατηγορίες που σχετίζονται με τη διακίνηση ναρκωτικών.<br /><br />Ενώ η Ουάσιγκτον παρουσίασε την επιχείρηση ως αναγκαιότητα επιβολής του νόμου, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ασυνήθιστα κυνικός ως προς το πραγματικό κίνητρο: την εξασφάλιση ελέγχου πάνω στον τεράστιο πετρελαϊκό πλούτο της Βενεζουέλας. Με αποδεδειγμένα αποθέματα που εκτιμώνται σε περίπου 303 δισ. βαρέλια —περίπου το 17,5% των παγκόσμιων αποθεμάτων— η Βενεζουέλα αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο ανεκμετάλλευτο πετρελαϊκό «έπαθλο» στον κόσμο.<br /><br />Ο Τραμπ κάλεσε ανοιχτά τις μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να επιστρέψουν και να εκμεταλλευτούν αυτά τα κοιτάσματα, παρουσιάζοντας την επέμβαση τόσο ως οικονομική ευκαιρία όσο και ως στρατηγική επιταγή. Ωστόσο, ο υποσχόμενος πακτωλός πετρελαίου δεν έχει προκαλέσει την επέλαση ενεργειακών εταιρειών που ανέμενε ο Λευκός Οίκος. Εταιρείες όπως η ExxonMobil και η ConocoPhillips, οι οποίες εκδιώχθηκαν από τη Βενεζουέλα επί Ούγκο Τσάβες στις αρχές της δεκαετίας του 2000, παραμένουν βαθιά επιφυλακτικές.<br /><br />Στελέχη του κλάδου υποστηρίζουν ότι η αναβίωση του πετρελαϊκού τομέα της Βενεζουέλας θα απαιτούσε επενδύσεις έως και 100 δισ. δολάρια σε βάθος πενταετίας, καθώς και πολιτική σταθερότητα, ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο και σαφείς εγγυήσεις από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.<br /><br />Σε μια περίοδο κατά την οποία παρατηρείται υπερπροσφορά πετρελαίου στην παγκόσμιο αγορά και οι τιμές του κινούνται πτωτικά, και εναλλακτικές επενδύσεις προσφέρουν καλύτερες αποδόσεις προσαρμοσμένες στον κίνδυνο, η Βενεζουέλα μοιάζει λιγότερο με ευκαιρία και περισσότερο με βάρος που αντιπροσωπεύει υψηλό ρίσκο. <a href="https://www.energia.gr/article/240100/to-dogma-donroe-kai-h-anatroph-ths-pagkosmias-taxhs"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.energia.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δόγμα “Donroe”, πλήρης ανατροπή της Παγκόσμιας Τάξης.

ΤΟΥ Κ.Ν. ΣΤΑΜΠΟΛΗ Οι πρώτες εβδομάδες του 2026 έχουν ήδη κλονίσει την σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος. Σε μια κίνηση που αιφνιδίασε συ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία – CHP: “Οι Έλληνες θα επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSQMaskNZ0IiEEFThWBuAyNV8IOB9C1W9NwYA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="163" data-original-width="309" height="163" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSQMaskNZ0IiEEFThWBuAyNV8IOB9C1W9NwYA&s" width="656" /></a></div><div><br /></div>Ο αναπληρωτής πρόεδρος του CHP, Γιανκί Μπαγτζίογλου, αντέδρασε στις δηλώσεις “ορισμένων Ελλήνων πολιτικών”, όπως είπε σε ανάρτησή του στο X, αναπαράγοντας όμως ανάρτηση του υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια.<br /><br />“Ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί εκφράζουν ανοιχτά την πρόθεσή τους να επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο. Η στάση της Τουρκίας είναι σαφής από το 1995 και αποτελεί κρατική πολιτική”, έγραψε ο Μπαγτζίογλου.<br /><br />Στην υπόλοιπη ανάρτησή του ο Μπαγτζίογλου γράφει: “Η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να θυμάται τη Γαλάζια Πατρίδα κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων, ωστόσο, ο τουρκικός λαός είναι αποφασισμένος να προστατεύσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά του στη θάλασσα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.<br /><br />Εάν ο λόγος για αυτή την αυτοπεποίθηση είναι η παράδοση της πρώτης φρεγάτας της κλάσης Belharra, ας θυμηθούμε: ‘Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη’ Αναμένουμε αυτές οι δηλώσεις, οι οποίες είναι ασύμβατες με τις σχέσεις καλής γειτονίας και απειλούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας, να τεθούν ενώπιον των ελληνικών αρχών.<br /><br />“Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτήν τη γεωγραφική περιοχή, η ειρήνη εξασφαλίζεται μέσω της αποτρεπτικής ισχύος. Για το λόγο αυτό, τα έργα που αφορούν τις τουρκικές ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις μας πρέπει να υλοποιηθούν γρήγορα.<br /><br />“Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος, ούτε οι πόροι για χρονοτριβή στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, για εύνοια σε εταιρείες βάσει πολιτικών προτιμήσεων, για έλλειψη αξιοκρατίας, για τοποθέτηση κομματικών στελεχών, για αθέμιτο ανταγωνισμό, για σπατάλη πόρων, αναθέτοντας την ίδια εργασία σε διαφορετικές εταιρείες, ή για προεκλογικές επενδύσεις.<br /><br />“Πάνω από 3.000 προγράμματα πρέπει να τεθούν επειγόντως σε προτεραιότητα. Ακόμα περισσότεροι οικονομικοί και ανθρώπινοι πόροι πρέπει να διατεθούν για επείγοντα και κρίσιμα έργα”.<div><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: Roboto, sans-serif; font-feature-settings: inherit; font-kerning: inherit; font-language-override: inherit; font-optical-sizing: inherit; font-size-adjust: inherit; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-alternates: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-emoji: inherit; font-variant-numeric: inherit; font-variant-position: inherit; font-variation-settings: inherit; line-height: inherit; margin: 10px auto; max-width: 550px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2013662258513993979" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2013662258513993979&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.capital.gr%2Fdiethni%2F3969479%2Foi-kemalistes-se-paniko-oi-ellines-tha-epekteinoun-xorika-udata-na-ulopoiithoun-taxista-ta-erga-nautikou-kai-aeroporias%2F&sessionId=983ad212c07837e577ee6e9c9e172db15b31d86e&siteScreenName=capitalgr&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; font: inherit; height: 1164px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία – CHP: “Οι Έλληνες θα επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα”.

Ο αναπληρωτής πρόεδρος του CHP, Γιανκί Μπαγτζίογλου, αντέδρασε στις δηλώσεις “ορισμένων Ελλήνων πολιτικών”, όπως είπε σε ανάρτησή του στο X,...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Ελλάδα και η Κύπρος να ετοιμάζονται για όλα”. Ο παράγων Ισραήλ (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLUp6f24Z87GQ1a2pHaDmruS6I0barRQJsGQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="183" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLUp6f24Z87GQ1a2pHaDmruS6I0barRQJsGQ&s" width="686" /></a></div><div><br /></div>O πρέσβης ε.τ. Μιχάλης Σταυρινός σχολιάζει τις πρόσφατες ανατρεπτικές και συνεχιζόμενες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή αλλά και ευρύτερα και σημειώνει ότι η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να προετοιμάζονται για όλα τα σενάρια και να συνεχίσουν να προωθούν την σχέση με το Ισραήλ στον αμυντικό τομέα και γενικότερα.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="401" src="https://www.youtube.com/embed/TWZSS9uY-IQ" width="683" youtube-src-id="TWZSS9uY-IQ"></iframe></div><br /><div><br /></div><div><a href="https://www.youtube.com/watch?v=TWZSS9uY-IQ">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Η Ελλάδα και η Κύπρος να ετοιμάζονται για όλα”. Ο παράγων Ισραήλ (vid.)

O πρέσβης ε.τ. Μιχάλης Σταυρινός σχολιάζει τις πρόσφατες ανατρεπτικές και συνεχιζόμενες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή αλλά και ευρύτερα και ση...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ενδονατοϊκή κρίση (που κανείς δεν περίμενε) για τη Γροιλανδία.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/202601204544.png"><img height="186" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/202601204544.png.pagespeed.ce.MNUm_KztHy.png" width="744" /></a><br /><br /><div><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Όταν ο Τραμπ επανεξελέγη στην προεδρία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024, το θέμα της Γροιλανδίας δεν ήταν στην ατζέντα, ούτε καν χαμηλά. Και γιατί να είναι;<br /><br />Νατοϊκό έδαφος ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 (ως κομμάτι της Δανίας που ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΝΑΤΟ), το έδαφος της Γροιλανδίας δεν είχε δώσει αφορμές για σημαντικές ενδονατοϊκές εντάσεις (αν και ο Τραμπ είχε αναφερθεί στο θέμα κατά την πρώτη προεδρική θητεία του, το 2019).<br /><br />Ρώσοι και Κινέζοι θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να «απειλήσουν» τη Γροιλανδία, ειδικά τώρα που λιώνουν οι πάγοι με αποτέλεσμα να αποκτούν έτσι μεγαλύτερη αξία οι «δρόμοι» της Αρκτικής στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών.<br /><br />Εάν όμως συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι χώρες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων, θα είχαν το δικαίωμα να επέμβουν στρατιωτικά ενάντια στην όποια εισβολή, επικαλούμενες το συμμαχικό Αρθρο 5 περί συλλογικής ασφάλειας.<br /><br />Ειδικά οι ΗΠΑ άλλωστε, σε αντίθεση με άλλους νατοϊκούς συμμάχους, διατηρούν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 στρατεύματα και στρατιωτικές βάσεις στη Γροιλανδία με την οποία έχουν υπογράψει και σχετική αμυντική συμφωνία (την «Defense of Greenland: Agreement Between the United States and the Kingdom of Denmark» τον Απρίλιο του 1951).<br /><br />«Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ είχαν έως και 13 στρατιωτικές βάσεις στη Γροιλανδία. Με βάση τη Συνθήκη που υπέγραψαν με τη Δανία το 1951, τίποτα δεν εμποδίζει τις ΗΠΑ από το να επαν-εγκαταστήσουν βάσεις εκεί. Η συμφωνία εκείνη καθιστούσε σαφές ότι η Δανία έχει κυριαρχία επί της Γροιλανδίας, αλλά ουσιαστικά έδινε στις ΗΠΑ το ελεύθερο να έχουν εκεί όσο μεγάλη στρατιωτική παρουσία επιθυμούν», σημειώνει σε ανάλυσή του το καναδικό δίκτυο CBC.<br /><br />«Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρχαν περισσότερες από 50 αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη βόρεια Γροιλανδία, μεταξύ αυτών ραντάρ και σταθμοί επικοινωνίας. Στο απόγειό τους, αυτές επανδρώνονταν από περισσότερους από 10.000 στρατιωτικούς των ΗΠΑ», γράφει το αμερικανικό the National Interest.<br /><br />Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ δεν έχουν ανάγκη να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία προκειμένου να την υπερασπιστούν απέναντι σε μια ενδεχόμενη ρωσική ή κινεζική επίθεση. Όχι απλά μπορούν, αλλά επί της ουσίας υποχρεούνται να την υπερασπιστούν ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί έχουν άλλωστε ήδη στρατιώτες στη Γροιλανδία, στην Pituffik Space Base (πρώην Thule Air Base) στα βορειοδυτικά.<br /><br />Κι όμως, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2024, ο Τραμπ παρουσιάζεται να θέτει θέμα προσάρτησης της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ, προκαλώντας έτσι αντιδράσεις στις τάξεις του ΝΑΤΟ αφού το εν λόγω νησί αποτελεί κομμάτι του Βασιλείου της Δανίας. Οσο περνά μάλιστα ο καιρός, οι πιέσεις του Αμερικανού προέδρου εντείνονται, αποκτώντας πια χαρακτήρα απροκάλυπτης (δασμολογικής ή ακόμη και στρατιωτικής) απειλής.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αμερικανός πρόεδρος προανήγγειλε αυξημένους δασμούς κατά των οχτώ νατοϊκών χωρών που τολμούν να αντιτίθενται στα σχέδια του για τη Γροιλανδία. Εάν δεν αλλάξει εν τω μεταξύ κάτι, τότε από την 1η Φεβρουαρίου η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία θα μπορούσαν όντως να βρεθούν αντιμέτωπες με πρόσθετους δασμούς.<br /><br />«Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία», γράφει χαρακτηριστικά ο Εμανουέλ Μακρόν σε μήνυμα που έστειλε στον Αμερικανό πρόεδρο. Ο Γάλλος πρόεδρος προφανώς δεν είναι ο μόνος που «δεν καταλαβαίνει». Εάν οι ΗΠΑ μπορούν ήδη να υπερασπιστούν την ασφάλεια της Γροιλανδίας αναπτύσσοντας εκεί στρατεύματα, τότε γιατί να θέλουν να την προσαρτήσουν;<br /><br />Πρακτικά σκεπτόμενοι, πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ έχει, επί της ουσίας, βάλει στο μάτι τον ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας (βλ. σπάνιες γαίες). Άλλοι υπογραμμίζουν ωστόσο ότι το όλο ζήτημα μπορεί να είναι περισσότερο «προσωπικό» ή «ρηχό».<br /><br />«Γιατί να ενδιαφερθώ για την ειρήνη αφού δεν μου δώσατε το Νόμπελ Ειρήνης»: Αυτό ήταν το παράπονο – και η συγκεκαλλυμένη απειλή συνάμα – που εξέφρασε ο Ντόναλντ Τραμπ, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γιόνας Γκαρ Στόρε. Ο Τραμπ μπορεί να θέλει τώρα να πάρει «εκδίκηση» για το Νόμπελ που δεν πήρε. Το πιο πιθανό είναι, όμως, ότι θέλει να μείνει στην Ιστορία ως ο πρόεδρος που μεγάλωσε γεωγραφικά τις ΗΠΑ όσο κανείς άλλος πριν από αυτόν.<br /><br />Κατανοητό, αλλά με ποιο κόστος; Θα συνεχίσει, άραγε, να υπάρχει το ΝΑΤΟ εάν βαθύνει κι άλλο το ρήγμα μεταξύ Τραμπ και Δανίας για τη Γροιλανδία; Οι Financial Times μιλούν, από την πλευρά τους, για την πιο σοβαρή κρίση που έχουν ζήσει οι διατλαντικές σχέσεις εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Η Μόσχα πάντως, δείχνει να τρίβει τα χέρια της και προχωρά σε δηλώσεις που είναι σαν να ενθαρρύνουν τις «αρπακτικές» διαθέσεις του Τραμπ. Η Γροιλανδία δεν αποτελεί «φυσικό κομμάτι» της Δανίας, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ. Ο Ντόλαντ Τραμπ θα έμενε στην ιστορία αν έπαιρνε τον έλεγχο της Γροιλανδίας, ανέφερε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ενδονατοϊκή κρίση (που κανείς δεν περίμενε) για τη Γροιλανδία.

Γιώργος Σκαφιδάς Όταν ο Τραμπ επανεξελέγη στην προεδρία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024, το θέμα της Γροιλανδίας δεν ήταν στην ατζέντα, ούτε κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX, Spyder και David’s Sling.

<img height="213" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/015_image00018-scaled-1-1068x710.jpeg" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αθήνα-Ιερουσαλήμ προχωρούν σε στενή στρατιωτική συνεργασία</span></h3><div>Του <b>Χρήστου Μαζανίτη</b><br />Δεν μάσησε στιγμή τα λόγια του ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατς, ο οποίος στοχοποίησε την Τουρκία ευθέως ως την αναθεωρητική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Ελλάδα και Ισραήλ εμβαθύνουν τη στρατιωτική τους συνεργασία και προχωρούν πλέον σε συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων.<br /><br />Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, και ο Ισραηλινός ομόλογός του, Israel Katz, επιβεβαίωσαν τη μετάβαση της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών σε ένα νέο, βαθύτερο στάδιο, το οποίο ονομάστηκε «Στρατηγική Σχέση 2.0».</div><div><br />Οι βασικοί άξονες της συμφωνίας είναι οι εξής:<br /><br />1. Δημιουργία «Αντιαεροπορικού Θόλου» (Anti-drone & Anti-missile)<br /><br />Το κεντρικό σημείο της συνάντησης ήταν η οριστικοποίηση της συνεργασίας για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας πολλαπλών επιπέδων στην Ελλάδα, στα πρότυπα του ισραηλινού Iron Dome.<br /><br />Συμφωνήθηκε ότι το Ισραήλ θα παράσχει την τεχνογνωσία και τα συστήματα για την κάλυψη ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας, με έμφαση στην αντιμετώπιση απειλών από drones (UAVs) και πυραύλους. Επίσης, θα πραγματοποιηθεί μεταφορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας ώστε τμήματα του συστήματος να κατασκευάζονται ή να συντηρούνται στην Ελλάδα.<br /><br />2. Συνεργασία στον Τομέα της Καινοτομίας (Innovation Hub)<br /><br />Οι δύο υπουργοί υπέγραψαν μνημόνιο για τη διασύνδεση του νέου Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) με το αντίστοιχο οικοσύστημα του Ισραήλ.<br /><br />Στόχος του μνημονίου είναι η κοινή ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων, με επίκεντρο την τεχνητή νοημοσύνη (AI) και τα αυτόνομα συστήματα.<br /><br />3. Διεύρυνση της Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα<br /><br />Συμφωνήθηκε η επέκταση των δυνατοτήτων του Διεθνούς Κέντρου Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα, το οποίο λειτουργεί ήδη με ισραηλινή εταιρεία.<br /><br />Η συνεργασία θα περιλαμβάνει πλέον και την εκπαίδευση σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAVs), καθιστώντας την Ελλάδα περιφερειακό κέντρο αεροπορικής εκπαίδευσης για το ΝΑΤΟ και τις χώρες της Μέσης Ανατολής.<br /><br />4. Περιφερειακή Ασφάλεια και «Ήρεμα Νερά»<br /><br />Σε γεωπολιτικό επίπεδο, οι δύο πλευρές συζήτησαν για την Ανατολική Μεσόγειο όπου κύριος στόχος είναι η διατήρηση της σταθερότητας και η προστασία των κοινών ενεργειακών προγραμμάτων (όπως το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Great Sea Interconnector).<br /><br />Σε ότι αφορά την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ο Ν. Δένδιας ενημερώθηκε για τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της Γάζας και του Λιβάνου, ενώ τόνισε την ανάγκη για ασφάλεια στη ναυσιπλοΐα αναφερόμενος ειδικά στην κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η χθεσινή συνάντηση (20 Ιανουαρίου 2026) στην Αθήνα μεταξύ του Νίκου Δένδια και του Israel Katz δεν ήταν απλώς μια εθιμοτυπική επίσκεψη, αλλά η οριστικοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες αμυντικές συμφωνίες στην ιστορία της Ελλάδας, ύψους 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX (μέσου/μακρού βεληνεκούς), Spyder (μικρού/μέσου βεληνεκούς) και του προηγμένου David’s Sling (Σφεντόνα του Δαβίδ) για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων. Τα συστήματα αυτά θα αντικαταστήσουν τα παλαιά ρωσικά συστήματα (S-300, Tor-M1, OSA) , των οποίων η συντήρηση είναι πλέον αδύνατη, όπως έχουμε κατά καιρούς αποκαλύψει με λεπτομερή δημοσιεύματα στο enikos.gr.<br /><br />Υπογράφηκε το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Συνεργασίας για το 2026, το οποίο είναι το πιο πυκνό που έχει υπάρξει ποτέ:55 Κοινές Δράσεις: Συμφωνήθηκαν συνολικά 55 στρατιωτικές ασκήσεις και δράσεις για το έτος.<br />Εστίαση στην Ελλάδα: Οι 29 από αυτές τις ασκήσεις θα πραγματοποιηθούν επί ελληνικού εδάφους και υδάτων.<br />Noble Dina: Η Ελλάδα θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγάλη ναυτική άσκηση Noble Dina τους επόμενους μήνες, με έμφαση στην προστασία των ενεργειακών υποδομών στην Αν. Μεσόγειο.<br /><br />Επανεπιβεβαιώθηκε ο άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ (σχήμα 3+1). Η συνεργασία αυτή επεκτείνεται πλέον και στον τομέα της Κυβερνοασφάλειας, με το Ισραήλ να μεταφέρει τεχνογνωσία για την προστασία των κρίσιμων υποδομών της Ελλάδας από ψηφιακές επιθέσεις.<br /><br />Ωστόσο, δεν θα πρέπει να περάσουν απαρατήρητες οι ιδιαίτερα σκληρές δηλώσεις του Ισραέλ Κατζ για την Τουρκία.<br /><br />«Μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Αθήνας, υπάρχει ένας σαφής κοινός παρονομαστής: ο δεσμός ανάμεσα σε δύο δημοκρατίες, δύο ιστορικές παγκόσμιες πρωτεύουσες, καθεμία με βαθιά πολιτιστική κληρονομιά, που έθεσαν τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού και αποτελούν πηγή έμπνευσης για ολόκληρο τον κόσμο» ανέφερε ο Ισραηλινός υπουργός προσθέτοντας: «Σήμερα, ως Υπουργός Άμυνας, η δέσμευσή μου είναι ξεκάθαρη: να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο τη στρατιωτική και περιφερειακή συνεργασία μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Ελλάδας».<br /><br />Ειδικότερα, σε ότι αφορά την Τουρκία ανέφερε, χωρίς να την ονοματίσει: «Είμαστε εξίσου αποφασισμένοι και σε ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα: να μην επιτρέψουμε σε παράγοντες που επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή να εδραιώσουν παρουσία μέσω της τρομοκρατίας, της επιθετικότητας ή στρατιωτικών παρακλαδιών – στη Συρία, στη Γάζα, στο Αιγαίο ή σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή – και να υλοποιήσουν τις επικίνδυνες φιλοδοξίες τους. Το Κράτος του Ισραήλ και η Ελλάδα, καθώς και μια ακόμη φίλη χώρα και των δύο, η Κύπρος, στέκονται ενωμένες απέναντι σε πραγματικές απειλές για ολόκληρη την περιφερειακή τάξη».</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX, Spyder και David’s Sling.

Αθήνα-Ιερουσαλήμ προχωρούν σε στενή στρατιωτική συνεργασία Του Χρήστου Μαζανίτη Δεν μάσησε στιγμή τα λόγια του ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ,...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα ενταχθούν τα ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία» Ελλάδας, Ισραήλ, Ινδίας και Κύπρου;

<img height="192" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%20%CE%91%CE%BB%20%CE%9D%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%20%CE%BC%CE%B5%20%CE%9C%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%201.jpg?itok=wWTidNc_" width="740" /><br /><br />Αφορμή η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» του προέδρου Ερντογάν<br /><br />Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, υπό σχεδιασμό πιστεύεται πως βρίσκεται ένα ιστορικό πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Ινδίας. Η συμμαχία αυτή θα αποτελεί απάντηση των συμμετεχουσών χωρών στο αποκαλούμενο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» που ετοιμάζει η Τουρκία με Πακιστάν και Σαουδική Αραβία. Δεδομένης της ένταξης των Σαουδαράβων σε αυτό το μπλοκ, Ινδοί γεωπολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως τα τόσο η χώρα τους, όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, θα μπορούσαν να ενταχθούν στην «μεσογειακή συμμαχία».<br /><br />Θα Γίνει Τετραμερής η «Μεσογειακή Συμμαχία»;<br /><br />Αναλυτικότερα, ο πρόεδρος των ΗΑΕ, Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν, είναι προγραμματισμένο να επισκεφθεί την ινδική πρωτεύουσα πολύ σύντομα. Μεταξύ των πολλών θεμάτων που περιλαμβάνει η ατζέντα της συνάντησής του με τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι εκτιμάται πως βρίσκεται και η αναδυόμενη συμμαχία του Νέο Δελχί με την Αθήνα, το Τελ Αβίβ και την Λευκωσία, μία συμμαχία που πιστεύεται πως ενδιαφέρει αρκετά τον Άραβα ηγέτη.<br /><br />Για τα ΗΑΕ είναι η κατάλληλη στιγμή να συνάψουν ισχυρούς αμυντικούς δεσμούς με τρίτες χώρες. Η Μέση Ανατολή μυρίζει για άλλη μία φορά «μπαρούτι», κυρίως εξαιτίας της κατάστασης στο Ιράν, ενώ οι σχέσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ μοιάζουν τεταμένες το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ο κύριος λόγος είναι πως τα δύο αυτά αραβικά κράτη υποστηρίζουν τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα στον μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης.<br /><br />«Αφού η Σαουδική Αραβία μελετά σοβαρά την ένταξή της σε μία νέα στρατιωτική συμμαχία με την Τουρκία και το Πακιστάν είναι εύλογο πως τα ΗΑΕ θα εξερευνήσουν παρόμοιες επιλογές, με φαβορί την υπό σχεδιασμό τετραμερή συμμαχία Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Ινδίας» εξηγεί ένας Ινδός γεωπολιτικός αναλυτής.<br /><br />Η «μεσογειακή συμμαχία» (όπως αποκαλούν πολλοί το τριμερές πλάνο στρατιωτικής συνεργασίας που υπέγραψαν Αθήνα, Τελ Αβίβ και Λευκωσία το 2026) θα επωφελούνταν αρκετά από την ένταξη τόσο της Ινδίας όσο και των ΗΑΕ. <br /><br />Το κύριο ζήτημα σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν οι σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και τα ΗΑΕ. Ναι μεν οι δύο χώρες διατηρούν σταθερούς δεσμούς εξαιτίας των Συμφωνιών του Αβραάμ του 2020, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν ποικίλες διαφορές που θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο στην ένταξη των ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία». Ευτυχώς, τέτοια εμπόδια δεν εγκυμονούν σε μία πιθανή ένταξη της Ινδίας, μιας και οι σχέσεις μεταξύ Τελ Αβίβ και Νέο Δελχί ήταν διαχρονικά πολύ στενές.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θα ενταχθούν τα ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία» Ελλάδας, Ισραήλ, Ινδίας και Κύπρου;

Αφορμή η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» του προέδρου Ερντογάν Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, υπό σχεδιασμό πιστεύεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη με βίντεο για παραλίγο Τέμπη στον αέρα!

<img height="189" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/01/data_tempi-930x550.png" width="735" /><br /><br />Του <b>Άρη Χατζηγεωργίου</b><br />Οι πορείες του Airbus A320 των Τυνησιακών Αερογραμμών (Tunisair) που έχει απογειωθεί από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Τύνιδα και του Airbus A320 των Αιγυπτιακών Αερογραμμών (Egypt Air) που απογειώθηκε από το Κάιρο με προορισμό το Λονδίνο.<br />Όλα όσα συνέβησαν από τις 09:01 το πρωί έως τις 09:19 με τα δύο αεροπλάνα που πετούσαν στο ίδιο υψόμετρο, στα 36.000 πόδια.<br />Τι θα είχε συμβεί εάν οι αεροελεγκτές δεν είχαν καταφέρει να επικοινωνήσουν την τελευταία στιγμή με τον ένα από τους δύο πιλότους για να του πουν να αλλάξει υψόμετρο;<br />Αναλυτικά όσα κατέγραψε το σύστημα FlightRadar24 μετά την κατάρρευση όλων των επικοινωνιακών συστημάτων στο FIR Αθηνών.<br /><br />Ένας σταυρός πάνω από την Πίνδο. Δυο μπλε σκούρες γραμμές που συναντήθηκαν στις 9:19 το πρωί της Κυριακής 4 Ιανουαρίου 2026, 20 λεπτά μετά την κατάρρευση όλων των επικοινωνιακών συστημάτων στο FIR Αθηνών. Οι πορείες δύο αεροσκαφών που βρέθηκαν σε επικίνδυνα κοντινή απόσταση μεταξύ τους χωρίς να γνωρίζουν ότι ο εναέριος χώρος της ευρωπαϊκής χώρας πάνω από την οποία πετούσαν, είχε αφεθεί να λειτουργεί με συστήματα «παρωχημένης τεχνολογίας που είναι εκτός υποστήριξης από τον κατασκευαστή, χωρίς δυνατότητα παροχής ουσιαστικών εγγυήσεων λειτουργίας», όπως ανέφερε το επίσημο πόρισμα.<br /><br />Οι Data Journalists αποκαλύπτουν ένα βίντεο ψηφιακής καταγραφής της κατάστασης που επικράτησε στο FIR Αθηνών, τα πρώτα λεπτά του μπλακάουτ. Προέρχεται από την ψηφιακή εφαρμογή FlightRadar24, την οποία παρακολουθούν μετά μανίας εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που έχουν σαν χόμπι το Planespotting.<br /><br />Διαβάστε το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ και δείτε τα βίντεο <a href="https://www.datajournalists.co.uk/2026/01/21/vinteo-ntokoymento-gia-to-black-out-sto-fir-athinon-dyo-aeroplana-epi-18-lepta-se-poreia-sygkroysis/"><b>ΕΔΩ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη με βίντεο για παραλίγο Τέμπη στον αέρα!

Του  Άρη Χατζηγεωργίου Οι πορείες του Airbus A320 των Τυνησιακών Αερογραμμών (Tunisair) που έχει απογειωθεί από την Κωνσταντινούπολη με προο...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

<img height="180" src="https://omegapress.gr/images/TRAMP.jpg" width="737" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />«Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλία του για τον έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο. Βέβαια, αν υπάρχει Θεός και επιτρέπει γενοκτονίες , απειλές, επεκτατισμό , απαγωγές και ληστείες πόρων από άλλες χώρες και είναι υπερήφανος για τον Τραμπ, μάλλον ο Αμερικανός πρόεδρος θα διεκδικήσει και τον θεϊκό θρόνο. Αλλά εκεί που τελειώνει η μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων , αρχίζει η ανθρώπινη τραγωδία.<br /><br />Το Συμβούλιο Ειρήνης που ετοιμάζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι το πρόπλασμα ενός νέου ιδιωτικού , κερδοσκοπικού διεθνούς οργανισμού με επικεφαλής τον ίδιο, που θα δοκιμάσει την τύχη του πάνω στα ερείπια και στο απέραντο νεκροταφείο της Γάζας. Η Γαλλία και η Γερμανία αρνούνται την συμμετοχή τους, απλά γιατί θα ακυρωθούν ως διεθνείς παίχτες προσφέροντας γη και και ύδωρ σε έναν ηγέτη που φαντασιώνεται ότι είναι απεσταλμένος του Θεού. Η Ελλάδα οφείλει επίσης να αρνηθεί. Γιατί αν δεχθεί θα πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχθεί έναν νέο ρόλο υπό έναν τυχοδιώκτη ηγέτη. Και κυρίως να έρθει σε σύγκρουση με την εθνική της ταυτότητα, με τον θεσμικό και αξιακό προσανατολισμό της Ελλάδας. <br /><br />Τι θα εκφράσει το Συμβούλιο Ειρήνης; την απόλυτη εξουσία θα έχει ο ίδιος ο Τραμπ, ακόμη και αν φύγει από τον Λευκό Οίκο. Αλλά αν φύγει από τον Λευκό Οίκο και το Συμβούλιο Ειρήνης διαλυθεί, ο κόσμος θα είναι ακόμη χειρότερος, γιατί θα είναι ήδη διχασμένος και θα απαιτηθούν τεράστιες προσπάθειες να αναγεννηθούν οι διεθνείς οργανισμοί, με πρώτο τον ΟΗΕ. <br /><br />Προς το παρόν, οι χώρες που έχουν συμφωνήσει να συμμετάσχουν είναι: Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μαρόκο, Βιετνάμ, Καζακστάν, Ουγγαρία, Αργεντινή , Αλβανία και Λευκορωσία. Προσκλήσεις έχουν επίσης αποσταλεί σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα που δεν έχουν απαντήσει. Οι μεγάλες χώρες αν θελήσουν να είναι μέλη, προφανώς θα το κάνουν γιατί θα θέλουν να έχουν μερίδιο στον έλεγχο λειτουργίας του Συμβουλίου και όχι επειδή θέλουν να επενδύσουν στη Γάζα. Γιατί είναι προφανές ότι ο Τραμπ επιδιώκει σταδιακά την περιθωριοποίηση του ΟΗΕ.<br /><br />Αλλά το πως θα λειτουργήσει το σχήμα με τον Τραμπ ισόβιο πρόεδρο που μάλιστα θα εισπράττει και θα αξιοποιεί την θέση του για προσωπικό του όφελος και προς όφελος των ΗΠΑ, κόντρα τον ΟΗΕ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ΟΑΣΕ κλπ είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Είναι βέβαιο ότι η άρνηση κάποιων μικρών ή μεσαίων χωρών να απαντήσουν θετικά θα προκαλέσει την αντίδραση του Τραμπ. Η αναταραχή που έτσι κι αλλιώς προκαλούν οι αποφάσεις του, είναι πλέον το κυρίαρχο στοιχείο . Γι αυτό και το μείζον ζήτημα είναι πως θα αναχαιτιστεί αυτή η πορεία προς την παράνοια, τον τυχοδιωκτισμό και την επώδυνη αναταραχή του κόσμου. <br /><br />Υπό αυτή την οπτική η Ελλάδα μάλλον περιμένει την απάντηση της Τουρκίας και η Τουρκία της Ελλάδας για να αποφασίσουν. Θεωρητικά και στο παρασκήνιο η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει το ενδεχόμενο συμμετοχής , αλλά αν δεν τοποθετηθεί επίσημα, δεν ισχύει τίποτα. Προφανώς η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου να ξεκαθαρίσει την εικόνα. Είναι όμως ερώτημα, η τα κράτη -μέλη της ΕΕ αποφασίσουν μόνα τους ή θα υπάρξει κοινή θέση, που μάλλον έχει υπονομευθεί καθώς η Ουγγαρία απάντησε θετικά, η Ιταλία γέρνει προς το ναι και ίσως υπάρξουν και άλλες χώρες. Στο Νταβός όπου θα βρεθούν πολλοί ηγέτες μεταξύ των οποίων και ο Τραμπ ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα μιλήσει και για την Γροιλανδία, θα κριθούν πολλά.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

Του Στράτου Βαλτινού «Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?ssl=1"><img height="133" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?resize=640%2C424&ssl=1" width="722" /></a><br /><br />Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό σημείο εισόδου για ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, γράφουν σε άρθρο τους οι Asian Times.<br /><br />Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), η υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ομάδα-ομπρέλα που κυριαρχείται από ένοπλους Σύρους Κούρδους από το YPG και συνδέεται με το PKK, το οποίο η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση, κατέρρευσε ραγδαία το Σαββατοκύριακο λόγω της συντονισμένης αποστασίας των κατώτερων αραβικών φυλετικών εταίρων τους.<br /><br />Η αυτονομία έχει τελειώσει…<br /><br />Το γεωπολιτικό τους σχέδιο για την οικοδόμηση μιας αυτόνομης περιοχής οργανωμένης σύμφωνα με την σοσιαλιστική-φιλελεύθερη ιδεολογία της « δημοκρατικής συνομοσπονδίας » του ιδρυτή του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εκμεταλλευτεί ως περιφερειακή σφήνα, έχει πλέον τελειώσει.<br /><br />Η δραματική ανατροπή της τύχης των SDF, από τον έλεγχο των γεωργικών, ενεργειακών και υδάτινων πόρων της Συρίας για χρόνια μέχρι την αναγκαστική, λόγω των ραγδαίων εξελισσόμενων γεγονότων, σύναψη μιας μονόπλευρης εκεχειρίας που αποκαθιστά την εξουσία του κεντρικού κράτους επί αυτών των περιουσιακών στοιχείων και εδαφών, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις λόγους.<br /><br />Ο πρώτος είναι ότι αυτός ο έλεγχος ήταν πάντα εύθραυστος, δεδομένων των εντάσεων που προκλήθηκαν από την επιβολή του σοσιαλιστικού-φιλελεύθερου «δημοκρατικού συνομοσπονδιακού» μοντέλου της ομάδας στην αυταρχική-ισλαμική φυλετική κοινωνία των τοπικών αραβικών κοινοτήτων.<br /><br />Ο δεύτερος παράγοντας εξηγεί γιατί δεν είχαν συμβεί μαζικές λιποταξίες νωρίτερα: η στρατιωτική υποστήριξη των SDF από τις ΗΠΑ, η οποία έληξε μόνο υπό τον Τραμπ 2. Η νέα του Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας υποβαθμίζει τη Δυτική Ασία και επιδιώκει γενικά να αποφύγει ξένες εμπλοκές.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος των SDF ως περιφερειακού φραγμού έναντι των τοπικών συμμάχων του Ιράν, της Συρίας και της Τουρκίας, κατέστη ξεπερασμένος. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι ΗΠΑ δεν εμπόδισαν την αποδόμηση του γεωπολιτικού σχεδίου της ομάδας και αντ’ αυτού αποχώρησαν.<br /><br />Οι Κούρδοι εξαπατήθηκαν<br /><br />Ο τελευταίος παράγοντας ήταν ένας λανθασμένος υπολογισμός από τον ένοπλο πυρήνα των Συριακών Κούρδων των SDF, ο οποίος πίστευε ότι οι ΗΠΑ ήταν πιο αξιόπιστος σύμμαχος από τον πρώην πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ. Αν είχαν διακόψει τις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ πριν αυτές τους εγκαταλείψουν, ίσως να είχαν εξασφαλίσει μια συμφωνία για τη διατήρηση μέρους της αυτόνομης περιοχής τους.<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?resize=640%2C480&ssl=1" /></a><br /><br />Ο νέος Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ Σαράα θέσπισε διάταγμα για τα γλωσσικά δικαιώματα και την ιθαγένεια των Κούρδων λίγο πριν από τα γεγονότα αυτού του Σαββατοκύριακου, αλλά αυτά τα μέτρα δεν επαρκούν για την πολιτική και εδαφική αυτονομία για την οποία πολλοί πολέμησαν και πέθαναν.<br /><br />Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας<br /><br />Με τα αίτια της ταχείας κατάργησης της κουρδικής αυτονομίας στη Συρία να έχουν προσδιοριστεί, η προσοχή στρέφεται πλέον στις συνέπειες.<br /><br />Η κυριότερη από αυτές είναι μια σημαντική γεωστρατηγική νίκη για την Τουρκία, η οποία εξάλειψε την στρατιωτική και εδαφική απειλή που θέτουν οι ένοπλοι Σύροι Κούρδοι, σύμμαχοι του ΡΚΚ και υποστηρικτές του Ισραήλ, προώθησε τον στόχο της να υποτάξει τη Συρία και μπορεί πλέον να επικεντρωθεί πληρέστερα στην επέκταση της επιρροής της προς τα ανατολικά, στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Τα δύο πρώτα αποτελέσματα αμφισβητούν τα ισραηλινά συμφέροντα, ενώ το τρίτο αμφισβητεί τα συμφέροντα της Ρωσίας.<br /><br />Το Ισλαμικό ΝΑΤΟ<br /><br />Η εντατικοποίηση της ισραηλινο-τουρκικής αντιπαλότητας στη Συρία αποτελεί ήδη ανησυχία για το Ισραήλ, ειδικά εάν η Τουρκία αξιοποιήσει την πιθανή ένταξη σε μια πακιστανο-σαουδαραβική συμμαχία για να ενθαρρύνει αυτά τα κράτη, και ενδεχομένως την Αίγυπτο, που είναι υποψήφιο μέλος, να αυξήσουν την πίεση σε αυτήν.<br /><br />Αυτό το αναδυόμενο «ισλαμικό ΝΑΤΟ», ενθαρρυμένο από τις νίκες στη Νότια Υεμένη και τη Συρία, θα μπορούσε να επεκτείνει τη στρατιωτική συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και ίσως της Ιορδανίας, και τελικά στην Κεντρική Ασία, συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν, με τρόπους που θα απειλούσαν τόσο το Ισραήλ όσο και τη Ρωσία.<br /><br />Η εδραίωση της τουρκικής επιρροής στη Συρία ενισχύει ένα νεοσύστατο στρατιωτικό μπλοκ εντός της Ούμμα και υποστηρίζει την ανάδυση ενός νέου πόλου στο σταυροδρόμι της Αφρο-Ευρασίας, εάν τα υποψήφια μέλη της επισημοποιήσουν τους δεσμούς τους.<br /><br />Οι ΗΠΑ φαίνεται να το εγκρίνουν σιωπηρά αυτό, πιθανώς θεωρώντας ένα «ισλαμικό ΝΑΤΟ» αραβικών, πακιστανικών και τουρκικών κρατών ως την απόλυτη σφήνα που θα κρατήσει το Ανατολικό Ημισφαίριο διαιρεμένο, δεδομένης της γεωστρατηγικής του θέσης και των εγγενών τριβών του με τη Ρωσία , την Ινδία, το Ισραήλ, την ΕΕ και την υποσαχάρια Αφρική. <div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό ση...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό Ναυτικό εναντίον Ισραηλινού Ναυτικού -Μια αυτοκρατορική μάζα εναντίον μιας τεχνολογικής ποιότητας (Ισραηλινό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%81%CF%82%CE%B5%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CF%82%CF%81-%CF%80243%CE%B80123.jpg?ssl=1"><img height="178" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%81%CF%82%CE%B5%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CF%82%CF%81-%CF%80243%CE%B80123.jpg?resize=640%2C357&ssl=1" width="720" /></a><br /><br />Η Τουρκία κατασκευάζει έναν επιθετικό πολεμικό στόλο, το οποίο ονομάζει αεροπλανοφόρο, που έχει σχεδιαστεί για να επιτύχει ηγεμονία στη Μεσόγειο.<br /><br />Για το Ισραήλ, αυτός δεν είναι απλώς ένας ανταγωνισμός για κύρος, αλλά μια άμεση πρόκληση για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και την προστασία των πλατφορμών φυσικού αερίου.<br /><br />Όταν φέρνετε αντιμέτωπο το Ισραηλινό Ναυτικό με το ναυτικό του Ερντογάν, η εικόνα είναι περίπλοκη: μια μάζα αριθμών έναντι μιας στρατηγικής «τεχνολογικού φρουρίου».<br /><br />1. Η Μαζική Δοκιμασία: Ο Δαβίδ εναντίον του Ναυτικού Γολιάθ<br /><br />Τα δεδομένα που παρουσιάσαμε για το Τουρκικό Ναυτικό διευκρινίζουν το δραματικό ποσοτικό χάσμα:<br /><br />* Τουρκία: Ισχύς πυρός 16 φρεγατών, 12 υποβρυχίων και ενός ενεργού αεροπλανοφόρου με το όνομα Anadolu.<br /><br />Όπως σημειώσαμε, η Τουρκία βρίσκεται στη μέση του έργου MUGEM για την κατασκευή ενός αεροπλανοφόρου 60.000 τόνων. Πρόκειται για έναν στόλο που έχει σχεδιαστεί για τον έλεγχο των θαλασσών, τον αποκλεισμό της Αιγύπτου και τη συνοδεία δεξαμενόπλοιων σε μακρινούς προορισμούς.<br /><br />* Ισραήλ: Μικρός και ευέλικτος στόλος. Η ραχοκοκαλιά του βασίζεται σε 4 πλοία Saar 6 (το “Defender”), 3 πλοία Saar 5 και έναν στόλο υποβρυχίων Dolphin/Dragon.<br /><br />Το Ισραήλ δεν κατασκευάζει αεροπλανοφόρα, αλλά πλοία σχεδιασμένα για την προστασία της “πατρίδας”, των οικονομικών υδάτων και των αλυσίδων εφοδιασμού προς τα ισραηλινά λιμάνια.<br /><br />2. Πού οδηγεί το Ισραήλ; Τεχνολογία, άμυνα και φοροδιαφυγή<br /><br />Παρά την αριθμητική του κατωτερότητα, το Ισραήλ έχει τρία «χαρτιά» που εξισορροπούν τον χάρτη:<br /><br />* Ενεργητική Άμυνα: Τα πλοία Saar 6 είναι τα πιο προστατευμένα σκάφη στον κόσμο σε σχέση με το μέγεθός τους. Ο συνδυασμός των πυραύλων “Naval Dome” και “Barak 8” δίνει στο Ισραήλ μια ανώτερη αμυντική ομπρέλα ενάντια σε μπαράζ πυραύλων και drones – μια απειλή στην οποία η Τουρκία μόλις αρχίζει να παρέχει μια ολοκληρωμένη απάντηση.<br /><br />* Υπεροχή υποβρυχίων: Ο Στόλος 7 είναι ο στρατηγικός βραχίονας του Ισραήλ. Ενώ ένα σημαντικό μέρος των τουρκικών υποβρυχίων είναι παλαιάς γενιάς, τα υποβρύχια «Dolphin» και «Dragon» είναι εξοπλισμένα με τεχνολογία πρόωσης ανεξάρτητη από τον αέρα και συστήματα πληροφοριών που τους επιτρέπουν να παραμένουν βαθιά στα εχθρικά ύδατα για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να εντοπίζονται.<br /><br />* Ηλεκτρονικός πόλεμος: Αυτό είναι το κρυφό πλεονέκτημα του «Έθνους των Νεοφυών». Το Ισραήλ ηγείται στην ικανότητα να «τυφλώνει» τα ραντάρ και να διαταράσσει τα συστήματα καθοδήγησης. Στη σύγχρονη μάχη, όποιος βλέπει πρώτος πυροβολεί πρώτος, και το Ισραήλ έχει πλεονέκτημα στην ανίχνευση και χρήση επιθετικού ναυτικού κυβερνοχώρου.<br /><br />3. Πού οδηγεί η Τουρκία; Σε Ανάπτυξη και βιομηχανική ανεξαρτησία<br /><br />* Προβολή ισχύος και εφοδιαστικής: Η Τουρκία απέδειξε στη Λιβύη ότι είναι ικανή να μετακινήσει ολόκληρο στόλο, να τον εφοδιάσει και να διατηρήσει ναυτικό αποκλεισμό μακριά από τα λιμάνια της. Το Ισραήλ δεν έχει επί του παρόντος την εφοδιαστική ικανότητα να διατηρήσει μια παρατεταμένη ναυτική εκστρατεία μακριά από τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />* Εξαγωγές και Ανεξαρτησία: Όπως αναλύσαμε στην ανάρτηση με τίτλο «Η Γέννηση της Μπλε Δύναμης», η Τουρκία παράγει σχεδόν τα πάντα μόνη της – από ναυπηγεία μέχρι πυραύλους κρουζ. Το Ισραήλ, παρά την ανεπτυγμένη βιομηχανία του, εξακολουθεί να εξαρτάται από τα ναυπηγεία στη Γερμανία για υποβρύχια και μεγάλα πλοία επιφανείας.<br /><br />4. Εξειδίκευση: «Προστάτης Πλατφορμών»<br /><br />* Το Ισραήλ έχει αναπτύξει μοναδική εξειδίκευση στον πόλεμο για την προστασία στρατηγικών υποδομών (πλατφόρμες φυσικού αερίου) και την αποτροπή της χειρουργικής θαλάσσιας τρομοκρατίας (Στόλος 13).<br /><br />* Η Τουρκία ειδικεύεται στον κλασικό ναυτικό πόλεμο και στο μπλοκάρισμα διεθνών εμπορικών οδών, μια κίνηση που έχει σχεδιαστεί για να της δώσει δικαίωμα βέτο σε έργα όπως ο EastMed.<br /><br />Σύντομη περίληψη:<br /><br />Το Τουρκικό Ναυτικό είναι μια δύναμη μάζας και προβολής ισχύος που έχει σχεδιαστεί για να ελέγχει το διάστημα και να χαράζει νέα θαλάσσια σύνορα.<br /><br />Το Ισραηλινό Ναυτικό είναι μια δύναμη ποιότητας και τεχνολογίας που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει μια αποφασιστική νίκη και να προστατεύσει την ενεργειακή γραμμή ζωής.<br /><br /> Στην ισορροπία του τρόμου στη Μεσόγειο, η Τουρκία είναι η περιφερειακή δύναμη με τον «μυ», αλλά το Ισραήλ είναι το τεχνολογικό και υποβρύχιο «καρύδι» που είναι πολύ δύσκολο να σπάσει.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό Ναυτικό εναντίον Ισραηλινού Ναυτικού -Μια αυτοκρατορική μάζα εναντίον μιας τεχνολογικής ποιότητας (Ισραηλινό δημοσίευμα).

Η Τουρκία κατασκευάζει έναν επιθετικό πολεμικό στόλο, το οποίο ονομάζει αεροπλανοφόρο, που έχει σχεδιαστεί για να επιτύχει ηγεμονία στη Μεσό...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τους PULS στον «Θόλο» και το Iron Beam: Πώς η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ αλλάζει τους κανόνες απέναντι στην Τουρκία.

<img height="160" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2025/10/PULS-STRATOS-2-750x375.jpeg" width="731" /><br /><br /><div>του <b>Κώστα Σαρικά</b><br />Η έγκριση από τη Βουλή της απόκτησης 36 συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού <a href="https://www.onalert.gr/tags/puls/">PULS</a> δεν ήταν απλώς ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγραμμα. Ήταν το πρώτο, απτό βήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής αποτροπής που «κουμπώνει» σε ένα νέο δόγμα ισχύος, με ισραηλινή τεχνολογία, διαλειτουργικότητα και διαρκή συνεκπαίδευση ως βάση.<br /><br />Kυρίως έχει σαφή πολιτικοστρατηγικό προσανατολισμό, καθώς η Ελλάδα επενδύει σε δυνατότητες που αυξάνουν το κόστος για όποιον επιχειρεί να αμφισβητήσει κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκία να βρίσκεται στον ορίζοντα της απειλής, ακόμη κι όταν δεν κατονομάζεται. <br /><br />Η συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ισραηλινό ομόλογό του Ίσραελ Κατζ στην Αθήνα, με έμφαση σε συνεργασία για anti-drone δυνατότητες και κυβερνοασφάλεια, επιβεβαίωσε ότι η σχέση περνά σε νέα φάση, όπου δεν κυριαρχούν μόνο οι προμήθειες, αλλά ένα πλέγμα τεχνογνωσίας, επιχειρησιακών διαδικασιών και κοινών δραστηριοτήτων.</div><div><br />Από τη «Σάρισα» του Πυροβολικού στην «Ασπίδα του Αχιλλέα»<br /><br />Οι PULS, που εγκρίθηκαν σε κλειστή συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής στις αρχές Δεκεμβρίου 2025, με κόστος που κινείται περί τα 650 εκατ. ευρώ, αποτελούν την «αιχμή» της βαθιάς κρούσης για τον Ελληνικό Στρατό, με δυνατότητα ενίσχυσης της αποτροπής σε Έβρο και νησιωτικό χώρο.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο το μέγιστο βεληνεκές που αποδίδεται στο σύστημα, αλλά η συνολική λογική: μαζική ισχύς πυρός, ποικιλία πυρομαχικών, ταχύτητα σχεδίασης και εκτέλεσης πυρών, και ένα μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν περιορίζεται στην άμυνα σημείου, αλλά αποκτά δυνατότητα επιβολής κόστους σε βάθος.<br /><br />Αυτό το πρώτο σκέλος οδηγεί ευθέως στο δεύτερο και ασύγκριτα μεγαλύτερο που αφορά την αντιαεροπορική και αντιπυραυλική «ομπρέλα» ισραηλινής σχεδίασης, τον λεγόμενο «θόλο», που συζητείται ως πακέτο της τάξης των 3 δισ. ευρώ και αποτελεί τον κορμό της στρατηγικής «Ασπίδα του Αχιλλέα».<br /><br />Οι επιτροπές, το δίκτυο και η φιλοσοφία αποτροπής <br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας των PULS, έχουν ήδη ενεργοποιηθεί παράλληλες τεχνικές και επιχειρησιακές γραμμές εργασίας για τα βασικά υποσυστήματα του «θόλου»: Barak, Spyder, David’s Sling και ραντάρ.<br /><br />Ο στόχος είναι να μεταφραστεί η «αρχιτεκτονική» σε συγκεκριμένες διαμορφώσεις, αριθμούς, χρονοδιάγραμμα και, κυρίως, σε κανόνες εμπλοκής και διασύνδεση με το εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου.<br /><br />Εδώ βρίσκεται η ουσία της διευρυμένης συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ. Δεν πρόκειται για μια απλή αγορά οπλικών συστημάτων που θα σταθούν αυτόνομα σε ελληνικό έδαφος. Η ισραηλινή προσέγγιση, δοκιμασμένη σε πραγματικές συνθήκες υψηλής έντασης, στηρίζεται σε δικτυοκεντρική λογική δηλαδή σε αισθητήρες, C2, εκτοξευτές και αναχαιτιστές που λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα, με ανταλλαγή δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. <a href="https://www.onalert.gr/eksoplismoi/apo-toys-puls-ston-tholo-kai-to-iron-beam-pos-i-dieyrymeni-stratigiki-synergasia-elladas-israil-allazei-toys-kanones-apenanti-stin-toyrkia/656839/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τους PULS στον «Θόλο» και το Iron Beam: Πώς η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ αλλάζει τους κανόνες απέναντι στην Τουρκία.

του Κώστα Σαρικά Η έγκριση από τη Βουλή της απόκτησης 36 συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού PULS δεν ήταν απλώς ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γροιλανδία: Θα μπορούσε η Ευρώπη να προχωρήσει σε στρατιωτική απάντηση σε πιθανή εισβολή των ΗΠΑ;

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Danish-frigate.webp"><img height="180" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Danish-frigate-696x392.webp" width="718" /></a><br /><br />Καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να αποσπάσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας από τη Δανία, η ΕΕ διαθέτει πολλαπλές νομικές οδούς για την αποστολή στρατευμάτων υπό τις διαταγές της στη Γροιλανδία.<br /><br />Μπορεί η ΕΕ να στείλει στρατό;<br /><br />Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να προστατεύσουν τη Γροιλανδία από αντιπάλους όπως η Ρωσία και η Κίνα. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι σύμμαχοι προσπαθούν να δείξουν στην Ουάσινγκτον ότι είναι αποφασισμένοι να προστατεύσουν το ημιαυτόνομο έδαφος. Η Δανία προσκάλεσε τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσουν πρόσφατα μια αποστολή αναγνώρισης στην περιοχή, ενώ η ΕΕ έχει τη δυνατότητα να αποστείλει στρατεύματα υπό ευρωπαϊκή σημαία.<br /><br />Τεχνικά, δυνάμεις υπό την διοίκηση της ΕΕ θα μπορούσαν να σταλούν στη Γροιλανδία μέσω της Δυνατότητας Ταχείας Ανάπτυξης της ΕΕ, όπως επιβεβαίωσε στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα η εκπρόσωπος της ΕΕ για τις εξωτερικές υποθέσεις, Ανίτα Χίπερ. Αυτή η δύναμη, η οποία τέθηκε σε λειτουργία τον Μάιο του 2025, περιλαμβάνει έως και 5.000 στρατιώτες της ΕΕ που μπορούν να αναπτυχθούν σε αποστολές για την πρόληψη συγκρούσεων, τη σταθεροποίηση, την εκκένωση ή την επιβολή της ειρήνης.<br /><br />Ωστόσο, είναι απίθανο να αποσταλεί στη Γροιλανδία, καθώς αυτό θα απαιτούσε ομόφωνη έγκριση από όλες τις χώρες της ΕΕ. Μια άλλη επιλογή θα ήταν να ζητηθεί η αποστολή στρατιωτικής αποστολής ή επιχείρησης της ΕΕ στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας της ΕΕ, επιβεβαίωσε η Χίπερ. Μια τέτοια αποστολή λειτουργεί επί του παρόντος στην Ερυθρά Θάλασσα για την προστασία των ναυτιλιακών διαδρομών από επιθέσεις των ανταρτών Χούθι.<div><br />Η πρόταση της Δανίας<br /><br />Μια έκτακτη συνάντηση των ηγετών της ΕΕ έχει προγραμματιστεί για την Πέμπτη, με θέμα τη Γροιλανδία. Ωστόσο, ειδικοί θεωρούν απίθανο η ΕΕ να συζητήσει σοβαρά την αποστολή στρατιωτικής αποστολής στο νησί. Ο Αλεσάντρο Μαρόνε, επικεφαλής του αμυντικού προγράμματος του ιταλικού think tank Istituto Affari Internazionali, υποστήριξε ότι η απόφαση της Δανίας να προσκαλέσει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία είναι πιο αποτελεσματική, καθώς αποτρέπει την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ.<br /><br />Προσφέρει επίσης στην Ουάσινγκτον την επιλογή να συμμετάσχει στην αποστολή και στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι το ΝΑΤΟ αποτρέπει τις απειλές της Κίνας και της Ρωσίας. Η κύρια διαφορά μεταξύ των αποστολών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι οι στόχοι τους. Ενώ οι αποστολές του ΝΑΤΟ βασίζονται γενικά στην ετοιμότητα και την αποτροπή, οι στρατιωτικές πρωτοβουλίες της ΕΕ στοχεύουν συνήθως στη διαχείριση κρίσεων και την πρόληψη συγκρούσεων.<br /><br />Μια αποστολή του ΝΑΤΟ προτάθηκε μόλις τη Δευτέρα από τον υπουργό Άμυνας της Δανίας. Σε αυτό το στάδιο, δεν είναι σαφές εάν οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν την ιδέα. Ωστόσο, στο τρέχον ταχέως μεταβαλλόμενο πλαίσιο, η διαχείριση κρίσεων μπορεί να είναι μια απαραίτητη επιλογή. Εν μέσω ερωτημάτων σχετικά με τέτοια σενάρια, ένας ξεχωριστός εκπρόσωπος της ΕΕ τόνισε ότι η προσοχή του μπλοκ παραμένει στραμμένη στην «εμπλοκή, όχι στην κλιμάκωση».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γροιλανδία: Θα μπορούσε η Ευρώπη να προχωρήσει σε στρατιωτική απάντηση σε πιθανή εισβολή των ΗΠΑ;

Καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να αποσπάσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας από τη Δανία, η ΕΕ διαθέτει πολλαπλές νομικές οδούς ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ΗΠΑ πηγή αστάθειας για την Ευρώπη. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με έναν κόσμο χωρίς αμερικανικές εγγυήσεις.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/02/us-eu.jpg"><img height="180" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/02/us-eu-696x392.jpg" width="773" /></a><br /><br />Για δεκαετίες, η Ευρώπη έμαθε να φοβάται τη Ρωσία, να υπολογίζει την Κίνα. Σήμερα, όμως, ένα νέο άβολο συναίσθημα διατρέχει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: ο φόβος ότι η μεγαλύτερη πηγή αστάθειας για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα δεν βρίσκεται πια εκτός Δύσης αλλά εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας.<br /><br />Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο δεν ανέστησε απλώς μια σκληρή εκδοχή του «America First». Αποδόμησε τη βασική μεταπολεμική βεβαιότητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν, έστω και με αντιφάσεις, ως εγγυητής της δυτικής τάξης. Πλέον λειτουργούν ως απρόβλεπτος παίκτης ισχύος, που αντιμετωπίζει συμμάχους και αντιπάλους με την ίδια ωμή συναλλακτική αντίληψη.<div><br />Kλίμα θεσμικής καχυποψίας και στρατηγικής αδυναμίας<br /><br />Οι απειλές για δασμούς, οι πιέσεις σε θέματα άμυνας, οι υπαινιγμοί περί αναθεώρησης δεσμεύσεων στο ΝΑΤΟ και οι μονομερείς γεωπολιτικοί ελιγμοί έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα θεσμικής καχυποψίας απέναντι στην Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη δεν αισθάνεται πλέον ότι συνομιλεί με έναν δύσκολο εταίρο, αλλά με έναν παίκτη που αμφισβητεί τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού.<br /><br />Το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι δομικό. Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει βαθιά εξαρτημένη από τις ΗΠΑ σε τρεις κρίσιμους τομείς: άμυνα, τεχνολογία και ενέργεια. Και αυτή ακριβώς η εξάρτηση μετατρέπεται πλέον σε στρατηγική αδυναμία.<br /><br />Η συζήτηση για «στρατηγική αυτονομία» δεν είναι πια ρητορική των Βρυξελλών. Είναι ζήτημα επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου οι συμμαχίες δεν θεωρούνται δεδομένες αλλά διαπραγματεύσιμες, μέρα με τη μέρα.<br /><br />Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο: η Ευρώπη δεν καλείται απλώς να θωρακιστεί απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Καλείται να μάθει να λειτουργεί σε έναν κόσμο όπου ο παραδοσιακός της προστάτης παύει να είναι προβλέψιμος. Και αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη προσαρμογή από όλες.</div><div><br /> Η αμερικανική αβεβαιότητα και το ελληνικό στοίχημα σταθερότητας<br /><br />Σε μια τέτοια διατλαντική σχέση, που επαναπροσδιορίζεται υπό όρους ισχύος και όχι αξιών, αλλάζει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη πρέπει να σκέφτεται το μέλλον της. Η Ουάσιγκτον δεν είναι πια ο σταθερός εγγυητής ισορροπίας που γνωρίσαμε επί δεκαετίες. Είναι ένας παίκτης που λειτουργεί με όρους συναλλαγής, όχι συμμαχικής συνέχειας.<br /><br />Και αυτό έχει άμεσο, απτό κόστος για μια χώρα που βρίσκεται στο πιο ευαίσθητο γεωπολιτικό σταυροδρόμι της Ευρώπης. Για την Ελλάδα, η μετατόπιση της αμερικανικής πολιτικής από τη θεσμική προβλεψιμότητα προς τον ωμό πραγματισμό δεν αποτελεί θεωρητικό γεωπολιτικό ζήτημα. Είναι παράγοντας που αγγίζει άμεσα την εθνική ασφάλεια, την οικονομία και την επενδυτική εικόνα της χώρας.<br /><br />Στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα έχει στηρίξει μεγάλο μέρος της αποτρεπτικής της στρατηγικής στην αμερικανική παρουσία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και τις διαρκώς διευρυνόμενες διμερείς ελληνοαμερικανικές σχέσεις.<br /><br />Όμως, όταν η Ουάσιγκτον επιλέγει να αντιμετωπίζει την Ευρώπη συνολικά ως υποτελή σύμμαχο, γιατί να μην αντιμετωπίσει αύριο και την Τουρκία περισσότερο ως «αναγκαίο εταίρο», επιλέγοντας τα ιδιαίτερα “Αμερικανικά συμφέροντα” στην ευρύτερη περοχή και παραβλέποντας το γεγονός ότι αποτελεί το προβληματικό μέλος του ΝΑΤΟ και πηγή αστάθειας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο;<br /><br />Ένα τέτοιο ενδεχόμενο περιορίζει τις ελληνικές βεβαιότητες για τα περιθώρια διπλωματικής στήριξης των ΗΠΑ απέναντι στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν και πιθανές Τουρκικές “υπερβολικές” αξιώσεις στο Αιγαίο. Για την Αθήνα, αυτό σημαίνει ότι η αποτροπή στην περιοχή μας δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε συμμαχικές σταθερές, αλλά απαιτεί διαρκή εθνική επένδυση σε αξιοπιστία και ισχύ.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σταθερότητα, η οικονομική ανάπτυξη και η δημιουργία ισχυρής υποδομής αποτροπής λειτουργούν ως θεμέλιο στρατηγικής αυτονομίας. Με όλο το σεβασμό στις διεθνείς συμμαχίες και τις διμερείς φιλίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι ΗΠΑ πηγή αστάθειας για την Ευρώπη. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με έναν κόσμο χωρίς αμερικανικές εγγυήσεις.

Για δεκαετίες, η Ευρώπη έμαθε να φοβάται τη Ρωσία, να υπολογίζει την Κίνα. Σήμερα, όμως, ένα νέο άβολο συναίσθημα διατρέχει τις ευρωπαϊκές π...

Διαβάστε την συνέχεια