Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τον πόλεμο. Κερδισμένοι και χαμένοι.

<img height="139" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/diadilosi-iran-cideia-polemos-israel-trump-SLpress-825x572.jpg" width="765" /><br /><br /><b>ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ</b><br />Η περιπέτεια στην Ουκρανία καταγγέλθηκε από τον Τραμπ ως «πόλεμος που δεν έπρεπε να έχει ξεκινήσει». Ο ίδιος ξεκίνησε τώρα έναν πόλεμο που μπροστά του το Ουκρανικό είναι πταίσμα. Το Ουκρανικό χρεώθηκε στον Μπάιντεν γιατί έφερνε κοντά Ρωσία και Κίνα. Η εμπλοκή στη Μέση Ανατολή ενισχύει και Κίνα και Ρωσία, βαλτώνει τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και απειλεί να τις πλήξει ανεπανόρθωτα σε πολλά πεδία. <br /><br />Ξεκίνησε τη θητεία του με στόχο να αποφύγει την “ήττα Μπάιντεν” στην Ουκρανία και απειλείται τώρα από ένα στραπάτσο που θα είναι όλο δικό του ενώ μια ήττα στην Ουκρανία θα ήταν πιο εύπεπτη. Όσοι ειδικοί στεναχωρήθηκαν από την στροφή Τραμπ στο ουκρανικό δεν είχαν πρόβλημα να δουν τη θετική πλευρά στο νέο πόλεμο. Κατάπιαν όσα καταμαρτυρούσαν της ρωσικής εισβολής και καταπιάστηκαν με το πόσο αντιδημοκρατικό είναι το καθεστώς στο Ιράν, πόσο υπαρξιακή η απειλή για το “καλό” Ισραήλ, πόσο κοντά βρισκόμαστε στην καταστροφή των εκτοξευτών, σε εξέγερση των Ιρανών ή στη συμμόρφωση της Τεχεράνης στη Δύση (το τελευταίο αναφέρεται ως αυταξία).<br /><br />Τη γραμμή έδωσε ο Ρούτε: η «συρρίκνωση των δυνατοτήτων του Ιράν είναι ΠΟΛΥ σημαντική για την ασφάλεια στην Ευρώπη». Τα ποσοστά απόρριψης της νέας περιπέτειας εντός κι εκτός ΗΠΑ, δείχνουν ότι ο κόσμος επέδειξε καλύτερο κριτήριο από ειδικούς, πολυπράγμονες και πολιτικούς. <br /><br />Τους έσυρε το Ισραήλ; Η υπόθεση Έπστιν; Οι Γουίτκοφ και Κούσνερ; Τους μέθυσε η επιτυχία στη Βενεζουέλα; Χονδροειδής υποτίμηση των ιρανικών δυνατοτήτων; Ό,τι και αν ήταν, η λάθος κίνηση έγινε και δεν ξεγίνεται. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, τα χτυπήματα από το “κατεστραμμένο” ιρανικό οπλοστάσιο και η απειλή ότι αν διευρυνθούν οι αμερικανο-ισραηλινοί στόχοι θα καεί όλη η περιοχή, έχουν φέρει τις ΗΠΑ (όχι το Ισραήλ) σε μια κατάσταση παρόμοια με το γερμανικό όρο Zugzwang. <br /><br />Να μην κάνει τίποτα ο Τραμπ και να σηκωθεί να φύγει όσο τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά, απλώς δεν μπορεί. Να κάνει πίσω αποδεχόμενος ιρανικούς όρους θα είναι καταστροφή. Αν επαυξήσει κινδυνεύει με μεγαλύτερη καταστροφή. Επί το λαϊκότερον έχουμε έναν καυγά που ο αδύναμος έχει πιάσει τον δυνατό απ’ τα αρχ….<div>  <br />Κίνα, Ρωσία οι κερδισμένοι<br /><br />Με την επέμβαση στη Βενεζουέλα, επισημαίναμε πως Πεκίνο και Μόσχα «μπορεί να κρατούν μια ήπια στάση για τον φίλο Μαδούρο, αλλά δεν θα πράξουν το ίδιο, αν απειληθεί ένα game changer για τους συσχετισμούς στην Ευρασία όπως θα ήταν μια απόπειρα στο Ιράν» (Slpress 07/01/2026). Βοηθούν το Ιράν “τόσο όσο” να προκαλέσουν κόστος στις ΗΠΑ και μην υποταχθεί το Ιράν. Κοινή ήταν η πολιτική τους να μην αποκτήσει πυρηνικό όπλο η Τεχεράνη και να μην δυναμώσει τόσο ώστε να κινείται πιο ανεξάρτητα από Πεκίνο και Μόσχα.<br /><br />Κατά τα άλλα δεν έχουν κοινή στρατηγική. Και οι δυο επιθυμούν την αποτυχία και φθορά των ΗΠΑ, αλλά συμφέρον της Ρωσίας είναι να διαρκέσει η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή το δυνατόν περισσότερο, με τη μέγιστη αναστάτωση στις ενεργειακές αγορές και την παγκόσμια οικονομία, εφόσον είναι άλλοι που την προκαλούν και όχι οι ίδιοι. Δεν είναι προς το συμφέρον της Κίνας μια μεγάλη αναστάτωση στην παγκόσμια οικονομία ή μακρόσυρτη, στην ενέργεια. Κατά συνέπεια, πιο κοντά στο σκληρό χαρτί της Τεχεράνης στα Στενά του Ορμούζ βρίσκεται η Ρωσία. <br /><br />Η τελευταία εκφράζεται λιγότερο εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ και περισσότερο υπέρ του Ιράν και του δικαιώματος αυτοάμυνας. Η Κίνα εκφράζεται περισσότερο εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ αλλά τυπικά καταδίκασε τις ιρανικές επιθέσεις στον Κόλπο διαφυλάττοντας τη στρατηγική της σχέση κυρίως με τη Σαουδική Αραβία και την παρουσία της στην περιοχή. Η Ρωσία δια του Λαβρόφ επισήμανε αντίθετα την ασυνέπεια των δηλώσεων χωρών του Κόλπου πως δεν θα χρησιμοποιηθεί η επικράτειά τους σε αμερικανική επίθεση, αρνούμενη να καταδικάσει τα ιρανικά χτυπήματα. Κίνα-Ρωσία δεν έθεσαν βέτο αλλά μόνο απείχαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδίκασε τα χτυπήματα αυτά χωρίς καμιά αναφορά στην επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ<br /><br />Η Μόσχα βλέπει στο αδυνάτισμα των ΗΠΑ και στην ενεργειακή αναστάτωση μια μεγαλύτερη ευκαιρία να έρθει σε συνεννόηση με την Ουάσινγκτον. Οι κολακείες του Κρεμλίνου προς το τραμπικό στρατόπεδο δεν έχουν πάψει, την ίδια στιγμή που επιθυμούν διακαώς το βάλτωμά τους στο Ιράν, αρκεί να μην πέσει ο Τραμπ. Απομακρύνεται παραπέρα το υπερφίαλο δόγμα της διπλής ανάσχεσης Κίνας-Ρωσίας, που ο Τραμπ συνέχισε, παρά τη στροφή στο ουκρανικό, και το τρίγωνο θα τείνει να ξαναγίνει τρίγωνο. Για την Κίνα η Ρωσία επιβεβαιώνεται ως απαραίτητος σύμμαχος στην ενέργεια και όχι μόνο σε ώρα ανάγκης, γεγονός που ενισχύει τη Μόσχα σε μια έτσι κι αλλιώς άνιση σχέση και λόγω ουκρανικού.<br /><br />Σε ένα πολυπολικό κόσμο και όσο αδυνατίζουν οι ΗΠΑ, η Ρωσία είναι η δύναμη που μπορεί να έχει εξισορροπητικό ρόλο, υπέρ της Κίνας απέναντι στις ΗΠΑ σήμερα, υπέρ των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα μεθαύριο αν όλα πάνε καλά. Αναλογικά, παρόμοιο ρόλο μπορούσε και η Ινδία αν δεν επιμείνει στην ευθυγράμμιση με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ στη δυτική Ασία. Όσο πιο πολυπολικός ο κόσμος και πιο αδύναμες οι ΗΠΑ τόσο λιγότερο αγαπημένες θα είναι οι σημερινές BRICS.</div><div><br />Πετυχαίνοντας το αντίθετο των επιδιώξεων<br /><br />Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τον πόλεμο. Περιφερειακά, πλανητικά, ιδεολογικά, με την Κίνα τον μεγάλο κερδισμένο μακροπρόθεσμα. Η οδυνηρή διαπίστωση των μοναρχιών του Κόλπου πως η αμερικανική ομπρέλα ασφάλειας είναι ταυτόχρονα παράγοντας στοχοποίησης, αλλά και ότι είναι “αναλώσιμοι” στις προτεραιότητες των ΗΠΑ, θα τις οδηγήσει σε μεγαλύτερη διασπορά των όρων ασφάλειας. Το μήνυμα αφορά όλες τις χώρες που ο αντίπαλος εναντίον του οποίου καλούνται να γίνουν “αναλώσιμοι” είναι περισσότερο αντίπαλος των ΗΠΑ παρά δικός τους. Η πολιτική του χάους που ασκούν οι ΗΠΑ σε αντιδιαστολή με πολιτικές σταθερότητας που ασκούν Πεκίνο και Μόσχα, ενισχύει τους λόγους προσέγγισης των τελευταίων από τρίτες χώρες που κινδυνεύουν οι ίδιες ή η περιοχή τους από πολιτικές του χάους.<br /><br />Ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί ο άνθρωπος. Πριν ακόμη τον πόλεμο. Ενδεικτική είναι η οικονομική επαναπροσέγγιση με Κίνα από Βρετανία και Καναδά. Η Βρετανία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που ο τότε Πρωθυπουργός Σούνακ κήρυξε το “τέλος της χρυσής εποχής των σχέσεων με Κίνα”. Ήταν μετά την έναρξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία όταν οι ΗΠΑ το γύρισαν γρήγορα σε κριτική προς την Κίνα “που στηρίζει τη Ρωσία”. Τώρα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή μεγάλη δύναμη που ανοίγεται ξανά στην Κίνα. Το ίδιο ο Καναδάς που επίσης δεν είχε καλές σχέσεις με Κίνα. Κανείς τους δεν θα στραφεί γεωπολιτικά προς τα κει στο ορατό μέλλον. Αλλά και μόνο η ανάγκη να ανοιχτούν οικονομικά εν μέσω Τραμπ αποτυπώνει την τάση καθώς και τα όρια της αμερικανικής ηγεμονίας. Έπονται και άλλοι. <br /><br />Αν κάτι αφήνει αυτός ο πόλεμος στο πεδίο της ασφάλειας περισσότερο από οπλικά συστήματα, είναι η ανάγκη αντοχής, αυτονομίας, αυτάρκειας, ενεργειακής ασφάλειας, διασποράς των όρων ασφάλειας και οικονομικών σχέσεων και hedging. Ό,τι ακριβώς κάνει η Ευρώπη και περισσότερο η Ελλάδα… Το “ή είσαι μαζί μου ή είσαι απέναντι”, πάνω που αποφάσισε να το αναστήσει ο Τραμπ δέχεται το πιο μεγάλο χτύπημα από την ίδια την πολιτική του. <br /><br />Στη Λατινική Αμερική οι ασφυκτικές πιέσεις για αποκλεισμό των σχέσεων με Κίνα έχουν περάσει σε άλλη σφαίρα. Θύμωσε ο Ρούμπιο και ακύρωσε τη βίζα Χιλιανού Υπουργού Επικοινωνιών επειδή τόλμησε να συζητήσει (!) την πρόταση κινεζικής εταιρίας για οπτική ίνα από το Χονγκ Κονγκ (υποχρεωμένος να το κάνει από τη νομοθεσία), «θέτοντας σε κίνδυνο την περιφερειακή ασφάλεια». Θα ήταν η πρώτη τέτοια σύνδεση Ασίας-Ν. Αμερικής που μέχρι σήμερα συνδέονται μόνο μέσω ΗΠΑ από 25 τέτοιες συνδέσεις Ασίας-Β. Αμερικής, καθιστώντας τες για το Νότο πιο αργές, πιο ακριβές και ελεγχόμενες. Σε αυτήν την… ελευθερία επιλογής καλούν οι ειδικοί την Τεχεράνη να συμμορφωθεί.<br /><br />Οι αυταπάτες του Κόλπου<br /><br />Το Ισραήλ όχι μόνο δεν αποφεύγει χτυπήματα στο Ιράν που βάζουν γενικό μπουρλότο στην περιοχή, αλλά επιδιώκει τη μεγαλύτερη δυνατή ανάφλεξη και σύγκρουση του Ιράν με τις χώρες του Κόλπου, ενώ η ανάφλεξη αυξάνει τα κόστη των ΗΠΑ. Μπορεί να καταστρέφει το Ιράν που είναι και ο στόχος του Τελ Αβίβ, αλλά στην μάχη επιβίωσής του το Ιράν αποκτά έτσι ισχυρότερο μέσο διεθνούς πίεσης του “Μεγάλου Σατανά”, των ΗΠΑ, και άρα εμμέσως ενισχύεται έναντί τους. Απέναντι σε αυτή την εγωιστική συμπροφορά του “μικρού” συμμάχου, οι ΗΠΑ απλώς κρατούν το φανάρι, σε βάρος τους, τρέφοντας θεωρίες συνομωσίας πίσω από τις επιλογές Τραμπ.<br /><br />Μια αποτυχία των ΗΠΑ θα είναι ταυτόχρονα διάψευση της στρατηγικής ασφάλειας και οικονομίας των χωρών του Κόλπου που τις ήθελε ευθυγραμμισμένες με ΗΠΑ και εγγύτερα στο Ισραήλ σε βάρος του Ιράν. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο κι εδώ μετά τον πόλεμο, ιδιαίτερα στο σενάριο επικράτησης του Ιράν στον πόλεμο φθοράς με τις ΗΠΑ, δηλαδή στην περίπτωση που το Ιράν βγει από τον πόλεμο πολιτικά ενισχυμένο και με διατηρημένες τις στρατιωτικές του δυνατότητες. Η οργή κατά της Τεχεράνης που για να αμυνθεί τις αντιμετώπισε σαν σάκο του μποξ θα δώσει τη θέση της σε πιο ψύχραιμους υπολογισμούς.</div><div><br />Το λάθος του Ιράν<br /><br />Το Ιράν με τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ αποφάσισε ότι θα ερχόταν η ώρα του και οικοδόμησε θαυμαστές για απομονωμένη χώρα δυνατότητες ασύμμετρου πολέμου, ώστε να είναι σε θέση να κάνει αυτό που κάνει τώρα. Μας έπεισε όλους ότι τα κατάφερε (μόνο οι ειδικοί δεν έχουν πειστεί ακόμη). Ωστόσο, η προσπάθεια είχε μεγάλο κοινωνικό κόστος και οι καταστροφές στις οποίες υπόκειται τώρα, ακόμη μεγαλύτερο, γυρίζοντάς το χρόνια πίσω. <br /><br />Αν έχτισε όλα αυτά για να μπορεί να επιβιώσει σε έναν μεγάλο πόλεμο, γιατί δεν επέλεξε το ίδιο στην προοπτική να αποτρέψει τον πόλεμο ή να τον περιορίσει σε πιο ασφαλή όρια, έχοντας να κάνει με παντελώς αδίστακτους αντιπάλους; Γιατί δηλαδή δεν προχώρησε στην απόκτηση πυρηνικού όπλου, παρά αφέθηκε να υποστεί τέτοια καταστροφή; Ιδιαίτερα μετά τον περσινό πόλεμο των 12 ημερών, απρόκλητο και βάναυσο, είχε ένα πολύ σοβαρό λόγο να το κάνει, και ισχυρή διεθνή δικαιολογία. Θα ωθούσε έτσι να την μιμηθούν και άλλες χώρες της περιοχής. Και λοιπόν; Είναι προτιμότερο αυτό που συμβαίνει τώρα; Ή μήπως δεν θα αποκτήσουν τώρα άλλοι ενδιαφερόμενοι;<br /><br />Η Β. Κορέα το αποφάσισε, κατήγγειλε τη “Συνθήκη Μη Διάδοσης”, απέκτησε πυρηνικά. Τετελεσμένο επέλεξαν και Ισραήλ, Ινδία και Πακιστάν. Το Ιράν ήταν η πρώτη χώρα που επέλεξε μια άλλη τακτική εντέλει αυτοκαταστροφική. Πολύ κοντά στην απόκτηση ώστε να ελκύει ένα προληπτικό χτύπημα αλλά απρόθυμη να αποκτήσει ενώ θα μπορούσε ίσως έτσι να αποτρέψει το χτύπημα. <br /><br />Με τους δυο πολέμους πέρσι και φέτος τάχα για να μην αποκτήσει πυρηνικό όπλο το Ιράν, ο μεν Τραμπ δίνει μεγάλη ώθηση στη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Η δε αποτρεπτική αποτυχία της τακτικής του Ιράν θέτει σε αμφισβήτηση την σκοπιμότητα της “νομιμότητας” που ακολούθησε έναντι του τετελεσμένου που ακολούθησε η Πιον Γιάνκ.<br /><br />Τίποτα δεν θα είναι ίδιο και μέσα στο Ιράν, αν επιβιώσει. Από τη μια, ο κόσμος που εξεγέρθηκε πριν δυο μήνες, στήριξε, έχει υποστεί θυσίες και η κατάστασή του θα επιδεινωθεί. Απ’ την άλλη, το καθεστώς θα έχει επιβεβαιώσει τον εαυτό του, κρατώντας τη χώρα ανεξάρτητη και δίνοντας το αίμα των πιο υψηλόβαθμων στελεχών του. Ακριβώς όπως θα γινόταν και στην Ευρώπη… Στο δίλημμα σκλήρυνση λόγω επιβεβαίωσης ή άνοιγμα στο λαό και στις δημοκρατικές δυνάμεις που στήριξαν την κρίσιμη στιγμή, η ιστορική εμπειρία από ανάλογες περιπτώσεις δεν επιτρέπει πολλή αισιοδοξία. </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τον πόλεμο. Κερδισμένοι και χαμένοι.

ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Η περιπέτεια στην Ουκρανία καταγγέλθηκε από τον Τραμπ ως «πόλεμος που δεν έπρεπε να έχει ξεκινήσει». Ο ίδιος ξεκίνησε τώρα έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς γίνεται ο αεροπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.bbmd.gr/img/1260/max/90/2026/03/20/iranian-losing-air-capability.jpg?t=FlGKg3Nq9d9uIjsWRE8zlA" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="755" data-original-width="1260" height="120" src="https://img.bbmd.gr/img/1260/max/90/2026/03/20/iranian-losing-air-capability.jpg?t=FlGKg3Nq9d9uIjsWRE8zlA" width="661" /></a></div><div><br /></div>Με τις ιρανικές αεράμυνες ανήμπορες πλέον να αντιδράσουν στα αμερικανικά και ισραηλινά χτυπήματα, καθώς σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ «η αεροπορία και το ναυτικό της χώρας έχουν εξαφανιστεί, οι ηγέτες τους έχουν εξαφανιστεί και η αντιαεροπορική τους τεχνολογία έχει αποδεκατιστεί», ενδιαφέρον έχει η επιχειρησιακή αποτύπωση της δράσης των δυνάμεων ΗΠΑ – Ισραήλ.<br /><br />Εξ αρχής οι συντονισμένες αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις είχαν σχεδιάσει «άνευ προηγουμένου» επιχειρήσεις για να εδραιώσουν τη στρατιωτική τους υπεροχή επί του Ιράν, να καταστρέψουν τους εκτοξευτές πυραύλων και τα στρατιωτικά εργοστάσιά του και να αποκτήσουν τον έλεγχο του εναέριου χώρου του αντιπάλου τους.<br /><br />Ποτέ στο παρελθόν οι πιλότοι της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας και οι αξιωματικοί της στρατιωτικής αντικατασκοπείας δεν είχαν διεξάγει επιχείρηση τέτοιας κλίμακας, ενώ για να βρει κανείς κάτι συγκρίσιμο στην ιστορία της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας θα έπρεπε να ανατρέξει αρκετές δεκαετίες πίσω.<div><br />Πρόσφατα ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, δήλωσε ότι μόλις επιτευχθεί η αεροπορική υπεροχή, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν ελεύθερο πεδίο δράσης για να συνεχίσουν την εκστρατεία που ξεκίνησαν το Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου, με στόχο την καταστροφή των εκτοξευτών πυραύλων και των εγκαταστάσεων κατασκευής του Ιράν.<br />«Θα χρησιμοποιήσουμε βόμβες ακριβείας βάρους 500, 1.000 και 2.000 λιβρών [έως περίπου 900 κιλά], καθοδηγούμενες από GPS και λέιζερ, από τις οποίες διαθέτουμε σχεδόν απεριόριστο απόθεμα», δήλωσε ο Hegseth.<br /><br />Κατανομή αρμοδιοτήτων</div><div><br />«Περίπου εκατό αεροσκάφη είναι έτοιμα να απογειωθούν από το Ισραήλ κάθε έξι ώρες. Πιθανότατα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες πάνω από το Ιράν ανά πάσα στιγμή. Είναι ένα εργοστάσιο», δήλωσε ένας Ισραηλινός στρατηγός της εφεδρείας.<br />Τα αεροσκάφη τους ανεφοδιάζονται με καύσιμα από αμερικανικά ιπτάμενα τάνκερ εν πτήσει, επιτρέποντάς τους να εκτελούν εξάωρες εναλλαγές και να διατηρούν μεγάλους χρόνους παραμονής πάνω από το Ιράν. Αυτό είναι σημαντικό για μια πολεμική αεροπορία με μόλις μερικές εκατοντάδες αεροσκάφη, «και οι πιλότοι πρέπει να κοιμηθούν», πρόσθεσε ο πρώην αξιωματικός.<br /><br />Στο Τελ Αβίβ, ένα άλλο «εργοστάσιο» ενημερώνει συνεχώς τους στόχους του στρατού. Μια μονάδα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, που αποτελείται από αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών και της πολεμικής αεροπορίας, αναθέτει στους πιλότους, μερικές φορές για λίγα μόνο λεπτά, να «επιτεθούν ανά ομάδες» στους στόχους στο Ιράν. Αυτές οι ομάδες διαχειρίζονται και ενημερώνουν τακτικά «τράπεζες στόχων», οι οποίες συγκροτούνται κυρίως με πληροφορίες που συλλέγουν τα μαχητικά F-35 εν πτήσει.<br />- Advertisement -<br /><br />Η αμερικανική και η ισραηλινή αεροπορία, οι οποίες εκπαιδεύονται από κοινού εδώ και τρεις δεκαετίες και χρησιμοποιούν τον ίδιο εξοπλισμό, έχουν μοιράσει τον ιρανικό εναέριο χώρο, τις διαδρομές εισόδου και τα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεστούν. Η ισραηλινή πολεμική αεροπορία έχει αναλάβει την κάλυψη της Τεχεράνης και του βορρά της χώρας, όπου έχει πραγματοποιήσει πολλές επιθέσεις εναντίον κέντρων διοίκησης, αναγκάζοντας τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις να αναθέσουν την πλήρη επιχειρησιακή εξουσία σε αξιωματικούς των επαρχιών, σύμφωνα με το Ισραήλ και την ιρανική κυβέρνηση.<br />Έχει επίσης πραγματοποιήσει στοχευμένες δολοφονίες στην πρωτεύουσα και έχει χτυπήσει πολιτικούς στόχους, ενώ παράλληλα χτυπά αποθέματα πυραύλων που βρίσκονται αλλού.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός, εν τω μεταξύ, έχει επικεντρώσει την ανώτερη δύναμη πυρός του στο νότιο Ιράν και σε στόχους στη θάλασσα. Στόχος του είναι να προστατεύσει τις συμμαχικές μοναρχίες του Κόλπου από πυραύλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς και από το ιρανικό ναυτικό.<br /><br />Η αμερικανική πολεμική αεροπορία είχε προηγουμένως αναπτύξει αεροσκάφη πάνω από το Ιράν: μαχητικά F-22 stealth, ικανά να διεισδύσουν βαθιά στο ιρανικό έδαφος, καθώς και βομβαρδιστικά B-2, εξοπλισμένα με πυρομαχικά βαθιάς διείσδυσης, τα οποία είναι ικανά να καταστρέψουν εκτοξευτές πυραύλων και εργοστάσια κρυμμένα υπόγεια, τα οποία το Ισραήλ δεν είχε καταφέρει να φτάσει κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ιουνίου 2025.<br /><br />Η κατάσταση σήμερα</div><div><br />Με όλα τα παραπάνω δεδομένα τα αμερικανικά και ισραηλινά μαχητικά μοιάζουν με «γεράκια» που πετούν πάνω από τον ουρανό της Τεχεράνης και άλλων ιρανικών πόλεων αναμένοντας την στιγμή που θα χτυπήσουν.<br /><br />Πόση ώρα βρίσκεται εν πτήσει κάθε ένα από τα ισραηλινά ή τα αμερικανικά μαχητικά; Η απάντηση είναι δύσκολη, αφού οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες είναι απόρρητες;<br /><br />Έμπειροι αναλυτές ανέφεραν ότι στο παρελθόν έχει καταγραφεί 9ωρη συνεχής πτήση από μονοθέσιο μαχητικό αεροσκάφος, συνεπώς μπορεί κάποιος να εξάγει το συμπέρασμα ότι οι πιλότοι και τα αεροσκάφη έχουν καταγράψει πολλές ώρες συνεχόμενης πτήσης δεδομένων και των πολλών αμερικανικών ιπτάμενων τάνκερ ανεφοδιασμού καυσίμου.<br /><br />Το Ισραήλ διαθέτει περίπου 260 μαχητικά αεροσκάφη. Πολλά εξ αυτών είναι διθέσια, όπως τα F-16 και τα F-15. Στα συγκεκριμένα αεροσκάφη ο έλεγχος του μαχητικού μπορεί να ασκείται τόσο από τον χειριστή όσο και από τον πιλότο που κάθεται πίσω, δηλαδή στη θέση του συγκυβερνήτη. Οπότε, καθόλου δεν θα πρέπει να αποκλείεται, ειδικά για τα πληρώματα των μαχητικών αεροσκαφών του Ισραήλ, να επιτυγχάνεται μεγάλος χρόνος παραμονής πάνω από τον εναέριο χώρο του Ιράν με την εναλλαγή των δύο χειριστών στον έλεγχο του μαχητικού ώστε εκ περιτροπής ο ένας από τους δύο πιλότους να ξεκουράζεται λίγο.<br /><br />Οσο για τον αριθμό των πιλότων του Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι ουδείς μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια τα άκρως απόρρητα στοιχεία, εκτιμάται ότι σε κάθε μαχητικό αεροσκάφος του Ισραήλ αντιστοιχούν έξι πιλότοι, οι οποίοι στις πολεμικές συνθήκες των τελευταίων 20 ημερών είναι βέβαιον ότι εναλλάσσονται.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbomb.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς γίνεται ο αεροπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ.

Με τις ιρανικές αεράμυνες ανήμπορες πλέον να αντιδράσουν στα αμερικανικά και ισραηλινά χτυπήματα, καθώς σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ «η αερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σοκ και δέος στους Τούρκους: Ισραηλινό (;) Υποβρύχιο μεταξύ Τουρκίας και Κατεχομένων εκτόξευσε πύραυλο.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB_3.jpg?itok=JN35d5rP" width="726" /><br /><br />Συναγερμός στην τουρκική πλευρά που αναζητά ακόμη το υποβρύχιο -Αναμένουμε επίσημη επιβεβαίωση από το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ, καθώς και περισσότερα από τουρκικής πλευράς<br /><br />Σήμερα το πρωί, αρκετοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν από υποβρύχιο στα ανοικτά των ακτών του χωριού Μπαλαλάν στην Καρπασία, απέναντι από την Τουρκία, εντός των χωρικών υδάτων προς την πλευρά των Κατεχομένων της Κύπρου.<br /><br />Το περιστατικό έχει προκαλέσει τον πανικό στην τουρκική πλευρά που ελέγχει τα Κατεχόμενα, ενώ οι Τούρκοι ακόμη αναζητούν το υποβρύχιο ( πιθανότατα ισραηλινό) που προέβη στην εκτόξευση. <br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2035284636541030436" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2035284636541030436&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fenoples-syrraxeis%2F7361497_sok-kai-deos-stoys-toyrkoys-israilino-ypobryhio-metaxy-toyrkias&sessionId=05395c2622f4336f6d63e52fdadc87a9de29b321&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 560px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 560px;" title="X Post"></iframe></div></div><br />Το βίντεο τραβήχτηκε από έναν ψαρά. Πιθανότατα είναι έργο της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ. Δεν το εντόπισαν αυτό τα ραντάρ και η ακτοφυλακή μας; Πρόκειται για παραβίαση της κυριαρχίας και πρόκληση.<br /><br />Η είσοδος ξένου υποβρυχίου στα ύδατα μεταξύ Τουρκίας και ΤΔΒΚ και η εκτόξευση πυραύλων σε άλλη χώρα εντός των χωρικών μας υδάτων ή της υφαλοκρηπίδας μας αποτελεί εχθρική πράξη που αντίκειται στο διεθνές δίκαιο.<br /><br />Η τουρκική δημοσίευση ομιλεί "για καυτό ζήτημα τουρκικής ασφάλειας και το Υπουργείο Άμυνας και τα Υπουργεία Εξωτερικών της Τουρκίας και των Κατεχομένων θα πρέπει να εκδώσουν δηλώσεις και να διαμαρτυρηθούν".<br /><br />Μια αξιόπιστη πηγή ενημέρωσε ότι αυτό το υποβρύχιο δεν εκτόξευσε πύραυλο στα χωρικά ύδατα προς την πλευρά των κατεχομένων , αλλά σε διεθνή ύδατα μεταξύ Τουρκίας και Ψευδοκράτους.<br /><br />Ωστόσο, ακόμη και αν βρισκόταν σε διεθνή ύδατα μεταξύ Τουρκίας και Κατεχόμενα, το να το κάνει τόσο κοντά σε τουρκικές βάσεις εκτόξευση πυραύλου σε κατάδυση αποτελεί σοβαρή πρόκληση για την Τουρκία, σύμφωνα πάντα με την ανάρτηση.<br /><br />Αναμένουμε επίσημη επιβεβαίωση από το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ, καθώς και περισσότερα από τουρκικής πλευράς. <br /><br />Δεν γνωρίζουμε έγκυρα αν το υποβρύχιο ανήκει σε ΗΠΑ ή Ισραήλ, αν και το σενάριο να έστειλε επίτηδες ο Νετανιάχου υποβρύχιο σε αυτήν την περιοχή είναι και το επικρατέστερο μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν για την χώρα του.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι για πρώτη φορά ο Τούρκος πρόεδρος για πρώτη εκτόξευσε απειλή στρατιωτικού τύπου κατά του Ισραήλ τόσο ωμά προκαλώντας άσχημα σενάρια και το Αιγαίο.<br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος και επικεφαλής του AKP, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε δήλωσή του μετά την προσευχή για το Ραμαζάνι , δήλωσε: «Είθε αυτό το Ιντ να είναι μια ευκαιρία για ενότητα, συνύπαρξη και αδελφοσύνη και στη χώρα μας. Γιατί η Μέση Ανατολή βράζει αυτή τη στιγμή. Αυτό το Σιωνιστικό Ισραήλ έχει σφαγιάσει εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό».<br /><br />Ερντογάν και Νετανιάχου είναι δύο ισχυρές προσωπικότητες που κινούνται προς σύγκρουση, ειδικά μετά την λήξη των επιθέσεων στο Ιράν, η ηγεσία του οποίου είναι σπόνσορας της ισλαμικής τρομοκρατίας σε Μέση Ανατολή και αλλού.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σοκ και δέος στους Τούρκους: Ισραηλινό (;) Υποβρύχιο μεταξύ Τουρκίας και Κατεχομένων εκτόξευσε πύραυλο.

Συναγερμός στην τουρκική πλευρά που αναζητά ακόμη το υποβρύχιο -Αναμένουμε επίσημη επιβεβαίωση από το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ, καθώς και περισσότερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τη φυλακή στη γεωπολιτική σκακιέρα: Ο Ιμάμογλου και η μάχη των μεσαίων δυνάμεων.

<img height="134" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/imamoglou-2-768x514.jpg" width="737" /><br /><br />Ο Εκρέμ Ιμάμογλου προειδοποιεί: «η διπλωματία δεν ανήκει πλέον στους ισχυρούς» – αιχμές κατά Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και νέο δόγμα ισορροπίας<br /><br />Από τις φυλακές της Σηλυβρίας, ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, <a href="https://www.pagenews.gr/tags/imamoglou/">Εκρέμ Ιμάμογλου,</a> παρεμβαίνει δυναμικά στη διεθνή συζήτηση για τη σύγκρουση στο Ιράν, προτείνοντας μια ριζική αναδιάταξη της παγκόσμιας διπλωματίας.<br /><br />Όπως γράφει χαρακτηριστικά:<br /><br />«Δεν βιώνουμε απλώς μια αλλαγή πολιτικής, αλλά την κατάρρευση της διεθνούς τάξης»<br /><br />Η παρέμβασή του έρχεται σε μια στιγμή όπου η κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, με εμπλοκή των Ηνωμένες Πολιτείες και του Ισραήλ, επαναφέρει τη λογική της ισχύος ως κυρίαρχο εργαλείο διεθνών σχέσεων.<div><br /> Το τέλος των βεβαιοτήτων<br /><br />Ο Ιμάμογλου συνδέει την κρίση με μια βαθύτερη ιστορική καμπή, επικαλούμενος και τον Μαρκ Κάρνεϊ:<br /><br />«Οι παραδοχές των τελευταίων δεκαετιών – οικονομική αλληλεξάρτηση, παγκόσμια διακυβέρνηση, τεχνολογική πρόοδος – χάνουν την αξιοπιστία τους»<br /><br />Σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις (Project Syndicate, Crisis Group), η σύγκρουση στο Ιράν επιβεβαιώνει ότι η παγκοσμιοποίηση δεν λειτουργεί πλέον ως μηχανισμός αποτροπής πολέμων, αλλά ως πεδίο ανταγωνισμού. <br />Οι μεσαίες δυνάμεις ως νέοι διαμεσολαβητές<br /><br />Το κεντρικό επιχείρημα του Ιμάμογλου είναι σαφές:«Το πρακτικό έργο της αποκλιμάκωσης περνά στις μεσαίες δυνάμεις»<br /><br />Χώρες όπως η Τουρκία, η Ινδία, η Βραζιλία ή η Ινδονησία εμφανίζονται ολοένα και πιο ενεργές σε:διαμεσολαβήσεις<br />ανταλλαγές κρατουμένων<br />ανθρωπιστικούς διαδρόμους<br />παρασκηνιακή διπλωματία<br /><br />Όπως σημειώνουν διεθνείς αναλυτές:<br /><br />«Οι μεσαίες δυνάμεις κινούνται ταχύτερα από τις μεγάλες, γιατί δεν εγκλωβίζονται σε γεωπολιτικές αντιπαλότητες»</div><div><br /> Δηλώσεις και γεωπολιτικά μηνύματα<br /><br />Η κρίση συνοδεύεται από σκληρή ρητορική και σαφή στρατόπεδα:Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δηλώνει ότι η Ρωσία είναι «αξιόπιστος εταίρος» του Ιράν<br />Η Τεχεράνη προειδοποιεί για «μηδενική αυτοσυγκράτηση» αν πληγούν ενεργειακές υποδομές<br />Δυτικές κυβερνήσεις εξετάζουν ακόμη και ευέλικτες κυρώσεις στο ιρανικό πετρέλαιο για σταθεροποίηση αγορών<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι μια παγκόσμια αλυσίδα επιπτώσεων, από τις τιμές ενέργειας έως τις εφοδιαστικές αλυσίδες. </div><div><br />Η αιχμή κατά τον Ερντογάν<br /><br />Χωρίς να τον κατονομάζει άμεσα, ο Ιμάμογλου αφήνει σαφή πολιτική αιχμή κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν:<br /><br />«Σε χώρες όπου ο νόμος χρησιμοποιείται ως όπλο για να φιμώσει την αντιπολίτευση, οι εκκλήσεις για δίκαιη διεθνή τάξη χάνουν αξιοπιστία»<br /><br />Το μήνυμα είναι διπλό:Η γεωπολιτική ισχύς χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση είναι εύθραυστη<br />Οι «μεσαίες δυνάμεις» δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως αξιόπιστοι μεσολαβητές χωρίς κράτος δικαίου<br />Δημοκρατία vs αυταρχισμός<br /><br />Ο Ιμάμογλου θέτει έναν σαφή κανόνα για τη νέα διεθνή τάξη:<br /><br />«Η δύναμη του νόμου πρέπει να αντικαταστήσει τον νόμο της δύναμης»<br /><br />Αναλύσεις διεθνών think tanks συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα:οι αυταρχικές δυνάμεις μπορούν να διαχειριστούν κρίσεις βραχυπρόθεσμα<br />αλλά αδυνατούν να οικοδομήσουν σταθερά και προβλέψιμα συστήματα συνεργασίας<br /><br />Η παρέμβαση του Εκρέμ Ιμάμογλου δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μήνυμα από τη φυλακή. Είναι μια ολοκληρωμένη γεωπολιτική πρόταση:μετατόπιση ισχύος από τις μεγάλες στις μεσαίες δυνάμεις<br />σύνδεση διπλωματίας με δημοκρατική νομιμοποίηση ανάγκη για νέο πολυμερές σύστημα<br /><br />Σε έναν κόσμο που κινδυνεύει να επιστρέψει στη λογική της ωμής ισχύος, η πρότασή του συνοψίζεται σε μία φράση:<br /><br />Η διεθνής τάξη δεν θα σωθεί από τους ισχυρότερους — αλλά από τους πιο αξιόπιστους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τη φυλακή στη γεωπολιτική σκακιέρα: Ο Ιμάμογλου και η μάχη των μεσαίων δυνάμεων.

Ο Εκρέμ Ιμάμογλου προειδοποιεί: «η διπλωματία δεν ανήκει πλέον στους ισχυρούς» – αιχμές κατά Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και νέο δόγμα ισορροπίας ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το στρατηγικό λάθος των ΗΠΑ στο Ιράν: γιατί η επιχείρηση “αποκεφαλισμού” της ηγεσίας δεν έριξε το καθεστώς.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/Trump-Hamenei.jpg"><img height="151" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/Trump-Hamenei-696x527.jpg" width="751" /></a><br /><br />Η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή επιβεβαιώνει μια παλιά αλλά κρίσιμη γεωπολιτική αλήθεια: οι πόλεμοι δεν χάνονται μόνο στο πεδίο – χάνονται πρώτα στην ανάλυση. Αυτό ακριβώς υποστηρίζει ο Τζορτζ Φρίντμαν *, επισημαίνοντας ότι η αμερικανική στρατηγική απέναντι στο Ιράν βασίστηκε σε μια θεμελιώδη παρανόηση του τρόπου λειτουργίας του ίδιου του ιρανικού κράτους.<br /><br />Η υπόθεση της Ουάσιγκτον ήταν σαφής: οι εσωτερικές αναταραχές στην Τεχεράνη και η στοχευμένη εξόντωση της πολιτικής ηγεσίας θα οδηγούσαν είτε σε κατάρρευση του καθεστώτος είτε σε λαϊκή εξέγερση. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Το ιρανικό σύστημα εξουσίας δεν είναι συγκεντρωτικό με δυτικούς όρους. Το πραγματικό κέντρο ισχύος βρίσκεται στο Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), τους γνωστούς “Φρουρούς της Επανάστασης”, ένα υβριδικό στρατιωτικό-οικονομικό δίκτυο με υψηλό βαθμό αυτονομίας.<div><br />Η αποτυχία της στρατηγικής του “αποκεφαλισμού”<br /><br />Η αποτυχία της λεγόμενης “decapitation strategy” (στρατηγική αποκεφαλισμού της ηγεσίας) δεν ήταν τυχαία. Το IRGC λειτουργεί με αποκεντρωμένη δομή (“mosaic defense”), επιτρέποντας σε περιφερειακούς διοικητές να συνεχίζουν επιχειρήσεις ακόμη και χωρίς κεντρική καθοδήγηση. Έτσι, αντί για αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, η αρχική επίθεση οδήγησε σε άμεση ιρανική απάντηση: αποκεντρωμένα πυραυλικά πλήγματα και επιθέσεις drones σε αμερικανικές βάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το δεύτερο επίπεδο της κρίσης είναι ακόμη πιο κρίσιμο: η ενέργεια. Ο περιορισμός της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ μετατρέπει μια περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμιο οικονομικό σοκ. Με το πετρέλαιο να λειτουργεί ως βασικός πολλαπλασιαστής ρίσκου, οι αγορές έχουν ήδη περάσει σε καθεστώς”war pricing”, ενώ οι πληθωριστικές πιέσεις εντείνονται διεθνώς.</div><div><br />Η πιθανή χερσαία εμπλοκή<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι αν οι ΗΠΑ μπορούν να πλήξουν το Ιράν – αλλά αν μπορούν να ελέγξουν τις συνέπειες. Η επαναλειτουργία των Στενών προϋποθέτει όχι μόνο ναυτική και αεροπορική ισχύ, αλλά πιθανώς και χερσαία εμπλοκή για την εξουδετέρωση ασύμμετρων απειλών, όπως drones και κινητές πυραυλικές πλατφόρμες. Αυτό φέρνει την Ουάσιγκτον αντιμέτωπη με ένα πολιτικό παράδοξο: οΝτόναλντ Τραμπ εξελέγη με υπόσχεση αποφυγής “endless wars”, αλλά η δυναμική της σύγκρουσης κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Σε αυτό το ήδη εύθραυστο σκηνικό προστίθεται μια ακόμη μεταβλητή: η Artesh, η συμβατική στρατιωτική δύναμη του Ιράν. Μέχρι στιγμής δεν έχει εμπλακεί πλήρως. Αν αυτό αλλάξει, η σύγκρουση θα μετατοπιστεί από ασύμμετρο σε πλήρως συμβατικό πόλεμο, αυξάνοντας δραματικά το κόστος και τη διάρκεια.<br /><br />Το συμπέρασμα της ανάλυσης του Τζορτζ Φρίντμαν είναι σαφές: η στρατηγική υπεροχή δεν καθορίζεται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ, αλλά από τη σωστή κατανόηση του αντιπάλου. Και στο Ιράν, αυτή η κατανόηση αποδείχθηκε – τουλάχιστον μέχρι στιγμής – ελλιπής.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το στρατηγικό λάθος των ΗΠΑ στο Ιράν: γιατί η επιχείρηση “αποκεφαλισμού” της ηγεσίας δεν έριξε το καθεστώς.

Η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή επιβεβαιώνει μια παλιά αλλά κρίσιμη γεωπολιτική αλήθεια: οι πόλεμοι δεν χάνονται μόνο στο πεδίο – χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν ως τώρα από τη σύρραξη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/war_middle_east.webp"><img height="150" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/war_middle_east-696x522.webp" width="744" /></a><br /><br />Από τα έξοδα θέρμανσης για τα νοικοκυριά στο Γιορκσάιρ έως τα κλειστά σχολεία στο Πακιστάν με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων, οι οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή γίνονται ήδη έντονα αισθητές.<br /><br />Όπως αναφέρει <a href="https://www.bbc.com/news/articles/c3wlwnn05zqo">ανάλυση του BBC</a>, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι ο αντίκτυπος των αντιποίνων του Ιράν, που αποσκοπούν στην πρόκληση οικονομικής αναταραχής και ζημιάς, ενδέχεται να μην είναι παροδικός. Επιπλέον, είναι εξαιρετικά άνισος. Παράλληλα με έναν μακρύ κατάλογο όσων κινδυνεύουν να πληγούν σοβαρά, υπάρχουν και κάποιοι που επωφελούνται. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί;<br />Οι κερδισμένοι<br /><br />Παρόλες τις προσπάθειες για την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η εξάρτηση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο παραμένει πολύ μεγάλη. Τα άφθονα αποθέματα τείνουν να υπόσχονται μεγάλα πλούτη, γι’ αυτό και το αργό πετρέλαιο έχει χαρακτηριστεί «μαύρος χρυσός». Όταν οι τιμές ανεβαίνουν, οι παραγωγοί συνήθως βγαίνουν κερδισμένοι, ενώ οι καταναλωτές βγαίνουν ζημιωμένοι.<br /><br />Αλλά αυτή δεν είναι η συνηθισμένη κρίση τιμών του πετρελαίου. Η Μέση Ανατολή παραμένει το επίκεντρο της προσφοράς, με το Στενό του Ορμούζ να αποτελεί την κύρια αρτηρία της. Ο αντίκτυπος ενός de facto αποκλεισμού και των επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές στην περιοχή έχει πλήξει παραγωγούς του Κόλπου όπως το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, καθώς η Τεχεράνη στοχεύει τους συμμάχους της Αμερικής.<br /><br />Καθώς οι πελάτες αναζητούν εναλλακτικές πηγές, χώρες όπως η Νορβηγία και ο Καναδάς ενδέχεται να βγουν κερδισμένες. Αφού η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022 και πολλές χώρες προσπάθησαν να απεξαρτηθούν από το ρωσικό φυσικό αέριο, η Νορβηγία κατάφερε να αυξήσει την παραγωγή της και να επωφεληθεί από την κατάσταση.<br /><br />Εν τω μεταξύ, ο υπουργός Ενέργειας του Καναδά, Τιμ Χότζσον, έσπευσε να παρουσιάσει τη χώρα του ως «έναν σταθερό, αξιόπιστο, προβλέψιμο και βασισμένο σε αξίες παραγωγό ενέργειας», αλλά υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το κατά πόσο μπορεί να αυξήσει την παραγωγή της.<br /><br />Αντίθετα, η Ρωσία είναι αυτή που θα μπορούσε να βγει μεγαλύτερη νικήτρια. Καθώς η Ουάσιγκτον χαλαρώνει τους κανόνες για να ανακουφίσει την παγκόσμια κρίση εφοδιασμού, οι πωλήσεις αργού πετρελαίου της Ρωσίας προς την Ινδία έχουν σημειώσει άνοδο κατά 50%.<br /><br />Ορισμένες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι η Μόσχα θα μπορούσε να κερδίσει έως και 5 δισ. δολάρια επιπλέον μέχρι τα τέλη Μαρτίου και να βρίσκεται σε τροχιά για το μεγαλύτερο έτος εσόδων από καύσιμα από το 2022. Η Αμερική διακινδυνεύει να προσφέρει στη Μόσχα ένα τεράστιο κέρδος εις βάρος των χωρών του Κόλπου.<br /><br />Υπάρχουν και άλλοι πιθανοί κερδισμένοι. Καθώς ορισμένες χώρες αυξάνουν τη χρήση άνθρακα, αυτό αποτελεί μια δελεαστική ευκαιρία για μεγάλους εξαγωγείς όπως η Ινδονησία, καθώς η τιμή αυτού του καυσίμου αυξάνεται επίσης.<br /><br />Και οι χαμένοι<br /><br />Τι γίνεται με τις ίδιες τις ΗΠΑ; Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι όταν το πετρέλαιο ανεβαίνει, οι ΗΠΑ «βγάζουν πολλά χρήματα». Σίγουρα, οι αμερικανοί παραγωγοί πετρελαίου θα μπορούσαν να είναι σε καλό δρόμο για να αποκομίσουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον εσόδων φέτος, αν οι τιμές του αργού παραμείνουν στα τρέχοντα επίπεδα.<br /><br />Αλλά αυτό δεν κάνει τις ΗΠΑ καθαρό κερδισμένο. Πρώτον, επειδή ορισμένοι παραγωγοί είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στις αναταραχές στη Μέση Ανατολή. Η ExxonMobil, για παράδειγμα, έχει δραστηριότητες στο βιομηχανικό κέντρο Ras Laffan του Κατάρ, όπου η παραγωγή έχει διακοπεί από τις αρχές Μαρτίου και το οποίο έχει πλέον πληγεί από ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις, προκαλώντας «εκτεταμένες ζημιές».<br /><br />Δεύτερον, μετά από χρόνια μείωσης της παραγωγικής ικανότητας λόγω της πτώσης των τιμών χονδρικής, πολλοί παραγωγοί σχιστολιθικού πετρελαίου δεν μπορούν να αυξήσουν γρήγορα την παραγωγή τους. Και το πιο σημαντικό από όλα: σε κατά κεφαλήν βάση, οι Αμερικανοί είναι οι μεγαλύτεροι καταναλωτές πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πλανήτη. Από την αύξηση της θέρμανσης κατά τους σκληρούς χειμώνες των Μεσοδυτικών Πολιτειών έως την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών κατά τη διάρκεια της περιόδου των μετακινήσεων, είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στις διακυμάνσεις των τιμών των ορυκτών καυσίμων.<br /><br />Οι οικονομολόγοι της Oxford Economics προειδοποιούν ότι αν οι τιμές του πετρελαίου ανέβουν στα 140 δολάρια – και παραμείνουν εκεί – η οικονομία κινδυνεύει να συρρικνωθεί. Φυσικά, οι Αμερικανοί δεν είναι οι μόνοι που αντιμετωπίζουν αυτή την ευπάθεια. Η εξάρτηση των ευρωπαίων καταναλωτών – και ειδικά εκείνων στο Ηνωμένο Βασίλειο – από το εισαγόμενο φυσικό αέριο σημαίνει μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη.<br /><br />Και αυτό θα συμβεί μέσω του πλήγματος στον πληθωρισμό: οι εξελίξεις στην αγορά τις τελευταίες εβδομάδες θα μπορούσαν να προσθέσουν περίπου 0,5% στον πληθωρισμό αργότερα μέσα στο έτος, αν συνεχιστούν, καθώς οι αυξήσεις των τιμών μεταφέρονται σε είδη όπως τα λιπάσματα και τα έξοδα μεταφοράς.<div><br />Μεγαλύτερες αντοχές<br /><br />Τα καλά νέα είναι ότι, καθώς έχει γίνει πιο ενεργειακά αποδοτική με την πάροδο των ετών, η Δύση γενικά είναι πιο ανθεκτική στις διακυμάνσεις των τιμών της ενέργειας από ό,τι στο παρελθόν. Ωστόσο, με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο να καλύπτουν, για παράδειγμα, περισσότερο από το ήμισυ της κατανάλωσης ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι οδηγοί, οι λογαριασμοί θέρμανσης των νοικοκυριών και οι λογαριασμοί των ενεργοβόρων τομέων, όπως η μεταποίηση, παραμένουν εκτεθειμένοι – κάτι που ισχύει σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο.<br /><br />Μεγάλο μέρος του αντίκτυπου εξαρτάται όχι μόνο από τη μελλοντική πορεία των τιμών, αλλά και από τις αντιδράσεις των κυβερνήσεων, κάτι που αποτελεί θέμα έντονων συζητήσεων. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλές κυβερνήσεις διστάζουν να εξετάσουν το ενδεχόμενο μεγάλης κλίμακας σχεδίων διάσωσης, καθώς και τα δικά τους δημόσια οικονομικά βρίσκονται υπό πίεση. Η αντίδραση των αγορών ομολόγων στον κίνδυνο αύξησης του πληθωρισμού απειλεί να προσθέσει δισεκατομμύρια στο κόστος των ήδη χρεωμένων χωρών.</div><div><br />Πρόβλημα στην Ασία<br /><br />Φυσικά, όμως, η μεγαλύτερη άμεση απειλή αφορά τους συνήθεις πελάτες του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου που ρέουν ανατολικά μέσω του Στενού του Ορμούζ. Η Ασία προμηθεύεται το 59% του αργού πετρελαίου της από τη Μέση Ανατολή, ενώ η Νότια Κορέα έως και το 70%. Καθώς οι μετοχές εκεί έχουν υποχωρήσει λόγω ανησυχιών για διακοπές εφοδιασμού και κόστος, οι πολιτικοί έχουν επίσης προειδοποιήσει για τον κίνδυνο που διατρέχει η βιομηχανία κατασκευής μικροτσίπ της χώρας.<br /><br />Η Νότια Κορέα κατασκευάζει πάνω από το ήμισυ των τσιπ μνήμης παγκοσμίως. Αλλού, ο περιορισμός των καυσίμων, η τετραήμερη εβδομάδα εργασίας και το κλείσιμο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων συγκαταλέγονται στα μέτρα που έχουν εισαγάγει χώρες όπως η Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές και οι Φιλιππίνες.<br /><br />Ωστόσο, οι μεγαλύτεροι καταναλωτές της ηπείρου έχουν μείνει σχετικά ανεπηρέαστοι, χάρη στον προγραμματισμό και τη διπλωματία. Η Κίνα διαθέτει αποθέματα που επαρκούν για αρκετούς μήνες κατανάλωσης και, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει αυξήσει τις αγορές της από το Ιράν. Το ίδιο ισχύει και για την Ινδία, καθώς εκμεταλλεύεται επίσης αυτό το προσωρινό «πράσινο φως» για να στραφεί προς τη Ρωσία.<br /><br />Το τι ακριβώς θα συμβεί θα εξαρτηθεί φυσικά από τις μελλοντικές εξελίξεις σε αυτόν τον σύγκρουση. Ωστόσο, είναι απίθανο, όπως σχεδίασε πριν από την έναρξη των επιθέσεων κατά του Ιράν, οι ΗΠΑ να είχαν προβλέψει πλήρως ορισμένες από αυτές τις οικονομικές συνέπειες. Και αν ο πόλεμος παραταθεί, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο κίνδυνος όχι μόνο για ζημίες στις επιμέρους χώρες, αλλά και για μετάδοση της κρίσης και παγκόσμιες επιπτώσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν ως τώρα από τη σύρραξη.

Από τα έξοδα θέρμανσης για τα νοικοκυριά στο Γιορκσάιρ έως τα κλειστά σχολεία στο Πακιστάν με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων, οι οικονομικές ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Από air war σε ground war: το σημείο μη επιστροφής. Tο σχέδιο για το Kharg Island και η ενεργειακή κρίση που αλλάζει τους όρους του πολέμου.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/us_marine-750x375-1.jpg"><img height="100" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/us_marine-750x375-1-696x348.jpg" width="755" /></a><br /><br />Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια φάση που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν απευκταία: την πιθανή μετάβαση από έναν πόλεμο αεροπορικών πληγμάτων και απομακρυσμένων επιχειρήσεων σε άμεση χερσαία εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στο επίκεντρο των σεναρίων βρίσκεται η κατάληψη του Kharg Island, του βασικού εξαγωγικού κόμβου πετρελαίου του Ιράν.<br /><br />Το σχέδιο, που σύμφωνα με αμερικανικά μέσα εξετάζεται σοβαρά στον Λευκό Οίκο, συνδέεται άμεσα με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ – της σημαντικότερης ενεργειακής αρτηρίας του πλανήτη. Με περίπου το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου να διέρχεται από το στενό, οποιαδήποτε διαταραχή δεν αποτελεί απλώς γεωπολιτικό γεγονός, αλλά συστημικό οικονομικό σοκ.<div><br />Η πραγματικότητα στο πεδίο<br /><br />Η μέχρι τώρα στρατηγική των ΗΠΑ, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, βασίστηκε σε αεροπορική ισχύ, πλήγματα υψηλής ακρίβειας και περιορισμένη έκθεση δυνάμεων. Όμως η πραγματικότητα στο πεδίο φαίνεται να επιβάλλει νέα δεδομένα. Οι ιρανικές δυνατότητες ασύμμετρης απάντησης – μέσω drones, πυραύλων και παρεμβολών στη ναυσιπλοΐα – καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολη τη διασφάλιση της ελεύθερης διέλευσης χωρίς φυσική παρουσία.<br /><br />Η ενδεχόμενη αποστολή πεζοναυτών για την κατάληψη ή τον έλεγχο κρίσιμων ενεργειακών υποδομών συνιστά ένα game changer. Δεν πρόκειται απλώς για κλιμάκωση. Πρόκειται για αλλαγή δόγματος: από την αποτροπή εξ αποστάσεως σε άμεσο έλεγχο του ενεργειακού πεδίου.<br /><br />Το timing δεν είναι τυχαίο. Η ενεργειακή κρίση που συνοδεύει τον πόλεμο έχει ήδη λάβει ιστορικές διαστάσεις. Οι τιμές του πετρελαίου παραμένουν σε επίπεδα που απειλούν να πυροδοτήσουν νέο κύκλο πληθωρισμού, ενώ οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές στον Κόλπο εντείνουν την αβεβαιότητα για την παγκόσμια προσφορά. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ουάσιγκτον δεν επιχειρεί μόνο να κερδίσει έναν πόλεμο – επιχειρεί να σταθεροποιήσει το ίδιο το ενεργειακό σύστημα.</div><div><br />Ένα νέο πιο σύνθετο μέτωπο<br /><br />Ωστόσο, το πέρασμα σε χερσαίες επιχειρήσεις ανοίγει ένα νέο, πολύ πιο σύνθετο μέτωπο. Η ιστορία των αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δείχνει ότι η είσοδος είναι εύκολη, αλλά η έξοδος εξαιρετικά δύσκολη. Το πολιτικό κόστος, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς, ενδέχεται να αποδειχθεί δυσανάλογο των αρχικών στόχων.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι αν η σύγκρουση θα κλιμακωθεί – αλλά πόσο βαθιά. Αν το Kharg Island μετατραπεί σε πεδίο άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης, τότε ο πόλεμος θα έχει περάσει οριστικά το σημείο μη επιστροφής.<br /><br />Και μαζί του, η παγκόσμια οικονομία θα εισέλθει σε μια νέα φάση: όχι απλώς αυξημένου ρίσκου, αλλά διαρκούς γεωπολιτικής αστάθειας, όπου η ενέργεια δεν θα είναι πλέον μόνο οικονομικό αγαθό, αλλά πεδίο στρατιωτικού ελέγχου.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από air war σε ground war: το σημείο μη επιστροφής. Tο σχέδιο για το Kharg Island και η ενεργειακή κρίση που αλλάζει τους όρους του πολέμου.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια φάση που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν απευκταία: την πιθανή μετάβαση από έναν πόλεμο αεροπορικών...

Διαβάστε την συνέχεια

Θράκη: Το τουρκικό παρακράτος «στρατολογεί» νέους και προωθεί το πολιτικό Ισλάμ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/thrakic.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1200" data-original-width="1900" height="126" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/thrakic.jpg" width="669" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το προξενείο της Τουρκίας στη Θράκη εργάζεται στις σκιές</span></h3> <b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Μια απέλπιδα προσπάθεια ανασύνταξης του τουρκικού παρακρατικού μηχανισμού στη Θράκη φέρνει στο φως το RodopiPress και ο Νίκος Αρβανίτης, με το προξενείο να επιχειρεί να δημιουργήσει νέα παραθεσμικά δίκτυα στοχεύοντας στη νεολαία, εν μέσω μαζικής στροφής της μειονοτικής κοινωνίας μακριά από τα συμφέροντα της Άγκυρας.<br /><br />Το βράδυ της Παρασκευής, Τούρκος πρόξενος παραθέτει «ευχαριστήριο» γεύμα σε ταβέρνα οικισμού της Ροδόπης, με προσκεκλημένους περίπου 150 νέους από χωριά ολόκληρης της περιοχής. Η εκδήλωση συνιστά επίσημη παραδοχή μιας συστηματικής προσπάθειας εξαπάτησης, η οποία είχε προαναγγελθεί και σε προηγούμενο δείπνο ιφτάρ στην παρανόμως λειτουργούσα ΤΕΝΚ.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/thraki3.jpg" width="640" /><br /><br /><div>Η κατάρριψη του αφηγήματος για τα ιφτάρ<br /><br />Κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, το προξενείο παρουσίαζε τα ιφτάρ ως «αυθόρμητες πρωτοβουλίες των χωριών». Το γεύμα, ωστόσο, αποκαλύπτει τον πραγματικό ενορχηστρωτή: πίσω από τις εκδηλώσεις δεν βρίσκονται η τοπική κοινωνία, οι θεσμικοί φορείς ή οι νόμιμες μουφτείες, αλλά το προξενείο και παρακρατικές δομές που τελούν υπό τον έλεγχό του, με αδιαφανή μηχανισμό χρηματοδότησης.<br /><br />Η αποδοχή της πρόσκλησης από τους νέους εκλαμβάνεται από τον προξενικό μηχανισμό ως de facto αναγνώριση της κυριαρχίας του επί των παραδοσιακών δομών της μειονότητας.<br />Εργαλειοποίηση της θρησκείας και το «μανιφέστο» με το εθνόσημο<br /><br />Η στρατηγική, σε απόλυτο συντονισμό με την τουρκική πρεσβεία, ολισθαίνει πλέον ανοιχτά στην προώθηση του Πολιτικού Ισλάμ, επιχειρώντας να χρησιμοποιήσει τη θρησκεία ως εργαλείο ελέγχου και την πίστη ως μέσο διαχωρισμού.<br /><br />Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φωτογραφία που «καίει»: ο Τούρκος πρέσβης απεικονίζεται εντός τεμένους στην ελληνική Θράκη, με την τουρκική σημαία και το εθνόσημο να δεσπόζουν προκλητικά πάνω από το μιχράμπ, στον τοίχο του λατρευτικού χώρου.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/thraki1.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Το ερώτημα προς την ελληνική Πολιτεία<br /><br />Η εικόνα αυτή γεννά ένα ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά προς την ελληνική Πολιτεία και τους αρμόδιους θεσμούς:<br /><br />Πώς είναι δυνατόν ξένος διπλωμάτης να εισέρχεται σε λατρευτικό χώρο εντός της ελληνικής επικράτειας και να φωτογραφίζεται υπό το εθνικό σύμβολο άλλης χώρας, μετατρέποντας ουσιαστικά το τέμενος σε χώρο τουρκικής δικαιοδοσίας;</div><div><br />Εκβιασμοί και εκμαυλισμοί. Η αλλαγή κλίματος στη Θράκη<br /><br />Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο προξενικός μηχανισμός, αντιμέτωπος με την αποτυχία των πρόσφατων εκδηλώσεών του, καταφεύγει πλέον σε κάθε μέσο για να εξαναγκάσει τους μουσουλμάνους της περιοχής να συμμετάσχουν:Εκμαυλισμός: Υποσχέσεις και παροχές σε όσους δέχονται να αποτελέσουν «εργαλεία» της Άγκυρας.<br />Εκβιασμοί: Πιέσεις και έμμεσες απειλές κατά όσων επιλέγουν τον δρόμο της θεσμικής νομιμότητας.<br /><br />Παρά τις πιέσεις, το κλίμα στη Θράκη μεταβάλλεται. Η μειονοτική κοινωνία αρχίζει σταδιακά να εμπιστεύεται τους επίσημους θεσμούς της ελληνικής Πολιτείας και να απομονώνει όσους εκτελούν εντολές από την Άγκυρα.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/thraki2.jpg" width="640" /><br /><br />Η πρωτοβουλία να «αγοραστεί» η συνείδηση της νεολαίας με ένα δείπνο αποτελεί την πλέον ηχηρή απόδειξη της πολιτικής γύμνιας ενός παρακρατικού μηχανισμού που καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων του των αποτυχιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θράκη: Το τουρκικό παρακράτος «στρατολογεί» νέους και προωθεί το πολιτικό Ισλάμ.

Το προξενείο της Τουρκίας στη Θράκη εργάζεται στις σκιές   Γιάννης Κολεΐδης Μια απέλπιδα προσπάθεια ανασύνταξης του τουρκικού παρακρατικού μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ρωσία πρότεινε περιορισμό των πληροφοριών προς το Ιράν με αντάλλαγμα τη διακοπή της αμερικανικής στήριξης στην Ουκρανία.

<img height="126" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/TRUMP-PUTIN-630x396.jpg" width="749" /><br /><br />Η Ρωσία κατέθεσε πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέροντας τη μείωση της συνεργασίας της με το Ιράν στον τομέα των πληροφοριών -συμπεριλαμβανομένης της παρακράτησης στοιχείων για τις αμερικανικές στρατιωτικές θέσεις στη Μέση Ανατολή- με αντάλλαγμα τη διακοπή της παροχής πληροφοριών από την Ουάσιγκτον προς την Ουκρανία.<br /><br />Αυτό αναφέρει το Politico, επικαλούμενο δύο πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ιδέα διατυπώθηκε από τον απεσταλμένο του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, Κίριλ Ντμίτριεφ, σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Μαϊάμι με τους Αμερικανούς απεσταλμένους Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ.<br /><br />Η πρόταση τελικά απορρίφθηκε από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.<br /><br />Ωστόσο, ο Ντμίτριεφ χαρακτήρισε αργότερα το δημοσίευμα του Politico ως «ψευδές» (fake) με ανάρτησή του στην πλατφόρμα «Χ».<div><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ρωσία πρότεινε περιορισμό των πληροφοριών προς το Ιράν με αντάλλαγμα τη διακοπή της αμερικανικής στήριξης στην Ουκρανία.

Η Ρωσία κατέθεσε πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέροντας τη μείωση της συνεργασίας της με το Ιράν στον τομέα των πληροφοριών -συμπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν ανησυχεί μην χάσει κατεχόμενα νησιά στον Κόλπο κι απειλεί τα Εμιράτα (ΗΑΕ).

<img height="112" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/HORMUZ-ISLANDS-630x352.jpg" width="771" /><br /><br />Οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν προειδοποιούν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) να μην επιτρέψουν τη διεξαγωγή επιθέσεων από το έδαφός τους εναντίον δύο αμφισβητούμενων-κατεχόμενων (από το Ιράν) νησιών στον Κόλπο, κοντά στα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ.<br /><br />«Προειδοποιούμε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ότι, εάν προέλθει οποιαδήποτε περαιτέρω επιθετική ενέργεια από το έδαφός τους κατά των ιρανικών νησιών Αμπού Μούσα και Μεγάλη Τουνμπ στον Περσικό Κόλπο, οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του Ιράν θα υποβάλουν το Ρας Αλ Χάιμα των ΗΑΕ σε σφοδρά πλήγματα», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το επιχειρησιακό αρχηγείο Χατάμ Αλ-Ανμπίγια, την οποία μετέδωσε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Τασνίμ.<br /><br />Τα νησιά Αμπού Μούσα και Μεγάλη Τουνμπ, τα οποία κατέχονται από το Ιράν αλλά διεκδικούνται από τα ΗΑΕ, αποτελούν εδώ και καιρό σημείο τριβής μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Τα νησιά βρίσκονται στον Κόλπο, κοντά στην είσοδο των Στενών του Ορμούζ, από όπου υπό κανονικές συνθήκες διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.<br /><br />Ωστόσο, η θαλάσσια κυκλοφορία έχει διαταραχθεί από τον περιφερειακό πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε με τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου και έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το Ιράν κατηγορεί τα κράτη του Κόλπου ότι επιτρέπουν στις αμερικανικές δυνάμεις να πραγματοποιούν επιθέσεις από τα εδάφη τους και, καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, έχει εξαπολύσει επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον στόχων που χαρακτηρίζει ως «αμερικανικά συμφέροντα» στις χώρες αυτές.<br /><br />Τα κράτη του Κόλπου έχουν επανειλημμένα αρνηθεί αυτές τις κατηγορίες, δηλώνοντας ήδη πριν από τον πόλεμο ότι δεν θα επέτρεπαν τη χρήση του εδάφους ή του εναέριου χώρου τους για επιθέσεις εναντίον του Ιράν.<br />Το ιστορικό της κατάληψης του Αμπού Μούσα και των νησιών Τουνμπ από το Ιράν<br /><br />Η κατάληψη του Αμπού Μούσα και των νησιών Μεγάλη και Μικρή Τουνμπ από το Πολεμικό Ναυτικό του Αυτοκρατορικού Ιράν έλαβε χώρα στις 30 Νοεμβρίου 1971, αμέσως μετά την απόσυρση των βρετανικών δυνάμεων από την περιοχή.<br /><br />Τα νησιά αυτά, στρατηγικά τοποθετημένα στα Στενά του Ορμούζ, αποτέλεσαν το επίκεντρο μιας μακροχρόνιας εδαφικής διένεξης μεταξύ του Ιράν και των εμιράτων Ρας Αλ Χάιμα (για τις Τουνμπ) και <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%B1">Σάρτζα</a> (για το Αμπού Μούσα).<div><br />Το χρονικό της επιχείρησης<br /><br />Στις 29 Νοεμβρίου 1971, το Ιράν και ο ηγεμόνας της Σάρτζα υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεννόησης (MoU) για τη συνδιοίκηση του Αμπού Μούσα, το οποίο προέβλεπε την παρουσία ιρανικών στρατευμάτων και τοπικού αστυνομικού τμήματος της Σάρτζα, με ίση κατανομή των εσόδων από το πετρέλαιο.<br /><br />Ωστόσο, ο ηγεμόνας του Ρας Αλ Χάιμα, Σεΐχης Σακρ μπιν Μοχάμεντ Αλ Κασίμι, αρνήθηκε οποιαδήποτε συμφωνία.<br /><br />Σύγκρουση στις Τουνμπ: Κατά την απόβαση των ιρανικών δυνάμεων στις 29 Νοεμβρίου, σημειώθηκαν συμπλοκές στη Μεγάλη Τουνμπ. Ο επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος, Σάλεμ Σουχάιλ μπιν Χαμίς, αρνήθηκε να υποστείλει τη σημαία και έπεσε νεκρός από πυρά. Συνολικά, σκοτώθηκαν τέσσερις αστυνομικοί του Ρας Αλ Χάιμα και τρεις Ιρανοί στρατιώτες.<br /><br />Κατάληψη του Αμπού Μούσα: Στις 30 Νοεμβρίου, ιρανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στο Αμπού Μούσα, καταλαμβάνοντας το τμήμα που προέβλεπε το Μνημόνιο, με τον τότε Ιρανό Πρωθυπουργό να ανακοινώνει την αποκατάσταση της κυριαρχίας της Τεχεράνης στα νησιά.<br />Πολιτικές συνέπειες και διεθνείς αντιδράσεις<br /><br />Μετά την κατάληψη, τα εμιράτα της Σάρτζα και του Ρας Αλ Χάιμα προσχώρησαν στα νεοσύστατα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), τα οποία κληρονόμησαν τη διένεξη.<br /><br />Ιράν: Υποστηρίζει ότι τα νησιά αποτελούσαν μέρος της Περσικής Αυτοκρατορίας από τον 6ο αιώνα π.Χ. και αρνείται κάθε διαμεσολάβηση, θεωρώντας τα αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειάς του.<br /><br />ΗΑΕ: Χαρακτηρίζουν τα νησιά ως «κατεχόμενα» και ζητούν σταθερά την επίλυση της διαφοράς μέσω απευθείας διαπραγματεύσεων ή προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ).<br />Η στάση της διεθνούς κοινότητας (έως το 2026)<br /><br />Η ένταση παραμένει αμείωτη, με τη διεθνή κοινότητα να τοποθετείται ως εξής:<br /><br />Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου & Αραβικός Σύνδεσμος: Υποστηρίζουν πλήρως την κυριαρχία των ΗΑΕ και καταδικάζουν την ιρανική κατοχή.<br /><br />Ευρωπαϊκή Ένωση: Σε κοινές δηλώσεις (2024, 2025), κάλεσε το Ιράν να τερματίσει την κατοχή, κάνοντας λόγο για παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />ΗΠΑ & Μεγάλη Βρετανία: Τάσσονται υπέρ μιας ειρηνικής επίλυσης μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου.<br /><br />Κίνα & Ρωσία: Παρά τους στενούς δεσμούς τους με την Τεχεράνη, έχουν προσυπογράψει κείμενα που καλούν σε διμερείς διαπραγματεύσεις, προκαλώντας την έντονη διπλωματική αντίδραση του Ιράν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν ανησυχεί μην χάσει κατεχόμενα νησιά στον Κόλπο κι απειλεί τα Εμιράτα (ΗΑΕ).

Οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν προειδοποιούν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) να μην επιτρέψουν τη διεξαγωγή επιθέσεων από το έδαφός τους εναν...

Διαβάστε την συνέχεια

Έχει “θεολογική διάσταση” το γενικευμένο γεωπολιτικό χάος; (vid)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT_Jk4njulr30TJApQP-GOl5PxOv_obFxuybw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT_Jk4njulr30TJApQP-GOl5PxOv_obFxuybw&s" width="690" /></a></div><br /><div>Στις “Αντιθέσεις”, μια μεγάλη συζήτηση για την “γυμνή ισχύ” και την “γυμνή μετάβαση”, σε ένα νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον με παγκόσμιες επιπτώσεις και την άβυσσο του πολεμικού σπιράλ σε Μέση και Δυτική Ανατολή από την μετωπική σύγκρουση που προχώρησαν ΗΠΑ- Ισραήλ έναντι του Ιράν.</div><br />Ανοίγουμε για πρώτη φορά μια μεγάλη συζήτηση για την “Θεολογία της Ισχύος” και κατά πόσο αυτή αποτελεί όντως το αόρατο κομμάτι της αμερικανικής γεωστρατηγικής, κατεδαφίζοντας διεθνείς κανόνες και ότι έχει απομείνει στη λειτουργία του διεθνούς δικαίου και των διεθνών σχέσεων…<br /><br />>Πώς συνδέεται η επίθεση στο Ιράν με τις αγγλοσαξονικές και κυρίως τις αμερικανικές γεωπολιτικές θεωρίες και πρακτικές; Ποιες μπορεί να είναι τόσο οι ορατές όσο και αόρατες, οι άμεσες και διάχυτες σε βάθος χρόνου συνέπειες σε όλο τον κόσμο;<br /><br />>Η γενικευμένη εικόνα «Άγριας Δύσης», στρατιωτικά, διπλωματικά, στην ενέργεια, τις μεταφορές και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, με την άνοδο των τιμών, την ακρίβεια και την ανυπολόγιστη ανακατανομή πόρων και συνεπειών στην οικονομία.<br /><br />>Ορθολογισμός ή στρατηγικό αδιέξοδο η επίθεση στο Ιράν, με ρεαλιστικούς στόχους ή το μετέωρο βήμα στο χάος για την διοίκηση Τραμπ και το Ισραήλ του Νετανιάχου;<br /><br />>Πού οδηγεί το ίδιο το Ισραήλ η στρατηγική του και ποια η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή με το Παλαιστινιακό στα αζήτητα;<br /><br />>Τα όρια και η στρατηγική του Ιράν και πόσο πιθανός είναι ο διαμελισμός του ως κρατική υπόσταση;<br /><br />>Ο ρόλος, η στάση και οι συνέπειες για τους άλλους δρώντες ισχύος όπως η Κίνα και η Ρωσία, η Ινδία αλλά και η νέα πραγματικότητα για τα καθεστώτα του Περσικού Κόλπου και την Μέση Ανατολή.<br /><br />>Μπορεί να υπάρξει στρατιωτική νίκη και σε τι χρονικό βάθος και ποια είναι η γνήσια στρατηγικά νίκη και για ποιόν;<br /><br />>Υπάρχει μια βαθύτερη και πιο μακρόπνοη γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ πίσω από την επίθεση αυτήν;<br /><br />>Μπορεί να πάμε σε πυρηνικό πόλεμο;<br /><br />>Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες των εξελίξεων για την Ελλάδα, την Κύπρο και όλους τους δρώντες στην Ανατολική Μεσόγειο; Άμεσα και σε βάθος χρόνο.<br /><br />>Ποιοι οι κίνδυνοι και ποιες οι ευκαιρίες σε μια εποχή γυμνής μετάβασης γεωστρατηγικά;<br /><br />>Μπορείς δια των βομβαρδισμών να επιτύχεις τη δημιουργία ενός φιλικού κράτους; Ή ισχύει η παράνοια του “Fucking for Virginity”;<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="370" src="https://www.youtube.com/embed/4e31r1hm4jM" width="672" youtube-src-id="4e31r1hm4jM"></iframe></div><br /><div><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έχει “θεολογική διάσταση” το γενικευμένο γεωπολιτικό χάος; (vid)

Στις “Αντιθέσεις”, μια μεγάλη συζήτηση για την “γυμνή ισχύ” και την “γυμνή μετάβαση”, σε ένα νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον με...

Διαβάστε την συνέχεια

ΕΝΤΟΣ βεληνεκούς των βαλλιστικών του Ιράν το… εντελώς “γυμνό” λεκανοπέδιο της Αττικής!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTHdE2PYeTGLsafCamrNrmOgtxc98QCyjyZBQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTHdE2PYeTGLsafCamrNrmOgtxc98QCyjyZBQ&s" width="669" /></a></div><br /><div><br /></div>Στόχος ιρανικής πυραυλικής επίθεσης έγινε η αμερικανοβρετανική στρατιωτική βάση στη νήσο Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, όπως μεταδίδει σήμερα η εφημερίδα Wall Street Journal που επικαλείται πληροφορίες από Αμερικανούς αξιωματούχους.<div><br />Ειδικότερα, σύμφωνα με το δημοσίευμα της WSJ, το Ιράν εκτόξευσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της βάσης (εξελιγμένος Khorramshahr-4;), αλλά κανείς εξ αυτών δεν έπληξε τον στόχο του. Ένας βαλλιστικός πύραυλος αυτοκαταστράφηκε στο μέσον της πορείας προς το στόχο και ο δεύτερος αναχαιτίστηκε. H Wall Street Journal επισημαίνει πως η συγκεκριμένη επίθεση σηματοδοτεί μια προσπάθεια της Τεχεράνης να απειλήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε μεγάλη απόσταση από την περιοχή του Περσικού Κόλπου.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή είναι μεγάλης σημασίας και για την Ελλάδα… Διότι μέχρι στιγμής γνωρίζαμε ότι το βεληνεκές του ιρανικού βαλλιστικού οπλοστασίου δεν ξεπερνάει τα 2.000 χιλιόμετρα, ενώ το Ντιέγκο Γκαρσία βρίσκεται σε απόσταση σχεδόν 4.000 χιλιομέτρων από το Ιράν! Η απόσταση της Αθήνας είναι όμως 2.500 χιλιόμετρα, με τη νέα εκτίμηση για τη δυνατότητα των Ιρανών να πλήξουν στόχους να φτάνει πλέον σχεδόν… μέχρι το Παρίσι! Άρα το πυραυλικό οπλοστάσιο της Τεχεράνης, δεν διαθέτει μόνο βαλλιστικούς πυραύλους “μέσου βεληνεκούς” (MRBM: Medium-Range Ballistic Missiles / 1000-3.000 χλμ.), αλλά και “ενδιάμεσου βεληνεκούς” (IRBM: Intermediate-Range Ballistic Missiles / 3.000-5.500 χλμ.).<br /><br />Με αυτό ως δεδομένο, αφενός αποδεικνύεται πως ο αιφνιδιασμός είναι οργανικό στοιχείο του πολεμικού φαινομένου. Άρα, η απόφαση να μείνει χωρίς την παραμικρή αντιβαλλιστική προστασία το λεκανοπέδιο της Αττικής, αφού οι μοίρες των Patriot έχουν όλες απομακρυνθεί, σε συνδυασμό ότι -έστω διασταλτικά και έμμεσα- η Τεχεράνη θα μπορούσε να θεωρήσει την Ελλάδα ως εμπλεκόμενη χώρα στον πόλεμο, παρά τον αμυντικό χαρακτήρα της συνδρομής της, θα μπορούσε να τη μετατρέψει σε στόχο.<br /><br />Το ζήτημα οφείλει να απασχολήσει το ελληνικό αμυντικό επιτελείο άμεσα. Χωρίς καμιά αμφιβολία… Αποδεικνύεται στην πράξη ότι ο σχεδιασμός και οι επιλογές που έγιναν βασίστηκαν σε λανθασμένες παραδοχές, χωρίς να ληφθεί υπόψη το ενδεχόμενο να μη γνωρίζουμε τις πραγματικές δυνατότητες του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, το οποίο “παίζει τα ρέστα του” για να επιβιώσει. Ασχέτως εάν ο πόλεμος αφήσει καμμένη γη στη χώρα.<br /><br />Το νέο αυτό δεδομένο αλλάζει τους υπολογισμούς και τους συσχετισμούς του πολέμου και σε άλλα επίπεδα. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι πέραν της δυνατότητας να πληγεί οποιοσδήποτε αντίπαλος με κάποιο βαλλιστικό βλήμα που φέρει συμβατική κεφαλή, είναι ένα μόνο μέρος της δυνητικής απειλής. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι είναι φορείς όπλων μαζικής καταστροφής, αφού η κεφαλή μπορεί να είναι πυρηνική, βιολογική, χημική.<div><br />Game changer;<br /><br />Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο, ότι τόσο οι Αμερικανοί όσο και Ισραηλινοί, κυρίως οι δεύτερο, θα αξιοποιήσουν δεόντως το νέο αυτό δεδομένο, εάν αποδειχθεί ότι όντως υπήρξαν πλήγματα στη νήσο Ντιέγκο Γκαρσία, ανεξαρτήτως εάν αναχαιτίστηκαν. Ο ένας βαλλιστικός πύραυλος φέρεται να καταστράφηκε μόνος του στο μέσον της διαδρομής και ένας ακόμα αναχαιτίστηκε από αντιτορπιλικό κατευθυνομένων βλημάτων του US Navy με βλήμα αναχαίτισης SM-3.<br /><br />Ιερουσαλήμ και Ουάσινγκτον πρέπει να αναμένεται πως θα χρησιμοποιήσουν την εξέλιξη για να αποδείξουν ότι η καταφυγή τους στο πολεμικό εργαλείο ήταν απολύτως αναγκαία και ότι η πραγματική απειλή ήταν πολύ πιο σοβαρή από αυτή που κατανοούσε ο υπόλοιπος κόσμος, που θα κατηγορηθεί ότι “κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου”.<br /><br />Πέραν της επανεξέτασης της άμυνας του λεκανοπεδίου, το ελληνικό στρατιωτικό επιτελείο θα πρέπει να επαγρυπνεί γενικότερα, δεδομένης της γειτνίασης με χώρα που διαθέτει πολύ μεγάλο και διαρκώς διευρυνόμενο βαλλιστικό οπλοστάσιο. Σε συνδυασμό με πυρηνικό πρόγραμμα. “Για ειρηνικούς σκοπούς” φυσικά…. Είπε ποτέ κανείς κάτι διαφορετικό όμως;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

ΕΝΤΟΣ βεληνεκούς των βαλλιστικών του Ιράν το… εντελώς “γυμνό” λεκανοπέδιο της Αττικής!

Στόχος ιρανικής πυραυλικής επίθεσης έγινε η αμερικανοβρετανική στρατιωτική βάση στη νήσο Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, όπως μεταδίδει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν φλέγεται, αλλά Ρώσοι και Κινέζοι δεν βιάζονται: Αδυναμία ή επιλογή;

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/22603984559.png"><img height="102" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/22603984559.png.pagespeed.ce.g5OEJBvZ7U.png" width="743" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Ηταν Ιανουάριος του 2024, όταν το Ιράν εντάχθηκε στην ομάδα των BRICS, παίρνοντας θέση δίπλα στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότια Αφρική· και Οκτώβριος του 2024, όταν πήρε μέρος για πρώτη φορά ως κανονικό μέλος σε Σύνοδο Κορυφής των BRICS.<br /><br />Μάλιστα στις επίσημες φωτογραφίες της εν λόγω Συνόδου, που είχε πραγματοποιηθεί επί ρωσικού εδάφους, στην πόλη Καζάν, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν στέκεται δίπλα στον Εμιρατινό σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ Αλ Ναχιάν. Παράξενο; Όχι με τα τότε δεδομένα. Ιράν και Εμιράτα είχαν άλλωστε ενταχθεί ταυτόχρονα στις τάξεις της ομάδας των BRICS.<br /><br />Σχεδόν δύο χρόνια μετά ωστόσο, το κλίμα έχει πια αλλάξει άρδην, με τους Ιρανούς να βομβαρδίζουν τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις, των ΗΑΕ συμπεριλαμβανομένων, και τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας των BRICS να παρακολουθούν από απόσταση, χωρίς να παρεμβαίνουν, καθώς το Ιράν δέχεται συντριπτικά πλήγματα από Αμερικανούς και Ισραηλινούς.<br /><br />Προτού ξεκινήσουν οι αμερικανοϊσραηλινές επιχειρήσεις κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι ήταν, φαινομενικά έστω, οι «καλύτεροι φίλοι» των Ιρανών, από τους οποίους προμηθεύονταν drones οι μεν, ενέργεια οι δε. Οι Ρώσοι είχαν μάλιστα συνάψει με το Ιράν, μέσα στο 2025, και μια αξιοσημείωτη 20ετή συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης.<br /><br />Όταν όμως η Τεχεράνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια υπαρξιακών διαστάσεων απειλή μετά τις 28 Φεβρουαρίου, τη μεγαλύτερη που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει μετά το 1979, το Πεκίνο και η Μόσχα δεν έσπευσαν να τη συνδράμουν, τουλάχιστον όχι εμφανώς και όχι στον βαθμό που θα περίμενε κανείς.<br /><br />Γιατί; Απλώς επειδή δεν μπορούν ή μήπως επειδή δεν θέλουν;<br /><br />Μόσχα και Πεκίνο έχουν άλλες προτεραιότητες αυτήν την περίοδο. Αυτό είναι σαφές. Οι μεν Ρώσοι την Ουκρανία, οι δε Κινέζοι την Ταϊβάν.<br /><br />Η στρατιωτική εμπλοκή των Αμερικανών στο μέτωπο του Ιράν, με τον τρόπο μάλιστα με τον οποίο εξελίσσεται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, θα μπορούσε ίσως να ωφελήσει τους Ρώσους και τους Κινέζους εξ αντανακλάσεως, τόσο σε πρακτικό επίπεδο, καθώς αποσπά την προσοχή και τους πόρους των Αμερικανών από τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Ταϊβάν, όσο και σε επίπεδο προπαγανδιστικό, καθώς αναβιώνει έναν παλαιού τύπου αμερικανικό ιμπεριαλισμό που μπορεί να ξυπνήσει αρνητικές μνήμες στις χώρες του καλούμενου παγκοσμίου νότου όπου η Μόσχα και το Πεκίνο διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή.<br /><br />«Η σιωπή της Κίνας σε σχέση με το Ιράν αποκαλύπτει τις πραγματικές της προτεραιότητες», γράφει ο Γιανγκ Σιαοτόνγκ (Horizon Insights) σε ανάλυσή του στο Al Jazeera, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν – μια χώρα που είχε ενταχθεί στην πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος καθώς και στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης – πλέον «δεν είναι τόσο σημαντικό για την Κίνα».<br /><br />Η στροφή του Τραμπ στο δυτικό ημισφαίριο όπως αυτή εκδηλώνεται πια στο πλαίσιο του «δόγματος Ντονρόε» και η ενδεχόμενη «ανοχή» του Αμερικανού προέδρου στο θέμα της Ταϊβάν, θα μπορούσαν ενδεχομένως να αξιολογηθούν ως «βολικές» εξελίξεις από τη σκοπιά των κινεζικών συμφερόντων, ενώ προφανώς θα πρέπει να συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Κίνας το 2025, παρά τα «πυρά» των δασμών και τις απειλές Τραμπ.<br /><br />Ακόμη κι έτσι ωστόσο, από την άλλη πλευρά, η απώλεια ερεισμάτων στη διεθνή σκηνή (του Χαμενεΐ στο Ιράν, του Μαδούρο στη Βενεζουέλα) δεν μπορεί να αφήνει παντελώς «ασυγκίνητο» ή «απροβλημάτιστο» το Πεκίνο το οποίο τηρεί στάση αναμονής περιμένοντας να δει πώς θα είναι τα δεδομένα επί του πεδίου έπειτα από τον τρέχοντα πόλεμο, έναν πόλεμο ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο τον Νετανιάχου, μπορεί να τελειώσει πιο γρήγορα από όσο πολλοί νομίζουν.<br /><br />Οσο για τη Ρωσία του Πούτιν, εκείνη πλέον «βολεύεται» βλέποντας τις τιμές του πετρελαίου να ανεβαίνουν και τις δυτικές κυρώσεις που ίσχυαν σε βάρος της λόγω του πολέμου στην Ουκρανία να χαλαρώνουν στην πράξη υπό το βάρος των νέων αναγκών.<br /><br />Από εκεί και πέρα ωστόσο, πέρα από τις όποιες ακούσιες συνέπειες της νέας σύγκρουσης γύρω από το Ιράν κάποιες από τις οποίες μπορεί να ωφελούν τη Ρωσία, η απροθυμία της Μόσχας να παρέμβει κρύβει πραγματικές ρωσικές αδυναμίες, όπως αναφέρουν σε ανάλυσή τους στο περιοδικό Foreign Affairs οι Αλεξάντερ Γκαμπούεφ, Σεργκέι Βακουλένκο και Νικόλ Γκραγιέφσκι.<br /><br />Σύμφωνα με τη σχετική ανάλυση: «Όταν οι φίλοι της Ρωσίας έχουν ανάγκη, η Μόσχα εκδίδει έντονες δηλώσεις, αλλά δεν κάνει τίποτα άλλο. Στα τέλη του 2023, απέτυχε να παρέμβει στον σύντομο πόλεμο μεταξύ της συμμάχου της, Αρμενίας, και του Αζερμπαϊτζάν, επιτρέποντας στο Μπακού να ανακτήσει τον έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Έναν χρόνο αργότερα, άφησε τις δυνάμεις των ανταρτών να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Δαμασκό. Μέσα στον περασμένο χρόνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, βασικό εταίρο της Μόσχας στη Λατινική Αμερική, χωρίς να συναντήσουν κανένα ρωσικό εμπόδιο. Όλες αυτές οι περιπτώσεις αποκαλύπτουν τους περιορισμούς της ρωσικής δύναμης να διαμορφώνει τις εξελίξεις διεθνώς».<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν φλέγεται, αλλά Ρώσοι και Κινέζοι δεν βιάζονται: Αδυναμία ή επιλογή;

Γιώργος Σκαφιδάς Ηταν Ιανουάριος του 2024, όταν το Ιράν εντάχθηκε στην ομάδα των BRICS, παίρνοντας θέση δίπλα στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ιν...

Διαβάστε την συνέχεια

Δια της διολισθήσεως ο Μητσοτάκης ενέπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο…

<img height="131" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/Image11-1-825x540.jpg" width="738" /><br /><br />Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει κατά πόσον η πολιτική της κυβέρνησης καθιστά την Ελλάδα εμπλεκόμενο μέρος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.<div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="403" src="https://www.youtube.com/embed/oQPDMyRqi8M" width="675" youtube-src-id="oQPDMyRqi8M"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Δια της διολισθήσεως ο Μητσοτάκης ενέπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο…

Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει κατά πόσον η πολιτική της κυβέρνησης καθιστά την Ελλάδα εμπλεκόμενο μέρος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. πηγή Οι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευθεία πολεμική απειλή Ερντογάν: Η Μέση Ανατολή βράζει, το Σιωνιστικό Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-20_130348578.png?itok=8MWUz5xI" width="753" /><br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος για πρώτη εκτόξευσε απειλή στρατιωτικού τύπου κατά του Ισραήλ τόσο ωμά προκαλώντας άσχημα σενάρια και το Αιγαίο<br /><br />Προς μετωπική σύγκρουση Ισραήλ και Τουρκίας οδεύουμε με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Για πρώτη φορά το κράτος του Ισραήλ τίθεται από τα πιο επίσημα χείλη στο στόχαστρο της τουρκικής πολεμικής μηχανής, και αυτό λέει πολλά για το τι πιθανόν ετοιμάζουν οι Τούρκοι και στο Αιγαίο. <br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος και επικεφαλής του AKP, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε δήλωσή του μετά την προσευχή για το Ραμαζάνι , δήλωσε: «Είθε αυτό το Ιντ να είναι μια ευκαιρία για ενότητα, συνύπαρξη και αδελφοσύνη και στη χώρα μας. Γιατί η Μέση Ανατολή βράζει αυτή τη στιγμή. Αυτό το Σιωνιστικό Ισραήλ έχει σφαγιάσει εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό».<br /><br />Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τέλεσε την προσευχή του Ιντ στο Κεντρικό Τζαμί Γκιουνέισου στη Ριζέ.<br /><br />Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στους πιστούς Μουσουλμάνους ο Ερντογάν είπε: «Αφήσαμε πίσω μας το Ραμαζάνι Μπαϊράμ, του οποίου η αρχή είναι το έλεος, η μέση είναι η συγχώρεση και το τέλος του είναι η σωτηρία από τα βάσανα της κόλασης, με το κήρυγμα και την προσευχή που τελέστηκαν σήμερα. Είθε ο Αλλάχ να μας δώσει να ζήσουμε πολλά ακόμη Ραμαζάνια Μπαϊράμια. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας».<br /><br /> Ευχόμενος το Κρατικό Νοσοκομείο Tenzile Erdoğan, το οποίο θα εγκαινιάσουν στο προγονικό του σπίτι, να είναι ωφέλιμο για την περιοχή Güneysu και τα Ριζά του Πόντου, ο Ερντογάν συνέχισε ως εξής:<br /><br />«Αφήσαμε πίσω μας ένα πολύ ευλογημένο Ραμαζάνι, αλλά ο ισλαμικός κόσμος βρίσκεται σε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Όπως γνωρίζετε, η Μέση Ανατολή βράζει. Χάνουμε συνεχώς μάρτυρες και βετεράνους. Είθε ο Αλλάχ να μας προστατεύσει και να μας διαφυλάξει από την καταστροφή των Σιωνιστών το συντομότερο δυνατό.<br /><br />Είθε να καταστρέψει ολοκληρωτικά το Ισραήλ στο όνομα του ένδοξου ονόματός Του «Αλ-Καχάρ» (Ο Υποτακτικός). Φυσικά, μαζί με όλα αυτά, όπως εξέφρασε ο μελετητής μας στην προσευχή του, η στάση μας είναι πολύ σημαντική.<br /><br />Η στάση των Μουσουλμάνων είναι πολύ σημαντική. Αυτά τα πράγματα δεν επιτυγχάνονται με κενά λόγια. Η λατρεία μας και οι προσπάθειές μας σε αυτό το θέμα είναι αυτές που θα φτάσουν στον Αλλάχ μας με τον συντομότερο δυνατό τρόπο.<br /><br />Το περιμένουμε αυτό από τους Μουσουλμάνους. Είθε ο Αλλάχ να μας φέρει κοντά στην ενότητα και την αλληλεγγύη του ισλαμικού κόσμου.<br /><br />Είθε να διαιωνίσει την ενότητα και την αλληλεγγύη σας, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές. Ας εκπληρώσουμε τις απαιτήσεις της αδελφότητάς μας, από τώρα και στο εξής. Ας μην κάνουμε συμβιβασμούς επειδή είμαστε αδέρφια. Με αυτή την ευκαιρία, σας συγχαίρω και πάλι για το Ραμαζάνι Μπαϊράμ μας. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας. Είθε η ενότητα και η συνεννόησή μας να διαρκέσουν.»<br /><br />Ο Πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος αντάλλαξε επίσης ευχές για το Eid με δημοσιογράφους έξω από το τζαμί, δήλωσε τα εξής:<br /><br />«Αφήσαμε πίσω μας τον ευλογημένο μήνα του Ραμαζανιού, του οποίου η αρχή είναι το έλεος, η μέση του είναι η συγχώρεση και το τέλος του είναι η απελευθέρωση από τα αιώνια βάσανα, και σήμερα έχουμε την τιμή να γιορτάσουμε το Eid al-Fitr. Είθε ο Αλλάχ να δώσει το Eid al-Fitr να αποτελέσει μέσο σωτηρίας και αναγέννησης για ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο.<br /><br />Είθε να αποτελέσει επίσης μέσο ενότητας, συνύπαρξης και αδελφοσύνης στη χώρα μας. Η Μέση Ανατολή βράζει αυτή τη στιγμή και αυτό το σιωνιστικό Ισραήλ, όπως γνωρίζετε, έχει σφαγιάσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό. Είθε ο Αλλάχ να είναι βοηθός και υποστηρικτής μας. Είθε το Eid al-Fitr να αποτελέσει πηγή ευλογιών για τη χώρα μας και το έθνος μας».<br /><br />Τουρκία και Ισραήλ ευρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση λόγω διαφορετικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή, και ειδικά στον πόλεμο του Ιράν.<br /><br />Ερντογάν και Νετανιάχου είναι δύο ισχυρές προσωπικότητες που κινούνται προς σύγκρουση, ειδικά μετά την λήξη των επιθέσεων στο Ιράν, η ηγεσία του οποίου είναι σπόνσορας της ισλαμικής τρομοκρατίας σε Μέση Ανατολή και αλλού.<br /><br />Το πιο επικίνδυνο σε αυτήν την σύγκρουση, είναι οι απειλές που έχουν εκτοξεύσει Τούρκοι Αξιωματούχοι και ειδικοί, ότι αν υπάρξει πόλεμος Ισραήλ και Τουρκίας, ο τουρκικός στρατός θα στραφεί και κατά Ελλάδος και Κύπρου.<br /><br />Η περίοδο είναι άκρως επικίνδυνη και τα σενάρια αυτά πραγματικά απαιτούν εγρήγορση στον ελληνισμό παντού όπου και αν βρίσκεται. <div><br /></div><div> <a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευθεία πολεμική απειλή Ερντογάν: Η Μέση Ανατολή βράζει, το Σιωνιστικό Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα.

Ο Τούρκος πρόεδρος για πρώτη εκτόξευσε απειλή στρατιωτικού τύπου κατά του Ισραήλ τόσο ωμά προκαλώντας άσχημα σενάρια και το Αιγαίο Προς μετω...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα: Στο όριο της πολεμικής εμπλοκής.

<img height="113" src="https://www.topontiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/FREGATA_PSARA-1024x576.jpg" width="755" /><br /><br /><b>Δημήτρης Μηλάκας</b><div>Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται σε ένα μέτωπο, αλλά σε πολλά – και κυρίως σε διαφορετικά επίπεδα έντασης. Από τη Γάζα και τα χτυπήματα στον Λίβανο, μέχρι τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και τη διαρκή πίεση στα Στενά του Ορμούζ, διαμορφώνεται ένα πλέγμα συγκρούσεων χαμηλής και μεσαίας έντασης που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να μετατραπεί σε γενικευμένη ανάφλεξη.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να ελέγξουν αυτή τη διάχυση της κρίσης μέσω στρατιωτικής παρουσίας σε καίρια σημεία, ενώ το Ιράν απαντά έμμεσα, αξιοποιώντας δίκτυα συμμάχων και ασύμμετρων επιθέσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη προσπαθεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της χωρίς να βρεθεί στο επίκεντρο της σύγκρουσης – και η Ελλάδα να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του συμμάχου και τον φόβο της εμπλοκής.<br /><br />Η ευρωπαϊκή γραμμή<br /><br />Η στάση των περισσότερων χωρών της Ε.Ε. δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή υπολογισμένου ρίσκου και αποφυγής εμπλοκής. Στα Στενά του Ορμούζ, η παρουσία υπό αμερικανική ομπρέλα εκλαμβάνεται ως πιθανή εμπλοκή σε σύγκρουση με το Ιράν. Για κυβερνήσεις όπως της Γερμανίας ή της Ισπανίας, αυτό ξεπερνά τα όρια μιας «αποστολής ασφάλειας» και πλησιάζει μια de facto πολεμική διάταξη μάχης.<br /><br />Παράλληλα, η Ευρώπη λειτουργεί με διαφορετική στρατηγική κουλτούρα. Σε αντίθεση με την αμερικανική λογική της αποτροπής μέσω ισχύος, επιλέγει διπλωματία, αποκλιμάκωση και πολιτικό έλεγχο της έντασης.<br /><br />Σε αυτό προστίθεται και ο οικονομικός παράγοντας: τα Στενά του Ορμούζ είναι κρίσιμη αρτηρία για την ενέργεια, και κάθε στρατιωτική εμπλοκή ενέχει τον κίνδυνο σοβαρής διατάραξης των ενεργειακών ροών και εκτίναξης του κόστους.<br /><br />Η Ε.Ε., λοιπόν, χαράσσει μια σαφή διάκριση. Αποφεύγει τα Στενά του Ορμούζ, αλλά επιλέγει την Ερυθρά Θάλασσα, όπου το πλαίσιο είναι διαφορετικό: αποστολές επιτήρησης, συνοδείας και προστασίας εμπορικών πλοίων απέναντι σε ασύμμετρες απειλές. Με κανόνες εμπλοκής που περιορίζονται στην άμυνα, οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να συμμετέχουν χωρίς να θεωρούνται εμπλεκόμενες σε πόλεμο υψηλής έντασης.<br /><br />Παρουσία με σαφή όρια<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν είναι απλός παρατηρητής. Συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, με ναυτικές μονάδες που αναλαμβάνουν αποστολές συνοδείας και επιτήρησης. Η επιλογή αυτή συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η χώρα αποτελεί ναυτιλιακή δύναμη με παγκόσμια έκθεση και έχει ζωτικό συμφέρον στην ασφάλεια των θαλάσσιων οδών.<br /><br />Ταυτόχρονα, η ελληνική στάση αντανακλά μια ευρύτερη πολιτική κατεύθυνση: τη διατήρηση μιας εικόνας αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.<br /><br />Η συμμετοχή σε αποστολές «χαμηλότερου ρίσκου» επιτρέπει στην Αθήνα να δείχνει παρούσα, χωρίς να αναλαμβάνει το βάρος μιας άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε ενεργό ρόλο και αποφυγή πολεμικής έκθεσης.<br /><br />Ωστόσο, αυτή η ισορροπία δεν είναι απλή. Γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει την απόσταση που έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με την Ουάσιγκτον δεν είναι θεωρητική· αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες υποδομές και διευκολύνσεις που καθιστούν τη χώρα κομβικό επιχειρησιακό κόμβο των ΗΠΑ στην περιοχή.<div><br />Το δίλημμα της Αθήνας<br /><br />Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας του διλήμματος. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες ανάγκες:να διατηρήσει την εμπιστοσύνη της Ουάσιγκτον<br />και ταυτόχρονα να αποφύγει μια εμπλοκή σε σύγκρουση που δεν μπορεί να ελέγξει.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου το αμερικανικό σύστημα κινείται ξανά σε τροχιά Τραμπ, η πίεση για σαφή ευθυγράμμιση και αποδείξεις αξιοπιστίας αυξάνεται.<br /><br />Η συμμετοχή/ συνδρομή στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στα Στενά του Ορμούζ θα ενίσχυε αναμφίβολα τη θέση της Ελλάδας ως προνομιακού συμμάχου. Θα αποτελούσε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού προς τις ΗΠΑ.<br /><br />Το τίμημα, όμως, μιας τέτοιας επιλογής θα σήμαινε άμεση εμπλοκή σε ζώνη υψηλού κινδύνου και θα ήταν πολλαπλό:</div><div>αυξημένος κίνδυνος στοχοποίησης,<br />επιβάρυνση για την ελληνική ναυτιλία<br />και ένα δύσκολα διαχειρίσιμο εσωτερικό πολιτικό κόστος.<br /><br />Αντίθετα, η αποφυγή συμμετοχής διατηρεί την Ελλάδα εκτός του άμεσου κινδύνου, αλλά δημιουργεί μια άλλη σκιά: την εικόνα ενός συμμάχου που στηρίζει, αλλά μέχρι ενός σημείου. Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι συμμαχίες αξιολογούνται με όρους πρακτικής συμβολής, αυτή η στάση μπορεί να εκληφθεί ως επιλεκτική στήριξη και περιορισμένη διαθεσιμότητα.<br /><br />Η Αθήνα επιλέγει, προς το παρόν, μια ενδιάμεση διαδρομή: συμμετοχή σε αποστολές που προστατεύουν το εμπόριο και τη σταθερότητα και αποφυγή εκεί όπου η εμπλοκή μετατρέπεται σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Είναι μια επιλογή που της επιτρέπει να είναι παρούσα χωρίς να γίνεται μέρος του πολέμου.<br /><br />Το ερώτημα, ωστόσο, είναι για πόσο θα υπάρχει αυτό το περιθώριο επιλογής. Γιατί όσο η ένταση στη Μέση Ανατολή αυξάνεται, τόσο περιορίζεται ο χώρος των «ενδιάμεσων λύσεων». Και τότε, η επιλογή δεν θα είναι γεωγραφική – Ερυθρά ή Ορμούζ –, αλλά καθαρά πολιτική: με ποιους πας και μέχρι πού.</div><div><br />Κοντινοί και απόμακροι στις ΗΠΑ<br /><br />Ποιοι Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν και μέχρι πού την Ουάσιγκτον στο «ναρκοπέδιο» του Περσικού:Ηνωμένο Βασίλειο: Ο πιο σταθερός σύμμαχος της Ουάσιγκτον, με παρουσία στον Κόλπο και ιστορικό συμμετοχής σε αντίστοιχες αποστολές. Πρώτος υποψήφιος για εμπλοκή.</div><div><br />Γαλλία: Διαθέτει στρατιωτικές βάσεις και επιχειρησιακή ικανότητα στην περιοχή. Πιο «αυτόνομη» πολιτικά, αλλά έτοιμη να κινηθεί αν χρειαστεί.<br />Ολλανδία – Δανία: Μικρότερες, αλλά πλήρως ευθυγραμμισμένες χώρες. Συμμετέχουν συχνά σε ναυτικές αποστολές. Συμπληρωματικοί παίκτες.<br />Ελλάδα: Κοντά στις ΗΠΑ και με κρίσιμες υποδομές, αλλά με αυξημένο ρίσκο. Στο όριο μεταξύ συμμετοχής και αποφυγής.<br />Γερμανία – Ιταλία – Ισπανία: Μεγάλοι παίκτες που αποφεύγουν την υψηλής έντασης εμπλοκή. Σταθερά εκτός Ορμούζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.topontiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ελλάδα: Στο όριο της πολεμικής εμπλοκής.

Δημήτρης Μηλάκας Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται σε ένα μέτωπο, αλλά σε πολλά – και κυρίως σε διαφορετικά επίπεδα έντασης. Από τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Νευρικότητα στην Άγκυρα, σε σημείο καμπής οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας.

<img height="133" src="https://omegapress.gr/images/PATRIO.jpg" width="760" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Η Τουρκία περιμένει την εξέλιξη του πολέμου ΗΠΑ -Ισραήλ κατά του Ιράν, προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο και κυρίως να ζυγίσει τα επόμενα βήματα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Ο επεκτατικός πόλεμος του Νετανιάχου ανησυχεί την Άγκυρα, το Κάιρο και άλλες χώρες που συνομιλούν μεταξύ τους. Προς το παρόν, σε σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο,η Τουρκία ,καταγράφει την πολιτική αμφισβήτησης του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου και επαναδιατυπώνει τις απειλές για χρήση βίας.<br /><br />Ως πρώτη κίνηση η Άγκυρα έχει θέσει στο ΝΑΤΟ το ζήτημα της εγκατάστασης Πάτριοτ στην Κάρπαθο και ταυτόχρονα αφήνει να εννοηθεί ότι θα κλιμακώσει την εκστρατεία της. Υπό αυτή την οπτική, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις , ίσως βρίσκονται σε σημείο καμπής.Ως προς την Κύπρο , η Τουρκία ανησυχεί από την συσσώρευση δυνάμεων και οπλικών συστημάτων και φοβάται ότι θα χάσει τον έλεγχο .Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η διατύπωση απειλών με κάθε ευκαιρία , όπως η αντίδραση σε κυπριακή Navtex για την πραγματοποίηση άσκησης, αλλά δεν κλιμακώνει γιατί οι συνθήκες είναι απαγορευτικές καθώς όλη η ΕΕ και οι ΗΠΑ στηρίζουν την Λευκωσία.</div><div><br />Οι Κούρδοι, η Κάρπαθος, το ΝΑΤΟ και τα νεύρα...<br /><br />Στην πρώτη γραμμή αυτής της πολιτικής είναι ο ναύαρχος εν αποστρατεία και σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης Τζιχάτ Γιαϊτζί , αυτός που επινόησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Σε δηλώσεις του για την Κάρπαθο, ο Γιαϊτζί είπε ότι «η Ελλάδα δεν έχει καμία νομιμοποίηση να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στα νησιά αυτά. Αν συνεχίσουν να επιμένουν, τότε η Τουρκία θα αναγκαστεί να δράσει». Δηλαδή τι θα κάνει; θα επιτεθεί στην Κάρπαθο; φυσικά όχι. Θα περιμένει την κατάλληλη στιγμή και αφού πρώτα αναζητήσει στηρίγματα, που προς το παρόν δεν έχει.</div><div><br />Η Τουρκία ανησυχεί πολύ για το κουρδικό και αυτό είναι η πρώτη της προτεραιότητα.<br /><br />Οι απειλές είναι μέρος της στρατηγικής της έναντι της Ελλάδας, αλλά δεν είναι το κυρίαρχο πρόβλημά της. Αν οι ΗΠΑ για μια ακόμη φορά, ωθήσουν τους Κούρδους να πολεμήσουν το καθεστώς των μουλάδων για να κερδίσουν αυτονομία, μόνο οι Κούρδοι της Τουρκίας θα έχουν μείνει χωρίς γεωγραφικό σημείο αναφοράς. Οπότε αυτό που την κάνει να ανησυχεί είναι η πορεία του κουρδικού σε Ιράν, Συρία και Ιράκ, όπου επίσης επικρατεί μεγάλη αναταραχή, δεδομένου ότι τον έλεγχο μεγάλου μέρους του Ιράκ τον έχουν οι σιίτες που επηρεάζονται από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο Τούρκο αξιωματούχο, «η Τουρκία έχει τη δύναμη να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην περιοχή και δεν θα διστάσει να το κάνει. Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραβιάζει τις στρατηγικές γραμμές της Τουρκίας χωρίς συνέπειες», δήλωσε και πρόσθεσε:<br />«Εάν η Ελλάδα συνεχίσει να επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στα νησιά, τότε η Τουρκία θα πρέπει να αντιδράσει. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε τα ΝΑΤΟϊκά συστήματα σημαίνει ότι αυτό είναι πια θέμα ΝΑΤΟ. Αν η Ελλάδα δεν το καταλάβει, θα το δούμε να συμβαίνει με πολύ χειρότερο τρόπο».<br /><br />Πρόκειται για ωμές απειλές που διατυπώνονται εν μέσω πολεμικής κόλασης, προφανώς γιατί η Άγκυρα φοβάται τη ΝΑΤΟποίηση των νησιών του Αιγαίου. Κάτι που πολύ θα ήθελε η Ελλάδα, αλλά δεν θέλει η Τουρκία που φυσικά διαθέτει τεράστιο αποβατικό στόλο απέναντι από τα νησιά. Για τον λόγο αυτό, η Άγκυρα έχει καταθέσει τις ανησυχίες της στο ΝΑΤΟ , το οποίο σιωπά. Το ΝΑΤΟ έχει αποδεχθεί εδώ και δεκαετίες τις ενστάσεις της Τουρκίας και δεν περιλαμβάνει σε δράσεις τα νησιά που η Τουρκία θέλει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα.<br /><br />Η Τουρκία ενδέχεται να καταστεί πολύ μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα αν θεωρήσει ότι η Δύση ευνοήσει τους Κούρδους που ζουν στην επικράτειά της. Όπως και το Ιράν, αν συμβεί κάτι τέτοιο, η Άγκυρα θα επιδιώξει να προκαλέσει ντόμινο κρίσης, αλλά θα είναι πολύ προσεκτική, όσο στον Λευκό Οίκο είναι ο Τραμπ.<br /><br />Εν κατακλείδι, παρατηρούμε μια αυξανόμενη νευρικότητα εκ μέρους της Τουρκίας , η οποία παρατηρεί, αναλύει και προβληματίζεται για τις εξελίξεις, αλλά επαναδιατυπώνει τις απειλές της προς την Ελλάδα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι έχει την συγκατάθεση των μεγάλων χωρών και για την Κύπρο , την Ανατολική Μεσόγειο , αλλά και το Αιγαίο, καθώς εναρμονίζεται με τη Δύση, αλλά αυτό ισχύει όσο δεν εμπλέκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Γιατί αν υπάρξει εμπλοκή, τίποτα δεν θα είναι ίδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νευρικότητα στην Άγκυρα, σε σημείο καμπής οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Τουρκία περιμένει την εξέλιξη του πολέμου ΗΠΑ -Ισραήλ κατά του Ιράν, προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο και κυρίως να ζυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ευρώπη εμπλέκεται με τον τρόπο της στην κρίση της Μέσης Ανατολής. Ναυτική ισχύς στο Ορμούζ, γεωπολιτική στήριξη στην Κύπρο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/synodos3-e1773962021994.webp"><img height="102" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/synodos3-e1773962021994-696x355.webp" width="758" /></a><br /><br />Η συνάντηση κορυφής της ΕΕ διαμόρφωσε από χθές ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον για τα κράτη της Ένωσης: Η Ευρώπη δεν προετοιμάζεται απλώς για τις συνέπειες της κρίσης – προετοιμάζεται να εμπλακεί ενεργά στη διαχείρισή της. Συγκεκριμένα:<br /><br />Η Ευρώπη περνά από τη ρητορική στην επιχειρησιακή παρουσία<br />Το Στενό του Ορμούζ γίνεται ευρωπαϊκή προτεραιότητα<br />Η Κύπρος αποκτά νέο γεωπολιτικό βάρος<br />Ενέργεια και μεταναστευτικό συνδέονται άμεσα με την κρίση<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση περνά έτσι σε μια νέα φάση στρατηγικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή, καθώς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, υπό τη σκιά της κλιμάκωσης σε Γάζα, Λίβανο και Περσικό Κόλπο, συνδυάζει για πρώτη φορά με τόσο σαφή τρόπο τη διπλωματική ρητορική με επιχειρησιακές κινήσεις ασφάλειας.<br /><br />Η επίσημη γραμμή των «27» εστιάζει στην αποκλιμάκωση και την προστασία αμάχων. Όμως πίσω από τη γλώσσα του διεθνούς δικαίου, διαμορφώνεται ένα πιο σκληρό δόγμα:<br />η προστασία των ενεργειακών και εμπορικών ροών.<br />Στην πράξη, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζητά την ενίσχυση των ναυτικών αποστολών EUNAVFOR ASPIDES και ATALANTA, με σαφή στόχο τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ – το πιο κρίσιμο choke point του παγκόσμιου πετρελαίου.<br /><br />Αυτό ευθυγραμμίζεται με την ευρύτερη εικόνα που καταγράφουν τα ευρωπαϊκά μέσα (FT, Reuters, Politico): οι αγορές έχουν ήδη περάσει σε “war pricing mode”, με το πετρέλαιο να αποτελεί τον βασικό δείκτη κινδύνου και τη ναυτιλία τον πιο ευάλωτο κρίκο.<br /><br />Κύπρος: από περιφερειακός παίκτης σε κόμβος ασφάλειας<br /><br />Η σαφής αναφορά στην Κύπρο δεν είναι τυπική. Η Λευκωσία αναδεικνύεται σε επιχειρησιακό και ενεργειακό κόμβο με:υποστήριξη ναυτικών και ανθρωπιστικών διαδρόμων (Γάζα)<br />γεωστρατηγική εγγύτητα σε Ορμούζ – Ανατολική Μεσόγειο<br />πιθανή επαναδιαπραγμάτευση ρόλου των βρετανικών βάσεων<br /><br />Στην πραγματικότητα, η ΕΕ «κλειδώνει» την Κύπρο ως προωθημένη βάση της ευρωπαϊκής παρουσίας στην κρίση.<div><br />Διπλή ανησυχία: ενέργεια και μεταναστευτικό<br /><br />Παράλληλα, οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται για δεύτερο κύμα επιπτώσεων:Ενεργειακό σοκ – πιθανή διαταραχή ροών προς Ευρώπη<br />Μεταναστευτικές πιέσεις – με σαφή αναφορά στα lessons του 2015<br /><br />Η φράση-κλειδί στα συμπεράσματα είναι ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει «όλα τα εργαλεία» για την αποτροπή ανεξέλεγκτων ροών – ένδειξη ότι το μεταναστευτικό επιστρέφει ως hard security issue.<br />Η πραγματική εικόνα πίσω από την ανακοίνωση<br /><br />Παρά τις εκκλήσεις για διπλωματία, η Ευρώπη δεν λειτουργεί πλέον ως απλός θεατής. Η στρατηγική μετατοπίζεται σε τρεις άξονες:<br />ναυτική ισχύς για προστασία εμπορίου<br />ενεργειακή ασφάλεια ως κεντρική προτεραιότητα<br />γεωπολιτική θωράκιση της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Με άλλα λόγια, η ΕΕ προσαρμόζεται σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της και δεν είναι μόνο μόνο στρατιωτικός, αλλά πρωτίστως ενεργειακός και οικονομικός.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ευρώπη εμπλέκεται με τον τρόπο της στην κρίση της Μέσης Ανατολής. Ναυτική ισχύς στο Ορμούζ, γεωπολιτική στήριξη στην Κύπρο.

Η συνάντηση κορυφής της ΕΕ διαμόρφωσε από χθές ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον για τα κράτη της Ένωσης: Η Ευρώπη δεν προετοιμάζεται απλώς για...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ριψοκίνδυνο σχέδιο Τραμπ με το βλέμμα στο Ορμούζ. Στο τραπέζι η απόφαση στο νησί Χαρκ του Ιράν. Καθ’ οδόν Αμερικανοί πεζοναύτες.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kharg-2.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kharg-2-696x464.webp" width="772" /></a><br /><br />Σε μια κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την πορεία της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο κατάληψης ή ναυτικού αποκλεισμού της νήσου Χαρκ. Στόχος είναι η άσκηση μέγιστης πίεσης στην Τεχεράνη για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, καθώς η παγκόσμια ενεργειακή αγορά κλυδωνίζεται από τη ραγδαία άνοδο των τιμών.<br /><br />Το «κλειδί» των εξαγωγών<br /><br />Η νήσος Χαρκ δεν είναι ένας τυχαίος στόχος. Βρίσκεται 15 μίλια ανοιχτά των ιρανικών ακτών και αποτελεί την «καρδιά» της οικονομίας της χώρας, καθώς από εκεί επεξεργάζεται το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου. Ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται αποφασισμένος να σπάσει το «στραγγάλισμα» της ναυσιπλοΐας στα στενά, θεωρώντας πως μόνο έτσι θα τερματίσει τον πόλεμο με τους δικούς του όρους.<br />«Χρειαζόμαστε περίπου έναν μήνα για να αποδυναμώσουμε περισσότερο τους Ιρανούς με πλήγματα, να καταλάβουμε το νησί και μετά να τους έχουμε “στο χέρι” για τις διαπραγματεύσεις», δήλωσε πηγή που γνωρίζει το σκεπτικό του Λευκού Οίκου.<div><br />Πεζοναύτες και στρατιωτική κλιμάκωση<br /><br />Η επιχείρηση, εφόσον εγκριθεί, αναμένεται να απαιτήσει σημαντική ενίσχυση δυνάμεων. Ήδη, τρεις μονάδες Πεζοναυτών βρίσκονται καθ’ οδόν προς την περιοχή, ενώ ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο συζητούν την αποστολή επιπλέον στρατευμάτων. Ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης ήταν σαφής: «Αν χρειαστεί να πάρει τη νήσο Χαρκ για να ανοίξει το Ορμούζ, αυτό θα γίνει».<br />Παρά τις δημόσιες δηλώσεις του Τραμπ την Πέμπτη ότι «δεν στέλνει στρατεύματα πουθενά», ο ίδιος άφησε ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο προσθέτοντας: «Αν το έκανα, σίγουρα δεν θα σας το έλεγα». Πηγές αναφέρουν πως το σενάριο της χερσαίας απόβασης βρίσκεται υπό «σοβαρή εξέταση», ενώ έχουν ήδη ζητηθεί νομικές γνωμοδοτήσεις από τους δικηγόρους του Πενταγώνου.<br /><br />Οι κίνδυνοι και η «άλλη πλευρά»<br /><br />Ωστόσο, το σχέδιο συνοδεύεται από τεράστιο ρίσκο. Ο απόστρατος υποναύαρχος Μαρκ Μοντγκόμερι προειδοποιεί ότι η κατάληψη του νησιού εκθέτει τα αμερικανικά στρατεύματα σε περιττό κίνδυνο, χωρίς να εγγυάται το αποτέλεσμα. «Αν καταλάβουμε τη νήσο Χαρκ, οι Ιρανοί απλώς θα κλείσουν τη στρόφιγγα από την άλλη πλευρά», επισημαίνει, προτείνοντας ως εναλλακτική τη συνοδεία δεξαμενόπλοιων από καταδρομικά και αεροσκάφη</div><div>.<br />Προπαρασκευαστικά πλήγματα<br /><br />Ήδη την περασμένη Παρασκευή, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν μαζικές αεροπορικές επιδρομές σε στρατιωτικούς στόχους πάνω στο νησί. Ο ίδιος ο Τραμπ περιέγραψε τη νήσο Χαρκ ως «απροστάτευτη», σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Βγάλαμε εκτός λειτουργίας τα πάντα εκτός από τους σωλήνες. Τους αφήσαμε, γιατί για να τους ξαναφτιάξουν θα χρειάζονταν χρόνια».<br />Η κρίση αυτή ανάγκασε τον Αμερικανό Πρόεδρο να αναβάλει το προγραμματισμένο ταξίδι του στην Κίνα, παρατείνοντας τον πόλεμο πέρα από το αρχικό του χρονοδιάγραμμα, με τις επόμενες ημέρες να θεωρούνται κρίσιμες για την τελική απόφαση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το ριψοκίνδυνο σχέδιο Τραμπ με το βλέμμα στο Ορμούζ. Στο τραπέζι η απόφαση στο νησί Χαρκ του Ιράν. Καθ’ οδόν Αμερικανοί πεζοναύτες.

Σε μια κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την πορεία της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Εβδομάδες, όχι ημέρες: Το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προειδοποιήθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα είναι μακροχρόνιος.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/IRAN-ISRAEL-2-630x400.jpg" width="763" /><br /><br />Αξιωματούχοι των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας προειδοποίησαν το ισραηλινό Κυβερνητικό Συμβούλιο Ασφαλείας ότι, παρά τα σφοδρά πλήγματα και τη διείσδυση που έχει υποστεί, το ιρανικό καθεστώς δεν δείχνει σημάδια παράδοσης ή άμεσης κατάρρευσης.<br /><br />Σε μια αποκαλυπτική ενημέρωση προς το ισραηλινό Συμβούλιο Ασφαλείας, πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας επεσήμαναν ότι το ιρανικό καθεστώς παραμένει ανθεκτικό και δεν βρίσκεται επί του παρόντος στα πρόθυρα της πτώσης.<br /><br />Αν και η στρατιωτική επιχείρηση πέτυχε την εξόντωση κορυφαίων ηγετών και την καταστροφή στρατηγικών υποδομών, η «βούληση για αντίσταση» εντός του καθεστώτος παραμένει υψηλή.<br /><br />Οι αξιωματούχοι τόνισαν ότι η έννοια της παράδοσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θεωρείται ανύπαρκτη στο λεξιλόγιο της ιρανικής ηγεσίας.<br /><br />Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα του, το υπουργικό συμβούλιο κλήθηκε να προετοιμαστεί για μια εκστρατεία που θα διαρκέσει πολλές ακόμη εβδομάδες, καθώς το καθεστώς συνεχίζει να βασίζεται στον εγχώριο μηχανισμό ασφαλείας του για να διατηρήσει τον έλεγχο επί ενός έντρομου πληθυσμού.<div><br />Ένας πληγωμένος αλλά πεισματάρης εχθρός<br /><br />Αρμόδιοι αξιωματούχοι στη συνάντηση περιέγραψαν την τρέχουσα κατάσταση της ιρανικής ηγεσίας ως μια κατάσταση που ορίζεται από το «αίσθημα του κυνηγημένου» και την επίγνωση της δικής τους τρωτότητας.<br /><br />Ωστόσο, προειδοποίησαν ότι αυτό δεν έχει μεταφραστεί ακόμη σε προθυμία για παύση των εχθροπραξιών.<br /><br />«Η ικανότητα του καθεστώτος να ανθίσταται είναι μεγάλη», δήλωσαν οι αξιωματούχοι, σημειώνοντας ότι η ηγεσία γνωρίζει πως έχει διαβρωθεί από τις υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά αρνείται να καταθέσει τα όπλα.<br /><br />Αυτή η εκτίμηση εξηγεί γιατί οι στόχοι του πολέμου διατυπώθηκαν ως «δημιουργία των συνθηκών» για την πτώση του καθεστώτος, παρά ως εγγύηση για την άμεση κατάρρευση του.<br /><br />Το στρατιωτικό σχέδιο προχωρά γρήγορα και επιτυγχάνει τα ορόσημά του, αλλά η πολιτική πραγματικότητα στην Τεχεράνη παραμένει αμετάπειστη.<br /><br />Ένας από τους κύριους λόγους για τη συνεχιζόμενη επιβίωση του καθεστώτος είναι η έλλειψη ενός ευρείας κλίμακας, αποτελεσματικού κινήματος διαμαρτυρίας.<br /><br />Παρόλο που σημειώθηκαν διαδηλώσεις τις τελευταίες ημέρες, αυτές ήταν μικρές και περιορισμένες σε λίγες τοποθεσίες.<br /><br />Το τραύμα των προηγούμενων βάναυσων καταστολών παραμένει νωπό στη μνήμη του ιρανικού κοινού και ο φόβος για τις δυνάμεις ασφαλείας συνεχίζει να υπερτερεί της επιθυμίας για αλλαγή.<br /><br />Για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ο ισραηλινός στρατός (IDF) εξουσιοδοτήθηκε να εξοντώνει αμέσως οποιοδήποτε υψηλόβαθμο στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης ή των Μπασίτζ -των εγχώριων κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος- χωρίς να περιμένει πολιτική έγκριση.<br /><br />Στόχος είναι η δημιουργία ενός «σώματος χωρίς κεφάλι», απογυμνώνοντας τις δυνάμεις ασφαλείας από τη δομή διοίκησής τους, έως ότου ο κόσμος αισθανθεί αρκετά ασφαλής ώστε να ξεκινήσει μια μαζική εξέγερση.</div><div><br />Ο μακρύς δρόμος που έπεται<br /><br />Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, σε μια συνεδρίαση που διήρκεσε μετά τα μεσάνυχτα, ειπώθηκε ότι δεν υπάρχει «ημερομηνία λήξης» για τον πόλεμο και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν θέσει χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωσή του.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι σχεδιάζουν μια σειρά περαιτέρω επιχειρήσεων εντός του Ιράν, ειδικά σχεδιασμένων για την περαιτέρω αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.<br /><br />Αυτό περιλαμβάνει το συνεχιζόμενο ανθρωποκυνηγητό για ηγέτες όπως ο Άλι Λαριτζανί, ο διοικητής των Μπασίτζ, και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους επιβολής του νόμου.<br /><br />Ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε ότι ο στρατός στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο «χρονικό σημείο» κατά το οποίο θα καλέσει τις μάζες να βγουν στους δρόμους, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, η εστίαση παραμένει στην κάμψη της ικανότητας του καθεστώτος να διατηρεί την τάξη και να διεξάγει τον πόλεμο.<br /><br /><i>Στο πλαίσιο του ισραηλινού πολιτικού συστήματος, ο όρος Political Cabinet (ή συχνά Security Cabinet) μεταφράζεται ως Πολιτικό-Διπλωματικό Συμβούλιο Ασφαλείας ή πιο απλά Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας.<br /><br />Δεν πρόκειται για ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο (το οποίο μπορεί να αριθμεί δεκάδες υπουργούς), αλλά για μια στενή ομάδα κορυφαίων υπουργών.<br /><br />Περιλαμβάνει συνήθως τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Άμυνας, τον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας.<br /><br />Είναι το σώμα που είναι νομικά εξουσιοδοτημένο να λαμβάνει τις πιο κρίσιμες αποφάσεις για την εθνική ασφάλεια, όπως η κήρυξη πολέμου, η έγκριση μεγάλων στρατιωτικών επιχειρήσεων και οι στρατηγικές διπλωματικές κινήσεις.<br /><br />Οι συνεδριάσεις του είναι απόρρητες. Εκεί οι επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών (όπως η Μοσάντ ή η Σιν Μπετ) και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ παρουσιάζουν τις διαβαθμισμένες ενημερώσεις τους, όπως αυτή που περιγράφεται παραπάνω.</i></div><div><i><br />Γιατί χρησιμοποιείται αυτός ο όρος;<br /><br />Στο Ισραήλ, ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος: το ευρύ υπουργικό συμβούλιο ασχολείται με την καθημερινή διακυβέρνηση, ενώ το Political-Security Cabinet (στα εβραϊκά: HaKabinet HaMedini-Bitachoni) είναι ο πραγματικός «θάλαμος επιχειρήσεων» σε περιόδους κρίσης.<br /><br />Το ισραηλινό Political-Security Cabinet είναι ο θεσμικός «δίδυμος» του ελληνικού ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας).</i></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εβδομάδες, όχι ημέρες: Το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προειδοποιήθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα είναι μακροχρόνιος.

Αξιωματούχοι των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας προειδοποίησαν το ισραηλινό Κυβερνητικό Συμβούλιο Ασφαλείας ότι, παρά τα σφοδρά πλήγματα και...

Διαβάστε την συνέχεια

Israel Hayom: Η πτώση του Τούρκου «ιππότη».Η απόγνωση των Τούρκων είναι τεράστια

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.israelhayom.com/wp-content/uploads/2026/03/111-750x375.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="750" height="100" src="https://www.israelhayom.com/wp-content/uploads/2026/03/111-750x375.jpg" width="688" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα νέα σύνορα του Ισραήλ υπό την αίρεση της έγκρισης Τραμπ</span></h3>Είναι αξιοσημείωτο πως, αντί το Ισραήλ να χρειάζεται την αμερικανική συνδρομή έναντι του Ιράν, βρίσκεται πλέον να βοηθά τον στενότερο σύμμαχό του στην επίτευξη του πρωταρχικού του στόχου: την εξάλειψη της απειλής του καθεστώτος των Αγιατολάχ για την παγκόσμια ενεργειακή αγορά.<br /><br />Οι προεκτάσεις αυτής της ανατροπής μόλις τώρα αρχίζουν να διαφαίνονται και θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν σε δραματικές συνοριακές αλλαγές σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Λέγεται ότι όσο γερνάει κανείς, μοιάζει όλο και περισσότερο στον σκύλο του. Οι Ιρανοί μοιάζουν όλο και περισσότερο στους εταίρους τους στον «Άξονα».<br /><br />Όπως στη Γάζα, κρύβονται κάτω από νοσοκομεία και μετακινούνται από στόχο σε στόχο με ασθενοφόρα.<br /><br />Όπως στη Βηρυτό, δεν προσπαθούν πλέον να νικήσουν κανέναν, παρά μόνο να τους εξουθενώσουν.<br /><br />Όπως οι Χούτι, εκτοξεύουν έναν μοναδικό πύραυλο αραιά και πού και κομπάζουν με βίντεο τεχνητής νοημοσύνης για εκτεταμένες καταστροφές στο Τελ Αβίβ.<br /><br />Πρόκειται για μια αυτοαπάτη που πέτυχε. Οι Ιρανοί είναι πραγματικά και ειλικρινά πεπεισμένοι ότι υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί, ότι το Τελ Αβίβ κείτεται σε ερείπια και ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αγνοείται.<br /><br />Θα χρειαστούν μερικά ακόμη βίντεο από καφετέριες για να πειστούν ότι ο «Μπενιαμίν» είναι ακόμα ζωντανός.<br /><br />Ο [ισραηλινός] πρωθυπουργός (ή το «ψηφιακό είδωλό» του, αν πιστέψει κανείς τους Ιρανούς) θεωρεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χρειάζεται πολύ περισσότερα επιτεύγματα σε αυτόν τον πόλεμο απ’ ό,τι το Ισραήλ.<br /><br />Οι πολεμικοί στόχοι του Ισραήλ είναι περιφερειακοί: πυρηνικές δυνατότητες, πύραυλοι, τρομοκρατικοί πληρεξούσιοι.<br /><br />Οι πολεμικοί στόχοι της Αμερικής περιλαμβάνουν την εξουδετέρωση της απειλής που το Ιράν επισείει επί δεκαετίες και τώρα αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει: το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου.<br /><br />Τα κράτη του Κόλπου πιέζουν τον Τραμπ να εξαλείψει αυτή την απειλή μια για πάντα.<br /><br />Δεν εμπιστεύονται ένα μελλοντικό καθεστώς που θα μπορούσε να εκβιάζει ολόκληρη την περιοχή και τον κόσμο με την απειλή της κρίσης στην ενεργειακή αγορά.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ βοηθά τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν αυτόν τον στόχο.<br /><br />Το σκεπτικό, πέρα από την αμοιβαία ανταπόδοση χάριτος, είναι σαφές: κάθε κοινή δράση κατά του Ιράν πλαισιώνει τη Μέση Ανατολή ως μια σύγκρουση μεταξύ φονταμενταλιστών και μετριοπαθών, όχι Εβραίων και Μουσουλμάνων.<br /><br />Οι ευρύτερες επιπτώσεις του γεγονότος μόλις αρχίζουν να αναδύονται. Για παράδειγμα, οι προειδοποιήσεις του Κατάρ προς ανώτερα στελέχη της Χαμάς ότι το Παλαιστινιακό ζήτημα βγαίνει από την ατζέντα και ότι πρέπει να επιλέξουν αμέσως πλευρά.<br /><br />Για παράδειγμα, η διεύρυνση της επιχείρησης των IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) μέχρι τον ποταμό Λιτάνι.<br /><br />Είναι αυτό ένα προσωρινό, μεμονωμένο γεγονός; Οι στρατιώτες που προχώρησαν βαθύτερα στον Λίβανο αυτή την εβδομάδα θα πρέπει να το ξανασκεφτούν και να θυμηθούν ότι οι δυνάμεις των IDF βρίσκονται στην κορυφή του συριακού Ερμόν από τα τέλη του 2024, χωρίς ημερομηνία λήξης.<br /><br />Ο Τραμπ, ένας άνθρωπος χωρίς συναισθηματισμούς για τα παλαιά σύνορα, συγκλόνισε ήδη τη Μέση Ανατολή όταν συμφώνησε επί της αρχής να αναγνωρίσει την ισραηλινή κυριαρχία σε τμήματα της Ιουδαίας και της Σαμάρειας στο πλαίσιο του σχεδίου «Ειρήνη προς την Ευημερία» και όταν υποστήριξε τη μαζική μετανάστευση από τη Γάζα.<br /><br />Η μαζική μετανάστευση από τον νότιο Λίβανο έχει ήδη συμβεί.<br /><br />Το μόνο ερώτημα είναι αν θα δώσει στο Ισραήλ απλώς μια de facto έγκριση των νέων βορείων συνόρων του ή και μια de jure αναγνώριση. <a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/942130/israel-hayom-i-ptosi-toy-toyrkoy-ippoti-i-apognosi-ton-toyrkon-einai-terastia.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Israel Hayom: Η πτώση του Τούρκου «ιππότη».Η απόγνωση των Τούρκων είναι τεράστια

Τα νέα σύνορα του Ισραήλ υπό την αίρεση της έγκρισης Τραμπ Είναι αξιοσημείωτο πως, αντί το Ισραήλ να χρειάζεται την αμερικανική συνδρομή ένα...

Διαβάστε την συνέχεια