Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Ανάμεσα στα τόσα δεινά που έχει επισωρεύσει η μνημονιακή κατοχή στην χώρα μας, υπάρχει και ένα πολύ καλό σημείο που δεν θα πρέπει να το αγνοούμε. Αυτό είναι ότι με όλη αυτή την ζοφερή κατάσταση, με όλη αυτή την λαίλαπα, με όλη αυτή την επιχείρηση κατεδάφισης της ελληνορθόδοξης ταυτότητας μας, φάνηκε ξεκάθαρα ποιοι και πόσοι υποκριτές και φαρισαίοι κυκλοφορούν ανάμεσα μας, για όσους φυσικά παραμένουν ακόμα όρθιοι και δεν αρέσκονται να παριστάνε τους… τυφλούς και τους κωφάλαλους. Κάποιοι ποιμένες αρέσκονται να φωτογραφίζονται με τους δημίους του
ελληνισμού και της ορθοδοξίας και να ευλογούν τις πράξεις τους, αρέσκονται να κάνουν κηρύγματα υποκριτικού ευσεβισμού, βλέπε ραγιαδίστικης υποταγής στα κατοχικά μνημόνια, αρέσκονται να εμφανίζονται συμπροσευχόμενοι με οικουμενιστικές «παρέες», να ευλογούν την καταστροφή της χώρας και ακόμα χειρότερα να προτρέπουν το ποίμνιο που βρίσκεται στην πιο ελεεινή θέση εδώ και δεκαετίες, να συνετιστεί και να μην βγάζει μιλιά σε όλη αυτή την θύελλα που απειλεί πλέον με ολοκληρωτικό αφανισμό τον ελληνισμό και την ίδια την Ορθοδοξία.
Με περισσή αφέλεια, (;;;), τέσσερεις μητροπολίτες της Θράκης, σύμφωνα με δήλωση του αξιότιμου κυρίου υπουργού Παιδείας, (βλέπε υπουργού ολοκληρωτικής διάλυσης της παιδείας), συμφωνούν και επικροτούν την δημιουργία τμήματος Ισλαμικών σπουδών στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Αλήθεια κύριοι δεσποτάδες, που δεν λέτε λέξη για το κατάντημα της χώρας, για την καταρράκωση της ελληνικής κοινωνίας, για τη πρωτοφανή θρησκευτική αποστασία, έχετε υπόψη σας ότι η Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης είναι ομολογιακή και ότι σε αυτή διδάσκεται, από τότε που ιδρύθηκε, η Θεολογία και η Ποιμαντική της Μιας Καθολικής Ορθόδοξη και Αποστολική Εκκλησίας ; Αλλά αν αυτό το γράφετε στα παλαιοτέρα των χρυσοποίκιλτων υποδημάτων σας, έχετε υπόψη ότι εδώ και αρκετό καιρό στην χώρα αυτή εξελίσσετε, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, μια άνευ προηγούμενου, οργανωμένη από την τουρκική μαφία και τις ίδιες τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, μια εισβολή δεκάδων χιλιάδων μουσουλμάνων με κύριο στόχο την αλλαγή της εθνοθρησκευτικής δομής έτσι ώστε σε λίγο καιρό να γίνουμε μια περιθωριοποιημένη μειονότητα ; Σεβασμιότατοι δεσποτάδες, δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για την δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου στην περιοχή σας που έχει καταστεί, με τις «ευλογίες» όλων σας, το πραγματικό διοικητήριο της Θράκης και το τέλειο όχημα για την προώθηση της τουρκικής προπαγάνδας που επιδιώκει, απροκάλυπτα πλέον, την απόσχιση της δυτικής Θράκης και την δημιουργία θρακικού μουσουλμανικού κράτους υποτελές στην «μητέρα πατρίδα», την Τουρκία; « Ίδετε ότι εκτετυφλώνται πάντες ουκ έγνωσαν φρονήσαι πάντες κύνες ενεοί ου δυνήσονται υλακτείν ενυπνιαζόμενοι κοίτην, φυλούντες νυστάξαι». (Ης. Νστ 10).
Είναι καταπληκτικό το πως σε μια προδοτική πολιτική ηγεσία, που έχει παραδώσει την εθνική κυριαρχία σε εχθρούς του ελληνισμού, που πολεμά με λύσσα και με δεκάδες νομοσχέδια την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα μας, έχει συνταχτεί μαζί της η θρησκευτική ιεραρχία, (ή μέρος της). Αυτή η ιεραρχία ή κάνει πως δεν βλέπει όλα όσα συμβαίνουν με το χαρακτηριστικό ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας, ή ακόμα χειρότερα, στηρίζει αυτή την εθνοκτόνο και ορθοδοξοκτόνο πολιτική της Νέας Τάξης. Είναι αυτοί που αντί να ξεσηκωθούν για την αιρετική θρησκευτική αποστασία της ίδιας της κεφαλής της ορθοδοξίας, αρέσκονται σε πονηρές υπεκφυγές, αντί να ξεσηκωθούν για το εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή του ίδιου του ποιμνίου τους, για την λεηλασία των ιερών και των όσιων, αυτά που κράτησαν επί αιώνες στην ύπαρξη τον ελληνισμό, κρύβονται πίσω από τις τιάρες τους και ευλογούν όλη αυτή την εθνοθρησκευτική θύελλα. Πολιτικοί και Ιεράρχες, (και φυσικά υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις), έχουν γίνει ένα και το αυτό στην εξόντωση του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Έχουν γίνει ένα και το αυτό στην πυρπόληση όλων των πατροπαράδοτων αξιών μας. Έχουν γίνει ένα και το αυτό στην εθνικό ξεπούλημα και στην προώθηση του ισλαμισμού και όλων των ανθρώπινων διαστροφών που μας τις σερβίρουν σαν «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό». Ισλαμιστές σφαγείς και αδίστακτοι ομοφυλόφιλοι, θα επιβάλλονται σαν τα σύμβολα του νεοελληνισμού πάνω στα αποκαΐδια της ίδιας μας της ύπαρξης εν ονόματι του «αντιρατσισμού» και των ανθρωπίνων «δικαιωμάτων».
«Οι μεν πολιτικοί ηγέτες ευθύνεται σε βαθμό κακουργήματος διότι συμμετέχοντες εις τις αδικίες κλπ παρανομούν μη εφαρμόζοντες τους νόμους δια περιορισμό και εξαλειψιν της κοινωνικής αδικίας και δια προστασίαν και σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητος. Οι δε πνευματικοί άρχοντες ευθύνονται γιατί ανεχόμενοι τις αντιχριστιανικές και αντικοινωνικές αυτές καταστάσεις, αρνούνται –φοβούνται να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας και προφητικού λόγου ελέγχου-έλεγχου εις όσα αρνητικά συμβαίνουν» (από Χρυσούφαντο).
Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά έπρεπε να γίνουν γιατί κάπου είχαμε ξεφύγει. Αυτό δεν μας απαλλάσσει από τις ευθύνες αντίστασης μας, από τις ευθύνες να υπερασπιστούμε την ίδια μας την ύπαρξη και το αυτεξούσιο μας. Αλλιώς κανείς δεν θα είχε αγωνιστεί να μην πέσει το Βυζάντιο στους εχθρούς. Σήμερα οι «εχθροί» δεν παιανίζουν αλαλάζοντας τα φλάμπουρα της ημισελήνου, (τουλάχιστον όχι ακόμα), έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, αλλά οθόνες, «δημοκρατικές διαδικασίες» και άφθονο «εκσυγχρονισμό» και τώρα έναν «όμορφο» οικουμενισμό. Ω μη γένοιτο! Ότι σχέδια και να έχουν, με όσες δυνάμει και να πολεμούν έχει και ο Παντοδύναμος τα δικά Του σχέδια!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


πηγή


Paul Craig Roberts* (ΗΠΑ)    (μτφ. Κριστιάν)
Η εξαιρετική προπαγάνδα που ασκείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τα Υπουργεία Προπαγάνδας τους (δηλαδή τα «Δυτικά μέσα ενημέρωσης») κατά της Ρωσίας έχει ως στόχο να οδηγήσει τον κόσμο σε έναν πόλεμο που κανείς δεν μπορεί να κερδίσει. 

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βγούνε από αυτήν την απερισκεψία επειδή η Ευρώπη θα είναι η πρώτη που θα εξαφανιστεί σε καπνό, λόγω των αμερικανικών πυραύλων που φιλοξενεί και που υποτίθεται εγγυώνται την «ασφάλεια» της.

Ένα διεφθαρμένο Δικαστήριο στην Ολλανδία, αν και παράνομο να αποφασίσει για αυτό το θέμα, καταδίκασε τη Ρωσία να καταβάλει πρόστιμο ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το όφελος των μετόχων της Yukos, μια διεφθαρμένη οντότητα που λεηλατούσε τη Ρωσία και φοροδιαφυγούσε. 
Όπως επισημαίνεται από τον Tyler Durden στο μπλογκ Zero Hedge , η αντίδραση της Ρωσίας ενώπιον αυτής της απόφασης είναι αποκαλυπτική: «Πλησιάζει ένας πόλεμος στην Ευρώπη.  Πιστεύετε ότι αυτή η απόφαση έχει καμία σημασία;», απάντησε ένας σύμβουλος του Πούτιν.

Η Δύση συνωμοτεί εναντίον της Ρωσίας, επειδή οι ​​Δυτικοί είναι τελείως διεφθαρμένοι.
Ο πλούτος της ελίτ δεν βασίζεται μόνο στη λεηλασία των ασθενέστερων χωρών, των οποίων οι ηγέτες μπορούν να αγοραστούν (διαβάστε  τις Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Δολοφόνου  του John Perkins για να μάθετε πώς λειτουργεί αυτή η λεηλασία), αλλά και στη λεηλασία των ίδιων των πολιτών τους. 
Οι αμερικανικές ελίτ έγιναν αυθεντίες στην λεηλασία των ίδιων των πολιτών τους και κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής μεσαίας τάξης στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. 
Αντίθετα, η Ρωσία αναδύθηκε από την τυραννία και μια κυβέρνηση που είχε χτιστεί πάνω σε ψέματα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία καταδύουν σε μια τυραννία που προστατεύεται από ψέματα. 
Οι Δυτικές ελίτ επιθυμούν να λεηλατήσουν τη Ρωσία, ένα ζουμερό τζάκποτ, αλλά να που βγήκε ο Πούτιν στο δρόμο τους. 
Η λύση είναι να απαλλαγούν από αυτόν, όπως  ξεφόρτωσαν τον Προέδρο Γιανούκοβιτς στην Ουκρανία.

Οι αρπακτικές ελίτ και οι ηγεμονικοί νεοκόν έχουν τον ίδιο στόχο: να καταστεί η Ρωσία ένα υποτελές κράτος. 
Ένας στόχος που ενώνει τους χρηματοπιστωτικούς και πολιτικούς ιμπεριαλιστές. 
Έχω τονίσει στους αναγνώστες τη προπαγάνδα που χρησιμοποιείται για να δαιμονοποιήσουν τον Πούτιν και τη Ρωσία. 
Ωστόσο, έμεινα έκπληκτος με τα καταπληκτικά και αισχρά ψέματα της βρετανικής εφημερίδας «The Economist» (26 Ιουλίου 2014). 
Το εξώφυλλο δείχνει το πρόσωπο του Πούτιν σε ιστό αράχνης, με τον τίτλο  –θα έχετε μαντέψει-   «Ένας Ιστός από ψέματα».

Θα έπρεπε να διαβάσετε αυτό το κείμενο, προκειμένου να μετρήσετε το επίπεδο της αηδιαστικής προπαγάνδας στη Δύση και το προφανή ελιγμό που στοχεύει να οδηγήσουν σε πόλεμο κατά της Ρωσίας. 
Δεν υπάρχει απολύτως καμία απόδειξη που να στηρίζει τις άγριες ​​κατηγορίες της Economist  όπως και την έκκλησή της για τον τερματισμό του δυτικού «κατευνασμού» προς τη Ρωσία, καθώς και για αποφασιστική δράση κατά του Πούτιν.

Το είδος των απερίσκεπτων ψεμάτων και η προφανή προπαγάνδα που αναμεταδίδονται από τη "The Economist" δεν έχουν άλλο σκοπό παρά να οδηγήσουν τον κόσμο σε πόλεμο.

Οι δυτικές ελίτ και κυβερνήσεις δεν είναι απλώς διεφθαρμένες, είναι και φρενοβλαβείς. 
Όπως το έγραψα στο παρελθόν, μην περιμένετε να ζήσετε για πολύ καιρό. 

Στο βίντεο που ακολουθεί, ένας σύμβουλος του Πούτιν και Ρώσοι δημοσιογράφοι μιλάνε ανοιχτά για τα σχέδια των ΗΠΑ για ένα προληπτικό χτύπημα κατά της  Ρωσίας  : http://financearmageddon.blogspot.co.uk/2014/07/official-warning-u-s-to-hit-russia-with.html




*Paul Craig Roberts (born April 3, 1939) is an American economist and a columnist for Creators Syndicate. He served as an Assistant Secretary of the Treasury in the Reagan Administration and was noted as a co-founder of Reaganomics.[1] He is a former editor and columnist for the Wall Street Journal, Business Week, and Scripps Howard News Service. He has testified before congressional committees on 30 occasions on issues of economic policy. Jointly published with the Strategic Culture Foundation. http://www.strategic-culture.org/news/2014/06/02/what-obama-told-us-at-west-point.html 

Μέρος των πολεμοφοδίων προέρχεται από αποθέματα του αμερικανικού στρατού στο Ισραήλ για να τα χρησιμοποιήσει ο ισραηλινός στρατός σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και η αξία τους ανέρχεται σε περίπου ένα δισ. δολάρια

Οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν σήμερα ότι επανεφοδίασαν το Ισραήλ με πολεμοφόδια, λίγες ώρες μετά την καταδίκη της Ουάσιγκτον για την επίθεση εναντίον σχολείου του ΟΗΕ στη Γάζα.

Ο ισραηλινός στρατός είχε ζητήσει επανεφοδιασμό στις 20 Ιουλίου προκειμένου να αντιμετωπίσει τη μείωση των αποθεμάτων του, ανακοίνωσε το Πεντάγωνο. Το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας ενέκρινε την πώληση τρεις ημέρες αργότερα.

«Οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να εγγυώνται την ασφάλεια του Ισραήλ και είναι καθοριστικό για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ να παρέχεται βοήθεια στο Ισραήλ για να αναπτύσσει και να διατηρεί ισχυρή ικανότητα αυτοάμυνας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζον Κέρμπι. «Η συγκεκριμένη πώληση αμυντικού εξοπλισμού συνάδει με τους στόχους αυτούς».

Μέρος των πολεμοφοδίων προέρχεται από αποθέματα που είχε αποθηκεύσει ο αμερικανικός στρατός στο ισραηλινό έδαφος για να τα χρησιμοποιήσει ο ισραηλινός στρατός σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και η αξία τους ανέρχεται σε περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια (746 εκατομμύρια ευρώ).

Όπως ανέφερε ο Κέρμπι τα πολεμοφόδια αυτά ήταν αποθηκευμένα εκεί «εδώ και χρόνια, αρκετά πριν από τη σημερινή κρίση». Σύμφωνα με τον ίδιο, η απόφαση να παραδοθούν πολεμοφόδια από το απόθεμα αυτό ήταν αμιγώς υπουργική και δεν χρειαζόταν την έγκριση του Λευκού Οίκου.

Ωστόσο ο εκπρόσωπος δεν διευκρίνισε εάν ο Λευκός Οίκος ενεπλάκη στην απόφαση για την πώληση του άλλου μέρους των πολεμοφοδίων που παραδόθηκε στο Ισραήλ.
πηγή

31.07.2014
Και δεύτερο πλοίο του Στόλου αποπλέει από το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας για τη Λιβύη. Η επιχείρηση του ΠΝ παίρνει πλέον άλλες διαστάσεις , καθώς δόθηκε διαταγή για απόπλου του πλοίου γενικής υποστήριξης Προμηθέας.

Ο απόπλους κρίθηκε αναγκαίος για να υποστηρίξει τον πλου της φρεγάτας ΣΑΛΑΜΙΣ αλλά και για να συνοδεύσει πλοίο "πολιτικό" - το Ελευθέριος Βενιζέλος μάλλον- που πλεει για τη Λιβύη.

Ο αριθμός των εγκλωβισμένων που ζητάνε να επιβιβαστούν στα ελληνικά πλοία μεγαλώνει ώρα με την ώρα και η φρεγάτα ΣΑΛΑΜΙΣ δεν αρκεί.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο αριθμός των εγκλωβισμένων έχει φθάσει τους 400, με τη φρεγάτα να μπορεί να υποδεχτεί το πολύ 100.

Κρίθηκε αναγκαία λοιπόν η αποστολή και του ΠΡΟΜΗΘΕΑ που μπορεί να υποστηρίξει τη φρεγάτα σ΄ ότι χρειαστεί αλλά κι ενός επιβατηγού πλοίου ώστε να μπορέσουν να απεγκλωβιστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες.

Οι Κινέζοι είναι οι περισσότεροι. Υπήρξε μάλιστα και επικοινωνία του ΥΕΘΑ Δημήτρη Αβραμόπουλου με τον κινέζο πρέσβη στην Αθήνα,για την επιχείρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι κρίσιμες ώρες αρχίζουν από το απόγευμα ,όταν και θα αρχίσει η επιχείρηση απεγκλωβισμού.
πηγή


- Βρετανός βρέθηκε θετικός στον ιό - Αμερικανός προσβλήθηκε από τον Εμπολα και πέθανε
- Και οι δυο είχαν ταξιδέψει στη Νιγηρία - Συναγερμός στην Βρετανία
- Για κίνδυνο παγκόσμιας επιδημίας κάνουν λόγο οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα
- Τι είναι ο Εμπολα και ποιά τα συμπτώματά του

Μεγαλώνει η ανησυχία σε παγκόσμιο επίπεδο για τον θανατηφόρο ιό Εμπολα ο οποίος πέρασε την αφρικανική Ήπειρο και εφτασε στην Ευρώπη. Οι φόβοι μιας παγκόσμιας επιδημίας είναι μεγάλοι αφού ένας άνδρας διαγνώσθηκε με τον Εμπολα στην Βρετανία. Η διάγνωση έγινε στο Μπερμινγχαμ όταν ο άνδρας επέστρεψε από τη Νιγηρία στην Βρετανία μέσω Παρισιου.

Την ίδια ώρα οι ειδικοί φοβούνται ότι ο αμερικανός Πάτρικ Σόγιερ, ο οποίος προσβλήθηκε από τον Εμπολα και πέθανε πιθανότατα να έχει μεταδώσει τον ιο και σε άλλους ανθρώπους αφού ήρθε σε επαφή με πολλούς ανθρώπους ενώ είχε μολυνθεί σε δυο πτήσεις.

Οι αρχές κάνουν αγώνα δρόμου για να εντοπίσουν όλους τους συνταξιδιώτες του άτυχου 40χρονου.

Στην Βρετανία έχει σημάνει συναγερμός με τους γιατρούς αλλά και τους συνοριοφύλακες να ελέγχουν όποιον θεωρούν ότι έχει συμπτώματα της ασθένειας.

Ο 40χρονος Σόγιερ είχε ταξιδέψει στην Λιβερία όπου ο Εμπολα "σαρώνει" και πιθανότατα κόλησε τον ιό από την αδερφή του. Ταξίδεψε στη Νιγηρία από την Λιβερία με δυο πτήσεις. Η πρώτη από τη Μονρόβια στο Λόμε στο Τόνγκο και από εκεί με άλλη πτήση στο Λάγος.

Όμως τα συμπτώματα έγιναν έντονα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Ο Εμπολα έχει περιοδο επώασης έως 21 ημέρες και υπάρχουν φόβοι ότι κάποιοι έχουν ήδη προσβληθεί και μεταδίδουν τον ιο χωρίς να το ξέρουν.

Πρωτοφανής η επιδημία λένε οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα!
Η επιδημία του ιού Έμπολα στη δυτική Αφρική εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα και κινδυνεύει να πλήξει και άλλες χώρες, προειδοποιεί ο επικεφαλής των επιχειρήσεων της οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα Μπαρτ Γιάνσενς, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Libre Belgique.

"Η επιδημία αυτή είναι πρωτοφανής, τελείως εκτός ελέγχου και η κατάσταση επιδεινώνεται συνεχώς, διότι η επιδημία εξαπλώνεται, κυρίως στη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε, όπου υπάρχουν πολύ μεγάλες εστίες", λέει.

"Είμαστε εξαιρετικά ανήσυχοι για την εξέλιξη της κατάστασης ιδιαίτερα στις δύο αυτές χώρες, όπου η εξάπλωση της επιδημίας γίνεται ανεξέλεγκτα και με μη ορατό τρόπο...Εάν η κατάσταση δεν βελτιωθεί αρκετά σύντομα, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος εξάπλωσης και σε άλλες χώρες", προειδοποιεί προσθέτοντας ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν προβλέψεις διότι "δεν έχουμε ποτέ αντιμετωπίσει τέτοια επιδημία. Λείπει η συνολική εικόνα για να κατανοήσουμε πού εντοπίζονται τα κύρια προβλήματα".

"Εναπόκειται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και στις κυβερνήσεις να διαθέσουν και να οργανώσουν περισσότερα μέσα αντιμετώπισης ώστε να φθάσουν στο αναγκαίο επίπεδο από το οποίο θα αρχίσει ο έλεγχος της επιδημίας", καταλήγει.

Η επιδημία εκδηλώθηκε αρχικά στη Γουινέα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε. Μέχρι τις 23 Ιουλίου είχαν εμφανισθεί 1.201 καταγεγραμμένα κρούσματα, τα 672 θανατηφόρα, σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό του ΠΟΥ.

Πως μεταδίδεται
Ο ιός Εμπολα μεταδίδεται μέσω απευθείας επαφής με το αίμα, τα σωματικά υγρά ή τους ιστούς των μολυσμένων ανθρώπων ή ζώων. Ο αιμορραγικός πυρετός που προκαλεί εμφανίζεται με αιμορραγίες, εμετούς και διάρροια. Το ποσοστό θνησιμότητας κυμαίνεται από 25% μέχρι 90% στον άνθρωπο και δεν υπάρχει εμβόλιο για την αντιμετώπιση του ιού.

πηγή

31-7-2014
Όπως στρώνεις έτσι κοιμάσαι...
Σοκ προκαλεί στην Τουρκία η δημοσίευση ισλαμιστικής έκδοσης και συγκεκριμένα της επιθεώρησης Tevhid, η οποία καλεί τους υποστηρικτές και τους αναγνώστες της, να ασχοληθούν με τον «ιερό πόλεμο» (τζιχάντ) και όλα αυτά σε εκδήλωση στην «καρδιά» της σύγχρονης Τουρκίας, την Κωνσταντινούπολη και τη συνοικία Ομερλί.
Τα στελέχη της επιθεώρησης είναι γνωστά για τις στενές σχέσεις που διατηρούν με την τρομοκρατική – εγκληματική ισλαμιστική οργάνωση ISIL που δρα στο Ιράκ και τη Συρία, μια οργάνωση που έτυχε της ευεργεσίας του επίσημου τουρκικού κράτους του Ερντογάν, για να φτάσει η ώρα που θα έχει συλλάβει μισή εκατοντάδα διπλωματικούς στη Μοσούλη και θα χρησιμοποιεί ως αρχηγείο της το προξενείο της Τουρκίας που κατέλαβε…
Τα… «θεόπνευστα» λόγια, τα στελέχη της επιθεώρησης τα διατύπωσαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Κωνσταντινούπολη την περασμένη Δευτέρα. Η σχετική ομιλία διάρκειας 25 λεπτών, έχει μάλιστα αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Λόγω ανεπαρκούς γνώσης τουρκικών, το παρόν κείμενο είναι στηριγμένο σε δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, κυρίως όμως του ρεπόρτερ – δημοσιογράφου Ερέν Ερντέμ, που έφερε το θέμα στη δημοσιότητα.


Από την εκδήλωση διέρρευσαν και φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η εκδήλωση έγινε σε ανοιχτό χώρο, στη φύση, σε μια πλαγιά που προσφέρεται για οικογενειακές στιγμές χαλάρωσης, με τη σχετική φημολογία να θέλει το ίδιο τα κυβερνών AKP να έχει υποδείξει το σημείο.
Άλλες πληροφορίες αναφέρουν, ότι στόχος της εκδήλωσης ήταν η στρατολόγηση φανατικών πιστών για να εκπαιδευτούν ως μαχητές για να πολεμήσουν στα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ μαζί με την ISIL


πηγή

31-7-2014
Με τον Σενέρ Λεβέντ

Παλιά μόνο εμείς αγαπούσαμε τον κατακτητή μας. Τι παράξενο. Με τον καιρό τον ερωτεύτηκαν και οι Ελληνοκύπριοι. Και μάλιστα, ο δικός τους έρωτας ξεπέρασε τον δικό μας. Γι’ αυτό δεν εκπλάγηκα καθόλου όταν ο κύριος Αναστασιάδης είπε «προτιμώ τον Ταγίπ Ερντογάν».

Άρα όσες ελπίδες εναπέθεσαν οι Τουρκοκύπριοι στον Ερντογάν, τουλάχιστον τόσες έχουν εναποθέσει σε αυτόν και οι Ελληνοκύπριοι. Τι λέτε; Ποιον θα ικανοποιήσει άραγε ο Ερντογάν, ο οποίος ετοιμάζεται να κηρύξει το σουλτανάτο του; Φαίνεται πως δικαιώθηκε για άλλη μια φορά ο Άγγλος κυβερνήτης που είχε πει ότι ο Κύπριοι είναι αδιάφοροι, εγωιστές και έχουν πνεύμα δούλου. Περνάνε με την κολακεία και τον χαφιεδισμό.

Αγαπάνε αυτόν που τους καταπιέζει. Αν κατακτούσε το μέρος αυτό ο Χίτλερ, σίγουρα θα έμπαιναν όλοι στη σειρά για να του υποβάλουν τα σέβη τους. Τι καλό έκανε ο Ερντογάν στους Κύπριους; Ξέρει κανείς; Πέστε τουλάχιστον ένα καλό που έκανε. Τότε θα προσευχηθώ και εγώ μαζί σας κατά τη διάρκεια αυτού του ευλογημένου μπαϊραμιού του Ραμαζανιού για να υλοποιήσει την επιθυμία του για το σουλτανάτο. Δεν με εκπλήττει το γεγονός ότι μεγαλώνει πιο πολύ η αγάπη σας όσο σας κάνει κακά. Το ξέρω ότι από τα μεγάλα μίση γεννιούνται οι μεγάλοι έρωτες. Μήπως η περίοδος Ερντογάν δεν ήταν τα χρόνια με τη μεγαλύτερη απελπισία για λύση; Με την παγίδα του σχεδίου Ανάν που δεν μπορούν να δουν ακόμα πολλοί από εσάς, το όνειρο της επανένωσης του νησιού ίσως να αναβλήθηκε για έναν αιώνα. Η Τουρκία, από κατοχική δύναμη, προβιβάστηκε σε υποστηρικτή της λύσης. Κοίμισε όλους μας με τις αρλούμπες για «αμοιβαίο κέρδος» και «ένα βήμα μπροστά». Νομιμοποίησε όλες τις παρανομίες που έκανε εδώ. Λεηλάτησε τα τελευταία εναπομείναντα ελληνοκυπριακά εδάφη και καυχήθηκε λέγοντας «δεν δώσαμε ούτε μιαν πέτρα, δεν αποσύραμε ούτε έναν στρατιώτη». Μετά το 2004 μετέφερε εδώ άλλο τόσο πληθυσμό. Κατάφερε να κατευθύνει προς την Επιτροπή Αποζημιώσεων Περιουσιών της κατοχικής διοίκησης τους Ελληνοκύπριους που καταχώρισαν αγωγές για τα εδάφη και τις περιουσίες τους στο ΕΔΑΔ.

Γέμισε με τζαμιά την κάθε γωνιά του βορρά. Μετέτρεψε σε μουσουλμάνους τους Τουρκοκύπριους που θεωρούσε πως είχαν αδύναμη πίστη. Άνοιξε Θεολογική Σχολή. Εξάπλωσε σε όλα τα χωριά τα μαθήματα Κορανίου. Πρόσβαλε τους Τουρκοκύπριους χαρακτηρίζοντάς τους «τρόφιμους». Αγνόησε την κυπριακή κυβέρνηση. Και μετά από όλα αυτά τον αγαπήσατε περισσότερο. Τον ερωτευτήκατε περισσότερο. Συνδεθήκατε τόσο δυνατά μαζί του που όσο πιο πολύ σας μαστίγωνε τόσο πιο πολύ το απολαμβάνατε σαν σαδομαζοχιστές. «Προτιμώ τον Ερντογάν», λες κύριε Αναστασιάδη; Δεν έχω αντίρρηση! Και να θέλει κανείς δεν μπορεί να σώσει όποιον απολαμβάνει τον σαδισμό.

Φαίνεται ότι ακόμα δεν έχετε ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο. Νομίζατε ότι ο Ερντογάν ήθελε να κάνει βήματα στην Κύπρο, αλλά τον εμπόδιζε πάντοτε ο στρατός. Μήπως μπορεί να υπάρξει εμπόδιο μπροστά σε έναν άνθρωπο ο οποίος ετοιμάζεται να καθίσει στον θρόνο σαν σουλτάνος; Έχεις κάνει λάθος και σε αυτό κύριέ μου, όπως και σε άλλα πάρα πολλά ζητήματα. Ακόμα δεν το αντιλαμβάνεστε.

Και το κρέας και το μαχαίρι αυτός το κρατάει. Και ο στρατός και η αστυνομία και τα δικαστήρια και ο Τύπος ελέγχονται από αυτόν. Τότε γιατί δεν υλοποιείται το όνειρό σας; Μήπως το αφήσατε αυτό για την περίοδο μετά την εγκαθίδρυσή του στον θρόνο; Περιμένετε τότε. Θα δείτε πώς ιδρύθηκε το Τουρκοκυπριακό Κράτος εδώ. Οι σουλτάνοι είναι κατακτητές κύριε Αναστασιάδη. Δεν δίνουν εδάφη, παίρνουν εδάφη. Εγώ δεν έχω καμία απολύτως προτίμηση σε αυτές τις εκλογές. Όλοι το ίδιο είναι. Αλλά εσείς κοιτάξτε να μην χάσετε και αυτό που έχετε λόγω αυτού σας του έρωτα…

πηγή

Της Ilene Pulsher, «Israel-Hamas Conflict: Differences Over Calls To Demilitarize Gaza»,ΠΗΓΗ: TIME
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας
Ο αιματηρός πόλεμος του Ισραήλ με τη Χαμάς, ο τρίτος σε διάστημα μικρότερο των έξι ετών συνιστά μια ακόμα καλά προβαρισμένη παράσταση στο θέατρο του παραλόγου. Περιλαμβάνει εκτοξεύσεις ρουκετών από τη Χαμάς κατά του Ισραήλ, ισραηλινά πλήγματα στη Γάζα με την Αεροπορία και το Πυροβολικό και τη δράση χερσαίων δυνάμεων και μετά από σοβαρή αιματοχυσία την επίτευξη συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός.
Αυτή τη φορά, όμως, μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός δείχνει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί. Αυτό που έχει αλλάξει, σε σχέση με τους δύο προηγούμενους μικρό-πολέμους του 2009 και του 2012, είναι ότι το Ισραήλ απαιτεί πλέον την αποστρατικοποίηση της Λωρίδας της Γάζας, ως προαπαιτούμενο για τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Σε πρόσφατες συνεντεύξεις του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου δήλωσε πως το Ισραήλ επιθυμεί η Χαμάς και οι άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στη Λωρίδα της Γάζας, να παραδώσουν τα όπλα τους, ώστε να υπάρξει διαρκής ειρήνη.
«Έχουμε τον τρόπο να επιτύχουμε την αποστρατικοποίηση. Θέλουμε τα χρήματα να πηγαίνουν στον λαό της Γάζας και όχι στη Χαμάς για να προμηθεύεται όπλα και ρουκέτες», είπε ο Νετανιάχου σε αμερικανικό δίκτυο. Δήλωσε επίσης, στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ ότι η πρόταση του οργανισμού για κατάπαυση του πυρός ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Χαμάς, αλλά όχι του Ισραήλ.
Οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ δήλωσαν επίσης ότι υποστηρίζουν τον αφοπλισμό όλων των ενόπλων ομάδων της Λωρίδας της Γάζας. Η Παλαιστινιακή Αρχή υποστηρίζει, πάντως, ότι μια τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ειρήνης. Οι συνομιλίες όμως Ισραηλινών – Παλαιστινίων διακόπηκαν, χωρίς αποτέλεσμα, τον Απρίλιο.
Αν άμεσος στόχος είναι η κατάπαυση του πυρός, το αίτημα του Ισραήλ για αφοπλισμό της Χαμάς, σίγουρα τον μεταθέτει για αργότερα. Είναι όμως η Χαμάς που οδήγησε το Ισραήλ να σκληρύνει την στάση του, βάλλοντας εναντίον του ρουκέτες με μεγαλύτερο βεληνεκές και θανατηφόρες δυνατότητες. Η οργάνωση επίσης χρησιμοποιεί ένα εκτεταμένο δίκτυο υπόγειων σηράγγων, από όπου επιτίθεται στο Ισραήλ. Στην τελευταία από μια σειρά προσπαθειών των μαχητών της Χαμάς να διεισδύσουν στο Ισραήλ, πέντε άνδρες της εμφανίστηκαν βαθιά στο ισραηλινό έδαφος όπου συνεπλάκησαν με Ισραηλινούς.
«Σε σχέση με τις προηγούμενες συγκρούσεις στη Γάζα, η Χαμάς και οι άλλες οργανώσεις στη Λωρίδα της Γάζας, χρησιμοποιούν νέα όπλα, με μεγάλο βεληνεκές και καταστροφική ικανότητα. Αν το Ισραήλ καταλήξει σε μια συμφωνία όπως οι προηγούμενες που είχαν επιτευχθεί, σύντομα η Χαμάς θα επανέλθει με ακόμα ισχυρότερα όπλα, τα οποία θα απειλούν το Ισραήλ», δήλωσε ο Ντορ Γκολντ, σύμβουλός του Ισραηλινού πρωθυπουργού.
Όσον αφορά τον Νετανιάχου, αυτό που τον απασχολεί είναι τι θα γίνει μετά την κατάπαυση του πυρός. «Τα τελευταία χρόνια διεθνείς οργανισμοί και κυβερνήσεις πιέζουν το Ισραήλ να επιτρέψει στη Χαμάς να εισάγει μεγάλες ποσότητες τσιμέντου, ώστε να κτιστούν σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία. Εμείς θέλουμε, στη συμφωνία ειρήνης να υπάρχει ο όρος ότι τα τσιμέντο δεν θα χρησιμοποιηθεί από τη Χαμάς για κατασκευή τούνελ», είπε ο Γκολντ.
«Έχουμε υπόψη μας το χειρότερο σενάριο», συνέχισε. Στη δεκαετία του 1970, η Νότια Κορέα ανακάλυψε ότι η Βόρεια Κορέα είχε κατασκευάσει μια σειρά τούνελ κάτω από την αποστρατικοποιημένη ζώνη, στα μεταξύ τους σύνορα. Και η Χαμάς, μέσω των τούνελ, μπορεί να μεταφέρει πίσω από τις γραμμές μας 1.000 ή 2.000 τρομοκράτες», κατέληξε. Η Συμφωνία του Όσλο του 1993 προέβλεπε ένα αποστρατικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος, με ελαφρύ οπλισμό για τις αστυνομικές και τις δυνάμεις ασφαλείας του. «Σχεδόν 20 χρόνια μετά την συμφωνία αυτή, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα βομβαρδίζονταν το Τελ Αβίβ», συμπλήρωσε ο Γκολντ.
Είναι όμως δύσκολο οι Ταξιαρχίες αλ Κασάμ, το στρατιωτικό σκέλος της Χαμάς, να συμφωνήσει να καταθέσει τα όπλα του, ή να καταστρέψει τις ρουκέτες που διαθέτει. Σύμφωνα με τη δική τους οπτική, αποτελούν την μόνο σοβαρή παλαιστινιακή αντίσταση στην επιθετικότητα του Ισραήλ, η οποία έχει οδηγήσει στον θάνατο 1.085 ανθρώπους στη Λωρίδα της Γάζα, από την έναρξη της σύγκρουσης, πριν τρεις εβδομάδες. Το Ισραήλ έχει 51 νεκρούς, εκ των οποίων οι 48 είναι στρατιώτες.
«Η Χαμάς και οι άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις δεν θα παραδώσουν τα όπλα τους. Η ιδέα κατατέθηκε το 2005, με τον Οδικό Χάρτη που ήταν τότε υπό συζήτηση και προέβλεπε την καταστροφή των υποδομών του τρόμου. Ωστόσο, ποτέ δεν υλοποιήθηκε», αναφέρει ο Παλαιστίνιος πολιτικός επιστήμονας του πανεπιστημίου της Γάζας Μ. Αμπουσαντά.
«Δεν νομίζω ότι αυτό μπορεί να συμβεί, εκτός αν αναφερόμαστε σε επιλεκτικό αφοπλισμό, για παράδειγμα των μεγάλου βεληνεκούς ρουκετών, ή για παύση της κατασκευής των τούνελ. Είναι πολύ δύσκολος στόχος αυτός. Αν δεν μπορεί να τον υλοποιήσει το Ισραήλ πολεμώντας, ποιος θα μπορέσει να τον υλοποιήσει, ο ΟΗΕ η ή Παλαιστινιακή Αρχή;», είπε ο Αμπουσαντά.
Η Παλαιστινιακή Αρχή επιθυμεί να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο στα της Γάζας, αν τελικά επιτευχθεί μια συμφωνία κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Ένα ενδεχόμενο είναι να επιστρέψουν οι δυνάμεις ασφαλείας της Φατάχ στη Λωρίδα της Γάζας, τις οποίες εκδίωξε η Χαμάς το 2007 και να ελέγχουν αυτές τα σύνορα με το Ισραήλ, σχηματίζοντας μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος τους, ώστε να αποτραπούν οι διεισδύεις της Χαμάς.
Σε κάθε περίπτωση το ενδεχόμενο να υπάρξει σύντομα, συμφωνία κατάπαυσης του πυρός δείχνει απομακρυσμένο. Σε τηλεοπτικό του μήνυμα, ο Νετανιάχου είπε στον ισραηλινό λαό να είναι προετοιμασμένος για μια μακροχρόνια εκστρατεία, η οποία όμως θα έχει, σύμφωνα με αναλυτές και πολλά θύματα.
πηγή
Η απάντηση στα Τουρκάκια – Έλληνας Στρατηγός θα υψώσει στην Ξάνθη τη μεγαλύτερη Ελληνική Σημαία

30-7-2014
Ένας Στρατηγός ε.α που πήρε σβάρνα τα Πομακοχώρια της Ξάνθης και ανοίγει Εκκλησιές ,’Ένας Έλληνας που δεν υπολογίζει (Τουρκοπράκτορες και στελέχη του Προξενείου ),ούτε βέβαια την τοπική αλλά και την Αθηναϊκή ελίτ ,ξεκίνησε ένα αγώνα που δικαιώνεται…Να υψώσει την Μεγαλύτερη Ελληνική Σημαία στο ύψωμα Αυγό στην θέση της παλιάς Σημαίας ! 
Χωρίς καμιά βοήθεια από Ελληναράδες και μεγαλόσχημους ,αλλά με την Ευλογία του Δεσπότη της Ξάνθης που πολλοί τον παρομοιάζουν σαν τον (Παπαφλέσα της Θράκης) και με την βοήθεια του απλού λαού κατόρθωσε το ακατόρθωτο !

Η Σημαία των (7Χ10Μ ) και ο Ιστός – Πυλώνας των 18Μ είναι ήδη έτοιμα και αναμένουν την μεταφορά του στο ύψωμα (αυγό ) φώτο
2
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Κάνει έκκληση στο ΓΕΣ για την συνδρομή Ελικοπτέρου της Α.Σ για την μεταφορά του Ιστού των 18 μέτρων και της Ελληνικής Σημαίας που είναι (7χ10μ ) και θα είναι ορατή από παντού ενώ θα φωτίζεται και την νύχτα ώστε να ανεβάζει το ηθικό των Πολιτών της Ξάνθης και να τρομάζει τους λογής -λογής επισκέπτες απο την Τουρκία που θεωρούν και συμπεριφέρονται στην Θράκη μας περίπου ως Τουρκική Επαρχία ( Γιατί κάποιοι στο όνομα της Ευρώπης και της Δημοκρατίας τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα )
Σημειώνει ο ίδιος: Θα υποβάλλουμε αίτημα στο ΓΕΣ , για την έγκριση -διάθεση του Ε/Π CHINHOOK, με συγκεκριμένες ημερομηνίες για τη μεταφορά υλικών και ανάρτηση του 18-μέτρου πυλώνα )
Ας ελπίσουμε το ΓΕΣ που στέλνει τα ελικόπτερα του παντού ακόμη και για μεταφορά VIP προσώπων να …Ανταποκριθεί !
Ευχαριστεί από τα βάθη της Καρδιάς του για την Συμπαράσταση και κάνει έκκληση στους Απανταχού Πατριώτες αλλά και στους Κρατούντες !
( Ευχαριστήριο : Τοποθέτηση Μεγάλης Σημαίας σε Ιστό 18μ )
1. Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς την Ιερά Μητρόπολη Ξάνθης και Περιθεωρίου, Φορείς , Επιμελητήρια , Συλλόγους- Ενώσεις αλλά και τους 145 απλούς Πολίτες και επαγγελματίεςτης Ξάνθης, όπως και το νέο Δήμαρχο Ξάνθης κ. Χαράλαμπο Δημαρχόπουλο, για τη γενναία προσωπική του εισφορά, που όλοι μαζί αγκάλιασαν την ιδέα για την τοποθέτηση της μεγάλης Ελληνικής Σημαίας( 7Χ10μ) σε Πυλώνα 18μ ,στο υψηλότερο σημείο της Ξάνθης( Υψ. ‘’ΑΥΓΟ’’), για να είναι ΟΡΑΤΗ από κάθε σημείο, αλλά και ταυτόχρονα να γεμίζει με Εθνική Υπερηφάνεια, ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους, όπως και τους διερχόμενους από την ΞΑΝΘΗ.
2. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην Εταιρεία SCRAP, ‘’Αφοί Κων/ου ΜΟΥΜΤΖΑΚΗ ‘’ που προσέφερε ΔΩΡΕΑΝ τον 18-μετρο Πυλώνα βάρους 900 Kg, την Τεχνική Εταιρεία » Αριστείδης ΣΙΓΛΙΔΗΣ», που εκπόνησε δωρεάν τη στατική μελέτη της θεμελίωσης, όπως και το Μηχανουργείο ‘’ Ι.ΤΥΡΠΑΝΗΣ & Υιοί’’, που υλοποίησε τις τελικές και αναγκαίες προσαρμογές στον πυλώνα για την θεμελίωση , όπως και την ανάρτηση του ιστού καθώς και του μηχανισμού έπαρσης της Σημαίας.
3. Χαρακτηριστικά έντονη ήταν η θετική προσέγγιση και επιθυμία όλων των Κατοίκων για το θέμα , που το αναγκαίο ποσό των 2.500 ΕΥΡΩ, συμπληρώθηκε σε 3 εργάσιμες ημέρες και ήδη η Σημαία και ο Ιστός της είναι στην Ξάνθη.
4. Τέθηκε επίσης πρόταση για τον νυχτερινό » φωτισμό» της Σημαίας και αποφασίστηκε η υλοποίηση της, με την τοποθέτηση Φωτοβολταϊκού συστήματος φωτισμού .
5.Οι προσφορές και η συγκέντρωση χρημάτων για την εξόφληση του φωτοβολταϊκού που παραγγέλθηκε, θα συνεχιστεί μέχρι 5 Αυγ.2014.( στα Γραφεία μας ή κατάθεση σε λογαριασμό ΕΤΕ: 786-70215694).
6. Επιθυμητός Χρόνος Ολοκλήρωσης : Η 29 Αυγ.2014( ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ), για να γίνει με κάθε επισημότητα η έπαρση της Σημαίας, τις απογευματινές ώρες ανήμερα της Εορτής του Προστάτη Αγίου και Πολιούχου της Ξάνθης, Αγ Ιωάννου του Προδρόμου, ταυτόχρονα με την Υποστολή της Σημαίας της Κεντρικής
Πλατείας ( Ωρολογίου), από το Τιμητικό Στρ. Άγημα και η Ξανθιώτικη Κοινωνία,θα έχει δυνατότητα να την παρακολουθήσει .
Για το ΤΣ/Παραρτήματος ΕΑΑΣ Ξάνθης
Υπτγος ε.α. Γεώργιος Γεωργιάδης
Πρόεδρος ΤΣ ΕΑΑΣ ΞΑΝΘΗΣ

Γερμανία,-Ρωσία,-διακοπή-επικοινωνίας,-έχθρα
Analyst Team

Εκατό χρόνια μετά το ξεκίνημα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, η σκιά του τρίτου φαίνεται να πλανάται στον ουρανό της Ευρώπης – ενώ 120 χρόνια μετά τον πόλεμο της Ιαπωνίας με την Κίνα, οι εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών κλιμακώνονται ξανά

Σήμερα είναι η επέτειος των 100 χρόνων από την έναρξη (28.07.1914) του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου (άρθρο), οι απώλειες του οποίου σε ανθρώπινες ζωές ήταν τρομακτικές -  9.700.000 στρατιώτες και 8.900.000 Πολίτες, συνολικά 18.600.000 άνθρωποι.

Είναι επίσης η 120η επέτειος (1.08.1894) του πρώτου σινο-ιαπωνικού πολέμου: ενός πολέμου μεταξύ της κινεζικής δυναστείας των Qing, καθώς επίσης της ιαπωνικής Meiji, τον οποίο έχασε η Κίνα -  γεγονός που τη «βαραίνει» έκτοτε σε μεγάλο βαθμό.

Τη «μαύρη αυτή επέτειο» επέλεξε το γερμανικό περιοδικό «Spiegel», για να «στολίσει» το εξώφυλλο του με την εικόνα των θυμάτων της μοιραίας πτήσης ΜΗ17.

Προφανής στόχος του είναι η χειραγώγηση της γερμανικής κοινής γνώμης, έτσι ώστε να τοποθετηθεί εναντίον της Ρωσίας – η οποία ενοχοποιείται αυθαίρετα, για την κατάρριψη του πολιτικού αεροσκάφους (έχει τοποθετηθεί εναντίον του κ. Putin συχνά στο παρελθόν, ενώ δεν είναι το μοναδικό, όπως συμπεραίνεται από την εικόνα που ακολουθεί).
 .
POUTIN-3-Mags
Εξώφυλλα του γερμανικού περιοδικού “Der Spiegel – αποκορύφωμα το εξώφυλλο όπου απεικονίζονται τα θύματα της πτήσης MH17,  με λεζάντα «Σταματήστε τον Putin τώρα!» – αναλαμβάνοντας αυθαίρετα το ρόλο του κριτή της μοιραίας πτήσης, χωρίς ακόμη να έχουν υπάρξει στοιχεία που αποδεικνύουν πως το «λάθος» ήταν της Ρωσίας. Το εξώφυλλο πάνω δεξιά έχει λεζάντα «Ο εμπρηστής», ενώ αυτό κάτω δεξιά γράφει «Ο ημι-ισχυρός», ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1950 και χαρακτήριζε ομάδες νέων με έντονα επιθετικό φρόνημα – νταήδες / ψευτοπαλίκαρα.
.
Ο τίτλος του περιοδικού «Σταματήστε τον Putin τώρα!» θυμίζει, σύμφωνα με ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ, το ναζιστικό αντισημιτικό και ρατσιστικό περιοδικό «Der Sturmer» – το οποίο χρησιμοποιούσε, ανάλογα προπαγανδιστικά, τέτοιες εικόνες στα εξώφυλλα του.

Σε κάθε περίπτωση, το περιοδικό φαίνεται να «ρίχνει λάδι στη φωτιά» ή βενζίνη στην πυρκαγιά που απειλεί να ξεσπάσει ξανά στην Ευρώπη – γνωρίζοντας ότι η έχθρα της Γερμανίας με τη Ρωσία, αποτέλεσε μία από τις βασικότερες αιτίες του πολέμου.
Μίας καταστροφικής σύρραξης (γράφημα), η οποία οδήγησε στο τέλος τους τέσσερις αυτοκρατορίες – ενώ τοποθέτησε τα θεμέλια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
 .
Ευρώπη και Μ. Ανατολή το 1914
Ευρώπη και Μ. Ανατολή το 1914 – Από το γράφημα θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει πως το «εμπόδιο» της ένωσης Ρωσίας-Ευρώπης υπήρξε τότε (όπως και ίσως σήμερα) η ευρύτερη Γερμανία.
.
Στη διαδικτυακή σελίδα τώρα του περιοδικού, στην οποία πολύ συχνά εμφανίζονται «προπαγανδιστικά» άρθρα εναντίον της Ρωσίας, υπήρξε πρόσφατα ένα κείμενο «για την/ή της» μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας (πηγή) – «για ή από» την BND, η οποία θεωρείται πως ιδρύθηκε από τους Ναζί, ενώ ελέγχεται σήμερα απόλυτα από τις Η.Π.Α.
Όταν βέβαια μία πληροφορία της BND «λανσάρεται» δημόσια από το «Spiegel», τότε δεν πρόκειται για μία δημοσιογραφική επιτυχία – αλλά για μία στοχευόμενη «πολιτική δημοσίευση», εκ μέρους της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας.

Στα πλαίσια αυτά, φαίνεται πως ο σκοπός του άρθρου είναι η αποσταθεροποίηση της Ρωσίας – κάτι που έχει συμβεί και στο πρόσφατο παρελθόν με τη Συρία, όταν το ίδιο περιοδικό έγραφε πως, με βάση τις πληροφορίες του από την BND, το καθεστώς Assad είχε φτάσει στο τέλος του.
Σε ένα άλλο άρθρο του περιοδικού (πηγή) αναφερόταν ότι, ο γερμανικός λαός υποστηρίζει στο σύνολο του τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας – ακόμη και αν κάτι τέτοιο θα κόστιζε θέσεις εργασίας στη χώρα του! Τα συμπεράσματα του κειμένου στηρίζονταν σε μία δήθεν δημοσκόπηση, για την οποία δεν υπήρχαν κανενός είδους πληροφορίες, παρά μόνο το αποτέλεσμα.

Το επικίνδυνο βέβαια στην προκειμένη περίπτωση είναι το ότι, αυτού του είδους τα ψέματα και η προπαγάνδα θα μπορούσαν να στοιχίσουν χιλιάδες θέσεις εργασίας στη Γερμανία, να οδηγήσουν σε εξτρεμιστικά υψηλές τιμές την ενέργεια, να βυθίσουν σε μία άνευ προηγουμένου κρίση την Ευρώπη (φυσικά και τη Ρωσία), καθώς επίσης να προκαλέσουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο – ο οποίος, με δεδομένη τη συντριπτική υπεροχή των Η.Π.Α. απέναντι στη Ρωσία, αφήνει δυστυχώς μία και μοναδική δυνατότητα άμυνας στον Putin: τον πυρηνικό πόλεμο (άρθρο).

Το άλλο «δυστύχημα»

Ανεξάρτητα τώρα από τα επικίνδυνα παιχνίδια του περιοδικού, καθώς επίσης από τα πραγματικά αίτια της πτώσης της MH17, τα οποία αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθούν, οφείλουμε ίσως να θυμηθούμε το αεροπλάνο των αερογραμμών του Ιράν, με τον αριθμό πτήσης IR-655 (πηγή), με 275 επιβάτες, καθώς επίσης με 15 μέλη πλήρωμα – το οποίο κατατρίφθηκε από δύο αμερικανικούς πυραύλους, επάνω από τα στενά του Hormuz (3.07.1988).

Οι πύραυλοι είχαν εκτοξευθεί από ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο, χωρίς να τιμωρηθεί κανένας ουσιαστικά, με την κατηγορία του «εγκληματία πολέμου» – ενώ αργότερα ο αμερικανός πρόεδρος G. Bush αρνήθηκε να ζητήσει συγνώμη για το «ατύχημα» από τον ΟΗΕ, στο όνομα των Η.Π.Α., λέγοντας ουσιαστικά πως ήταν μία παράπλευρη απώλεια, σε μία εποχή πολέμου (πηγή).
Κατά τον ίδιο, το πλήρωμα του πολεμικού πλοίου των Η.Π.Α. (USS Vincennes) είχε συμπεριφερθεί σωστά, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούσαν – αφού το ναυτικό της υπερδύναμης ήταν υποχρεωμένο να προστατεύει, κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του κόλπου (1980-1988), το θαλάσσιο δρόμο, από τον οποίο περνούσαν τα πετρελαιοφόρα για την τροφοδοσία της Δύσης.
.

Η δεύτερη μαύρη επέτειος

Όπως είναι γνωστό, η ήττα της Κίνας στον πρώτο σινο-ιαπωνικό πόλεμο έχει αποδοθεί στο ανοργάνωτο ναυτικό της – αφού, παρά το ότι η ισχύς των στόλων των δύο χωρών ήταν σχεδόν ισοδύναμη (γράφημα), έλειπε από την Κίνα ο συντονισμός.
 .
Η ναυτική δύναμη της Κίνας και της Ιαπωνίας
Η ναυτική δύναμη της Κίνας και της Ιαπωνίας την περίοδο πριν το 1894 και σήμερα (στοιχεία 2014). Στο πάνω και στο κάτω μέρος της εικόνας, οι οριζόντιες δύο στήλες απεικονίζουν με κόκκινο χρώμα την συνολική ναυτική δύναμη της Κίνας, ενώ με μπλε αυτή της Ιαπωνίας. Μολονότι η διαφορά είναι πολύ μεγάλη σήμερα, η Κίνα φαίνεται να έχει «επενδύσει» σε μικρότερα πλοιάρια (πχ. Armed coastal patrol craft, οπλισμένα σκάφη παράλιας περιπολίας), με σκοπό να μπορεί κυρίως να ελέγχει τα ύδατα καλύτερα και ταχύτερα, αφού έχει να αντιμετωπίσει παραβιάσεις από πολλές χώρες εχθρικές προς αυτήν.

.
Σήμερα βέβαια τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά, όπως συμπεραίνεται από το κάτω μέρος του γραφήματος. Ειδικότερα, αν και το πολεμικό ναυτικό της Ιαπωνίας έχει ακόμη ποιοτικά πλεονεκτήματα, απέναντι σε αυτό της Κίνας, η χώρα έχει ξεπεράσει τα συμπλέγματα του παρελθόντος – διεκδικώντας την ηγεσία στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών είναι ξανά εκρηκτική – με κέντρο βάρους ορισμένα αμφισβητούμενα νησιά της Ανατολικής Θάλασσας της Κίνας, καθώς επίσης τις ξαφνικές εθνικιστικές φιλοδοξίες της Ιαπωνίας.
Η βασική μεταβλητή βέβαια στην περιοχή είναι οι Η.Π.Α., οι οποίες είναι με την πλευρά της Ιαπωνίας – χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως η Ιαπωνία δεν κάνει ότι μπορεί, για να συμβαδίσει με την Κίνα. Πέρυσι δε παρουσίασε επίσημα το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο του στόλου της, μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – ένα πλοίο 248 μέτρων, το οποίο έχει σχεδιαστεί να μεταφέρει 14 ελικόπτερα.

Η εξοπλιστική παράνοια συνεχίζεται λοιπόν και από τις δύο χώρες, οι οποίες παραμένουν εχθρικές μεταξύ τους – ενώ υπενθυμίζουμε πως ο μεγαλύτερος διεκδικητής της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α. δεν είναι η Ρωσία, αλλά η Κίνα.
Είδηση: Στα πλαίσια του οικονομικού πολέμου που διεξάγουν οι Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, προστέθηκε η καταδίκη της, με βάση την οποία οφείλει να αποζημιώσει με 50 δις $ (το 10% περίπου των συναλλαγματικών αποθεμάτων της), τους πρώην μετόχους της Yukos του πρόσφατα αποφυλακισθέντος Michail Chodorkowski – οι οποίοι ζητούσαν 100 δις $, για τον τεμαχισμό και την πώληση της.

Εάν η απόφαση του Αμερικανού δικαστή στη Χάγη παραμείνει ως έχει (πηγή), τότε οι κατήγοροι θα μπορούν να κατασχέσουν περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας στο εξωτερικό – όπως στην περίπτωση της Αργεντινής, στα πλαίσια των επιθέσεων των κερδοσκοπικών κεφαλαίων εναντίον της.

Υπενθυμίζουμε πως ο κ. Chodorkowski παρουσιάζεται στη Δύση ως «πολιτικός μάρτυρας» – επίσης, ως «αγωνιστής εναντίον της διαφθοράς» (πηγή).  

Στην πραγματικότητα βέβαια κατάφερε να συγκεντρώσει μία τεράστια περιουσία, χρησιμοποιώντας μάλλον «σκοτεινά μέσα».

Το γεγονός αυτό συμπεραίνεται από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2011, σύμφωνα με την οποία «Η καταδίκη του για κλοπή πετρελαίου, για φοροδιαφυγή, καθώς επίσης για ξέπλυμα μαύρου χρήματος δεν είχε πολιτικά κίνητρα«.
Βέβαια, ισχύει παντού το δίκαιο του ισχυρότερου, ενώ τα συμφέροντα των Η.Π.Α. προηγούνται από κάθε τι άλλο – «ιδιαιτερότητες» με τις οποίες πιθανολογούμε πως συμφωνεί ο Αμερικανός δικαστής, ο οποίος καταδίκασε τη Ρωσία να αποζημιώσει τον κ. Chodorkowski.

20140730_53d87c83d2ea0

30 Ιουλίου 1994 Η Ελλάδα υπογράφει μαζί με άλλες χώρες τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία της δίνει το δικαίωμα για μονομερή επέκταση των χωρικών της υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια. Λίγους μήνες μετά (16 Νοεμβρίου του 1994), η Τουρκία θα ανακοινώσει ότι θεωρεί αιτία πολέμου ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

1.Το Νέο Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
 Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988).
Το 1982 δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζαμάικα όπου οριοθετήθηκαν εκ νέου οι έννοιες: αιγιαλίτιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρμογή στις 16 Νοεμβρίου 1994, αντικαθιστώντας τέσσερις παλαιότερες Συμβάσεις. Η νέα Σύμβαση ψηφίστηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την καταψήφισαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επικυρώθηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988) και η
Ελλάδα (21 Ιουλίου 1995).
Μία από τις βασικές καινοτομίες της Νέας Σύμβασης είναι η ΑΟΖ. Τα άρθρα 56 και 57 καθορίζουν τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις αρμοδιότητες του παράκτιου κράτους, καθώς και την έκταση που φτάνει μέχρι 200 μίλια από την ακτογραμμή. Τα νέα χαρακτηριστικά της ΑΟΖ σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα είναι η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, ζώντων και μη, όχι μόνο στο βυθό και στο υπέδαφος αλλά και στα υπερκείμενα ύδατα. Σημαντικό είναι, επίσης, το άρθρο 121 παρ. ζ, που αναγνωρίζει ΑΟΖ και στα νησιά, η οποία προσδιορίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως και στις ηπειρωτικές περιοχές.
Στο χώρο της ΑΟΖ το παράκτιο κράτος εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους, την αλιεία, την ενέργεια από αέρα ή ύδατα, το υπέδαφος, κ.ά. Στήνει τεχνητές νησίδες ή άλλες κατασκευές. Διατηρείται το δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης για όλα τα κράτη, υπέρπτησης, πόντισης καλωδίων, σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο, αρκεί τα παραπάνω να μην απειλούν την ασφάλεια του παράκτιου κράτους.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έχουν μόνο τα νησιά που κατοικούνται, στοιχείο που προκύπτει από μία οικογένεια, ένα φαροφύλακα, κατοικίδια, καλλιέργειες και οτιδήποτε άλλο αποδεικνύει οικονομική δραστηριότητα. Για όλα τα άλλα νησιά και τις βραχονησίδες ισχύει μόνο η διάταξη των 12 ναυτικών μιλίων της αιγιαλίτιδας ζώνης.
Στην οριοθέτηση της ΑΟΖ ακολουθείται κατά κανόνα η «μέση γραμμή» για απόσταση μικρότερη των 400 μιλίων και προϋποθέτει σχετική συμφωνία μεταξύ των κρατών με έναντι ακτές. Αν αυτή δεν επιτευχθεί, όπως και στην υφαλοκρηπίδα, προβλέπεται προσφυγή σε όργανα επίλυσης διεθνών διαφορών (π.χ. στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης).
Υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για το αν η ΑΟΖ καταργεί ή όχι την υφαλοκρηπίδα. Η μία πιστεύει ότι η ΑΟΖ έχει υπερκεράσει την υφαλοκρηπίδα και άρα επιλύει διά παντός τα διμερή προβλήματα της Ελλάδας με την Τουρκία, αρκεί η Ελλάδα να θέσει το ζήτημα και να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ξεπερνώντας το casus belli για τα 12 μίλια, τις «γκρίζες ζώνες» και την υφαλοκρηπίδα. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται από τον Καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη του Πανεπιστημίου Μέρυλαντ, που είναι αρμόδιος για θέματα Δικαίου της Θάλασσας και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη σχετική Διάσκεψη του ΟΗΕ. Την άλλη άποψη υποστηρίζει ο Αναστάσης Πεπονής σε αρθρογραφία του στα Επίκαιρα (26 Ιανουαρίου 2011) τονίζοντας ότι «ούτε η ΑΟΖ μπορεί να οριοθετηθεί με μονομερή πράξη, αλλά προbποθέτει συμμετοχή της Τουρκίας στις διαδικασίες». Δεν είναι ανακριβείς οι ισχυρισμοί Πεπονή. Απλά περιγράφουν την τυπική πραγματικότητα. Αντίθετα, η επιχειρηματολογία Καρυώτη αναδεικνύει την πολιτική και διπλωματική δυναμική, που μπορεί να αναπτυχθεί υπέρ των ελληνικών δικαίων και συμφερόντων μέσα από έξυπνους, τολμηρούς
και υπεύθυνους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης.
2. Η τουρκική τακτική
Η Τουρκία γνωρίζει ότι ο δρόμος του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας θα την οδηγήσει σε αδιέξοδο. Γι’ αυτό επιλέγει άλλους τρόπους αντίδρασης, αυτών της απειλής, της υπεκφυγής, της άρνησης ή της επιλεκτικής διπλωματίας:
• Απειλεί με πόλεμο (casus belli) αν η Ελλάδα εφαρμόσει τα αυτονόητα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως είναι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
• Υπεκφεύγει ένα διάλογο συντεταγμένο με ατζέντα και κανόνες για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, επιδιώκοντας παρελκυστικά και επιθετικά να δημιουργεί νέα θέματα, γκρίζες ζώνες ακόμα και για κατοικημένα νησιά (Αγαθονήσι), αμφισβητεί ότι το Καστελόριζο ανήκει στο Αιγαίο, γεγονός που τεκμαίρεται από την ιταλοτουρκική συμφωνία του 1932, κ.ά.
• Αρνείται να υπογράψει και να κυρώσει τη νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, να αναγνωρίσει τις διμερείς και διεθνείς συνθήκες, να αποδεχτεί τους όρους του κοινοτικού κεκτημένου, τμήμα του οποίου είναι και η νέα Συνθήκη (UNLOSC).
• Ασκεί επιλεκτική διπλωματία, δηλαδή α) εκεί που τη συμφέρει έχει οριοθετήσει ΑΟΖ, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας με τις Βουλγαρία, Ρουμανία και πρώην
Σοβιετική Ένωση, ενώ αρνείται το ίδιο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, γι’ αυτό αντέδρασε στη δημιουργία της ΑΟΖ στην Κύπρο και β) διαθέτει χωρικά ύδατα 12 μίλια σε Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα, ενώ μόνο 6 μίλια στο Αιγαίο.
3. Το κυπριακό μοντέλο
Στις 12 Δεκεμβρίου 1988 η Κύπρος επικύρωσε τη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το Φεβρουάριο του 2003 υπέγραψε συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τον Ιανουάριο του 2007 με τον Λίβανο και το Δεκέμβριο του 2010 με το Ισραήλ. Παράλληλα, στις 16 Φεβρουαρίου 2007 ξεκίνησε την υποβολή αιτήσεων για άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Η Τουρκία παρ’ ότι έκανε το ίδιο στη Μαύρη θάλασσα, στη Μεσόγειο αντέδρασε, παρενοχλώντας με πολεμικά σκάφη στις 13 Νοεμβρίου 2008 ερευνητικό σκάφος νορβηγικής εταιρείας με σημαία Παναμά, το οποίο διενεργούσε έρευνες για πετρέλαιο εκ μέρους της κυπριακής κυβέρνησης 27 μίλια νοτίως του νησιού, εντός της κυπριακής ΑΟΖ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνωρίζει τα δικαιώματα ΑΟΖ της Κύπρου γύρω από όλο το νησί, όπως δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας στην Κύπρο Πίτερ Μίλλετ στην εφημερίδα Πολίτης (14 Δεκεμβρίου 2008) επ’ ευκαιρία των τουρκικών παρενοχλήσεων, γεγονός που δικαιώνει το επίτευγμα του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου.
4. Η ελληνική διάσταση της ΑΟΖ: μία δίκαιη και έξυπνη στρατηγική
Αν δεχτούμε την άποψη Καρυώτη, η οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ μπορεί να μην επιτυγχάνεται μονομερώς, ωστόσο είναι βέβαιο ότι ισχυροποιεί διεθνώς τη θέση μας και προσθέτει επιχειρήματα στη φαρέτρα της εξωτερικής μας πολιτικής. Η ελληνική ΑΟΖ, αθροιζό μενη στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, διαμορφώνει τις νέες «γαλάζιες γραμμές» της εξωτερικής μας πολιτικής:
• Αναδεικνύει τη διπλοπροσωπία της τουρκικής διπλωματίας και την απειθαρχία της στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ.
• Στοιχειοθετεί την άρνηση της γείτονος να αποδεχτεί, ενόψει της ευρωπαϊκής της προοπτικής, το νέο ευρωπαϊκό κεκτημένο, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι η νέα Διεθνής Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.
• Ξεπερνά το casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, διότι η διεθνώς αποδεκτή ΑΟΖ υπερκεράζει το ζήτημα, διευκολύνοντας την επίλυση και του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας ιδιαίτερα στα νησιά, διότι το θεσμικό πλαίσιο είναι πια ξεκάθαρο και δεν διαμορφώνεται μόνο από τη νομολογία της Χάγης.
• Δημιουργείται ενιαίος οικονομικός χώρος με την Κύπρο και το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, με την Ιταλία και την Αλβανία, κάτι που αναβαθμίζει την Ελλάδα γεωστρατηγικά και την
ενισχύει οικονομικά, ενεργειακά (λόγω υποθαλάσσιων αγωγών) και αναπτυξιακά.
Συμπερασματικά, το ζήτημα που τίθεται είναι πώς και πότε η χώρα μας θα αποφασίσει να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα νέα εργαλεία, που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, απέναντι σε μια Τουρκία που συνεχώς εγείρει νέα θέματα για να εμποδίσει την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
5. Η Νέα Δημοκρατία και η στρατηγική της έμμεσης προσέγγισης
Η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε τις επαφές για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με τη Λιβύη και την Αίγυπτο, κεφαλαιοποιώντας τη θετική ανταπόκριση των κρατών αυτών. Το ζήτημα μετά τις πρόσφατες ανακατατάξεις στη Βόρεια Αφρική είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δίνει συνέχεια σε αυτή την προσπάθεια. Στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ δεν εκμεταλλεύτηκε τις καλές σχέσεις του με τον Καντάφι και τον Μουμπάρακ. Τώρα, τουλάχιστον, διαπραγματεύτηκε ανταποδοτικά τη σημαντική υποστηρικτική συμβολή της Ελλάδας προς τους συμμάχους στις επιχειρήσεις της Λιβύης;
Αντίστοιχη σημασία έδινε η Νέα Δημοκρατία στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία, με την οποία έχει οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα, καθώς και με την Αλβανία, με την οποία αν και έχει σημειωθεί πρόοδος, τελευταία φαίνεται να έχει επηρεαστεί από την τουρκική αποτρεπτική διπλωματία.
Η Νέα Δημοκρατία, παρακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις, ξεκίνησε την προσπάθεια για τη οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία –όπως έχουν κάνει ήδη μέχρι τώρα 140 παράκτια κράτη–, ώστε να εκκρεμεί η διευθέτηση του ζητήματος μόνο με την Κύπρο και την Τουρκία. Η συνέχιση και εν τέλει η θετική έκβαση αυτής της προσπάθειας θα πιέσει διμερώς και διεθνώς την Τουρκία να προσχωρήσει στη διεθνή νομιμότητα και να εναρμονιστεί με τα ευρωπαaκά πρότυπα, εάν θέλει να κρατήσει ζωντανή την ευρωπαaκή της προοπτική, τουλάχιστον στο μέτρο που αυτή εξαρτάται και από την Ελλάδα. Ακόμα κι αν κάποτε διαμορφωθούν οι συνθήκες για εταιρικές συνεργασίες με τους Τούρκους στο Αιγαίο, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο το καθεστώς της εθνικής μας κυριαρχίας, ώστε αυτές να έχουν καθαρά εμπορικό χαρακτήρα.
6. Η σημασία του Καστελόριζου και η πονηριά Νταβούτογλου
Είναι εξαιρετικά δύσκολο οι γείτονές μας να αποβάλουν την «οθωμανική πονηριά» την οποία συχνά πρώτοι και ευκρινέστερα εμείς οι Έλληνες την αντιλαμβανόμαστε, λόγω του βυζαντινού μας παρελθόντος.
Η Ευρωπαaκή Ένωση θεωρεί πλέον τη νέα Συμφωνία του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα και την ΑΟΖ κοινοτικά κεκτημένα. Έχει ζητήσει, λοιπόν, από όλα τα κράτη να δημιουργήσουν ΑΟΖ, εκτός προς το παρόν από τα κράτη της Μεσόγειου. Εικάζεται ότι αυτό οφείλεται σε παράκληση της τουρκικής πλευράς, η οποία εισακούστηκε εύκολα από την Ε.Ε., που αποφεύγει όποτε είναι αυτό δυνατό να γίνεται μέρος του προβλήματος.
Αυτό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από την πρόσφατη δήλωση Νταβούτογλου ότι «το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο» την οποία επιδίωξε να διασκεδάσει στη συνέχεια λέγοντας τα αυτονόητα, ότι δηλαδή «το Καστελόριζο είναι ελληνικό», σαν να λέμε εμείς ότι «η Άγκυρα είναι τουρκική». Με τη δήλωση αυτή ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιδίωξε να κονιορτοποιήσει την ιταλοτουρκική συμφωνία για τα Δωδεκάνησα, η οποία σαφώς και με τουρκική συναίνεση εντάσσει το Καστελόριζο στον ενιαίο χώρο του Αιγαίου Πελάγους, ως αναπόσπαστο κομμάτι των Δωδεκανήσων.
Η στρατηγική σημασία του Καστελόριζου, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, αναβαθμίζεται. Το Καστελόριζο κατοικείται και άρα διαθέτει ΑΟΖ, η οποία τυγχάνει να συμπίπτει με την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο. Η ολοκλήρωση αυτής της οριοθέτησης έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
• Εμποδίζει την Τουρκία να έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Γι’ αυτό το λόγο η Τουρκία ζήτησε από την Αίγυπτο να μην λάβει υπόψη της στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα το Καστελόριζο και εισέπραξε αρνητική απάντηση.
• Δημιουργεί ενιαίο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου τον οποίο προτίθεται να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Αυτό προσθέτει στο Ισραήλ ενδοχώρα, αλλά και σημαντικό πέρασμα για υποθαλάσσιους ενεργειακούς αγωγούς προς τη δύση μέσω Ελλάδας. Αυτή λοιπόν η «αθώα» πονηριά του Νταβούτογλου, παραμονές της επίσκεψής του στην Ελλάδα, και οι νευρικές αντιδράσεις, στη συνέχεια, της τουρκικής διπλωματίας σε ιταλικό πλοίο καταβύθισης καλωδίων στην ελληνική ΑΟΖ του Καστελόριζου προδίδουν την ανησυχία της Τουρκίας και τις πραγματικές της προθέσεις να καθηλώσει τη γεωστρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας σε σχέση με το Ισραήλ, τη Βόρεια Αφρική και τον ισλαμικό κόσμο.
7. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι δημόσιες σχέσεις
Η Ελλάδα έχει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας με το μέρος της. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαaκής οικογένειας. Είναι συνεπής σύμμαχος της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας και ποτέ δεν δυσκόλεψε επιχειρησιακά την πολιτική της στην περιοχή.
Αντίθετα με την Τουρκία (βλέπε Ιράκ, Λιβύη, κ.ά.), η Ελλάδα πάντα λειτουργούσε υποστηρικτικά αλλά και ορθολογικά, υπό την έννοια ότι δεν φοβήθηκε να πει ξεκάθαρα τις θέσεις της για τη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή. Χωρίς να διστάσει έναντι των ισχυρών, η Ελλάδα διαμεσολαβεί πάντα κατευναστικά υπέρ των λαών της περιφέρειάς της, με τους οποίους διατηρεί ιστορικά άψογες σχέσεις.
Ακόμα και έναντι της Τουρκίας, η Ελλάδα τηρεί τίμια στάση. Υποστηρίζει ειλικρινά την ευρωπαaκή της προοπτική, δεν προτίθεται όμως να αυτοπαραιτηθεί από τα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα. Αυτό που ζητά από τους συμμάχους της, τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ,ΝΑΤΟ, Ε.Ε.), αλλά και από τη γειτονική Τουρκία είναι ο έμπρακτος σεβασμός στον αξιακό κώδικα της Ευρώπης και στο Διεθνές Δίκαιο, διότι πιστεύει ότι η στέρεα ειρήνη, η πραγματική συνεργασία και η ειλικρινής φιλία μεταξύ των λαών εδραιώνονται μόνο αν οι πολιτικές τους υπακούουν σε διεθνώς αποδεκτούς κανόνες και οι συμπεριφορές τους χαρακτηρίζονται από αλληλοσεβασμό.
Γράφει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης
πηγή

30-7-2014
Για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια ένας νέος πόλεμος διεξάγεται στη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι ρίχνουν ρουκέτες στο Ισραήλ, με μηδαμινά αποτελέσματα και οι Ισραηλινοί σφραγίζουν τα τούνελ στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας. Όπως και οι προηγούμενοι πόλεμοι και αυτός δεν θα οδηγήσει σε καμία λύση.
Του George Friedman, «Gaming Israel and Palestine»
ΠΗΓΗ: STRATFOR, GEOPOLITICAL WEEKLY
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας
Το Ισραήλ θέλει να καταστρέψει τις ρουκέτες της Χαμάς. Μπορεί όμως να το πράξει μόνο αν καταλάβει τη Γάζα και οι δυνάμεις του παραμείνουν για πολύ χρόνο εκεί, ώστε να ανακαλύψουν τα τούνελ και τις αποθήκες οπλισμού της Χαμάς. Με τον τρόπο αυτό όμως το Ισραήλ θα υποστεί μεγάλες απώλειες και δεν θα έχει περιθώριο να υποχωρήσει. Κατά συνέπεια η Χαμάς θα συνεχίσει να εκτοξεύει ρουκέτες, προκαλώντας όμως, χάρη στην έλλειψη ακρίβειας των ρουκετών και το σύστημα Iron Dome, ελάχιστη βλάβη στο Ισραήλ.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο αυτού του πολέμου είναι ότι και οι δύο πλευρές τον θεωρούν απαραίτητο, αν και γνωρίζουν ότι δεν θα υπάρξει αποφασιστικό στρατιωτικό αποτέλεσμα. Η απαγωγή και η δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων και ο φόνος ενός Παλαιστίνιου νεαρού ξεκίνησαν την σύγκρουση. Και επί του σημείου αυτού τίθεται το αιώνιο ερώτημα, ποίος διέπραξε πρώτος το έγκλημα;
Για τους Παλαιστίνιους το αρχικό έγκλημα ήταν η μετανάστευση στην υπό βρετανικό έλεγχο Παλαιστίνη των Εβραίων, η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και η εκδίωξη των Αράβων από την περιοχή αυτή. Για το Ισραήλ, το προπατορικό αμάρτημα έγινε μετά τον πόλεμο του 1967, κατά τη διάρκεια του οποίου το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Όχθη, τα υψώματα του Γκολάν και την ανατολική Ιερουσαλήμ.
Εκείνη την στιγμή το Ισραήλ ήταν έτοιμο να διαπραγματευτεί μια συμφωνία, αλλά οι Άραβες απάντησαν με τα περίφημα «τρία όχι», όχι διαπραγματεύσεις, όχι αναγνώριση του Ισραήλ, όχι ειρήνη. Το γεγονός αυτό οδήγησε το Ισραήλ σε πιο άκαμπτη στάση. Προσπάθειες για διαπραγματεύσεις έγιναν μετά την αραβική διακήρυξη, αλλά όλες απέτυχαν, ενώ το «όχι αναγνώριση» και «όχι ειρηνευτική συμφωνία», ισχύουν εν πολλοίς ακόμα. Η κατάπαυση του πυρός είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να περιμένει κανείς.

Για τη Χαμάς τουλάχιστον και υποψιάζομαι για πολλούς Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη, η μόνη λύση είναι η εξόντωση του Ισραήλ. Για πολλούς Ισραηλινούς, η μόνη λύση είναι η συνέχιση της κατοχής των κυριευμένων περιοχών, μέχρι οι Παλαιστίνιοι να δεσμευτούν να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να συνομολογήσουν ειρήνη μαζί του. Μια και όμως, για τους ίδιους αυτούς Ισραηλινούς η μέρα αυτή δεν έχει φτάσει ακόμα, η κατοχή θα συνεχιστεί σε μόνιμη βάση.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο πόλεμος στη Γάζα είναι, κατά μια έννοια, ένας πόλεμος για το τίποτα. Για τη Χαμάς αποτελεί απλώς επίδειξη του ότι μπορεί να ρίχνει ρουκέτες κατά του Ισραήλ. Οι ρουκέτες δεν έχουν ακρίβεια στη βολή, αλλά το σημαντικό είναι ότι φαίνεται [σ.σ. για λόγους αποτροπής] πως εισήχθησαν λαθραία στη Γάζα και αποτελούν το πιο επικίνδυνο όπλο που έχει εισαχθεί λαθραία εκεί. Παράλληλα, η Χαμάς αποδεικνύει, ότι μπορεί να αντέξει σε μεγάλες απώλειες και να συνεχίζει τον πόλεμο.
Για τους Ισραηλινούς, ο σκοπός των επιχειρήσεων είναι να δείξουν ότι μπορούν να τις εκτελέσουν. Φυσικά επιθυμούν να τιμωρήσουν τη Χαμάς, αλλά γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να επιβάλουν τη θέλησή τους και να υποχρεώσουν τους Παλαιστίνιους να έρθουν σε πολιτικό διακανονισμό μαζί τους. Σκοπός του πολέμου είναι να επιβάλεις τη θέλησή σου στον αντίπαλο. Αλλά εκτός κι αν το Ισραήλ μας εκπλήξει σημαντικά, κανένα αποφασιστικό αποτέλεσμα δεν θα προκύψει από την σύγκρουση αυτή.
Ακόμα κι αν το Ισραήλ καταστρέψει τη Χαμάς, κάποια άλλη οργάνωση θα τη διαδεχτεί στο παλαιστινιακό «οικοσύστημα». Το Ισραήλ δεν μπορεί να προχωρήσει όσο χρειάζεται για να κάμψει το πνεύμα αντίστασης των Παλαιστίνιων. Εξαρτάται από έναν ισχυρό τρίτο κράτος που θα ανταποκριθεί στις ισραηλινές ανάγκες ασφάλειας.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια εγγενή αντίφαση, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ λαμβάνει μεν αρκετή υποστήριξη από τις ΗΠΑ, ώστε να εξασφαλιστεί η ύπαρξή του, αλλά λόγω ανθρωπιστικών ανησυχιών δεν του επιτρέπεται να αναλάβει αυτού του είδους τις αποφασιστικές δράσεις που θα μπορούσαν να λύσουν οριστικά το πρόβλημα ασφαλείας του.
Έτσι, βλέπουμε περιοδικές εκρήξεις βίας, οι οποίες όμως δεν γίνονται με την πρόθεση να καταλήξουν σε αποφασιστικό πολιτικό αποτέλεσμα, ούτε κανείς περιμένει κάτι τέτοιο. Οι πόλεμοι αυτοί έχουν εξελιχθεί σε μια σειρά αιματοβαμμένων κύκλων. Υπάρχουν κάποια περιορισμένα κριτήρια επιτυχίας, όπως για παράδειγμα το σφράγισμα των τούνελ των Παλαιστινίων από τη μια, ή η επίδειξη από την άλλη πλευρά, ότι μπορεί να αναγκάσει το Ισραήλ να περιέλθει σε αμυντική στάση. Η Χαμάς όμως δεν θα ηττηθεί και το Ισραήλ δεν θα κάνει καμία παραχώρηση.
Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιο το νόημα όλων αυτών και που θα τελειώσει όλο αυτό. Γιατί σε όλα τα ανθρώπινα υπάρχει ένα τέλος. Παλαιότερες μακροχρόνιες συγκρούσεις, όπως αυτές της Αγγλίας με τη Γαλλία, κάποτε τελείωσαν, ή τουλάχιστον άλλαξαν μορφή. Κατά συνέπεια Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι μπορούν με δύο τρόπους να τερματίσουν την σύγκρουσή τους.
Πολλοί πιστεύουν, ότι η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους θα αποτελέσει λύση και αυτοί που το πιστεύουν αυτό, δεν έχουν πρόβλημα να εκφράζουν την απορία τους γιατί η αυτονόητη αυτή λύση δεν προχωρά. Η λύση όμως δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο δείχνει.
Θέματα βιωσιμότητας και κυριαρχίας είναι τα βασικά σε όλη την συζήτηση για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Η γεωγραφία εγείρει ερωτήματα για την βιωσιμότητα ενός παλαιστινιακού κράτους, καθώς υπάρχουν δύο παλαιστινιακά πληθυσμιακά κέντρα, ένα στη Λωρίδα της Γάζας και ένα στη Δυτική Όχθη, τα οποία δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.
Η Λωρίδα της Γάζας είναι ένας στενός θύλακας εδάφους, απίστευτα πυκνοκατοικημένος, με περιορισμένες αναπτυξιακές δυνατότητες, ώστε να μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας ικανοποιητικής οικονομικής ζωής. Η Δυτική Όχθη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες, αλλά θα είναι πάντα υπό την εποπτεία του Ισραήλ. Αν το παλαιστινιακό εργατικό δυναμικό αξιοποιηθεί στην ισραηλινή οικονομία και οι δύο περιοχές θα γίνου «εξαρτήματα» του Ισραήλ. Με βάση τα σημερινά σύνορα λοιπόν ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος είναι δύσκολο να υπάρξει.
Από την ισραηλινή οπτική, η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους που να θυμίζει κάπως τις συνθήκες του 1967, αφήνοντας εκτός συζήτησης το θέμα της Ιερουσαλήμ, θα δώσει στους Παλαιστίνους τη δυνατότητα να στοχοποιήσουν, όποτε το θελήσουν, το Τελ Αβίβ και τη Χάιφα. Με δεδομένη την ιστορία του, το Ισραήλ δεν είναι πιθανό, να αναλάβει τέτοιο ρίσκο, εκτός κι αν έχει το δικαίωμα να επιβλέπει τη Δυτική Όχθη με κάποιο τρόπο, όσον αφορά τα ζητήματα ασφαλείας. Κάτι τέτοιο όμως θα υπονόμευε την παλαιστινιακή κυριαρχία.
Έτσι, κάθε λύση που εξυπηρετεί τη μια πλευρά δεν εξυπηρετεί την άλλη. Η γεωγραφία, απλώς δεν επιτρέπει μια λύση δύο κυρίαρχων κρατών. Κατ’ αυτή την έννοια οι εξτρεμιστές και των δύο πλευρών είναι πιο ρεαλιστές των μετριοπαθών. Η αλήθεια αυτή όμως έρχεται σε αντίθεση με άλλα προβλήματα. Αυτή την στιγμή το Ισραήλ είναι τόσο ασφαλές όσο ήταν και πιθανώς θα είναι, εκτός κι αν εξαφανιστεί η Χαμάς και δεν αντικατασταθεί από άλλη οργάνωση και η Δυτική Όχθη προσεγγίσει ακόμα περισσότερο το Ισραήλ. Φυσικά καμία από τις προοπτικές αυτές δεν είναι πιθανή.
Το Ισραήλ είναι οικονομικός κολοσσός σε σχέση με τους γείτονες του. Οι Παλαιστίνιοι είναι οικονομικά αδύνατοι και διαιρεμένοι μεταξύ τους. Κανέναν γειτονικό κράτος του Ισραήλ δεν αποτελεί κίνδυνο, μετά το 1977 και την ουδετεροποίηση της Αιγύπτου. Η Ιορδανία διατηρεί στενές σχέσεις με το Ισραήλ, η Αίγυπτος έχει συνθήκη ειρήνης μαζί του και η Χεζμπολάχ είναι απασχολημένη στην Συρία. Εκτός από τη Γάζα, η οποία αποτελεί μικρή απειλή, η θέση του Ισραήλ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
Το Ισραήλ δεν μπορεί μεταβάλει ριζικά τα δημογραφικά δεδομένα. Οι δυνητικές όμως εξελίξεις στην περιοχή είναι εναντίον του. Η Αίγυπτος μπορεί να αλλάξει κυβέρνηση, η οποία να καταγγείλει την συνθήκη ειρήνης και να αναπτύξει και πάλι δυνάμεις στη χερσόνησο του Σινά. Η Χεζμπολάχ μπορεί να αξιοποιήσει την εμπειρία της στη Συρία για να ανοίξει έναν νέο μέτωπο από τον Λίβανο. Η Συρία μπορεί να καταστεί ένα ισλαμικό κράτος και να απειλήσει από τα υψώματα του Γκολάν.
Οι ισλαμιστές μπορεί να ανατρέψουν το ιορδανικό καθεστώς και να απειλήσουν το Ισραήλ από τα ανατολικά. Η Τουρκία μπορεί να εξελιχθεί σε ακραίο ισλαμικό κράτος και να αποστείλει στρατεύματα στην περιοχή κατά του Ισραήλ. Μια πολιτιστική επανάσταση μπορεί να λάβει χώρα στον αραβικό κόσμο που να προκαλέσει την ισραηλινή οικονομική υπεροχή και κατά συνέπεια την ικανότητα του να μάχεται. Το Ιράν μπορεί να στείλει νέους πυραύλους στη Γάζα κ.λπ.
Υπάρχει μια σειρά από πιθανότητες. Είναι δύσκολο να φανταστούμε μια εξέλιξη, τεχνολογική, πολιτική ή οικονομική η οποία να βελτιώσει τη θέση του Ισραήλ και όχι να την χειροτερέψει. Μπορεί κάτι τέτοιο να μη φαίνεται πιθανό, όμως στο μέλλον όλα είναι πιθανά.
Το Ισραήλ είναι αυτή τη στιγμή ισχυρό. Αλλά δεν θεωρεί ότι μπορεί να επιτύχει έναν διακανονισμό με τους Παλαιστίνιους, ο οποίος θα του εξασφαλίζει την εθνική του ασφάλεια. Για τον λόγο αυτό το Ισραήλ δεν κρίνει σκόπιμο να κάνει παραχωρήσεις στους Παλαιστίνιους.
Με αυτές τις συνθήκες, η στρατηγική του Ισραήλ είναι να διατηρήσει την ισχύ του στο ανώτατο επίπεδο και να χρησιμοποιήσει όλη του την επιρροή ώστε να αποφύγει την εμφάνιση νέων απειλών. Υπό το πρίσμα αυτό, η ισραηλινή στρατηγική των εποικισμών έχει νόημα. Αν δεν υπάρχουν συνομιλίες, το Ισραήλ οφείλει να διατηρήσει την υπεροχή του, δημιουργώντας στρατηγικό βάθος στη Δυτική Όχθη. Είναι λογικό. Θα ήταν παράλογο εάν υπήρχε η πιθανότητα να επιτευχθεί μια συνθήκη ειρήνης.
Το Ισραήλ επίσης οφείλει να επιβάλει μια προσωρινή έστω ήττα σε κάθε ενεργά εχθρική παλαιστινιακή δύναμη, κατά καιρούς, ώστε να τους στέλνει χρόνια πίσω, επιδεικνύοντας παράλληλα, τις δικές του ικανότητες, για ψυχολογικούς λόγους. Οι Παλαιστίνοι, στο μεταξύ, πρέπει να διατηρήσουν την πολιτική τους ενότητα και να περιμένουν, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα να προκαλέσουν ρήγματα μεταξύ του Ισραήλ και των συμμάχων του, ειδικά των ΗΠΑ, αντιλαμβανόμενοι όμως ότι η οποιαδήποτε αλλαγή στο status quo θα έρθει έξω από το διώνυμο Ισραήλ – Παλαιστίνη.
Το βασικό πρόβλημα των Παλαιστίνιων θα είναι παραμείνουν διακριτή ομάδα και να έχουν ικανή ισχύ ώστε να αντιμετωπίσουν το Ισραήλ για κάποιο χρόνο. Κάθε συνθήκη ειρήνης θα εξασθενίσει τους Παλαιστίνιους, θα τους οδηγήσει στην τροχιά του Ισραήλ και θα τους διαχωρίσει. Από την άλλη, η άρνηση της συνθήκης ειρήνης θα τους βοηθήσει να παραμείνουν διακριτοί, αν και διαχωρισμένοι, αλλά θα είναι εκεί όταν οι συνθήκες μεταβληθούν.
Το μεγάλο πρόβλημα του Ισραήλ είναι ότι οι συνθήκες αλλάζουν. Το να προβλέψει τις στρατιωτικές δυνατότητες των Αράβων τα επόμενα 50 χρόνια είναι δύσκολο. Πιθανότατα δεν θα είναι πιο αδύναμοι από σήμερα, αλλά ισχυρότεροι. Αν στα 50 επόμενα χρόνια, όλοι ή κάποιοι υιοθετήσουν εχθρική στάση έναντι του Ισραήλ, το Ισραήλ θα έχει πρόβλημα. Ο χρόνος δεν κυλά προς όφελος του Ισραήλ. Αυτό ίσως θα ήταν επιχείρημα για να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις. Οι Παλαιστίνιοι όμως δεν διαπραγματεύονται μια συμφωνία που θα τους καταστήσει αδύναμους και διασπασμένους.
Αυτό που βλέπουμε στη Γάζα είναι ένα παιχνίδι όπου η κάθε πλευρά προσπαθεί να διατηρήσει τη θέση της. Οι Παλαιστίνιοι χρειάζεται να διατηρήσουν την αλληλεγγύη τους για μεγάλο διάστημα και το Ισραήλ να διατηρήσει την στρατηγική του υπεροχή για όσο περισσότερο μπορεί. Τίποτα όμως δεν κρατά για πάντα και η ισχύς του Ισραήλ μπορεί να εξασθενίσει, ενώ η ισχύς των Παλαιστινίων να αυξηθεί.

Αναλογιζόμενοι τους εγγενείς κινδύνους, η πραγματοποίηση μιας συμφωνίας με τους Παλαιστίνιους, έστω και με αυξημένο ρίσκο για το Ισραήλ, ίσως να είναι χρήσιμη μακροπρόθεσμα. Τα έθνη όμως δεν αποφασίζουν βάσει τέτοιων αφηρημένων υπολογισμών. Το Ισραήλ θα ποντάρει στην διατήρηση της ισχύος του, μη έχοντας και άλλη επιλογή. Οι Παλαιστίνιοι θα ποντάρουν στον χρόνο και στο μεταξύ το αίμα, περιοδικά, θα συνεχίσει να χύνεται. 
πηγή