Σχολιάζει ο Κλεισθένης.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου δήλωσε προκλητικά ότι η Τουρκία θα «παραμείνει» μέσα στην ΑΟΖ της Κύπρου γιατί και οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα και μερίδιο απ’ τα κοιτάσματα. Μάντης δεν είμαι αλλά στο τέλος η Τουρκία θα βγει κερδισμένη απ’ όλη αυτή την ιστορία. Χαμένοι όπως σχεδόν πάντα η Ελλάδα και η Κύπρος.
Μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει σαν εθνοπροδότη; σαν πουλημένο; ότι δεν εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα Τουρκικά συμφέροντα;

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι βασισμένη στο δόγμα, εμείς απαιτούμε, διεκδικούμε, προκαλούμε και ότι πετύχουμε, γιατί στο τέλος αυτός που απαιτεί κάτι κερδίζει. Διαδίδεται και παραμένει στον διεθνή περίγυρο η διεκδίκηση, η απαίτηση, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες τότε η ήδη υπάρχουσα διεκδίκηση θα αποφέρει οφέλη.

Ποιο είναι το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας;

«Δεν παραχωρούμε, δεν διεκδικούμε».

Η παγκόσμια αλλά και η δική μας ιστορία μας διδάσκει ότι όταν δεν διεκδικείς πάντα βγαίνεις χαμένος.
Όταν διεκδικείς έστω και αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, στο τέλος κάτι θα κερδίσεις. Οι συνθήκες αλλάζουν. Αν δεν διεκδικείς και κάποιος άλλος διεκδικεί από ‘σένα τότε όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν θα αναγκαστείς να παραδώσεις, να υποχωρήσεις στις απαιτήσεις του άλλου που διεκδικεί. Τόσο δύσκολο είναι για να το αντιληφθούν οι εκάστοτε κυβερνόντες;

Δεν θα τρελαθούμε επειδή οι δικοί μας πολιτικάντηδες προσπαθούν να «μπαλώσουν» την υποχωρητικότητά τους, τον ενδοτισμό τους και την εθελοδουλεία τους με το νόθο και αντεθνικό δόγμα «δεν παραχωρούμε δεν διεκδικούμε».

Έθνος που δεν βρίσκεται σε εγρήγορση, δεν διεκδικεί, δεν παλεύει για τα εθνικά του δίκαια, είναι καταδικασμένο να υποστεί εθνικές συμφορές. Λαός που βρίσκεται «εν υπνώσει», αποχαυνωμένος και «καναπεδάτος», λαός που δεν διεκδικεί, που δεν παλεύει για το δίκιο του, είναι καταδικασμένος να ζει στην φτώχεια και την μιζέρια, είναι καταδικασμένος να ζει σαν δούλος αφεντάδων, ξένων και ντόπιων.

Σίγουρα το νέο της ημέρας είναι «ο Σαμαράς αντικατέστησε τον Αναστασιάδη στην προεδρία της Κύπρου». Οι Κύπριοι δεν ξέρω γιατί αλλά «φτύνουν» τον κόρφο τους.

πηγή

Η ελληνική πολιτική τάξη δεν διαθέτει παρά ελάχιστους βαθμούς ελευθερίας και οφείλει να αλλάξει γρήγορα.

Καρακούσης Αντώνης
Τελευταίως οι πολιτικές εντάσεις γίνονται ολοένα και οξύτερες. Οι χαρακτηρισμοί περισσεύουν, οι εύκολες κρίσεις γενικεύονται και οι κωλοτούμπες επίσης έχουν γίνει του συρμού.

Καταφυγή πάντων βεβαίως ο λαϊκισμός, για τις εντυπώσεις οι αντιπαραθέσεις, για την επικοινωνία πρωτίστως και σπάνια για την ουσία.

Λόγια - λόγια δώθε κείθε στηριγμένα σε σκόρπιες ασύνδετες καταγγελίες χωρίς εμβάθυνση, χωρίς επεξεργασίες, χωρίς γνώση του αντικειμένου, ακατάσχετες περιπτωσιολογίες, που δεν συνθέτουν το όλον, δεν αποδίδουν τη μεγάλη εικόνα, δεν μπορούν να συνθέσουν λύσεις πραγματικές για το μέγα πρόβλημα της χώρας, που δεν άλλο απ' αυτό της ανοικοδόμησης και της ανασυγκρότησης.

Η Ελλάδα της κρίσης αποδίδει μια οικονομία βομβαρδισμένη και μια κοινωνία διαλυμένη. Και το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η ανοικοδόμησή της και η ανόρθωσή τους. Έπ' αυτού ελάχιστα λέγονται και ακόμη λιγότερα γίνονται.

Ωστόσο σύντομα η ελληνική πολιτική τάξη, δεξιάς, κεντρώας ή αριστερής προέλευσης, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά περιορισμένοι βαθμοί ελευθερίας στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής. Είναι η θέση της χώρας τέτοια, είναι οι δεσμεύσεις που ανέλαβε έναντι της διάσωσης που εξασφάλισε εντός του ευρώ τόσο μεγάλες, που δεν επιτρέπουν μεγάλα λόγια και υποσχέσεις εκ των προτέρων ανεκπλήρωτες.

Θα αποδειχθεί γρήγορα ότι δανειστές και εταίροι δεν πρόκειται να ρυθμίσουν τα χρέη μας αν δεν αποδεχθούμε για χρόνια σταθερά δημοσιονομικά πεδία, τα οποία δεν θα επιτρέπουν μεγάλες αποκλίσεις από τις αρχές των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Οι κυβερνήσεις θα έχουν πολύ μικρά περιθώρια κινήσεων. Η δημοσιονομική τους ελευθερία θα κινείται μεταξύ ισοσκελισμού και ελλειμμάτων 0,3% έως Ο,5% του ΑΕΠ. Και στην εκδοχή των πρωτoγενών πλεονασμάτων οι τιθέμενοι στόχοι θα είναι διαπραγματεύσιμοι μεταξύ 2% και 3% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια η χρηματοδότηση δημόσιων καταναλωτικών, αλλά και επενδυτικών δαπανών δεν μπορεί να γίνεται με ελλείμματα παρά μόνο με περισσεύματα.

Πράγμα που σημαίνει ότι μια κυβέρνηση αν θέλει υποτυπωδώς να σταθεί στον πλευρό των πολιτών θα πρέπει να διατηρεί χρηστή διαχείριση και να επιβεβαιώνει κάθε τόσο την εισπρακτική αποτελεσματικότητά της.

Σχεδόν ταυτόχρονα η εγχώρια πολιτική τάξη θα διαπιστώσει σύντομα ότι χάνει ένα ακόμη εργαλείο αυτονομίας στην άσκηση οικονομικής πολιτικής.

Από την Κυριακή και μετά οι ελληνικές Τράπεζες περνούν στην εποπτεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η Τράπεζα της Ελλάδος χάνει την εποπτεία και κατ' επέκταση τον έλεγχο της ρευστότητας, ενώ η πολιτική τάξη δεν θα μπορεί να επεμβαίνει στην οικονομία μέσω του πιστωτικού συστήματος.

Παλαιότερα κάθε νέα κυβέρνηση είχε στα χέρια της την Εθνική, την Αγροτική, το Τ.Τ. και άλλες μικρότερες κρατικές Τράπεζες μέσω των οποίων ασκούσε πολιτική, διέθετε χρήματα για διάφορους σκοπούς, μπορούσε να παρεμβαίνει μέσω παράλληλων μηχανισμών στην οικονομία.

Τώρα κι αυτό το εργαλείο περνά σε έλεγχο και κανόνες τρίτων.

Οπότε το πολιτικό σύστημα που δεν θα μπορεί να μοιράζει παροχές, ούτε χρήμα, θα πρέπει να αναθεωρήσει το ρόλο του, να αλλάξει σκοπούς και προτεραιότητες, να μεταβληθεί σε σχήμα πραγματικού οργανωτή και καθοδηγητή της κοινωνίας.

Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξει δομή λ ειτουργίες και περιεχόμενο.

Οι εποχές που ασύνταχτα ένα κόμμα μοίραζε υποσχέσεις και ευχολόγια έχει περάσει οριστικά και αμετάκλητα.

Η τρέχουσα πολιτική τάξη πρέπει να βρει το κουράγιο να αλλάξει, να μετασχηματισθεί και να αποδώσει σύγχρονους μηχανισμούς, ικανούς να προσφέρουν πραγματικά στην ανοικοδόμηση και ανασύσταση της χώρας.

Αλλιώς δεν έχουν καμία τύχη.

Θα τους ξεράσει η Ιστορία, θα τους τελειώσει η σύγχρονη κοινωνία, που μετά όσα πέρασε δεν θα ανεχθεί ευκολίες και πέτσινες υποσχέσεις. 
πηγή
1914-2014: Το Κυπριακό και το (νέο) Ανατολικό Ζήτημα

Η Κύπρος έρχεται, θέλοντας και μη, στο επίκεντρο σοβαρότατων διεθνών εξελίξεων
Μαλούχος Γεώργιος
Πολλοί δεν το γνωρίζουν, όμως το Κυπριακό στη σύγχρονη μορφή του ξεκινά ακριβώς έναν αιώνα από σήμερα, στις 25 Οκτωβρίου 1914, όταν η Μεγάλη Βρετανία προσάρτησε την Κύπρο στα εδάφη της με το ξεκίνημα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ηταν η πράξη με την οποία το Λονδίνο, μαζί με τον πόλεμο έμπαινε ταυτόχρονα και στην τελική ευθεία επίλυσης του Ανατολικού Ζητήματος, προβλήματος άρρηκτα συνδεδεμένου με τον Πρώτο Παγκόσμιο, προχωρώντας  έτσι σε ένα επόμενο βήμα από εκείνο που είχε καθοριστεί με τη συνθήκη του 1878 για το καθεστώς της Κύπρου ανάμεσα στη Βρετανία και την Υψηλή Πύλη.
Όμως, το 1914, η Αγγλία και η Ρωσία δεν ήταν πια μπροστά σε εμπόλεμη κατάσταση, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν στο απέναντι στρατόπεδο και αυτό είχε άμεση, καθοριστική επίδραση στο μέλλον της Κύπρου.
Και μόνο το γεγονός ότι η προσάρτηση ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις εξελίξεις στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο δείχνει ξεκάθαρα κάτι που εμείς δεν εννοούμε επί δεκαετίες να καταλάβουμε: την ευρύτερη σημασία της Κύπρου, που, μάλιστα σήμερα ολοένα μεγαλώνει.  Ελάχιστα ζητήματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής είναι τόσο βαθιά και τόσο σύνθετα όσο το Κυπριακό, το οποίο έχει βρεθεί και πάλι αυτές τις μέρες στο διεθνές επίκεντρο λόγω της έντονης τουρκικής επιθετικότητας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Αραβική Ανοιξη, η κρίση στη Λιβύη,  τα γεγονότα στη Συρία, οι τζιχατζιστές που προελαύνουν τόσο σε αυτή όσο και στο Ιρακ, δεν είναι παρά εκφάνσεις αυτού του νέου Ανατολικού Ζητήματος που έναν αιώνα αργότερα έχει ανοίξει και πάλι εξίσου επικίνδυνα ρευστό. Γι αυτό το λόγο άλλωστε βρίσκονται σήμερα στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των ακτών του Λιβάνου και εκείνων της Κύπρου πολεμικά σκάφη με τεράστια δύναμη πυρός από πολλές χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο μιας έντονης μεταβατικότητας που είναι βέβαιο ότι, κάποια στιγμή, με βίαιο ή λιγότερο βίαιο τρόπο, θα καταλήξει σε επαναρύθμιση του Ανατολικού Ζητήματος, η Κύπρος έρχεται, θέλοντας και μη, στο επίκεντρο σοβαρότατων διεθνών εξελίξεων. Κύριος μοχλός των εξελίξεων αυτών είναι η τουρκική επιθετικότητα, η οποία πηγάζει τόσο από τους πάγιους γεωπολιτικούς λόγους της Αγκυρας, όσο και από τα πρόσφατα ενεργειακά ζητήματα των υδρογονανθράκων.
Η Κύπρος, αυτή τη στιγμή, είναι ζωσμένη από πολεμικά σκάφη και αεροσκάφη σειράς κρατών που δεν βλέπουν με καλό μάτι την επιθετικότητα της Αγκυρας, όπως, ταυτόχρονα, έχουν τεράστια καχυποψία για την πολιτική της έναντι του λεγόμενου ισλαμικού κράτους. Γι αυτούς του δύο λόγους είναι που μέχρι και η ΕΕ και το Βερολίνο πήραν θέση απέναντι στην Αγκυρα στη σύνοδο κορυφής.
Η Τουρκία αυτή τη στιγμή κάνει το μεγάλο, ιστορικό λάθος, να παίρνει ουσιαστικά θέση απέναντι στα δυτικά συμφέροντα, περιλαμβανομένων και αυτών της Ρωσίας. Ένα λάθος που όποιος το έκανε, όποτε το έκανε, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου στο παρελθόν, το πλήρωσε πολύ ακριβά, ακριβώς επειδή το Κυπριακό δεν είναι αυτοτελές ζήτημα αλλά ενταγμένο σε μια πολύ ευρύτερη σφαίρα συμφερόντων και συγκρούσεων.
Ταυτόχρονα, ο διάλογος με τους τουρκοκύπριους έχει, ορθώς, διακοπεί από την κυβέρνηση Αναστασιάδη, υπό το βάρος μιας εξίσου προκλητικής αδιαλλαξίας. 
Μια πολιτική ανοιχτή σε συμμαχίες, όπως αυτή τη στιγμή συμβαίνει τόσο με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ όσο και με τη Ρωσία, μπορεί να βοηθήσει πολύ αποτελεσματικά την Κύπρο, η οποία, το μόνο που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κάνει, είναι να επιστρέψει σε ένα ανανεωμένο μοντέλο σχεδίου Ανάν – κι αυτό είναι που δείχνουν ουσιαστικά οι τελευταίες εξελίξεις στο ευρύτερο ζήτημα της περιοχής.
Παρά τα όσα πολλοί έλεγαν υπέρ του σχεδίου Ανάν και σχετικά με τη δήθεν καταστροφή που θα σήμαινε η απόρριψή του, η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική: η Κύπρος κυριολεκτικά σώθηκε από την υιοθέτηση αυτού του εγκληματικού για τα συμφέροντά της και για τον ελληνισμό σχεδίου και τώρα είναι σε θέση να παλέψει από πολύ πλεονεκτικότερη θέση την οποία θα είχε πλήρως απωλέσει αν ο κυπριακός λαός δεν είχε πει το μεγάλο Όχι, παρά την περί του αντιθέτου τρομοκράτηση που υπέστη.
Αλλωστε, το γεγονός ότι ο νυν πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος υπήρξε υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν, είναι εκείνος που σήμερα ως πρόεδρος διακόπτει τις συνομιλίες, λέει πολλά.
Όπως πολλά λέει και το γεγονός ότι όσο η Τουρκία συμπεριφέρεται αντιδυτικά, τόσο μειώνεται η διάθεση των μεγάλων δυνάμεων να δουν θετικά ένα νέο σχέδιο Ανάν που θα έδινε στην Αγκυρα ακόμα μεγαλύτερο λόγο στις κυπριακές εξελίξεις, ιδίως τις ενεργειακές.
Το Κυπριακό ζήτημα βρίσκεται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ στο επίκεντρο της πραγματικής περιφερειακής σύγκρουσης για μια περιοχή του κόσμου που παράγει αέναες συγκρούσεις.
Το θέμα λοιπόν, δεν είναι να παραδούμε όπως πολλές φορές πολλοί εισηγήθηκαν.
Το θέμα είναι να καταλάβουμε την ουσία αυτής της σύγκρουσης και να προετοιμάσουμε σωστά και αξιόπιστα τις συμμαχίες μας, αλλά και τις στρατιωτικές μας δυνατότητες, απέναντι σε μία Τουρκία που, πλέον, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και που απομονώνεται διαρκώς από τους μεγάλους παίκτες.
Δεν είναι απίθανο ένα από τα επόμενα λάθη της Αγκυρας να είναι και η πυροδότηση μιας έκρηξης, την οποία όμως, η Κύπρος και η Ελλάδα δεν θα αποφύγουν με τις υποχωρήσεις – κάθε άλλο μάλιστα, θα τη φέρουν πιο κοντά.
Στις συνθήκες που σήμερα διαμορφώνονται, και μάλιστα με μεγάλη ταχύτητα, τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα αποκτούν λοιπόν όλο και μεγαλύτερη σημασία στο διεθνές περιβάλλον.
Αν το αντιληφθούμε έγκαιρα και δράσουμε αποτελεσματικά, θα αποκτήσουμε και την αντίστοιχη δύναμη. Η μοίρα μας είναι αποκλειστικά και μόνον στο χέρι μας.

πηγή

Ο χειρότερος εφιάλτης του οίκου των Σαούντ γίνεται πραγματικότητα. Η εκπληκτική επιτυχία της εξέγερσης των Ζαΐντι Χούδι στην Υεμένη βάζει μια σιιτική ομάδα, που συνδέεται με το Ιράν, στο μαλακό υπογάστριο της Σαουδικής Αραβίας, διαλύοντας έτσι τις μακροχρόνιες προσπάθειές της για σταθεροποίηση της χώρας ως δορυφόρο του Ριάντ.
*Του Bruce Riedel (Διευθυντής του Intelligence Project στο Brookings Institution. Το νέο του βιβλίο «Τι κερδίσαμε: Ο μυστικός πόλεμος της Αμερικής στο Αφγανιστάν, 1979-1989» δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο)
ΠΗΓΗ: http://www.al-monitor.com/ 15 Οκτωβρίου 2014, με τίτλο: Οι νίκες των Χούδι στην Υεμένη κάνουν νευρική τη Σαουδική Αραβία
Απόδοση στα ελληνικά: Σωτήρης Δημόπουλος
Το κίνημα Ζαΐντι Χούτι, που αυτοαποκαλείται Ανσάρ Αλλάχ, ανέλαβε το Σεπτέμβριο τον έλεγχο της πρωτεύουσας Σαναά και τώρα πήρε και αυτόν της Χοντέιντα, που αποτελεί το κυριότερο λιμάνι στο βόρειο τμήμα της χώρας. Οι Χούδι έχουν επεκταθεί πολύ πέρα από το παραδοσιακό προπύργιό τους στη βόρεια Υεμένη, γύρω από τη πόλη Σααντά, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, και ελέγχουν το μεγαλύτερο τμήμα της βορείου Υεμένης.
Υπαγορεύουν πλέον ποιος και τι θα γίνει αποδεχτό από την, μόνον κατ’ όνομα, κυβέρνηση της Υεμένης. Απέρριψαν έτσι την πρώτη επιλογή του Προέδρου Αμπέντ Ράμπο Μανσούρ Χαντί για το πρόσωπο που θα γίνει πρωθυπουργός, όπως επίσης και τις παρακλήσεις του να αποχωρήσουν από τη Σαναά και να επιστρέψουν στις βάσεις του στο βορρά.
Παίρνοντας την ονομασία τους από τον ιδρυτή του σύγχρονου κινήματος των Ζαΐντι, Χουσεΐν Μπαντρεντίν αλ-Χούδι, ο οποίος σκοτώθηκε στον πρώτο από τους έξι πολέμους που έλαβαν χώρα μεταξύ του 2004 και 2010, οι Χούδι είναι τώρα η κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη της Υεμένης.
Οι Ζαΐντι είναι παρακλάδι του σιιτικού Ισλάμ, που ήλεγχε τη βόρεια Υεμένη μέχρι την επανάσταση του 1962. Το ιμαμάτο των Ζαΐντι ανατράπηκε από ένα εθνικιστικό κίνημα που υποστηρίχτηκε από την Αίγυπτο και αποτραβήχτηκε στα τραχιά βουνά και τις ερήμους του βορρά για να διεξάγουν μια εξαετή εξέγερση εναντίον των Αιγυπτίων και των δημοκρατών Υεμενέζων συμμάχων τους. Οι Σαουδάραβες ήταν τότε η κύρια πηγή της εξωτερικής στήριξης των φιλοβασιλικών ανταρτών και ο βασιλιάς Φεϊζάλ ήταν ο βασικότερος υποστηρικτής τους.

Γι’ αυτό και συνιστά ειρωνεία το ότι σήμερα οι Σαουδάραβες ανησυχούν τόσο για την κατάληψη της Σαναά και της Χοντέιντα από τους Ζαΐντι. Ήδη πολύ πριν το 2011, που η Αραβική Άνοιξη έφθασε και στην Υεμένη, οι Σαουδάραβες στήριζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του τότε Προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ εναντίον των Χούδι, ενώ μετά το 2009 διεξήγαγαν και οι ίδιοι μια σειρά από επιχειρήσεις εναντίον τους, κατά μήκος των συνόρων.
Αν και ο Στρατός και η Αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας δεν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά σε αυτές τις επιχειρήσεις, η οποιαδήποτε εναπομείνασα σχέση συμπάθειας μεταξύ Σαουδαράβων και Ζαΐντι είχε ήδη τελειώσει πολύ πριν ανατραπεί ο Σάλεχ και αναλάβει ο Χάντι.
Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τους Σαουδάραβες είναι οι δεσμοί των Χούδι με το Ιράν. Ο Σάλεχ ισχυριζόταν ότι η ιρανική βοήθεια προς τους αντάρτες είχε αρχίσει από το 2004, αλλά μόλις το 2012 αξιωματούχοι των ΗΠΑ επιβεβαίωναν πως η Τεχεράνη βοηθούσε πράγματι τους Χούδι. Το Ιράν μαζί με τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, για αρκετά χρόνια, στέλνουν ελαφρύ οπλισμό και πυρομαχικά στους Χούδι και επίσης παράσχουν περιορισμένη οικονομική βοήθεια.
Τον περασμένο μήνα, οι αρχές της Υεμένης απέλασαν στο Ομάν δύο Ιρανούς, τους οποίους κατηγόρησαν ότι είναι μέλη της Κουντς – Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης – αφού συνελήφθησαν στην Υεμένη για παροχή βοήθειας στους Χούδι. Όποια κι αν είναι η έκταση της ιρανικής βοήθειας στους Χούδι, το Ριάντ πιστεύει ότι αυτή είναι και εκτεταμένη και κρίσιμη για τη επιτυχία τους.
Ένας ανώτερος Σαουδάραβας πρίγκιπας μου είπε πρόσφατα ότι, το βασίλειο τώρα πια είναι περικυκλωμένο από πληρεξούσιους του Ιράν. Το Ιράν ελέγχει τέσσερεις αραβικές πρωτεύουσες: Βαγδάτη, Δαμασκό, Βηρυτό και Σαναά. Η σαουδαραβική εφημερίδα Asharq Al-Awsat αυτό το μήνα έγραψε σε κύριο άρθρο της «Το Ιράν περικυκλώνει τη Σαουδική Αραβία».
Από τη στιγμή που ξεκίνησε η Αραβική Άνοιξη, η Σαουδική Αραβία κατεύθυνε τις προσπάθειές της στη σταθεροποίηση της Υεμένης με την εισαγωγή μετριοπαθών μεταρρυθμίσεων, αρκετών για να κατευνάσουν κάποια αιτήματα για αλλαγή αλλά όχι τόσο ώστε να μεταβάλουν ριζικά την ενότητα της Υεμένης ή την επιρροή του Ριάντ.
Οι Σαουδάραβες διπλωμάτες εργάστηκαν επιμελώς και αποτελεσματικά για να εκδιώξουν από την προεδρία τον Σάλεχ και να φέρουν τον Χάντι. Το βασίλειο παρείχε πετρέλαιο αξίας πάνω από 3 δις δολ. και κατέθεσε 1 δις δολ. για τη νομισματική στήριξη της Υεμένης στην κεντρική τράπεζα, ώστε να διατηρηθεί η φερεγγυότητα της χώρας.

Η Υεμένη είχε γίνει, επίσης, πρότυπο για την αμερικανική εκστρατεία εναντίον της τρομοκρατίας στη μετά την Αραβική Άνοιξη εποχή. Αντί της μαζικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η Υεμένη έχει ένα ρόλο-μοντέλο με την δράση ελαφρών ειδικών δυνάμεων που υποστηρίζονται μεν από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλα μέσα από αέρος, αλλά στο έδαφος τη μεγαλύτερη συμμετοχή την έχουν οι Υεμενέζοι. Στους Σαουδάραβες προσβλέπουν οι ΗΠΑ ώστε να παράσχουν πολιτική, οικονομική και διπλωματική στήριξη στην Υεμένη, να συσπειρώσουν τα άλλα κράτη του Κόλπου και να είναι ο «μεγάλος αδελφός» του Χάντι.
Η Αλ-Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου (AQAP) περιγράφεται συχνά τα τελευταία χρόνια ως παγκοσμίως η πλέον επικίνδυνη θυγατρική οργάνωση της Αλ-Κάιντα. Υπήρξε στόχος κοινών αμερικανο-σαουδαραβικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Υεμένη. Την ηγεσία των Σαουδαραβικών δυνάμεων σε αυτές τις επιχειρήσεις είχε ο Υπουργός Εσωτερικών του βασιλείου Μουχάματ μπιν Νάγιεφ. Στόχος αρκετών δολοφονικών επιθέσεων της AQAP, ο Νάγιεφ είναι πολύ ικανός και αποτελεσματικός ηγέτης και ένθερμος υποστηρικτής της στενής συνεργασίας με την Ουάσιγκτον ενώ με σαουδαραβική πρωτοβουλία ο ΟΗΕ έχει καταδικάσει τους Χούδι για την προώθησή τους αυτό τον χρόνο.
Έτσι επικρατεί μεγάλη απογοήτευση στο Ριάντ όταν βλέπει τους Ζαΐντι, Χούδι και τους Ιρανούς φίλους τους, να τα πηγαίνουν τόσο καλά στην Υεμένη. Από την οπτική του βασιλιά Αμπντουλαζίζ το βασίλειο είναι κάτω από διπλή πολιορκία. Η πρώτη είναι από το Ιράν και τους συμμάχους του, τη Χεζμπολάχ και τα καθεστώτα στη Συρία και στο Ιράκ. Η δεύτερη είναι από την Αλ-Κάιντα και το παρακλάδι του το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) στα οχυρά της Συρίας, στο Ιράκ, στο Λίβανο και στην Υεμένη.
Η επέλαση των Χούδι απειλεί να βυθίσει την Υεμένη στην ίδια σεκταριστική σύγκρουση που έχει ξεσπάσει στη Συρία και στο Ιράκ. Η σουνιτική πλειοψηφία στην Υεμένη και η μειονότητα των Ζαΐντι πολώνουν όλο και περισσότερο τη χώρα επί σεκταριστικής βάσης, με τους Σαουδάραβες και τους Ιρανούς να ανταγωνίζονται σε έναν ακόμη πόλεμο δια πληρεξουσίων στη σουνο-σιιιτική διαίρεση.
Καθώς ο Σάλεχ ήταν για χρόνια ο σύμμαχος των ΗΠΑ που τώρα στηρίζουν τον Χάντι, οι Ζαΐντι είναι, κι αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, αντι-αμερικανοί. Οι στενοί δεσμοί της Ουάσιγκτον με το Ριάντ ενισχύουν περαιτέρω την εχθρότητά τους προς τις ΗΠΑ. Ένα αυτοκόλλητο στους προφυλακτήρες των οχημάτων των Χούδι διακηρύσσει: «Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο Ισραήλ! Κατάρα στους Εβραίους! Νίκη στο Ισλάμ!».

Την ίδια ώρα, οι Χούδι και η AQAP είναι θανάσιμοι εχθροί. Ακριβώς όπως στο Ιράκ, οι φιλο-ιρανοί Σιίτες Ζαΐντι στην Υεμένη είναι αντίπαλοι των εξτρεμιστικών σουνιτικών ιδεολογιών όπως του ΙΚ και της η AQAP. Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους θα έπρεπε να αποφύγουν να εμπλακούν σε ένα ακόμη εμφύλιο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, όπου ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι αναγκαστικά είτε φίλος μου είτε εχθρός μου.
Πηγή


Βάλτε όπου Κύπρος …συμφέροντα Ισραήλ (DELEK και NOBLE) και θα καταλάβετε την ξαφνική …παθιασμένη «συμπαράσταση», για την υπεράσπιση της ΑΟΖ, από τους διεθνιστές, κομμουνιστές, αντικαπιταλιστές και από όλους αυτούς που μας πρόδωσαν και προκάλεσαν χιλιάδες αυτοκτονίες.
Τους ...έπνιξε το δίκαιο….!!!



Μήπως θυμάστε που ήταν όλοι αυτοί κατά την κρίση των Ιμίων;
Μήπως θυμάστε την στάση τους για το σχέδιο Ανάν ή για το Σκοπιανό ή για την Θράκη;
Την ακούτε την ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΡΜΟΝΙΑ της Παγκόσμιας Ορχήστρας, με το που οι Τούρκοι κάνουν βόλτα δίπλα στις εγκαταστάσεις της DELEK και της NOBLE;

Με πόλεμο τους απείλησε ο Πάγκαλος για την …ΑΟΖ της Κύπρου!

Με …«πορδές» απήντησε για την σημαία στα Ίμια.

Μήπως θυμάστε την στάση τους, όταν ο Σολωμός Σολωμού εκτελέστηκε για ένα …κομμάτι πανί;
Βρείτε μισή γραμμή από τον ΣΥΡΙΖΑ που να αναφέρεται στον Σολωμό Σολωμού…ΚΑΜΜΙΑ, ΠΟΤΕ, ΠΟΥΘΕΝΑ!!!

Είδατε ποτέ τέτοια παγκόσμια ανησυχία όταν οι Τούρκοι έκαναν βόλτες έξω από το Σούνιο και μάλιστα με ΠΟΛΕΜΙΚΑ πλοία κι όχι Σεισμογραφικά;

Δύο φορές τουλάχιστον απείλησαν να μας βάλουν σε πόλεμο με την Τουρκία, με αιτία τις έρευνες για το πετρέλαιο. 

Όχι για τα Ίμια, που την σημαία την πήρε ο …άνεμος, αλλά για το πετρέλαιο!!!

Θα ξεκινούσαν πόλεμο οι δήθεν ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ πατριώτες που μας κυβερνούσαν για το πετρέλαιο!!! Όχι όμως για το …δικό μας πετρέλαιο!!!

Θα ξεκινούσαν ΠΟΛΕΜΟ για τα πετρέλαια, που μέχρι τώρα μας έλεγαν ότι …ΔΕΝ υπήρχαν!
Έτσι τους είπαν να μας λένε τα αφεντικά τους. 

Η Ελλάδα δεν έχει πετρέλαια…

Αλλά αν ξεκινούσαν έρευνες οι Τούρκοι για τα «ανύπαρκτα» πετρέλαια, θα έπεφταν άμεσα …ΥΠΑΡΚΤΑ βλήματα.


Είδατε ξαφνικά που οι ΔΙΕΘΝΙΣΤΕΣ κι ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ μιλούν για ΣΥΝΟΡΑ και ΑΟΖ, όταν απειλείται το Φυσικό Αέριο της …DELEK; 

Είναι οι ίδιοι που μιλούν για …ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ συνόρων, όταν αφορά στους πρόσφυγες, που προκαλούν οι βομβαρδισμοί των Σιωνιστών.

Θα τους ακούγαμε ποτέ όλους αυτούς να στηρίζουν τα δικά μας συμφέροντα, για παρόμοιες προκλήσεις στην Θράκη ή στην Μακεδονία, από τους πράκτορες του Soros και της Μοσάντ;

Αφίσες στα Τουρκικά τύπωνε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του μιλούσαν για ΤΟΥΡΚΙΚΗ μειονότητα στην Θράκη και Μακεδονική μειονότητα στην Μακεδονία.


Σήμερα όμως ανησύχησε για ένα σεισμογραφικό στα ανοιχτά της Κύπρου.

Έτσι καταφέρνουν οι Σιωνιστές να μετατρέπουν σε ΔΙΚΟ ΜΑΣ πρόβλημα το δικό τους πρόβλημα.
Έτσι καταφέρνουν να ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ εμείς την διαφύλαξη των ΔΙΚΩΝ τους συμφερόντων και να επωμιζόμαστε εξ ολοκλήρου το κόστος των δικών τους εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
πηγή

Ο Κώστας Καραμανλής είχε απόλυτο δίκιο όταν ήθελε να διευρύνει τις γεωπολιτικές επιλογές και τις συμμαχίες της χώρας μας. Είχε αντιληφθεί πλήρως τη διγλωσσία των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης - ειδικά σε ό,τι αφορά τα εθνικά δίκαια της Ελλάδας. Γι' αυτό προσπάθησε συστηματικά και με σημαντικές πρωτοβουλίες να ενισχύσει τους δεσμούς με τις εναλλακτικές λύσεις που ονομάζονται Ρωσία και Κίνα.

Ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και ο λιμένας του Πειραιώς ήταν οι πύλες που άνοιξε η κυβέρνηση Καραμανλή για να περάσει περισσότερο διπλωματικό, οικονομικό και αμυντικό «οξυγόνο». Ορισμένες απόπειρες της κυβέρνησης Καραμανλή, εν μέρει, στέφθηκαν με επιτυχία και άλλες δεν πέτυχαν τον σκοπό τους, διότι ενέσκηψε στα ελληνικά πράγματα ο άνθρωπος που ήθελε και μπόρεσε να ανακόψει τη θετική πορεία των πραγμάτων: Ο Γιώργος Παπανδρέου.

Τα παραπάνω κρίνονται σκόπιμο να υπενθυμιστούν όχι για λόγους ιστοριογραφίας, αλλά διότι η πατρίδα μας οφείλει να συνεχίσει την αναζήτηση ισχυρών εταίρων για στρατηγικές συμμαχίες. Αυτό, ακόμα κι αν θέλαμε να το αμελήσουμε, να το ξεχάσουμε, να παραγνωρίσουμε τη σημασία του, μας το υπενθυμίζει η καυτή επικαιρότητα.

Η παραβίαση των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, η πραγματοποίηση στρατιωτικής επιχείρησης των Τούρκων εντός της κυπριακής ΑΟΖ και οι... βόλτες του ερευνητικού πλοίου «Barbaros» δεν καταδικάστηκαν ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Φυσικά, από την παραδοσιακά φιλότουρκη πολιτική των ΗΠΑ δεν θα μπορούσε κάποιος να περιμένει κάτι διαφορετικό. Ομως, η Ευρωπαϊκή Ενωση, μέλη της οποίας είναι και η Ελλάς και η Κύπρος, ποιείται την νήσσαν. Η «ευρωπαϊκή οικογένεια» αδιαφορεί, ενώ έχει ρίξει και τα δύο μέλη της στην κόλαση των Μνημονίων και της ύφεσης.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η σχέση της Δύσης με οποιονδήποτε δεν έχει καμία σύνδεση με τις έννοιες του δικαίου, του πολιτισμού και του ανθρωπισμού διέπεται από τον νόμο που ορίζει την καθημερινότητα της ζούγκλας.

Οταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε...

πηγή
Image

Για εκ νέου στροφή  της Τουρκίας στον αυταρχισμό ανησυχούν παρατηρητές εντός και εκτός της χώρας  καθώς θεωρούν ότι η Άγκυρα  θα εκμεταλλευτεί τις προ λίγων ημερών ταραχές στις μεγάλες πόλεις που προκλήθηκαν λόγω των αντιδράσεων των Κούρδων στην πολιτική της έναντι του ISIL για να περάσει νέα μέτρα.
Ήδη ο σηματοδοτώντας αυτόν τον αυταρχισμό, ο Πρωθυπουργός της χώρας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου προανήγγειλε  σκλήρυνση της νομοθεσίας σε θέματα ασφαλείας, με νέο''πακέτο'' μέτρων που παρουσίασε στην Κ.Ο. του κόμματος ΑΚΡ, αλλά και φραστικής σκλήρυνσης με απειλές : «Αν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να αναβιώσουν αυτά τα γεγονότα, το κράτος και το έθνος έχουν την ισχύ να τους βάλουν στη θέση τους», είπε. «Όταν παίρνεις μία μολότοφ στο χέρι, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία τελειώνει και ξεκινά η πράξη βίας. Κάθε ενέργεια που καταφεύγει στη βία θα θεωρείται έγκλημα», πρόσθεσε.

Η Στρατοχωροφυλακή περνάει στο Υπ. Εσωτερικών

Ένα από τα μέτρα του ''πακέτου'' έχει πάντως σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις :
• Τα σώματα της Στρατοχωροφυλακής και της Ακτοφυλακής εντάσσονται στο Υπουργείο Εσωτερικών. Αυτό σημαίνει ότι πλέον οι διορισμοί των Διοικητών θα αποφασίζονται από το Υπουργείο. Και επίσης

• Αλλάζει η στολή των αντρών της Στρατοχωροφυλακής.  


Με το μέτρο δεν είναι σαφές αν ...αποστρατιωτικοποιείται η Στρατοχωροφυλακή ή ...στρατιωκοποιείται το Υπουργείο Εσωτερικών - το δεύτερο φαίνεται πάντως  πιθανότερο.

Επιπροσθέτως μεταξύ άλλων στη νέα νομοθεσία, που αναμένεται να παρουσιαστεί σύντομα στην Βουλή ως ...μεταρρυθμίσεις, όσοι ενέχονται σε βίαιες διαδηλώσεις θα αντιμετωπίζουν βαρύτερες ποινές φυλάκισης και όσοι διαδηλώνουν με καλυμμένα πρόσωπα - κουκούλες - θα αντιμετωπίζονται ως δυνάμει εγκληματίες. Αν και το νομοσχέδιο δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα, εάν κατατεθεί και ψηφιστεί στην παρούσα μορφή του, θα υπάρξουν αυστηρές ποινές, όχι μόνο για τις περιπτώσεις «πρόσκλησης σε βία», αλλά και για τις περιπτώσεις που καλεί για το «κλείσιμο επιχειρήσεων σε ένδειξη διαμαρτυρίας

Επίσης:
'Ελεγχος στην ΜΙΤ

• Θα πραγματοποιείται έλεγχος στη δράση της Μυστικής Υπηρεσίας.

• Θα ληφθούν μέτρα κατά των υποκλοπών. Περιπτώσεις υποκλοπών θα εξετάζονται στη Βουλή
• Απαγορεύεται η επίθεση κατά των διαδηλωτών.

Μπλόκο  στο Διαδίκτυο 

• Απαγορεύεται η αποστολή μηνυμάτων στο διαδίκτυο σε γλώσσα που περιέχει βία. Μηνύματα μέσω των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης που καλούν σε επεισόδια βίας ή δημοσιεύματα που χαρακτηρίζονται από ρητορική μίσους ελέγχονται και τιμωρούνται. Συγκεκριμένα, είναι πιθανό να υπάρξει πρόβλεψη για την ποινικοποίηση των περιπτώσεων διαδικτυακής πρόσκλησης για συμμετοχή σε διαδηλώσεις.
• Δε θα εμποδίζεται η διοργάνωση συγκεντρώσεων και διαμαρτυριών, στο βαθμό που πραγματοποιούνται «μέσα στο πλαίσιο των αρχών του κράτους δικαίου». Αν, ωστόσο, για οποιοδήποτε λόγο, προκύψουν επεισόδια βίας, αυτά θα θεωρούνται ποινικό αδίκημα.
• Το νέο νομοσχέδιο αναμένεται επίσης να επαναφέρει έναν αμφιλεγόμενο νόμο που κατήργησε το Συνταγματικό Δικαστήριο στις 2 Οκτωβρίου, ο οποίος αναγνώριζε στη Διεύθυνση Τηλεπικοινωνιών (TIB) την εξουσία να καταργήσει ιστοσελίδες μέσα σε τέσσερις ώρες, εάν κρίνονταν ότι το περιεχόμενό τους αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια, την προστασία της δημόσιας τάξης, ή αντέβαινε στη λογική πρόληψης της εγκληματικότητας.


Στο στόχαστρο οι μολότοφ

• Η χρήση βόμβας μολότοφ εκλαμβάνεται αποκλειστικά ως μέσο βίας. Με τη χρήση βόμβας μολότοφ μία (ειρηνική) διαδήλωση μετατρέπεται αυτομάτως σε βίαιη διαδήλωση.

• Γίνεται πιο αυστηρή η ποινή που προβλέπεται στις περιπτώσεις διαδηλωτών που κάνουν χρήση όπλου στη διαδήλωση. Η ποινή φθάνει πλέον τα 4 χρόνια φυλάκιση.
 

• Θα ληφθούν μέτρα για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και ευελιξίας της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας.

• Θα συσταθεί στην Βουλή Επιτροπή Εποπτείας της Αστυνομίας, η οποία θα εποπτεύει τη δράση των αστυνομικών δυνάμεων. Την Επιτροπή θα στηρίξουν εκπρόσωποι των Πανεπιστημίων, δικηγορικών συλλόγων και η Πρωθυπουργία.

• Όσοι μετατρέπουν σε επιχείρηση το μπονζάι ή άλλα ναρκωτικά γίνονται αντιληπτοί ως τρομοκράτες. Περιπτώσεις παραγωγής, επεξεργασίας και πώλησης μπονζάι συμπεριλαμβάνονται στα εγκλήματα τρομοκρατίας.

  Η κράτηση

• Η  αστυνομία μπορεί να θέτει υπό κράτηση παραβάτες του νόμου για χρονικό διάστημα, έως 24 ωρών, το οποίο μπορεί να επεκταθεί σε 48 ώρες με εισαγγελική απόφαση. Η υπόθεση θα πρέπει να εκδικαστεί εντός τεσσάρων ημερών.

• Άτομα με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένοι δεν υποχρεούνται να προσέλθουν στο Αστυνομικό Τμήμα ή Δικαστήριο για κατάθεση. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις η διαδικασία διεξάγεται πλέον κατ’ οίκον. Κλπ Κλπ

Η τουρκική κυβέρνηση, από την πλευρά της, ισχυρίζεται ότι το νομοσχέδιο είναι απαραίτητο για τη βελτίωση των όρων της εσωτερικής ασφάλειας, στο πνεύμα του νομικού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
πηγή
Image

25-10-2014
Από ιστορική και γεωγραφική άποψη, το πολιορκημένο Κομπάνι δεν είναι σημαντικό. Η συριακή πόλη όμως παίζει κεντρικό ρόλο στην αναβίωση των κουρδικών φιλοδοξιών για μεγαλύτερη αυτονομία και επιρροή σε μια περιοχή που χαρακτηριζόταν πάντα από συγκρούσεις.

Οι Κούρδοι που είναι σκορπισμένοι σε τέσσερις χώρες της Μέσης Ανατολής αγωνίζονται εδώ και εβδομάδες να υπερασπιστούν αυτή την πόλη, ώστε να μην πέσει στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους. Και καθώς η συμμαχία που πολεμά την εξτρεμιστική οργάνωση αρχίζει να συντονίζει τις ενέργειές της με τους υπερασπιστές της πόλης, οι Κούρδοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να παρουσιαστούν ως ένας σύμμαχος-κλειδί της Δύσης με περιφερειακή επιρροή.

«Οι Κούρδοι δεν θα δεχθούν πλέον την πολιτική του παρελθόντος», λέει ο Αλντάρ Ξελίλ, από τη Λαϊκή Δημοκρατική Ένωση (ΛΔΕ), το μεγαλύτερο κόμμα των Κούρδων στη Συρία, που έχει αναλάβει το βάρος της υπεράσπισης του Κομπάνι.

Τα όνειρα των Κούρδων για την επανένωση ενός λαού που αποτελείται από 30 εκατομμύρια ανθρώπους και είναι σκορπισμένος στην Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν υπονομεύονται εδώ και δεκαετίες όχι μόνο από τις περιφερειακές δυνάμεις που θέλουν να ελέγχουν τα εδάφη τους, αλλά και από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς των ίδιων των Κούρδων.

Η κουρδική κρατική υπόσταση είναι ακόμη μακριά, αν υποθέσει κανείς ότι μια μέρα θα επιτευχθεί. Οι Κούρδοι όμως διακρίνουν τώρα μια ευκαιρία να αξιοποιήσουν το χάος που έχει δημιουργήσει το Ισλαμικό Κράτος ώστε να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο που θα τους επιτρέψει να ασκήσουν μεγαλύτερη επιρροή.

Ο Ξελίλ, που έχασε πριν από χρόνια το ένα του χέρι σε μάχες στο πλευρό των κούρδων αυτονομιστών, έλαβε μέρος στην πρώτη αντιπροσωπεία της ΛΔΕ εδώ και ένα χρόνο που επισκέφθηκε την ημιαυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ για συνομιλίες με αντιμαχόμενες κουρδικές οργανώσεις. Για πολλούς Κούρδους, η εικόνα του ηγέτη της ΛΔΕ Σαλίχ Μουσλίμ δίπλα στον αντίπαλό του Μασούντ Μπαρζανί, πρόεδρο του ιρακινού Κουρδιστάν, γέννησε ελπίδες ότι οι κούρδοι ηγέτες θα μπορέσουν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συγκροτήσουν μια συμμαχία.
«Στο παρελθόν, αυτοί οι τύποι δεν μπορούσαν ούτε να συνυπάρξουν στο ίδιο δωμάτιο», λέει ο Μουνζίρ Εχμέντ, ένας κούρδος ακτιβιστής από τη Συρία που παρέστη στις συνομιλίες στην πόλη Ντοχούκ. «Τώρα συναντιούνται και μιλάνε, και γελάνε, και τρώνε μαζί. Το Κομπάνι και η αμερικανική πίεση αλλάζουν τα πάντα».

Σύμφωνα με κούρδους αξιωματούχους, οι ΗΠΑ, η Τουρκία, οι ηγέτες των Κούρδων του Ιράκ και η ΛΔΕ είχαν μυστικές συνομιλίες για πολλές εβδομάδες για τον σχεδιασμό της υπεράσπισης του Κομπάνι και την ενοποίηση των κουρδικών προσπαθειών.

«Είναι σημαντικό, ιδιαίτερα για τις ΗΠΑ, να έχουν οι Κούρδοι μια ενιαία στρατηγική», λέει ένας κούρδος αξιωματούχος που ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Ήταν ένας από τους όρους για μια ευρύτερη υποστήριξη. Η Τουρκία δεν είναι βέβαια πολύ χαρούμενη, καθώς επιδίωκε να περιληφθεί η ΛΔΕ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, μαζί με το PKK και το ΙΚ».

Financial Times
Μετάφραση: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή φωτογραφίας: Re Den
πηγή

Νέες διαστάσεις παίρνει η υπόθεση. Ενισχύεται η εκδοχή της κατάρριψης.
"Μη αναγνωρίσιμα και διαμελισμένα τα πτώματα"!
Ο ιατροδικαστής αναφέρει ότι "λήφθηκαν δείγματα για ταυτοποίηση με τη μέθοδο του DNA καθώς οι σοροί των δύο άτυχων επιβατών δεν εντοπίστηκαν ολόκληροι (!), αλλά ορισμένα μέλη τους και σε μη αναγνωρίσιμη κατάσταση".
Αυτό σημαίνει ότι κάηκαν και διαμελίστηκαν και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο από έκρηξη.
Αυτές οι δηλώσεις προστίθενται στο γεγονός ότι το εκπαιδευτικό αεροσκάφος έπεσε στη θάλασσα  με μεγάλη ταχύτητα,σαν πυροβολημένο πουλί, και ξεκάθαρα πια μιλάμε για κατάρριψη, αφού άλλη εξήγηση δεν υπάρχει.
Οτι έμεινε από τους άτυχους επιβάτες περισυνελλέγη από την γερμανική φρεγάτα,  «Braunschweig» F-260. 
Αρα πλέον έχουμε ισχυρή ένδειξη ότι το αεροσκάφος πιθανότατα εβλήθη από αντιαεροπορικό βλήμα (με ESSM και SM-1 είναι εξοπλισμένη η τουρκική φρεγάτα) προφανώς από λάθος εκτίμηση των Τούρκων, που ήταν η μόνη ένοπλη παρουσία στο σημείο πτώσης των άτυχων ανδρών.
Το τουρκικό πλοίο διαθέτει 32 × SM-1MR μέσης ακτίνας δράσης και 32 × ΕSSM με εκτοξευτές Mk-41 VLS (4 πυραύλους ESSM ανά κάνιστρο MK-41 με τη χρήση τετραπλών κάνιστρων MK25 Quadpack, με 8 κελιά).
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Αεροπορικών Ατυχημάτων και Συμβάντων Γιαννάκης Λοϊζου μίλησε «για βίαιη πρόσκρουση του αεροσκάφους στη θάλασσα». Αυτό που εννοεί είναι πώς δεν έγινε καμία προσπάθεια προσθαλάσσωσης από το χειριστή, ο οποίος διέθετε την εμπειρία να επιχειρήσει κάτι τέτοιο σε περίπτωση που «έχανε» τον έναν ή και τους δύο κινητήρες.
Την ίδια ώρα Ελληνες και Κύπριοι δημοσιογράφοι τέτοιες δηλώσεις τις παίζουν στα "χαμηλά", και "χωμένες" εντός άσχετων τίτλων για να μην καταλάβει κανείς ότι είχαμε σκηνικό "Ιμίων" και ότι θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση όπως και η κυπριακή να αναζητήσουν ευθύνες από την Άγκυρα.
πηγή


Η Turkish Airlines θα ξαναπετάξει προς τη Μισράτα... Άραγε, με ποιόυς επιβάτες; και τι θα μεταφέρει στα αμπάρια των αεροπλάνων της;

Égalité & Réconciliation (Γαλλία) (μτφ. Κριστιάν)

Ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Λιβύη, Bernardino Leon, προειδοποιήσε τη διεθνή κοινότητα σχετικά με την κατάσταση στη χώρα:
« Αν δεν ξεκινήσει γρήγορα ένας πραγματικός πολιτικός διάλογος στη Λιβύη, είναι βέβαιο είναι ότι η χώρα θα είναι ένα ανοιχτό πεδίο για το Ισλαμικό Κράτος που θα μπορεί κ’ εδώ να αναπτύξει τις απειλές του.

Υπάρχουν συνεχείς επαφές μεταξύ των στρατευμάτων του Ισλαμικού Κράτους και των κληρονόμων των ομάδων της Αλ Κάιντα στη Λιβύη. Οι πρώτοι μαχητές είναι ήδη εδώ τις μάχες που έδωσαν στη Συρία και το Ιράκ. Χρειάζονται μόνο ένα πράγμα, ήτοι τη συνέχιση του σημερινού χάους, και την έλλειψη πολιτικού ελέγχου. Μετά, ξέρουν τι να κάνουν. Αρκεί να αναδιοργανώουν τους άνδρες στο έδαφος και να πραγματοποιήσουν τη μεταφορά του σήματος για να γινόμαστε θεατές μια ς νέας ριζοσπαστικοποίησης»."
Η πάλη για την εξουσία προκάλεσε το ενδιαφέρον της Άγκυρας που έστειλε έναν απεσταλμένο, τον Emrullah Isler, για να συναντήσει τον Omar al-Hassi, επικεφαλής της αυτοαποκαλούμενης κυβέρνησης της Λιβύης και επικεφαλής του συνασπισμού των πολιτοφυλακών Fajr Libya (Αυγή της Λιβύης).

Ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν επισκέφθηκε πολλά στρατόπεδα των διαφόρων πολιτοφυλακών, συμπεριλαμβανομένης της Μισράτα, όπου η Turkish Airlines ανακοινώσε την επιστροφή της.
Είναι η πρώτη αεροπορική εταιρεία που επαναλαμβάνει τις πτήσεις της προς τη χώρα μετά την αναστολή των τελευταίων από όλους τους ανταγωνιστές της λόγω της έντασης των συγκρούσεων αυτό το καλοκαίρι.
Μπορεί κανείς εύλογα να αναρωτηθεί ποιοι θα βρεθούν ανάμεσα στους επιβάτες με προέλευση από την Τουρκία και τι θα φέρει στις αποθήκες του αυτός ο αερομεταφορέας του οποίου το τουρκικό κράτος είναι κύριος μέτοχος.
Τέλος, ο κ Isler ολοκλήρωσε το ταξίδι του στην πρωτεύουσα, την Τρίπολη, η οποία κατασχέθηκε από τους άνδρες του Αλ-Hassi, μετά από αρκετές εβδομάδες μαχών στα τέλη Αυγούστου εναντίον των κυβερνητικών στρατευμάτων.

Ο πρωθυπουργός Abdullah Al-Thani, που υποστηρίζεται από τους δυτικούς, η κυβέρνηση του και το Κοινοβούλιο κάλεσαν τους Τριπολίτες για «πολιτική ανυπακοή» μετά την φυγή του από τη πρωτεύουσα για το Τομπρούκ.
Ο τακτικός στρατός προσπαθεί να περιορίσει την προέλαση της Fajr Libya, η οποία προσπαθεί τώρα να καταλάβει την πόλη Zentan (170 χλμ νοτιοδυτικά της Τρίπολης).
Η Εξουσία, εξόριστη από δω και στο εξής στα ανατολικά της χώρας, ανακοίνωσε την υποστήριξή της για την επίθεση του Στρατηγού Khalifa Haftar (υποστηρίζεται από την Αίγυπτο), εμπνευστή της «επιχείρησης Αξιοπρέπειας», σκοπός της οποίας είναι να πάρει πίσω τη Βεγγάζη, την κύρια πόλη της Κυρηναϊκής, στα χέρια των ισλαμιστών.

Παρά το πόλεμο που μαίνεται σε όλη τη χώρα (ο νότος είναι επίσης το θέατρο συγκρούσεων για τον έλεγχο του λαθρεμπορίου στην έρημο) ο Πρωθυπουργός της Λιβύης επισκέπτεται τη Μάλτα για να συζητήσει για τη παράνομη μετανάστευση με τις αρχές της χώρες (η Λιβύη έχει γίνει το κομβικό σημείο για την παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη) και προπαντός για να συναντήσει την Αμερικανίδα πρέσβειρα, η οποία αναγκάστηκε να αποσυρθεί «προσωρινά» με την ομάδα της στο νησί αφού οι Ισλαμιστές κατέλαβαν τη Τρίπολη.

http://www.egaliteetreconciliation.fr/L-Etat-islamique-bientot-a-la-conquete-de-la-Libye-avec-l-aide-de-la-Turquie-28676.html

πηγή
Η γενοκτονία των Κούρδων της Συρίας ανοίγει τον δρόμο για την τουρκική κυριαρχία στην Μέση Ανατολή 

Τα γεγονότα, έτσι όπως ραγδαία εξελίσσονται, αλλά και οι παράλληλες αποκαλύψεις για τον ρόλο της Τουρκίας στα όσα τραγικά διαδραματίζονται στον χώρο της ευρύτερης περιοχής της Μέσης και Εγγύς Ανατολής, αποδεικνύουν πως η Τουρκία λειτουργεί με σαφές σχέδιο αλλά και με την πλήρη κάλυψη και συνεργασία των ΗΠΑ και με την ενοχική σιωπή της Ευρώπης.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Το σχέδιο του «σουλτάνου» Ερντογάν είναι απολύτως σαφές. Επιχειρεί αρχικά να διαιρέσει τους Κούρδους και στη συνέχεια να τους οδηγήσει σε μία πολύ σκληρή μεταξύ τους αντιμετώπιση. Το αναγκαίο «συστατικό» είναι η γενοκτονία των Κούρδων της Συρίας ή ο εξαναγκασμός τους στο να αποδεχθούν την Τουρκία ως κυρίαρχη δύναμη, ικανή να τους γλιτώσει από τους τζιχαντιστές, εξαναγκάζοντάς τους σε αποχώρηση ή –έστω- κατάπαυση των επιθέσεων κατά κουρδικών πληθυσμών της Συρίας.

Εάν ο Ερντογάν κατορθώσει να κάμψει τους Κούρδους της Συρίας ή αυτοί να εξοντωθούν από τους τζιχαντιστές, τότε θα έχει κατορθώσει να εισάγει την έριδα της διχόνοιας μέσω της επίρριψης ευθυνών μεταξύ των Κούρδων του ΡΚΚ και των Κούρδων του Βόρειου Ιράκ, οι οποίοι θα αλληλοκατηγορούνται είτε για εγκατάλειψη των Κούρδων της Συρίας. Και οι μεν Κούρδοι του ΡΚΚ θα κατηγορούν τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ ότι προτίμησαν τα χρήματα από το εμπόριο πετρελαίου με την Τουρκία και εγκατέλειψαν τους Κούρδους της Συρίας, ενώ αντίστοιχα οι Κούρδοι του Βόρειου Ιράκ θα κατηγορούν το ΡΚΚ για αδράνεια και για μη επαρκή προσπάθεια (ίσως και για δειλία) στο να παράσχουν έμπρακτη και ουσιαστική βοήθεια εισερχόμενοι στο έδαφος της Συρίας για να πολεμήσουν τους τζιχαντιστές.

Εάν ο τούρκος πρόεδρος κατορθώσει να διαιρέσει με αυτόν τον τρόπο τους Κούρδους, τότε θα έχει καταφέρει μία πάρα πολύ σημαντική νίκη για την Τουρκία, η οποία θα δει να απομακρύνεται ο κίνδυνος της δημιουργίας ενός Κουρδιστάν (το οποίο θα αφαιρέσει σημαντικό μέρος τουρκικών εδαφών, όποτε δημιουργηθεί), ενώ θα εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα στην διακίνηση του πετρελαίου των Κούρδων του Βορείου Ιράκ.
Σε μία τέτοια εξέλιξη (γενοκτονίας των Κούρδων της Κομπάνι), αυτομάτως η Τουρκία θα αναδειχθεί στον μέγιστο ικανό παίκτη της περιοχής (χωρίς να έχει ρίξει ούτε μία τουφεκιά) και θα θέσει όρους στις δυτικές χώρες για την περαιτέρω «εμπλοκή» της στην περιοχή.

Τι σημαίνει όμως μία τέτοια εξέλιξη;
Κατ’ αρχήν την πλήρη ικανοποίηση του σοβαρότερου αιτήματος της Τουρκίας για πόλεμο της Δύσης κατά της Συρίας του Άσαντ, την πτώση του οποίου επιθυμεί ο Ερντογάν προκειμένου να τοποθετηθεί ο τουρκικός στρατός στη Βόρεια Συρία ως «εγγυητής της ειρήνης» (μοντέλο Κύπρου), αποσκοπώντας σε μία αρχική τουρκική κυριαρχία με ειρηνευτικό προσωπείο και στην μετέπειτα προσχώρηση σημαντικών τμημάτων εδάφους (φυσικά των πλούσιων σε πετρελαϊκά και εν γένει ενεργειακά κοιτάσματα).

Με βάση τις μέχρι σήμερα υπάρχουσες πληροφορίες για τους τζιχαντιστές, την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό, την επιμελητεία, τη νοσοκομειακή τους περίθαλψη, αλλά και –σημαντικότερο- την συμμετοχή τούρκων πολιτών, στρατιωτικών και στελεχών των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τους τζιχαντιστές ως έναν παράνομο τουρκικό στρατό, απολύτως αναλώσιμο οποιαδήποτε στιγμή κριθεί αναγκαίο, εργαλείο ψυχολογικών –κυρίως- επιχειρήσεων της Τουρκίας στην Μέση και την Εγγύς Ανατολή. Δημιουργήθηκε για στοχευμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και πρόκληση (με την κατάλληλη υποβοήθηση των δυτικών ΜΜΕ) ενδιαφέροντος των πολιτών της Δύσης, προκειμένου να αναδειχθεί ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία, στην οποία θα δοθούν και τα «κλειδιά» της περιοχής.

Εάν κάποιος ισχυριστεί ότι οι ΗΠΑ (οι μυστικές υπηρεσίες) δεν γνώριζε ή δεν γνωρίζει τίποτε για τον τρόπο «προσηλυτισμού» των τζιχαντιστών, τους τρόπους και τις οδούς μετακίνησής τους, τον ρόλο και τις σχέσεις της Τουρκίας μαζί τους, αλλά και τις εκπληκτικές σε ταχύτητα μετακινήσεις τους στον τεράστιο χώρο της Εγγύς Ανατολής, τότε ή πρέπει να υποτιμήσει τις δυνατότητες των ΗΠΑ ή να αποδεχτεί πως οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως στον τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, για να εκτελέσει το βρώμικο σχέδιο βίαιης και πλήρους γεωπολιτικής αλλαγής της Μέσης και Εγγύς Ανατολής, με τρόπο που να ικανοποιεί τα αμερικανικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα.

Με τους Κούρδους διαιρεμένους, με την Τουρκία σε πραγματικό ρόλο «χαλιφάτου» και με την αμερικανική δραστηριότητα να επανακάμπτει μέσω μίας ισλαμικής Τουρκίας που είναι αποδεκτή από τον δυτικό κόσμο, η Ευρώπη εξασφαλίζει την πολυπόθητη ενέργεια, ενώ αυτομάτως η Ανατολική Μεσόγειος (πιθανότατα) μεταβάλλεται σε «προίκα» υπέρ του «χαλίφη Ερντογάν», γεγονός που σηματοδοτεί κινδύνους για την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά ταυτόχρονα ενεργοποιεί τον μέχρι σήμερα θεατή των εξελίξεων, την Ρωσία, της οποίας τα συμφέροντα θα πληγούν από την βρώμικη (αλλά αποδοτική) συνεργασία των ΗΠΑ με την Τουρκία.

Η Τουρκία, παίζει με τη φωτιά, σε ένα καυτό γεωπολιτικό περιβάλλον, προσπαθώντας να «καθαρίσει» υπέρ των ΗΠΑ για να απαιτήσει τα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά «αντίδωρά» της. Η συνεργασία με τις ΗΠΑ (παρά τα ό,ποια προβλήματα προέκυψαν εξαιτίας χαρακτήρα του Ερντογάν), φαίνεται πως κυλά απολύτως αποδοτικά για την Τουρκία, η οποία ήδη άρχισε να δείχνει το ενδιαφέρον της (χωρίς να δεχθεί ουσιαστικές επιπλήξεις, παρά την ωμή εκ μέρους της παραβίαση του Ευρωπαϊκού αλλά και του Διεθνούς Δικαίου) για την ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να «κοιτάξει» και προς την ελληνική ΑΟΖ και ιδιαίτερα στην περιοχή νότια της Ρόδου και του Καστελλόριζου, γνωρίζοντας πως έχει να αντιμετωπίσει μία καταρρέουσα, φοβική και εν πολλοίς ανίκανη ελληνική πολιτική ηγεσία…

Η γενοκτονία των Κούρδων της Συρίας και η παραδειγματική πτώση της Κομπάνι, είναι το πρώτο βήμα της επερχόμενης και λίαν επικίνδυνης επανάκαμψης της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του «Χαλιφάτου» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν… Και αυτό το βήμα αποκλείεται –για πλήθος λόγων- να γίνει αποδεκτό από τον Πούτιν, του οποίου η αντίδραση δεν αναμένεται να είναι ευγενική…

ΥΓ: Δεν θα προξενούσε έκπληξη, στον γράφοντα, εάν οι τζιχαντιστές σε κάποια χρονική στιγμή αναγνώριζαν την Τουρκία ως κράτος ισχύος και ανακοίνωναν την υποταγή τους στον Ερντογάν...
πηγή

Πώς μας κοροϊδεύουν, πώς μας προσβάλλουν. Και κανείς από εμάς δεν βγαίνει να τους βάλει στη θέση τους. Όλοι χάβουν και χωνεύουν ό,τι ρίχνεται στο χοντρό τους έντερο. Ο άνθρωπος θεωρεί τσιφλίκι του το μέρος αυτό. Περιουσία του πατέρα του. «Αν θέλετε να συζητήσουμε το σενάριο δύο κρατών», λέει ο Νταβούτογλου στους Ελληνοκύπριους. Δηλαδή, ο νότος είναι δικός σας και ο βορράς δικός μας.
Του Σενέρ Λεβέντ
ΠΗΓΗ: http://www.politis-news.com/

Τους απευθύνει έκκληση λέγοντας «αν σκέφτεστε με αυτό τον τρόπο, ελάτε στο τραπέζι να καθίσουμε και να συμφωνήσουμε». Ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο γιος του Νταβούτ, ο κύριος Αχμέτ. Από πού είναι; Από την Τουρκία. Δεν είναι Κύπριος. Τότε, ποιος του έδωσε το δικαίωμα να μιλά με αυτό τον τρόπο για την Κύπρο; Η Κύπρος είναι δική μας πατρίδα κύριε Αχμέτ. Δική μας. Των Κυπρίων. Όχι δική σου. Δεν μπορείς να αποφασίζεις εσύ τι θα κάνουμε και τι δεν θα κάνουμε εδώ. Εμείς αποφασίζουμε. Εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου.
Χάρις σε εσένα και τους όμοιούς σου, η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα της διαίρεσης. Πήγαινε να τη σώσεις αν μπορείς από δω και μπρος. Κοίτα που ένα τηλέφωνο του Ομπάμα ήταν αρκετό. Έκανες στροφή 180 μοιρών. Ενώ πήγαινες προς το Ακρωτήριο του Αποστόλου Ανδρέα έστριψες στη Γιαλούσα και βγήκες στην Τέρα. Τώρα έρχεσαι να μας κάνεις φιγούρα; Επειδή δεν μπόρεσες να γονατίσεις τον Άσαντ θα βγάλεις τώρα τον πόνο σου γι’ αυτό πάνω στην Κύπρο; Δεν έφτασε η δύναμή σου για τον Άσαντ και θα φτάσει για τον Αναστασιάδη; Να μείνει μεταξύ μας η κουβέντα τούτη, αλλά πρέπει πει κανείς στον κύριο Αναστασιάδη πως καλά να πάθει. Γι’ αυτά τα χαστούκια που δέχτηκε. Σας κολάκευσε πολύ. Του αξίζει!

Κοίτα κύριε Αχμέτ. Κοίτα τελευταίε Οθωμανέ Μεγάλε Βεζύρη. Δώσε προσοχή. Κάνε κάτι. Διότι ούτε και τα ίδια σου τα αφτιά ακούνε αυτά που ξεστομίζεις. Λες ότι «η υφαλοκρηπίδα της Κύπρου και η αποκλειστική οικονομική ζώνη ανήκουν και στις δύο κοινότητες». Ε, αν ανήκουν στις δύο κοινότητες, εσένα τι σε νοιάζει; Τι έπαθες; Τι δουλειά έχεις στις θάλασσές μας; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς εκ μέρους μας; Ο κύριος Ντερβίς; Ο κύριος Ντερβίς είναι έμμισθος υπάλληλός σου εδώ. Εσύ τον πληρώνεις. Άλλωστε, μήπως δεν είσαι εσύ που καυχιέσαι τόσα χρόνια ότι δίνεις τα χρήματα;
Τότε, τι είναι αυτό το ρεζιλίκι; Από πότε απαιτείς και παίρνεις εξουσιοδότηση από έναν έμμισθο υπάλληλό σου; Μήπως δεν είναι υποτελής σου διοίκηση αυτή η διοίκηση; Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι είσαι κατοχική δύναμη εδώ και σαράντα χρόνια στο νησί και νομίζεις ότι μόνο εμείς δεν το ξέρουμε; Μην κοιτάς όσους σε κολακεύουν εδώ. Να μην σε ξεγελούν πολύ εκείνοι από εμάς που σου εκφράζουν ευγνωμοσύνη. Δεν υπάρχει κανείς που θέλει δύο κράτη και άλλα παρόμοια. Ενωμένη Κύπρο θέλει ο λαός. Από το Ριζικάρπασο μέχρι την Πάφο. Αν δεν συμβεί τώρα αυτό, μια μέρα θα γίνει οπωσδήποτε. Δεν υπάρχει θέμα να μην βάλουν ποτέ μυαλό στο κεφάλι τους οι Κύπριοι! Αυτός ο σοβινισμός, αυτή η τρέλα θα τελειώσει οπωσδήποτε μια μέρα.
Λες ότι η υφαλοκρηπίδα ανήκει στις δύο κοινότητες και δεν το αντιλαμβάνεσαι. Οι Ελληνοκύπριοι ποτέ δεν είπαν ότι ανήκει μόνο στους ίδιους. Αλλά αν ακόμα συνεχίζεται η μη λύση χάρις σε σένα και έχεις παραπέμψει στη συνολική λύση ακόμα και την επιστροφή του Βαρωσιού στους ιδιοκτήτες του, μην νομίζεις ότι εκείνοι θα μας αφήσουν να μυριστούμε οτιδήποτε πριν από τη λύση. Κάτω τα χέρια από την Κύπρο.

Πάρε τα δύο σου κράτη και βάλε τα εκεί που ξέρεις!
πηγή

Στρατής Μαζίδης
Με πραγματικό πόνο ψυχής γράφω αυτό το κείμενο και λυπάμαι εκ των προτέρων για το ότι όποιοι το διαβάσουν, δε θα αναγνώσουν ευχάριστες γραμμές.
Είναι τραγικό να αποτελείς μέρος μιας γενιάς ενός έθνους σε συρρίκνωση ως προς όλα τα μεγέθη.
Συρρίκνωση πληθυσμιακή, σε κύρος της χώρας, σε υπόληψη και όπως πολλά σημεία προδικάζουν, εδαφική.
Από πού να ξετυλίξουμε το κουβάρι;
Την ώρα που:
στην ανατολική γειτονιά ο κόσμος φλέγεται δίπλα σε ελληνικό έδαφος όπως είναι η Κύπρος
στην ουκρανία, στα βόρειά μας, λαμβάνει χώρα ένα ακόμη λουτρό αίματος, με 150.000 έλληνες να κινδυνεύουν
στα Σκόπια αλωνίζουν οι τζιχαντιστές
στο Αιγαίο επιχειρούν να περάσουν καθημερινά κατά εκατοντάδες οι παράνομοι μετανάστες
στην Αλβανία το εθνικιστικό στοιχείο βιαιοπραγεί σε βάρος των ομογενών μας στη Βόρεια Ηπειρο και παράλληλα ανεμίζει σημαίες με το 1/3 της επικράτειάς μας υπό αλβανική κατοχή
η Τουρκία καθημερινά από αέρος και θαλάσσης παραβιάζει τα σύνορά μας
Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τα spreads καθώς επίσης και με το αν ο Σαμαράς θα συγκεντρώσει 180 βουλευτές να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Σαν να έχουν παραδοθεί τις φλόγες τα σπίτια των γειτόνων μας και εμείς ασχολούμαστε με το τι θα φορέσουμε το βράδυ.
Η ανενόχλητη τσάρκα των τουρκικών πολεμικών μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ μιλά από μόνη της.
Όσο για τις κυρώσεις της Λευκωσίας, μάλλον είναι αδιάφορες για τους Τούρκους οι οποίοι τώρα δοκιμάζουν αντιστάσεις και αντιδράσεις.
Λογικά, αυτή είναι η συμπεριφορά που αρμόζει σε κακομοίρηδες και φτωχομπινέδες θα πρέπει να τους αφήνει πολύ ευχαριστημένους.
Και τι να πράξει φυσικά η χώρα;
Με τα σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη που ΔΕΝ αγόρασε;
Με το υλικό που στερείται;
Ελπίζει. Μόνο ελπίζει.
Τη μια ελπίζει στο Θεό (και γιατί να μας σώσει ο Θεός; Τι είμαστε;), την άλλη στον Πούτιν και την παράλλη στο Ισραήλ.
Το Ισραήλ κατάφερε όχι μόνο να τη φέρει στους Παλαιστίνιους από το 1948 και μετά αλλά δύο φορές να τσακίσει τις Αραβικές Χώρες και το κατόρθωσε διαθέτοντας πανίσχυρη πολεμική μηχανή.
Έπραξε το αυτονόητο όντας περικυκλωμένο από εχθρούς ή στόχους αν προτιμάτε.
Εμείς εκπαίδευσαμε μεν πανάξια στελέχη, αλλά τι τους δίνουμε; Ολόκληρες αξιόμαχες μονάδες κατήντησαν πηγές ανταλλακτικών.
Φάγαμε δις σε μίζες και δε διαθέτουμε εκείνη την πολεμική ισχύ ώστε να στέκεται όλη η γειτονιά σούζα.
Πληρώνουμε όμως και τα λάθη του παρελθόντος. Πληρώνουμε τα Ιμια του Κώστα Σημίτη, πληρώνουμε την αδράνεια του 1974, πληρώνουμε το ότι στα Σεπτεμβριανά δεν αντιδράσαμε, πληρώνουμε το ότι όταν ο κόσμος μοιραζόταν μετά το Β’ ΠΠ εμείς προτιμήσαμε να σφάζουμε ο ένας τον πατέρα του άλλου με στόχο το σε ποιο στρατόπεδο θα σκλαβωθούμε, πληρώνουμε την τζάμπα και βαρεσέ απώλεια της ανατολικής Θράκης, πληρώνουμε την απεμπόληση ακόμη νωρίτερα της Βορείου Ηπείρου.
Πληρώνουμε, πληρώνουμε, πληρώνουμε.
Πληρώνουμε ακόμη ότι δεν έχουμε μια ξεκάθαρη εθνική στρατηγική δεκαετιών όπως όλοι οι γείτονές μας.
Μας στοιχίζει ακριβά η μη ύπαρξη μόνιμων υπουργών άμυνας και εξωτερικών με ορισμένου σημαντικού χρόνου διάρκειας θητεία πέρα από κόμματα και ανόητες ετικέττες που θα χαράξουν στρατηγική βασισμένη τόσο στην τόλμη όσο και στο ρεαλισμό.
Δε διδαχθήκαμε από τις τραγωδίες της ιστορίας μας που έχει γραφτεί με το αίμα και το δάκρυ των προγόνων μας.
Είναι βέβαιο ότι θα την ξαναζήσουμε, μπας και τη μάθουμε.
πηγή

Του Κώστα Ράπτη

Οι εντατικές διαβουλεύσεις που ξεκίνησαν στις Βρυξέλλες από την Παρασκευή (προτού εκδηλωθεί το πρόβλημα υγείας του Κύπριου προέδρου Νίκου Αναστασιάδη) ανάμεσα στην κυπριακή αντιπροσωπεία και το γραφείο του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Herman van Rompuy, κατέληξαν σε ένα προσχέδιο κειμένου συμπερασμάτων το οποίο, εάν οριστικοποιηθεί στην μορφή που έγινε γνωστή, απευθύνει στην Άγκυρα δύο μηνύματα.

Το πρώτο είναι ότι η υπόδειξη προς την Τουρκία να “επιδείξει αυτοσυγκράτηση” και να “σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας”. Το δεύτερο είναι η υπενθύμιση της δήλωσης της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, από μέρους της Ε.Ε., ότι η αναγνώριση όλων των κρατών μελών είναι απαραίτητο συστατικό της ενταξιακής διαδικασίας". Υπενθύμιση, η οποία, αν βρεί πρακτικό αντίκρισμα, απαντά ευθέως στις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Άγκυρας ότι δεν θα επιτρέψει στην Λευκωσία να θέσει υπό ομηρία την δική της ευρωπαϊκή προοπτική.

Πρόκειται για αναφορές που θίγουν την καρδιά του προβλήματος, όπως το έχει θέσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η οποία είναι η άρνηση της Τουρκίας να δεχθεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους, μέλους του ΟΗΕ και της Ε.Ε.

Σύμφωνα με δηλώσεις αρμόδιας πηγής προς το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, η Λευκωσία θεωρεί ότι με το κείμενο αυτό επιτυγχάνει το μάξιμουμ των επιδιώξεών της. Ωστόσο οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων πριν από τη λήξη της Συνόδου είναι πρόωρη, ιδίως αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν τα προηγηθέντα – με την παρεμπόδιση από Βρετανία, Σουηδία και Φινλανδία της υποβολής διαβήματος της Ε.Ε. προς τον ΟΗΕ για τις τουρκικές προκλήσεις, αλλά και με την απειλή της κυπριακής πλευράς, σύμφωνα με την “Καθημερινή” Κύπρου, την Τετάρτη, ότι θα καταψηφίσει το τμήμα του κειμένου συμπερασμάτων που αφορά την ουκρανική κρίση, αν δεν υιοθετούνταν σκληρότερες διατυπώσεις έναντι της Τουρκίας.

Πράγματι, οι “28” δείχνουν να κόπτονται περισσότερο για τον σεβασμό της κυριαρχίας ενός μη μέλους της Ε.Ε., όπως η Ουκρανία, απ΄ ό,τι ενός κράτους-μέλους, όπως η Κύπρος.

Ούτως ή άλλως, οι όποιες επιπτώσεις, εάν υπάρξουν, της τρέχουσας κρίσης στην ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. έχουν σημασία όλως σχετική, με δεδομένη την “κόπωση” που επικρατεί και στις δύο πλευρές από τη διαδικασία, αλλά και το γεγονός ότι η νέα Κομισιόν Juncker έχει προγραμματικά αποκλείσει οποιαδήποτε διεύρυνση κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας της.

Επιπλέον, η όποια καταγγελία των τουρκικών ενεργειών από τους “28” συνοδεύεται αξεχώριστα από προτροπές για άμεση επανέναρξη των συνομιλιών (από τις οποίες ο Νίκος Αναστασιάδης μόλις αποχώρησε, χαρακτηρίζοντάς της “διάλογο κωφών”) και από την επισήμανση ότι τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να προκύψει μία ολοκληρωμένη συμφωνία το Κυπριακό που θα ωφελήσει όλους τους Κυπρίους. Το ότι η μορφή του κειμένου συμπερασμάτων που έχει γίνει γνωστή “καλεί την Τουρκία να τερματίσει τις ενέργειές της προκειμένου να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα για την επανέναρξη των απευθείας διαπραγματεύσεων”, αποδίδοντάς της την ευθύνη για τη διατάραξή του, είναι το έλασσον. Το μείζον είναι ότι ο συσχετισμός, έστω και έμμεσος, της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας με την διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, αποτελεί το κεντρικό σημείο της τουρκικής στρατηγικής.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoğlu είναι εξαιρετικά σαφής: η Κυπριακή Δημοκρατία δεν νομιμοποιείται να εκμεταλλεύεται τον υποθαλάσσιο πλούτο για λογαριασμό και των δύο κοινοτήτων – πόσω μάλλον που, κατά τον ίδιο, έχει “καταλυθεί”. Συνεπώς, είτε θα πρέπει να υπάρξει μια μορφή συνεκμετάλλευσης, ακόμη και πριν την επίλυση του Κυπριακού, είτε η συνέχιση των αδειοδοτημένων από τη Λευκωσία ερευνών στη νότια πλευρά θα πρέπει να ερμηνευθεί ως νομιμοποίηση και του ψευδοκράτους (ή μάλλον της Τουρκίας που έχει υπογράψει σχετική “συμφωνία” με το κατοχικό καθεστώς) να διενεργεί αντίστοιχες έρευνες στα βόρεια – σε μία λογική δύο κυριαρχιών και δύο κρατών.

Το σχήμα “συνδιαχείριση όλου του νησιού ή αναγνώριση της διχοτόμησης” δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στους υδρογονάνθρακες, αλλά αφορά συνολικά την “επίλυση”, όπως την αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά και παρ΄ ολίγον να επιτύχει με το Σχέδιο Ανάν.

Το τί θα σημάνουν όλα αυτά στο πεδίο διεξαγωγής των γεωτρήσεων της ιταλο-κορεατικής κοινοπραξίας ENI-KOGAS και των παράνομων ερευνών του τουρκικού πλοίου Barbaros μένει να φανεί τις επόμενες μέρες – και σίγουρα δεν θα κριθεί από διπλωματικά κείμενα. Ήδη η Τουρκία απέστειλε και τρίτο πολεμικό της πλοίο στην περιοχή, την ώρα που ο γ.γ. του ΟΗΕ Ban Ki-moon περιορίζεται σε γενικόλογες εκκλήσεις προς όλες τις πλευρές “να αποκλιμακώσουν την ένταση” και “να επιστρέψουν το ταχύτερο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων”.

Από την πλευρά του ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Derviş Eroğlu υποστήριξε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά έστειλε μήνυμα μέσω του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ για την Κύπρο Espen Barth Eide ότι “η Τουρκία πρέπει να αποσύρει τα πλοία της για τρεις μήνες”

Όμως για την Άγκυρα η “αποκλιμάκωση” ταυτίζεται με την “ουδετεροποίηση”.

Στα Ίμια η φόρμουλα ήταν “No ships, no flags”. Στην Ανατολική Μεσόγειο;
πηγή

Προτιμούν το Βερολίνο από τις Βρυξέλλες: μετά τον Γάλλο πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς, ακολούθησαν οι υπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών οι οποίοι πήγαν στο Βερολίνο, στα τέλη Σεπτεμβρίου, για να πείσουν την Άνγκελα Μέρκελ για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της Γαλλίας.

Κανείς από την ηγεσία της Γαλλίας δεν σκέφτηκε να μεταβεί στις Βρυξέλλες, ενώ εκεί χτυπά, υποτίθεται, η καρδιά της Ευρωζώνης, γράφει η Liberation σε ένα άρθρο που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, με τίτλο «Μήπως η Ευρώπη είναι πολύ γερμανική;».

Παραχώρησαν την εξουσία στο Βερολίνο

Η βελγική πρωτεύουσα δεν είναι η έδρα της Κομισιόν και του Eurogroup, το μέρος όπου συναντώνται οι υπουργοί Οικονομίας και των οποίων η Γερμανία δεν είναι παρά το 18ο μέλος;
Αγνοώντας τις Βρυξέλλες, το Παρίσι αναγνωρίζει απλούστατα ότι η πραγματικότητα της εξουσίας βρίσκεται στο εξής στο Βερολίνο. Μια παράξενη συνθηκολόγηση η οποία θα έχει συνέπειες, όπως πιστεύουν στις Βρυξέλλες.

Αυτό το προοδευτικό «γλίστρημα» της Γερμανίας στον νέο της εξουσιαστικό ρόλο συνέβη μετά την τραπεζική κρίση του 2008, η οποία μετεξελίχθηκε σε κρίση χρέους στην Ευρωζώνη. Η Γερμανία είχε σίγουρα πολλά ατού για να κυριαρχήσει: μόνο εκείνη είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη των αγορών, τα δημόσια οικονομικά της είναι τακτοποιημένα και η οικονομία της μοιάζει εξαιρετικά στέρεη συγκριτικά με αυτές των εταίρων της.

Φάνηκε στη συνέχεια ότι οι δισταγμοί της καγκελαρίου απέβησαν και αυτοί προς όφελος της Γερμανίας, όπως απεδείχθη κατά την περίοδο 2009-2012, όταν φάνηκε ότι το ευρώ δεν θα έχει σταθερότητα χωρίς τις εγγυήσεις της Γερμανίας. Χρειάστηκε να περάσει η Ευρώπη από όλες τις απαιτήσεις του Βερολίνου ώστε να καταλήξει σε ένα μίνιμουμ χρηματοπιστωτικής αλληλεγγύης και να στηρίξει τις χώρες της περιφέρειας που βρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας.

Η κρίση του 2008 προς όφελος της Γερμανίας

Η εγκατάσταση του Μηχανισμού Στήριξης (MES), με προίκα 750 δισ. ευρώ, έγινε με βαρύ τίμημα: το Βερολίνο πέτυχε να διατηρήσει ένα δικαίωμα βέτο στη χρήση της εν λόγω «προίκας» και επέβαλε στις χώρες που θα τη χρησιμοποιούσαν σκληρά δημοσιονομικά μέτρα.

Το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας ενισχύθηκε προκειμένου να αυστηροποιηθούν οι εθνικές πολιτικές στην οικονομία. Ακόμη και η εγκατάσταση της Τραπεζικής Ενωσης, από τον Ιούνιο του 2012, η οποία σηματοδότησε το τέλος της κρίσης, σχεδόν έγινε παρά τη θέληση του Βερολίνου. Η Μέρκελ έκανε ό,τι μπορούσε για να διασωθούν οι δικές της τράπεζες και η αλληλεγγύη να είναι όσο μικρότερη γίνεται.

H Γερμανία έγινε de facto διαιτητής της κρίσης

Αυτή η νέα δομή της Ευρώπης της κρίσης έκανε de facto τη γερμανική κυβέρνηση διαιτητή των οικονομικών και δημοσιονομικών προβλημάτων της Ευρωζώνης, με κάθε έναν από τους εταίρους να σπεύδει να εκδηλώσει την εμπιστοσύνη του στο Βερολίνο.

Πρόκειται για μια κυριαρχία που οφείλεται επίσης σε μεγάλο βαθμό και στην αδυναμία της Γαλλίας, υπογραμμίζει η Σιλβί Γκουλάρ, ευρωβουλευτής των Φιλελευθέρων:

«Η Γαλλία δεν έχει ποτέ καταστεί ικανή να τηρήσει τις δεσμεύσεις της προς τους εταίρους, κάτι που υπονομεύει σημαντικά την αξιοπιστία της και σήμερα η οικονομία της δεν λειτουργεί σωστά. Είμαστε εμείς (οι Γάλλοι) που έχουμε δημιουργήσει ένα πολιτικό κενό». Και όπως η φύση απεχθάνεται το κενό, έτσι και η Γερμανία καταλαμβάνει τον χώρο που απελευθερώνεται από μία από τις έξι ιδρύτριες χώρες της ΕΕ -το λεγόμενο Εξάγωνο.

Το ίδιο κάνει επίσης και η Βρετανία:

«Το 2009, όταν συστηνόταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό τον Μπαρόζο για τη δεύτερη θητεία του, πολλοί από τους επιτρόπους ήθελαν να έχουν πρόεδρο ή έστω αντιπρόεδρο έναν Βρετανό για να υπάρχει και το “αυτί” του Λονδίνου», επισημαίνει υψηλόβαθμος Ευρωπαίος αξιωματούχος. Τώρα, οι επίτροποι του Σώματος υπό τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος θα αναλάβει καθήκοντα στις 3 Νοεμβρίου, επιθυμούν να είναι σε ανοιχτή γραμμή με το Βερολίνο κι έτσι επιλέγουν Γερμανούς συνεργάτες».

Ολες οι καρέκλες, γερμανικές

Δεν είναι τυχαίο ότι ο διευθυντής του γραφείου του προέδρου της Κομισιόν είναι ένας Γερμανός χριστιανοδημοκράτης, ο Μάρτιν Σέλμαϊρ. Αν και μέχρι στιγμής η σύνθεση των ομάδων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, μετράμε ήδη πέντε διευθυντές και τρεις βοηθούς Γερμανούς, έναντι μόνο δύο Γάλλων, του Ολιβιέ Μπελί, που είναι διευθυντής του γραφείου του Πιέρ Μοσκοβισί, και του Ερίκ Μαμέρ, που είναι βοηθός του Γερμανού επιτρόπου Γίντερ Ετινγκερ.

Η ίδια ανισορροπία παρατηρείται και μεταξύ των συμβούλων. Μέσα στη διοίκηση είναι αισθητή η αριθμητική υπεροχή των Γερμανών: 8 γενικές διευθύνσεις βρίσκονται σε χέρια Γερμανών, έναντι τεσσάρων που είναι σε γαλλικά χέρια. Μάλιστα, η επόμενη επικεφαλής του νομικού τμήματος θα είναι επίσης Γερμανίδα και πιθανόν η επόμενη γενική γραμματέας της Κομισιόν να είναι επίσης Γερμανίδα -πρόκειται για τον πραγματικό «πύργο» ελέγχου της Επιτροπής. Η Γαλλία θα παλέψει για να πάρει τη διεύθυνση των Εξωτερικών, για την οποία η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ έχει εκδηλώσει τη γερμανική προτίμηση προς την ιταλίδα Φεντερίκα Μογκερίνι, όταν στις 30 Αυγούστου λήξει η θητεία της Κάθριν Αστον.

Η Μέρκελ επιλέγει τα πρόσωπα

Στα άλλα θεσμικά όργανα της Ευρώπης «το leadership της Γερμανίας είναι το ίδιο», διαπιστώνει ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης. Γενικός διευθυντής του Συμβουλίου των υπουργών είναι ο πρώην διπλωματικός σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ, Ούβε Κορσέπιους, ενώ στο Κοινοβούλιο είναι ο επίσης Γερμανός Κλάους Βέλε και τοποθετούν στα γραφεία τους δικούς τους ανθρώπους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει γίνει σχεδόν η τρίτη Βουλή της Γερμανίας και δεν είναι τυχαίο ότι η Γερμανία επέλεξε για νέο πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου τον Γερμανό Μάρτιν Σουλτς (στη θέση αυτή από το 1979!).

Επιπλέον, οι Γερμανοί διαθέτουν 96 ευρωβουλευτές, έναντι 74 των Γάλλων, και διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο βάρος στο όργανο. Εκτός, δε, από την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, εξέλεξαν δύο αντιπροέδρους (έναν η Γαλλία) και 5 προεδρείες της Κομισιόν (2 η Γαλλία). Για να συμπληρωθεί ο πίνακας, πρέπει να σημειωθεί ότι η Γερμανίδα καγκελάριος κατόρθωσε να επιβάλει τον επόμενο πρόεδρο του Eurogroup, τον αγαπημένο της Ισπανό του συντηρητικού κόμματος, και να επιβάλει και τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον συντηρητικό Πολωνό Ντόναλντ Τασκ, ο οποίος μιλάει γερμανικά αλλά δεν μιλάει ούτε αγγλικά, ούτε γαλλικά!
«Είμαστε στο χείλος της ρήξης», αναφέρει υψηλόβαθμος Ευρωπαίος αξιωματούχος. «Αυτή η κυριαρχία ενός μόνο κράτους είναι πολύ μακριά από το ευρωπαϊκό ιδεώδες».

«Η θέση που κατέχει η Γερμανία γίνεται ανυπόφορη. Δεν διαμαρτύρονται μόνο οι Γάλλοι, είναι και άλλοι που αρχίζουν να βρίσκουν ότι παραπάει. Η γαλλο-γερμανική συμμαχία δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τη γερμανική κυριαρχία και από το Βερολίνο. Μια γερμανική Ευρώπη σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος να την απορρίψουν οι πολίτες», δηλώνει, από την πλευρά του, Γάλλος ευρωβουλευτής.

πηγή

Οταν ο Γάλλος διπλωμάτης Francois Georges Picot και ο Sir Mark Sykes, Βρετανός αριστοκράτης και στέλεχος του Foreign Office, καθόριζαν τις σφαίρες επιρροής των κρατών τους στη Μέση Ανατολή, μια συμφωνία που κατέληξε στη γνωστή συμφωνία Sykes-Picot του 1916, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι θα διαρκούσε για σχεδόν έναν αιώνα. Οπως δεν θα περίμεναν ότι η περιοχή της Μέσης Ανατολής θα γινόταν υποχείριο φανατικών ισλαμιστών ως εργαλείο μεταβολής των διπλωματικών αποτελεσμάτων της εν λόγω συμφωνίας.

Η Αραβική Ανοιξη θέτει το τέλος της μακράς μετάβασης από το αποικιακό σύστημα του 19ου αιώνα στο μεταποικιακό του 20ού και εισάγει το εν λόγω υποσύστημα σε μια νέα σκοτεινή περίοδο, αυτή του ισλαμιστικού ολοκληρωτισμού. Σήμερα, στη Μέση Ανατολή αλλά και στην αφρικανική ήπειρο δρουν πολλές δεκάδες μικρές ένοπλες ομάδες, κυρίως σουνιτικές, που είτε λειτουργούν ως τοπικές μαφίες,

εκμεταλλευόμενες τις τοπικές ροές παραγωγής, είτε ως μισθοφόροι, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στην Αλ Κάιντα ή στην ISIS. Το έως σήμερα απότοκο της Αραβικής Ανοιξης είναι ότι η Μέση Ανατολή βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εμφατική διασπορά πολιτικής κυριαρχίας, αφού στην πλειονότητά τους τα αραβικά κράτη -με εξαίρεση την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα της Αραβικής Χερσονήσου- έχουν απολέσει τη δυνατότητα να είναι οντολογικά αυθύπαρκτα, ευρισκόμενα σε μια διαρκή ενδοκρατική τριβή μεταξύ διαφορετικών ομάδων και φυλών.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που για τη συγκεκριμένη κατάσταση κατηγορούν τον δυτικό κόσμο, αφού θεωρούν ότι και η Αραβική Ανοιξη αποτελεί δικό τους δημιούργημα. Ξεπερνώντας άλλο ένα σενάριο συνωμοσίας που δεν μπορεί να απαντήσει ικανοποιητικά ποια κέρδη έφερε για τον δυτικό κόσμο η Αραβική Ανοιξη ώστε να είναι αυτός ο παράγοντας που την παρήγαγε, είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η Δύση δείχνει αδύναμη να παρέμβει στο φουρτουνιασμένο εσωτερικό του Ισλάμ, κυρίως εξαιτίας της έντασης του αποδομητικού φαινομένου, αλλά και γιατί ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος των δυτικών πολιτικών ελίτ αδυνατεί να κατανοήσει τις θεωρητικές διαφοροποιήσεις που εμφανίζονται στον δογματικό πυρήνα της ισλαμικής θρησκευτικοκοινωνικής και πολιτικής φιλοσοφίας.

Από καιρό σε καιρό διάφορες προσεγγίσεις εμφανίζονται στον πυρήνα της διεθνοπολιτικής σκέψης, που υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα του τζιχαντισμού είναι κοινωνικό ή ότι το Ισλάμ θα μπορούσε να ξεφύγει από το σφιχταγκάλιασμα με τον ζηλωτισμό μέσα από την εξάπλωση της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά. Ο ισλαμιστικός ζηλωτισμός δεν είναι ένα ζήτημα που προκύπτει από το χαμηλό βιοτικό επίπεδο των πλατιών μαζών του αραβικού κόσμου που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Δίπλα σε έναν πάμφτωχο τρομοκράτη βομβιστή βρίσκεται ένα μέλος της αραβικής ελίτ, που κι αυτός είναι έτοιμος και πρόθυμος να θυσιαστεί σπέρνοντας τον τρόμο και τον θάνατο. Τι τους ενώνει; Η ακραία ανάλυση του περιεχομένου του Κορανίου. Μια ανάλυση που διαπερνά τάξεις και οικονομικά στεγανά και δημιουργεί ευρείες εσχατολογικές συλλογικότητες. Παράλληλα, το Ισλάμ δεν μπορεί να συμβαδίσει με την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Το αποτυχημένο παράδειγμα της τουρκικής δημοκρατίας α λα καρτ υπό τον Ρ. Τ. Ερντογάν και του Πακιστάν αποδεικνύει ότι το Ισλάμ είναι μια ολοκληρωμένη ιδεολογία με απτό φιλοσοφικό πλαίσιο, δομή κοινωνικής συγκρότησης και οικονομικής διάστασης, καθώς επίσης και αναδιάταξης του διεθνοσυστημικού πεδίου που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία και τις αρχές που αυτή πρεσβεύει.

Τι μπορεί να γίνει; Να ηττηθεί η ISIS, δίχως βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι φονταμενταλιστές θα εξαφανιστούν οριστικά. Επιπρόσθετα, η Δύση θα πρέπει να αποφασίσει να συγκρουστεί ανοιχτά με τους ισλαμιστικούς κύκλους σε θεωρητικό επίπεδο. Η σαλαφιστική προσέγγιση στο Κοράνι γεννά μίσος και νέους τζιχαντιστές, όταν ισλαμικές θεωρίες ανοχής και πασιφισμού, όπως για παράδειγμα ο σουφισμός, έχουν καταπέσει. Καιρός να ενεργοποιηθούν τα θεωρητικά αυτά αντίβαρα με τη στήριξη της Δύσης απέναντι στο μίσος και στον τρόμο των φανατικών που θεοποιούν τη δογματική διαστρέβλωση του al jihad al akbar, του «μεγάλου αγώνα» δηλαδή.

Σπύρος Ν. Λίτσας
Επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας

πηγή
Image

Άρθρο κόλαφος για τον Ερντογάν και την στάση του απέναντι στους τζιχαντιστές. Ούτε λίγο ,ούτε πολύ χαρακτηρίζεται αναξιόπιστος. Το άρθρο της εφημερίδας Washington Times έχει τίτλο : “Η Τουρκία του Ερντογάν ένας αναξιόπιστος σύμμαχος έναντι των τζιχαντιστών” και υπογράφεται από τον Τσάρλ Ορτέλ.

Μεταξύ άλλων γράφει:

“Μία είναι η ωμή αλήθεια εδώ και καιρό. Ο απολυταρχικός Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν είναι σταθερός και αφοσιωμένος σύμμαχος στον σκληρό πόλεμο κατά των εξτρεμιστών Ισλαμιστών, τους οποίους η Αμερική, και τα κράτη που ασπάζονται τον μοντερνισμό, θα πρέπει να καταδιώξουν και να νικήσουν με αποφασιστικότητα για να δημιουργήσουν τη διαρκή ειρήνη”.

Ο αρθρογράφος ασκεί κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα για τις επικοινωνίες που εξακολουθεί να έχει με τον Ερντογάν. Γράφει ότι όσο ο Ομπάμα αντιμετωπίζει τον Ερντογάν σαν σύμμαχο το μόνο που καταφέρνει είναι να μεγαλοποιεί τα λάθη του”.

Στο ίδιο άρθρο η Τουρκία κατηγορείται ευθέως για χρηματοδότηση από το Κατάρ και ότι διατηρεί σχέσει με τους “αναδυόμενους εχθρούς εντός του Ιράν”.

Η επίθεση στον Ερντογάν συνεχίζεται με την κατηγορία ότι όπως και ο Μόρσι στην Αίγυπτο δεν είναι υπέρμαχος των υψηλών ιδεών που συνενώνουν τους λαούς”.

Ο αρθρογράφος αναφέρεται επίσης, μεταξύ άλλων, στις φρικαλεότητες που έχουν διαπράξει οι Ισλαμιστές κατά των Χριστιανών από το 2008, στο Ιράκ, στη Συρία, σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας, επικρίνοντας παράλληλα την υπεκφυγή του Προέδρου Ομπάμα να αναφερθεί ευθαρσώς στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά των Χριστιανών Αρμενίων εντός της Τουρκίας, γεγονός που αποτελεί αναντίρρητα γενοκτονία.

πηγή
Image

Αν υπήρχε η δυνατότητα να βλέπαμε μέσω κάποιας δορυφορικής λήψης τον “συνωστισμό” πολεμικών πλοίων γύρω από την Κύπρο ,τις τελευταίες ημέρες θα τρομάζαμε από το ...διεθνές ενδιαφέρον.

Αμερικανοί, Ρώσοι,Άγγλοι,Γάλλοι,Γερμανοί, Ρώσοι ,Ισραηλινοί ακόμη κι ένα Βραζιλιάνικο πολεμικό έπλεαν γύρω από την Κύπρο. Τα τρία τουρκικά πολεμικά έμοιαζαν …πολύ μόνα ανάμεσα σ΄ αυτή την πολυεθνική αρμάδα που είχε “κυκλώσει” την Κύπρο!

Όχι κανείς απ΄ αυτούς δεν έσπευσε να προστατεύσει το δίκιο της Κύπρου για το οποίο πέρα από μεγάλα αλλά κούφια λόγια δεν ακούμε από το 1974. Δεν ήρθαν για να μάθουν στην “άτακτη” Τουρκία το διεθνές δίκαιο. Το ξέρει καλά και το αγνοεί συστηματικά και επιδεικτικά.

Η "ουδετερότητα" του Στέητ Ντιπάρτμεντ για τις τουρκικές προκλήσεις είναι ενδεικτική.

Τα συμφέροντά τους και τις εταιρείες μεγαθήρια των χωρών τους ήρθαν να διασφαλίσουν .Και να στείλουν στην Τουρκία το μήνυμα ότι το “παιχνίδι” είναι πέρα από τις δυνατοτήτές της κι αν θέλει να συμμετέχει πρέπει να ακολουθήσει άλλο δρόμο.

Η αμερικανική Noble Energy ,η ιταλοκορεατική κοινοπραξία ENI-KOGAS , η γαλλική Total κι άλλες είναι αυτές που φέρνουν στο “άψε σβήσε” ναυτικές αρμάδες με απίστευτη δύναμη πυρός,όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά οπουδήποτε υπάρχει η υποψία έστω για κέρδος.

Όχι δεν είναι μεμπτό για τις χώρες που θέλουν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους. Απολύτως λογικό είναι. Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε εδώ στην Ελλάδα. Στην Κύπρο νομίζουμε ότι το έχουν κατανοήσει γιατί το ζουν.

Δεν θα ΄ρθει ούτε το “ξανθό γένος”, ούτε κάνενας άλλος “φίλος” και “σύμμαχος” να μας “προστατεύσει”. Οι “προστάτες” έρχονται πάντα και μόνο για το κέρδος και αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε. Είναι ίσως εύκολα στην ανάγνωση τα “μυθιστορήματα” που διαβάζουμε τις τελεταίες ημέρες από σεναριογράφους που και ο Σπήλμπεργκ ζηλεύει. Ακόμη και για …ύποπτη σιωπή της Τουρκίας για την πτώση του μικρού αεροπλάνου στην Κύπρο διαβάσαμε!

Στην νοτιοανατολική Μεσόγειο γίνεται ένα τεράστιο γεωπολιτικό και ενεργειακό παζάρι. Έχουμε πολύ καλή θέση σ΄ αυτό το παζάρι και εξαρτάται από εμάς πόσο καλά θα διαπραγματευτούμε τα “προϊόντα” μας για να κερδίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Ουδείς θα μας χαρίσει ούτε ένα κυβικό φυσικού αερίου κι ας θεωρούμε ότι είναι δικό μας.

Κι επειδή σ΄ αυτό το παζάρι υπάρχουν και οι “εξπέρ” στα ανατολίτικα παζάρια Τούρκοι πρέπει να είμαστε σε διαρκή εγρήγορση και συναγερμό.

Ασφαλώς σ΄ όλο αυτό το σκηνικό η στρατιωτική ισχύς έχει τεράστια σημασία. Φάνηκε και στην Κύπρο αυτό. Και γι΄ αυτό διαρκώς αναπαράγουμε την ανησυχία πολλών για την δική μας στρατιωτική ισχύ. Τα όπλα χρειάζονται σε τέτοιου είδους παζάρια γιατί γίνονται εύκολα και “τσακωμοί”. Οι οποίοι έχουν στόχο να σε ανγκάσουν να πας “τον πάγκο σου” πιο πέρα. Όσο πιο δυνατός είσαι και το δείχνεις τόσο δυσκολότερα θα σε πιέσουν. Και οι ανατολίτες του παζαριού αλλά και οι “προστάτες¨ του που κάποιοι εδώ στην Αθήνα εξακολουθούν να τους βλέπουν ως…σωτήρες!

Ο χάρτης αν και είναι πρόχειρος λέει πολλά



πηγή

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Μάχη έως αργά χθες τη νύχτα έδιναν η Αθήνα και η Λευκωσία στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, καθώς η κυπριακή πλευρά ήθελε να εξασφαλίσει στα τελικά συμπεράσματα της συνόδου μία αποφασιστική αντίδραση από τους Ευρωπαίους εταίρους έναντι των κλιμακούμενων προκλητικών ενεργειών της Αγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ, καλώντας τους να δείξουν αλληλεγγύη και να υιοθετήσουν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα έναντι της Τουρκίας. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», τις πρώτες πρωινές ώρες -και ενώ η σύνοδος δεν είχε ολοκληρωθεί- στο κείμενο των συμπερασμάτων προστέθηκε μία φράση-κλειδί: «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπενθύμισε τη δήλωση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών-μελών της, της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, ότι η αναγνώριση όλων των κρατών-μελών είναι απαραίτητο συστατικό της ενταξιακής διαδικασίας». Σημειώνεται ότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και μια τέτοια αναφορά στα συμπεράσματα της συνόδου εκτιμάται ότι θα της ασκήσει σημαντική πίεση.

Από το πρωί της Τετάρτης, όταν και έφτασε ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης στη βελγική πρωτεύουσα, η κυπριακή πλευρά ξεκίνησε τις επαφές της με το γραφείο του απερχόμενου προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Ο κ. Αναστασιάδης ήρθε αποφασισμένος να εμπλακεί σε μία μάχη που έπρεπε να κερδίσει και είναι χαρακτηριστικό ότι πηγές της κυπριακής κυβέρνησης έλεγαν ότι «πρώτη φορά έχουμε τόσο σοβαρό θέμα και θα το πάμε μέχρι το τέλος». Στόχος ήταν να περιληφθεί στο τελικό κείμενο των συμπερασμάτων ειδική αυστηρή αναφορά για την Τουρκία χωρίς να τεθεί το θέμα στο τραπέζι των 28 αρχηγών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Το απόγευμα της Τετάρτης στο προσχέδιο των συμπερασμάτων της συνόδου, στη 17η παράγραφο, υπήρχε σχετική αναφορά με το Συμβούλιο να εκφράζει τις «σοβαρές ανησυχίες» του για τις επανεμφανιζόμενες εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και να καλεί την Τουρκία να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου. Παράλληλα, αναφερόταν ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκτιμά πως τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να φτάσει το Κυπριακό σε μία ολοκληρωμένη συμφωνία από την οποία θα επωφεληθούν όλοι οι Κύπριοι. Οταν όμως η κυπριακή πλευρά ενημερώθηκε για τη συγκεκριμένη αναφορά στο προσχέδιο δυσαρεστήθηκε, καθώς εκτίμησε ότι δεν είχε τον αυστηρό τόνο και την ένταση που επιθυμούσε. Αμέσως ξεκίνησε δεύτερος γύρος επικοινωνίας με το γραφείο του κ. Ρομπέι.

Η Λευκωσία διεμήνυσε, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι δεν είναι δυνατόν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία για την κρίση στην Ουκρανία και την ίδια στιγμή να υπάρχει ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε., όπως η Κύπρος, που απειλείται από μία χώρα που ζητάει την ένταξή της στην Ενωση, όπως η Τουρκία, και να μένει με «σταυρωμένα χέρια». Σύμφωνα με πληροφορίες, το βράδυ της Τετάρτης έφτασε μάλιστα στο σημείο να απειλήσει ότι δεν θα ψηφίσει τα συμπεράσματα που αφορούν τις κυρώσεις στη Ρωσία.

Χθες τα ξημερώματα, ο κ. Αναστασιάδης υπέστη ρινορραγία και λίγο πριν από τις 5 π.μ. εισήχθη σε νοσοκομείο των Βρυξελλών με υψηλή πίεση. Το πρωί, αφού πήρε εξιτήριο, συναντήθηκε με τον Ελληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και αποφασίστηκε ότι αυτός θα τον εκπροσωπήσει στη σύνοδο του ΕΛΚ αλλά και στη Σύνοδο Κορυφής. Αργά χθες ο κ. Σαμαράς ενώπιον των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης μετέφερε την κυπριακή θέση, παρουσίασε χάρτη με τις τουρκικές παραβιάσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και ζήτησε την υποστήριξη των εταίρων. Επρόκειτο επίσης να τους ενημερώσει για τα μέτρα που αποφάσισε να λάβει η Λευκωσία, συμπεριλαμβανομένου και του βέτο στο άνοιγμα οποιουδήποτε νέου κεφαλαίου στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας.

Οι χώρες, οι οποίες ήταν υπέρ μιας πιο ήπιας προσέγγισης και αποφυγής αυστηρών μηνυμάτων προς την Τουρκία, ήταν η Μεγάλη Βρετανία και γι’ αυτό τον λόγο ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον είχε ζητήσει να συναντηθεί με τον κ. Αναστασιάδη χθες το απόγευμα, μια συνάντηση που δεν έγινε όμως ποτέ εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του Κύπριου προέδρου. Μαζί με τη Μ. Βρετανία είχαν εκδηλώσει ανάλογες ανησυχίες η Σουηδία και η Φινλανδία.

πηγή

24-10-2014

O Τουρκοκύπριος «Ψευδοπρωθυπουργός» καταγγέλλει τις στρατιωτικές ασκήσεις , απειλώντας Ρωσία , Ισραήλ , και Κύπρο

Ο Τουρκοκύπριος «Ψευδοπρωθυπουργός» Οζντίλ Ναμί προειδοποιεί για τις αυξανόμενες εντάσεις που προέρχονται από την ελληνοκυπριακή πλευρά , το Ισραήλ και την Ρωσία, οι οποίοι διεξάγουν στρατιωτικές ασκήσεις στην ναυτική περιοχή ανάμεσα σε Κρήτη και  Κύπρο, απειλώντας ανοικτά, όλες τις χώρες, αναφέρει ο τουρκικός τύπος   .
« Η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση , το Ισραήλ και η Ρωσία θα πρέπει να περατώσουν τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις τους, γύρω από την Κύπρο», δήλωσε και ο Τουρκοκύπριος «ψευδουπουργός» Εξωτερικών Οζντίλ Ναμί, προειδοποιώντας ότι αυτές οι στρατιωτικές ασκήσεις θα αυξήσουν τους φόβους πιθανών συγκρούσεων.
Ο ίδιος δήλωσε στο Πρακτορείο Anadolu: «Αυτό το είδος των στρατιωτικών ασκήσεων θα αυξήσουν την ένταση στην περιοχή, ο καθένας  θα πρέπει να συνεχίσει να εργάζεται για μια συνολική λύση».
«Η ελληνοκυπριακή διοίκηση είχε  δηλώσει ότι οι  στρατιωτικές ασκήσεις, αποτελούν  μια απάντηση προς την Τουρκία,  και την αποστολή εξερεύνησης του ερευνητικού σκάφους Barbaros στα χωρικά ύδατα της νήσου. Το ισραηλινό ναυτικό ξεκίνησε  στρατιωτικές ασκήσεις, με στρατεύματα από την ελληνοκυπριακή Εθνική Φρουρά σε χωρικά ύδατα μεταξύ της Κύπρου και της  Κρήτης, ως μέρος των ασκήσεων», κατέληξε ο ίδιος.
Συνεχίζοντας το παραλήρημα του ο Ναμί είπε: «Οι Έλληνες ηγέτες θα πρέπει να μην επιστρέψουν άλλα  λάθη , σε τέτοια θέματα τα οποία πρέπει να επιλύονται  μέσω διαλόγου και ειρηνικών τρόπων, για αυτό και όλες οι χώρες πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται σκληρά για  να υποστηρίξουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Σε αυτήν την συμμαχία μεταξύ της Ρωσίας, του Ισραήλ και των ελληνοκυπρίων  πρέπει να δοθεί ένα τέλος, διότι αυτή θα αυξήσει την ένταση των συγκρούσεων στην περιοχή. Πρέπει να βρούμε μια λύση».
Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή κυβέρνηση έχουν αντιταχθεί σθεναρά σε οποιαδήποτε μονομερή κίνηση από την ελληνοκυπριακή κυβέρνηση, να διερευνήσει τυχόν κοιτάσματα  υδρογονανθράκων στην περιοχή , διακηρύσσοντας ότι οι φυσικοί πόροι της νήσου θα πρέπει να αξιοποιηθούν με δίκαιο τρόπο, δηλαδή τον τουρκικό ή καλύτερα οθωμανικό τρόπο, λέμε εμείς.
Στο  Pentapostagma.gr, ασχολούμεθα με τα το θέμα αυτό αρκετές ημέρες. Πιθανόν ή ότι έχουν παραφρονήσει κάποιοι, ή συμβαίνει κάτι άλλο, «όμορφα» σχεδιασμένο από καιρό. Μάλλον το δεύτερο.
Ο Πρόεδρος της Κύπρου κάλεσε  τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Ban Ki-moon, να παρέμβει στη διαμάχη, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στην «αποκλειστική οικονομική ζώνη» της, αλλά κάτι τέτοιο σύμφωνα με τους Τούρκους δεν συμβαίνει.
Ο Εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης , Νίκος Χριστοδουλίδης, δήλωσε ότι ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα υποβάλει επίσημη καταγγελία εναντίον της Τουρκίας, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αυτή την εβδομάδα, και η ελληνική-κυπριακή κυβέρνηση θα μπλοκάρει τις  συνομιλίες της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ, σε περίπτωση  που η Τουρκία δεν αλλάξει την πολιτική της.
«Εμείς δεν θα αφήσουμε τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ να υπονομευτεί από τέτοια ξεσπάσματα», δήλωσε ο  Τούρκος Υπουργός  επι θεμάτων ΕΕ και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων Volkan Bozkir σε δημοσιογράφους την Τετάρτη, καταλήγει το δημοσίευμα του τουρκικού πρακτορείου .
Το καλύτερο όμως σύμφωνα με το δημοσίευμα το άφησαν για το τέλος .
«Η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη σε δύο τμήματα, το  ελληνικό και  το τουρκικό, λόγω  του ελληνικού πραξικοπήματος, το οποίο ακολούθησε η «τουρκική ειρηνευτική αποστολή» για να βοηθήσει τους Τουρκοκύπριους στο βορρά το 1974», τονίζει το τουρκικό πρακτορείο Anadolu, για το πώς «βλέπουν» οι Τούρκοι την βάναυση εισβολή στην μαρτυρική νήσο το 1974.

Και δυστυχώς,  οι αδελφοί κύπριοι κάθονται  και συζητάνε με τέτοια άτομα που διακατέχονται από  τέτοιες απόψεις, και σύρονται  σε συνομιλίες για την επίλυση του κυπριακού. «Ειρηνευτική αποστολή» η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων στην ελληνοκυπριακή ΑΟΖ, ανήκουν σε όλους, δηλαδή στους τούρκους,  με τέτοια αστεία και συνάμα επικίνδυνα επιχειρήματα οι Τούρκοι επιχειρούν για άλλη μια φορά να «εισβάλουν στην Κύπρο. Θα τους αφήσουμε;
πηγή