Κινητικότητα σε Γερμανία και ΗΠΑ για το θέμα της ονομασίας.
Σύνοδο Κορυφής ετοιμάζει η Μέρκελ, χωρίς να έχει προκληθεί η Ελλάδα.

Από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την ευρωατλαντική της προοπτική περνούν οι φιλοδοξίες του Βερολίνου για πιο ενεργό ρόλο στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας αναδεικνύεται σε βασική προτεραιότητα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, με την Άγκελα Μέρκελ να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες προκειμένου, όπως δήλωσε, «με κάποιον τρόπο η «Μακεδονία» να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.».

«Η «Μακεδονία» πρέπει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.» δήλωσε ευθέως η καγκελάριος από την Κροατία, όπου συμμετείχε σε συνάντηση των ηγετών της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Χαρακτήρισε, μάλιστα, «βάρος» την εκκρεμότητα του ονόματος και εξέφρασε την αισιοδοξία της ότι η λύση είναι εφικτή, ως προϊόν, εννοείται, συμβιβασμού.

«Έχω ασχοληθεί προσωπικά με την υπόθεση και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς του ονόματος, όμως μερικές φορές πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να επινοηθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά και προειδοποίησε ότι σε έναν καλό συμβιβασμό και οι δύο πλευρές θα είναι τελικά δυσαρεστημένες.

Το Βερολίνο ουδέποτε έπαψε να θεωρεί τα Βαλκάνια ζωτικό χώρο, στον οποίο δικαιούται να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό πολιτικό και οικονομικό ρόλο. Η ανάμειξη της Γερμανίας ωστόσο, στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, λειτουργούσε ως τώρα ανασταλτικά σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση εντονότερης παρουσίας στην περιοχή. Σήμερα, η γερμανική διπλωματία θεωρεί πλέον ότι οι ευρωατλαντικές φιλοδοξίες των χωρών των δυτικών Βαλκανίων μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε να επιτευχθεί το πολυπόθητο «άνοιγμα» της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή. Επιπλέον, η Μόσχα επιστρέφει στην περιοχή και, ιδιαίτερα μετά την κρίση στην Ουκρανία, προσφέρει ακόμη έναν λόγο ανησυχίας, ενώ στην ίδια την Α. Μέρκελ ενόψει της αποχώρησής της από την καγκελαρία, δεν θα κακοφαινόταν μία επιτυχία για την πολιτική της κληρονομιά.

Σε αυτό το πλαίσιο, στις 28 Αυγούστου, η καγκελάριος θα φιλοξενήσει στο Βερολίνο σύνοδο κορυφής με τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και τους υπουργούς Εξωτερικών και Οικονομίας των χωρών της περιοχής, με στόχο την επαναβεβαίωση της στήριξης του Βερολίνου στα σχέδιά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει λάβει πρόσκληση, όπως είχε συμβεί το Νοέμβριο του 2012, όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε είχε διοργανώσει από κοινού με τον Ούγγρο ομόλογό του συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών των Βαλκανικών χωρών και εκπροσώπους του αμερικανικού και του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, αποκλείοντας την Ελλάδα.

Η ευκαιρία

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί γύρω από τη συνάντηση του Αυγούστου είναι δημοσίευμα της σκοπιανής υπηρεσίας της Deutche Welle, στο οποίο αναφέρεται ότι, αν και μπορεί να μην υπάρξει συγκεκριμένο συμπέρασμα για την ΠΓΔΜ, τα μηνύματα που θα σταλούν σχετικά με το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής είναι σημαντικά.
«Αυτό που ίσως είναι το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι η Ελλάδα δεν θα βρίσκεται στο Βερολίνο, αλλά θα είναι εκεί τμήμα της «μακεδονικής» κυβέρνησης». Αυτό αποτελεί μία εξαιρετική ευκαιρία για τη «Μακεδονία» να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της στο τραπέζι των συνομιλιών και στην καγκελάριο Μέρκελ και να ζητήσει συγκεκριμένη διαμεσολάβηση και εμπλοκή του Βερολίνου», αναφέρει η Deutche Welle, η οποία φιλοξενεί και δηλώσεις δύο Γερμανών κυβερνητικών βουλευτών που δεν κατονομάζονται. Ο ένας σημειώνει ότι όλα εξαρτώνται από την Ελλάδα, ενώ ο δεύτερος διερωτάται μήπως ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς έχει πλέον αποτύχει. Ο συντάκτης αναφέρει ότι οι περισσότεροι Γερμανοί συνομιλητές του περιμένουν να αναλάβει πρωτοβουλίες η Κομισιόν, και ειδικά ο νέος εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική, ενώ τονίζει ότι «σκιά σε πιθανές θετικές εξελίξεις αποτελεί το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα».
Στο ίδιο κλίμα, σύμφωνα με πληροφορίες μας, τοποθετήθηκε σε συζήτηση στο γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο και ο χριστιανοδημοκράτης Γκίντερ Κρεκμπάουμ, λέγοντας ότι η Ελλάδα εμποδίζει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια, παρότι η Κομισιόν εκφράζει εδώ και τέσσερα χρόνια θετική άποψη. Δήλωσε, μάλιστα, ότι αυτό δεν μπορεί ούτε να αγνοηθεί, ούτε και να γίνει αποδεκτό. «Όποιος υποστηρίζει την Ευρώπη πρέπει να έχει και την ευκαιρία να γίνει μέλος της», τόνισε ο Γκ. Κρεκμπάουμ.

Η κινητικότητα όμως αυξάνεται και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οποία δεν έχει και λόγο να διατηρεί τα προσχήματα. Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ, επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα τα Σκόπια, λίγο πριν μεταβεί εκεί ο Μ. Νίμιτς, και διαβεβαίωσε ότι «η Μακεδονία» μπορεί να βασίζεται στην στήριξη των ΗΠΑ για την επίτευξη των στόχων της, αλλά και ότι η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να προσπαθεί για επίσπευση της διαδικασίας επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας ώστε τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Τόσο στο Βερολίνο όσο και στην Ουάσιγκτον, πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι η ΠΓΔΜ δεν μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα χωρίς την συγκατάθεση της Αθήνας. Σε αυτή την κατεύθυνση σκοπεύουν λοιπόν να κινηθούν το επόμενο διάστημα, ασκώντας κάθε δυνατή πίεση για επίλυση του προβλήματος της ονομασίας.

Φανή Καραβίτη

πηγή

25-7-2014
Ίγκορ Ιβανόφ
Οι δύο δυνάμεις δεν πρέπει να ξεχνούν ότι στο σύγχρονο πολυκεντρικό κόσμο, ο άξονας «Μόσχα – Ουάσινγκτον» δεν παίζει τον κεντρικό ρόλο που έπαιζε παλιά. Πολύ περισσότερο, το ιστορικό χαμηλό στις σχέσεις τους δημιουργεί πολλά διεθνή προβλήματα.
Οι δύο δυνάμεις δεν πρέπει να ξεχνούν ότι στο σύγχρονο πολυκεντρικό κόσμο, ο άξονας «Μόσχα – Ουάσινγκτον» δεν παίζει τον κεντρικό ρόλο που έπαιζε παλιά. Πολύ περισσότερο, το ιστορικό χαμηλό στις σχέσεις τους δημιουργεί πολλά διεθνή προβλήματα.
Σε όλη την ιστορία των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων μετά τον «Ψυχρό Πόλεμο», οι διμερείς σχέσεις ποτέ δεν είχαν βρεθεί σε τόσο χαμηλό επίπεδο, όπως σήμερα. Μπορεί να συζητάμε επί μακρόν και παθιασμένα για το ποιός, πώς και γιατί έφερε τις σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών σε μια τέτοια κατάσταση. Σήμερα όμως το πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στις χώρες μας αλλά και σε όλο τον κόσμο αυτή η κατάσταση που επικρατεί στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις. Και θα πρέπει να αρχίσουμε, όπως φαίνεται, από τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ουκρανία.
Πολλοί πιστεύουν ότι η δραματική κατάσταση στην Ουκρανία θα αποτελούσε ένα ισχυρό κίνητρο για μια κριτική επανεξέταση της σύγχρονης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτικής, για την αναζήτηση νέων προσεγγίσεων στη διεθνή ασφάλεια. Κάθε μεγάλη κρίση είναι ταυτόχρονα και μεταβατικός χρόνος για την αναβάθμιση του συστήματος των διεθνών σχέσεων, ο καταλύτης της αλλαγής των πνευματικών και πολιτικών προτύπων. 
Δυστυχώς, στην περίπτωση της Ουκρανίας, αυτός ο γενικός κανόνας προς το παρόν δεν λειτουργεί. Αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει, όταν παρατηρείς τις συζητήσεις για το ουκρανικό θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρά τον πλουραλισμό των απόψεων αναφορικά με τις αιτίες, τη δυναμική και τις πιθανές συνέπειες της ουκρανικής κρίσης, στο περιβάλλον των αμερικανών πολιτικών και εμπειρογνωμόνων, η συζήτηση για το θέμα αυτό εστιάζεται σχεδόν αποκλειστικά σε δύο σημεία:
Πρώτον, διενεργείται μια ζωηρή συζήτηση για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Δεύτερον, φαίνεται ότι η αμερικανική πολιτική ελίτ επιδιώκει –με κάθε τρόπο– να πείσει τον εαυτό της και τους συνεργάτες της, ότι οι ΗΠΑ είναι αρκούντως ικανές να προχωρήσουν χωρίς τη Ρωσία στην επίλυση σημαντικών διεθνών προβλημάτων.

Η Ρωσία δίνει μάχη για την πολιτική διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η συζήτηση που γίνεται στην Ουάσινγκτον μοιάζει εντυπωσιακά με τις δικές μας συζητήσεις στη Μόσχα για την κρίση στην Ουκρανία. Από τη μία πλευρά, προσπαθούμε για άλλη μια φορά να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι δεν φοβόμαστε τις οποιεσδήποτε κυρώσεις που τυχόν μας επιβληθούν. Από την άλλη, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και οι τηλεοπτικοί σταθμοί μας εξηγούν ξανά και ξανά ότι δεν είναι η Αμερική «όλος ο κόσμος», όπως επίσης, ότι η Ρωσία δεν έχει να χάσει και τόσα πολλά, ακόμα και αν ελαχιστοποιήσει τη συνεργασία της με τις ΗΠΑ.
Σε αυτή την επικοινωνιακή αντιπαράθεση είναι δύσκολο να βρείτε νέες ιδέες και καινοτόμες προτάσεις για την επίλυση της κρίσης. Αλλά είναι πολύ εύκολο να βρείτε το στυλ της πολεμικής ρητορικής, τα προπαγανδιστικά κλισέ και τα στερεότυπα του «Ψυχρού Πολέμου». Η αναβίωση φαντασμάτων και φοβιών μιας άλλης εποχής, τόσο για τη μία, όσο και για την άλλη πλευρά, θα μπορούσε να αποδοθεί στον αυξημένο βαθμό των συναισθημάτων, ενός εγγενούς χαρακτηριστικού οποιασδήποτε σοβαρής διεθνούς κρίσης. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η αρνητική πολιτική ρητορική, έχει τη δυσάρεστη ιδιότητα να μετουσιώνεται σε πολιτική πρακτική. Ήδη σήμερα βλέπουμε να παγώνει η ρωσο-αμερικανική συνεργασία, να σταματούν οι επαφές σε διάφορα επίπεδα και να καταστρέφεται το εύθραυστο οικοδόμημα των διμερών σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αναγέννηση της διπλωματίας μέσα από την κρίση


Πρώτα απ’ όλα, η ιδέα ότι κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πρέπει αναγκαστικά να ελαχιστοποιηθεί η επικοινωνία της μιας πλευράς με την άλλη, φαίνεται παράλογη. Αντίθετα, στη διάρκεια της κρίσης χρειάζεται περισσότερο από ποτέ ο διάλογος, διότι χωρίς αυτόν είναι αδύνατο να συμφωνηθεί κάτι, έστω και θεωρητικά. Και ο διάλογος είναι απαραίτητος, όχι μόνο σε επίπεδο προέδρων και υπουργών Εξωτερικών, αλλά και σε επίπεδο κυβερνητικών αξιωματούχων χαμηλότερου επιπέδου, που εκπροσωπούν ένα ευρύ φάσμα υπουργείων και οργανισμών των δύο πλευρών. Χρειαζόμαστε το διάλογο ανάμεσα σε βουλευτές, ανάμεσα σε ανεξάρτητα αναλυτικά κέντρα, χρειαζόμαστε την ενεργή συνεργασία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, των θεσμών της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Στο πλαίσιο ενός τέτοιου εντατικού διαλόγου σε διάφορες πλατφόρμες μπορούμε να βρούμε πρακτικές λύσεις που δεν καταφέρνουν πάντα να βρουν οι ηγέτες των κυβερνήσεων και οι υπουργοί κατά τη διάρκεια των αναπόφευκτα σύντομων συναντήσεων και τηλεφωνικών συνομιλιών.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό, ότι η Ρωσία μπορεί να ζήσει χωρίς την Αμερική και οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν χωρίς εμάς, τότε είναι εμφανές ότι εδώ πρέπει να διευκρινισθεί τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «να ζήσει». Φυσικά, οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δεν κάνουν τη διαφορά, ούτε μπορούν να καθορίσουν το συνολικό πλαίσιο των διμερών σχέσεων. Και εννοείται ότι η έλλειψη στρατηγικής αλληλεπίδρασης μεταξύ Κρεμλίνου και Λευκού Οίκου δεν θα οδηγήσει αυτόματα σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Είναι από καιρό κατανοητό σε όλους ότι στο σύγχρονο πολυκεντρικό κόσμο ο άξονας «Μόσχα – Ουάσινγκτον» δεν παίζει τον κεντρικό ρόλο που έπαιζε στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα.

Σκληρή δοκιμασία

G20
Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι το πάγωμα στη ρωσο-αμερικανική συνεργασία θα δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό τη διευθέτηση αρκετών και διαφορετικών μεταξύ τους διεθνών θεμάτων και ότι ορισμένα προβλήματα θα παραμείνουν άλυτα. Αυτό ισχύει και για τις περιφερειακές κρίσεις, αλλά και για το κρίσιμο θέμα της μη διάδοσης των πυρηνικών. Το ίδιο ισχύει και για την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας και για τη μάχη που δίνεται ενάντια στην παράνομη διακίνηση ναρκωτικών. Θα δυσκολευτεί η κοινή προσπάθεια στην εξερεύνηση του διαστήματος, όπως και η διεθνής συνεργασία στην Αρκτική. Παρά τη σοβαρότητα της κρίσης στην Ουκρανία, δεν εξαντλείται με αυτή την κρίση η παγκόσμια πολιτική ατζέντα. Όπως επίσης και το να τίθεται όλο το φάσμα των διμερών ρωσο-αμερικανικών σχέσεων σε άμεση εξάρτηση από ένα διεθνές γεγονός, θα ήταν, τουλάχιστον, διπλωματικά και πολιτικά μια κοντόφθαλμη κίνηση.
Κάθε κρίση είναι μια δοκιμασία για όλους. Άραγε, αρκεί η σοφία όλων των εμπλεκομένων πλευρών για να μην «κοπούν οι γέφυρες» και να μην υποκύψουν στα στιγμιαία συναισθήματα, να δουν πέρα από τις τακτικές νίκες και ήττες τις μακροπρόθεσμες προοπτικές; Θέλω να ελπίζω ότι ΗΠΑ και Ρωσία θα ξεπεράσουν αυτή τη δοκιμασία με τις ελάχιστες απώλειες, τόσο για τις ίδιες τις χώρες, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Ίγκορ Ιβανόφ, είναι τέως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας και πρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων.
πηγή

Ντμίτρι Λιτόβκιν, ειδικά για τη RBTH
Νέες κυρώσεις των ΗΠΑ στη Ρωσία: Διπλωματική πίεση, ή εργαλείο αθέμιτου οικονομικού ανταγωνισμού, με στόχο την ανακατανομή της πίτας στην παγκόσμια αγορά όπλων;
Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ενέταξε στον κατάλογο των κυρώσεων τις μεγαλύτερες ρωσικές επιχειρήσεις της αμυντικής βιομηχανίας. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ρώσους αναλυτές, κάτι τέτοιο μπορεί να επιφέρει σοβαρά πλήγματα στους αμερικανούς πελάτες των ρώσων παραγωγών οπλικών συστημάτων. Πόσο μάλλον, που οι Αμερικανοί αγοράζουν από «διαστημική» τεχνολογία, μέχρι αυτόματα «Καλάσνικοφ».
Στη λίστα των αμερικανικών κυρώσεων βρέθηκε το πιο διάσημο ρωσικό στρατιωτικό σήμα, το «Καλάσνικοφ». Τον Ιανουάριο του 2014, πριν ακόμα επιδεινωθούν οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ λόγω της ουκρανικής κρίσης, η ρωσική εταιρεία είχε υπογράψει αποκλειστικό συμβόλαιο για την παράδοση  φορητών πυροβόλων όπλων στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Οι εξαγωγές ρωσικών όπλων στις βορειοαμερικανικές χώρες εκτιμώνται σε 80 με 200 χιλιάδες τεμάχια ετησίως. Ειδικότερα, με την εμπορική μάρκα «Izhmash» θα εξάγονται στην Αμερική αθλητικά τουφέκια, κυνηγετικά όπλα και καραμπίνες, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου τυφεκίου «Saiga» για αστυνομικές μονάδες. Στην εταιρεία «Καλάσνικοφ» λένε ότι οι προμήθειες όπλων στις ΗΠΑ δίνουν κύρος στο εργοστάσιο, κυρίως όμως ανεβάζουν τις «διεθνείς μετοχές» του διάσημου σήματος. Εκτός από τις ΗΠΑ, ο αμυντικός όμιλος του Ιζέβσκ πουλάει τα προϊόντα του σε 27 χώρες, ανάμεσά τους, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Νορβηγία.
Συριακή παράμετρος
Επίσης, στον αμερικανικό κατάλογο κυρώσεων περιλαμβάνονται οι επιχειρήσεις του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος «SPA Bazalt», «NPO Mashinostroyenia» και «ΚBP», γνωστές για τις παραδόσεις ρωσικών όπλων στη Συρία. Η πρώτη εταιρεία κατασκευάζει φορητά αντιαρματικά συγκροτήματα, και η δεύτερη αμυντική βιομηχανία έχει προμηθεύσει τη Δαμασκό με τα κινητά παράκτια συστήματα πυραύλων «Bastion» που διαθέτουν τους υπερηχητικούς πυραύλους τύπου Κρουζ, «Yakhont». Με τη σειρά της, η εταιρεία κατασκευής οπλικών συστημάτων υψηλής ακρίβειας «KBP», έχει παραδώσει στη Συρία αντιαεροπορικά πυραυλικά συγκροτήματα «Pantsir-C1».
Ο καθηγητής της Ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών, Βαντίμ Κοζιούλιν, λέγει ότι η απόφαση των ΗΠΑ βασίζεται αποκλειστικά σε οικονομικά κίνητρα. Όπως αναφέρει στην ετήσια έκθεση του το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών της Στοκχόλμης (SIPRI), η Ρωσία καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στον κόσμο στις εξαγωγές όπλων και αμυντικού εξοπλισμού. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του 2013, ο όγκος των εξαγωγικών πωλήσεων όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού ανήλθε σε 13,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Ήδη, από τις αρχές Φεβρουαρίου του 2014, το χαρτοφυλάκιο των εξαγωγικών παραγγελιών ρωσικών αμυντικών προϊόντων ανέρχεται σε 40 δισεκατομμύρια δολάρια. Την ίδια στιγμή, η Μόσχα κερδίζει ενεργά νέες αγορές που πριν ήταν πλήρως προσανατολισμένες στις ΗΠΑ, όπως η Λατινική Αμερική. Έτσι, η Βενεζουέλα και η Βραζιλία έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στρατηγικοί εταίροι στον τομέα της αμυντικής-τεχνικής συνεργασίας με τη Ρωσία, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Αλγερία.

Μπούμερανγκ για τις αμερικανικές εταιρείες

Ποιός πραγματικά θα πλήττεται από τις νέες αμερικανικές κυρώσεις

.
Σύμφωνα με το Βαντίμ Κοζιούλιν, ο κατάλογος των ρωσικών εταιρειών που εμπίπτουν σε κυρώσεις, και διαμορφώνεται από το  Στέϊτ Ντιπάρντμεντ και το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, δεν αλλάζει από χρόνο σε χρόνο. Σε αυτή τη λίστα βρίσκονται κορυφαίες αμυντικές βιομηχανίες της χώρας: Ο όμιλος «Καλάσνικοφ», η εταιρεία «Uralvagonzavod», το κρατικό αμυντικό κονσέρν «Almaz-Antey», η «SPA Bazalt» που ανήκει στην εταιρεία «Rostec», ο όμιλος «Radioelectronic Technologies – (KRET)», το κονσέρν «Sozvezdie», οι εταιρείες «NPO Mashinostroyenia» και «ΚBP».
Το 2006 οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις κατά της «Rosoboronexport» και της εταιρείας «Sukhoi» λόγω της συνεργασίας τους με το Ιράν και τη Βενεζουέλα. Η Μόσχα, τότε, είχε παραδώσει στη Τεχεράνη αντιαεροπορικούς πυραύλους «Tor». Η «Sukhoi» είχε πουλήσει στο Καράκας 24 μαχητικά «Su-30 MK2». Αλλά έξι μήνες αργότερα, οι Αμερικανοί προχώρησαν σε άρση των κυρώσεων. Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι η αμερικανική «Boeing» αγοράζει το 40% του τιτανίου που απαιτείται για την παραγωγή του καινούργιου αεροσκάφους «Boeing 787» από την μεταλλουργική εταιρεία «VSMPO-Avisma», που ελέγχεται από τη «Rostec», η οποία βρίσκεται στον κατάλογο. Η κατάσταση διευθετήθηκε στη διάρκεια της συνάντησης που είχε ο επικεφαλής του αμερικανικού αεροπορικού γίγαντα με το Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα.
Σε αναμονή των νέων κυρώσεων, στη διάρκεια της διεθνούς αεροπορικής έκθεσης «Farnborough International Airshow-2014», ο επικεφαλής της εταιρείας έσπευσε να προλάβει την κατάσταση, λέγοντας ότι η «Boeing» ψάχνει λύσεις για να αντικαταστήσει το ρωσικό τιτάνιο, αλλά δεν θα ήθελε να εγκαταλείψει τη συνεργασία με τους ρώσους προμηθευτές. Στο διάστημα 2013-2018, η εκτέλεση των συμβολαίων με τη «Boeing» θα πρέπει να φέρει στη «VSMPO-Avisma» κέρδη από 1,5–2 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ποσό των ζημιών της αμερικανικής «Boeing» από μια ενδεχόμενη διακοπή της συνεργασίας, είναι άγνωστο.


Στο φόντο της επιδείνωσης των σχέσεων με την «Boeing», η «VSMPO-Avisma» επέκτεινε τη συνεργασία της με άλλους εταίρους, όπως η ευρωπαϊκή «Airbus», η οποία επίσης αγοράζει ρωσικό τιτάνιο για τα αεροσκάφη της. Βάσει της νέας συμφωνίας, η ρωσική εταιρεία θα προμηθεύει επίσης σφυρήλατα στοιχεία και πλαϊνά πάνελ για τους κινητήρες των νέων αεροσκαφών «A320neo». Τα νέα αεροπλάνα «A320neo» (New Engine Option), είναι η βελτιωμένη έκδοση της οικογένειας επιβατικών αεροσκαφών «A320» που θα τροφοδοτούνται από το νέο κινητήρα. Για το αεροσκάφος, προβλέπονται δύο τύποι κινητήρων: Ο ευρωπαϊκός «CFM International LEAP-X» και ο αμερικανικός «Pratt & Whitney PW1100G». Μάλιστα, ο κινητήρας «PW1100G» χρησιμοποιείται όχι μόνο στο ευρωπαϊκό προηγμένο αεροπορικό σχέδιο της «Airbus», αλλά και στο ρωσικό αεροσκάφος «MS-21».
Η ρωσική εταιρεία «Irkut» που σχεδίασε το «MS-21», όχι μόνο κατασκευάζει το αεροσκάφος, αλλά χρηματοδότησε μερικώς και τη δημιουργία του «PW1100G». Σύμφωνα με τον επικεφαλής της «United Aircraft Corporation» Μιχαήλ Πογκοσιάν, για το αεροσκάφος υπάρχουν ήδη 180 προ-παραγγελίες (το σύνολο της αγοράς εκτιμάται σε χίλια αεροσκάφη). Σε σχέση με αυτή την κατάσταση, ο αναπληρωτής επικεφαλής του υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου, Γιούρι Σλιούσαρ, έχει ήδη ανακοινώσει, ότι αν θα διακοπούν οι παραδόσεις των κινητήρων, η Ρωσία θα απευθυνθεί στο αρμόδιο δικαστήριο.

πηγή
chess

Πιέζεται διαρκώς η Ρωσία να επέμβει και ο Πούτιν βγήκε μπροστά με δηλώσεις. Το δύσκολο μέτωπο της Μέσης Ανατολής και η μικρή αιτία που μπορεί να σηματοδοτήσει την έναρξη παγκόσμιας σύρραξης.

του Κίμωνα Γεωργακάκη
Μετά από καιρό ο Πούτιν αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια κατά των προκλήσεων των Η.Π.Α. απέναντί στην χώρα του και υπογράμμισε πως η Ρωσία προετοιμάζεται στρατιωτικά κατά του ΝΑΤΟ αλλά και ότι δεν πρόκειται να σταματήσει να στηρίζει τους ρωσικούς πληθυσμούς στην Αν. Ουκρανία, οι οποίοι, όπως δήλωσε, αποτελούν «τμήμα της λαϊκής εξέγερσης εναντίον ενός παράνομου πραξικοπήματος».
Η προσπάθεια κατά της Ρωσίας έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον τις τελευταίες μέρες και φαίνεται ότι έχουμε μπει στο τελευταίο στάδιο πίεσης κατά της όλο και ισχυρότερης γεωπολιτικά «Αρκούδας», προκειμένου να επέμβει και να ξεκινήσει παγκόσμιος πόλεμος, λέξη «ταμπού» για τα ελλαδικά μέσα ειδήσεων, όμως όλο και περισσότερο ξεστομίζεται τώρα.  Κατά αυτόν τον τρόπο θεωρούν κέντρα των Η.Π.Α. ότι θα σώσουν την παρτίδα της βουτηγμένης σε κρίση Δύσης απέναντι στην νέα παγκόσμια υπερδύναμη.
Εξάλλου με τις κυρώσεις δεν κατάφεραν τίποτα εναντίον της ρωσικής οικονομίας, η οποία έχει απλώσει τα δίκτυα της παντού. Η αδυναμία της ΕΕ να εντείνει την πίεση στην Μόσχα έγινε ξεκάθαρη στην συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, που ολοκληρώθηκε με άρνηση και προβληματισμούς σε σχέση με την λήψη νέων κυρώσεων. Μάλιστα η Γαλλία αποφάσισε να προχωρήσει στην πώληση πολεμικών πλοίων Mistral στην Μόσχα, βάσει συμφωνίας 1,2 δισ. ευρώ του 2011. Παρά τις πιέσεις Βρετανίας και ΗΠΑ για ακύρωση της συμφωνίας, το Παρίσι ξεκαθάρισε ότι θα προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση στην παράδοση του πρώτου πλοίου.
Έτσι λοιπόν η Ρωσία προετοιμάζεται για πόλεμο κατά του ΝΑΤΟ, με πρώτο μέλημα, σύμφωνα με τον Ρώσο ηγέτη, την ενίσχυση του ρωσικού στρατού και σίγουρα των απρόβλεπτων ρωσικών όπλων, τα οποία κάθε άλλο παρά δεν λαμβάνουν υπόψη τους στην Δύση.
Κανονικά η Ρωσία θα χρειαζόταν 1-2 μέρες για να εξαφανίσει τις ναζιστικές δυνάμεις, εφόσον αποφάσιζε τελικά να επέμβει στην Ουκρανία. Οι αδιάκοπες σφαγές ορθοδόξων Ρώσων αναγκάζουν την ρωσική κοινή γνώμη να πιέζει ακόμα περισσότερο τον Πούτιν, ο οποίος σιγά-σιγά πρέπει να αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι, παρότι μέχρι στιγμής ακολούθησε την τακτική της στρατηγικής υπομονής.
Στην Μόσχα δεν ανησυχούν για μέτωπα κοντά στα ρωσικά σύνορα (Ουκρανία, Πολωνία, Γεωργία κτλ.) Όμως δεν ισχύει το ίδιο για το καινούριο μέτωπο στην Μέση Ανατολή, όπου η ένταση κορυφώνεται με τις νέες επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης και την Ουάσινγκτον να δηλώνει μέσω Κέρι πως θέλει να στείλει εκεί δυνάμεις, προκειμένου να επιβληθεί η «τάξη».
Η Ρωσία μπορεί να κατέβει με δύο τρόπους προς τα κάτω:
1. Με στόλο μέσω Στενών και Αιγαίου. Τα Στενά ελέγχονται από την Τουρκία εκ μέρους του ΝΑΤΟ αλλά και στο Αιγαίο μπορεί να προκληθεί σκόπιμη αναμπουμπούλα, έτσι ώστε να ανεβούν συμμαχικά πλοία προς τα πάνω.
2. Με στρατό οδικώς προς τα κάτω (Human Wave Attack). Εφόσον ανοιχτεί μέτωπο στην Γεωργία, την οποία οι παγκοσμιοποιητές, που ελέγχουν τις Η.Π.Α., θέλουν να εντάξουν στο ΝΑΤΟ και το 2008 είχαν προκαλέσει από εκεί τους Ρώσους, λαμβάνοντας τις κατάλληλες απαντήσεις, ο ρωσικός στρατός ενδεχόμενα επέμβει, αγγίζοντας στο τέλος αναγκαστικά τα σύνορα της Τουρκίας, η οποία αναμένουμε να δούμε πως θα συμπεριφερθεί τελικά απέναντι στον ρωσικό παράγοντα. Από την άλλη μέσω Αρμενίας καταλήγει στο, «κακό» για την Δύση, Ιράν, αγγίζοντας τα σύνορα του Ιράκ, το οποίο υποστηρίζει έμπρακτα το Κρεμλίνο κατά των ισλαμιστών-τζιχαντιστών. Μετά ακολουθεί η συμμαχική Συρία, που και αυτή αντιμετωπίζει τους από την Δύση στρατολογημένους ισλαμιστές.
Το πιο δύσκολο και πολύπλοκο μέτωπο για τους Ρώσους λοιπόν είναι η Μέση Ανατολή, αφού βρίσκονται μακριά από τις πηγές ανεφοδιασμού από και προς την ρωσική επικράτεια, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν συμφέροντα καθώς και την μοναδική ναυτική τους βάση στην Μεσόγειο (Συρία). Εκτός των άλλων επιθυμούν, ως ορθόδοξη χριστιανική υπερδύναμη, να έχουν κι αυτοί λόγο σε σχέση με τα πολύπαθα Ιεροσόλυμα.
Δεν είναι λοιπόν τυχαία η ταυτόχρονη ανάφλεξη σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία και μένει να δούμε και που αλλού. Δυστυχώς οι απόγονοι των παπικών σταυροφόρων προσπαθούν να σύρουν τον πλανήτη σε μία ακόμα διεθνή σύρραξη. Και συνήθως οι συρράξεις ξεσπούν από μικρή αιτία.
Κίμων Γεωργακάκης, Πολιτικός Επιστήμων

πηγή

Το τέλος του ευρασιατικού ονείρου του Πούτιν και τα αναβαθμισμένα Βαλκάνια.

Ελλάδα και Τουρκία, χώρες "κλειδιά" για την γεωστρατηγική Δύσης και Ρωσίας.

Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή δημιουργούν έναν νέο γεωπολιτικό χώρο, κρίσιμηες σημασίας για τη διαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών στα χρόνια που έρχονται, κομβικές χώρες του οποίου θα είναι η Τουρκία και η Ελλάδα.

Την εβδομάδα που μας πέρασε δύο γεγονότα κυριάρχησαν στις διεθνείς εξελίξεις. Το πρώτο ήταν η κατάρριψη του Boeing 777 των Μαλαισιανών αερογραμμών πάνω από την Ανατολική Ουκρανία και το δεύτερο η έναρξη χερσαίων επιχειρήσεων του Ισραηλινού Στρατού στη Λωρίδα της Γάζας.

Τα δύο συμβαντα αναβαθμίζουν ποιοτικά τις γεωστρατηγικές διαστάσεις των συγκρούσεων στηνμ Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και τις καθιστούν περισσότερο επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές.

Ο μισαλλόδοξος ευρωπαϊκός αντιρωσισμός

Πολλά μπορεί να λεχθούν για τις εν δυνάμει συνέπειες των δύο συγκρούσεων. Για παράδειγμα, η κατάρριψη του Μαλαισιανού επιβατικού αεροσκάφους έχει ήδη χρεωθεί από πλείστα δυτικά κράτη στη ρωσική πλευρά και ενισχύει τα αντιρωσικά στερεότυπα που κυριαρχούν στη μεγαλύτερη μερίδα της ευρωπαϊκής και αμερικανικής κοινής γνώμης. Μάλιστα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η δυτική κοινή γνώμη την κατάρριψη του Boeing μας δείχνει το πόσο προκατειλημμένη είναι κατά της Ρωσίας: δεν είναι μόνο ότι οι Δυτικοί έσπευσαν να ενοχοποιήσουν τη ρωσική πλευρά πριν ξεκαθαρίσει το ποιος ευθυνεται, είναι και η τάση να παρουσιάζεται η ενέργεια αυτή σαν συνειδητό έγκλημα πολέμου.

Ακόμη κι αν κάποια στιγμή αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ήταν οι ρωσόφωνοι της Ουκρανίας που κατέρριψαν το αεροσκάφος, θα μιλάμε για ένα τραγικό συμβάν που έγινε κατά λάθος, όπως η κατάρριψη ενός Airbus A300 των ιρανικών αερογραμμών από το αμερικανό καταδρομικό Vincennes, εφοδιασμένο με το εξειδικευμένο σύστημα αεράμυνας Aegis, στις 3 Ιουλίου 1988 στον Περσικό Κόλπό. Αποτέλεσμα ήταν να βρουν τον θάνατο και οι 290 επιβαίνοντες στο ιρανικό αεροσκάφος, μεταξύ των οποίων και 66 παιδιά. Αξίζει, μάλιστα, να επισημανθεί ότι αυτό πετούσε εντός του ιρανικού εναέριου χώρου όταν επλήγη από τους αμερικανικούς πυραύλους. Εν πάση περιπτώσει, εκείνο το συμβάν ναι μεν είχε χρεωθεί στις ΗΠΑ, αλλά δεν τις δαινομοποίησε.

Αντιθέτως, στην περίπτωση του Μαλαισιανού Boeing, παρ’ όλη την ασάφεια που υπάρχει αναφορικά με το ποιος είναι ο υπαίτιος, το συμβάν δεν γίνεται αντιληπτό ως ένα τραγικό και συγχώρητο λάθος, παρά την συνειδητή εγκληματική ενέργεια, για την οποία, μάλιστα, ευθύνεται απευθείας η Ρωσία. Υπό μία έννοια, λοιπόν, η κατάρριψη του Boeing 777 δεν είναι τόσο η αιτία για την ενίσχυση των αντιρωσικών αισθημάτων στη Δύση όσο η ευκαιρία για την επιβεβαίωσή τους. Αποτελεί το ιδανικό συμβάν που δίνει υπόσταση και σχήμα στον διάχυτο αντθιρωσισμό που κυριαρχεί στη Δύση εδώ και χρόνια, έχοντας βαθιές ιστορικές ρίζες.

Υπό το φως αυτής της ανάγνωσης των γεγονότων, μας επιτρέπεται να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι η προσπάθεια Πούτιν να ρυμουλήσει προς το μέρος της Ρωσίας τη Γερμανία και τη γενικότερη ευρασιατική γεωστρατηγική του Κρεμλίνου θα πρέπει ίσως να αντιμετωπιστούν περισσότερο ως ανεδαφικό βολανταριστικό όραμα παρά ως ρεαλιστική πιθανότητα.

Ακραία ασάφεια και σχιζοφρενικά στοιχεία στη Μέση Ανατολή

Στο μεταξύ, στη Γάζα, η επέκταση των αεροπορικών βομβαρδισμών και η χερσαία εισβολή των ισραηλινών δυνάμεων θέτουν ένα ακόμη ορόσημο στην ιστορία της πολύπαθης Παλαιστίνης και μεταλλάσσουν εκ νέου τους παράγοντες διαμόρφωσης της πολιτικής γεωγραφίας στη Μέση Ανατολή.

Σε πολύ γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι η Ισραηλινή επίθεση στη Γάζα δίνει την ευκαιρία σε αρκετούς «παίκτες» στην περιοχή να διεκδικήσουν προνομιακή θέση «στις καρδιές και το μυαλό» των Αράβων και γενικότερα των μουσουλμάνων, εμφανιζόμενοι ως υποστηρικτές και προστάτες των Παλαιστινίων και σοβαροί αντίπαλοι του Ισραήλ.

Το καθεστώς Άσαντ και το Ιράν ενδέχεται να είναι οι κατεξοχήν δρώντες που μπορούν να παίξουν αυτό τον ρόλο, ενώ σίγουρα μεγάλη θα είναι και η σχετική πρόκληση για το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία. Βέβαια, η τελευταία μάλλον θα περιοστιστεί σε μία ακραία επιθετική ρητορική, χωρίς όμως να προχωρήσει σε κάτι πιο ουσιαστικό, κατά την πάγια συνήθειά της. Αυτό όμως θα είναι πιθανώς αρκετό για να επαναδημιουργήσει, αν όχι να εμβαθύνει, το χάσμα μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ, το οποίο είχε φαινομενικά περιοριστεί μετά τις αναιμικές προσπάθειες συμφιλίωσης που προέκυψαν κατόπιν αμερικανικών πιέσεων πριν από λίγο καιρό.

Από την άλλη, όπως είχαμε αναφέρει παλαιότερα, η ανεξέλεγκτη επέκταση της δράσης των ισλαμιστών στη Συρία και το Ιράκ «απειλεί» να μετατρέψει το καθεστώς Άσαντ, το Ιράν και τη Χεζμπολάχ σε άτυπους τακτικούς συμμάχους της Δύσης για την αδρανοποίησή τους.

Με άλλα λόγια, προκύπτει μία γεωπολιτική πραγματικότητα γεμάτη αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα –έως και σχιζοφρενικά- στοιχεία. Η μετατροπή της Μέσης Ανατολής σε μαύρη τρύπα ακραίας ασάφειας, ρευστότητας και επικίνδυνων ζυμώσεων εξ αντικειμένου αυξάνει την εν δυνάμει γεωπολιτική αξία περιοχών που συνορεύουν με αυτήν, με προεξάρχουσα την Ανατολική Μεσόγειο.

Η γέννηση ενός κρίσιμου γεωπολιτικού χώρου σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο

Η μεγάλη πρόκληση για τη γεωπολιτική ανάλυση είναι η σύνθεση διαφορετικών συμβάντων και εξελίξεων, έστω κι αν φαίνεται ότι δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Εν προκειμένω, το ζήτημα είναι να μπορέσουμε να εξετάσουμε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία ως ενιαίο γεωπολιτικό μέγεθος και να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τις εν δυνάμει συνέπειές τους.

Για παράδειγμα, η αναγέννηση του ανταγωνισμού Δύσης και Ρωσίας, εξαιτίας των γεγονότων στην Ουκρανία, εν παραλλήλω με την απρόσμενη επιτυχία του αντιπυραυλικού συστήματος Iron Dome (το οποίο κατάφερε να αναχαιτίσει το σύνολο σχεδόν των ρουκετών που εκτόξευσε εναντίον του Ισραήλ η Χαμάς), ενδέχεται να δώσει αποφασιστική ώθηση στα σχέδια για την ανάπτυξη μίας στρατηγικής αντιπυραυλικής ασπίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που δύναται να έχει τεράστιες μακροπρόσθεσμες γεωπολιτικές συνέπειες σε όλη την υδρόγειο.


Ωστόσο, κατά την άποψη του γράφοντος, η σημαντικότερη δυνητική εξέλιξη, που προκύπτει από την αλληλεπίδραση των εξελίξεων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, είναι ότι τείνει να δημιουργηθεί ένας νέος γεωπολιτικός χώρος, ο οποίος ενδέχεται να αποτελέσει το κλειδί των διεθνών εξελίξεων στα χρόνια που έρχονται.

Ο χώρος αυτός είναι το πλέγμα Βαλκανίων – Ανατολικής Μεσογείου – Τουρκίας. Όπως πραναφέρθηκε, οι εξελίξεις στην Ουκρανία ενισχύουν και εμβαθύνουν την αντιπαλότητα Δύσης – Ρωσίας. Έτσι, απομακρύνεται το ενδεχόμενο αποφασιστικής ενίσχυσης των δεσμών της Ρωσίας με ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη και της συνεπακόλουθης δημιουργίας του προπλάσματος μίας ευρασιατικής γεωπολιτικής ενότητας, που θα αποδομούσε τον ευρωατλαντικό κόσμο. Δηλαδή, του μεγέθους που αποτελείται από τις ΗΠΑ και το «προγεφύρωμά» τους, κατά Μπρεζίνσκι, στη Δυτική Ευρώπη, με ενοποιητικό στοιχείο τον Βόρειο Ατλαντικό.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία ωθείται σε μία εναλλακτική στρατηγική και στην ανάπτυξη μίας ζώνης επιρροής που θα αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, μία περιορισμένη έκδοση του Συμφώνου της Βαρσοβίας που υπήρχε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Όμως, η ζώνη αυτή δεν μπορεί να είναι οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, οι οποίες πλέον αποτελούν σκληρό πυρήνα της αντιρωσικής Δύσης. Άρα, η Ρωσία ωθείται προς το Νότο, προς τα Βαλκάνια, την Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτοχρόνως, η ίδια περιοχή, σε συνδυασμό με κάποιες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, αναμένεται να κληθεί από πλευράς Δύσης να παίξει τον ρόλο μίας νέας ζώνης ανάσχεσης της Ρωσίας. Ως εκ τούτου, ενδέχεται να αποτελέσει το μήλον της έριδος μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στον υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικό χάρτη της Ευρασίας.

Η πιθανή αυτή εξέλιξη συνδυάζεται με την επικίνδυνη αύξηση της ασάφειας και της ρευστότητας στη Μέση Ανατολή, που ενισχύει τον εν δυνάμει ρόλο των Βαλκανίων, της Τουρκίας και της Ανατολικής Μεσογείου ως φυλακίων και ορμητηρίων τόσο για τη Δύση όσο και για τη Ρωσία. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά πιθανόν, μέσα στα επόμενα χρόνια, να ενισχυθεί αποφασιστικά ο ανταγωνισμός Ρωσίας και Δύσης για τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία πιθανόν να αποτελέσει ένα από τα κλειδιά του μέλλοντος για την παγκόσμια κυριαρχία. Και οι χώρες «κλειδιά» για τον έλεγχο σε αυτή την περιοχή, είναι δύο: η Ελλάδα και η Τουρκία.

περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 249

O δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

πηγή


Του Καθ.Δρ.Γ.Ζουγανέλη

Σας είπα, ότι τη βόμβα για τα Χημικά θα τη ρίξω εγώ. Τον λόγο μου τον κρατάω. Την πρώτη φορά πήγαν να μειώσουν την Ελληνική ΑΟΖ με την ιστορία με τη Στρογγύλη και τους πρόλαβα… Τη δεύτερη φορά επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλο τρόπο, δηλαδή με τα Χημικά και με την Ευρωπαική Οδηγία… Πρίν σας εξηγήσω γιατί το πιστεύω αυτό, θα πρέπει να αναφερθώ στην προπαγάνδα και στη προσπάθεια της να αποπροσανατολίσει ή στην άλλη της μορφή, την πιο άγρια και απεχθή, να εκφοβίσει. Tο λάθος είναι και στη σκέψη.
Έχω μιλήσει για την Ελληνική ΑΟΖ, για τους υδρογονάνθρακες και τα Χημικά σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. “Ειδικός” είναι αυτός που ένα θέμα μπορεί να  το αναλύσει απο περισσότερες πλευρές. Αυτός είμαι εγώ. Στην Ελλάδα όταν λέω κάτι πολλοί επαρχιώτες ή και κεντρικοί δημοσιογράφοι θέλουν να ρωτούν για επιβεβαίωση μετά απο εμένα ενα ντόπιο επιστήμονα. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει λόγος όταν γίνεται αυτό. Άλλες φορές πίσω απο αυτό κρύβονταν οι ευρωεκλογές και άλλες φορές παιγνίδια μειοδοσίας και συγκάλυψης εθνικών θεμάτων. Τα γατάκια…
Μιά απο τις διαφορές που έχει η ΑΟΖ απο την υφαλοκρηπίδα είναι ότι στην ΑΟΖ υπάρχει εκμετάλλευση του υγρού στοιχείου, δηλαδή της αλιείας. Η ΑΟΖ είναι Ελληνικό έδαφος και αν κάποιος παραδώσει Ελληνικό έδαφος με το υπάρχον σύνταγμα είναι προδότης.
Η Ελλάδα δεν έχει σοβαρή εξωτερική πολιτική. Η κυβέρνηση έχει παραδώσει την Εθνική κυριαρχία αλλά και η αντιπολίτευση πέρα απο τα καρότα δεν έχει επιδείξει καμμιά σοβαρή πρωτοβουλία. Είναι χώρια στα κανάλια και μαζί στις μάσσες και στο κρεββάτι. Τουλάχιστον έτσι το φαντάζομαι.
Όπως γνωρίζετε, τα Ελληνικά χωρικά ύδατα φτάνουν μέχρι τα 6 νμ. Προκειμένου οι άντρακλες πολιτικοί να διεκδικήσουν τα 12 νμ που είναι τα χωρικά ύδατα για όλες τις χώρες της ΕΕ βγάζουν νόμους με τους οποίους απαιτούν να σταματάει κατά καιρούς η αλιεία μέσα σε αυτά.
Πρόσφατα ένας βουλευτής της ΝΔ ο Μανώλης Κεφαλογιάννης απο τη Κρήτη δήλωσε ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Αυτό δεν είναι τυχαίο με όσα θα σας πώ στη συνέχεια.
Σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ αναφέρθηκα στην περίεργη συμπεριφορά του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, απέναντι στο θέμα των Χημικών, δεδομένης της ευαισθησίας του σταθμού σε περιβαλοντολογικά θέματα.  Μια μέρα μετά απο όσα έγραψα, ένας Καθηγητής ο Βαγγέλης Πισσίας παρετήρησε ότι δύο ημέρες πριν τις ευρωεκλογές εκδόθηκε υπουργική απόφαση με την οποία αναστέλλεται από τις 24 Μαΐου και έως τις 15 Ιουλίου η αλιεία σε περιοχές της Μεσογείου νοτιοδυτικά της Κρήτης, νότια της Πελοποννήσου και των Ιονίων Νήσων, περιοχή της Μεσογείου όπου αναμένεται να ξεκινήσει η υδρόλυση των χημικών της Συρίας.
Ακούστηκαν πολλά στη Κρήτη για το θέμα. Μερικοί όπως έμαθα του επιτέθηκαν, διότι ταύτιζε τη περίοδο της εργασίας εξουδετέρωσης των Χημικών της Συρίας με τη συγκεκριμένη απαγόρευση λέγοντας ότι υπήρχε για το θέμα αυτό Ευρωπαική Οδηγία.
Το λάθος των δημοσιογράφων που ασχολήθηκαν με το θέμα, όσων καλοπροαίρετα εξέφρασαν απόψεις αλλά και όσων παρότρυναν τον Εισαγγελέα Ηρακλείου να ερευνήσει το θέμα των καταγγελιών Πισσία, όπως π.χ. ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχελογιαννάκης είναι ότι δεν ερεύνησαν και δεν έδειξαν σε χάρτη απο τεμπελιά, απο ανικανότητα, απο επαγγελματική ασυνειδησία ή δεν ξέρω τι άλλο, ποιές είναι οι περιοχές στις οποίες έχει απαγορευθεί η αλιεία απο την κυβέρνηση Σαμαρά. Αυτό το έκανα εγώ…
Ας δούμε στο χάρτη που ακολουθεί τις περιοχές στις οποίες απαγορεύεται η αλιεία απο τη κυβέρνηση Σαμαρά, που ήδη έχει παραδώσει την Εθνική κυριαρχία. Είναι οι περιοχές 20, 22 και 23.

Αν δούμε το χάρτη της Ελληνικής ΑΟΖ στη κορυφή του άρθρου, οι περιοχές 20, 22 και 23 ανήκουν στην Ελληνική ΑΟΖ. Που είναι όμως η περιοχή 24 ή έστω ένα μέρος της περιοχής 24 που και αυτή ανήκει στην Ελληνική ΑΟΖ αλλά την οποία παρανόμως επιθυμεί να συμπεριλάβει στην ΑΟΖ της η Τουρκία;
Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε ο χάρτης της Ελληνικής ΑΟΖ αντί για τον παραπάνω χάρτη; Γιατί εξαιρέθηκε το Καστελόριζο που ανήκει στην περιοχή 24;
Νομίζω, ότι αφελής ο Ελλληνικός λαός είναι αλλά ηλίθιος όχι.
Με τον τρόπο που η Ελληνική κυβέρνηση εξέδωσε την απαγόρευση έμμεσα αλλά ξεκάθαρα αποδέχεται την Τουρκική άποψη
  1. ότι η Ελληνική ΑΟΖ δεν ακουμπάει την Κυπριακή και
  2. ότι η Τουρκική ΑΟΖ ακουμπάει την Αιγυπτιακή.
Με αυτή τη κυβέρνηση, με αυτή την αντιπολίτευση και με αυτή τη δημοσιογραφία δεν χρειάζεται κανείς να έχει εχθρούς. Οι εχθροί είναι μέσα στην Ελλάδα και κατέχουν τις θέσεις που πρέπει. Μια παρείτσα είναι όλοι.
Κοιμάστε ακόμη;

Image

25.07.2014

Ο Ψυχρός Πόλεμος είναι ξανά εδώ. Οι επιθέσεις που δέχεται ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν μετά από την κατάρριψη του Μπόϊνγκ, απ΄ όλα τα μεγάλα ΜΜΕ της Δύσης έχουν αυτό το πνεύμα. Το περιοδικό TIME παίρνει τη σκυτάλη και στο εξώφυλλο του τεύχους Αυγούστου που θα κυκλοφορήσει παρουσιάζει τον Πούτιν ως υπεύθυνο για την “επιστροφή του Ψυχρού Πολέμου”!

Τι γράφει το άρθρο που υπογράφει ο Simon Shuster (Σάιμον Σιούστερ) που βρίσκεται σε αποστολή στην Ουκρανία;

  • “Ο Πούτιν προελαύνει επιχειρώντας να διασπάσει περισσότερο την Ευρώπη, να καταστρέψει την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και να επιβάλλει τη ρωσική επιρροή σε όλο τον κόσμο”.
  • “Ο Πούτιν έχει το ταλέντο να προκαλεί προβλήματα που μόνο εκείνος μπορεί να λύσει. Το έκανε στη Συρία…Οι δυτικοί προσπαθούν να αποφέυγουν τις κρίσεις ,αλλά ο Πούτιν τις επιδιώκει. Στην Ουκρανία μόλις μια φιλοδυτική κυβέρνηση πήρε την εξουσία έδρασε αμέσως προσαρτώντας τη Κριμαία”.
  • “ Ο Πούτιν έχει συμμάχους στην Ευρώπη όπως την Ιταλία, η οποία αυτή τη στιγμή έχει και την προεδρία της ΕΕ και έχει πιέσει κατά των οποιωνδήποτε κυρώσεων που θα μπορούσαν να κάνουν σοβαρή ζημιά στη ρωσική οικονομία. «Οι Ευρωπαίοι είναι σε πανικό πάνω από τη γραμμή των ΗΠΑ για τις κυρώσεις», λέει ο Σεργκέι Μακρόφ , σύμβουλος στο Κρεμλίνο. «Η ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία που θα βρει για να απομακρυνθεί από την γραμμή των ΗΠΑ για την Ουκρανία θα το κάνει»,σημειώνει το δημοσίευμα του TIME.
  • “O Βλαντιμίρ Πούτιν επιδιώκει να συρρικνώσει την αμερικανική επιρροή και θέλει μια Ευρώπη από την Πορτογαλία έως τις ρωσικές ακτές του Ειρηνικού με τη Μόσχα στο επίκεντρο”.
Το άρθρο είναι προκλητικά μονόπλευρο δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ανάλυση. Ακόμη και η “αλεπού” της αμερικανικής διπλωματίας ο Κίσσινγκερ έχει κατηγορήσει την Δύση για τον προκλητικό και ωμό τρόπο που επιχειρήθηκε η “εισβολή” ευρωπαίων και αμερικανών στην “αυλή” του Πούτιν.

Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τις ευθύνες της Μόσχας, αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι τον Ψυχρό Πόλεμο δεν τον επαναφέρει η Ρωσία μόνη της. Η Δύση έχει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Και το δημοσίευμα του TIME είναι μία ακόμη απόδειξη γι΄ αυτό.




πηγή

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

Σε προεξοφλημένο αδιέξοδο οδηγεί τις συνομιλίες για το Κυπριακό η τουρκική πλευρά με την προσδοκία ότι το φθινόπωρο ο νέος όπως όλα δείχνουν πρόεδρος της Τουρκίας Ταγιπ Ερντογαν θα βγάλει όπως το 2004 "λαγούς από το καπέλο" στριμώχνοντας στην γωνία την ελληνοκυπριακή πλευρά και εάν δεν κατορθώσει να επιβάλλει την τύπου Ανάν λύση του Κυπριακού ,θα επιδιώξει τουλάχιστον να βραχυκυκλώσει το πρόγραμμα εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να εκθέσει στο πεδίο της διαπραγμάτευσης τον Ν.Αναστασιαδη δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στα αντίθετα αποτελέσματα καθώς ο κύπριος πρόεδρος ακόμη κι αν το επιθυμούσε δεν μπορεί να αποδεχθεί το πλαίσιο που επιχειρεί να θέσει στην διαπραγμάτευση ο κ.Ερογλου.
Όπως αποκάλυψαν τα κυπριακά ΜΜΕ η τουρκοκυπριακή πλευρά θέλει εξ αρχής το ερώτημα του δημοψηφίσματος να περιγράφει και τις «συνέπειες του ενδεχόμενου ΟΧΙ»ώστε και εκβιαστικά να λειτουργήσει το ερώτημα αυτό και να νομιμοποιήσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε περίπτωση απόρριψης της συμφωνίας.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά απαιτεί να υπάρξει παρθενογένεση του νέου κράτους από τις δυο ισότιμες συνοδευτικές οντότητες ,με «στιγμιαία» κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας , ενώ είναι απαράδεκτη και η απαίτηση για μετατροπή σε πρωτογενές δίκαιο μόνιμων παρεκκλησίων από το ευρωπαϊκό κεκτημένο ,με την πρόβλεψη μάλιστα ότι θα είναι απρόσβλητη η συμφωνία αυτή.
Η τουρκική πλευρά επιμένει στην εκ περιτροπής προεδρία (χωρίς στάθμιση ψήφου με την όποια την είχε συνδέσει ο Δ.Χριστοφιας) ενώ απολύτως απαράδεκτες είναι οι προτάσεις της για το περιουσιακό.

Οι τουρκοκύπριοι ζητούν να εξαιρεθούν από τις ρυθμίζεις της επιστροφής , οι περιούσιες που παραδόθηκαν ήδη σε «δυσπραγουντες πολίτες του ψευδοκράτους», πρόταση που οδηγεί σε νομιμοποιεί των εποίκων και του σφετερισμού των περιουσιών των ελληνοκυπριακών περιουσιών και μετα την λύση

Αλλά ακόμη και σε εκείνες τις περιουσίες που πρόκειται να επιστραφούν , οι τουρκοκύπριοι περιορίζουν τις περιπτώσεις αυτές μόνο στην πρώτη κατοικία και στην μικρή επιχείρηση ,(εκτάσεις και μεγάλες επιχειρήσεις όπως ξενοδοχεία κλπ εξαιρούνται της ρύθμισης)και θα προτείνεται είτε ανταλλαγή με άλλη περιουσία, είτε αποζημίωση. Το πιο προκλητικό όμως είναι ότι η τουρκική πλευρά προτείνει οι αποζημιώσεις να καταβάλλονται από το συνιστών κρατίδιο του οποίου το άτομο θα έχει την εσωτερική ιθαγένεια ,δηλαδή οι ελληνοκύπριοι να κληθούν να πληρώσουν για δεύτερη φορά το κόστος της εισβολής!

Σε αυτό το βαρύ κλίμα ο ρόλος του φυσικού αερίου είναι κρίσιμος αλλά δεν είναι μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία που επιχαίρει να εκμεταλλεύεσθε αυτό το σημαντικό διπλωματικό και οικονομικό χαρτί . Και η Τουρκία προσπαθεί να μην δείξει ότι «καίγεται» για το κυπριακό φυσικό αέριο ,αλλά την ίδια στιγμή είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις γεωπολιτικές και οικονομικές ανατροπές που επιφέρει η ανακάλυψη το φυσικού αερίου στην περιοχή.
Δεν είναι τυχαίο το παιγνίδι το οποίο έχουν αρχίσει να παίζουν οι βρετανοί αναπολώντας τον παλιό ρόλο του διαίρει και βασίλευε της Βρετανικής Αυτοκρατορίας..

Ο Ριτσαρντ Μουρ ο βρετανός πρεσβευτής στην Αγκυρα επισκέφθηκε τον Ιούνιο την Λευκωσία και στις επαφές που είχε συνοδευόμενος από τον ύπατο αρμοστή της Βρετανίας στο νησί Μάθιου Κιντ μετέφερε ένα μήνυμα το οποίο προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ο κ.Μουρ εξέφρασε την εκτίμηση ότι οι ποσότητες του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου ,που θα είναι σε θέση να εξάγουν οι χώρες παραγωγής όπως το Ισραήλ και η Κύπρος ,δεν αποτελεί ικανό «αντάλλαγμα» για να υποχρεώσουν τον Τ.Ερντογαν σε παραχωρήσεις στο Κυπριακό. Αντιθέτως στην ανάλυση του ο Βρετανός διπλωμάτης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η όποια κίνηση γίνει από τον Τ.Ερντογαν στο Κυπριακό να έχει έως αποκλειστικό κίνητρο το να εμφανίσει στην Ε.Ε. και συνολικά στην Δύση μια χαμηλού κόστους ,πολιτική πρωτοβουλία ,που θα εγκαινιάσει έτσι μια εποικοδομητική σχέση του ως πρόεδρου πλέον της Τουρκίας με την Ε.Ε..

Δεν ήταν το πρώτο μήνυμα που έφθανε στην Λευκωσία με αυτό το περιεχόμενο
Ο Μαικλ Λι είναι ένας έμπειρος βρετανός τεχνοκράτης των Βρυξελών που για πολλά χρόνια καθόριζε την πολιτική της Ε.Ε. στο θέμα της Διεύρυνσης ,ως γενικός διευθυντής της αρμόδιας διεύθυνσης, τώρα συνεχίζει την καριέρα του ως κορυφαίος σύμβουλος-αναλυτής του German Marshall Fund.

Σε συνέντευξη του στην έγκυρη ιστοσελίδα al-Monitor ο κ.Λι εκφράζει την εκτίμηση ότι είναι πολύ πρόωρο να αποτιμηθεί η σημασία που θα έχει το αέριο της Αν.Μεσογειου για την Τουρκία με δεδομένη την αστάθεια της οικονομίας της την αμφισβήτηση των προβλέψεων για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης(που θα απαιτούσαν όλο και περισσότερους ενεργειακούς πόρους) , αλλά και τα μεγέθη των κοιτασμάτων που δεν μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική πηγή ενεργείας για την απεξάρτηση της Τουρκίας από την Ρωσία. Συγχρόνως εκφράζεται και μια ακόμη εκτίμηση ότι η τιμή του φυσικού αερίου θα είναι ιδιαίτερα υψηλή σε σχέση με εκείνο που φθίνει από την Ρωσία η την Κασπία και συνεπώς έτσι περιορίζεται η οικονομική διάσταση του τουρκικού ενδιαφέροντος για το κυπριακό φυσικό αέριο.

Βεβαίως ο κ.Μαικλ Λι επισημάνει ότι σε αυτόν τον υπολογισμό πολλά θα αλλάξουν εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις της Κύπρου για ανεύρεση νέων μεγάλων κοιτασμάτων που θα καταστήσουν έτσι βιώσιμη την μονάδα LNG στο Βασιλικό. Η συγκεκριμένη μονάδα για να είναι στοιχειωδώς βιώσιμη απαιτεί δυο γραμμές παραγωγής (trains) και είναι ενδιαφέρον το μέγεθος της επένδυσης. Η κατασκευή μιας γραμμής LNG στοιχίζει σχεδόν 6 δις δολάρια, οι δυο γραμμές 9 δις δολάρια και οι τρεις γραμμές 12 δις…

Ο έμπειρος βρετανός διπλωμάτης και τεχνοκράτης εκφράζει και ο ίδιος την εκτίμηση ότι η Τουρκία διαθέτοντας πλήθος εναλλακτικών λύσεων για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της ,δεν θα αλλάξει την πολιτική της στο κυπριακό λόγω του φυσικού αερίου.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όμως είναι η εκτίμηση του Μαικλ Λι για το πως θα επηρεαστεί η επίλυση των πολιτικών προβλημάτων στην περιοχή από το φυσικό αέριο.

«Εάν υπάρξει πολιτική λύση είτε στο κυπριακό είτε στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ ,η ενεργειακή συνεργασία θα ενδυναμώσει αυτή την λύση. Είναι σαφές ότι οι αγωγοί θα δημιουργήσουν ένα πλαίσιο κοινών συμφερόντων ,αλλά δεν αποτελούν το κίνητρο που θα πιέσουν τις χώρες αυτές να λύσουν τα μεταξύ τους προβλήματα και να υπάρξει τελικά ειρήνη» είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο κ.Λι.

Η τουρκική πλευρά προσπαθεί μάλιστα να στείλει το μήνυμα ότι είναι οι Κύπριοι που θα βρεθούν υπό πίεση για να βρεθεί λύση στο κυπριακό ,καθώς θα έχουν ανάγκη την τουρκική αγορά για να διαθέσουν το φυσικό αέριο τους.
Βεβαίως το ερώτημα που γεννάται είναι εάν οι Βρετανοί που δεν φημίζονται για τον «ανιδιοτελή» ρόλο τους στο Κυπριακό ,επιδιώκουν με τις παρέμβεις αυτές να αποτρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Ν.Αναστασιαδη ,να χρησιμοποιήσει το όπλο του φυσικού αερίου ως μέσο πίεσης προς την Αγκυρα η αν πράγματι η Άγκυρα δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό αέριο.
Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση μπορεί οι ποσότητες να μην είναι αρκετές για να καλύψουν όλες τις ανάγκες της Τουρκίας ,είτε να την μετατρέψουν σε ακόμη πιο σημαντικό κόμβο μεταφοράς ενεργείας αλλά υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που παραβλέπει η ανάλυση των βρετανών: Η Τουρκία και ο Τ.Ερντογάν εφόσον δεν θα έχουν οι ίδιοι το κλειδί της ενεργειακής "δεξαμενής" της Ανατολικής Μεσογείου ,θέλουν να αποτρέψουν η τουλάχιστον να καθυστερήσουν το να αποκτήσει αυτό το όπλο ο "μικρός ενοχλητικός αντίπαλος" τους όπως θεωρούν και αντιλαμβάνονται την Κυπριακή Δημοκρατία.


Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν συνομιλεί πλέον απευθείας με τον αμερικανό πρόεδρο.
Μανδαλίδης Γιάννης 
Ο τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παραδέχτηκε δημόσια ότι δεν συνομιλεί πλέον τηλεφωνικά με τον αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, όπως έκανε μέχρι πρόσφατα. Οι σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Τουρκία διανύουν περίοδο ψυχρότητας με εμφανείς τις διαφορές των δύο πλευρών στο θέμα της Συρίας και του πολέμου στη Γάζα.

Ο Ερντογάν δεν χάνει ευκαιρία να εκφράζει τη στήριξή του στη Χαμάς και να χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα εναντίον του Ισραήλ, με δηλώσεις που ενίοτε ξεπερνούν τα όρια του αντισημιτισμού. Πρόσφατα, έκανε λόγο για «κρατική τρομοκρατία» και «γενοκτονία» των Παλαιστινίων, για να καταλήξει ότι το Ισραήλ «έχει ξεπεράσει τον Χίτλερ στη βαρβαρότητα». Στο ίδιο πλαίσιο της πομπώδους αντι-ισραηλινής ρητορικής, επέρριψε ευθύνες και στις ΗΠΑ  επειδή, όπως είπε, υποστηρίζουν τη «δυσανάλογη χρήση βίας» από το Ισραήλ, επιδεινώνοντας περαιτέρω τις ήδη ψυχρό κλίμα.

Τα σύννεφα στις σχέσεις των δύο πλευρών άρχισαν να πυκνώνουν όμως νωρίτερα, το περασμένο φθινόπωρο, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες έδειξαν πλέον ξεκάθαρα ότι δεν ήταν διατεθειμένες να στηρίξουν αποτελεσματικά με στρατιωτικά μέσα τους αντάρτες στη Συρία. Σε αντίθεση, ο Ερντογάν υπολόγιζε πολιτικά στην ανατροπή του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ και για το λόγο αυτό άνοιξε τα σύνορα της Τουρκίας στην αντιπολίτευση της Συρίας.

Με αποκλίνουσες θέσεις εμφανίστηκαν οι δύο πλευρές και σε αλλά θέματα που αφορούσαν τις ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως πέρυσι, όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός κατηγόρησε τη Δύση και τις αραβικές χώρες επειδή δεν απέτρεψαν ούτε καταδίκασαν την ανατροπή του αιγύπτιου προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι.
Ερωτηθείς σε τηλεοπτική συνέντευξη, την περασμένη Δευτέρα, εάν οι σχέσεις του με τον αμερικανό πρόεδρο είναι τεταμένες, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκάλυψε ότι πλέον δεν μιλάει απ’ ευθείας μαζί του.

«Φυσικά, γιατί δεν είχα τα αποτελέσματα που θα ήθελα σε αυτή τη φάση, ιδίως όσον αφορά τη Συρία. Οι υπουργοί Εξωτερικών συνομιλούν, όπως κάνω κι εγώ με τον (αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο) Μπάιντεν» ανέφερε.

«Για να είμαι ειλικρινής, επί του παρόντος, συζητάμε με τον Μπάιντεν το θέμα του Ιράκ. Είπα στον πρόεδρο μας (σ.σ. εννοεί τον Τούρκο πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ) να μιλήσει ο ίδιος απ’ ευθείας με τον κ. Ομπάμα για το θέμα αυτό», διευκρινίζοντας πάντως ότι δεν ήταν σίγουρος για το εάν οι δύο άνδρες είχαν τελικά επικοινωνήσει.

Τη Δευτέρα, την ίδια δηλαδή ημέρα με την τηλεοπτική συνέντευξη του Ερντογάν, η αναπληρώτρια εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρμεντ, Μαρί Χαρφ δήλωσε ότι η Τουρκία πληρώνει το τίμημα για «τα σκληρά αντι-ισραηλινά σχόλιά της».

«Νομίζω ότι δεν υπάρχει θέση στο διεθνή διάλογο για τέτοιου είδους σχόλια, τελεία και παύλα» είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «Ξεκάθαρα λέμε ότι όταν οι άνθρωποι εκφράζουν επανειλημμένα τέτοιου είδους απόψεις βλάπτουν μόνο τη θέση της Τουρκίας στον κόσμο, βλάπτουν την ικανότητά τους να επηρεάζουν τις εξελίξεις».

Η Ασλί Αϊντίντασμπάς, αρθρογράφος της τουρκικής Milliyeτ, επιβεβαιώνει ότι η αμερικανοτουρκική συνεργασία έχει περιοριστεί σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, μεταξύ δηλαδή του Τούρκου υπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, και του αμερικανού ομολόγου του, Τζον Κέρι. Οι ΗΠΑ σίγουρα χρειάζονται την Τουρκία, με δεδομένη μάλιστα τη σημασία που έχει για τις Ηνωμένες Πολιτείες η βάση του Ιντζιρλίκ και ειδικότερα με όσα συμβαίνουν στο Ιράκ, υποστηρίζει. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται την Τουρκία για την αντιμετώπιση των περιφερειακών απειλών» εκτιμά η ίδια.

Από την πλευρά του, ο Σινάν Ουλγκέν του Carnegie Europe στις Βρυξέλλες, τη γνώμη του οποίου επικαλείται η Φωνή της Αμερικής, υποστηρίζει ότι η σκληρή ρητορική του Ερντογάν κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ οφείλεται στο ισλαμικό εκλογικό ακροατήριο του, εν όψει των προεδρικών εκλογών της 10ης Αυγούστου στις οποίες είναι υποψήφιος και, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, αναμένεται να αναδειχθεί νικητής. 
ΒΗΜΑ
πηγή
Νέες εμπλοκές μεταξύ Αθήνας και Τιράνων

Η υπόθεση της Χειμάρρας και τα «αγκάθια» των ελληνοαλβανικών σχέσεων.

Η απειλή αλλοίωσης των δημογραφικών και κατ' επέκταση πολιτικών συσχετισμών στην περιοχή της Χειμάρρας, στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης που προωθούν τα Τίρανα, έχει εσχάτως προσθέσει άλλο ένα ζήτημα στην ήδη επιβαρυμένη ατζέντα των ελληνοαλβανικών σχέσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αθήνα έχει παρέμβει προς την κυβέρνηση του Έντι Ράμα, ζητώντας του να γίνουν σεβαστές οι απόψεις της ελληνικής μειονότητας και των κατοίκων της Χειμάρρας. Προς το παρόν όμως δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για το αν θα υπάρξει κατανόηση στα αιτήματα αυτά, ενώ την Τετάρτη 23 Ιουλίου αναμένεται να οριστικοποιηθεί και να εισαχθεί για συζήτηση στη αλβανική Βουλή η σχετική πρόταση για την αλλαγή των διοικητικών ορίων στο πλαίσιο του «αλβανικού Καλλικράτη». Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο σκοπός είναι οι σχετικές αποφάσεις να ληφθούν μέχρι τα τέλη Ιουλίου.

Το πρόβλημα με τη Χειμάρρα ξεκίνησε έπειτα από την πρωτοβουλία των Τιράνων για αναδιάρθρωση του αυτοδιοικητικού χάρτη της χώρας. Με το νέο σύστημα θα υπάρχουν πλέον μόνο δήμοι, καθώς οι επαρχίες που υπήρχαν θα ενσωματωθούν σε αυτούς. Πριν από περίπου δύο μήνες μάλιστα, η κυβέρνηση Ράμα παρουσίασε πέντε προτάσεις για τον νέο χάρτη που περιλαμβάνει 61 δήμους.  

Όπως τονίζουν στο «Βήμα» πηγές που γνωρίζουν τις λεπτομέρειες του θέματος, η πρόταση «νούμερο 5» ήταν αυτή που ικανοποιούσε την ελληνική μειονότητα και σεβόταν το σημερινό status quo. Προέβλεπε τη συνένωση πέντε επαρχιών στον Δήμο των Αγίων Σαράντα και τριών επαρχιών στον Δήμο Αργυροκάστρου - τις δύο βασικές και αναγνωρισμένες μειονοτικές περιοχές όπου κατοικούν ελληνικοί πληθυσμοί.

Σε ό,τι δε αφορά στη Χειμάρρα, η οποία σημειωτέον δεν αναγνωρίζεται ως μειονοτική περιοχή από την αλβανική κυβέρνηση (παρά τις διεθνείς αποφάσεις), προβλεπόταν η συνένωση με την επαρχία Λούκοβο. Επρόκειτο για μία ιστορικά και γεωγραφικά ενιαία περιοχή που δεν θα διατάρασσε τις δημογραφικές ισορροπίες.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Ράμα φαίνεται πως προτιμά τελικά την «πρόταση νούμερο 4», η οποία έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της πρότασης, μαζί με τη Χειμάρρα και το Λούκοβο προτείνεται να συμπεριληφθεί η επαρχία Βράνιτσα (με εγγεγραμμένους περίπου 3.500 κατοίκους). Όπως τονίζεται, η περιοχή αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη Χειμάρρα, βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από αυτή (σσ. ουσιαστικά στην άλλη πλευρά του βουνού) και χάρη στη δημογραφική της σύνθεση θα αλλοιώσει τις σημερινές ισορροπίες τόσο εθνοτικά όσο και θρησκευτικά.

Όλα αυτά συνηγορούν στην κατάρριψη του στοιχείου της λειτουργικότητας της συνένωσης αυτής εξηγούν διπλωματικοί κύκλοι. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οργανώσεις Τσάμηδων έφθασαν στο σημείο να ζητήσουν και αλλαγές στις κυβερνητικές προτάσεις ακόμη και για τις περιοχές των Αγίων Σαράντα και του Αργυροκάστρου που, ευτυχώς όπως φαίνεται, δεν θα ευδοκιμήσουν.

Όπως προαναφέρθηκε, η Αθήνα παρενέβη προς τα Τίρανα. Ωστόσο και ανεξαρτήτως της αποτελεσματικότητας της παρέμβασης αυτής, είναι σαφές ότι τα αγκάθια στις διμερείς σχέσεις παραμένουν. Αυτό δε παρά τη σαφή υποστήριξη που έλαβε η Αλβανία από την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια που η χώρα μας ασκούσε το πρώτο εξάμηνο του 2014 την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, ώστε να αποσπάσει καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας.

Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι η κίνηση αυτής της ελληνικής πλευράς θα επιτρέψει στην Αθήνα να διατηρεί ένα μοχλό πίεσης επί θεμάτων που ταλανίζουν τις διμερείς σχέσεις. Ωστόσο, είναι σαφές ότι παρά τις επίμονες (ίσως και στωϊκές) προσπάθειες του υπουργού Εξωτερικών κ. Ευ. Βενιζέλου να βρεθούν λύσεις που θα επιτρέψουν και την απεμπλοκή στο ζήτημα της συμφωνίας των θαλασσίων ζωνών, η κυβέρνηση Ράμα δεν εμφανίζεται διατεθειμένη για αμοιβαία βήματα.

Μία θετική εξέλιξη θα μπορούσε να θεωρηθεί η συμφωνία για το ζήτημα των τοπωνυμίων. Σε όλα τα υπόλοιπα θέματα όμως (όπως πχ τα στρατιωτικά κοιμητήρια ή το καθεστώς του εμπολέμου), οι Αλβανοί κωλυσιεργούν. Αν μάλιστα αληθεύουν οι πληροφορίες ότι τα Τίρανα έχουν συνδέσει το «ξεπάγωμα» της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες με το ζήτημα των περιουσιών υπό μεσεγγύηση (σσ. πρόκειται για τις περιουσίες αλβανών υπηκόων που χαρακτηρίστηκαν «εχθρικές» μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου), τότε εξελίξεις δεν πρέπει μάλλον να αναμένονται άμεσα.

Η κυβέρνηση Ράμα φαίνεται δε να τροφοδοτεί και κλίμα εθνικισμού στα αλβανικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό φάνηκε από τα πρόσφατα δημοσιεύματα μετά την προκήρυξη οικοπέδων για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από την Αθήνα, στα οποία γινόταν αναφορά σε μη σεβασμό από την Ελλάδα των θαλασσίων ορίων. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχύει και είναι χαρακτηριστικό ότι προκάλεσε και την ενόχληση του έλληνα πρέσβη στα Τίρανα, ο οποίος φέρεται να είχε και έντονο διάλογο με τον αλβανό υπουργό Εξωτερικών Ντίτμιρ Μπουσάτι.

πηγή
Τι δείχνει η ισορροπία των στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδας - Τουρκίας

24/07/2014

Τι δείχνει η ισορροπία των στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδας - Τουρκίας. Ανάλυση του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών 
 Η αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας δεν είναι συντριπτική, ούτε και προεξοφλεί ότι το αποτέλεσμα μιας αναμέτρησης με την Ελλάδα θα αποβεί υπέρ της Άγκυρας
Δημήτρης Κυπριανού

Ανάλυση του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών - Η αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας δεν είναι συντριπτική, ούτε και προεξοφλεί ότι το αποτέλεσμα μιας αναμέτρησης με την Ελλάδα θα αποβεί υπέρ της ΆγκυραςΣτρατιωτικά, η Τουρκία έχει αριθμητική υπεροχή έναντι της Ελλάδος σε διάφορους τομείς - σε ορισμένες περιπτώσεις και ποιοτική. Παρά ταύτα, με εξαίρεση το ανθρώπινο δυναμικό, η θέση της Τουρκίας δεν είναι ούτε συντριπτική, ούτε και προεξοφλεί ότι θα είναι υπέρ της το αποτέλεσμα μιας μεταξύ τους αναμέτρησης. Όμως, οι δραστικές περικοπές στους αμυντικούς προϋπολογισμούς της Ελλάδας και οι επιδράσεις τους στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας τείνουν να διαβρώσουν σε βάρος της τη σχέση αυτή.

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την ποσοτική σύγκριση και ανάλυση των στρατιωτικών στοιχείων στην Ελλάδα και την Τουρκία το 2014, τα οποία παραθέτει στην τελευταία του έκθεση το Κυπριακό Κέντρο Στρατηγικών Μελετών (ΚΥΚΕΣΜΕ).
Τα στοιχεία, τα οποία δόθηκαν την Τετάρτη στη δημοσιότητα, παρουσιάζει και αναλύει ο επικεφαλής του Κέντρου, πρώην βουλευτής δρ. Άριστος Αριστοτέλους.

Τα στοιχεία για το ανθρώπινο δυναμικό αναφέρουν ότι η Τουρκία με 511.000 άτομα υπό τα όπλα, διαθέτει το μεγαλύτερο στρατό στον ευρωπαϊκό χώρο και η Ελλάδα με 143.350 τον τέταρτο. Συγκρίνοντας το σύνολο του εν ενεργεία στρατιωτικού ανθρώπινου δυναμικού στις δύο χώρες οι αναλογίες δυνάμεων σήμερα είναι 3,5 Τούρκοι στρατιώτες για κάθε Έλληνα στρατιώτη σε σύγκριση με 3,1 προς 1 το 2004. Η διαφοροποίηση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση της στρατιωτικής θητείας στην Ελλάδα και στη γήρανση του  πληθυσμού της κατά την τελευταία δεκαετία.

Όσον αφορά στα εξοπλιστικά μέσα του στρατού, τα στοιχεία αναφέρουν ότι για κάθε ένα ελληνικό άρμα μάχης αναλογούν 1,7 τουρκικά σε σύγκριση με 2,4 το  2004, ένεκα της απόσυρσης μεγάλου αριθμού Μ-48 από την Τουρκία. Μικρή αύξηση παρατηρείται στα Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού στην  ελληνική πλευρά  σε σχέση με  το 2004 με αποτέλεσμα οι αναλογίες να μειώνονται από 2,2 τουρκικά για κάθε ένα ελληνικό σε 1,9:1 το 2014.

Ιδιαίτερα μειωμένο είναι το δυναμικό της ελληνικής πλευράς όσον αφορά το πυροβολικό, ενώ αντίθετα παρατηρείται ενίσχυση στην Τουρκία. Σε αριθμό αντιαρματικών μέσων η Ελλάδα παρουσιάζεται περισσότερο ενισχυμένη από την Τουρκία παρόλο που η δεύτερη συνεχίζει να υπερτερεί ελαφρά. Τα  μεταφορικά αεροσκάφη Στρατού στην Ελλάδα έχουν μειωθεί στο διάστημα της δεκαετίας από 43 σε 27, ενώ στην Τουρκία αυξήθηκαν από επτά στα 38.

Την ίδια περίοδο αυξήθηκε ο στόλος των ελικοπτέρων κατά 17 στην Ελλάδα φθάνοντας στα 150. Στην Τουρκία αυξήθηκαν κατά 21 φθάνοντας τα 292. Ενισχυμένη είναι η αντιαεροπορική άμυνα των δύο χωρών όπου όμως η Τουρκία διαθέτει διπλάσια μέσα, κυρίως ένεκα της έκτασης του χώρου που έχει να καλύψει.

Όσον αφορά στο Nαυτικό, η Ελλάδα διαθέτει οκτώ υποβρύχια (δηλαδή τρία λιγότερα από ό,τι το 2004) και η Τουρκία 14. Η Ελλάδα διαθέτει 13 φρεγάτες (μία λιγότερη από ό,τι το 2004) και η Τουρκία 19 όπως και προ δεκαετίας. Η Ελλάδα διαθέτει 5 «κορβέτες», 28 περιπολικά (7 λιγότερα από το 2004)  και 19 αποβατικά (5 πλοία), καθώς και 9 σκάφη υποστήριξης διαφόρων τύπων. Η Τουρκία, από την άλλη, διαθέτει 6 Κορβέτες, 54 περιπολικά και 54 αποβατικά (5 πλοία), καθώς και 79 σκάφη υποστήριξης διαφόρων τύπων.

Σε σχέση με την Ναυτική Αεροπορία, τα στοιχεία αναφέρουν ότι η Ελλάδα διαθέτει 5 αεροσκάφη τύπου P-C Orion κατά υποβρυχίων και η Τουρκία 10 από τα οποία τα 4 είναι περιπολικά (αστυνόμευσης) και τα έξι ελαφρά μεταφορικά. Επίσης η Ελλάδα διαθέτει 21 ελικόπτερα (19 κατά υποβρυχίων και δύο πολλαπλής χρήσης) και η Τουρκία 29 επιθετικά.

Για την Αεροπορία, η έκθεση αναφέρει ότι ο αριθμός των μαχητικών αεροσκαφών της Ελληνικής  Πολεμικής Αεροπορίας  παραμένει σχεδόν αμετάβλητος. Το 2014 η Ελλάδα διαθέτει  277 σε σχέση με 283 το 2004, ενώ αισθητή είναι η μείωση στην τουρκική πλευρά όπου από 445 μειώθηκαν σε 390.

Από τα ανωτέρω αεροσκάφη τα 28 στην Ελλάδα και τα 38 στην Τουρκία είναι αναγνωριστικά.
Αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης διαθέτουν και οι δύο πλευρές: Η Ελλάδα διαθέτει  4 ΕΜΒ-145, ΑΜΒ-145AEW και η Τουρκία 1 B-737 AEW (τρία υπό παραγγελία).

Η Ελλάδα διαθέτει 23 μεταφορικά αεροσκάφη (C-160, Hercules και Spartan) και 31 ελικόπτερα ελαφρά και μέσου τύπου. Η Τουρκία διαθέτει 86 μεταφορικά αεροσκάφη (C-27, Hercules και Spartan) και 40 ελικόπτερα.

Επιπλέον η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει επτά αεροσκάφη ιπτάμενου ανεφοδιασμού.
Όσον αφορά την αεροπορική άμυνα η Ελλάδα παρουσιάζεται σε καλύτερη θέση με τους αμερικανικούς Patriot και τους ρωσικούς S-300 PMU-1. Η Τουρκία διαθέτει τους MIM-23 Hawk ΜΙΜ- Nike Hercules.

Για τις αμυντικές δαπάνες, τα στοιχεία αναφέρουν ότι στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά τις αμυντικές δαπάνες και σχεδιασμούς, ένεκα δραστικών περικοπών στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Από $10,6 δισ. που διέθετε το 2009 η χώρα για την άμυνα της, το 2013 διέθεσε σχεδόν τα μισά,  ήτοι $ 5.9 δισ.

Για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1950 οι αμυντικές δαπάνες της χώρας, που είναι από τις υψηλότερες στο ΝΑΤΟ ως ποσοστό επί του ΑΕΠ,  έφθασαν στο χαμηλότερο τους επίπεδο, 2.,3%  και 2,4% για το 2012 και 2013 αντίστοιχα. Εάν δεν μειωνόταν δραστικά και το ΑΕΠ,  το ποσοστό αυτό θα ήταν πολύ πιο μικρό.

Στην Τουρκία οι αμυντικές δαπάνες από $16,1 δισ.  το 2009 έφθασαν τα $19 δισ. το 2013, θέτοντας τη 14 θέση ανάμεσα στις χώρες με τις μεγαλύτερες δαπάνες για την άμυνα. Το 2012 και 2013 η Τουρκία διέθεσε για την άμυνα της το 2,4% και 2,3% του ΑΕΠ.

Τα στοιχεία τα οποία είναι ποσοτικά προέρχονται από έγκυρες, ανεξάρτητες και προσβάσιμες σε κάθε ενδιαφερόμενο πηγές, όπως το IISS, to SIPRI, OSCE, καθώς και από οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ και τη CIA, περιλαμβανομένου και πληροφοριακού υλικού που διαθέτει το Κυπριακό Κέντρο Στρατηγικών Μελετών.
πηγή

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Το σκηνικό της καταστροφής που άρχισε με την μεγάλη άπατη της λεγόμενης και αμερικανοκίνητης Αραβικής Άνοιξης, το 2010, (Αραβική Άνοιξη 2010–2014, ονομάστηκε ένα κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική που εκδηλώθηκε από τις 18 Δεκεμβρίου του 2010), είχε δυο συγκεκριμένους στόχους. Ο ένας ήταν τα ενεργειακά κοιτάσματα της ευρύτερης περιοχής με βασικό στόχο την ενεργειακή απεξάρτηση της Δύσης από την Ρωσία και το Ιράν και ο άλλος, ο ίδιος Ρώσος πρόεδρος, Βλαδιμήρ Πούτιν.
Η «παράσταση» που άρχισε με την Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, κορυφώθηκε στην Συρία με τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, συνεχίστηκε με την εμφάνιση και επέλαση στο Ιράκ των Τζιχαντιστών, (βλέπε πρακτόρων των ΗΠΑ, Κατάρ και Τουρκίας). Οι Τζιχαντιστές, σαν το πιο μαχητικό όργανο της Νέας Τάξης στην περιοχή, είχαν σαν κύρια αποστολή και το πέτυχαν, να παρεμβληθούν μεταξύ της Βαγδάτης, Δαμασκού και του βορείου Ιράκ.

Όλο αυτό σκηνοθετήθηκε αφενός για να ακυρωθούν τα όποια σχέδια της ενεργειακής σύνδεσης Ιράν-Ιράκ και Συρίας και αφετέρου και κυρίως για να μεταφέρουν απρόσκοπτα με την μεσολάβηση των Κούρδων του βορείου Ιράκ και της Τουρκίας, το πετρέλαιο του Ιράκ στα τουρκικά λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου και από εκεί στις ΗΠΑ και κυρίως στο Ισραήλ. Παράλληλα με τις επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή άρχισε να προχωρεί και το σχέδιο της άμεσης πλαγιοσκόπησης της Ρωσίας, η οποία είναι ο κύριος προμηθευτής της Ευρώπης σε φυσικό αέριο με αποτέλεσμα να υπάρχει άμεση εξάρτηση από ένα βασικό αστάθμητο παράγοντα, όπως είναι η Ρωσία του Πούτιν.

 Εδώ ο στόχος αυτού του «θεάτρου» ήταν η ακύρωση του σχεδίου υλοποίησης του αγωγού South stream, ένας αγωγός που αναβαθμίζει άμεσα στρατηγικά την χώρα μας και την αντικατάσταση του από τον περίφημο τουρκοαζερικής επιρροής αγωγό, ΤΑΡ, που υποβάθμιζει και ενεργειακά, αλλά κυρίως και στρατηγικά την Ελλάδα. Τώρα η «παράσταση» συνεχίζεται με την υπόθεση της κατάρριψης του μαλαισιανού αεροσκάφους στην ανατολική Ουκρανία. Το επίμαχο σημείο στην υπόθεση αυτή, είναι ότι η ναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου έστειλε σκόπιμα το αεροπλάνο αυτό στην εμπόλεμη ζώνη για να μπορέσει στη συνέχεια να κατηγορήσει τους Ρώσους της περιοχής, που σφαγιάζονται επί μέρες και κανένας διεθνής παράγοντας δεν είχε ενδιαφερθεί για αυτή την σφαγή, ότι αυτοί είναι οι αδιαμφισβήτητοι ένοχοι της κατάρριψης. Να θυμίσουμε ότι το άλλο μαλαισιανο αεροπλάνο χάθηκε χωρίς κάνεις να μας πει τι έγινε ενώ και στην περίπτωση αυτή, (όπως και στην άλλη), τουλάχιστον πέντε δυτικοί δορυφόροι κατέγραφαν τα πάντα σχετικά με την πορεία του. Γιατί έκρυψαν την αλήθεια ;

Αλλά όπως αναφέραμε και στην αρχή, ο βασικός στόχος είναι η Ρωσία του Πούτιν. Όλες οι κινήσεις του Ρώσου προέδρου τα τελευταία χρόνια, όπως η μεγάλη του στήριξη στην αναζωογόνηση της Ρωσικής Ορθόδοξης εκκλησίας, η απαγόρευση των ξένων ΜΚΟ, (που δρούσαν υπονομευτικά), οι νομικές διώξεις των ομοφυλοφιλικών οργανώσεων, αλλά κυρίως η απαγόρευση λειτουργίας ξένων τραπεζών που υπονόμευαν το ρωσικό τραπεζιτικό σύστημα, έδειξαν πως προβάλλονταν σαν ένα ανάχωμα στην επέλαση της Νέας Τάξης. Η τελευταία κίνηση του Πούτιν να προχωρήσει στην δημιουργία ενός νέου ΔΝΤ από την ομάδα των BRICS, (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική), ήταν η αποκορύφωση της «ανταρσίας» του Ρώσου προέδρου. Αμέσως μετά, (σύμπτωση ;;), είχαμε την κατάρριψη του μαλαισιανού αεροπλάνου για το οποίο η Δύση θέλησε να ρίξει την βαριά ευθύνη στην Ρωσία. Η κίνηση αυτή του Ρώσου προέδρου με την ομάδα των BRICS, είχε κυριολεκτικά εξοργίσει τα αμερικανικά «σκοτεινά» κέντρα που πνέουν μένεα εναντίον του. Το «πάθημα» της Συρίας όπου ο Πούτιν σταμάτησε την προγραμματισμένη επέμβαση των Αμερικανών και στη συνέχεια η ανάκτηση της Κριμαίας από την Ρωσία, είναι άλλα δυο ασυγχώρητα «παραπτώματα» του Πούτιν για τους Αμερικανούς. Για πρώτη φορά η Νέα Τάξης αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να ακυρώσει κάποια σχέδια της. Όπως αποκαλύπτει και μια τουρκική αντισιωνιστική εφημερίδα, η Milligazete, (20/7/2014), επικαλουμένη πηγές αμερικανικών ΜΜΕ, η περίφημη οικογένεια των Ρότσιλντ, η μεγάλη οικογένεια που ελέγχει άμεσα το ΔΝΤ, έχει επικηρύξει τον Ρώσο πρόεδρο γιατί για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κλονίζονται τα οικονομικά της συμφέροντα και η φιλοδοξία της να υποτάξει όλο τον πλανήτη στην Νέα Τάξη Πραγμάτων. Γι’ αυτό και πολλοί στην Μόσχα αναρωτήθηκαν μήπως ο πραγματικός στόχος της κατάρριψης στην ανατολική Ουκρανία ήταν το ίδιο το αεροπλάνο του Ρώσου προέδρου, που πριν από λίγο είχε περάσει πολύ κοντά από την περιοχή.

Αλλά το θέμα έχει και την μεταφυσική του διάσταση, καθώς τέτοιες μεταφυσικές διαστάσεις επηρεάζουν πολύ την αμερικανική κοινή γνώμη και καλλιεργούνται σκόπιμα από τα ίδια κέντρα. Όσοι παρακολουθούν αμερικανική τηλεόραση θα γνωρίζουν ότι από τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα, τα μεγαλύτερα δορυφορικά αμερικανικά θρησκευτικά κανάλια, όπως πχ. το GOD TV, το DayStar το Christian Television, το The Family Channel κ.α. έκαναν αλλεπάλληλες εκπομπές με μακροσκελείς αναλύσεις αφιερωμένες στον νέο τότε πρόεδρο της Ρωσίας που τον παρουσίασαν σαν τον αναμενόμενο Αντίχριστο. Μέσα σε αυτό το πνεύμα είναι και η πρωτοφανής δήλωση που έκανε στις 5 Μαΐου 2014, ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, (ο οποίος υπήρξε και πρωθυπουργός της Σουηδίας (1991-1994), είναι τακτικός θαμώνας της Λέσχης Bilderberg, του Council on Foreign Relations, (CFR) και της Τριμερούς Επιτροπής, ένας από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής της Ε.Ε. για την Ανατολική Ευρώπη και ένας από τους «νεκροθάφτες» της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας), πως η Ορθοδοξία είναι άμεση απειλή για τον δυτικό πολιτισμό και πως το πρόβλημα είναι πως η Ρωσία… είναι ορθόδοξη χώρα. Το μεγάλο μισός που καλλιεργείται στις δυτικές χώρες κατά του Πούτιν και της Ορθόδοξης ταυτότητας του, έχει από την μια σαν αφετηρία το σκληρό και αρρωστημένο θρησκευτικό πουριτανικό προφίλ των Προτεσταντικών σέκτων και από την άλλη, την έμφαση πάνω στα «ανθρώπινα δικαιώματα», τις «δημοκρατικές διαδικασίες», την ελευθερία των ομοφυλόφιλων, τα φεμινιστικά κινήματα που κηρύττουν πως ο Πούτιν είναι στυγνός δικτάτορας χειρότερος ακόμα και από τον Στάλιν. Όποιοι ακόμα νομίζουν πως στην Αμερική και στην Γερμανία υπάρχει ελευθερία πληροφόρησης, δυστυχώς απατούνται οικτρά. Ένα τεράστιο και καλά οργανωμένο σύστημα ΜΜΕ με μεγάλες δυνατότητες παραπληροφόρησης, κατασκευής πλαστών βίντεο, δημιουργίας τεχνητών ειδήσεων, έχει στήσει μια τρομερή εκστρατεία, εδικά μετά την αλλαγή στην Ουκρανία, δυσφήμησης του Ρώσου πρόεδρου που τον παρουσιάζουν σαν η «μάστιγα της ανθρωπότητας» και σαν η παγκόσμια απειλή για την ειρήνη.

Όλα αυτά θα πρέπει να μας προβληματίσουν σε μεγάλο βαθμό καθώς όπως φαίνεται, ο αντίχριστος παίζει πολύ όμορφα παιχνίδια αντιστρέφοντας το μαύρο σε άσπρο και την μέρα σε νύχτα. Κατηγορούν τον Πούτιν για την επέμβαση του στην Κριμαία, όταν οι Αμερικανοί έχουν σπάσει ρεκόρ στρατιωτικών επεμβάσεων σε ξένες χώρες χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Νικαράγουα, Σομαλία, Αφγανιστάν, Ιράκ, είναι μερικά μόνο από τα λίγα παραδείγματα της «θεόπνευστης» δράσης των Αμερικανών βουτηγμένη στο αίμα και στην καταστροφή. Όταν το Ισραήλ κάθε λίγο και λιγάκι επεμβαίνει σε ξένα εδάφη χωρίς να ρωτήσει κανένα. Όταν η Τουρκία κατέχει ακόμα παράνομα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και από την άλλη δεν κάνουν τίποτα, ή πιο σωστά ενισχύουν τους φανατικούς ισλαμιστές να κουρελιάζουν τα επίσημα σύνορα σφάζοντας τους χριστιανούς στην Μέση Ανατολή και να απειλούν τους πάντες και τα πάντα, ενώ ο Θεός, όπως υποστηρίζουν, δεν τους είπε τίποτα για να πολεμήσουν κατά… του Ισραήλ!

Το πρόβλημα όμως σε όλα αυτά είναι πως στην δική μας την χώρα μας κυβερνά σήμερα ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που έχει υποταχτεί πλήρως στις επιταγές των ξένων αφεντικών που εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τα σχέδια της Νέας Τάξης. Εξ’ ου και ο αδυσώπητος πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας με αλλεπάλληλα νομοσχέδια που πλήττουν άμεσα τις θρησκευτικές αξίες και διαλύουν την παραδοσιακή παιδεία μας. Όσοι διαφωνούν, σύμφωνα με το καινούριο εφεύρημα του νέου, (γνωστού αγνωστικιστή και σαϊεντολόγου ), υπουργού Παιδείας, (που πρόσφατα τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων στον Άγιο Όρος), είναι ζηλωτές και θα πρέπει να εξαφανιστούν για την «πρόοδο» και το γενικό καλό. Έτσι η Ελλάδα σύμφωνα με τον κύριο αυτό και τους συνυπουργούς του, απαλλαγμένη από τους ζηλωτές, τους αναχρονιστές, αυτούς που επιμένουν στην «οπισθοδρομική διδαχή» των Πατέρων της Εκκλησιάς, θα βαδίσει τον δρόμο της «μεγάλης Προόδου». Ζήτω λοιπόν η Νέα Τάξη και στην χώρα μας, ενάντια πρώτιστος και στον διαφημιζόμενο… αντίχριστο αντίπαλο της. Αλλοίμονο μας!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
πηγή

Αμερικανοί προσβλέπουν στη μεσολάβηση της Τουρκίας και του Κατάρ, για την επίλυση της κρίσης. Το Κατάρ, για την ακρίβεια, ήδη οργάνωσε μια σύσκεψη, για τον σκοπό αυτό, την Κυριακή, στην οποία συμμετείχαν ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχή; Μαχμούτ Αμπάς, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μούν, ο ηγέτης της Χαμάς Χαλέντ Μεσχάλ και ο Νορβηγός υπουργός Εξωτερικών. Στη σύσκεψη αυτή δεν σημειώθηκε καμία πρόοδος.
 http://defenddemocracy.org/
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Το αυτό ισχύει και για την Τουρκία. Σε αντάλλαγμα μιας επίπλαστης ηρεμίας, οι ΗΠΑ, έχουν δώσει ουσιαστικά την έγκρισή τους στο Κατάρ και την Τουρκία, τους δύο «συμμάχους» εχθρούς τους (τουλάχιστον ισχύει μετά βεβαιότητας στην περίπτωση της Τουρκίας), το δικαίωμα να συνεχίζουν να υποστηρίζουν, αλλά και να εκπροσωπούν τη Χαμάς, η οποία είναι μια αναγνωρισμένη διεθνώς τρομοκρατική οργάνωση.
Μετά από την επίσκεψη στην Τουρκία του ηγέτη του Κατάρ Ταμίν μπιν Χαμάντ αλ Θάνι και βάσει πληροφοριών, ότι ο ηγέτης της Χαμάς περιοδεύει στις δύο αυτές χώρες, το Κατάρ και η Τουρκία κατέληξαν σε μια κοινή πρόταση κατάπαυσης του πυρός, επιλέγοντας τους όρους της συμφωνίας, όρους οι οποίοι θα προσέδιδαν στη Χαμάς τεράστια οφέλη.
Ο όρος για ανοιχτά σύνορα στη Γάζα, θα επιτρέψει στην οργάνωση να επανεξοπλιστεί, με ταχύτατο ρυθμό, σε βαθμό ακόμα πιο επικίνδυνο, για παράδειγμα. Για τους Ισραηλινούς ο όρος αυτός δεν συζητείται καν. Ο Λευκός Οίκος όμως, το συζητά και έχει επαφές με την Άγκυρα και τη Ντόχα. Μια εβδομάδα, σχεδόν πίσω, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι μίλησε τουλάχιστον τρεις φορές με τον Τούρκο ομόλογό του Νταβούτογλου και ακόμα περισσότερες με τον υπουργό Εξωτερικών του Κατάρ. Ο Κέρι μάλιστα αναμένεται να επισκεφτεί το Κατάρ.
Φυσικά δεν αποτελεί μυστικό ότι το Κατάρ έχει, εδώ και καιρό, καταστεί ο παράδεισος της Χαμάς και το αυτόματο μηχάνημα αναλήψεών της. Το 2012 το Κατάρ πρόσφερε στη Γάζα 400 εκατ. δολάρια, ενώ πρόσφατα το Εμιράτο επιχείρησε να χρηματοδοτήσει τη Χαμάς με ακόμα περισσότερα εκατ. δολάρια μέσω της Ιορδανικής Αραβικής Τράπεζας, αλλά οι ΗΠΑ μπλοκάρισαν την κίνηση των κεφαλαίων.

Από το 2011 το Κατάρ αποτελεί το καλύτερο στήριγμα του ηγέτη της Χαμάς Μεσαάλ. Ο Μεσαάλ, σε πρόσφατη εμφάνισή του στα ΜΜΕ του Κατάρ, χαιρέτισε και ευλόγησε, εν ονόματι του Αλλάχ, τους «αδερφούς» που απήγαγαν και δολοφόνησαν τους τρεις Ισραηλινούς εφήβους. Σύμφωνα με τις αμερικανικές υπηρεσίες πάντως, στο Κατάρ διαβιούν, μακριά από το… ανθυγιεινό κλίμα της Γάζας και άλλοι ηγέτες της οργάνωσης, αφήνοντας τους άλλους να πεθαίνουν για αυτούς.
Οι Ισραηλινοί γνωρίζουν για όλη αυτή τη δραστηριότητα. Τον Απρίλιο μάλιστα είχαν συλλάβει έναν άνδρα που μετέφερε χρήματα για το κλιμάκιο της Χαμάς στη Δυτική ‘Οχθη. Ισραηλινοί και Αιγύπτιοι αξιωματούχοι δήλωσαν από κοινού, ότι το Κατάρ επιθυμεί διακαώς να επιτύχει μια διπλωματική νίκη εις βάρος του Καΐρου, καθοδηγώντας τη Χαμάς να απορρίψει την αιγυπτιακή προσπάθεια.
Παράλληλα, το Κατάρ χρησιμοποιεί τα πετροδολάρια για να επιτύχει διπλωματικά αποτελέσματα και σε άλλα πεδία. Πηγές των Ηνωμένων Εθνών ανέφεραν ότι ο γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν δεν θα είχε μετάσχει στη σύσκεψη της Κυριακής, στη Ντόχα, αν το Κατάρ δεν του εξασφάλιζε μεταφορά με προσωπικό αεροσκάφος και όλα τα έξοδα πληρωμένα.
Η Τουρκία, από την πλευρά της, έχει καταστεί ο θερμότερος υποστηρικτής της Χαμάς στη διεθνή σκηνή. Ο πρωθυπουργός της Ερντογάν, υποστηρίζει την τρομοκρατική οργάνωση με φωνές, αλλά και με δωρεές πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, με διάφορους τρόπους.
Στην Τουρκία άλλωστε εξακολουθεί να διαμένει ο Σαλάχ αλ Αρουρί, ο επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων της Χαμάς στη Δυτική Όχθη, ο οποίος ήταν, μάλλον και ο εγκέφαλος της απαγωγής και δολοφονίας των τριών Ισραηλινών εφήβων. «Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι ο αλ Αρουρί συνδέεται με την απαγωγή και την δολοφονία, που αποτέλεσαν την αφορμή γα τη νέα σύγκρουση και τους εκατοντάδες νεκρούς», δήλωσε Ισραηλινός αξιωματούχος.
Έτσι, ενώ η Ουάσινγκτον θεωρεί ότι μπορεί να στηριχτεί στις «καλές υπηρεσίες» του Κατάρ και της Τουρκίας για να σταματήσει η σύγκρουση στη Γάζα, αυτές οι δύο αυτές χώρες ενισχύουν τη Χαμάς και την τρομοκρατία. Η κατάπαυση του πυρός είναι επιθυμητή, αλλά όχι εις βάρος των συμφερόντων ή του κύρους των πατρώνων της Χαμάς.

Η Τουρκία και το Κατάρ θεωρούνται φίλες χώρες από τις ΗΠΑ. Η υποστήριξή τους όμως σε τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς, έχει καταστεί πλέον τόσο προφανής που Αμερικανοί Γερουσιαστές έχουν αρχίσει να στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας σε Άγκυρα και Ντόχα. Αυτό και μόνο είναι σημάδι ότι οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν πρέπει να αποδεχτούν τη μεσολάβηση Τουρκίας και Κατάρ, αλλά πρέπει να ξεχωρίσουν εχθρούς και φίλους και να μην ανταμείβουν όσους συμπεριφέρονται τόσο άσχημα.
πηγή