«Κανένα Ποτάμι δεν μπορεί να σβήσει το Αγιο Φως». Ετσι αντέδρασε ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στον προκλητικό Νίκου Δήμου και στην άποψη που διατύπωσε ότι η μεταφορά του «δήθεν Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα κοστίζει πολλά».

«Για να νιώσεις το θαύμα του Αγίου Φωτός, πρέπει να έχεις καθαρή καρδιά και πίστη. Δυστυχώς κάποια τυφλωμένα ρετάλια της κοινωνίας έχουν προνομιακή αντιμετώπιση από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Με τέτοιου είδους σκληρές δογματικές δηλώσεις νομίζουν πως γίνονται της μόδας. Στις λέσχες στις οποίες ανήκουν αυτά πρεσβεύουν. Δυστυχώς, όσοι μιλάμε ακόμη για πατρίδα και Ορθοδοξία είμαστε γραφικοί και φασίστες. Ας έχουν υπόψη πως κανένα Ποτάμι δεν μπορεί να σβήσει το Αγιο Φως. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε ως Ελληνες ορθόδοξοι και θα ζήσουμε. Αλίμονο στην ταλαίπωρη πατρίδα μας από τέτοιες θεωρίες» σημείωσε ο πρόεδρος της ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ο οποίος χτες, συνεχίζοντας την περιοδεία του στη Θράκη, επισκέφθηκε την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη.

Σε δηλώσεις του τόνισε ότι «οι Ελληνες ευρωβουλευτές πρέπει να έχουν δυναμική παρουσία και στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει χώρος για κομματικούς τουρίστες» σχολίασε, ενώ ερωτώμενος για τη συμμετοχή του κόμματος DEB στις ευρωεκλογές του Μαΐου ξεκαθάρισε: «Σεβόμαστε απόλυτα τη μουσουλμανική μειονότητα. Είναι Ελληνες, είναι αδέλφια μας. Από εκεί και πέρα κάθε κόμμα που συμμετέχει σε μια εκλογική αναμέτρηση πρέπει να σέβεται απόλυτα το Σύνταγμα και τους νόμους του ελληνικού κράτους».
πηγή

Ως φυσικό επακόλουθο ενός «προαναγγελθέντος γάμου» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τοποθέτηση Ακολούθου Άμυνας (ΑΚΑΜ) του Ισραήλ στην χώρα μας και η συζήτηση να σταματήσει εδώ. Πέραν όμως της σημασίας του γεγονότος αυτού ως μία κίνηση του Ισραήλ με την οποία επισημοποιεί την αναβαθμισμένη σχέση με την Ελλάδα, μία κρίσιμη λεπτομέρεια καταδεικνύει και τον ευρύτερο γεωπολιτικό σχεδιασμό του Τελ-Αβίβ και της Αθήνας και υπογραμμίζει τη σημασία της εξέλιξης.
Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη
Όπως το «defencen-point.gr» έχει αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτησή του με τίτλο «Το Ισραήλ στέλνει επιτέλους AKAM στην Αθήνα» (http://www.defence-point.gr/news/?p=100577), η κίνηση κρίνεται ως εξέχουσας σημασίας, αφού μπορεί να διαβαστεί σε πολλαπλά επίπεδα, το πολιτικό, το οικονομικό, το εμπορικό, αλλά ακόμα και ως ενός είδους «αντίδωρο» σε μία διαφαινόμενη, έστω και χαλαρή «επαναπροσέγγιση» με την Τουρκία.
Ποια όμως είναι η «λεπτομέρεια» η οποία εάν ληφθεί υπόψη ίσως να μας οδηγήσει σε πιο ασφαλή αλλά και ευρύτερα συμπεράσματα αναφορικά με την κίνηση των Ισραηλινών να δημιουργήσουν θέση ΑΚΑΜ στη χώρα μας; Όπως αναφέρθηκε από τις πλέον επίσημες ισραηλινές πηγές σε πρόσφατο συνέδριο στην Αθήνα, ο νέος ΑΚΑΜ στην Ελλάδα θα έχει ως χώρο ευθύνης όχι μόνο την χώρα μας αλλά και την Βουλγαρία και την Ρουμανία.
Με άλλα λόγια το Ισραήλ θα δημιουργήσει στην Αθήνα μία «περιφερειακή» θέση ΑΚΑΜ η οποία θα έχει ως χώρο δικαιοδοσίας ολόκληρη την ανατολική Βαλκανική. Όπως δηλαδή ο αντίστοιχος ισραηλινός ΑΚΑΜ στη Ρώμη έχει χώρο ευθύνης ευρύτερο της Ιταλίας έτσι και η Ελλάδα θα αποτελέσει την βάση για μία ολόκληρη γεωγραφική περιοχή της Ευρώπης.
Γίνεται πλέον αντιληπτό, ότι κάτι τέτοιο ξεφεύγει των «στενών» διμερών σχέσεων αλλά και ταυτοχρόνως υπογραμμίζει και την αυξανόμενη σπουδαιότητά τους. Με βάση λοιπόν τα ανωτέρω, μπορούν να εξαχθούν κάποια πρώτα ασφαλή συμπεράσματα:
Σε διμερές επίπεδο:
>Επισφραγίζεται με τον πλέον επίσημο τρόπο η στενή αμυντική συνεργασία των δύο πλευρών. Είναι πλέον προφανές ότι η εκπόνηση κοινών σχεδίων και ασκήσεων με κέντρο βάρους την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο αποτελεί το κύριο αντικείμενο συνεργασίας των δύο πλευρών. Η συνεκπαίδευση δε των δύο πλευρών μόνο χρήσιμα συμπεράσματα έχει να προσφέρει έως σήμερα.
>Το Τελ-Αβίβ αντιλαμβάνεται την Ελλάδα ως μία «αναδυόμενη» αγορά, υπό την έννοια ότι η εξοπλιστική ανομβρία τόσων ετών αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην υλοποίηση κάποιου εξοπλιστικού προγράμματος το οποίο θα περιλαμβάνει κύρια αλλά και εξειδικευμένα συστήματα και υποσυστήματα, τα οποία θα ενταχθούν στο ελληνικό οπλοστάσιο. Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό, η Ελλάδα αποτελεί ιδανικό πελάτη για την βιομηχανία του Ισραήλ, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιδείξει σοβαρότητα για ευρύτερη και αμοιβαίως επωφελή συνεργασία, κάτι που θα εξασφαλίσει ότι οι σχέσεις θα έχουν μέλλον.
Σε περιφερειακό επίπεδο:
>To Τελ-Αβίβ αντιλαμβάνεται τις χώρες των ανατολικών Βαλκανίων ως καλούς πελάτες για τα αμυντικά προϊόντα που προσφέρει, από την πώληση συστημάτων, έως και την εκπαίδευση.
>Και οι τρεις χώρες στον τομέα ευθύνης του ΑΚΑΜ των Αθηνών αποτελούν μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνεργασία του Τελ-Αβίβ με τους συγκεκριμένους οργανισμούς. Όπως είναι φυσικό η Ελλάδα, για μία σειρά πολιτικών, οικονομικών και αμυντικών λόγων, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της γεωπολιτικής σταθερότητας στα Βαλκάνια και ειδικά Σόφια και Βουκουρέστι προσβλέπουν σε μία ενεργητική ελληνική παρουσία στα τεκταινόμενα από το Λυβικό πέλαγος έως την Μαύρη Θάλασσα. Πρόσφατη είναι η συμφωνία αεροπορικής κάλυψης της Βουλγαρίας από την ελληνική Αεροπορία.
>To συγκεκριμένο επιχείρημα μας οδηγεί και στο τρίτο και ίσως πλέον ενδιαφέρον συμπέρασμα για τον ισραηλινό σχεδιασμό: Είναι προφανές, ότι σε επίπεδο «πολιτικής ορθότητας», κάθε τύπου συμμαχία «δεν στρέφεται κατά κανενός τρίτου». Σε ρεαλιστικό και πρακτικό όμως επίπεδο, ουδείς θα έμπαινε στον κόπο… και τα έξοδα εάν δεν είχε έναν ΑΜΕΣΟ ΣΤΟΧΟ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΙΣΕΙ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εκτιμάται ότι το Τελ-Αβίβ «έμαθε αφού έπαθε», ενώ πιθανότατα κάτι παρόμοιο ισχύει και για την Ελλάδα

Όπως έγινε δηλαδή αντιληπτό, στη «στρατηγική» σχέση με την Τουρκία, το να βάζεις «όλα τα αυγά σε ένα καλάθι» δεν είναι και η πλέον έξυπνη κίνηση. Έτσι, η το Ισραήλ δημιουργεί τη νέα «πόρτα» προς τη Δύση με επίκεντρο την Ελλάδα, αφού πρώτα έχει δημιουργήσει τον «μεσογειακό άξονα» Τελ-Αβίβ – Λευκωσία – Αθήνα, τώρα προχωράει με την επέκταση αυτού και στα ανατολικά Βαλκάνια.
Με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ αποκτά το στρατηγικό, εκπαιδευτικό και οικονομικό βάθος που χρειάζεται ενώ ταυτοχρόνως δημιουργεί και μία «ζώνη» γύρω από την Τουρκία, η οποία θα της υπενθυμίζει ότι σε κάθε περίπτωση σε μία κρίση με το Ισραήλ, η Άγκυρα θα κληθεί ενδεχομένως να αντιμετωπίσει καταστάσεις κι από άλλες πλευρές των συνόρων της.
Με αυτό δεν εννοούμε φυσικά, ότι η Ρουμανία ή/και η Βουλγαρία θα… επιτεθούν στην Τουρκία, αλλά ότι αυτή τη στιγμή το Τελ-Αβίβ δημιουργεί όλες εκείνες τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνθήκες οι οποίες θα πείσουν την Άγκυρα ότι οι απειλές της δεν πιάνουν τόπο, αφού το Ισραήλ «δεν θα χρειάζεται πλέον την Τουρκία» όσο τη χρειαζόταν πριν από δέκα έτη.
Κι ας κρατήσουμε επίσης στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ότι η παρουσία του Ισραήλ στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας το φέρνει στον «προθάλαμο» της Ρωσίας, ανταποδίδοντας το ενδιαφέρον, μια χώρα με την οποία οι σχέσεις βελτιώνονται διαρκώς, με πολλαπλές δυνητικές επιπτώσεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.
Με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ καταφέρνει να «αντικαταστήσει» την Τουρκία, είναι σε θέση να μειώσει το επίπεδο απειλής, αλλά και να αυξήσει το δυνητικό κόστος της Άγκυρας, ενώ στέλνει «σήμα», ότι εάν «λογικευθεί» πάντα μπορούν να εξομαλυνθούν – έως ένα σημείο – οι σχέσεις τους. Το σίγουρο όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή το εβραϊκό κράτος ακολουθεί μία πιο ρεαλιστική πολιτική «διαχείρισης κινδύνου», αφού «παίζει» αρκετά πιο ισορροπημένα.
Για την Ελλάδα όλα αυτά είναι θετικά, εάν αντιληφθούμε ότι οι γεωπολιτικοί δρώντες λειτουργούν με την λογική και όχι με το συναίσθημα. Δηλαδή, η κίνηση αυτή του Ισραήλ τοποθετεί στο κέντρο της πολιτικής του τον Ελληνισμό (Ελλάδα-Κύπρος) με στόχο να απεξαρτηθεί από την Τουρκία ΑΛΛΑ και με σκοπό να επαναπροσεγγίσει μια πιο «λογική» Τουρκία.
Για εμάς αποτελεί δικλείδα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και γεωπολιτική αναβάθμιση, διότι η Ελλάδα εκλαμβάνεται και λειτουργεί ως αμυντικός και οικονομικός κόμβος για μία σημαντική χώρα της περιφερειακής και διεθνούς στρατηγικής πραγματικότητας.
Σε διμερές επίπεδο έχουμε πολλά να δώσουμε και να πάρουμε, έχουμε πολλά να κερδίσουμε και λίγα να χάσουμε (κυρίως θα πρέπει να προσεχθεί να μην διαταραχθεί υπερβολικά η σχέση μας με τον αραβικό κόσμο – του οποίου η πραγματικότητα είναι πάντα περίπλοκη). Κυρίως όμως έχουμε τη μεγάλη ευκαιρία να ενισχύσουμε τη γεωπολιτική μας θέση και να αυξήσουμε την παρουσία μας στον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, θα πρέπει να επισημάνουμε πως με τέτοιες κινήσεις μία διμερής σχέση ξεφεύγει από το τακτικό επίπεδο και εισέρχεται στο επίπεδο της στρατηγικής συμφωνίας.
πηγή
Image

Επιμέλεια : Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ

Με τον τίτλο «Απορρίψαμε την πρόταση της Αθήνας για βοήθεια»  η εφημερίδα STAR της Τουρκίας  γράφει ότι ο Υπουργός Άμυνας της Τουρκίας,κ.  Ismet Yilmaz, στην τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον Έλληνα ομόλογο του κ. Δημ. Αβραμόπουλο του απάντησε κατ αρχήν αρνητικά όταν τον ενημέρωσε για την πρόθεση της Αθήνας να προσφέρει  βοήθεια  στις έρευνες για την ανάσυρση του τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους, που είχε πέσει στο Αιγαίο πριν από 18 χρόνια.
Συγκεκριμένα ο  κ.  Ismet Yilmaz,φέρεται να είπε ότι η Τουρκία συνεχίζει τις έρευνες όπως τις σχεδίασε και ότι σ΄ αυτή τη φάση δε χρειάζεται οποιαδήποτε επιπρόσθετη υποστήριξη. Η εφημερίδα Posta γράφει ότι ο  κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος πρότεινε βοήθεια στην Τουρκία και ο Τούρκος ομόλογός του κ. Ismet Yilmaz έδωσε την εξής απάντηση: «Αυτή τη στιγμή δε χρειαζόμαστε κάποια υποστήριξη. Εκτιμούμε την ευγενική πρόταση σας>>.

Να σημειωθεί ότι  την πρόθεση της Αθήνας να βοηθήσει την Τουρκία στις έρευνες είχε διατυπώσει αρχικά ο Υπουργός Εξωτερικών κ Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ρίχνουν και το ρομπότ «Λέοντας της Θάλασσας»

Στο μεταξύ η εφημερίδα  Posta και με τον τίτλο «Τον αγνοούμενο Τούρκο πιλότο θα αναζητήσει ρομπότ» γράφει ότι σορός του  πιλότου  Nail Εrdogan του F- 16, που  είχε πέσει στις 8 Οκτωβρίου του 1996  σε αερομαχία με ελληνικά αεροσκάφη,νότια της Χίου, δε βρέθηκε εδώ και 18 χρόνια. Δύο πλοία των ναυτικών δυνάμεων και μια τορπιλάκατος συνεχίζουν τις έρευνες. Επίσης, χθες έλαβε μέρος στις έρευνες και το πλοίο διάσωσης TGC Ιsin (φωτογραφία)  To υποβρύχιο ρομπότ «Λέοντας της Θάλασσας», που βρίσκεται στο πλοίο TGC Ιsin, θα πραγματοποιήσει έρευνες στο βυθό της θάλασσας.
πηγή
Image

Η Ανάσταση φέτος βρίσκει την ευτύτερη περιφέρεια της Ελλάδας κυριολεκτικά να φλέγεται. Χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει αν οι πολλές εστίες φωτιάς θα προκαλέσουν μια γενικευμένη έκρηξη και πάντως με ιστορικούς, συγγραφείς και αναλυτές να κάνουν εκτιμήσεις που παλαιότερα μόνο επαγγελματίες συνομωσιολόγοι τολμούσαν. Και συνήθως αντιμετωπίζονταν με χλεύη.

Βρετανοί ιστορικοί έγραψαν και είπαν ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά ακόμη και σ΄ έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σενάριο ακούγεται εξωπραγματικό αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να απορριφθεί κατηγορηματικά με όσα εξελίσσονται στην Ουκρανία. Η όποια ένοπλη σύγκρουση ξεσπάσει εκεί δεν μπορεί να είναι μεταξύ της Ρωσίας και της εξαιρετικά αδύναμης στρατιωτικά Ουκρανίας. Θα είναι μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Όπου Δύση εννοείτε ότι μιλάμε για το NATO. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ονομαστεί και Γ’ Παγκόσμιος;

Οι Ευρωπαίοι , ο ένας μετά τον άλλο επιχειρούν να πιέσουν στρατιωτικά τη Μόσχα. Πρώτα η Γερμανία και μετά η Γαλλία ανακοίνωσαν την προώθηση αεροσκαφών τους για πτήσεις προστασίας των χωρών της Βαλτικής! Δεν υπάρχει καμία περίπτωση η Ρωσία και ο Πούτιν να ανεχτούν τέτοιες “πιέσεις”. Οι οποίες προς το παρόν προφανώς έχουν περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα.

Το παιχνίδι που προσπαθεί να παίξει η Δύση -ΗΠΑ και Ευρώπη- στην Ουκρανία δεν είναι εύκολο και ταυτόχρονα είναι και επικίνδυνο. Οποιαδήποτε στρατιωτική κλιμάκωση επιχειρηθεί είναι αδύνατον να μην απαντηθεί άμεσα από τη Ρωσία. Και αυτό δεν αποκλείει η φαινομενικά “ελεγχόμενη” ουκρανική κρίση να οδηγηθεί σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες,απρόβλεπτες και επικίνδυνες.

Μπορεί να φανταστεί κανείς σήμερα μια στρατιωτική σύγκρουση NATO - Ρωσίας; Μπορεί όμως κανείς με τα υπάρχοντα δεδομένα να την αποκλείσει κιόλας;
πηγή

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος.  
Με μεγάλη ανησυχία η Τουρκία παρακολουθεί τις τελευταίες εξελίξεις και την μεγάλη ένταση που επικρατεί στην Μαύρη θάλασσα. Ένα σημαντικό στοιχείο που έχει ανησυχήσει έντονα την Άγκυρα είναι, όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, ότι η αντιπαράθεση μεταξύ της τουρκικής και της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας μεγαλώνει συνεχώς σε συνάρτηση με την ένταση που επικρατεί στην περιοχή εξ’ αιτίας των γεγονότων της Ουκρανίας, αλλά και των ρωσικών καταγγελιών προς την Τουρκία για παραβίαση της συνθήκης του Μοντρέ σχετικά με την διέλευση από τα Στενά των αμερικανικών πολεμικών πλοίων με κατεύθυνση την Μαύρη Θάλασσα.


Συγκεκριμένα σύμφωνα με την ανακοίνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, η οποία αναδημοσιεύτηκε σε πολλές τουρκικές εφημερίδες, στις 12 Απριλίου ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος, τύπου IL-20, προερχόμενο από την πλευρά της Ρουμανίας, πλησίασε επικίνδυνα τον τουρκικό εναέριο χώρο στις ακτές του τούρκικου Πόντου.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε συναγερμό στην τουρκική αεροπορική βάση της Μερτζιφούντας και αμέσως απογειώθηκαν τέσσερα τουρκικά F-16, πάντα σύμφωνα με τις τουρκικές ανακοινώσεις. Τα τουρκικά ενεπλάκησαν για λίγο με το ρωσικό αεροσκάφος ενώ στην συνέχεια το παρακολουθούσαν για αρκετή ώρα καθώς το ρωσικό δεν άλλαξε την πορεία του και συνέχισε απτόητο να πετά δίπλα στις τουρκικές ακτές.

Αυτό είναι ένα γνωστό επεισόδιο ενώ το τουρκικό δημοσιογραφικό παρασκήνιο κάνει λόγο και για άλλα επεισόδια που επίτηδες δεν έχουν πάρει δημοσιότητα καθώς η Άγκυρα ανησυχεί έντονα για αποσταθεροποιητικές προεκτάσεις της όλης κρίσης.

Χαρακτηριστικό είναι πώς το επεισόδιο αυτό έρχεται αμέσως μετά την έντονη ρωσική καταγγελία κατά της Τουρκίας για παραβίαση της συνθήκες του Μοντρέ, επιτρέποντας αμερικανικά πολεμικά πλοία να περνούν τα Στενά και να παραμένουν στην Μαύρη θάλασσα πέραν των χρονικών ορίων που επιτρέπει η συνθήκη σε χώρες εκτός του Ευξείνου Πόντου και παράλληλα με το πολύ σοβαρό επεισόδιο, όπως το αναμετέδωσαν με πρόδηλη ανησυχία οι Τούρκοι, του ρώσικου πολεμικού αεροπλάνου που παρενόχλησε αμερικανικό πολεμικό πλοίο πάλι στην Μαύρη Θάλασσα.

Αξιοσημείωτο είναι και αυτό ενέτεινε ακόμα περισσότερο τις τουρκικές ανησυχίες, ότι η νέα εμπλοκή τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών με ρωσικό μαχητικό έγινε ενώ την ίδια ώρα που από την αντίθετη πλευρά, δηλαδή από το Νότο, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη ενεπλάκησαν με συριακά.

Η Δαμασκός φαίνεται να σκληραίνει την στάση της προς τους Τούρκους και στέλνει τα συριακά MIG-23 να πετούν κοντά στην τουρκική περιοχή του Χατάϊ στην οποία όμως οι Σύριοι δεν αναγνωρίζουν την τουρκική κυριαρχία, γιατί θεωρούν ότι παράνομα την κατέχει η Τουρκία.

Παράλληλα εμπλοκές σημειώνονται και στην περιοχή των συνόρων του Ντιαρμπακίρ, ενώ η ένταση και στο έδαφος συνεχίζεται με ανταλλαγή πυρών και από τις δυο πλευρές. «Καπάκι» σε όλα αυτά είναι ότι παρατηρούνται ανησυχητικές κινήσεις του κουρδικού στοιχείου εν όψει και της Πρωτομαγιάς προς της κατεύθυνση της ανακήρυξης μερικής αυτονομίας στις νοτιοανατολικές επαρχίες.

Όλα αυτά μαρτυρούν ότι η Τουρκία βρίσκεται ουσιαστικά ανάμεσα σε δυο πυρά, όπως χαρακτηριστικά έγραψε η τουρκική εφημερίδα Taraf, ενώ και στο εσωτερικό τα πράγματα είναι πολύ εύθραυστα καθώς η πόλωση μεγαλώνει συνεχώς και η χώρα οδηγείται σε νέα και πολύ κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για την εκλογή νέου προέδρου στις 10 Αυγούστου.

Το «περίεργο» είναι πως ενώ η Τουρκία αντιμετωπίζει πολλά ανοιχτά μέτωπα, ενώ η καχυποψία της Άγκυρας προς πολλές πλευρές και ιδιαίτερα προς τις ΗΠΑ μετά την πρώτη έγκριση του νομοσχέδιου για την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από το αμερικανικό κογκρέσο έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, οι Τούρκοι συνεχίζουν χωρίς καμία μείωση τις αλλεπάλληλες προκλήσεις τους στο Αιγαίο και στον αέρα και στην θάλασσα.
Φαίνεται πως στην Άγκυρα κάποιοι κύκλοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι ο πιο βολικός τους αντίπαλος για να εκτονώσουν τα εσωτερικά και εξωτερικά του αδιέξοδα.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι τι κάνουν αυτοί, αλλά εμείς πως αντιμετωπίζουμε τη όλη κατάσταση καθώς έρχονται πολύ ραγδαίες και πολύ σημαντικές εξελίξεις.

Δυστυχώς στην Αθήνα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ποιον βετεράνο ποδοσφαίριση ή ποιον αστέρα του lifestyle θα εντάξουν στα ψηφοδέλτια τους για τις επόμενες ευρωεκλογές.
πηγή

     Είναι αατείο να πιστεύει κανείς πως είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι, τέτοιου ηθικού υπόβαθρου και υπόγειου, να θελήσουν να καταφύγουν πρόωρα στην λαϊκή ετυμηγορία των γενικών εκλογών, με οποιαδήποτε αιτιολογία!

     Άνθρωποι χυδαίοι, οιονεί υπόδικοι για χίλιες δυό παρατυπίες, παρανομίες και υπερβάσεις κατά την άσκηση της εξουσίας,
     ..ιταμότατοι, ικανοί να εμπαίζουν την κοινωνία, να περιπαίζουν τα θύματά τους με ψεύτικες ή ληξιπρόθεσμες προεκλογικές παροχές κι εξαγελίες,
     ..αδίστακτοι αμοραλιστές, υπέρμαχοι του δόγματος  ''ο θάνατός σου η ζωή μου'',
     ..προσκυνητές και απολογητές μόνον του χρήματος και της εξουσίας,
     ..ψεύτες και απάτριδες,

     ..πώς είναι δυνατόν ποτέ να μετανοήσουν, και να ζητήσουν συγγνώμη έμπρακτα απ' την κοινωνία κάνοντας εκλογές πριν την ώρα τους, εν γνώσει τους για τον πολιτικό αφανισμό τους,
     ..δίνοντας όμως έτσι μία δυνατότητα διεξόδου από τα αδιέξοδα των ''μονοδρόμων'' που οι ίδιοι περπάτησαν χωρίς την συγκατάθεση του λαού;

     Και αν, η γυναίκα την οποία περιγράφει το εξαιρετικό σημερινό τροπάριο της Κασσιανής, ήταν ''πεσούσα εν πολλαίς αμαρτίαις'', υπονοώντας ότι ήταν ίσως πόρνη, μετανόησε γιατί είχε καθαρή καρδιά και ψυχή..
     ..Ετούτοι εδώ είναι αμετανόητοι και τρισχειρότεροι στην πράξη, μέχρι τέλους,
     ..γιατί είναι πόρνοι στην καρδιά και στην ψυχή,
     ..ανίκανοι για κάθε είδους μετάνοια,
     ..αλλά και ανάξιοι για κάθε είδους συγχώρεση!..
πηγή

     Προφητεία Δαβιδ, ψαλμός 21ος:  ''Διεμοιράσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον..''

     Η προφητεία αυτή που αφορούσε το επί του σταυρού μαρτύριο του Χριστού, επαληθεύεται και πάλι, με την πατρίδα μας ''επί ξύλου κρεμάμενη'',
     ..και με τους λογής-λογής μισθοφόρους λεγεωνάριους γύρω της να μοιράζουν τα κομάτια της.

     Οι μεγάλες ξένες  και εγχώριες εταιρείες,
     ..οι γνωστοί και πανταχού παρόντες ''εθνικοί'' προμηθευτές και εργολάβοι,
     ..οι κάθε είδους εμπορευόμενοι την ενημέρωση του λαού, με κολαούζους και τελάληδες τους έμμισθους προδότες-παπαγαλάκια,  ρίχνουν τα ζάρια ενώπιον της κυβέρνησης των δωσιλόγων,
     ..να μοιραστούν, να ''αγοράσουν'' τάχα ενεργειακές και άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές, τουριστικά ''φιλέτα'', δικαιώματα χρήσης παντός είδους, παροχές υπηρεσιών υγείας και παιδείας, ακόμη και δικαιώματα υποκατάστασης δημοσίων υπηρεσιών, τα πάντα!

     Προέχει βέβαια γι αυτούς, να εξαθλιώσουν, να αποκάμουν τους πολίτες, έναν ολόκληρο λαό, ώστε να μην έχουν το κουράγιο να αντιδράσουν σ' αυτή την ληστεία,
     ..που πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας ''πολιτισμένης'' δήθεν κοινότητας.

     Προηγήθηκε προ δεκαπενταετίας με επιτυχία το πείραμα της ένοπλης διάλυσης ενός κράτους επί ευρωπαϊκού εδάφους.
     Σήμερα, εδώ, πραγματοποιείται το ίδιο πείραμα διάλυσης, με οικονομικούς τούτη την φορά όρους και με bonus την εξόντωση του λαού και την διάλυση της κοινωνίας.

     Θα τους αφήσουμε να  ολοκληρώσουν το πείραμα, να ξαναπετύχουν;
     Οι Πόντιοι Πιλάτοι ''ένιψαν τας χείρας τους'',
     ..αλλά είναι ακόμη και για πάντα δολοφόνοι!..
πηγή

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ.   

Is Putin one of us? by Pat Buchanan.
Τρεις ώρες, 56 λεπτά και 29 δευτερόλεπτα διήρκεσε η πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του προέδρου της Ρωσίας – την οποία παρακολούθησαν άνθρωποι σε εννέα διαφορετικές ζώνες ώρας. Σε μία εκπομπή που ονομάστηκε «Απ” ευθείας γραμμή», οι Πολίτες είχαν τη δυνατότητα να θέσουν οι ίδιοι ερωτήσεις στον πρόεδρο τους - όπου όμως τα 2,5 εκατομμύρια ερωτήματα που τέθηκαν, ομαδοποιήθηκαν και επιλέχθηκαν «κατά το δοκούν».
Το θέμα που απασχόλησε τους περισσότερους Ρώσους ήταν η κρίση της Ουκρανίας – ενδεχομένως επειδή το 96% του πληθυσμού συμφωνεί με την πολιτική και το χειρισμό του προέδρου. Όπως φάνηκε, τα «ιδεολογικά δώρα», όπως η εξασφάλιση της ισχύος της χώρας, σε περίπτωση ανάγκης, ακόμη και με μία στρατιωτική επέμβαση, ενδιαφέρουν τους Ρώσους περισσότερο από την Οικονομία – η οποία δεν αναπτύσσεται, ενώ ίσως επιβραδυνθεί σαν αποτέλεσμα των κυρώσεων εκ μέρους της Δύσης.
Στα πλαίσια αυτά, ο κ. Putin απάντησε ότι, έχει εξουσιοδοτηθεί από το ρωσικό κοινοβούλιο να επέμβει στρατιωτικά στην Ουκρανία – «Ελπίζω βέβαια ότι δεν θα χρειαστεί να κάνω χρήση του συγκεκριμένου δικαιώματος μου«, συμπλήρωσε αμέσως μετά. Σηκώνοντας δε το χέρι του ψηλά, με έναν τρόπο που θα τον ζήλευε ακόμη και ο καλύτερος ηθοποιός, στο ρόλο του «ισχυρού πολιτικού άνδρα», είπε ότι,
«Οι άνθρωποι αποφασίζουν με κριτήριο τις εμπειρίες τους, κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η κυβέρνηση του Κιέβου δεν φαίνεται να το συμμερίζεται, αφού συμπεριφέρεται ανόητα και εσφαλμένα. Η διαχείριση της μεταβατικής αυτής κυβέρνησης οδηγεί τη χώρα στο γκρεμό«.
Περαιτέρω τόνισε ότι, μία κυβέρνηση πρέπει να είναι πάντοτε πιστή απέναντι στους Πολίτες της χώρας της – ενώ, αποκλειστικά και μόνο μέσω των στρατιωτικών επεμβάσεων, δεν μπορεί να αποκατασταθεί η τάξη σε ένα κράτος. «Είναι εντελώς ανόητη η κυβέρνηση του Κιέβου;«, αναρωτήθηκε με έναν εξοργισμένο τόνο.
Συνεχίζοντας ανακοίνωσε πως η Ουκρανία θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της προς τη Ρωσία, από τις εξαγωγές φυσικού αερίου – ενώ, όπως είχε τονίσει ο πρωθυπουργός λίγες ημέρες πριν (Medwedew), θα μπορούσε να εξοικονομήσει πάνω από 100 δις $, αγοράζοντας σε χαμηλότερε τιμές το φυσικό αέριο, εάν δεν δημιουργούσε προβλήματα στη Ρωσία.
Ενδιάμεσα πήρε το λόγο ένας Ρώσος επιχειρηματίας, συγκρίνοντας την επέκταση του ΝΑΤΟ, με τη δημιουργία και τη μετάσταση των καρκινικών κυττάρων. Ο κ. Putin συμφώνησε απόλυτα με τον «εκπρόσωπο» της ρωσικής ανώτερης τάξης, απειλώντας με ήρεμη φωνή: ”Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ανατολή«.
«Εκτός αυτού«, συνέχισε ο πρόεδρος, «έχει χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη προς τις Η.Π.Α. – γεγονός που δεν οφείλεται στη Ρωσία. Οι Αμερικανοί μπορούν να ενεργούν όπως θέλουν –  κάτι που έγινε φανερό στη Γιουγκοσλαβία, στο Κόσσοβο, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Εμάς όμως μας επικρίνουν, όταν αγωνιζόμαστε για να προστατεύουμε τα συμφέροντα μας«.
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής συνέντευξης φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε ο E. Snowden, ο πρώην μυστικός πράκτορας των Η.Π.Α. που μένει πλέον στη Μόσχα, ως «ο κρυφός άσος στο μανίκι του προέδρου» – αφού ρώτησε εάν η Ρωσία θα παρακολουθούσε κρυφά το διαδικτυακό ταχυδρομείο και τα τηλεφωνήματα, όπως αποκαλύφθηκε ότι έκαναν οι Η.Π.Α., σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Μετά από μία μικρή αλλά έντονη, γεμάτη σημασία σιωπή, ο κ. Putin απάντησε με έναν ανέμελο τόνο τα εξής: «Είσαστε κατάσκοπος. Εγώ εργάσθηκα στο παρελθόν για τη μυστική υπηρεσία. Ας μιλήσουμε λοιπόν ανοιχτά. Παρακολουθήσεις μπορούν βέβαια να γίνουν, αλλά μόνο εάν υπάρχει ανάλογη δικαστική απόφαση. Επομένως, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει μαζική παρακολούθηση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και των τηλεφώνων εκ μέρους μας, ούτε στη Ρωσία, ούτε πουθενά αλλού«.
Ο κ. Snowden ρώτησε επί πλέον, εάν ο Ρώσος πρόεδρος θεωρεί δίκαιη την παρακολούθηση ολόκληρων ανθρώπινων κοινωνιών, αντί ατόμων, εφόσον η τεχνολογική εξέλιξη το επιτρέπει – υπονοώντας προφανώς τις παρακολουθήσεις από τη μυστική υπηρεσία των Η.Π.Α. (NSA). Η απάντηση του κ. Putin δεν ήταν μόνο αρνητική, αφού χρησιμοποίησε την ερώτηση για να απαξιώσει τις Η.Π.Α., δείχνοντας την απέχθεια του για τις συγκεκριμένες «μεθοδεύσεις».
Ερωτηθείς σχετικά με το «όπλο του φυσικού αερίου», ο κ. Putin είπε τα εξής: «Μπορεί να σταματήσει η Ευρώπη να αγοράζει το φυσικό μας αέριο; Πιστεύω πως όχι. Φυσικά θέλει η Ευρώπη να είναι πιο ανεξάρτητη, όσον αφορά την προμήθεια της με το δικό μας φυσικό αέριο. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι ρεαλιστικό. Ποιός κόβει με τη θέληση του τη σάρκα του, για να αιμορραγεί μετά; Εξασφάλιση των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης χωρίς τη Ρωσία; Είναι αδιανόητο«.
Επρόκειτο προφανώς για μία νέα απειλή της Μόσχας, με αποδέκτη τις Βρυξέλλες – με την έννοια πως, όσον αφορά τις συνομιλίες που θα ακολουθήσουν, σχετικά με την Ουκρανία, η Ευρώπη θα πρέπει να γνωρίζει πως είναι απόλυτα εξαρτημένη ενεργειακά από τη Ρωσία. Πόσο μάλλον όταν και σε στρατιωτικό επίπεδο δεν έχει καμία δυνατότητα σύγκρουσης – ενώ δεν θα έπρεπε να στηρίζεται στις Η.Π.Α.
Στο τέλος της συνέντευξης οι τηλεθεατές μπορούσαν να θέσουν προσωπικές ερωτήσεις – μία από τις οποίες ήταν πόσες ώρες κοιμάται ο πρόεδρος, καθώς επίσης εάν σχεδιάζει να μείνει στην εξουσία για πάντα. «Έξι ώρες«, απάντησε ο κ. Putin, «Όχι«, συνέχισε χαμογελώντας, όσον αφορά την «εφ όρου ζωής» παραμονή του στην προεδρεία της χώρας.
Στο τέλος της συζήτησης, μετά από σχεδόν τέσσερις ώρες, αρκετοί παρατήρησαν πως το ποτήρι νερό, το οποίο ήταν μπροστά στον πρόεδρο, παρέμεινε γεμάτο – αφού ο κ. Putin δεν το άγγιξε καν. Όλοι συνειδητοποίησαν δε πως ένας πολιτικός ηγέτης πρέπει πριν από κάθε τι άλλο να διδάσκει τους κυβερνωμένους - με παραδείγματα και όχι με κενά λόγια, σε καμία περίπτωση με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
Ένας υπερήφανος και αξιοπρεπής λαός άλλωστε, όταν η πολιτική ηγεσία της πατρίδας του προστατεύει την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια του, δεν λιμοκτονεί – ακόμη και όταν δεν έχει χρήματα για να αγοράσει αυτά που απαραίτητα του χρειάζονται.
Αντίθετα, πεθαίνει, όταν βάλλεται η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια του – ακόμη και όταν η κυβέρνηση του, όπως ο Εφιάλτης του Καστελόριζου, εξασφαλίζει στη χώρα φθηνά δάνεια που ξεπερνούν τα 460 δις € (άρθρο).
Υστερόγραφο: Ο τρόπος, με τον οποίο χειρίζεται και «εμπαίζει» την Ευρώπη ο αναμφίβολα χαρισματικός πρόεδρος της Ρωσίας, είναι τουλάχιστον εξοργιστικός – εξαιρετικά υποτιμητικός δε τόσο για τις μεγάλες δυνάμεις της ΕΕ, όσο και για τις Η.Π.Α.
Είναι αλήθεια τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ότι, η ενεργειακή τους εξάρτηση, καθώς επίσης η στρατιωτική τους αδυναμία, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους παρεμβάσεις σε περιοχές τόσο μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας, όπως η Ουκρανία;
Δεν κατανοούν ότι χρησιμοποιούνται σαν πιόνι από τις Η.Π.Α., οι οποίες επιδιώκουν ακόμη μία φορά να εξάγουν τα οικονομικά τους προβλήματα, επιβαρύνοντας ενδεχομένως ξανά την Ευρώπη με την πληρωμή των δικών τους λογαριασμών;
Δεν συνειδητοποιούν πως οδηγούν μία ολόκληρη χώρα, την Ουκρανία δηλαδή, στο ικρίωμα, επεμβαίνοντας στα εσωτερικά της πολιτικά θέματα, χωρίς να έχουν καμία δυνατότητα να τα επιλύσουν; Πόσο ανόητη μπορεί να είναι η πολιτική ηγεσία μίας χώρας, όπως η Γερμανία, όταν προκαλεί έναν αντίπαλο που είναι αδύνατον ποτέ να νικήσει;
Η «εν ψυχρώ» δολοφονία της Κύπρου ήταν ίσως επιτυχημένη για τη Γερμανία – αφού κατάφερε να «υπεξαιρέσει» τις καταθέσεις αρκετών Ρώσων, έστω θυσιάζοντας ένα ολόκληρο νησί. Επόμενη όμως δεν πρόκειται να υπάρξει – ενώ κάποια στιγμή θα το πληρώσει ακριβά.
πηγή

Sarah Lecoeuvre και Charlotte Pons στη Le Point (Γαλλία) (μτφ. Κριστιάν)

Στα Ηνωμένα Έθνη, οι Ισραηλινοί απουσιάσαν κατά την ψηφοφορία για το ψήφισμα που καταδίκαζε την Ρωσική επέμβαση στην Κριμαία. Μια ουδετερότητα που έπληξε την Ουάσιγκτον.

Νέα προειδοποίηση καταιγίδας μεταξύ Ουάσιγκτον και Ιερουσαλήμ.
Αιτία, όχι η ειρηνευτική διαδικασία -στο χειρότερο σημείο της- αλλά το ουκρανικό ζήτημα.
Όλα ξεκίνησαν πριν λίγο περισσότερο από ένα δεκαπενθήμερο, κατά την ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ του ψηφίσματος που καταδίκαζε τη ρωσική εισβολή στην Κριμαία και στηρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας . Εξαιρετικό γεγονός: το Ισραήλ δεν ψήφισε μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εκπρόσωποί του ήταν απόντες από την αίθουσα.
Το να λέμε ότι η Ουάσιγκτον δεν το εκτίμησε καθόλου είναι κάτω από την πραγματικότητα.

Ένας πολύ μεγάλος θυμός συγκλόνισε τον Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Αυτή η οργή εκφράστηκε κυρίως στα παρασκήνια.
Και ακόμη περισσότερη επειδή στα αιτήματα διευκρινίσεων από την αμερικανική πρωτεύουσα, οι Ισραηλινοί απάντησαν υποστηρίζοντας ότι μια απεργία επηρέαζε το προσωπικό του Υπουργείου Εξωτερικών.
Ένα επιχείρημα που δεν έπεισε τη Ουάσινγκτον, η οποία κατακεραύνωσε την ισραηλινή αχαριστία «ενώπιον της αμέριστης υποστήριξης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ στον ΟΗΕ».

Χειρότερα! Στην Ουάσινγκτον, στραγγαλίστηκαν εντελώς μετά τις δηλώσεις του αρχηγού της ισραηλινής διπλωματίας, σε τηλεοπτική συνέντευξη: «Έχουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με τους Αμερικανούς και τους Ρώσους. Η εμπειρία μας με αυτά τα δύο μέρη είναι πολύ θετική …», και ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν πρόσθεσε:« Δεν βλέπω γιατί το Ισραήλ θα έπρεπε να συρθεί στην ουκρανική κρίση».

Παρά την υπενθύμιση της κυβέρνησης Ομπάμα ότι κάθε χρόνο η Ουάσιγκτον πληρώνει στο Ισραήλ τρία δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια, ενώ η Μόσχα παρέχει τακτικά όπλα στους εχθρούς του κράτους του Ισραήλ και ψηφίσει συχνά στα Ηνωμένα Έθνη εναντίον του , τίποτα δεν άλλαξε!
Πριν από 48 ώρες, ο Στρατηγός Amos Gilad, επικεφαλής του πολιτικού τμήματος του Υπουργείου Άμυνας, κτύπησε το καρφί ακόμα λίγο πιο κάτω:

«Η πολιτική του Ισραήλ έχει τα δικά της συμφέροντα ασφαλείας, και ενδέχεται να μην συμπίπτουν πάντα με εκείνα των Ηνωμένων Πολιτειών». Sic!

Ισραήλ: να μην ερεθίσουμε τη Μόσχα

Μήπως αυτό σημαίνει ότι η Ιερουσαλήμ αποφάσισε να εφαρμόσει μια νέα πολιτική εξισορρόπησης, προκειμένου να διατηρήσει τις καλές σχέσεις που διατηρεί αυτήν την περίοδο με τον Βλαντιμίρ Πούτιν;
Για έναν Ισραηλινό αξιωματούχο, ο οποίος ζήτησε ανωνυμία, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.

«Η ικανότητα να βλάψει η Ρωσία σχετικά με τα θεμελιώδη ζητήματα που μας απασχολούν, όπως το Ιράν και τη Συρία, είναι τεράστια. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ δεν θέλει να συγκρουστεί με τη Μόσχα σε ένα ζήτημα που δεν το αφορά».

Αλλά για άλλους - ηγετικές προσωπικότητες πρώτου πλάνου οι οποίες και αυτές δεν λένε το όνομά τους- η «ουδετερότητα» της κυβέρνησης Νετανιάχου θα είχε έναν επιπλέον λόγο: στην Ιερουσαλήμ, θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο οι Αμερικανοί να καταπιούν φίδια παρά να διακινδυνεύσουν να ερεθίσουν τους Ρώσους.

Προς το παρόν, ο Νετανιάχου ακύρωσε όμως τη συμμετοχή του το προσεχή Ιούνιο σε μια συναυλία στην Αγία Πετρούπολη, όπου είχε προσκληθεί προσωπικά από τον Πούτιν προς τιμήν των Ισραηλινορωσικών πολιτιστικών σχέσεων.

Αλλά, ερχόμενη από τη Μόσχα, μια επίσημη αντιπροσωπεία ήταν στο Ισραήλ τις τελευταίες ημέρες για να συζητήσει την ασφάλεια στις δημόσιες μεταφορές...

Πρέπει να θυμίσουμε ότι η σχέση μεταξύ του Ισραήλ και των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ πηγαίνουν πολύ πιο πέρα ​​από την απλή πολιτική.

Ο Άβιγκντορ Λίμπερμαν, ο επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας, κατάγεται από τη Μολδαβία.

Το δεξί του χέρι, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, Ze'ev Elkin, προέρχεται από τα ανατολικά της Ουκρανίας.

Επίσης, από την Ουκρανία, ο Yuli Edelstein, πρόεδρος της Κνεσέτ.

Η Sofa Landver, Υπουργός Ένταξης των Μεταναστών, μεγάλωσε στο Λένινγκραντ.

Μόλις πρόσφατα, μήπως δεν ήταν ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν που έλεγε:

«Μια μέρα θα έχουμε έναν ρωσόφωνο Υπουργό Άμυνας, έναν ρωσόφωνο Πρόεδρο, και ίσως σύντομα έναν ρωσόφωνο Πρωθυπουργό!».

Αυτό τα λέει όλα.
πηγή

Ενθαρρυντικά είναι τα αποτελέσματα της τετραμερούς συνάντησης που πραγματοποιήθηκε χθες το μεσημέρι στη Γενεύη της Ελβετίας, με τη συμμετοχή της Ρωσίας, των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ουκρανίας. Η διπλωματία φαίνεται πως έκανε το θαύμα της, αφού η «μαγική λέξη» που φέρνει τις αντιμαχόμενες πλευρές πιο κοντά, είναι η «αποκέντρωση», με την οποία ξεπεράστηκε ο σκόπελος της «ομποσπονδιοποίησης» της Ουκρανίας, την οποία ζητούσε η Μόσχα.
Του Ζαχαρία Μίχα
(Διευθυντής Μελετών, Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας, ΙΑΑΑ-ISDA)

Παρότι το αποτέλεσμα της συνάντησης μοιάζει με έναν λογικό και έντιμο συμβιβασμό, με στόχο να αποκλιμακωθεί η κατάσταση και να επανέλθει σταδιακά η ηρεμία, δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει, ότι πίσω από αυτή την εξέλιξη βρίσκεται η πολιτική βούληση των εμπλεκομένων μερών να καταλήξουν σε συμφωνία, αφού ήταν φανερό πως η ένταση στην περιοχή δεν μπορεί να βγάλει κάποια πλευρά απολύτως κερδισμένη.
«Στα σημεία», κερδισμένη φαίνεται να είναι η Ρωσία, παρότι εκ πρώτης όψεως δεν πέτυχε τον διακηρυγμένο ως τελικό στόχο, αυτόν της μετατροπής της Ουκρανίας σε ομοσπονδία.

Στις διεθνείς διενέξεις, όταν οι εμπλεκόμενοι επιθυμούν την προώθηση των συμφερόντων τους μέσω της διπλωματίας, χρησιμοποιώντας τη βία ή την απειλή χρήσης της ως πολιτικό «εργαλείο», εν όψει διαπραγματεύσεων υιοθετούν μαξιμαλιστικές θέσεις, που θα τους εξασφαλίσουν διαπραγματευτική ευλιξία όταν έρθει η ώρα να καθίσουν στιο τραπέζι.
Άρα, η θέση περί ομοσπονδίας, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αποδεκτή από ουκρανικής πλευράς, θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί από τη ρωσική διπλωματία για να μπορέσει να καταλήξει στη σημερινή συμβιβαστική πρόταση της «αποκέντρωσης».Ο βασικότερος λόγος που οι εμπλεκόμενες πλευρές κατέληξαν σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να ανοίγει τον δρόμο για εξομάλυνση της κατάστασης, είναι το ότι τα «όπλα» των δυο πλευρών δεν μπορούσαν να διασφαλίσουν, ότι το κόστος θα περιοριζόταν σε αποδεκτά επίπεδα.
Φυσικά, το πλεονέκτημα σε αυτές τις περιπτώσεις το έχει η πλευρά που πείθει τον αντίπαλό της, ότι έχει τη βούληση να προχωρήσει σε αποφάσεις και ενέργειες, παίρνοντας το ρίσκο που αυτές συνεπάγονται, δηλαδή να υποστεί σημαντική ζημία ως αποτέλεσμα των αντιμέτρων του αντιπάλου. Αυτή η πλευρά ήταν η Ρωσία, η οποία φαίνεται πως «έπεισε» τη Δύση, με το προηγούμενο της Κριμαίας να είναι εξαιρετικά πρόσφατο, ότι εάν αναγκαστεί, θα προχωρήσει στη λήψη στρατιωτικών μέτρων, αποδεχόμενη τις συνέπειες, καθώς αυτή θα ήταν η λιγότερο κακή επιλογή που θα είχε στη διάθεσή της.
Πρακτικά, αυτό σήμαινε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η Ουκρανία θα ακρωτηριαζόταν πολύ πιο σοβαρά (δεν θα έχανε μόνο την Κριμαία) και δεύτερον, ότι η εικόνα του Πούτιν στις ΗΠΑ, αυτή του «μη αξιόπιστου» συνομιλητή ο οποίος «άλλα λέει και στο τέλος «άλλα κάνει», όπως αυτή έχει διατυπωθεί ακόμα και από τον πρόεδρο Ομπάμα, έπαιξε ρόλο στην τελική έκβαση.
Η οικοδόμηση δηλαδή ενός «ριψοκίνδυνου» (reckless) και «μη ορθολογικού» (irrational) προφίλ, μια δηλαδή φαινομενικά «παράλογη» συμπεριφορά, οδήγησε σε άκρως λογικά και επιθυμητά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα βέβαια, μία μέρα πριν τη διπλωματική συνάντηση, ο Πούτιν αφενός τόνισε ότι αν και δεν θέλει να εισβάλλει στην ανατολική Ουκρανία, έχει εξασφαλίσει την άδεια (…) του Κοινοβουλίου για τη χρήση στρατιωτικής βίας και αφετέρου ήταν η πρώτη φορά που από τα λόγια του απουσίαζε η αναφορά σε ομοσπονδία. Είτε η διπλωματία ήδη εργαζόταν στο παρασκήνιο, είτε η Δύση έλαβε το μήνυμα που έστελνε ο Πούτιν.
Ο Ρώσος πρόεδρος έστειλε επίσης μήνυμα με το οποίο εξηγούσε στη Δύση, για ποιον λόγο δεν πρόκειται να υποχωρήσει. «Δεν σας πιστεύουμε» ήταν το μήνυμα, κι αυτό επειδή «θα ήταν παράλογο να διακινδυνεύσετε το να σταματήσει η ροή του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη».
Με τον τρόπο αυτό, η ρωσική ηγεσία «έπαιζε» με τον διχασμό του «στρατοπέδου» της Δύσης, αφού οι ευρωπαϊκές χώρες ούτε να ακούσουν δεν ήθελαν για περαιτέρω κλιμάκωση, ενώ ακόμα και οι ΗΠΑ που υποτίθεται πως πίεζαν, δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικές, από τη στιγμή που ενδεχόμενη περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης, θα σηματοδοτούσε την απώλεια πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για τις αμερικανικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη ρωσική αγορά.

Φυσικά, ενδιαφέρον θα είχε το ερώτημα τι θα συνέβαινε, εάν στο «τιμόνι» των ΗΠΑ βρισκόταν ένας πρόεδρος με τα χαρακτηριστικά του Βλαντιμίρ Πούτιν. Η μία δυνητική ερμηνεία είναι, ότι οι Ρώσοι θα είχαν ακολουθήσει άλλη στρατηγική. Η άλλη είναι, ότι η κλιμάκωση πιθανότατα θα οδηγούσε σε πολεμική σύρραξη.
Εν κατακλείδι, το επιχείρημα ότι η Ουκρανία είναι σημαντικότερη για τη Ρωσία απ’ ότι είναι για τη Δύση, μας βρίσκει σύμφωνους. Και μόνο όμως με αυτή την παραδοχή, προκύπτει το ποια πλευρά ήταν έτοιμη να θυσιάσει περισσότερα, άρα εξ ορισμού είχε περισσότερες πιθανότητες εκ προοιμίου να επικρατήσει.
Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία της Ρωσίας δεν περιορίζεται στο ζήτημα της Ουκρανίας. Έστειλε διπλό μήνυμα, προς το ΝΑΤΟ και προς του γείτονές της:
Το μήνυμα προς το ΝΑΤΟ μήνυμα είναι, ότι στη «γειτονιά» της είναι αρκετά ισχυρή ώστε να έχει πάντα το στρατιωτικό πλεονέκτημα, ότι είναι αποφασισμένη να θυσιάσει πολλά για να επιβάλλει τον σεβασμό των ζωτικών της συμφερόντων στο «εγγύς εξωτερικό» (near abroad), αφού τα αχανή της σύνορα και τα γεωγραφικά δεδομένα δεν επιτρέπουν ολιγωρίες.
Το μήνυμα στους «γείτονες» είναι, ότι επιλογή ένταξης στο ΝΑΤΟ απλά δεν υπάρχει, αφού το κόστος που θα κληθούν να καταβάλλουν θα είναι εξαιρετικά υψηλό, με τις ρωσικές μειονότητες να αποτελούν «εργαλείο» για τη ρωσική διπλωματία και – ακόμη χειρότερα – τις μυστικές υπηρεσίες. Αντιθέτως, εάν τα ρωσικά συμφέροντα γίνονται σεβαστά, η Μόσχα θα είναι πάντα έτοιμη να βοηθήσει στην επίλυση προβλημάτων. Κλασική πολιτική «καρότου και μαστιγίου» (carrot and stick policy)…

Όποια όμως και αν είναι η τελική λύση, το βασικότερο «ηθικό δίδαγμα», τουλάχιστον όσον αφορά τη περίπτωση της Ουκρανίας, είναι ότι η Μόσχα δεν θα δεχθεί ποτέ τον δυτικό προσανατολισμό της και οι ρωσόφωνοι πληθυσμοί στα ανατολικά της χώρας θα χρησιμοποιούνται πάντα για να διασφαλίζεται η ουδετερότητα, τουλάχιστον, του Κιέβου.
πηγή

Μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και επενδυτικό ενδιαφέρον έχει προκύψει για περιοχές πέραν των γνωστών του Ιονίου και νότια της Κρήτης. Έτσι μετά την προχθεσινή αποκάλυψη αναφορικά με την περιοχή μεταξύ Κυκλάδων και Κρήτης, το «defence-point.gr» προχωράει και σε μία ακόμη, επισυνάπτοντας και σχετικό χάρτη, αναφορικά με μία νέα περιοχή η οποία έχει βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέντος.
Σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες του χώρου των υδρογονανθράκων, ο κόλπος του Ορφανού και ο Θερμαϊκός είναι «γεμάτος από δομές» οι οποίες παραπέμπουν στην ύπαρξη κοιτασμάτων τα οποία αναμένουν να ερευνηθούν και να αξιοποιηθούν.
Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η εταιρία η οποία έχει εμπλακεί στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι άλλη από την ισραηλινών συμφερόντων RATIO OIL η οποία έχει στο ενεργητικό της την ανακάλυψη του πολύ μεγάλου κοιτάσματος «Λεβιάθαν» στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του Ισραήλ. Στην υπόθεση εμπλέκεται και η Energean Oil & Gas.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, από τις πρώτες εκτιμήσεις μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα, ότι μας αναμένουν περί τα 400 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου δηλαδή ποσότητα μικρότερη από αυτή του Λεβιάθαν (περί τα 650 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα) αλλά μεγαλύτερη από την έως τώρα επισήμως αποδεκτή του κυπριακού Αφροδίτη (περί τα 200 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα).
Με άλλα λόγια, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής δύναται να βρεθούν κοιτάσματα σε μέγεθος δύο φορές της σημερινής εκτίμησης για το οικόπεδο Αφροδίτη.
Οι χάρτες που δημοσιεύουμε (όπως παρουσιάστηκαν σε συνέδριο τον Νοέμβριο του 2013) καταδεικνύουν με τον πλέον επίσημο τρόπο πως το ΥΠΕΚΑ γνωρίζει και είναι έτοιμο να ανοίξει τις δύο περιοχές προς τις εταιρίες που το έχουν αιτηθεί, δηλαδή τους Ισραηλινούς και την Energean Oil & Gas.
Στο σημείο αυτό η υπόθεση αποκτά γεωπολιτικό ενδιαφέρον και φυσικά περιπλέκεται: Οι εταιρείες φαίνεται ότι έχουν ζητήσει περιοχές που εκτείνονται πέραν των έξι ναυτικών μιλίων από τις ακτές της χώρας μας, με αποτέλεσμα να αναμένονται κάποιοι για ακόμα μία φορά να διατυπώνουν δεύτερες σκέψεις αναφορικά με το θέμα που σχεδόν νομοτελειακά θα ανακύψει από τις αντιδράσεις της Τουρκίας.

Να σημειώσουμε ότι και οι δύο κόλποι, τόσο του Θερμαϊκού όσο και αυτός του Ορφανού μπορούν υπό προϋποθέσεις να θεωρηθούν «κλειστοί», έτσι ώστε να μην υπαχθούν στις διάφορες συμφωνίες, όπως αυτή του Οζάλ-Παπανδρέου για την μη διενέργεια ερευνών στο Αιγαίο. Όχι βεβαίως ότι η Τουρκία δεν θα υιοθετήσει την πλέον βολική για τις διεκδικήσεις της εκδοχή.
Για την ώρα δεν έχει δοθεί κάποια επίσημη απάντηση στο αίτημα των εταιριών για να λάβουν άδεια για έρευνες, παρά το γεγονός πως η αίτηση έχει υποβληθεί από το 2013 και αναμένει ανταπόκριση.
Είναι προφανές, ότι η συγκεκριμένη υπόθεση εμπίπτει καθαρά στον τομέα ευθύνης του υπουργείου Εξωτερικών και κάθε απόφαση προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση θα σηματοδοτήσει και τη γενικότερη στρατηγική της χώρας, αναφορικά με το ζήτημα των ερευνών και κυρίως των θαλάσσιων περιοχών και των ελληνικών δικαιωμάτων…

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε εάν η «μεταγραφή» Κασίνη στην Ελλάδα θα δημιουργήσει μία δυναμική στην χώρα, η οποία θα διέπεται από το πνεύμα που επέτρεψε στην Κύπρο να προχωρήσει στην ανάπτυξη των δικών της ενεργειακών πόρων.
πηγή
Image

Επιμέλεια Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ

Πολλά είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι η κυβέρνηση Ερντογάν κάτι σχεδιάζει στο Αιγαίο πιεζόμενη, παρά την νίκη της στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από κάποιες καταστάσεις και προβλήματα.Ισως δε να αντιδρά στις ΗΠΑ με ''εξαγωγή'' έντασης στο Αιγαιο!
Δεν είναι μόνο οι προκλήσεις που σήμερα και προχθές προκάλεσε μετά από πάρα πολλούς μήνες στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, ούτε οι προκλήσεις στην θάλασσα που αυξήθηκαν τελευταία.


Αυτό που έχουν κατά γράψει και ξένες διπλωματικές αποστολές στην Αθήνα και την Άγκυρα είναι ότι η Τουρκία έχει μεθοδικά στήσει ένα σκηνικό κλιμακούμενης έντασης με δημοσιοποιούμενες ''διαμαρτυρίες'' της ότι δήθεν ελληνικά μαχητικά ή αντιαεροπορικά συστήματα παρενοχλούν ή εγκλωβίζουν δικά της στρατιωτικά αεροσκάφη - κρύβοντας φυσικά πως όταν συμβαίνει πρόκειται για μια διαδικασία αναγνώρισης /αναχαίτισης ''άγνωστου ίχνους'' σε περιοχές που η Ελλάδα έχει δικαιοδοσία ή κυριαρχία.Στήνει δηλαδή όλο και πιο συστηματικά ένα σκηνικό έντασης με ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα...

Η ''δοκιμή αντίδρασης''

Ο ''ιστος'' που στήνει είναι περίτεχνος, εκτιμούν αναλυτές, και περιλαμβάνει πολλά: Όπως αυτό που συνέβη με τις αερομαχίες που προκάλεσαν προχθές 4 οπλισμένα αεροσκάφη της στο Βόρειο Αιγαίο ( Λήμνος και Σαμοθράκη)  όταν αντέδρασαν νευρικά στην αναχαίτιση- για να δείξουν, κατά μια εκτίμηση, την ενόχλησή της επειδή ο Αμερικανός Αεροπορικός Ακόλουθος επισκέφθηκε την βάση στην Λήμνο και διανυκτέρευσε μάλιστα στο νησί. (Μια άλλη,πιο ''επιχειρησιακή'' εκτίμηση είναι ότι οι Τούρκοι ήθελαν με τον συγκεκριμένο σχηματισμό και την πτήση να κάνουν ''δοκιμή αντίδρασης'').

Πως βάζει τα ...θεμέλια μιας προβοκάτσιας

Έτσι το Αρχηγείο του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου γνωστοποίησε - όπως αναφέρεται σε είδηση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του NTV και μεταδόθηκε από το ίδιο κανάλι σήμερα - πως τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη παρενοχλήθηκαν επί 19 λεπτά στη θάλασσα του Αιγαίου από ελληνικά αεροσκάφη.
Μάλιστα η Κρατική Τουρκική Τηλεόραση με σχόλιό της σπεύδει να επιβεβαιώσει ότι κάτι ...στήνεται στο Αιγαίο, αφού σημειώνει για το θέμα ότι: <<Το κλείδωμα (σ.σ. εγκλωβισμός) ενός πολεμικού αεροσκάφους στο ραντάρ ενός άλλου θεωρείται εντελώς εχθρική συμπεριφορά.Είναι αναπόφευκτο -αναφέρει βάζοντας τα ...θεμέλια μιας προβοκάτσιας- ένα "θερμό επεισόδιο" σε περίπτωση που ληφθεί σοβαρά υπόψη αυτή η απειλή>>.

Και η γνωστή ''καραμέλα'' περί δήθεν καταρρίψεως τουρκικού F-16.


Και για να ''δέσει'' το ΄όλο σκηνικό που πάνε να στήσουν προφανώς με ...προβοκάτσια, η κρατική τηλεόραση προσθέτει την γνωστή ''καραμέλα'' περί δήθεν καταρρίψεως τουρκικού F-16 από ελληνικό Mirage 2000 το 1996:<<Σε μια παρόμοια ένταση που σημειώθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1996, ελληνικό Mirage 2000 είχε πλήξει τουρκικό διθέσιο F-16D στα ανατολικά της Χίου με αποτέλεσμα να πέσει μάρτυρας ο ένας από τους δυο Τούρκους πιλότους>>...(Η Ελλάδα πάντως δια των Υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας κ.κ. Βενιζέλου και Αβραμόπουλου αναφέρθηκε σε πτώση αεροσκάφους , ενώ προσφέρθηκε να βοηθήσει τις έρευνες για τον εντοπισμό των συντριμμιών έστω και 18 χρόνια μετά...

Το <<λάθος>>με τα Φάντομ...

Στην ανακοίνωση του Αρχηγείου του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας αναφέρθηκαν συγκεκριμένα τα εξής :

«Σε αεροσκάφη μας F-4 και F-16 που εκτελούσαν εκπαιδευτική πτήση στο διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου έγινε παρενόχληση επί 19 λεπτά με εγκλωβισμό ραντάρ από ελληνικά F-16».

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε πως οι Τούρκοι στην ανακοίνωσή τους έχουν ένα (σκόπιμο;) ''λαθάκι'' : Ενώ και τα 4 αεροσκάφη τους ήταν F-16 όπως μας διαβεβαίωσε αρμόδια πηγή του ΓΕΕΘΑ , στην τουρκική ανακοίνωση τα δυο αναφέρονται - όπως είδατε- ως Φάντομ (F-4) .
<< Ας λένε>>,ειπώθηκε χαρακτηριστικά.<<Ήταν όλα F-16>>.

Η ενημέρωση ΗΠΑ ,ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ


Στρατιωτική πηγή που γνωρίζει άριστα το διεθνές σκέλος των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο και την όποια συνάρτησή τους είτε με εσωτερικά προβλήματα της Άγκυρας είτε με προσπάθεια εκβιασμού της Ελλάδας ή και της Δύσης ( ΗΠΑ, ΝΑΤΟ,ΕΕ, κ.ο.κ. )με ''εξαγωγή'' έντασης στο Αιγαίο ή αλλού, ανέφερε ότι << αυτοί που πρέπει να ενημερώνονται θεσμικά για οποιαδήποτε αύξηση της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας, ενημερώνονται πάραυτα>>.

''Ψαλιδι'' στις αερομαχίες λόγω κρίσης φαντάζονται οι Τούρκοι

Να σημειωθεί ακόμα ότι χθες στην ιστοσελίδα της Hurriyet Daily News και με τίτλο «Τούρκικα και ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη σε πρώτη αερομαχία μετά από 27 μήνες», καταχωρίζεται ανταπόκριση από την Αθήνα όπου αναφέρονται τα της εμπλοκής σε αερομαχία σε Λήμνο και Σαμοθράκη, για πρώτη φορά από τον Ιανουάριο του 2012.Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Τούρκοι αποδίδουν τη σημαντική μείωση των αερομαχιών (ουσιαστικά τις μη εμπλοκές για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα) στην οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα.Κάτι που έχουν υποστηρίξει ξανά- για εσωτερική κατανάλωση.

Ωστόσο σύμφωνα με ελληνικές πηγές από την πλευρά της Πολεμικής Αεροπορίας , δεν έχει αλλάξει τίποτα και οι αναγνωρίσεις /αναχαιτίσεις γίνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο - απλώς,λένε, οι Τούρκοι δεν αντιδρούν στην διαδικασία και έτσι δεν υπήρχαν εμπλοκές. Μάλιστα εδώ και λίγο καιρό,όπως έχει αποκαλύψει το OnAlert, τα ελληνικά μαχητικά αναχαιτίζουν κανονικά και τα στρατιωτικά αεροσκάφη αναγνώρισης ( και ηλεκτρονικού πολέμου CN-235) αλλά και πιο πρόσφατα και τα ελικόπτερα που απονηώνονται από πλοία και κάνουν ασκήσεις.

Αντιδρούν στις ΗΠΑ με ''εξαγωγή'' έντασης στο Αιγαιο;

Κατά ορισμένες πηγές οι Τούρκοι είχαν ''μαζευτεί'' και δεν αντιδρούσαν στις αναχαιτίσεις μετά από συστάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ- κάτι που μπορεί να είχε επιχειρηθεί και προς την ελληνική πλευρά.
Τώρα από πολλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι θέλουν να ''αντιδράσουν'' στο στρεσάρισμα που τους κάνουν οι ΗΠΑ για την τακτική τους στο Συριακό (χημικά,ροή όπλων κλπ) στο ιρανικό και άλλα θέματα της Μέσης Ανατολής, όπως και σε εξοπλιστικά ( αντιαεροπορικά Κίνα) και προσπαθούν να ''εξάγουν'' πρόβλημα στο Αιγαιο.

Ας τα βλέπουν αυτά και οι σύμμαχοι...
πηγή

Νίκου Χειλαδάκη

Τον συγκλονιστικό πραγματικά ισχυρισμό ότι κάπου μέσα στον χώρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης κρύβεται μέχρι σήμερα ο Τίμιος Σταυρός του Ιησού Χριστού, παραθέτει ο πολύ γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος της εφημερίδας, Sabah, Hıncal Uluç, επικαλούμενος τις πολυετείς και εντατικές έρευνες του επίσης πολύ γνωστού Τούρκου ιστορικού, Radi Dikici από την Σαμψούντα του Πόντου.

Σύμφωνα με τον Radi Dikici, ο οποίος σημειωτέων θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Τούρκους βυζαντινολόγους, (για όσους δεν το ξέρουν υπάρχουν και.. τέτοιοι στην Τουρκία) και ο καλύτερος σε θέματα βυζαντινών ερευνών ενώ έχει γράψει σωρεία βιβλίων σχετικά με το Βυζάντιο και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (όπως, «Bizans İmparatorluğu Tarihi», δηλαδή, «Ιστορία Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», «Şu Bizim Bizans», δηλαδή, «Αυτό το Δικό μας Βυζάντιο»), το μεγαλύτερο τμήμα του Τίμιου Σταυρού μεταφέρθηκε από την Αγία Ελένη στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκε κάπου μέσα στον χώρο του ναού της Αγίας Σοφίας. Οι μαρτυρίες, όπως υποστηρίζει ο Τούρκος ιστορικός, αναφέρουν ότι το μέρος όπου βρίσκονταν ο Σταυρός ήταν γνωστός και φανερός μέχρι το 1024 όταν οι Σταυροφόροι κατάλαβαν την Κωνσταντινούπολη και επιδοθήκαν στις γνωστές τους λεηλασίες των ελληνορθόδοξων ναών και των μοναστηριών. Τότε κάποιοι βυζαντινοί αξιωματούχοι μαζί με κάποιους ιερείς του ναού πρόλαβαν και άρπαξαν τον Τίμιο Σταυρό για να μην τον βρουν οι Σταυροφόροι και τον έκρυψαν σε κάποιο μυστικό μέρος μέσα την Αγία Σοφία γιατί αν τον έβγαζαν έξω θα τους αντιλαμβάνονταν οι κατακτητές. Πέρασαν χρόνια μετά την καταστροφή της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους και αυτοί που είχαν κρύψει τον Τίμιο Σταυρό ή πέθαναν ή χάθηκαν σε άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας ενώ η Πόλη στέναζε κάτω από τον λατινικό ζυγό. Έτσι το μεγάλο αυτό μυστικό χάθηκε δια μέσω των αιώνων και σήμερα παραμένει το μεγάλο αίνιγμα της ιεράς κρύπτης του Τιμίου Σταυρού η οποία, σύμφωνα με τον Τούρκο ιστορικό και βυζαντινολόγο, πρέπει να βρίσκεται κάπου μέσα στο εσωτερικό της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης. Ο δημοσιογράφος της Sabah που ασχολήθηκε με το μεγάλο αυτό θέμα, παραθέτει και την συγκλονιστική ιστορία της αποκάλυψης του Τιμίου Σταυρού από την αυτοκράτειρα Ελένη με την βοήθεια, όπως αναφέρει, του τότε αρχιτέκτονα, μηχανικού και μαθηματικού, ελληνικής καταγωγής, Ερμογένη, που εργάστηκε κάτω από τις θεόπνευστες εντολές της αυτοκράτειρας για να φέρει στο φως τον Σταυρό του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και να κτιστεί στο μέρος εκείνο ο μεγαλοπρεπής τότε ναός της Σταυρώσεως του Σωτήρος.

Οι ιστορικές πληροφορίες συμφωνούν ότι μεγάλο τμήμα του Τιμίου Σταυρού τον μετέφερε η αγία Ελένη από τα Ιεροσόλυμα στην Κωνσταντινούπολη. Όπως αναφέρεται, η Αγία Ελένη επιθυμούσε να βρει τους Τόπους όπου μαρτύρησε ο Κύριος. Αφού εξασφάλισε τη σχετική άδεια και οικονομική βοήθεια από τον γιό της, Μ. Κωνσταντίνο, έφθασε στα Ιεροσόλυμα το 326 μ.Χ. Πρώτη φροντίδα της ήταν να βρει τον τάφο του Χριστού. Τα οράματά της την οδήγησαν στον ναό της Αφροδίτης που είχαν κτίσει οι ειδωλολάτρες στο σημείο που είχε σταυρωθεί ο Ιησούς Χριστός. Αφού κατεδάφισε τον ναό της Αφροδίτης, ανέσκαψε το χώρο όπου και βρήκε τον τάφο του Χριστού και εκεί κοντά και σε αρκετό βάθος βρήκε και τους τρεις Σταυρούς. Βρέθηκε επίσης και η επιγραφή η οποία ήταν κρεμασμένη πάνω στον Σταυρό του Χριστού, αλλά είχε αποκολληθεί και έτσι δεν γνώριζαν ποιός εκ των τριών ήταν ο Σταυρός του Σωτήρος. Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος έφερε τους Σταυρούς και τους εναπόθεσε διαδοχικά πάνω σε μια νεκρά γυναίκα. Ο πρώτος και ο δεύτερος δεν έδειξαν τίποτα. Όταν όμως τοποθετήθηκε και ο τρίτος Σταυρός πάνω στην νεκρά γυναίκα εκείνη αμέσως αναστήθηκε και σηκώθηκε όρθια. Μ’ αυτόν τον τρόπο ξεχώρισαν τον Τίμιο Σταυρό.

Η Αγία Ελένη διεχώρισε τον Τίμιον Σταυρόν και το μεν ένα αφού το τοποθέτησε σε ασημένια θήκη το άφησε στα Ιεροσόλυμα, το δε άλλο μαζί με τους ήλους, δηλαδή τα καρφιά, το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Όπως αναφέρεται, η Αγία Ελένη, κομίζοντας το υπερπολύτιμο εύρημα, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 327. Ο αυτοκράτορας γιος της Κωνσταντίνος, οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι, οι διάκονοι και όλος ο λαός υποδέχτηκαν τον Τίμιο Σταυρό με ευλάβεια και δάκρυα χαράς. Ο επίσκοπος Μακάριος τον έθεσε στη διάθεση των χριστιανών για προσκύνηση. Το γεγονός αυτό μας το διασώζουν ο Ιεροσολύμων Άγιος Κύριλλος, που έζησε το 340-386 μ.Χ. και μάλιστα σε μια από τις κατηχήσεις του και συγκεκριμένα στην ΙΓ΄, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ελέγχει με ούτος ο Γολγοθας, ου νυν πλησίον πάντες πάρεσμεν, ελέγχει με του Σταυρου το ξύλον το κατά μικρόν εντευθεν πάση τη οικουμένη διαδοθέν». Δηλαδή, «με ελέγχει ο Γολγοθάς στον οποίο βρισκόμαστε όλοι κοντά. Με ελέγχει το ξύλο του Σταυρού, το οποίο απ’ εδώ διαδόθηκε σ’ όλη την οικουμένη». Το ίδιο γεγονός μας το διασώζουν και ο ιστορικός Σωκράτης, (σύγχρονος και αυτός της εποχής εκείνης), στην εκκλησιαστική του ιστορία στο α΄ βιβλίο του ΚΕΦ. ιζ΄ και ο Θεοδώρητος στην δική του εκκλησιαστική ιστορία.

Άλλο ένα σημείο των καιρών για την ανάσταση της Ελληνορθόδοξης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
πηγή
Τουρκία και Ερντογάν: Πέραν των  ψευδαισθήσεων

Αφεντούλη Θ. Λαγγίδη

Στο άρθρο που δημοσιεύθηκε προ ημερών, σταθήκαμε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο τα αποτελέσματα των τουρκικών εκλογών της 31ης Μαρτίου, αποτελούν και ένα είδος προκρίματος για την εκλογή Προέδρου στην γειτονική χώρα τον προσεχή Αύγουστο.

Το ζήτημα αυτό απασχολεί την πλειοψηφία των αναλυτών στην Τουρκία, κάτι καθ’ όλα κατανοητό, αφ’ ής στιγμής συνδέεται στενά με το βασικό διακύβευμα, το οποίο είναι η ίδια η υπόσταση των δημοκρατικών θεσμών, οι βασικές ελευθερίες και τα συλλογικά και ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα αυτή. Οι υπερεξουσίες δε, που αποκτά η γνωστή μας Μ.Ι.Τ. (τουρκική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) –η οποία μάλιστα αποκτά και νέες δραματικά αναβαθμισμένες εγκαταστάσεις ευρέως φάσματος παρακολούθησης, στο Gölbaşı – δικαιολογούν απόλυτα τον χαρακτηρισμό της ως «κράτος εν κράτει», ως μια παντοδύναμη πλέον Teşkillat –ı- Mahsusa στα χέρια ενός νέου Σουλτάνου.

Και ενώ είναι λογικό και αναμενόμενο, η «Προεδρολογία» να απασχολεί την καθημερινότητα του μέσου Τούρκου, στην ελληνική περίπτωση, καθίσταται αποπροσανατολιστική στην καλύτερη περίπτωση, καταστροφική στην χειρότερη. Για μια ακόμη φορά, κάποιοι έλληνες αναλυτές –εκόντες; Άκοντες;- δημιουργούν ευφάνταστα σενάρια που έχουν μια δική τους εσωτερική λογική και συνέχεια, αλλά που αφετηριακά λανθάνουν, προβάλλοντας μια καθ’ όλα στρεβλή «κατοπτρική εικόνα» (mirror image) αυτού που θέλουμε να είναι, σε αυτό που είναι πραγματικά. Αξίζει να σταθούμε πολύ λίγο σε αυτή την λογική-η οποία βεβαίως και θεμελιώνεται στην αντίληψη του αδρανούς, παθητικού και παραδεδομένου παρατηρητή-:

Αν –λένε τα σενάρια- ο Ερντογάν μεταπηδήσει στην Προεδρία, τότε μπορούμε να αγαλλιάσουμε ομοθυμαδόν, αφού στην Πρωθυπουργία θα επανέλθει ο «συνετός» Α. Γκιούλ, ο οποίος –σε μια γραμμική λογική- θα καταπολεμήσει τόσο τον ακραίο Ισλαμισμό (βλ. Γκιουλέν) , όσο και τις οποίες φιλοδοξίες του Στρατεύματος να επανακάμψει.

Πολύ καλό για να είναι αληθινό; Ναι, αλλά έτσι είναι, γιατί έτσι νομίζουμε ότι είναι, εδώ στην χώρα όπου ο καθείς ζει τον μύθο του. (Live your Myth in Greece, όπως έλεγε και το πάλαι ποτέ διαφημιστικό σποτ).

Στο ενδιάμεσο και με την πεζή πραγματικότητα να «δαγκώνει» κυριολεκτικά, το «καθυποταγμένο» τουρκικό Στράτευμα, κερδίζει σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα πλέον, όσα ίσως δεν διανοούνταν να εξασφαλίσει και κατά την περίοδο της παντοδυναμίας του: η Τουρκία –σύμφωνα με στοιχεία του S.I.P.R.I. (Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης Στοκχόλμης) βρίσκεται πλέον στην 14η θέση παγκοσμίως όσον αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες, με περίπου 20 δις. $ για το 2013, ενώ από την άλλη πλευρά, το καθεστώς Ερντογάν «ερωτοτροπεί» ασύστολα πλέον με τους στρατιωτικούς, απελευθερώνοντας σταδιακά την φυλακισμένη ηγεσία (βλ. τηλεφωνική συνομιλία Ερντογάν-Μπασμπούγ μετά την αποφυλάκιση του τελευταίου), και κατονομάζοντας τον κοινό εχθρό στη μορφή του «παράλληλου κράτους-συστήματος» (ήγουν Γκιουλέν).

Πάντοτε σύμφωνα με τα παραπάνω σενάρια –κοινός τόπος των οποίων διαχρονικά παραμένει η εναγώνια , και φρούδα στην ουσία της, προσπάθεια να βρεθεί ο «ιδανικός» για τα ελληνικά συμφέροντα τούρκος ηγέτης- στην πορεία προς τις Προεδρικές εκλογές, ο «κακός» πλέον Ερντογάν, πιθανότατα να αναζητήσει περαιτέρω ενίσχυση της δυναμικής του, μέσω επιλεγμένων δυνητικών κρίσεων στα Ελληνοτουρκικά –και βεβαίως και στο Κυπριακό- «ευκαιρία» που η «συνετή» ελληνική εξωτερική πολιτική, πρέπει με κάθε κόστος να του στερήσει.

Τι κι αν οι περισσότεροι ξένοι αναλυτές πλέον, συμφωνούν στο ότι αν πρέπει να αναζητήσουμε την μόνη περίπτωση «επιτυχημένης» εφαρμογής της πολυδιαφημισμένης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής μηδενικών προβλημάτων, αυτή εντοπίζεται αποκλειστικά στα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων .

Νομίζουμε ότι η απαρίθμηση των «επιτυχημένων» κινήσεων της Ελλάδας –και της Κύπρου στις σχέσεις με την γείτονα, δεν προσιδιάζει στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας, αφού θα μετέτρεπε την κατάνυξη και την περισυλλογή σε οδύνη και απέραντη απελπισία για την Ελληνική εξωτερική πολιτική, για την οποία καμία Ανάσταση δεν προβλέπεται, στο ορατό τουλάχιστον μέλλον.

Καταλήγει ίσως κοινοτυπία και βερμπαλισμός ακόμη , το να σημειώσουμε, ότι η οικονομική κρίση την οποία διέρχεται η Ελλάδα (όντας σε απομόνωση 6 ετών από το παγκόσμιο οικονομικό και όχι μόνο γίγνεσθαι) δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως άλλοθι, έναντι μιας δομικής αδυναμίας σύλληψης και διαμόρφωσης εύρωστης και συμπαγούς εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, αλλά ως μια ευκαιρία για περίσκεψη και αυτοκριτική για τα λάθη της πλευράς μας , που συνέβαλλαν τα μάλλα στην σημερινή συγκυρία στην οποία η γείτων εμφανίζεται ως έχουσα εξωπραγματικές διαστάσεις.

Ο Αφεντούλης Θ. Λαγγίδης είναι Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής Έρευνας Κέντρο Ανατολικών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

πηγή
David Ignatius: Η Ουκρανία πιό σημαντική για τη Ρωσία παρά για τη Δύση



Στην μεσοπρόθεσμη συνολική αποδυνάμωση της Ρωσίας, εάν συνεχίσει την επιθετική της πολιτική προς την Ουκρανία, προσβλέπει ο Πρόεδρος Ομπάμα, σύμφωνα με άρθρο γνώμης του David Ignatius στην WASHINGTON POST με τίτλο «The cost of Putin’s adventurism in Ukraine», σημειώνοντας παράλληλα ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος διαβλέπει στην ουκρανική κρίση μια ασυμμετρία συμφερόντων, καθώς το μέλλον της Ουκρανίας σημαίνει περισσότερα για την Ρωσία του Βλαδιμίρ Πούτιν από ό,τι για τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη.

Ο Πούτιν, όπως επισημαίνεται, εκμεταλλεύτηκε αυτή την ανισορροπία προσαρτώντας την Κριμαία και υποκινώντας τις εξεγέρσεις στην αν. Ουκρανία, ως πρελούδιο ίσως της επέμβασης. Από την άλλη πλευρά όμως ο Πρόεδρος Ομπάμα δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην διατήρηση της -βασιζόμενης σε κανόνες- διεθνούς τάξης, γεγονός που αναμένεται να δημιουργήσει προβλήματα στον Πούτιν. Εάν δεν κινηθεί άμεσα προς την κατεύθυνση αποκλιμάκωσης της κρίσης οι μακροπρόθεσμες συνέπιες θα είναι σοβαρές, προκαλώντας την αντίδραση της Γερμανίας, ακόμη και της Κίνας.

Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο τρεις είναι οι επιλογές που εξετάζει ο Πρόεδρος Πούτιν για την Ουκρανία. Η πρώτη αποσκοπεί στη δημιουργία μιας ομοσπονδοποιημένης Ουκρανίας, κάτι που δείχνει να εξετάζει και η παρούσα ουκρανική κυβέρνηση, όπου το σχέδιο αποκέντρωσης θα παρέχει ικανή δύναμη στις ρωσόφωνες περιοχές, με την άσκηση βέτο στην πολιτική της Ουκρανίας. Η δεύτερη αποσκοπεί στην προσάρτηση της αν. Ουκρανίας, κατά το πρότυπο της Κριμαίας, και τέλος ως τρίτη θεωρείται μια ενδεχόμενη επέμβαση στην Ουκρανία, υπό το πρόσχημα του εμφυλίου πολέμου. Αναλυτές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών θεωρούν ότι οι Ρώσοι θα είχαν προ πολλού εισβάλλει στην Ουκρανία εάν δεν υπήρχε η απειλή σοβαρών κυρώσεων. Ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ωστόσο ότι ο Πούτιν δεν πρόκειται να εισβάλει στην Ουκρανία, προκρίνοντας την υπονόμευσή της μέσω παραστρατιωτικών δράσεων και έως ότου γίνουν αποδεκτά τα αιτήματά του.

Οι επικριτές του Προέδρου Ομπάμα τον κατηγορούν ότι είναι έτοιμος να αποδεχτεί την «φιλανδοποίηση» της Ουκρανίας, όπου η ένταξή της στην ΕΕ θα αποτελεί μακρινή προοπτική, ενώ θα αποκλειστεί η ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να είναι ευνοϊκή για τους Ευρωπαίους, οι οποίοι είχαν τεράστια προβλήματα κατά την ενσωμάτωση των 28 κ-μ της ΕΕ και δεν επιθυμούν έναν νέο «πονοκέφαλο». Όπως και ο Ομπάμα οι Ευρωπαίοι υποσχέθηκαν πολλά, αλλά λίγα έπραξαν κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν επιθυμεί να καταστήσει την Ουκρανία, έναν πόλεμο μέσω αντιπροσώπων (proxy war) με τη Ρωσία. Γι’ αυτό το λόγο αρνείται να παράσχει όπλα στους Ουκρανούς. Ο Λευκός Οίκος θεωρεί ότι ο εξοπλισμός των Ουκρανών την ύστατη στιγμή θα προκαλούσε την ρωσική επέμβαση χωρίς να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Οι ΗΠΑ παρέχουν στο Κίεβο περιορισμένη στήριξη στον τομέα των πληροφοριών, αλλά τίποτα που να διαταράσσει τις ισορροπίες.

Η στρατηγική του Ομπάμα είναι να τιμωρήσει μακροπρόθεσμα τον Πούτιν. Εάν ο Ρώσος ηγέτης δεν κινηθεί γρήγορα για την αποκλιμάκωση της κρίσης οι ΗΠΑ θα προωθήσουν μέτρα με στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας τα αμέσως επόμενα χρόνια. Στα μέτρα αυτά αναμένεται ότι θα περιληφθούν κυρώσεις για την ρωσική ενέργεια και τις εξαγωγές όπλων, ανάπτυξη αμερικανο-νατοϊκών στρατευμάτων στις Βαλτικές Χώρες και επιθετικές κινήσεις για την μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Η αποστολή του Ομπάμα είναι τώρα να πείσει συμμάχους και αντιπάλους ότι είναι έτοιμος να υπερασπισθεί την διατήρηση της διεθνούς τάξης.

http://www.washingtonpost.com/opinions/david-ignatius-the-cost-of-putins-adventurism-in-ukraine/2014/04/15/f31efed0-c4ce-11e3-b195-dd0c1174052c_story.html?hpid=z2
πηγή

Κι όμως, οι Τούρκοι στρατηγοί δεν έχουν τελειώσει, επειδή έτσι το αποφάσισε ο Ερντογάν, ο οποίος προσφάτως τους θυμήθηκε, αναζητώντας απελπισμένα συμμάχους για να αντιμετωπήσει τη μετωπική επίθεση που δέχεται από τον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.
Το πολύ ενδιαφέρον σχόλιο-ανάλυση των Aliza Marcus και Halil Karaveli, με τίτλο «Τουρκία: Επιστροφή των στρατηγών» (Turkey: Return of the Generals), δημοσιεύθηκε στην καταξιωμένη αμερικανική επιθεώρηση «The National Interest» (το εθνικό συμφέρον), στις 13 Απριλίου και όσοι επιθυμούν το πρωτότυπο, μπορούν να το διαβάσουν στην ακόλουθη διεύθυνση: http://nationalinterest.org/commentary/turkey-return-the-generals-10234?page=1
Απόδοση άρθρου: Παντελής Καρύκας
Πριν λίγες εβδομάδες το τουρκικό συνταγματικό δικαστήριο ακύρωσε την ποινή των ισοβίων δεσμών που είχε επιβληθεί στον πρώην αρχηγό του τουρκικού γενικού Επιτελείου, στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ, ο οποίος και απελευθερώθηκε, τελικά, στις 7 Μαρτίου. Ο ίδιος ο Ερντογάν του τηλεφώνησε για να τον συγχαρεί, λέγοντας ότι ελπίζει να δει σύντομα και τους λοιπούς καταδικασμένους για την υπόθεση «Βαριοπούλα» στρατιωτικούς, ελεύθερους.
Ο ίδιος άλλωστε ο Ερντογάν είχε φροντίσει να καταργήσει το ειδικό δικαστήριο που είχε συσταθεί ακριβώς για να δικάσει τους συνωμότες στρατιωτικούς. Κατόπιν όμως των ανωτέρω εξελίξεων αναμένετε η σύντομη απελευθέρωση και τω περισσοτέρων φυλακισθέντων στρατιωτικών.

Το βράδυ, μετά την εκλογική του επιτυχία, στις 30 Μαρτίου, ο Ερντογάν, δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει την διείσδυση οπαδών του Γκιουλέν σε σημαντικές θέσεις. Και όντως φαίνεται ότι οπαδοί του Γκιουλέν έχουν διεισδύσει σε υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, επηρεάζοντας αρνητικά ακόμα και τις συνομιλίες μεταξύ τουρκικής κυβέρνησης και ΡΚΚ. Ο αρχηγός της ΜΙΤ Χικάν Φιντάν είχε κληθεί, τον Φεβρουάριου του 2012, από τον εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης, οπαδό της κίνησης Γκιουλέν, σε ανάκριση σχετικά με τις επαφές της κυβέρνησης με το ΡΚΚ.
Κατόπιν οι συνομιλίες τουρκικής κυβέρνησης ΡΚΚ κατέρρευσαν, λόγω των σκανδάλων που ξεσπούσαν το ένα μετά το άλλο. Ο Ερντογάν πίστεψε ότι θα μπορούσε να εμπιστευτεί τους στρατιωτικούς. Αυτό ήταν το λάθος του.
Οι στρατιωτικοί έχουν πολλούς λόγους να σταθούν στο πλευρό του Ερντογάν, κατηγορώντας τον Γκιουλέν ως υπεύθυνο για τις δίκες και τις καταδίκες στρατιωτικών, με κατασκευασμένα στοιχεία. Ο ίδιος ο Μπασμπούγ, μετά την απελευθέρωσή του, στην πρώτη του συνέντευξη, είπε ότι αυτό που προέχει στην Τουρκία είναι η αδρανοποίηση του κινήματος του Γκιουλέν. «Αν υπάρχει διαφθορά πρέπει να καταπολεμηθεί. Όμως η προσπάθεια ανατροπής μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, με εξωκοινοβουλευτικές διαδικασίες συνιστά πραξικόπημα», είπε ο Τούρκος στρατηγός, παρέχοντας απόλυτη κάλυψη στον Ερντογάν.
Η τουρκική στρατιωτική ηγεσία είναι οργισμένη για το πλήγμα που καταφέρθηκε κατά της «τιμής και του ηθικού του στρατού», ανησυχεί, δε, πραγματικά για την εξάπλωση της επιρροής του Γκιουλέν στις τάξεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Η πρόσφατη διαρροή της συζήτησης στο γραφείο του Νταβούτογλου για την Συρία, τρόμαξε την τουρκική στρατιωτική ηγεσία, καθιστώντας φανερό ότι πουθενά δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.
Έτσι είναι πλέον φανερό ότι οι ένοπλες δυνάμεις συμμαχούν με τον Ερντογάν κατά του Γκιουλέν. Η συμμαχία αυτή είναι ο μόνος τρόπος για τους στρατιωτικούς να ανακτήσουν την χαμένη τους ισχύ στο τουρκικό πολιτικό οικοδόμημα και ίσως να εκδικηθούν αυτούς που τους έσυραν στις φυλακές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι στρατιωτικοί θα παραμένουν αιωνίως στο πλευρό του Ερντογάν. Η στήριξη των στρατιωτικών μπορεί να ενισχύσει, αυτή την στιγμή, τον Ερντογάν, αλλά πιθανότατα, θα αποτελέσει νέα πρόκληση για αυτόν στο μέλλον.

Η τουρκική ιστορία διδάσκει ότι ο στρατός πάντοτε θριαμβεύει. Ακόμα και μετά την σφαγή των γενιτσάρων, το 1826, των γενιτσάρων που ανεβοκατέβαζαν σουλτάνους στον θρόνο, κατά το δοκούν, ο πολιτικός ρόλος του στρατού στην Τουρκία, δεν εξαλείφτηκε ποτέ. Και στην Τουρκία κάνεις δεν πρέπει να τα βάζει με την παράδοση.
πηγή



Οι παράμετροι και τα «αγκάθια». Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα και τι η Ρωσία…

του Κίμωνα Γεωργακάκη

Γιατί:
  • Γιατί έχουν κοινό γεωστρατηγικό αντίπαλο, την Τουρκία που επιθυμεί την πρωτοκαθεδρία σε Μαύρη Θάλασσα και Αιγαίο και πιέζει με «μειονότητες» τόσο σε Θράκη όσο και σε Κριμαία. 
  • Γιατί η Ευρώπη εξαρτάται ενεργειακά από το ρωσικό φυσικό αέριο. 
  • Γιατί οι Ρώσοι «ψάχνονται» στο να επενδύσουν και όχι στο να βουτήξουν, όπως άλλοι. 
  • Γιατί η Ρωσία θεωρεί ότι το Αιγαίο πρέπει να παραμείνει ελληνική θάλασσα, καθώς βλέπει στην ομόδοξη χώρα το τελευταίο αποκούμπι της στον δρόμο προς την Αν. Μεσόγειο. 
  • Γιατί ανώτατοι αξιωματούχοι της Μόσχας έχουν επισκεφθεί την Αθήνα, φανερώνοντας την πρόθεση των Ρώσων για εμβάθυνση των σχέσεων με την Ελλάδα. 
  • Γιατί ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι οικουμενικός και αυτό στην πολιτική μεταφράζεται: «Δεν ανήκουμε μόνο στην Δύση». 
  • Γιατί οι πολυδιάστατες συμμαχίες αποφέρουν καλό παζάρεμα στις ιδιωτικοποιήσεις και όχι μονόπλευρο ξεπούλημα. 

Πως:
  • Μέσω Βερολίνου: Η Γερμανία διατηρεί, θέλει δεν θέλει, ζωτικής σημασίας για την γερμανική οικονομία συμφωνίες με την Μόσχα. Εκτός από τους προκατόχους της Μέρκελ, μια σειρά από ισχυρούς Γερμανούς επιχειρηματίες υποστηρίζουν την Ρωσία, από το αφεντικό της Siemens μέχρι τον γενικό διευθυντή της Adidas. Αφού οι Γερμανοί είναι που είναι εδώ, ας αξιοποιήσουν την παρουσία τους στα πλαίσια μιας πιθανής διαδρομής: Αθήνα – Βερολίνο – Μόσχα, διότι σε έναν πολυκεντρικό κόσμο δεν μπορεί να «παίζει μπάλα» μόνο ένας. 
  • Μέσω Πεκίνου: Οι Κινέζοι έχουν εισχωρήσει επενδυτικά στην Ελλάδα από την μία και έχουν συνάψει ενεργειακού και στρατιωτικού περιεχομένου συμφωνίες με την Ρωσία από την άλλη. Μπορούν να λειτουργήσουν και αυτοί ως σκαλοπάτι προς την Μόσχα υπό το σκεπτικό ότι οι Η.Π.Α., που παραδοσιακά αντιδρούν στην ελληνό-ρωσική προσέγγιση, εξαρτώνται από την κινεζική οικονομία (ομόλογα αμερικανικού χρέους). 
  • Μέσω Κύπρου: Η Λευκωσία διατηρεί πιο στενές σχέσεις με την Ρωσία απ’ ότι η Ελλάδα, κάτι που προσπάθησε να τορπιλίσει η φιλοδυτική παράταξη Αναστασιάδη. Ευτυχώς τα υπόλοιπα κόμματα της Μεγαλονήσου δεν ξεχνούν την ρωσική στήριξη στην Κύπρο όλα αυτά τα χρόνια και αρνούνται την απομάκρυνση από το Κρεμλίνο. Η Κύπρος δεν είναι επίσης χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Μια χαλύβδινη ελλαδό-κυπριακή συνεργασία -χωρίς σχέδια τύπου Ανάν- θα αποτελούσε άλλο ένα μονοπάτι προς την σύσφιξη των σχέσεων Ρωσίας-Ελληνισμού. 
  • Μέσω Ορθοδοξίας: Η κοινή πίστη των δύο λαών μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτισμικό καμουφλάζ για μια ακόμα στενότερη προσέγγιση. Ο πολιτισμός άλλωστε χρησιμοποιείται στις διεθνείς σχέσεις ως μέσον προβολής, βελτίωσης της εικόνας ενός κράτους και σύσφιξης σχέσεων με άλλους λαούς (πολιτιστική διπλωματία). 
  • Μέσω ελληνικής ομογένειας στην Ρωσία. Οι Έλληνες στην Ρωσία (συμπεριλαμβανομένων πλέον και αυτών της Κριμαίας) έχουν αναδειχθεί τόσο πολιτικά όσο και επιχειρηματικά, συμμετέχοντας ενεργά στην ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας. Ενεργοποίησή τους θα συμβάλλει ακόμα περισσότερο σε ενδεχόμενη ελληνό-ρωσική σύμπραξη. 

Τα «αγκάθια»:
  • Από απαρχής της δημιουργίας -σε περιορισμένα σύνορα- του σημερινού ελλαδικού κράτους η Δύση δεν επιθυμεί προσέγγιση Ελλάδας-Ρωσίας (Φυλάκιση Κολοκοτρώνη, δολοφονία Καποδίστρια, υπόθεση Καραμανλή 2008). Η ισχύς της Ρωσίας σε συνδυασμό με το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο, την τεράστιας σημασίας γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας και το ελεύθερο ελληνικό πνεύμα είναι σε θέση να σφυρηλατήσουν ένα ισχυρό ορθόδοξο γεωπολιτικό άξονα από την Μαύρη Θάλασσα έως την Μέση Ανατολή. 
  • Ο γεωπολιτικός αναλφαβητισμός και ο άκρατος φιλοατλαντισμός πολιτικών παραγόντων και γεωστρατηγικών «αναλυτών» στην χώρα. 
  • Η πολιτική ατολμία και η έλλειψη μακρόπνοου σχεδιασμού ελιγμών στην εξωτερική πολιτική. 

Άποψή μου είναι ότι με προσεκτικά βήματα η ελληνό-ρωσική προσέγγιση μπορεί να προχωρήσει, βασισμένη στην αρχή των αμοιβαίων συμφερόντων. Οι Η.Π.Α., παρότι ακόμα ικανές να δημιουργήσουν προβλήματα μέσω παρακράτους στην Ελλάδα, δεν βρίσκονται στα καλύτερά τους. Ενδεχόμενη ενεργοποίηση του τουρκικού «μπαμπούλα» θα βρει μπροστά της την Ρωσία.

Η μεν Ελλάδα οφείλει να παρουσιαστεί σοβαρή και αποφασισμένη απέναντι στην Μόσχα και όχι να την «ρίχνει» διαρκώς για χάρη των υπερχρεωμένων Η.Π.Α. Η δε Ρωσία οφείλει από την πλευρά της να κάνει υπομονή, καθώς το εγχείρημα ελληνό-ρωσικής προσέγγισης δεν είναι μεν ακατόρθωτο αλλά δεν είναι και εύκολο.
πηγή

του Ιωάννη Μπαλτζώη*
Πολλά έχουν λεχθεί και γραφεί για τις σχέσεις Ελλάδος – Ισραήλ, με υποστηρικτές  και φανατικά αντίθετους σε κάθε σχέση και συνεργασία με την χώρα αυτή. Τελευταία με την υποτυπώδη «αναθέρμανση» των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία, αναμενόμενη σε κάποιο βαθμό, η δεύτερη κατηγορία βγήκε και ξιφούλκησε κατά του Ισραήλ, με το επιχείρημα ότι τελικά ήταν πρόσχημα και περίπου αναγκαιότητα η στρατηγική μας σχέση και συνεργασία, μέχρι να τα ξαναβρούν με τους Τούρκους. Καταλήγουν δε στο λανθασμένο τελικά συμπέρασμα  ότι μας χρησιμοποίησαν ξεδιάντροπα μέχρι να επιτύχουν τον τελικό τους σκοπό που είναι η «ζεστή αγκαλιά» των Τούρκων, πουλώντας τους αφελείς Έλληνες. Ουδέν ανακριβέστερο και αποδεικνύουν έτσι τον αντισημισμό των, που όπως φαίνεται είναι διαχρονικός και δεν πείθεται με τίποτα και αναζητά προσχήματα να εκδηλωθεί. Και θα το αποδείξουμε παρακάτω.
Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα ας αναφερθούμε εν συντομία στους δύο όρους που αφορούν το Ισραήλ και το Εβραϊκό έθνος, τον Σιωνισμό και τον Σημιτισμό, η για την ακρίβεια τα αντίθετα αυτών..
Ο Σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης  (σημερινό Ισραήλ και Δυτική Όχθη) ενός νέου εβραϊκού κράτους, που θα συγκέντρωνε όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το όνομα του προέρχεται από τον λόφο της Σιών στην Ιερουσαλήμ. Στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη Σιών χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για την πόλη Ιερουσαλήμ. Ο όρος αντισιωνισμός και αντισιωνιστής αφορά το αντίθετο όλων των παραπάνω.
Ως Αντισημιτισμός χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε συστηματική αντίθεση προς την Εβραϊκή φυλή, καθώς και οποιαδήποτε προσπάθεια περιορισμού της όποιας έκφρασής της, φθάνοντας πολύ συχνά στην εχθρότητα, αλλά και σε προσπάθειες ακόμη μέχρι και την εξόντωσή της είναι δε σαφώς ρατσιστική αντίληψη και συμπεριφορά.  Η εχθρότητα αυτή προς την εβραϊκή φυλή παρουσιάζει ιστορικά ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό συνεχείας σε αντίθεση με άλλες που περιορίσθηκαν ή περιορίζονται τόσο τοπικά όσο και χρονικά. Ο αντισημιτισμός απαντάται από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, εκδηλούμενος πότε σε μια χώρα, πότε σε άλλη, και πότε σε πολλές μαζί, έτσι ώστε να προσλαμβάνει ο όρος μια παγκόσμια έκφανση. Έτσι ο αντισημιτισμός θεωρείται και είναι μια κεκαλυμμένη μορφή αντισιωνισμού .
 Οι επεξηγήσεις αυτές θεωρήθηκαν αναγκαίες για να αντιληφθούμε την συμπεριφορά ορισμένων και δη «υπερ-πατριωτών», οι οποίοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το εθνικό συμφέρον από (προσωπικές) εμμονές, αντιλήψεις, παραπληροφόρηση, συμπάθειες και αντιπάθειες. Θεωρούν ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας  θα πρέπει να καθορίζεται από τις  προαναφερθείσες αντιλήψεις  και όχι από σοβαρή και καλά σχεδιασμένη εθνική πολιτική, από στρατηγικές συμμαχίες με ισχυρούς και ωφέλιμους, με ταύτιση συμφερόντων και αντιμετώπιση ομοειδών απειλών.
Ερχόμαστε τώρα στην είδηση που δεν αναφέρθηκε πουθενά , ούτε θα αναφερθεί από τα Ελληνικά ΜΜΕ και  ούτε θα αναλυθεί η πραγματική της σημασία. Η είδηση έρχεται από το Ισραήλ και αναφέρει:  «Οι IDF  (Israel Defense Forces) και το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ  αποφάσισαν τον τερματισμό λειτουργίας του γραφείου ΑΚΑΜ (Ακόλουθος Άμυνας)  στην Ελβετία, αυτό το καλοκαίρι. Παράλληλα, αποφασίστηκε η έναρξη λειτουργίας ενός νέου γραφείου ΑΚΑΜ στην Ελλάδα, ως αντίβαρο στην υποβάθμιση των στρατιωτικών σχέσεων με την Τουρκία. Μέχρι στιγμής, ο ΑΚΑΜ του Ισραήλ στην Ιταλία ήταν υπεύθυνος και για τις συναλλαγές και τις σχέσεις στον τομέα της ασφάλειας με την Ελλάδα, εντούτοις ένας μόνιμος ΑΚΑΜ θα εγκατασταθεί τώρα στην Αθήνα, με σκοπό τη διαχείριση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών σε ζητήματα ασφάλειας».
Η απόφαση αυτή όπως αναμένετο για τους γνωρίζοντες,  δεν έγινε δεκτή χωρίς αντιδράσεις στους κόλπους του  Ισραηλινού στρατιωτικού κατεστημένου, δεδομένου ότι η Ελβετία αγοράζει παραδοσιακά περισσότερα Ισραηλινά συστήματα ασφάλειας σε σχέση με την Ελλάδα. Η Ελβετία θα λέγαμε ότι είναι από τους καλύτερους πελάτες των πολεμικών βιομηχανιών του Ισραήλ και αυτός είναι και ο λόγος, που το Ισραήλ είχε τοποθετήσει ΑΚΑΜ σε μια χώρα με ανύπαρκτο στρατιωτικό και γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, στην καρδιά της Ευρώπης.  Και γιατί το έκαναν αυτό οι Ισραηλινοί; Το επεξηγούν με διπλωματικό και κεκαλυμμένο τρόπο, οι ίδιοι στην ανακοίνωσή των: «Οι IDF [Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις] και το ΥΠΕΘΑ δήλωσαν σχετικά ότι η τοποθέτηση ενός ΑΚΑΜ καθορίζεται ανάλογα με τη συνολική εκτίμηση της κατάστασης, που αποτελείται από τις ανάγκες, τους πόρους καθώς και άλλα σχετικά στοιχεία». Και για όσους διαβάζουν πίσω από τις ανακοινώσεις με απλά λόγια το Ισραήλ επέλεξε την Ελλάδα γιατί την θεωρεί πολύ σημαντική σύμμαχο και εταίρο σε θέματα γεωστρατικής και στρατιωτικής συμμαχίας και είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον των δύο χωρών. Έτσι οι Κασσάνδρες διαψεύδονται και πάλι και η Ελλάδα και το Ισραήλ αναβαθμίζουν ακόμη περισσότερο τις σχέσεις των, ιδιαίτερα τις στρατιωτικές και αυτό είναι καλό για τα εθνικά μας θέματα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή.
Η στρατηγική  συμμαχία Ελλάδος – Ισραήλ θεωρούμε ότι είναι δεδομένη και επωφελής για τα εθνικά μας θέματα και τις αναμενόμενες εξελίξεις στην περιοχή με πλείστα όσα θέματα εν εξελίξει. Θεωρούμε ότι θα πρέπει να συνεχιστεί και να ενδυναμωθεί για το εθνικό μας συμφέρον, καθόσον είναι επωφελής και για τα δύο μέρη. Από την δική μας πλευρά και για τους σκεπτικιστές και εν αμφιβολία για την συμμαχία μας αυτή,  ας αναλογιστούμε για λίγο με ποιο γειτονικό κράτος θα μπορούσαμε να κάνουμε στρατιωτική συμφωνία και στρατηγική συμμαχία, που θα είναι επωφελής  για τα εθνικά θέματα, καθώς θα  εγγυάται έναν ισχυρό σύμμαχο σε περίπτωση ανάγκης. Και ας θυμηθούμε την κατάσταση προ των Βαλκανικών πολέμων και την στρατηγική συμφωνία της Ελλάδας με τα Βαλκανικά κράτη, που οραματίστηκε και υλοποίησε  ο Ελευθέριος Βενιζέλος και τα επακόλουθα αυτής της συμμαχίας με τον υπερδιπλασιασμό της Ελλάδος. Μήπως με τα ανύπαρκτα στρατιωτικά κράτη στα βόρεια σύνορα μας; Με την Τουρκία, την αιματούσα Συρία ή το Λίβανο; Ή μήπως με τα διαλυμένα από τις «ευεργετικές επιπτώσεις» της Αραβικής Άνοιξης κράτη της Βορείου Αφρικής; Η απάντηση είναι ένα καθαρό και ξάστερο Όχι. Άρα το μόνο που απομένει είναι το Ισραήλ και είναι η ευκαιρία μας. Ας μην την κλωτσήσουμε αφρόνως. Με δύο όμως προϋποθέσεις: Η συμμαχία μας αυτή να είναι ισοβαρής και να μην είναι λεόντειος, υπέρ του Ισραήλ και η δεύτερη και πολύ σημαντική. Να μην διαταραχθούν οι πολύ καλές σχέσεις μας με τον Αραβικό κόσμο και ιδιαίτερα με τον Παλαιστινιακό λαό, που οι σχέσεις μας είναι ιστορικές και θα λέγαμε «αδελφικές» από παλιά. Και εκτιμούμε ότι έτσι η Ελλάδα θα είναι χρήσιμη και στις δύο πλευρές, την Ισραηλινή και την Παλαιστινιακή, τώρα που το Παλαιστινιακό βρίσκεται σε τέλμα, αλλά σύντομα το θέμα θα «ανοίξει» και δεν μπορεί, αυτό το χρονίζον θέμα θα λυθεί.

Η διεθνής κοινότητα το οφείλει στον Παλαιστινιακό λαό, ίσως τον πιο αδικημένο λαό στην Μέση Ανατολή. Και ο ρόλος της πατρίδος μας; Μα ο έντιμος ενδιάμεσος που θα εμπιστεύονται και οι δύο πλευρές στις μελλοντικές συνομιλίες που αναγκαστικά θα ακολουθήσουν. Ιδού ο διεθνής σημαντικός ρόλος της Ελλάδος, που θα την βγάλει εξάλλου και από την  διεθνή  ανυποληψία και διπλωματική ανυπαρξία.  Έτσι η τοποθέτηση του Ισραηλινού ΑΚΑΜ στην Ελλάδα είναι θετικό μήνυμα  για τις Ελληνο-Ισραηλινές σχέσεις και απόδειξη ότι η Ισραηλινή πλευρά επιθυμεί την συνέχιση και την βελτίωση αυτών το σχέσεων και για το μέλλον,  προσβλέποντας στην στρατηγική συμμαχία με την Ελλάδα και όχι στην Τουρκία για το μέλλον. Και έρχονται δύσκολοι καιροί και καταστάσεις και η πατρίδα θα πρέπει να βρίσκεται με τους ισχυρούς, αφήνοντας  στην άκρη εσφαλμένες ιδεοληψίες και αντιλήψεις, συμπάθειες και αντιπάθειες και γνώμονα μόνο το εθνικό συμφέρον.
πηγή

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας ακύρωσε την Παρασκευή άρθρα νόμου που δίνουν στον υπουργό Δικαιοσύνης εξουσία επί του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK), το οποίο είναι υπεύθυνο για τους διορισμούς των δικαστικών. Επρόκειτο για έναν νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκειμένου να καταστείλουν τις επιπτώσεις του σκανδάλου διαφθοράς στο οποίο εμπλέκονται κορυφαία στελέχη της και μέλη της οικογένειάς τους.

Μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου ο Ερντογάν απομάκρυνε χιλιάδες αστυνομικούς και δικαστικούς από τις θέσεις τους, ενώ εν συνεχεία απαγόρευσε την πρόσβαση στο Twitter, όπου δημοσιεύονταν υποκλαπείσες συνομιλίες που τον ενέπλεκαν στο σκάνδαλο, και αργότερα την πρόσβαση στο YouTube. Το Συνταγματικό Δικαστήριο με αποφάσεις του διέταξε την άρση των απαγορεύσεων κρίνοντας ότι πλήττουν την ελευθερία του λόγου.

Η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι το νομοσχέδιο, που δίνει στον υπουργό Δικαιοσύνης τον τελευταίο λόγο όσον αφορά το διορισμό των δικαστών, είναι αντισυνταγματικό και ότι μοναδικός σκοπός του είναι να επιτρέψει στην κυβέρνηση να σταματήσει τις έρευνες για τα σκάνδαλα που την απειλούν.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός κατηγορεί τους πρώην συμμάχους του, τα μέλη του θρησκευτικού τάγματος Χιζμέτ του ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, ότι εκμεταλλεύονται τη επιρροή του στην αστυνομία και τη Δικαιοσύνη για να εξυφάνουν μια «συνωμοσία» εναντίον της κυβέρνησής του προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα.
πηγή