Ανοικτά του ακρωτηρίου Κάβο Γκρέκο βρίσκεται το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Barbaroς, σύμφωνα με την ιστοσελίδα marinetraffic.
Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος βρισκόταν πριν από λίγο ανατολικά του Κάβο Γκρέκο, συνοδεύεται από τα υποστηρικτικά πλοία M/V Bravο και M/V Deep Supporter και πλησιάζει την περιοχή των τεμαχίων 2 και 3.
Τα σκάφη αυτά περιλαμβάνονταν στην οδηγία Navtex που εξέδωσε η Άγκυρα. Τόσο το Barbaros όσο και τα πλοία που το συνοδεύουν βρίσκονται ακόμη εκτός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
Το σκάφος είχε ξεκινήσει από το λιμάνι της Μερσίνης.
Με την έκδοση της οδηγίας προς ναυτιλομένους (Navtex), η Τουρκία δέσμευσε από σήμερα και μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου περιοχές για τη διενέργεια σεισμογραφικών ερευνών. Η οδηγία καλύπτει μέρος τόσο του τεμαχίου 9 όσο και των τεμαχίων 2 και 3, τα οποία έχουν παραχωρηθεί στην ιταλοκορεατική κοινοπραξία ENI/KOGAs.
Επιβεβαιώνει ο Φωκαΐδης

Την πληροφορίες επιβεβαίωσε με δηλώσεις του πρίν από λίγο ο Υπουργός Αμυνας Χριστόφορος Φωκαϊδης.
Σύμφωνα με τον ΥΠΑΜ, το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Μπαρπαρός βρίσκεται, συνοδευόμενο από δύο ή τρία υποστηρικτικά σκάφη, από τις 06:30 στην θαλάσσια περιοχή που έχει δεσμεύσει η Τουρκία, με οδηγία προς ναυτιλομένους.
Πρόκειται, είπε ο κύριος Φωκαϊδης για μια προκλητική και παράνομη ενέργεια και κατάφορη παραβίαση του διεθνούς και ευρωπαίκού δικαίου, ενώ ταυτόχρονα υπονομεύει την ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή.
Ο κύριος Φωκαϊδης ανέφερε ότι μετά την εξέλιξη αυτή η Λευκωσία είναι υποχρεωμένη να κλιμακώσει τις αντιδράσεις της.

Συνεδριάζει στις 10:00 το Εθνικό Συμβούλιο

Υπό τη σκιά της συνέχισης των τουρκικών παραβιάσεων επί τις κυπριακής ΑΟΖ, με την Άγκυρα να κινείται προς υλοποίηση των απειλών της για ενεργοποίηση της οδηγίας NAVTEX, συνέρχεται σήμερα το Εθνικό Συμβούλιο, υπό την Προεδρία του Προέδρου Αναστασιάδη.
Κατά τη συνεδρία που αρχίζει στις 10:00 στο Προεδρικό Μέγαρο, το Σώμα αναμένεται να ενημερωθεί από τον ΠτΔ για τις επαφές πού είχε στο Μιλάνο με Ευρωπαίους ηγέτες και αρχηγούς ασιατικών κρατών, με τα κόμματα να καταθέτουν τις θέσεις και προτάσεις τους για το πώς προχωρά η Κυπριακή Δημοκρατία.
Η ατζέντα της συνεδρίας του Εθνικού Συμβουλίου, που ήταν προγραμματισμένο πριν τις τουρκικές προκλήσεις για να συνέλθει για να συζητήσει πάνω στο Κυπριακό, θα διαφοροποιηθεί καθώς η συζήτηση αναμένεται να επικεντρωθεί στο πώς θα ενεργήσει η Κυπριακή Δημοκρατία σε περίπτωση που η Τουρκία υλοποιήσει τις απειλές της.
Η Λευκωσία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και κινείται σε διπλωματικό επίπεδο ενώ έχει ανοικτά κανάλια επικοινωνίας με διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Νίκο Χριστοδουλίδη, αν κριθεί αναγκαίο η συνεδρία θα συνεχισθεί και αύριο.

πηγή

20-10-2014
ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ
Δεν πρέπει να εξεπλάγη κανείς στα Βαλκάνια από την κατάληξη (την αναγκαστική διακοπή) του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Σερβίας και της Αλβανίας στο Βελιγράδι την περασμένη Τρίτη. Μπορεί να έχουν γίνει βήματα προς την ομαλοποίηση της κατάστασης μεταξύ των χωρών που προέκυψαν από τη βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά, όπως σημείωσε ο έμπειρος Σταύρος Τζίμας στην «Καθημερινή» της Πέμπτης, «κάτω από τις στάχτες του πολέμου εξακολουθούν να σιγοκαίνε εθνικισμοί». Γιατί δεν ησυχάζουν τα Βαλκάνια;

Η άμεση απάντηση είναι ότι πολλές διενέξεις βρίσκονται ακόμη σε εκκρεμότητα. Το Κοσσυφοπέδιο (όπου οι Αλβανοί κήρυξαν την ανεξαρτησία τους το 2008, μετά την παρέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ τους στον πόλεμο του 1999), είναι ενδεικτικό της εύφλεκτης επικάλυψης των γεωγραφικών διεκδικήσεων και της ιστορικής μνήμης των διαφόρων εθνοτήτων που μοιράζονται την περιοχή. Ενώ το Κοσσυφοπέδιο ήταν κομμάτι της Σερβίας για αιώνες, για πολλά χρόνια Αλβανοί αποτελούσαν την πλειονότητα του πληθυσμού του. Οταν το 1989, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας να διαφαίνεται στον ορίζοντα, ο Σέρβος ηγέτης Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς θέλησε να επιβεβαιώσει την υπεροχή των Σέρβων στο Κόσοβο, ακύρωσε την αυτονομία του, χτίζοντας το προφίλ του ως εθνικιστή ηγέτη και εξοργίζοντας τους Αλβανούς. Οι τριβές οδήγησαν στον πόλεμο του 1999 και την κήρυξη της ανεξαρτησίας.

Οι Σέρβοι είχαν την ιστορική «ιδιοκτησία» της περιοχής, οι Αλβανοί, όμως, είχαν αποκτήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης (μέσω χρησικτησίας, θα μπορούσαμε να πούμε) και δεν δέχονταν να τη χάσουν. Η παρέμβαση των ΗΠΑ και άλλων μελών του ΝΑΤΟ φάνηκε να λύνει το πρόβλημα οριστικώς προς όφελος των Αλβανών. Η Σερβία, φυσικά, δεν αποδέχεται την αλλαγή συνόρων και την απώλεια σημαντικού τμήματός της, πόσο μάλλον όταν υπάρχει μια σερβική μειονότητα στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, η οποία θέλει να παραμείνει μέρος της Σερβίας. Ετσι, παρόλο που το Βελιγράδι πιέζεται από την Ε.Ε. (στην οποία θέλει να ενταχθεί) το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Οπως συμβαίνει με τόσες άλλες διενέξεις στην περιοχή, οι εμπλεκόμενοι προτιμούν να ζουν με την εκκρεμότητα (και την ελπίδα της τελικής επικράτησης εναντίον των εχθρών τους) παρά να αποδεχτούν μια ειρήνη που θα τους δεσμεύει σε λύση συναινετική που απέχει από την απόλυτη νίκη.

Πέρα από την επικάλυψη των γεωγραφικών διεκδικήσεων και την απαίτηση του κάθε λαού να είναι κυρίαρχος στη μεγαλύτερη δυνατή περιοχή, σημαντικός παράγοντας στις διενέξεις είναι η «σύμπηξη του χρόνου», όπου οι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να διαχωρίσουν το παρελθόν από το παρόν. Για τους Σέρβους, π.χ., το Κοσσυφοπέδιο είναι το ίδιο σημαντικό σήμερα, και έχει την ίδια συμβολική αξία, όσο ήταν τις ημέρες της ηρωικής μάχης εναντίον Οθωμανών εισβολέων το 1389. Για τους Αλβανούς, με τον ζωηρό αλυτρωτισμό τους, το Κόσοβο είναι μόνο μέρος μιας σειράς εδαφικών διεκδικήσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Γι’ αυτό η σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» που εμφανίστηκε στο γήπεδο του Βελιγραδίου προκάλεσε τέτοια οργή στη Σερβία, τόση ευφορία στην Αλβανία και βίαιες διαδηλώσεις εναντίον μελών της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία - για να μη ξεχνά κανείς ότι και η Ελλάδα είναι στόχος αλυτρωτισμού.

Οι ακραίοι εθνικισμοί, που βάζουν το πάθος της στιγμής πάνω από το μακροχρόνιο συμφέρον της συνύπαρξης με τους γείτονες, αποκαλύπτουν κοινωνίες σε παλινδρόμηση, ανασφαλείς και αγχωμένες με την ανάγκη να επιβληθούν σε εχθρούς. Δείχνουν, επίσης, ότι αυτοί οι λαοί δεν εμπιστεύονται τους διεθνείς κανόνες -τον νόμο- και ότι δεν τους πτοούν οι πραγματικές συνέπειες των πράξεών τους. Με τη φαντασίωση ότι μπορούν να επιβάλουν τις διεκδικήσεις τους στους άλλους (πάντα οπλισμένοι με τα ιστορικά τους «δίκια»), αδιαφορούν για το γεγονός ότι ίσως δεν έχουν τα εφόδια ή τις αντοχές για πόλεμο. Ισως ξέχασαν τον πόνο και τον κίνδυνο, μέσα στον ενθουσιασμό και τον ατομικό και ομαδικό ναρκισσισμό που τους θέλει πάντα νικητές. Πολλοί λαοί στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές, επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά, με αποτέλεσμα οι εθνικισμοί να είναι έτοιμοι να φουντώσουν με την ελάχιστη αφορμή.

Η μόνη πραγματική λύση είναι η ενσωμάτωση τέτοιων ευαίσθητων περιοχών σε υπερεθνικές οντότητες που μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια και την ευημερία των ατόμων, των ομάδων και των εθνών χωρίς να έχει πια τόση σημασία η «ιδιοκτησία» του γεωγραφικού χώρου. Αυτή ήταν η υπόσχεση και η επιτυχία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ας μην το ξεχνάμε στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Βερολίνο. Ούτε στα Βαλκάνια.

πηγή
ΕΚΤΑΚΤΟ: Οι Τούρκοι βομβάρδισαν την Κομπάνι (φωτογραφίες)

Μπροστά σε μια πρωτοφανή εξέλιξη βρίσκεται η παγκόσμια κοινότητα την τελευταία ώρα, αφού σύμφωνα με πολλούς μάρτυρες από την Κομπάνι και τα σύνορα Τουρκίας και Συρίας όσο και από τους πολίτες που παρακολουθούσαν το Livestream από την εφημερίδα Telegraph, οι Τούρκοι στρατιώτες έριξαν όλμους στην πλευρά των Κούρδων.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η μάχη Κούρδων – Τζιχαντιστών ενώ ταυτόχρονα βομβάρδιζαν τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη ένα βλήμα έσκασε κοντά σε φυλάκιο του τουρκικού στρατού σε ύψωμα πάνω στα σύνορα.
Αμέσως καταγράφτηκε έντονη κινητικότητα στο φυλάκιο των Τούρκων και στην συνέχεια έριξαν όλμους κατά των Κούρδων.
Οι φωτογραφίες και οι μαρτυρίες στο twitter είναι ενδεικτικές.
Η κατάσταση είναι έκρυθμη και φυσικά το σενάριο της προβοκάτσιας των Τούρκων σε συνεργασία με το Ισλαμικό Κράτος να είναι η πιο ισχυρή.
Αφού μόνο αυτοί έχουν κέρδος από μια «αιτιολογημένη» αντίδραση των Τούρκων που θα μπορούν «δικαιολογημένα»πλέον, κατά τους ιδίους πάντα, να πολεμήσουν τους Κούρδους.
kobane tourkoi 1
kobane tourkoi 2
kobane tourkoi 3
kobane tourkoi 4

πηγή

Του Κώστα Βενιζέλου
Στις επόμενες τουρκικές κινήσεις στην περιοχή νοτίως της Κύπρου είναι στραμμένη η προσοχή όλων, καθώς από αύριο Δευτέρα και μέχρι την 30η Δεκεμβρίου, η Άγκυρα έχει δεσμεύσει περιοχές για σεισμικές έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του νησιού.
Το γεγονός ότι όλοι οι διεθνείς παίκτες, προς τους οποίους η Λευκωσία έχει απευθυνθεί σημειώνουν πως «ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος μετατρέποντας την Τουρκίας σε ένα αστάθμητο παράγοντα», δημιουργεί εκ των πραγμάτων εύλογες ανησυχίες στη Λευκωσία. Ακόμη και χώρες που έχουν μόνιμο κανάλι επικοινωνίας με την Τουρκία, δεν είναι σε θέση να προβλέψουν πως θα ενεργήσει σε σχέση με τις εξαγγελίες της. Είναι, ωστόσο, προφανές πως Ερντογάν και Νταβούτογλου δεν φαίνεται να εξετάζουν το ενδεχόμενο αναθεώρησης των προθέσεων τους και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα προχωρήσουν στην εφαρμογή των σχεδιασμών τους. Το ερώτημα είναι πότε θα πράξουν τούτο.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Άγκυρα θα επιχειρήσει να διατηρήσει το κλίμα έντασης και πρωτίστως να έχει τη Λευκωσία στην πρίζα, για το χρόνο που θα στείλει το «Μπαρμπάρος» στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου. Να βρίσκεται, δηλαδή, η Λευκωσία σε στάση αναμονής μέχρι να κάνει την εμφάνισή του το τουρκικό ερευνητικό σκάφος, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω χθες κινείτο βορειοανατολικά της χερσονήσου της Καρπασίας, σε μεγάλη σχετικά απόσταση. Σύμφωνα με αυτές εκτιμήσεις, το ερευνητικό σκάφος δεν θα σταλεί αυτή την εβδομάδα, ενδεχομένως ούτε και στις επόμενες λίγες. Άλλωστε βρίσκεται εν ενεργεία και δεν έχει ακυρωθεί η προηγούμενη NAVTEX, που είχε εκδώσει η Άγκυρα και αφορούσε έρευνες βορείως της Κύπρου μέχρι την 15η Νοεμβρίου.
Το θέμα, βέβαια, δεν εξαντλείται στο χρόνο που θα επιλέξει η Τουρκία να κάνει τη νέα εισβολή της στη θαλάσσια περιοχή της χώρας μας, αλλά η προσοχή είναι στραμμένη στην απόφασή της να εφαρμόσει αυτούς τους σχεδιασμούς. Είναι πρόδηλο πως οι Ερντογάν και Νταβούτογλου, αξιοποιούν και τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και το γεγονός ότι οι ισχυροί διεθνείς παίκτες φλερτάρουν με την Τουρκία για να ενισχύσει το μέτωπο κατά των τζιχαντιστών. Συνεπώς υπό το φως αυτών των δεδομένων, δεν έχουν κανένα λόγο να διαφοροποιήσουν τους σχεδιασμούς τους, αντίθετα θεωρούν τη συγκυρία κατάλληλη για να προχωρήσουν. Είναι σαφές πως η Άγκυρα επιχειρεί να αποτρέψει κυπριακές κινήσεις στο πεδίο της ενέργειας και προπαντός τη δημιουργία τετελεσμένων ( πώληση αερίου, νέες συμφωνίες κλπ) και θα τραβήξει το σχοινί. Εκτός κι εάν άλλες συγκυρίες αναδιαμορφώσουν το σημερινό σκηνικό και δημιουργήσουν νέα δεδομένα. Τούτο, όμως, επί του παρόντος ως ευχή διατυπώνεται, παρά ως ένα πιθανό σενάριο.
Ενόψει, λοιπόν, των κρίσιμων, όπως έχουν χαρακτηριστεί εξελίξεων, εξετάζονται διάφορα σενάρια αλλά και ενδεχόμενα από πλευράς της Λευκωσίας, που επενδύει πρωτίστως στις παρεμβάσεις τρίτων προς την Άγκυρα, παρόλο που μέχρι στιγμής αυτές κρίνονται ως αναποτελεσματικές. Αύριο θα συνέλθει σε ολοήμερη συνεδρίαση το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο βέβαια δεν αναμένεται να παράξει ούτε αυτή τη φορά οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Καμπανάκι για Τουρκία η ήττα
ΤΑ πολλά προβλήματα που προκαλεί η Τουρκία με χώρες της περιοχής, αλλά και η στάση της στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, είχε ως αποτέλεσμα να ηττηθεί στις εκλογές για τη θέση του μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η Άγκυρα επένδυσε στην εκλογή αυτή, ανάλωσε δυνάμεις και χρήματα και θεωρούσε μέχρι και την υστάτη σίγουρη τη νίκη της. Όμως, το αποτέλεσμα αυτό, όχι μόνο ενόχλησε σφόδρα την κυβέρνηση της Άγκυρας, αλλά κτύπησε καμπανάκι στην Τουρκία, η οποία το Σεπτέμβριο είχε χάσει και μια μάχη στην Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας, όταν απέτυχε να προωθήσει τις θέσεις της για το Κυπριακό. Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία κινήθηκαν, όπως πληροφορούμαστε, δραστήρια για να αποτρέψουν την εκλογή της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας και τα κατάφεραν.
Ο Σαμαράς στη Λευκωσία καθοδόν προς το Κάιρο
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ Πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς θα επισκεφθεί τελικά την Κύπρο. Αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ», διαμήνυσε προς τη Λευκωσία η Αθήνα. Παρόλο που δεν έχει οριστικοποιηθεί η ημερομηνία, φαίνεται πως μάλλον ο Πρωθυπουργός Σαμαράς θα έλθει στο νησί καθοδόν προς το Κάιρο, όταν στις 8 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η τριμερής συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου. Δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, ο κ. Σαμαράς θα επισκεφθεί την Κύπρο στις 7 Νοεμβρίου. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε καλέσει τον Αντώνη Σαμαρά να έλθει στην Κύπρο, αμέσως μόλις εκδόθηκε από την Τουρκία η οδηγία προς ναυτιλλόμενους, με την οποία εξήγγειλε έρευνες εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός είχε αναφέρει πως δεν μπορούσε, τότε, να ταξιδεύσει στη Λευκωσία.
Πάντως, είναι σαφές πως Αθήνα και Λευκωσία προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο την κρίση με την εισβολή του «Μπαρμπάρος» στην κυπριακή ΑΟΖ. Η ελληνική κυβέρνηση προτάσσει τη θέση πως θα ήταν λάθος να στρατικοποιηθεί η κρίση, αν και η Τουρκία το πράττει τούτο ήδη. Παράλληλα, από την πρώτη στιγμή στα ψηλά δώματα της ελληνικής κυβέρνησης το μήνυμα ήταν σαφές: Να υποβαθμιστεί το γεγονός και να τύχει διπλωματικού χειρισμού χωρίς πολλές δημόσιες τοποθετήσεις. Η Λευκωσία προσεγγίζει τη νέα πρόκληση της Άγκυρας διαφορετικά, καθώς θεωρεί πως εάν δεν γίνουν αποτρεπτικές κινήσεις, με μέτρα που θα έχουν κόστος για την Άγκυρα, τότε στη συνέχεια δύσκολα θα μπορούν να εφαρμοστούν οι κυπριακοί σχεδιασμοί για την ενέργεια.
Αυτό που φοβάται η Ελλάδα είναι μια κρίση όπως αυτή που βίωσαν Αθήνα και Άγκυρα, το Μάρτιο του 1987, με την έξοδο του Σισμίκ για έρευνες στο Αιγαίο. Η κρίση που έφερε πολύ κοντά σε πόλεμο τις δυο χώρες εκτονώθηκε, μέσα ωστόσο από την τακτική που ακολούθησε ο τότε Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρέου. Επιστρατεύοντας την προσέγγιση του ελεγχόμενου ρίσκου, έπαιξε μέχρι τέλους το χαρτί των ενόπλων δυνάμεων, τις οποίες κινητοποίησε. Το μήνυμα εντός ( προς τη στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος) και προς την Τουρκία, ήταν πώς το Σισμίκ θα εμποδιζόταν εάν επιχειρούσε έρευνα στην υφαλοκρηπίδα, «με ή χωρίς τη χρήση βίας». Η σύγκρουση αποφεύχθηκε και η κρίση εκτονώθηκε.

πηγή
Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ και ειρήνη στη Μέση Ανατολή

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ
Οι πολιτικές σχέσεις του Ισραήλ και της Τουρκίας βρίσκονται στο ναδίρ. Αλλά και οι δυό συμφωνούν απόλυτα σε τούτο: προτιμούν να έχουν ως γείτονες τους τζιχαντιστές του λεγόμενου Ισλαμικού  (Χαλιφάτου) Κράτους στον αναμεταξύ τους γεωγραφικό χώρο που είναι η Συρία, παρά το καθεστώς Άσσαντ το οποίο, με τα όποια προβλήματα του, παραμένει κοσμικό.
Ναι, το Ισραήλ, που αυτοπροσδιορίζεται ως το “μόνο” δημοκρατικό καθεστώς στην Μέση Ανατολή αλλά και η Τουρκία, που κατά το συντάγματα της είναι “κοσμικό” κράτος, προτιμούν τους τζιχαντιστές, παρά τον Άσσαντ. Ο λόγος είναι ότι και οι δυό θεωρούν ως μεγαλύτερο εχθρό και ως στρατηγική απειλή το Ιράν, το οποίο είναι και ο πιό σημαντικος στρατηγικός σύμμαχος της Συρίας στην περιοχή.
Το Ιράν δεν βρίσκεται στο στόχαστρο Ιερουσαλήμ και Άγκυρας μόνο. Είναι και στο στόχαστρο των  Αμερικανών και των (περισσοτέρων) δυτικών τους συμμάχων. Εναντίον των Ιρανών έχουν επίσης στοιχισθεί η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και τα περισσότερα απο τα υπόλοιπα εμιράτα της περιοχής. Όλοι επιδιώκουν την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ή, στη καλύτερη περίπτωση των Δυτικών και των Ισραηλινών, επιδιώκουν τη ποδηγέτηση της Τεχεράνης.
Το ιρανικό καθεστώς σήμερα, όπως και μεταπολεμικά την εποχή του φίλο-δυτικού καθεστώτος του Σάχη, κατέχει γεωγραφικά και ελέγχει στατηγικά το πιο σημαντικό σημείο του πλανήτη. Το σημείο αυτό  είναι ο Περσικός Κόλπος. Είναι μέσω του Περσικού Κόλπου που το μεγαλύτερο μέρος του ενεργειακού πλούτου της περιοχής διοχετεύεται στις παγκόσμιες αγορές. Επιπλέον στη άλλη γεωγραφική έξοδο του ενεργειακού πλούτου της περιοχής, αυτή της Ερυθράς Θάλασσας, φίλο-ιρανικές σιιτικές επαναστατικές δυνάμεις στη Υεμένη ( Άδεν) κερδίζουν τον εκεί εμφύλιο πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι και στη έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας θα έχει λόγο η Τεχεράνη.
Με επίκεντρο ανάλυσης το Ιράν και με οδηγό τις ανίερες συμμαχίες εναντίον του, μπορούν να εξαχθούν σημαντικά συμπεράσματα για τα κατακλυσμικά γεγονότα και το ασταμάτητο μακελειό που λαμβάνει χώρα, κυριολεκτικά, στην γειτονιά μας. Και υπογραμμίζω ότι τα γεγονότα αυτά εξελίσσονται στην γειτονιά μας διότι για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των αμερικανών κυρίως (αλλά και των Ισραηλινών) Μεσόγειος και Μέση Ανατολή αποτελούν ένα ενιαίο πολιτικο-στρατηγικό θέατρο. Όταν κάποτε και μετά απο ποταμούς αίματος ισορροπήσουν τα πράγματα, το ποιός συνασπισμός θα ελέγχει τις θαλάσσιες εξόδους της Λεβαντίνης (σημερινή Συρία και Λίβανος) θα έχει καταλυτικές συνέπειες στη Μεσόγειο- στην γειτονιά μας. Θα τις ελέγχει ο αντί-ιρανικός συνασπισμούς ή ο φιλο- ιρανικός; Και μέχρι τότε εξίσου σημαντικό θα είναι και κατά πόσο το Ιράν θα παραμένει, όπως σήμερα, “δαιμοποιημένο”, ή θα είναι ένα  Ιράν με το οποίο τα δυτικά κέντρα εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου και το Ισραήλ, θα έχουν βρεί μια χρυσή τομή συνύπαρξης.
Η Τουρκική πολιτική στη περιοχή έχει αποκαλυφθει σε όλο της το μεγαλείο απο το ισλαμικό δίδυμο εξουσίας Ερντογάν-Νταβούτογλου. Επιθυμούν οι ηγέτες της ισλαμικής Τουρκίας την δημιουργία ένος ηγεμονικού συστήματος ελέγχου στην περιοχή που θα έλκει την νομιμότητα του απο τον Σουννιτικό ή αλλιως ορθόδοξο Ισλάμ, όπως τους παλιούς καλούς καιρούς τη Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε η κυριαρχία του Σουλτάνου στην μουσουλμανική Μέση Ανατολή νομιμοποιούνταν απο την διττή ιδιότητα του Οθωμανού ηγέτη ως Σουλτάνου και ως Χαλίφη, δηλαδή ως νόμιμου εκπροσώπου του Μωάμεθ. Μόνο σε μια περιοχή δεν ασκούσαν εξουσία οι Οθωμανοί. Στο Ιράν. Και οι λόγοι ηταν δυό. Το Ιράν, που έχει δική του εθνική ταυτότητα και μακρόχρονη ιστορία δεν κατακτήθηκε ποτέ απο τους Οθωμανούς. Και ακολουθούσε όχι το πλειοψηφικό Σουννιτικό δόγμα του Ισλάμ αλλά το Σιιτικό. Ο Σιιτισμός θεωρεί ολους τους Χαλίφηδες του Ισλάμ, μετα τον τέταρτο, τον ανιψιό του Μωάμεθ, Άλι, σφετεριστές και παράνομους. Σιίτης σημαινει οπαδός του Άλι. Κατα τους σιίτες μόνο από τη γενιά του Άλι μπορει να προκύψουν νόμιμοι Χαλίφηδες.
Ιστορικά ο Σιιτισμός βρισκόταν στο περιθώριο και υπήρξε αντικαθεστωτικός. Καταδιώχθηκε αλύπητα απο το καθεστωτικό Ισλάμ αλλά επιβίωσε σε διάφορες εκδοχές σ´ολη την Μέση Ανατολή. Και ταυτίσθηκε με το Ιράν. Ο Σιιτισμός απέκτησε ισχύ μετα το 1979 όταν κυριάρχησε πολιτικά στο Ιράν με την ανατροπή του Σάχη. Ακριβώς επειδή ο Σιιτισμός αμφισβητούσε την νομιμότητα των Σουννιτικών καθεστώτων, το Σιιτικό Ιράν άρχισε να καταπολεμάται απο όλα τα Σουννιτικά καθεστώτα. Πέραν του θρησκευτικού ή, αλλιώς, σεχταριστικού παράγοντα, υπήρχε και ο εθνοτικός. Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες. Είναι Πέρσες.
Για να αντισταθμίσει τους εχθρούς του το Ιράν καλλιέργησε και ενίσχυσε όλες τις σιιτικές μειονότητες στην περιοχή. Η πιο σημαντική απο αυτές είναι σήμερα αυτή του Λιβάνου που εκφράζεται μέσω της πολιτικο-στρατιωτικής οργάνωσης Χεζπολάχ, που εκπροσωπείται και στο Κοινοβούλιο του Λιβάνου. Απο πλευράς κρατών ο πιό σημαντικός σύμμαχος του Ιράν είναι το Αλαουΐτικό καθεστώς του Ασσάντ στη Σύρια.Οι Αλαουΐτες είναι έκφανση του Σιιτισμού. Μετά τη ανατροπή του κοσμικού καθεστώτος του Σαντάμ  Χουσέιν στο Ιράκ το 2003 απο τους αμερικανούς, τον κρατικό έλεγχο στο Ιράκ απέκτησαν οι σιίτες που ανέκαθεν αποτελούσαν την πλειοψηφία στο Ιράκ. Και αυτοί είναι σύμμαχοι του Ιράν.
Σήμερα, σε περιφερειακό και σεχταριστικό επίπεδο στη Μέση Ανατολή, βρίσκονται σε θανάσιμη αντιπαράθεση οι Σιίτες με άξονα Ιράν-Συρια-Χεζμπολάχ-Ιράκ και οι Σουννίτες υπο την ηγεσία, κυρίως, Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Κατάρ. Το λεγόμενο Χαλιφάτο έχει ως σημαία του τον Σουννιτισμό και είναι ουσιαστικά δημιούργημα των Σουννιτικών καθεστώτων. Είναι το εργαλείο τρόμου που έχει εξαπολυθεί για  να ανατράπουν τα σιιτικά και φίλο-ιρανικά καθεστώτα στην περιοχή, με απώτερο στόχο το καθεστώς της  Τεχεράνης.
Για το Ισραήλ, το Ιράν είναι στόχος διότι μόνο αυτό μπορει δυνητικά να το απειλήσει. Κάποτε απειλές για το Ισραήλ ήταν και το Ιράκ κα η Συρία. Όχι πλέον. Το Ιράν παραμένει ένα συγκροτημένο κράτος που έχει την δυνατότητα να αποκτήσει  και πυρηνικά όπλα. Το πιό σημαντικό πλεονέκτημα κατοχής πυρηνικών όπλων είναι αυτό της αποτροπής και του αποκλεισμού εκβιασμών. Το Ισραήλ θα χάσει το μονοπωλιακό του πλεονέκτημα στην περιοχή, αν το Ιράν γίνει πυρηνική δύναμη.  Στρέφεται λοιπόν το Ισραήλ εναντίον του Ασσαντ διοτι πιστεύει ότι η ανατροπή του θα αποδυνάμωσει στρατηγικά τη Τεχεράνη και ίσως οδηγήσει και στην ανατροπή του Ιρανικού καθεστώτος. Τους τζιχαντιστές στα σύνορα τους οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι μπορούν να τους διαχειριστούν. Το καθεστώς Άσσαντ, και την Χεζπολλάχ , με σύμμαχο το Ιραν, όχι.
Τέλος οι αμερικάνοι,  με τους δυτικούς συμμάχους τους, στοχεύουν το Ιράν για το ίδιο λόγο που η Ουάσιγκτον  ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσέιν το 2003. Ο Περσικός Κόλπος  είναι ζωτικής σημασίας για την Δύση και κανείς δεν επιτρέπεται να τον ηγεμονεύει παρά οι Αμερικανοί. Αυτό εξάλλου επιτάσσει το Δόγμα Κάρτερ του 1980, το πιό σημαντικο αμερικάνικο δόγμα μετά απο αυτό του Τρούμαν (1947). Μόνο που εδώ, όπως και στη περίπτωση της Συρίας, εμπλέκονταν και τα πλανητικά συμφέροντα Ρωσίας και Κίνας. Αυτά λειτουργούν αποτρεπτικά στους σχεδιασμούς αυτών που ανήκουν στον αντι-ιρανικό συνασπισμό.
Στη Μέση Ανατολή θα αρχίσει η εκτόνωση και θα τερματισθεί το μακελειό, μόνο  όταν τερματισθεί η δαιμονοποίηση του Ιράν. Και αυτό μπορεί να γίνει απο αυτούς  που την άρχισαν το 1979, όταν “χάθηκε” ο σύμμαχος τους ο Σάχης. Για να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή πρέπει να συμφιλιωθούν Ούασινκτον και Τεχεράνη. Όταν προκύψει αυτό όλοι οι υπόλοιποι και μαζί και οι Τούρκοι, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους περιορισμούς τους. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι στην Ουάσιγκτον όπως και στη Τεχεράνη έχει ωριμάσει η σκέψη για συμφιλίωση, με  καταλύτη τον σουννιτικό εξτρεμισμό. Ουδέν κακό αμιγές καλού.

πηγή

 Γιώργος Καπόπουλος 
Tα όσα προέκυψαν στην προχθεσινή συνάντηση Kέρι - Λαβρόφ στο Παρίσι κάθε άλλο παρά αυτονόητα είναι.
H σύγκρουση στην Oυκρανία δημιουργούσε εκ των πραγμάτων τη δυνατότητα υπονόμευσης της Pωσίας μέσω της ενίσχυσης ακραίων φονταμενταλιστών μουσουλμάνων στον Bόρειο Kαύκασο στην Tσετσενία και το Nταγκεστάν, μια πρακτική που μέχρι πρόσφατα εφάρμοζαν οι HΠA με τη χρηματοδότηση της Σαουδικής Aραβίας.
Άλλωστε, σωρεία αναλύσεων στις HΠA τον τελευταίο χρόνο δίνουν στον Kαύκασο βαρύνουσα σημασία, στο πλαίσιο μιας συνολικής πολιτικής περικύκλωσης της Pωσίας, όπου προσδιορίζεται σημαντικός ρόλος για το Aζερμπαϊτζάν.
Eύλογα τίθεται το ερώτημα πώς είναι δυνατόν, την ώρα που το Στέιτ Nτιπάρτμεντ προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να αποτρέψει άρση των κυρώσεων σε βάρος της Pωσίας από την E.E., οι δύο χώρες να βρίσκουν κοινό παρονομαστή στον πόλεμο κατά των Tζιχαντιστών.
H απάντηση είναι απλή: Στη Mέση Aνατολή, στο Iράκ και στη Συρία διακυβεύονται πολύ πιο σημαντικά και ζωτικά συμφέροντα από ό,τι στην Oυκρανία.
Oι HΠA, πρώτον, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να παίξουν το «ισλαμικό χαρτί» στον Kαύκασο χωρίς τη συνεργασία της Tουρκίας, η οποία σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης στην Oυκρανία κράτησε ευμενή ουδετερότητα υπέρ της Pωσίας.
Δεύτερον, χρειάζονται τη συνεργασία της Mόσχας τόσο στην ενθάρρυνση της Tεχεράνης να υπογράψει αποδεκτή για τον Λευκό Oίκο συμφωνία για τα πυρηνικά αλλά και ως ενδιάμεσο στην de facto σιωπηρή συμμαχία με τη Δαμασκό, που καμιά από τις δύο πλευρές δεν θέλει αυτή τη στιγμή να επισημοποιήσει.
Tι σημαίνουν τα παραπάνω; Πρώτα από όλα μια ακόμη παραδοχή στο ότι η διακήρυξη Oμπάμα περί ενίσχυσης της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης κατά του Aσαντ είναι ρητορική, χωρίς αντίκρισμα, κάτι που επιβεβαίωσε άλλωστε και ο αντιπρόεδρος Mπάιντεν όταν είπε ότι δεν υπάρχει μετριοπαθής αντικαθεστωτική οργάνωση. Mόνον με τον Aσαντ η Mόσχα μπορεί να αισθάνεται ότι διατηρεί μια συμμαχική σχέση με μια χώρα της Mέσης Aνατολής, αλλά και τη μοναδική ναυτική της βάση στη Mεσόγειο στο Tαρτούς.
Eνας άλλος παράγων που αυξάνει τη σημασία της συνεργασίας HΠA - Pωσίας στη Mέση Aνατολή είναι η αποτροπή της Tουρκίας του Eρντογάν από μονομερείς επεμβατικές κινήσεις στη Συρία και στο Iράκ.
Aν ο Eρντογάν μπορεί και διαχειρίζεται τον Ψυχρό Πόλεμο με την Oυάσιγκτον, το κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο αν ταυτόχρονα άνοιγε μέτωπο με τη Mόσχα, που είναι ένας σημαντικός εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της Aγκύρας.
Mετά το 1945 η ύφεση ή η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις HΠA και την EΣΣΔ στην Eυρώπη και αλλού είχε άμεση αντανάκλαση στη Mέση Aνατολή.
Σήμερα βλέπουμε την αντίστροφη δυναμική, τα κοινά συμφέροντα HΠA - Pωσίας στην Eυρύτερη Mέση Aνατολή να θέτουν σε δεύτερο πλάνο στην οπτική του Λευκού Oίκου τη σύγκρουση με το Kρεμλίνο στην Oυκρανία.
H σύγκλιση στοχεύσεων Oυάσιγκτον - Mόσχας στη Mέση Aνατολή άρχισε πριν από έναν χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν ο Λαβρόφ μεσολάβησε ώστε το καθεστώς Aσαντ στη Δαμασκό να αποδεχθεί την παράδοση και καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας και έτσι να ματαιωθούν οι επικείμενοι βομβαρδισμοί κυβερνητικών δυνάμεων από τις HΠA.
H συνεργασία άντεξε την ακραία κλιμάκωση, που δεν περιορίσθηκε στην Oυκρανία αλλά οδήγησε σε ένα σκηνικό ακραίας έντασης, με τις δύο χώρες να δοκιμάζουν η μία την ετοιμότητα της αεράμυνας της άλλης, όπως τον παλιό καλό καιρό του Ψυχρού Πολέμου.
Tα παραπάνω ευνοούν την αναζήτηση συμβιβασμού στην Oυκρανία με άγνωστη παράμετρο τον χρονικό ορίζοντα.
O παράγων Tουρκία

Eνας άλλος παράγων που αυξάνει τη σημασία της συνεργασίας HΠA - Pωσίας στη Mέση Aνατολή είναι η αποτροπή της Tουρκίας του Eρντογάν από μονομερείς επεμβατικές κινήσεις στη Συρία και το Iράκ. Aν ο Eρντογάν μπορεί και διαχειρίζεται τον Ψυχρό Πόλεμο με την Oυάσιγκτον, το κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο αν ταυτόχρονα άνοιγε μέτωπο με τη Mόσχα, που είναι ένας σημαντικός εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της Aγκύρας.
πηγή
Το Ισλάμ του τουρκισμού, οι σκοπιμότητες και η ομερτά των ψευτομουφτήδων 
Ο ανθρωπισμός και η πίστη στον Αλλάχ μόνο με... "προϋποθέσεις" τουρκικών συμφερόντων

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Κατ' αρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οι Έλληνες μουσουλμάνοι είναι κατά πολύ διαφορετικοί από τους μουσουλμάνους της Τουρκίας, των αραβικών χωρών και της εν γένει Μέσης και Εγγύης Ανατολής. Και η διαφορά τους έγκειται, κυρίως, στο ότι οι Έλληνες ζούνε σε μία χώρα που διέπεται από δημοκρατικές αρχές (ακόμη και στο χειρότερο σημείο που βρίσκεται σήμερα λόγω των μνημονίων) και φυσικά σέβεται και υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το ζήτημα (ή πρόβλημα) εστιάζεται στον φανατισμό των ιμάμηδων που είναι "διορισμένοι" από τους ψευτομουφήδες και, άρα, απολύτως ελεγχόμενοι από την Τουρκία, αφού είναι γνωστή η λατρεία των ψευτομουφτήδων (Ξάνθης και Κομοτηνής) προς την "μητέρα πατρίδα". Οι Έλληνες μουσουλμάνοι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της τουρκοποίησής τους (μέσω ψυχολογικής άσκησης πίεσης που γίνεται από τους φίλα προσκείμενους ιμάμηδες), ενώ ταυτόχρονα γίνονται θύματα αλλά και άτυποι πρωταγωνιστές ενός υποβόσκοντα τουρκικού εθνικισμού που έχει την τάση να αποκτήσει εξτρεμιστικά στοιχεία.
Έτσι, μέσω της θρησκείας, δηλαδή του Ισλάμ, οι Έλληνες μουσουλμάνοι γίνονται κυριολεκτικά αντικείμενα χρήσης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προκειμένου να ασκηθεί ικανή πίεση από την πλευρά της Τουρκίας προς την Ελλάδα και πάντα προς την κατεύθυνση ικανοποίησης των τουρκικών (και όχι των Ελλήνων μουσουλμάνων) συμφερόντων.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η πορεία - διαδήλωση συμπαράστασης που έγινε από τους Έλληνες μουσουλμάνους το καλοκαίρι, υπέρ των Παλαιστίνιων κατά τη διάρκεια της τελευταίας Ισραηλινής επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας. Ήταν μία κραυγή συμπαράστασης μέσα από μία πρωτοφανή στα χρονικά εμφάνιση μουσουλμάνων της Θράκης, που αν και δεν είχε όγκο, εντυπωσίασε με την σιωπή της! Ήταν η πρώτη φορά που οι μπροστάρηδες ψευτομουφτήδες κινήθηκαν δημόσια υπέρ ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.

Στην πορεία αυτή συμμετείχαν και κάποιοι έλληνες εποχούμενοι διεθνιστές, υπέρ της πολυεθνικότητας και της κατάργησης των συνόρων που χωρίζουν τους λαούς, οι γνωστοί αδιάφοροι για το εάν αύριο η Θράκη ονομάζεται Trakyanistan (Τρακιανιστάν) ή Starxidistan (Σταρχιδιστάν)...

Στις ημέρες που διανύουμε, κι ενώ σφάζονται ανηλεώς σε καθημερινή βάση δεκάδες και εκατοντάδες άνθρωποι, ενώ μέχρι στιγμής έχουν υπάρξει περισσότερες από 300.000 θύματα των τζιχαντιστών, οι ψευτομουφτήδες της Θράκης δεν φαίνεται να συγκινούνται από την ανθρωποσφαγή και την γενοκτονία και δεν πραγματοποιούν καμία πορεία συμπαράστασης προς τους λαούς της Μέσης και της Εγγύς Ανατολής, οι οποίοι ως επί το πλείστον αποτελούνται από μουσουλμάνους!

Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι απλή. Επειδή δεν έδωσε εντολή το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, επειδή δεν έχει προχωρήσει σε κάποια τέτοια κίνηση ο πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος ως πρωθυπουργός της Τουρκίας είχε καταδικάσει την επίθεση του Ισραήλ στην Λωρίδα της Γάζας...
Δηλαδή, η ανθρώπινη συμπαράσταση, η ανθρωπιστική κραυγή των ψευτομουφτήδων (και των μουσουλμάνων της Θράκης που έχουν καταστεί υποχείρια και εργαλεία των τουρκοπροσκυνημένων) υπάρχει μόνο έαν δώσει εντολή ο... "μέγας σουλτάνος".
Δεν ενδιαφέρει τους μουσουλμάνους θρησκευτικούς ψευτοηγέτες της Θράκης, το εάν σφάζονται μουσουλμάνοι, εάν βιάζονται γυναίκες, εάν αποκεφαλίζονται κάθε Παρασκευή δεκάδες ομόθρησκοί τους, εάν οι άνθρωποι έχουν γίνει εμπόρευμα στα χέρια των τζιχαντιστών. Δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν οι ψευτομουφτήδες για όσα συμβαίνουν, αφού ο Ερντογάν σιωπά...
Οι Κούρδοι του Κομπάνι είναι μουσουλμάνοι, αλλά ο Μετέ δεν έχει προσευχές γι αυτούς, ούτε πορείες και διαδηλώσεις, επειδή είναι Κούρδοι και αποτελούν εχθρό της Τουρκίας. Η θρησκευτική εντολή των ψευτομουφτήδων είναι η σιωπή, η ομερτά απέναντι στο έγκλημα που διαπράττεται από τους τζιχαντιστές και την εγκληματική - δολοφονική - γενοκτονική ολοκληρωτική συνεργασία του "σουλτάνου" Ερντογάν με τους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας (όπως χαρακτηρίστηκαν από τον ΟΗΕ οι τζιχαντιστές).
Η θρησκευτικότητα, η πίστη, των τουρκόφιλων ψευτομουφτήδων (και των υπόλοιπων μουσουλμάνων "πολιτικών παραγόντων") της Θράκης, δεν καλύπτει τους Κούρδους (σήμερα) και τους Αλεβίτες (αύριο). Η θρησκευτικότητα και ο ανθρωπισμός υπάρχουν εάν ο "σουλτάνος" Ερντογάν δώσει την εντολή...

Ίσως βέβαια, με το συγκεκριμένο θέμα, δηλαδή της ενημέρωσης για την αδράνεια των ψευτομουφτήδων, θα έπρεπε να ασχοληθεί τοπικός τηλεοπτικός σταθμός της Ξάνθης, που κατήργησε το δελτίο ειδήσεων στην Πομακική γλώσσα (λόγω οικονομικής δυσχέρειας και μη εύρεσης χορηγών - διαφημίσεων) και πραγματοποιεί δελτία ειδήσεων στην τουρκική γλώσσα (προφανώς βρέθηκαν χορηγοί και διαφημιζόμενοι για δελτίο ειδήσεων στα τουρκικά...). Ίσως, θα έπρεπε, λοιπόν, ο συγκεκριμένος τοπικός τηλεοπτικός σταθμός να κάνει ένα ρεπορτάζ στην τουρκική γλώσσα, όπου θα ενημερώνει τι κάνουν οι τζιχαντιστές, τι δεν κάνει ο Ερντογάν και πόσοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν και δολοφονούνται καθημερινά, πόσες γυναίκες πουλιούνται ή γίνονται σκλάβες του σεξ από τους τζιχαντιστές...
Ένα τέτοιο ρεπορτάζ, στην τουρκική γλώσσα, ίσως να δικαιολογούσε όχι μόνο την δημοσιογραφική αντικειμενικότητα, αλλά και την λειτουργία του δελτίου ειδήσεων στα τουρκικά.

Όσο για τους ψευτομουφτήδες και τα πολιτικά ανδείκελα (βλ. Ζεϊμπέκ κ.α.) είπαμε... Εάν δεν "πέσει σύρμα" από την Τουρκία, η αγάπη που διδάσκει το Ισλάμ, πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων και στα σκουπίδια της σκοπιμότητας...
πηγή

Η Τουρκία απέτυχε να ψηφιστεί μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ, στην ψηφοφορία της 16ης Οκτωβρίου. Η τουρκική ηγεσία ήλπιζε σοβαρά να κερδίσει τη θέση αυτή, που θα της εξασφάλιζε αυξημένη επιρροή στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα όμως ήταν απογοητευτικό για τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, τον πρωθυπουργό Νταβούτογλου και την πολιτική τους.
Του SEMIH IDIZ
ΠΗΓΗ: http://www.al-monitor.com/
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Στους δύο τελικούς γύρους η Τουρκία έχασε από την Ισπανία, με την υποψηφιότητά της να λαμβάνει μόνο 60 ψήφους, έναντι 132 που έλαβε η Ισπανία. Παρά το αρνητικό κλίμα, ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Τσαβούσογλου, πριν την ψηφοφορία, εμφανιζόταν υπεραισιόδοξος.
«Όλοι γνωρίζουν τον ρόλο που η Τουρκία διαδραματίζει στους διεθνείς οργανισμούς και στα Ηνωμένα Έθνη. Πιστεύουμε ότι όλη η ωραία μας προσπάθεια, με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα αποτυπωθεί στην κάλπη. Φυσικά σε μια ψηφοφορία όλα είναι πιθανά, ωστόσο, πιστεύουμε, Αλλάχ επιτρέποντος, ότι θα πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα», είπε ο Τσαβούσογλου.
Η αισιοδοξία αυτή αποδείχτηκε εσφαλμένη. Το 2008, στην ανάλογη ψηφοφορία, η Τουρκία είχε λάβει 151 ψήφους και είχε εκλεγεί στο ΣΑ. Εκείνη την εποχή το κύρος της Τουρκίας βρισκόταν ψηλά, όχι μόνο ανάμεσα στις μουσουλμανικές χώρες, αλλά και σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής, μέχρι και της Καραϊβικής. Ωστόσο, το 2014, η κίνηση μια χώρας να επιδιώξει και πάλι την εκλογή της στο ΣΑ, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν αποτελεί ιδιαίτερα σοφή κίνηση.

Ακόμα και έμπειροι Τούρκοι διπλωμάτες επιχείρησαν να πείσουν τον Ερντογάν να μην προχωρήσει στο βήμα αυτό. Γιατί λοιπόν η Τουρκία προχώρησε, παρά τις προειδοποιήσεις τους; «Η υπεραισιοδοξία της κυβέρνησης δεν έχει λογική εξήγηση. Ίσως να περίμενε υποστήριξη από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, κάποιες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά από αφρικανικές χώρες, την οποία όμως τελικά δεν έλαβε», ανέφερε ο έμπειρος Τούρκος διπλωμάτης Βολκάν Βουράλ.
Ο ίδιος αναφέρθηκε και στη ζημιά που προκάλεσε στην τουρκική επιρροή στις αφρικανικές, ειδικά, χώρες, η διαμάχη του Ερντογάν με τον Γκιουλέν. «Η κυβέρνηση συνεργαζόταν με το κίνημα του Γκιουλέν στο παρελθόν, με αποτέλεσμα την εξάπλωση της τουρκικής επιρροής στις χώρες αυτές. Η διαμάχη κυβέρνησης Γκιουλέν είχε ως αποτέλεσμα την εξασθένιση της τουρκικής επιρροής στην Αφρική», είπε ο Βουράλ.
Επίσης τη Τουρκία δεν μπορούσε πλέον να ελπίζει στην υποστήριξη χωρών της Μέσης Ανατολής που την είχαν στο παρελθόν στηρίξει, όπως η Αίγυπτος. «Δεν μπορείς να ελπίζεις στην υποστήριξη των Αράβων όταν οι σχέσεις σου με μια τόσο σημαντική αραβική χώρα είναι τόσο άθλιες, για να μη μιλήσουμε για τον εκνευρισμό που έχει προκαλέσει η τουρκική υποστήριξη στη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε χώρες του Κόλπου», είπε ο Βουράλ.
Σύμφωνα με αναλυτές, το 2010 ήταν το σημείο καμπής της τουρκικής επιρροής. Από τότε άρχισε η τουρκική πτώση, η οποία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής Νταβούτογλου. Τα υπεραισιόδοξα σχέδια του Νταβούτογλου να καταστήσει την Τουρκία βασικό παίκτη στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια έστρεψε, τελικά, τον νεοθωμανισμό του εναντίον του. Σήμερα πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής καταγγέλλουν τον τουρκικό νεοθωμανισμό, λόγω της πολιτικής της, έναντι της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Συρίας, αλλά και του δεσμού της με τη Χαμάς και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο οποίος διατάραξε την σταθερότητα της περιοχής.
Οι περισσότεροι δρώντες στη Μέση Ανατολή σήμερα, καταλογίζουν στην Τουρκία την έκρηξη της θρησκευτικής διαμάχης σουνιτών – σιιτών, λόγω της υποστήριξης που παρείχε σε ακραίες σουνιτικές ομάδες, όπως το η αλ Νούσρα και το Ισλαμικό Κράτος.

Άλλος λόγος που οδήγησε στην τρώση του τουρκικού κύρους είναι και η καταπάτηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, όπως εκφράστηκε με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί, το 2013. Η βιαιότητα της καταστολής προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και είχε επίπτωση στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.
Το 2008, όταν η Τουρκία κέρδισε τη θέση του μέλους στο ΣΑ, είχε υποσχεθεί να εργαστεί για την ειρηνική διευθέτηση των περιφερειακών συγκρούσεων και είχε επίσης υποσχεθεί να διαδραματίσει ρόλο μεσάζοντα για την άμβλυνση των θρησκευτικών συγκρούσεων στην περιοχή.
Τώρα, η Τουρκία έχει καταστρέψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αλλά και με τις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, του Ιράν περιλαμβανομένου. Στο μεταξύ ο Ερντογάν συνεχίζει να ασκεί κριτική στον ΟΗΕ για τη Γάζα και την Συρία και συνεχίζει να επιδιώκει την αναμόρφωση του ΣΑ στα μέτρα του, ζητώντας τον περιορισμό της επιρροής των μονίμων μελών του.

Ο Τσαβούσογλου, μετά την παταγώδη αποτυχία, σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους είπε ότι ορισμένοι δεν είναι ευχαριστημένοι με την «ανεξάρτητη τουρκική εξωτερική πολιτική… Εμείς δεν πρόκειται να αλλάξουμε την πολιτική μας για χάρη των ψήφων. Θα συνεχίζουμε να αποτελούμε τη φωνή και την συνείδηση των χωρών που μας το ζητούν», κατέληξε.
πηγή

Οι Κούρδοι υποστηρίζουν ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει σχεδόν υποχωρήσει

Ύστερα από μάχες ενός μηνός, οι Κούρδοι υποστηρίζουν ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει σχεδόν υποχωρήσει από το Κομπάνι. Τι διδαχθήκαμε λοιπόν; Πέντε «διδάγματα» για τη Δύση διακρίνει σε άρθρο του ο βρετανός δημοσιογράφος Μαρκ Ερμπαν, συντάκτης του BBC για θέματα διπλωματίας και άμυνας.

1. Το Κομπάνι δεν έχει μεγάλη στρατηγική σημασία

Τουλάχιστον όχι με την κλασική έννοια. Δεν θα κρίνει την έκβαση του συριακού εμφυλίου ούτε την εκστρατεία του Λευκού Οίκου κατά του ISIS. Η κυριότερη σημασία του Κομπάνι είναι ότι επηρεάζει τη σχέση των Κούρδων με την Τουρκία. Η μάχη έχει επίσης επιδεινώσει τις σχέσεις της Τουρκίας με τους συμμάχους της.

2. Τόσο το ISIS όσο και το Πεντάγωνο επέλεξαν να πολεμήσουν στο Κομπάνι για λόγους προπαγάνδας

Για τις ΗΠΑ, προέχει το Ιράκ έναντι της Συρίας. Γιατί λοιπόν τόσες αμερικανικές αεροπορικές επιθέσεις γύρω από το Κομπάνι; Επειδή αν κέρδιζε τη μάχη το ISIS, θα το εκμεταλλευόταν για προπαγανδιστικούς λόγους και το Πεντάγωνο θέλησε να του στερήσει αυτή την ευκαιρία. Ασχέτως του αν πέσει ή όχι το Κομπανί, οι ΗΠΑ το μεταχειρίστηκαν σαν ευκαιρία για να δείξουν αλληλεγγύη προς τους Κούρδους και να πλήξουν τον κοινό τους εχθρό.

3. Η γεωγραφία έπαιξε ρόλο

Το ότι το Κομπάνι βρίσκεται πάνω στα τουρκικά σύνορα απέτρεψε την πολιορκία του από τους τζιχαντιστές. Η θέση του αυτή ευνόησε την παγκόσμια δημοσιότητα γιατί οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να στέκονται στους λόφους στην τουρκική πλευρά των συνόρων και να παρακολουθούν τις μάχες. Η γεωγραφική θέση του Κομπάνι βοήθησε την αμερικανική συμμαχία να πλήξει επιτυχώς πολλούς στόχους των τζιχαντιστών.

4. Το ISIS συγκεντρώθηκε σε μια περιοχή, δίνοντας την ευκαιρία στους εχθρούς του να το πλήξουν

Το Πεντάγωνο υποστηρίζει ότι σκότωσε «εκατοντάδες» τζιχαντιστές. Η αμερικανική συμμαχία κατά του ISIS δυσκολεύεται γενικώς να συλλέξει κατάλληλες πληροφορίες για πιθανούς στόχους. Αυτό και η ανάμειξη των τζιχαντιστών με τους αμάχους προκαλούν την ματαίωση του 90% των βομβαρδισμών. Αλλά όταν οι μαχητές του ISIS συγκεντρώνονται για επίθεση, δημιουργούνται ευκαιρίες για να τους πλήξουν τα αμερικανικά αεροπλάνα.

5. Συμφέρει την αμερικανική συμμαχία να συνεχιστεί η μάχη στο Κομπάνι γιατί αποσπάει το
ISIS από τις μάχες στο δυτικό Ιράκ

Η προέλαση των τζιχαντιστών στην ιρακινή επαρχία Ανμπάρ ανησυχεί τους Αμερικανούς. Έδειξε την αδυναμία του ιρακινού στρατού και έριξε στα χέρια του ISIS τις τελευταίες σουνιτικές φυλές που συμμαχούσαν με τη Βαγδάτη. Οι Αμερικανοί στέλνουν αεροπλάνα στο Κομπάνι, μακριά από το δυτικό Ιράκ, για να αποσπάσουν τζιχαντιστές και άρματα μάχης από την Ανμπάρ.
πηγή

19-10-2014
Μέσα στην όλη αντάρα που μαστίζει τη Μέση Ανατολή, η Τουρκία πάντα επιζητούσε να είναι μια άγκυρα σταθερότητας, ένας φάρος του μετριοπαθούς και εκσυγχρονιζόμενου Ισλάμ στον αραβικό κόσμο της ταραχής.

Δεν ισχύει πια. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κυριάρχησε στην Τουρκία ως πρωθυπουργός για μία δεκαετία και έχει αναλάβει την προεδρία, κινδυνεύει να βυθίσει τη χώρα του σε κρίση και να θάψει την, πολλά υποσχόμενη κάποτε, πρωτοβουλία ειρήνευσης με την κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.
Ο άμεσος λόγος είναι η πολιορκία του Κομπάνι, της κουρδικής πόλης της Συρίας που βρίσκεται δίπλα στα νότια σύνορα της Τουρκίας και πολιορκείται από το Ισλαμικό Κράτος. Οι Κούρδοι της Τουρκίας είναι έξαλλοι γιατί τα τουρκικά τανκς παρακολουθούν αδρανή αυτούς τους φανατικούς να προωθούνται για να σφαγιάσουν τους φτωχά εξοπλισμένους ομοεθνείς τους στη Συρία.
Δεκάδες έχουν πεθάνει σε διαδηλώσεις στη Νοτιοανατολική Τουρκία, όπου η κυβέρνηση της Άγκυρας έχει κατεβάσει τα τανκς στους δρόμους των πόλεων όπου κατοικούν Κούρδοι. Η κατάπαυση του πυρός που κήρυξε το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν PKK προ 18 μηνών, στο πλαίσιο συνομιλιών για τη λήξη του τριακονταετούς πολέμου με το τουρκικό κράτος, κλονίζεται. Τουρκικά αεροσκάφη έπληξαν στόχους του ΡΚΚ στα σύνορα με το Ιράκ.
Η αρχική ιδέα του Ερντογάν ήταν να δώσει στους Κούρδους στη νοτιοανατολική Τουρκία κάποια επίπεδα αυτόνομης διακυβέρνησης, προσελκύοντας την ημιανεξάρτητη περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν, του βορείου Ιράκ και τα απελευθερωμένα κουρδικά εδάφη της βόρειας Συρίας, σε μία τουρκική σφαίρα επιρροής.
Πέρσι, οι σύμμαχοι της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ φοβούνταν ότι έτσι θα κινδύνευε η ενότητα της Συρίας και του Ιράκ. Φέτος, μετά τον διαμελισμό των δύο αυτών χωρών και την έκρηξη του Χαλιφάτου που κάλυψε το κενό, προτρέπουν την Τουρκία να βοηθήσει τους Κούρδους και να φέρει τη σταθερότητα στην περιοχή.
Είναι κατανοητό η Τουρκία να αποφεύγει να προσφέρει τα στρατεύματα που δεν παρέχουν οι σύμμαχοί της. Και ο Ερντογάν δεν σφάλλει όταν καταδεικνύει την ασυναρτησία της δυτικής στρατηγικής έναντι του Ισλαμικού Κράτους. Έχει όμως κάνει και υπερφίαλες δηλώσεις και επιπλέον αποτρέπει άλλους από την αποστολή όπλων στο Κομπάνι.
Ο Ερντογάν προκάλεσε το δόγμα του τουρκικού εθνικισμού όταν τόλμησε να ανοίξει διάλογο με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον έγκλειστο ηγέτη του ΡΚΚ, με στόχο να λήξουν οι δεκαετίες εχθρότητας μεταξύ Τούρκων και Κούρδων. Όμως την περασμένη εβδομάδα εξίσωσε το ΡΚΚ με το Ισλαμικό Κράτος, πείθοντας τους Κούρδους για δύο πράγματα: Ότι δεν έχει πρόβλημα να αφήσει το Κομπάνι να πέσει, γιατί οι υπερασπιστές του προέρχονται κυρίως από το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, που ουσιαστικά είναι η συριακή κουρδική διακλάδωση του ΡΚΚ. Και ότι προτιμά επέκταση των εδαφών που ελέγχει το Χαλιφάτο από μια άλλη ελεύθερη κουρδική περιοχή στα σύνορα της Τουρκίας.
Η σύγκριση του ΡΚΚ με το Χαλιφάτο είναι τερατώδης. Παρά την αγριότητά του, το ΡΚΚ οφείλει τη φήμη του κυρίως στην άρνηση του τουρκικού κράτους να παραχωρήσει βασικά δικαιώματα στους Κούρδους. Δεν αποκεφαλίζει, δεν σφαγιάζει, δεν βασανίζει και δεν φυλακίζει όπως το Ισλαμικό Κράτος, ούτε επιθυμεί να εξαφανίσει τις μειονότητες «απίστων», όπως οι σιίτες και οι χριστιανοί.
Οι Τούρκοι που παρακολουθούν στενά το κουρδικό ζήτημα -πολύ πριν παραδεχτεί ξεκάθαρα ο Ερντογάν ότι η Τουρκία έχει κουρδικό πρόβλημα- σχολιάζουν ότι αυτή είναι η τελευταία γενιά ηγετών των Κούρδων της Τουρκίας με τους οποίους η Άγκυρα θα μπορούσε να κάνει συμφωνία.
Οι ηγέτες των Κούρδων του Ιράκ, επιπλέον, έχουν δουλέψει για την επίτευξη ειρήνευσης στην Τουρκία, πιστεύοντας ότι θα αποτελέσει ιστορική καμπή για όλους τους Κούρδους. Η εναλλακτική είναι ένα καζάνι από ριζοσπαστική απελπισία.
Ο Ερντογάν παίζει με τη φωτιά. Ίσως φοβήθηκε ότι η ειρηνευτική του πρωτοβουλία θα γίνει αφετηρία για τη δημιουργία ενός πανκουρδικού κράτους. Όποια κι είναι όμως τα κίνητρά του, προκαλεί τον διχασμό στην Τουρκία. Έως το ένα πέμπτο του πληθυσμού είναι Κούρδοι και περίπου το ένα πέμπτο των Τούρκων είναι αλεβίτες, που έχουν αλαφιαστεί με τα ρατσιστικά σουνιτικά σχόλιά του και το νεοϊσλαμικό κόμμα του, καθώς και την απολυταρχική συμπεριφορά του.
Αν δεν κινηθεί πολύ προσεκτικά, αυτός ο ηγέτης με τη μεγάλη αυτοπεποίθηση μπορεί να ανοίξει τις πύλες της Τουρκίας στον ανεμοστρόβιλο του σεχταρισμού σε όλη την περιοχή.

πηγή

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Άλλη μια δυσάρεστη είδηση πιάνει κυριολεκτικά στον ύπνο το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σχετικά με το Κυπριακό. Αυτή την φορά το «χτύπημα» έρχεται μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς μια χώρα της Ενωμένης Ευρώπης, η Ουγγαρία, προχώρησε σε αναγνώριση του ψευδοκράτους της βόρειας Κύπρου και μάλιστα επέτρεψε το άνοιγμα πρεσβείας του ψευδοκράτους στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, Βουδαπέστη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Sabah, στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας και μάλιστα στον κεντρικό δρόμο, Andrassy street και στο νούμερο 118, έγιναν στις 16 Οκτωβρίου με επίσημη τελετή τα εγκαίνια της πρεσβείας του ψευδοκράτους. Τα εγκαίνια έγιναν παρουσία του «υπουργού Εξωτερικών» του ψευδοκράτους, Ozdil Nami, του πρέσβη της Τουρκίας στην Ουγγαρία, Şakir Fakılı, του πρέσβη του Αζερμπαϊτζάν στην Ουγγαρία, Vilayat Guliyev, του προέδρου της τουρκικής κοινότητας Ουγγαρίας, Suat Karakuş, του αντιπρόεδρου του Τουρκοουγγρικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, Naci Ceylan, του αντιπροσώπου της Ένωσης Τούρκων Επιχειρηματιών, MUSIAD, Fadı Başar, καθώς και πολλών εκπροσώπων τουρκικών κοινοτήτων της Ευρώπης, συνολικά 150 άτομα παρευρέθησαν στην μεγαλοπρεπή όπως αναφέρεται τελετή. Ο «υπουργός Εξωτερικών» του ψευδοκράτους σε ομιλία του στα εγκαίνια της πρεσβείας του ψευδοκράτους στη ουγγρική πρωτεύουσα, τόνισε πως αυτό είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη και ευχαρίστησε την ουγγρική κυβέρνηση για την κίνηση της να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος και να επιτρέψει το άνοιγμα πρεσβείας στην Βουδαπέστη. Μάλιστα ανέφερε πως αυτό είναι μια πολύ σημαντική κίνηση για την …επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Στην συνέχεια μιλήσει ο νέος «πρέσβης» του ψευδοκράτους στην Ουγγαρία, Arıf Altay, ο οποίος επίσης ευχαρίστησε την ουγγρική κυβέρνηση και προανήγγειλε την προώθηση των οικονομικών και εμπορικών συναλλαγών της Ουγγαρίας με το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου. Και οι υπόλοιποι ομιλητές τόνισαν την μεγάλη σημασία αυτής της εξέλιξης, δηλαδή την αναγνώριση από την Ουγγαρία που είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης του ψευδοκράτους και προανήγγειλε και άλλες αναγνωρίσεις και από άλλα μελη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σίγουρα αυτή η εξέλιξη είναι χαστούκι προς την ελληνική πλευρά και την ελληνική διπλωματία που κυριολεκτικά πιάνεται στον ύπνο, καθώς για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια της τουρκικής εισβολής και κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου ένα κράτος και μάλιστα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προχώρησε σε επίσημη αναγνώριση του ψευδοκράτους και επέτρεψε το άνοιγμα μιας ψευδοπρεσβείας στην πρωτεύουσα του Βουδαπέστη.
Άραγε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ή Εξωτικών όπως το αναφέρουν πολλοί, θα λάβει κάποια μέτρα και θα υπάρξει επίσημη αντίδραση σε αυτό το πολύ δυσάρεστο για το Κυπριακό γεγονός ; Ας ελπίσουμε αν και δεν το βλέπουμε με μια κυβέρνηση όπως αυτή που κυβερνά σήμερα την χώρα μας και έχει παραδώσει την εθνική κυριαρχία μας σε ξένα κέντρα.

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

πηγή


Η συγκάλυψη πραγματικών περιστατικών, αλλά και η διαστρέβλωσή τους, το μόνο που κάνει είναι να επαυξάνει την επιθετική βουλιμία λαών.

Δεν το κρύβω, ότι με ενοχλεί η απουσία κάθε αντίδρασης στις ιταμές προκλήσεις των Αλβανών και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια συγκάλυψης των εχθρικών κατά της Ελλάδας ενεργειών τους, από δήθεν φιλειρηνικούς κύκλους, οι οποίοι διαστρέφοντας την ιστορία αποπροσανατολίζουν τον ελληνικό λαό, κατά τις επιταγές της Νέας Τάξης Πραγμάτων (όπου τα «πράγματα» είμαστε εμείς).

Είναι προφανές, πως θα ήμουν ανόητος εάν δεν ήθελα να υπάρχουν ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των λαών της βαλκανικής, για να μπορέσουν να ζήσουν τα παιδιά μας χωρίς να γνωρίσουν τα τραγικά γεγονότα που γνώρισαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας.

Η συγκάλυψη όμως πραγματικών περιστατικών, αλλά και η διαστρέβλωσή τους, το μόνο που κάνει είναι να επαυξάνει την επιθετική βουλιμία λαών, που αν τους αντιμετωπίζαμε εξ αρχής όπως ταιριάζει σε Έλληνες, οι μεταξύ μας διαφορές δεν θα είχαν την σημερινή όξυνση. Επειδή θα γνώριζαν, ότι δεν θα επιτρέψουμε καμία βλάβη των εθνικών μας συμφερόντων. Με την απαράδεκτη υποχωρητικότητά μας όμως, τους επιτρέπουμε να μας θέτουν συνεχώς σε απολογία, ενώ είμαστε τα θύματα.
Οι Αλβανοί πολέμησαν εναντίον μας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρείται ακόμη η «εμπόλεμη κατάσταση». Ο όρος μιλά από μόνος του, ότι είχαμε πόλεμο μεταξύ μας, που δεν έληξε, αφού δεν υπογράψαμε Συνθήκη Ειρήνης. Και η Ελλάδα έχει σοβαρούς λόγους να μη υπογράφει.

Δεν συναντήσαμε μόνον ένοπλα τμήματα του αλβανικού στρατού να συμπολεμούν με τους Ιταλούς εναντίον μας, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας συνεργάστηκαν οι Τσάμηδες με τον στρατό Κατοχής, επιφέροντας πλήγματα κατά του ελληνικού λαού. Να μου επιτραπεί να παραθέσω αποσπάσματα από επιστολή του ηγέτη των Αλβανο-Τσάμηδων, Νουρή Ντίνο Μπέη προς τον Μουσολίνι, όπου καταδεικνύεται πλήρως η προδοτική τους συμπεριφορά, εφόσον ήσαν Έλληνες πολίτες.

Γράφει ο Νουρή Ντίνο Μπέη: «Η αφοσίωσή μου και οι από πλέον των 40 ετών παρασχεθείσες υπηρεσίες στην Ιταλία με υποχρεώνουν να σας αναφέρω όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Τσαμουριά, Ελλάδα και Νότια Αλβανία (σημ.: εννοεί την Βόρειο Ήπειρο) όπου έτυχα μάρτυς και θύμα μιας ύπουλης επίθεσης, που κόστισε την ζωή και αρκετών Ιταλών στρατιωτών.

» (…) Αυτοί που τον τελευταίο καιρό είχαν την εξουσία στην Αλβανία αποδείχθηκαν αδύναμοι και συμβιβαστικοί προς τους [Έλληνες] αντάρτες προς μεγάλη ζημιά της Ιταλίας και της Αλβανίας. Σήμερα θα χρειαζόταν να διαλέξουμε κατάλληλα άτομα που μπορούν να αναλάβουν την αποστολή και την ευθύνη της απόλυτης καταστολής αυτών των σκοτεινών κινημάτων.

» Αυτά τα άτομα πρέπει να είναι πιστοί και δοκιμασμένοι φίλοι της Ιταλίας, από πατριωτισμό και όχι από χρηματισμό, να κατέχουν όλη την απαραίτητη ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα, χωρίς φόβο να εμπλακούν με σκοπό να διεξαγάγουν ένα ανηλεές κυνηγητό στους αντάρτες και τους φίλους των και εν ανάγκη να καταστρέψουν τις εστίες τους και τα χωριά που τους βοηθούν αρχίζοντας από το Curvelesi.

» Εάν δεν θεωρηθεί σκόπιμο να γίνει αυτό από μέρους των Ιταλικών δυνάμεων, δεν θα είναι δύσκολο να πετύχουμε τον σκοπό με τον σχηματισμό των 6.000 εθελοντών Τσαμουριωτών και Κοσοβάρων που είναι πραγματικοί φίλοι της Ιταλίας επειδή γνωρίζουν τι τους περιμένει εάν αυτή τους εγκαταλείψει.

» Εμείς ελπίζαμε να ελευθερωθούμε από την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς μας κόβεται η ανάσα, βλέποντας ότι εμείς και η χώρα μας είμαστε εγκαταλελειμμένοι στα χέρια των διωκτών μας της Αθήνας, όταν στα νησιά του Ιονίου οι Έλληνες που δεν έκαναν τίποτα, για να το αξίζουν από την Ιταλία, χαίρουν μιας απόλυτης δικαιοσύνης και ασφάλειας με μια τέλεια πολιτική και οικονομική Ιταλική διοίκηση, κάτω από τη συνετή διεύθυνση ενός ανθρώπου έξυπνου σωστού και τιμημένου.

» Όλοι οι Έλληνες είναι οπλισμένοι, και μέρα με τη μέρα περιμένουν την πολυπόθητη άφιξη των Άγγλων, απευθύνοντας μας συχνά απειλητικά υπονοούμενα. Οι Τσαμουριώτες εν τω μεταξύ μου έχουν συχνά απευθύνει την ερώτηση: «Η Ιταλία πολέμησε την Ελλάδα για την Τσαμουριά, γιατί τώρα δεν υπολογίζει την πίστη μας και μας αφήνει στο έλεος των κοινών μας εχθρών;».

» Όλοι [οι Τσαμουριώτες] φοβούνται ότι η Ιταλία θα αποσυρθεί αφήνοντάς τους σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη από εκείνη του 1917 και παρακαλούν οι οικογένειές τους να επιτραπεί να μπουν στην Αλβανία, και στους άνδρες να επιστραφούν τα όπλα που παρέδωσαν στις στρατιωτικές αρχές. Αυτός ο κόσμος οπλισμένος δυνατός και γενναιόδωρος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη γη του, και να πεθάνει για την αφοσίωσή του στην Ιταλία».

Αυτοί είναι οι Τσάμηδες, με τους οποίους δήθεν προοδευτικοί στην Ελλάδα, επιζητούν την φιλία.

Ο Μακεδών

πηγή

Οι σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – Ιράν δεν βρίσκονται στο καλύτερό τους σημείο, εδώ και καιρό. Πρόσφατα υπήρξε μια προσπάθεια προσέγγισης. Ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών μάλιστα, ο πρίγκιπας Σαούντ αλ Φαϊζάλ, μετά από συνάντηση με τον Ιρανό ομόλογό του, εμφανίστηκε αισιόδοξος, μιλώντας για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στις διμερείς σχέσεις, αναφέροντας χαρακτηριστικά, ότι τα λάθη του παρελθόντος πρέπει να αποφευχθούν στο μέλλον.
Του Fouad al-Ibrahim, 15 Οκτωβρίου 2014
ΠΗΓΗ: http://www.mintpressnews.com/

ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας
Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο Ιρανός υπουργός Τζαβάντ Ζαρίφ, ο οποίος είπε πως η αναθέρμανση των διμερών σχέσεων θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλη τη Μέση Ανατολή, διασφαλίζοντας τα συμφέροντα όλων των μουσουλμανικών χωρών. Παράλληλα συμφωνήθηκε ο Ιρανός υπουργός να επισκεφτεί την Σαουδική Αραβία.
Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν έγινε. Η αναθέρμανση των σχέσεων έμεινε στα λόγια και η επίσκεψη δεν πραγματοποιήθηκε. Αντί αυτού, νέες εξελίξεις στην περιοχή προκάλεσαν νέα προσκόμματα στη μεταξύ των δύο χωρών σύγκλιση.
Το πρώτο σημαντικό πρόβλημα που ανέκυψε είναι οι εξελίξεις στην Υεμένη, όπου η επηρεαζόμενη από την Σαουδική Αραβία κυβέρνηση έπεσε και αντικαταστάθηκε από φιλοϊρανική κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Σαουδικής Αραβίας, όπως εκφράστηκε στην συνάντηση υπουργών των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.
Εκεί η Σαουδική Αραβία προώθησε κοινή δήλωση που καταγγέλλει την ανάμιξη «ξένων δυνάμεων» (βλ. Ιράν) στην Υεμένη, μια χώρα που η Σαουδική Αραβία θεωρεί πως οφείλει να βρίσκεται εντός της δικής της ζώνης επιρροής.
Ακολούθησε επίθεση κατά του Ιράν, μέσω του απόλυτα ελεγχόμενου Τύπου της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι επιχειρεί να επιβάλει ένα καθεστώς τύπου Μάλικι (σ.σ. το προηγούμενο στο Ιράκ) στην Υεμένη, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτού του τύπου τα καθεστώτα εξέθρεψαν την τρομοκρατία και προκάλεσαν, τελικά, την έκρηξη φυλετικών και θρησκευτικών συγκρούσεων. Η απειλή των Σαουδαράβων είναι, κατά συνέπεια, σαφής. Ή είστε μαζί μας ή έρχεται και για σας ένα Ισλαμικό Κράτος.
Υπάρχει όμως και το θρησκευτικό σκέλος της διαμάχης, με φανατικούς σουνίτες Σαουδάραβες ιμάμηδες να κηρύσσουν ιερό πόλεμο κατά των σιιτών Χούτις της Υεμένης, από τους οποίους προέρχεται η νέα κυβέρνηση. Και η προτροπή τους φάνηκε να αποδίδει άμεσα, αφού στις 9 Οκτωβρίου βομβιστές αυτοκτονίας σκόρπισαν τον θάνατο στην Υεμένη.
Πέραν της Υεμένης όμως, Σαουδική Αραβία και Ιράν έχουν εμπλακεί σε μια σύγκρουση ισχύος, σε πολλά επίπεδα, με έπαθλο τη Μέση Ανατολή. Η Σαουδική Αραβία απαιτεί, κατ’ ελάχιστο από το Ιράν την απόσυρση των δυνάμεων ή τον περιορισμό της επιρροής του σε Υεμένη, Λίβανο, Ιράκ και Συρία.
Ουσιαστικά δηλαδή, το Ριάντ απαιτεί από την Τεχεράνη την άτακτη υποχώρησή της σε όλη την περιοχή, κάτι που προφανώς το Ιράν δεν πρόκειται να αποδεχθεί. Με τον τρόπο αυτό όμως η Σαουδική Αραβία κλείνει κάθε δρόμο επαναπροσέγγισης με το Ιράν. Η Σαουδική Αραβία φαίνεται αποφασισμένη να πολεμήσει εναντίον του Ιράν σε κάθε διαθέσιμο πεδίο, του ενεργειακού περιλαμβανομένου.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως δείχνουν. Η πολιτική της Σαουδικής Αραβίας έναντι του Ιράν αποτελεί εν πολλοίς, προσωπική επιλογή του υπουργού, πρίγκιπα αλ Φαϊζάλ, στον δικό του αγώνα εξουσίας έναντι του βασιλιά Αμπντουλάχ και του περιβάλλοντός του. Ο Αμπτουλάχ ασθενεί και ο αγώνας για τη διαδοχή του έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο γιος του Σαουδάραβα βασιλιά, πρίγκιπας Αμπντέλ Αζίζ είχε συνάντηση με τον Ιρανό αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Αμπντέλ Λαχιάν στη Σενεγάλη, πριν λίγους μήνες. Η συζήτηση των δύο ανδρών αναπτύχθηκε γύρω από τη στάση του πρίγκιπα αλ Φαϊζάλ, ο οποίος σαμποτάριζε την επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών. Ο Αμπντέλ Αζίζ διαβεβαίωσε τον Ιρανό αξιωματούχο ότι ο πατέρας του, βασιλιάς, θα διευθετήσει το πρόβλημα και τον κάλεσε να επισκεφτεί την Σαουδική Αραβία.
Ο αλ Φαϊζάλ πληροφορήθηκε τα της συνάντησης αυτής και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να δράσει. Η συνάντησή του με τον Ζαρίφ στη Νέα Υόρκη είχε προετοιμαστεί εδώ και καιρό, κατ’ απαίτηση του βασιλιά Αμπντουλάχ. Μετά όμως, ο αλ Φαϊζάλ, προφασιζόμενος λόγους υγείας, εξαφανίστηκε από την σκηνή, ώστε να σταματήσει η διαδικασία επαναπροσέγγισης με το Ιράν, την οποία επεδίωκε ο βασιλιάς θείος του. Ο αλ Φαϊζάλ περίμενε μια ευκαιρία για να τορπιλίσει οριστικά τις διμερείς επαφές και αυτή ήρθε με την αλλαγή καθεστώτος στην Υεμένη.
Αμέσως ο αλ Φαϊζάλ προέβη σε επίσημη δήλωση, κατηγορώντας το Ιράν ότι ασκεί κατοχή σε αραβικές χώρες. Οι Ιρανοί αρκέστηκαν να απαντήσουν, ότι αυτή η δήλωση του Σαουδάραβα υπουργού οφείλεται στο προχωρημένο της ηλικίας του και δεν θα έπρεπε να γίνεται από εκπρόσωπο χώρας που στηρίζει την τρομοκρατία σε Ιράκ και Συρία και επεμβαίνει στρατιωτικά στο γειτονικό Μπαχρέιν.
«Η Σαουδική Αραβία είναι κατοχική δύναμη», ήταν η επίσημη απάντηση της Τεχεράνης. «Ακόμα και οι ΗΠΑ, ο υπ’ αριθμό 1 αντίπαλός μας, αναγνωρίζουν τον εποικοδομητικό ρόλο που διαδραματίζει η χώρα μας στην Μέση Ανατολή, προς επίλυση των περιφερειακών προβλημάτων. Χωρίς το Ιράν δεν υπάρχει λύση», κατέληγε η ιρανική δήλωση.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι πέραν των υπαρκτών προβλημάτων, η καμαρίλα του σαουδαραβικού καθεστώτος, υπονομεύει την επαναπροσέγγιση Σαουδικής Αραβίας – Ιράν, με τις όποιες συνέπειες το γεγονός αυτό μπορεί να έχει για την ειρήνη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
πηγή

Στο Βελιγράδι, οι Αλβανοί πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη προβοκάτσια στην ιστορία του ποδοσφαίρου, προβάλλοντας το όραμα της «μεγάλης Αλβανίας», στα μούτρα των Σέρβων. Τα Τίρανα, βάσει αυτού του οράματος, προφανώς συνεχίζουν την άσκηση προπαγάνδας και κατά άλλων γειτόνων τους, της Ελλάδας, φυσικά, περιλαμβανομένης. Ενίοτε η προπαγάνδα αυτή ασκείται από υποτίθεται νέους, αποστασιοποιημένους από τα παλιά επιστήμονες, όπως ο Αλβανός καθηγητής του «πανεπιστημίου της Μακεδονίας» Μπλερίμ Ρέκα, ο οποίος μάλιστα εμφανισιακώς θυμίζει… μετεμψύχωση του αοιδού της μεσημβρινής τηλεοπτικής ζώνης του Σαββατοκύριακου στην Ελλάδα, Γιώργου Ταμπάκη…
Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΡΥΚΑ
Ο αγαπητός αυτός κύριος, ο οποίος φέρε τον τίτλο του καθηγητή διεθνών σχέσεων στο εν λόγω εκπαιδευτικό ίδρυμα του σκοπιανού κράτους και υπήρξε πρέσβης της ΠΓΔΜ στην ΕΕ, αποφάσισε να ασχοληθεί με την πατρίδα μας… εγγράφως, με αφορμή την ελληνοαλβανική διαμάχη για το Ιόνιο.
«Έλληνες και Αλβανοί αποτελούν τα αρχαιότερα έθνη της Ευρώπης», αναφέρει ο Ρέκα. «Όμως στην σύγχρονη ιστορία δεν υπήρξαν μεταξύ τους σχέσεις καλής γειτονίας, αλλά προβλήματα. Το πρώτο πρόβλημα είναι ιστορικό. Έλληνες και Αλβανοί πολέμησαν μαζί για την ανεξαρτησία της Ελλάδας από τους Οθωμανούς, αλλά το ζήτημα της Τσαμουριάς έβλαψε τις σχέσεις των δύο εθνών.
Επτά δεκαετίες αργότερα, οι Έλληνες απαγορεύουν την είσοδο στη χώρα σε Αλβανούς που γεννήθηκαν στην Τσαμουριά, μια περιοχή όπου οι Έλληνες εφάρμοσαν εθνοκάθαρση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκδιώκοντας την αλβανική πλειοψηφία, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία.
Σήμερα, η Ελλάδα έθεσε θέμα στην ΕΕ σχετικά με τα αλβανικά σχολικά βιβλία που αναφέρονται στο ζήτημα της Τσαμουριάς, λέγοντας ότι μια χώρα με τέτοια σχολικά βιβλία δεν μπορεί να γίνει μέλος της ΕΕ όπως επιθυμεί.
Υπάρχει όμως και το πρόβλημα των θαλασσίων συνόρων στο Ιόνιο, το πρόβλημα των εσωτερικών αλβανικών μεταρρυθμίσεων, το πρόβλημα της εν γένει στάσης των Ελλήνων έναντι των Αλβανών και το ζήτημα της πολιτικής επιρροής του ηγέτη της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εσωτερικά της χώρας.

Η συμφωνία που υπεγράφη το 2009 σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών στην περιοχή των Αγίων Σαράντα, απέναντι από την Κέρκυρα, δεν έχει επιλύσει το ζήτημα. Η Ελλάδα περιλαμβάνει μια έκταση 225 τετραγωνικών χιλιομέτρων αλβανικών χωρικών υδάτων στους χάρτες των προς ενεργειακή εκμετάλλευση περιοχών. Στην έκταση αυτή υπάρχει κοίτασμα 4 δισ. βαρελιών πετρελαίου.
Το αλβανικό συνταγματικό δικαστήριο δεν επικύρωσε την συμφωνία του 2009, θεωρώντας ότι παραβιάζει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Η νέα αλβανική κυβέρνηση μάλιστα ζήτησε την ποινική δίωξη των Αλβανών αξιωματούχων που είχαν επεξεργαστεί και υπογράψει τη συμφωνία. Η Ελλάδα αντέδρασε δηλώνοντας πως χωρίς συμφωνία δεν θα επέτρεπε την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ.
Το ζήτημα των εσωτερικών αλβανικών μεταρρυθμίσεων θεωρήθηκε από την Ελλάδα ως προσπάθεια παραβίασης των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Όσον αφορά την στάση των Ελλήνων έναντι των Αλβανών, είναι χαρακτηριστικά τα συνθήματα που Έλληνες στρατιώτες φώναζαν, στα τελευταία χρόνια. Τα αλβανικά ΜΜΕ πρόβαλαν ιδιαιτέρως τις εικόνες αυτές και τα ρατσιστικά συνθήματα των Ελλήνων έναντι των Αλβανών.
Τα ανθελληνικά αισθήματα στην Αλβανία είναι έντονα και εκφράζονται με διαδηλώσεις στην ελληνική πρεσβεία και με τα κάψιμο της ελληνικής σημαίας. Ιδιαίτερα ενοχλητική θεωρείται η στάση του αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου Γιαννουλάτου, ο οποίος είναι Έλληνας υπήκοος και αν και τοποθετήθηκε προσωρινά, κατέχει τη θέση από το 1991, έως σήμερα».
Αυτά γράφει ο Αλβανός αστέρας των διεθνών σχέσεων και εργαλείο προπαγάνδας της πραγματικής, αλλά και της θετής του, πατρίδας. Φυσικά δεν θα διαφωνήσουμε μαζί του στο ότι οι Έλληνες είναι πράγματι το αρχαιότερο έθνος της Ευρώπης. Θα μας επιτρέψει όμως να διαφωνήσουμε, ακόμα και με τον όρο «αλβανικό έθνος». Οι Αλβανοί έθνος δεν ήταν. Χάρη στην αγαπητή μας Ιταλία, αρχικά και τις φίλτατες ΗΠΑ, πιο πρόσφατα, σχημάτισαν εθνική συνείδηση.
Επίσης, οι Αλβανοί ήταν εχθροί των Ελλήνων σε όλες τις εναντίον των Οθωμανών επαναστάσεις. Αυτοί που πολέμησαν για την Ελλάδα ήταν οι Έλληνες Αρβανίτες. Η μόνη φωτεινή εξαίρεση Αλβανού που πολέμησε για την Ελλάδα ήταν ο Αλή Φαρμάκης, προσωπικός φίλος του Κολοκοτρώνη.
Όσον αφορά τους διαβόητους Τσάμηδες και την Τσαμουριά, το θέμα έχει αρχίσει να καταντά κουραστικό. Οι Τσάμηδες, από την 28η Οκτωβρίου 1940 και μετά τάχθηκαν υπέρ του Άξονα και κατά της Ελλάδας, της οποίας ήσαν πολίτες. Προφανώς ο κ. καθηγητής δεν έχει μάθει για την σφαγή στην Παραμυθιά, όπου Τσάμηδες και Γερμανοί, παρέα σκότωσαν, έκαψαν, λεηλάτησαν. Μήπως ο ΕΔΕΣ όφειλε να απαντήσει με ρίψη ροδοπέταλων αγαπητέ; Φυσικά όχι. Απάντησε στους Τσάμηδες όπως τους άξιζε και μάλλον πιο φιλάνθρωπα από ότι τους άξιζε. Το ίδιο ισχύει και για το Ελληνικό κράτος, μετά τον Β’ Παγκόσμιο.

Για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Αλβανία αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο χώρας που υπογράφει, αλλά δεν επικυρώνει διεθνή συμφωνία που υπεγράφη από την υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας. Όσο για την ελληνική μειονότητα, μόνο οι ίδιοι οι Βορειοηπειρώτες γνωρίζουν, από πρώτο χέρι, το τι τράβηξαν τόσες δεκαετίες από όλα, ανεξαιρέτως, τα αλβανικά καθεστώτα, με αποκορύφωμα αυτό του δολοφόνου Χότζα.
Κατηγορείτε την Ελλάδα για αντιαλβανικά αισθήματα. Ίσως να είναι και έτσι. Το γιατί όμως δεν σας ενδιαφέρει, αγαπητέ ; Όταν μιλάτε για «μεγάλη Αλβανία» και παρόμοια φαιδρά, όταν ανοικτά διεκδικείτε, κομμάτι της πατρίδας μας, όταν επί αιώνες καταπιέζεται τους ομοεθνείς μας, όταν οι πρόγονοί σας, στην υπηρεσία των Τούρκων, έχουν χύσει αίμα ελληνικό, περισσότερο ίσως και από τα αφεντικά σας, μετά τον εξισλαμισμό σας, μάλλον θα ήταν υπερβολικό να απαιτείτε τα φιλικά μας αισθήματα.
Όσον αφορά, τέλος, τον γενναίο ιεράρχη Αναστάσιο, είναι ντροπή και μόνο να αναφέρετε το όνομα ενός ανθρώπου που μόνο καλό πρόσφερε σε κάθε πολίτη της Αλβανίας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή καταγωγής, θυσιάζοντας τον εαυτό του.

Παρακαλούμε λοιπόν θερμά κ. καθηγητά, σοβαρευτείτε. Αδικείτε τον εαυτό σας και την επιστήμη που υποτίθεται υπηρετείτε. Και μιας και γνωρίζεται ιστορία, θυμηθείτε απλώς που οριοθετούσε τα σύνορα της ελληνικής Ηπείρου, ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων.
πηγή

Προσέξτε πως πλασάρουν το ότι το 49,5% είναι μικρότερο του 43%!

Το γράφημα καταρρίπτει κάθε έννοια της Γεωμετρίας!

Στον σύνδεσμο εδώ (σελίδα 12), μπορείτε να βρείτε την εν λόγο δημοσκόπηση από το πανεπιστήμιο Μακεδονίας που απεικονίζει το γράφημα  όπως πραγματικά είναι.

Ο Γκέμπελς θα ήταν περήφανος!
πηγή

του Αθανασίου Παπανδρόπουλου
Η ανησυχία είναι έκδηλη και πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους. Αντικείμενο του τελευταίου είναι η Τουρκία και η στάση της στα όσα συμβαίνουν στα σύνορά της με τους τζιχαντιστές. Στις Βρυξέλλες, το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων (EIFA), δια του συνεργάτου του Άντριου Χάμμοντ, προβάλλει ανοικτά τον προβληματισμό του τονίζοντας ότι «η απάντηση της Τουρκίας στο Ισλαμικό Κράτος έχει δημιουργήσει αμηχανία στους παρατηρητές και δεν είναι λίγοι πλέον αυτοί που αναρωτιούνται τί αντιπροσωπεύει η χώρα αυτή στους κόλπους της Ατλαντικής Συμμαχίας». Στο ίδιο κείμενο, ο συνεργάτης του EIFA αναρωτιέται για τις σχέσεις του κόμματος του κ. Ερντογάν με τους σαλαφιστές ακτιβιστές, όπως και με κάποια παρακλάδια της Αλ Κάϊντα. 
Από την πλευρά του, ο Βρεταννός αρθρογράφος των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς Νταίηβιντ Γκάρντνερ, σε καυστικό άρθρο του υπογραμμίζει ότι η γειτονική μας χώρα όχι μόνον κάθεται και παρακολουθεί την σφαγή των υπερασπιστών του Κομπανί από το ISIS, αλλά εμποδίζει και αυτούς που μπορούν να προσφέρουν βοήθεια στους αντιτζιχαντιστές μαχητές.
«Παρά την εθνικιστική αλαζονεία του προέδρου Ερντογάν και την θέση της Τουρκίας ως δεύτερης μεγαλύτερης στρατιωτικής δυνάμεως στο ΝΑΤΟ, η νεο-ισλαμική ηγεσία της χώρας εμφανίζεται απρόθυμη ή ανίκανη να αποτρέψει το αιματοκύλισμα στο Κομπανί –κάτι που συμβαίνει ενώ τα τεθωρακισμένα βρίσκονται σε απόσταση βολής», γράφει ο Βρεταννός αρθρογράφος. Για να προσθέσει τα εξής εξόχως ενδιαφέροντα: «Αυτή η άρνηση δράσεως θα έχει ως αποτέλεσμα να σαμποταριστεί το έργο ζωής του Ερντογάν για ειρήνευση με την μεγάλη κουρδική μειονότητα της Τουρκίας. Σε αυτό θα οδηγήσει πιθανή απώλεια του Κομπανί, καθώς οι Κούρδοι εξεγείρονται σε όλη την περιοχή με την στάση της Άγκυρας. Παραμερίζοντας τις διαφορές στις κλίμακες, η πολιτική του Ερντογάν μοιάζει τόσο κυνική όσο με του Στάλιν όταν σταμάτησε τον Κόκκινο Στρατό του στις ανατολικές όχθες του Βιστούλα το 1944 ενώ οι Ναζί έσφαζαν όσους είχαν επιζήσει από την εξέγερση στην Βαρσοβία», έγραψε ο Ντ. Γκάρντνερ.
«Ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν συμπεριφέρεται έτσι όταν γίνεται κόλαση λίγα μέτρα από τα σύνορά του», φέρεται να σχολίασε κορυφαίος Αμερικανός αξιωματούχος στους Νιου Γιορκ Τάϊμς –και, για όσους θέλουν να καταλάβουν, το σχόλιό του είναι ξεκάθαρο. Υποδηλώνει ότι ο ρόλος και η σημασία της Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ είναι πλέον υπό αίρεση, γεγονός που ενέχει μεγίστη στρατηγική σημασία. Διότι, αργά ή γρήγορα, οι κ.κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Αχμέτ Νταβούτογλου θα κληθούν να κάνουν επιλογές και να απαντήσουν στο θεμελιώδες ερώτημα αν θεωρούν το ISIS πιο επικίνδυνο ή όχι από το κουρδικό ΡΚΚ ή το καθεστώς Άσαντ στην Συρία.
Ως γνωστόν, από τότε που το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου στράφηκε αποφασιστικά κατά του Μπασάρ-αλ-Άσαντ στα μέσα του 2011, η εμφύλια σύρραξη στην Συρία πήρε άλλη τροπή. Υπάρχουν σήμερα μύριες όσες αποδείξεις ότι η τουρκική κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να ανατρέψει για θρησκευτικούς λόγους το καθεστώς Άσαντ, παρείχε πλείστες όσες διευκολύνσεις στους τζιχαντιστές, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της και τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Κύριο μέλημα της Τουρκίας ήταν και είναι η αποφυγή δημιουργίας κουρδικού κράτους από τα 3- με 40 εκατομμύρια Κούρδους που βρίσκονται κατανεμημένοι μεταξύ Τουρκίας, Ιράκ, Συρίας και Ιράν. Έτσι, το πληθυσμιακό έμβρυο για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν υπάρχει και προς την κατεύθυνση αυτή κινούνται, αφ’ ενός, το μαρξιστικής λενινιστικής εμπνεύσεως Κόμμα των Εργατών του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) και, αφ’ ετέρου, η συριακή πολιτική έκφρασή του, που είναι το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PVD) στην Συρία. Το οπλισμένο σκέλος αυτού του τελευταίου, που είναι οι Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού Λαού, δίνει την μάχη επιβιώσεως κατά των τζιχαντιστών στο Κομπανί.
Από τον Ιούλιο 2012, το υπό το ΡΚΚ και το PVD κουρδικό κίνημα στην Συρία προσπαθεί να εδραιωθεί πολιτικά στην χώρα, με την δημιουργία δικών του θεσμών και αποδεχόμενο να συνομιλήσει με το καθεστώς Άσαντ. Σαφώς δε, πρόθεση των Κούρδων είναι η δημιουργία συμμαχιών ικανών να οδηγήσουν στην εκκόλαψη μιας ξεχωριστής κρατικής οντότητας. Κάτι τέτοιο, βέβαια, απέχει πολύ από τα νεο-οθωμανικά οράματα του σημερινού Τούρκου πρωθυπουργού κ.Αχμέτ Νταβούτογλου –ο οποίος, ωστόσο, καλείται σήμερα να διαχειριστεί μία εκρηκτική κατάσταση.
Ο νέος Τούρκος πρόεδρος και τ. πρωθυπουργός κ. Ερντογάν, παρά τις συμφωνίες του με τον ηγέτη του ΡΚΚ και καταδικασμένο σε ισόβια Αμπντουλάχ Οτσαλάν, προσφάτως εξομοίωσε το ΡΚΚ με το ISIS, δικαιολογώντας την σκέψη ότι ο πραγματικός λόγος που στέκεται πίσω στο Κομπανί είναι ότι οι υπερασπιστές του ανήκουν στο PVD, ουσιαστικά τον συριακό κουρδικό βραχίονα του ΡΚΚ, με το οποίο η Τουρκία βρίσκεται σε πόλεμο επί τριάντα χρόνια. Ωστόσο, ο κ. Ερντογάν ήταν εκείνος που έχει κάνει περισσότερα από όλους τους Τούρκους ηγέτες για να σταματήσει αυτή η εχθρότητα με τους Κούρδους της Τουρκίας, αψηφώντας του ριζοσπαστικούς εθνικιστές και ανοίγοντας διάλογο με τον Α. Οτσαλάν.
Η σκέψη ήταν να δοθεί στους Κούρδους στην νοτιοανατολική Τουρκία κάποια αυτονομία κυβέρνησης και πολιτισμική ελευθερία, συγκεντρώνοντας παράλληλα το Κουρδιστάν του Ιράκ και τα απελευθερωμένα κουρδικά καντόνια της βορείου Συρίας σε μια σουνιτο-τουρκική σφαίρα, η οποία θα λειτουργούσε ως άμυνα έναντι του τόξου του σιϊτικού Ιράν προς τον Νότο, με πλοκάμια στο Ιράκ, την Συρία και τον Λίβανο. Τώρα ο πρόεδρος Ερντογάν τα θέτει όλα σε κίνδυνο και έχει κατεβάσει στρατό στους δρόμους κουρδικών πόλεων της Τουρκίας, ενώ τα τουρκικά τανκς στέκονται αμέτοχα έξω από το Κομπανί –το οποίο, εάν και όταν πέσει, θα γίνει ισχυρό προπύργιο του ISIS στα 500 μίλια συνόρων της Τουρκίας με την Συρία.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σήμερα η Άγκυρα βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα επιλογής, ικανό να έχει σοβαρές επιπτώσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας. Είναι σαφές ότι το ISIS δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον με βομβαρδισμούς από τον αέρα. Θα χρειαστούν και χερσαίες δυνάμεις –και αυτές θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να τις διαθέσει η Τουρκία, ακόμη και αν η ηγεσία της δεν το επιθυμεί πραγματικά. Η δημιουργία και ισχυροποίηση του ISIS αποτελεί και επίτευγμα της Άγκυρας, η οποία έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των ανταρτικών δυνάμεων στον εμφύλιο της Συρίας, προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς Άσαντ. Είναι όμως γνωστό ότι τα όπλα αυτά, μαζί με πολλά άλλα, κατέληγαν στους ακραίους τζιχαντιστές που σήμερα παρουσιάζονται πάνοπλοι.
Τί θα συμβεί, λοιπόν; Η Άγκυρα θα πολεμήσει στο πλευρό των Κούρδων του Ιράκ και της Συρίας, ή θα προκαλεί αγανάκτηση στους Κούρδους της Τουρκίας, με αναταραχές στο εσωτερικό της; Και αν ακόμα επιμείνει να συνδυάσει την επέμβασή της στο πλευρό της Δύσεως με ανατροπή του Άσαντ, ποιες θα είναι οι σχέσεις της με το Ιράν, το οποίο υποστηρίζει τον Σύρο πρόεδρο; Τελικά δε, οι άθλιες σχέσεις που διατηρεί η Τουρκία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ποιο βάρος δίνουν στη Άγκυρα;

πηγή
Image

18-10-2014
Την αποδοκιμασία όσων αθλιοτήτων έγιναν στον Βελιγράδι αλλά και σε μειονοτικά χωριά κατά Ελλήνων από την Αλβανία ανέμενε ο ΥΠΕΞ Ευάγγελος Βενιζέλος,αλλά αντί γι΄ αυτό τα Τίρανα “ζητάνε τα ρέστα” και μάλιστα από την Αθήνα.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Έθνους “η Αλβανία αντί να εκτιμήσει τον ήπιο τόνο των ελληνικών αντιδράσεων για το ανθελληνικό και αλυτρωτικό ξέσπασμα με αφορμή τον ποδοσφαιρικό αγώνα Σερβίας –Αλβανίας, απαιτεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπουλια να ανασκευάσει αναφορά του στον γεωγραφικό όρο της «Βορείου Ηπείρου».

Ο Έλληνας πρέσβης Λ. Ροκανάς προέβη σε διάβημα διαμαρτυρίας στο Αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών ζητώντας να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι των επιθέσεων εναντίον των Ελλήνων μειονοτικών στην Δερβιτσανη και να ληφθούν μέτρα ώστε να τελεσθούν με ασφάλεια οι εορταστικές εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου στις μειονοτικές περιοχές. Ο γενικός γραμματέας του αλβανικού ΥΠΕΞ Κυριάκο Κύρκο επιχείρησε να υποβαθμίσει τα επεισόδια λέγοντας ότι επρόκειτο περί μεμονωμένου περιστατικού, το οποίο και καταδίκασε και περνώντας στην αντεπίθεση αντί να απολογηθεί για το γεγονός ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν αποδοκίμασε καν το λάβαρο με τον χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας», που καλύπτει την Ήπειρο μέχρι την Θεσπρωτία, την Δυτική Μακεδονία και την Κέρκυρα, με θρασύτητα εξέφρασε την ….ενόχληση της κυβέρνησης του για την αναφορά στην ιστοσελίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας του όρου «Βόρεια Ήπειρος».

Ο κ. Παπούλιας είχε υποδεχθεί την περασμένη Παρασκευή στο Προεδρικό Μέγαρο την κ. Ερμιονη Πρίγκου, η οποία τιμήθηκε από την Ένωση Συγγενών Πεσόντων 1940-41 για την πατριωτική δράση της καθώς στον κήπο του σπιτιού της στην Χειμαρα προστάτευε για περισσότερο από πενήντα χρόνια τους τάφους έξι Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν στο Αλβανικό Έπος. Στην ανακοίνωση της Προεδρίας γίνονταν αναφορά στην «Χειμαρα της Βορείου Ηπείρου» κατι που ενόχλησε τα Τίρανα.
Ο Αλβανός αξιωματούχος ζήτησε την άμεση αφαίρεση του προσδιορισμού αυτού από την ιστοσελίδα της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι ο όρος χρησιμοποιείται συχνά από αντιαλβανικους κύκλους, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα και προσωπικά ο Κάρολος Παπουλιας έχουν αποδεχτεί πλήρως τον σεβασμό των συνόρων στην περιοχή.

Σύμφωνα, πάντως, με πληροφορίες του ΕΘΝΟΥΣ, η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν προτίθεται να κάνει την οποιαδήποτε αλλαγή του γεωγραφικού και ιστορικού όρου «Χειμάρα της Βόρειας Ηπείρου» ως τόπου καταγωγής της ηρωίδας Ερμιόνης Πρίγκου”.

πηγή

Οι «υπόγειες» διεργασίες ΗΠΑ-Ιράν και πώς καθορίζουν το «παιχνίδι» στη Μέση Ανατολή. Οι αντοχές των τζιχαντιστών και οι πονοκέφαλοι της Βαγδάτης. Αντικρουόμενη η στρατηγική της Τουρκίας. Οι εξελίξεις σε Αίγυπτο και Λιβύη. Τι προβλέπει η Stratfor για το δ' τρίμηνο.

Από την αρχή του έτους, το Stratfor έχει τονίσει δύο βασικές τάσεις για τη Μέση Ανατολή: την προσπάθεια επαναπροσέγγισης ΗΠΑ και Ιράν και την πιεστική ανάγκη των ΗΠΑ να βασιστούν περισσότερο σε τοπικούς «παίκτες» -κυρίως στο Ιράν και την Τουρκία- προκειμένου να διαχειριστούν τις συγκρούσεις στην περιοχή. Αν και οι ΗΠΑ σίγουρα έχουν προσπαθήσει να υλοποιήσουν αυτούς τους στόχους, η ταχεία εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία, η δυσκολία των διαπραγματεύσεων με το Ιράν και η επιφυλακτικότητα της Τουρκίας μπερδεύουν τη στρατηγική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Οι διάφορες ομάδες των ανταρτών και οι «χορηγοί» τους θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία ώστε να σπρώξουν την Ουάσιγκτον προς την πολιτική κατεύθυνση που επιθυμούν εκείνες, ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να βρουν ισορροπίες μεταξύ πολλών -και συχνά αντικρουόμενων- στόχων.

Για περισσότερα Euro2Day
πηγή

του Σάββα Καλεντερίδη
Τελικώς αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η σοφία του λαού μας, που λέει ότι "όταν σκάβεις το λάκκο του άλλου, πέφτεις ο ίδιος μέσα", είναι πράγματι αξεπέραστη.
Η Τουρκία είναι από τους κύριους παράγοντες που έπαιξαν ρόλο στην εμφάνιση του φαινομένου που λέγεται "Ισλαμικό Κράτος", με σκοπό από τη μια να χτυπηθεί ανελέητα το ΡΚΚ και να περιοριστεί εδαφικά το κουρδικό κράτος, και από την άλλη να δημιουργήσει μια ευρύτατη σουνιτική περιοχή με εδάφη από το Ιράκ και τη Συρία, που θα κυβερνάται από υποχείρια της Άγκυρας.

Και οι τζιχαντιστές ήταν συνεπείς απέναντι στην Τουρκία, για την πολύτιμη βοήθεια που τους παρείχε. Ο πρώτος στόχος που χτύπησαν, ήταν το στρατόπεδο προσφύγων συμπαθούντων το ΡΚΚ, στο Μαχμούρ του Νοτίου Κουρδιστάν, και ο δεύτερος τα δυο από τα τρία κουρδικά καντόνια του Δυτικού Κουρδιστάν, όπως αποκαλούν οι Κούρδοι τα κουρδικά εδάφη στη Β. Συρία.
Όμως ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη", όπως λέει και πάλι ο λαός μας.
Οι τζιχαντιστές, εκτός του ότι έδειξαν το αποτρόπαιο πρόσωπό τους, με τις σφαγές χιλιάδων αιχμαλώτων, με τις σφαγές Κούρδων γεζιντί και Αράβων αλλά και Τουρκομάνων σιιτών, με τους βιασμούς και τις αγοραπωλησίες κοριτσιών γεζιντί, στην ουσία κήρυξαν τον πόλεμο στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, με δημόσιους αποκεφαλισμούς υπηκόων των ως άνω χωρών.
Η παραπάνω κατάσταση, με αποκορύφωμα τους αποκεφαλισμούς Αμερικανών και Βρετανών υπηκόων, κατέστη επιβεβλημένη την συμμαχία χωρών της Δύσης και του Αραβικού Κόσμου και την πραγματοποίηση αεροπορικών βομβαρδισμών εναντίον στόχων των τζιχαντιστών.
Όμως, επειδή οι από αέρος βομβαρδισμοί δεν αρκούν, είναι απαραίτητη και η επιχείρηση από το έδαφος.
Εκεί ακριβώς είναι το λάθος που έκανε η Άγκυρα, η οποία στην κυριολεξία έσκαψε το λάκκο της, όπως θα δούμε παρακάτω.
Οι μόνοι που πολεμούν στο έδαφος, και μάλιστα σαν λιοντάρια, όπως αποδείχτηκε στην πόλη Κόμπανι, αλλά και στο Σενκάλ, για την προστασία των γεζιντί, είναι οι Κούρδοι και μάλιστα οι μαχητές του ΡΚΚ και του PYD.

Θα λέγαμε δε ότι είναι η πιο εύκολη και... φθηνή λύση για τη συμμαχία, η οποία αδυνατεί να λάβει απόφαση για την αποστολή στρατευμάτων που θα διεξάγουν επιχειρήσεις από το έδαφος.
Αυτό μάλλον συνειδητοποίησαν οι ΗΠΑ, οι οποίες είναι προφανές ότι συνεργάστηκαν με τους μαχητές του PYD στην πόλη Κόμπανι, για να διεξαχθούν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί.
Αυτό το προφανές αλλά και τις πληροφορίες που είχαμε για αριθμό Αμερικανών στρατιωτικών που βρίσκονται μέσα στην πολιορκούμενη Κόμπανι, οι οποίοι εντοπίζουν και δίνουν τις ακριβείς συντεταγμένες των στόχων των τζιχαντιστών, για να ακολουθήσουν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, έρχεται να επιβεβαιώσει η δημόσια δήλωση της συμπαθούς εκπροσώπου του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, Τζεν Ψάκι, η οποία στη χθεσινή της ενημέρωση προς τους δημοσιογράφους ανέφερε ότι την προηγούμενη εβδομάδα οι ΗΠΑ ήλθαν για πρώτη φορά σε απευθείας επαφή με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), που αποτελεί τον πολιτικό κώνο του ΡΚΚ στο Δυτικό Κουρδιστάν.

Η Ψάκι ανέφερε ότι η επαφή έγινε μεταξύ ενός Αμερικναού διπλωμάτη και στελέχους του PYD, του οποίου το όνομα δεν απεκάλυψε.
Να σημειωθεί ότι και η Γερμανία χθες δήλωσε ότι είναι μέσα στις προθέσεις της να στείλει οπλισμό στο ΡΚΚ, που μάχεται εναντίον των τζιχαντιστών.
Τέλος, να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι χθες ο πρωθυπουργός του Ιράκ Haydar El İbadi, ευχαρίστησε δημόσια το ΡΚΚ για την προστασία που παρέχει στους αμάχους, ενώ απέρριψε διάβημα του Νταβούτογλου για την αναβάθμιση των σχέσεων της Βαγδάτης με το ΡΚΚ.
Να υποθέσουμε ότι κάποιοι υποκριτές στην Αθήνα, που μέχρι χθες έκαναν τα χατήρια του Νταβούτογλου, θα αρχίσουν οσονούπω να ψάχνουν επαφές με το ΡΚΚ, αν αντιληφθούν ότι κάτι τέτοιο θα ευαρεστούσε την Ουάσιγκτον;

πηγή

Του Κώστα Ράπτη
Η τουρκική διπλωματία δεν διανύει τις καλύτερες μέρες της -καθώς η τυχοδιωκτική στάση της γείτονος στη συριακή κρίση δημιουργεί προβλήματα στην “εικόνα” της.

Η ψηφοφορία για την ανάδειξη των πέντε νέων μη μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη διετία 2015-2016 ήταν ενδεικτική. Η Νέα Ζηλανδία και η Ισπανία απέσπασαν τις δύο έδρες που αντιστοιχούν στην ομάδα των “Δυτικών και άλλων” χωρών, ενώ η Τουρκία αποκλείσθηκε, παρά την πολύμηνη διπλωματική προσπάθειά της να εκλεγεί. Μάλιστα στους τρεις γύρους της ψηφοφορίας η Τουρκία έλαβε 109, κατόπιν 73 και εντέλει 60 ψήφους (επί συνόλου 193) εκπλήσσοντας όσους τη θεωρούσαν ισχυρό διεκδικητή.

Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoglu είχε επανειλημμένα επισκεφθεί τους προηγούμενους μήνες την Νέα Υόρκη ως επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας για την προώθηση της υποψηφιότητας της χώρας του, ενώ τις τελευταίες ημέρες εγκαταστάθηκε στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών ο νυν υπουργός Εξωτερικών Mevlet Cavusoglu και την παραμονή της ψηφοφορίας παρέθεσε μεγάλη δεξίωση στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria.

Ήδη για να διασκεδάσει της εντυπώσεις από αυτή την αποτυχία, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται, ως δείγμα διεθνούς αναγνώρισης της Άγκυρας, ότι η γειτονική χώρα ασκεί από 1ης Ιουλίου την προεδρία του Διεθνούς Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης, ενώ την 1η Δεκεμβρίου θα αναλάβει την προεδρία της G-20 και τον Μάιο του 2016 θα φιλοξενήσει την πρώτη Διεθνή Ανθρωπιστική Σύνοδο Κορυφής.

Ωστόσο, τα πλήγματα πολλαπλασιάζονται - και μάλιστα πλησιάζουν όλο και περισσότερο την καρδιά των τουρκικών εθνικών συμφερόντων.

Την ώρα που η Τουρκία καταγγέλλεται από τον ίδιο της τον κουρδικό πληθυσμό ότι επωφελείται της προέλασης του “Ισλαμικού Κράτους” στη Συρία και το Ιράκ για να επιφέρει πλήγματα στο ΡΚΚ και την συριακή αδελφή του οργάνωση PYD η Δύση εμφανίζεται να απλώνει το χέρι ακριβώς στους μεγάλους αντιπάλους της Άγκυρας.

Η εκπρόσωπος του State Department, Jen Psaki έκανε γνωστό ότι η αμερικανική πλευρά συνομιλεί εδώ και καιρό μέσω τρίτων με το PYD και το περασμένο Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε η πρώτη άμεση επαφή Αμερικανού διπλωματικού αξιωματούχου με την κύρια οργάνωση των Κούρδων της Συρίας, σχετικά με την πολιορκία της πόλης Kobane από τους τζιχαντιστές. Προφανώς η Ουάσιγκτον δεν δείχνει να κωλύεται από το γεγονός ότι έχει χαρακτηρίσει το ΡΚΚ ως “τρομοκρατική οργάνωση”, ούτε αρκείται αποκλειστικά στις συνομιλίες που έχει επί μακρόν με την Άγκυρα και οι οποίες, καίτοι αποκαλούνται “εποικοδομητικές”, δεν έχουν αποφέρει απτό αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά την επιχειρησιακή σύμπραξη της Τουρκίας στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Αλλά και στη Γερμανία, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Volker Kauder άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο εξοπλισμού του ΡΚΚ. "Γνωρίζω τα προβλήματα που έχει η Τουρκία με το PKK αλλά δεν μπορεί να αποτελεί λύση το να καθόμαστε αμέτοχοι και να παρακολουθούμε το Ισλαμικό Κράτος να καταλαμβάνει σημαντικές μεθοριακές πόλεις, εξελισσόμενο ραγδαία σε απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια", δήλωσε ο Kauder, παραβλέποντας το γεγονός ότι και η Ε.Ε. θεωρεί την κουρδική οργάνωση τρομοκρατική. Έσπευσε πάντως να διευκρινίσει ότι τυχόν παροχή βοήθειας προς το ΡΚΚ “θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μαζί με την Τουρκία και όχι εις βάρος της”.

Αλλά και η Γαλλία, χώρα η οποία συμπίπτει απολύτως με την Τουρκία στην άποψη ότι θα πρέπει να αναθερμανθεί το σχέδιο της “αλλαγής καθεστώτος” στη Δαμασκό, βρέθηκε να έχει τριβές με την Άγκυρα, μετά τις εκκλήσεις των Francois Hollande και Manuel Valls να ανοίξουν τα σύνορα με το Kobane, ώστε να ενισχυθούν οι υπερασπιστές της πολιορκούμενης πόλης.

“Είναι απαράδεκτο να μας ζητάτε να ανοίξουμε τα σύνορά μας χωρίς να διευκρινίζετε επακριβώς τι θα σηματοδοτεί η απόφαση αυτή”, απάντησε δημοσίως ο Davutoglu και επέμεινε ότι, εξαιρουμένων των Σύρων υπηκόων, δεν θα επιτραπεί σε κανέναν να περάσει τα σύνορα για το Kobane – οπωσδήποτε όχι Τούρκοι πολίτες, καθώς η συμμετοχή τους στη διένεξη αντιβαίνει στο τουρκικό συνταγματικό δίκαιο.

(Αγωνιστές της τουρκικής, και όχι αποκλειστικά κουρδικής, Αριστεράς έχουν πάντως εισέλθει στο Kobane για να συμμετάσχουν στην απόκρουση της πολιορκίας και ορισμένοι από αυτούς έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με ανακοινώσεις των οργανώσεών τους).

Η ενόχληση του διεθνούς παράγοντα δεν αφορά μόνο τα τεκταινόμενα στην συρο-τουρκική μεθόριο, αλλά περιλαμβάνει και τις τυχοδιωκτικές κινήσεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο – όπου ως γνωστόν δεσμεύθηκε με ναυτική οδηγία για έρευνες του πλοίου Barbaros (με την υποστήριξη της φρεγάτας Gelibolu) περιοχή της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου ήδη πραγματοποιούνται κατάλληλα αδειοδοτημένες γεωτρήσεις της ιταλο-κορεατικής κοινοπραξίας ΕΝΙ-KOGAS.

Την υποστήριξη της Γαλλίας προς στην Κυπριακή Δημοκρατία για την “ελεύθερη αξιοποίηση των φυσικών της πόρων”, εξέφρασε προς το Αθηναϊκό Πρακτορείο ο εκπρόσωπος του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών Romain Nadal, ενώ η Ιταλία προχώρησε σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την Άγκυρα για την παρενόχληση των δραστηριοτήτων της ΕΝΙ.

Όμως το ηχηρότερο μήνυμα όλων, απέστειλαν η Ρωσία και το Ισραήλ, που, σύμφωνα με τον κυπριακό Τύπο, θα πραγματοποιήσουν στρατιωτικές ασκήσεις στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου, από τις 20 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης ισχύος της τουρκικής ναυτικής οδηγίας.

Ειδικότερα, η Ρωσία, με ΝΟΤΑΜ δέσμευσε περιοχή για ασκήσεις του πολεμικού ναυτικού, που περιλαμβάνουν δοκιμαστικές βολές ρουκετών. Αντίστοιχη ΝΟΤΑΜ εκδόθηκε και από το Ισραήλ για αεροναυτικές ασκήσεις ίδια χρονική περίοδο και καλύπτει τα όρια των θαλάσσιων οικοπέδων 2,3 και 9 της κυπριακής ΑΟΖ, καθώς και τμήμα του όρους Τρόοδος.

Προφανώς, παρά την ενίσχυση των ρωσο-τουρκικών εμπορικών σχέσεων λόγω του πολέμου κυρώσεων Μόσχας-Ε.Ε., το Κρεμλίνο δεν αποσύρει το ενδιαφέρον του από την Ανατολική Μεσόγειο, όπου το φίλιο καθεστώς Assad δίνει μάχη επιβίωσης. Άλλωστε, η ρωσική πλευρά ζήτησε να πραγματοποιηθεί συνάντηση του Vladimir Putin με τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη στο περιθώριο της Συνόδου Ασίας-Ευρώπης στο Μιλάνο.

πηγή