Πώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανέδειξε το πετρέλαιο σε στρατηγικό όπλο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/10/russian-oil-gfyi5v.avif"><img height="137" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/10/russian-oil-gfyi5v-696x476.jpg" width="726" /></a><br /><br />Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο. Εξελίσσεται και στις αγορές. Και ειδικά στην πιο ευαίσθητη αγορά της παγκόσμιας οικονομίας: το πετρέλαιο.<br /><br />Η ανάλυση των Financial Times (<a href="https://www.ft.com/content/e21a55b0-1678-4611-94ff-d9b6d429ed4c">“The oil price war”</a>) επισημαίνει ότι πίσω από τη στρατιωτική σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν διαμορφώνεται μια παράλληλη σύγκρουση – μια γεωπολιτική μάχη για την τιμή του πετρελαίου. Για την Τεχεράνη, η αύξηση της τιμής του αργού αποτελεί ουσιαστικά μια μορφή στρατηγικής επιτυχίας απέναντι στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Η λογική είναι απλή αλλά ισχυρή. Το Ιράν γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί όμως να επηρεάσει τον πιο ευάλωτο κρίκο της δυτικής οικονομίας: το ενεργειακό κόστος.<br /><br />Κάθε ένταση στον Περσικό Κόλπο, κάθε απειλή για τις θαλάσσιες μεταφορές ή τις πετρελαϊκές υποδομές ανεβάζει το ρίσκο στις αγορές και ωθεί τις τιμές προς τα πάνω. Ήδη, η σύγκρουση έχει σπρώξει το Brent πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, επίπεδα που είχαν να εμφανιστούν από το 2022.<br /><br />Αν η κρίση κλιμακωθεί, το ενεργειακό σοκ μπορεί να γίνει πολύ μεγαλύτερο. Αναλυτές της αγοράς προειδοποιούν ότι οι διαταραχές στην προσφορά θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμη και τα 12 εκατ. βαρέλια ημερησίως, εάν η σύγκρουση επηρεάσει σοβαρά τις εξαγωγές της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Αυτό είναι το πραγματικό “price war” της εποχής: όχι ένας ανταγωνισμός μεταξύ παραγωγών, όπως το 2020 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ρωσίας, αλλά ένας γεωπολιτικός πόλεμος μέσω της τιμής της ενέργειας.<br /><br />Η στρατηγική αυτή δεν είναι καινούργια. Από τη δεκαετία του 1970 μέχρι την κρίση της Ουκρανίας, η ιστορία έχει δείξει ότι το πετρέλαιο αποτελεί συχνά το πιο αποτελεσματικό εργαλείο οικονομικής πίεσης. Οι ενεργειακές κρίσεις έχουν επηρεάσει πληθωρισμό, ανάπτυξη και πολιτική σταθερότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη.<br /><br />Σήμερα, το διακύβευμα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Η παγκόσμια οικονομία παραμένει εύθραυστη μετά την πανδημία, ενώ οι κεντρικές τράπεζες εξακολουθούν να προσπαθούν να συγκρατήσουν τον πληθωρισμό. Μια νέα ενεργειακή έκρηξη θα μπορούσε να ανατρέψει τις ισορροπίες.<br /><br />Η Ευρώπη βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Μετά τη δραστική μείωση των ρωσικών ενεργειακών ροών, η ήπειρος έχει αυξήσει την εξάρτησή της από τις διεθνείς αγορές LNG και πετρελαίου. Ένα σοβαρό σοκ στον Περσικό Κόλπο θα μεταφραζόταν άμεσα σε υψηλότερο ενεργειακό κόστος για τις ευρωπαϊκές οικονομίες.<br /><br /><div>Το συμπέρασμα είναι σαφές: στον σημερινό πόλεμο, η τιμή του πετρελαίου δεν είναι απλώς μια οικονομική μεταβλητή. Είναι ένα στρατηγικό όπλο.Και όπως συμβαίνει συχνά στη γεωπολιτική, οι μάχες που καθορίζουν την έκβαση μιας σύγκρουσης δεν δίνονται μόνο στο πεδίο της μάχης, αλλά και στις αγορές.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανέδειξε το πετρέλαιο σε στρατηγικό όπλο.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο. Εξελίσσεται και στις αγορές. Και ειδικά στην πιο ευαίσθητη αγορά της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Το στρατηγικό δίλημμα του Ερντογάν στον πόλεμο με το Ιράν. Μέλος της Δύσης ή αυτόνομη “περιφερειακή δύναμη”,

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Tourkia-Iran.jpg"><img height="127" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Tourkia-Iran-696x443.jpg" width="724" /></a><br /><br />Όταν η χώρα σου απειλείται, “από σπόντα”, σε ένα πόλεμο που τον διεξάγουν χώρες και συμμαχίες με τις οποίες παίζεις για χρόνια ένα παιχνίδι ισορροπίας, τι κάνεις; Αυτό το ερώτημα καλείται να απαντήσει σήμερα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Γιατί η σύγκρουση που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ από τη μία πλευρά και του Ιράν από την άλλη φέρνει την Τουρκία σεένα από τα πιο περίπλοκα στρατηγικά διλήμματα των τελευταίων δεκαετιών. Η Άγκυρα δεν συμμετέχει άμεσα στον πόλεμο, όμως βρίσκεται γεωγραφικά, πολιτικά και στρατιωτικά στο επίκεντρο των εξελίξεων.<div><br />Ασκήσεις ισορροπίας<br /><br />Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν ότι η Τουρκία επιχειρεί να ακολουθήσει μια πολιτική ισορροπίας μεταξύ ΝΑΤΟ και περιφερειακής αυτονομίας, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση με το Ιράν, αλλά και να απομακρυνθεί από τη δυτική στρατηγική αρχιτεκτονική.<br /><br />Η θέση αυτή αποτυπώθηκε και στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ερντογάν, ο οποίος προειδοποίησε ότι η σύγκρουση κινδυνεύει να παρασύρει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και κάλεσε σε άμεση αποκλιμάκωση και επιστροφή στη διπλωματία, σύμφωνα με το Reuters.<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη: Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και φιλοξενεί κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Συμμαχίας, γεγονός που την εντάσσει αντικειμενικά στο δυτικό στρατόπεδο. Μάλιστα, σύμφωνα με διεθνείς αναφορές, συστήματα αεράμυνας της Συμμαχίας έχουν ήδη αναχαιτίσει ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους που πέρασαν από τον τουρκικό εναέριο χώρο, δείχνοντας πόσο εύκολα η χώρα μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο μιας ευρύτερης κλιμάκωσης.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα δεν επιθυμεί την πλήρη αποσταθεροποίηση του Ιράν. Παρά τον μακροχρόνιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό των δύο χωρών για επιρροή στη Συρία, στο Ιράκ και στον Καύκασο, η Τουρκία θεωρεί ότι μια κατάρρευση της ιρανικής κρατικής δομής θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές περιφερειακές αναταράξεις. Αναλυτές του Carnegie Endowment* επισημαίνουν ότι ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα μεταναστευτικά κύματα, αποσταθεροποίηση στα σύνορα και ενίσχυση κουρδικών αυτονομιστικών κινημάτων.</div><div><br />Κούρδοι: Το στρατηγικό άγχος της Άγκυρας<br /><br />Ο κουρδικός παράγοντας αποτελεί ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό άγχος της Άγκυρας. Η πιθανότητα δημιουργίας ενός ευρύτερου κουρδικού γεωπολιτικού χώρου που θα εκτείνεται από τη Συρία έως το Ιράν θεωρείται από την τουρκική ηγεσία ως άμεση απειλή για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας.<br /><br />Παράλληλα, ο πόλεμος επηρεάζει και την οικονομία. Η Τουρκία διατηρεί σημαντικές ενεργειακές και εμπορικές σχέσεις με το Ιράν, ενώ η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο και στο Στενό του Ορμούζ επηρεάζει τις θαλάσσιες μεταφορές και το περιφερειακό εμπόριο.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, αρκετοί διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ρόλο ενός «επιλεκτικά ουδέτερου παίκτη», ενδεχομένως ακόμη και να εμφανιστεί ως πιθανός διαμεσολαβητής μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.<br /><br />Το στρατηγικό δίλημμα<br /><br />Ωστόσο, όσο η σύγκρουση κλιμακώνεται, οι δυνατότητες αυτής της ισορροπίας περιορίζονται. Σε ένα ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, η Άγκυρα ενδέχεται να βρεθεί μπροστά σε ένα σκληρό στρατηγικό δίλημμα: να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τη Δύση ή να επιμείνει σε μια ανεξάρτητη πορεία που θα μπορούσε να την φέρει σε νέα ένταση με τους δυτικούς συμμάχους της.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος με το Ιράν αναδεικνύει για ακόμη μία φορά το βασικό χαρακτηριστικό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: την προσπάθεια να λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέλος της Δύσης και ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη. Το ερώτημα είναι αν αυτή η στρατηγική ισορροπία μπορεί να διατηρηθεί σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής σύγκρουσης.<br /><br /><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Το στρατηγικό δίλημμα του Ερντογάν στον πόλεμο με το Ιράν. Μέλος της Δύσης ή αυτόνομη “περιφερειακή δύναμη”,

Όταν η χώρα σου απειλείται, “από σπόντα”, σε ένα πόλεμο που τον διεξάγουν χώρες και συμμαχίες με τις οποίες παίζεις για χρόνια ένα παιχνίδι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παραλήρημα Καραγιούλ: «Μετά το Ιράν, η Τουρκία εισβάλλει σε Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/Untitled-design-11-26.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/Untitled-design-11-26.jpg" width="677" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν ξεδιπλώνει τα όνειρα της τουρκικής ελίτ</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται, ένα τμήμα της τουρκικής εθνικιστικής ρητορικής φαίνεται να αποσυνδέεται πλήρως από την πραγματικότητα, βυθιζόμενο σε έναν επικίνδυνο νεο-οθωμανικό όραμα. Το χθεσινό άρθρο του αρχισυντάκτη της TRHaber και στενού συνεργάτη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγιούλ, στην <a href="https://www.yenisafak.com/yazarlar/ibrahim-karagul/o-olumcul-hatayi-yaparsa-turkiye-israili-isgal-eder-tel-avivi-yakip-yikar-kudusu-ozgurlestirirsiz-tarih-donusunu-anlamadiniz-sessizligimiz-tehlikedirirani-isgal-edemezler-artik-arap-fars-savaslari-mezhep-savasi-da-cikmaz-ortadogu-duzeni-coktu-israil-bir-gunluk-devlettir-4805537?utm_source=twitter&utm_medium=social&utm_campaign">στήλη του στη Yeni Şafak</a>, είναι ενδεικτικό. Με αφορμή τις εξελίξεις στο Ιράν, η ρητορική αυτή δεν περιορίζεται πλέον στην κριτική κατά της Δύσης, αλλά μετατρέπεται σε έναν αναθεωρητικό οδοστρωτήρα που απειλεί με ολοκληρωτικό πόλεμο από το Αιγαίο μέχρι την Ιερουσαλήμ.<div><br />Η «φαντασίωση» της αμερικανικής συντριβής<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο του, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ όχι μόνο απέτυχαν στρατιωτικά εναντίον της Τεχεράνης, αλλά βιώνουν την «ταπείνωση του αιώνα». Ισχυρίζεται ότι το Ιράν έχει «τυφλώσει» τις υπερδυνάμεις, καταστρέφοντας βάσεις ραντάρ και αναγκάζοντας αμερικανικά αεροπλανοφόρα σε άτακτη φυγή. Η ρητορική αυτή παρουσιάζει το Ιράν ως έναν αλύγιστο τιμωρό, την ώρα που οι ΗΠΑ φέρονται να εγκαταλείπουν έντρομες τις βάσεις τους, ανήμπορες να εισέλθουν καν στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Στο στόχαστρο Ελλάδα και Κύπρος: «Επανένωση με τη μητέρα πατρίδα»<br /><br />Το παραλήρημα λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις όταν στρέφεται κατά της Ελλάδας. Με το πρόσχημα ότι η Αθήνα έχει μετατραπεί σε «μισθοφόρο του Ισραήλ», ο Καραγκιούλ προαναγγέλλει:<br /><br />–Κατάληψη των νησιών του Αιγαίου και «απελευθέρωση» της Δυτικής Θράκης.<br /><br />–Πλήρη προσάρτηση της Κύπρου, την οποία θεωρεί αποκλειστικό τουρκικό έδαφος.<br /><br />-Απειλές κατά της Ελλάδας, η οποία χαρακτηρίζεται «αναλώσιμη» και «μόνη», με την προειδοποίηση ότι ούτε η Ευρώπη ούτε οι ΗΠΑ θα τολμήσουν να την προστατεύσουν από την τουρκική οργή.<br />Το «τελικό μέτωπο»: Εισβολή στο Ισραήλ και Οθωμανική εκδίκηση!<br /><br />Η κορύφωση της σχιζοφρενικής αυτής ανάλυσης φτάνει στην «υπόσχεση» για εισβολή στο Ισραήλ. Με μια ρητορική που παραπέμπει σε μεσαιωνικές σταυροφορίες, υποστηρίζεται ότι η Τουρκία θα «σβήσει από τον χάρτη» το εβραϊκό κράτος, θα ισοπεδώσει το Τελ Αβίβ και θα «απελευθερώσει» την Ιερουσαλήμ.<br /><br />Το κίνητρο; Μια αναχρονιστική εκδίκηση για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Ισραήλ περιγράφεται ως ένα «κράτος μίας εβδομάδας» που θα καταρρεύσει μόλις η Τουρκία αποφασίσει να ενεργοποιήσει το «πολιτικό της DNA» και να επιβάλει τη δική της τάξη στην περιοχή, όπως ισχυρίζονται ότι συνέβαινε επί χίλια χρόνια.</div><div><br />Ένα επικίνδυνο «διάλειμμα» που τελείωσε;<br /><br />Η ρητορική αυτή, αν και στερείται στρατιωτικής και διπλωματικής σοβαρότητας, αποκαλύπτει το βάθος του τουρκικού επεκτατισμού και των ονείρων που βρίσκονται στα κεφάλια της τουρκικής ελίτ. Η αντίληψη ότι «το εκατονταετές διάλειμμα τελείωσε» και ότι η Τουρκία επιστρέφει ως ο απόλυτος κυρίαρχος που θα επαναχαράξει τους χάρτες με το αίμα των γειτόνων της, δεν είναι απλώς γραφική· είναι μια σαφής προειδοποίηση για τις προθέσεις των πλέον ακραίων στοιχείων της γειτονικής χώρας, που βρίσκονται μέσα στους κυβερνητικούς κύκλους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παραλήρημα Καραγιούλ: «Μετά το Ιράν, η Τουρκία εισβάλλει σε Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ»

Ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν ξεδιπλώνει τα όνειρα της τουρκικής ελίτ Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται, ένα τμήμα τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν βομβαρδίζει στα ψέματα την Τουρκία. Μια κουτοπόνηρη επιχείρηση «ψευδούς σημαίας».

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/IRAN-TURKEY-630x400.jpg" width="739" /><br /><br /><b>Στέφανος Μυτιληναίος</b><br />Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται σχετικά με τη φύση των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων στο τουρκικό έδαφος, καθώς πληθαίνουν οι εκτιμήσεις για μια προσυνεννοημένη -άρα και στημένη/ψευδή- επιχείρηση μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι είναι πραγματικοί και οι εκτοξεύσεις υπαρκτές, η μεθοδολογία των πληγμάτων υποδηλώνει μια ενορχηστρωμένη προβοκάτσια με στόχο τη δημιουργία ψευδούς εντύπωσης περί τουρκικής στοχοποίησης.<br /><br />Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η Άγκυρα επιδιώκει να εμφανιστεί ως «θύμα» της ιρανικής επιθετικότητας, προκειμένου να επαναβεβαιώσει προσχηματικά τον ρόλο της ως προπύργιο της Δύσης στην περιοχή.<br /><br />Πίσω από τη βιτρίνα της αντιπαράθεσης, ωστόσο, διαφαίνεται μια βαθιά στρατηγική σύμπνοια με το καθεστώς του Ιράν, με τις δύο χώρες να συντονίζουν τις κινήσεις τους για να εξυπηρετήσουν αμοιβαία συμφέροντα (για παράδειγμα, τουρκικά τάνκερ πλέουν ανενόχλητα στα Στενά του Ορμούζ).<br /><br />Ενδεικτικό της σκοπιμότητας των πληγμάτων είναι το γεγονός ότι οι πύραυλοι καταλήγουν σε κουρδικές περιοχές, λειτουργώντας ως εργαλείο πίεσης κατά των Κούρδων της Τουρκίας.<br /><br />Για την Άγκυρα, ο διαρκής φόβος μιας νέας Συνθήκης των Σεβρών και η απειλή για την εθνική της ανεξαρτησία αποτελούν την κινητήριο δύναμη πίσω από τέτοιες ριψοκίνδυνες προβοκάτσιες.<br /><br />Η τακτική αυτή δεν είναι πρωτοφανής για την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για ανάλογες επιχειρήσεις «ψευδούς σημαίας», εκμεταλλευόμενη δήθεν επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους για να νομιμοποιήσει την εσωτερική καταστολή και τις εξωτερικές στρατιωτικές της επεμβάσεις.<br /><br />Προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία στους έμπειρους παρατηρητές της Μέσης Ανατολής η απόπειρα της Άγκυρας να αυτοπαρουσιαστεί ως «στόχος» της ιρανικής επιθετικότητας.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο πως, ενώ οι αραβικές χώρες του Κόλπου δέχονται καταιγισμό εκατοντάδων πυραύλων και drones, η Τουρκία -κατά έναν σχεδόν «μαγικό» τρόπο- μετρά μόλις τρία περιστατικά, τα οποία μάλιστα εκδηλώθηκαν με ύποπτη καθυστέρηση, αφού πρώτα η διεθνής κοινότητα άρχισε να διερωτάται για την προκλητική ασυλία που απολάμβανε ο Ερντογάν από τους μουλάδες.<br /><br />Η αριθμητική αυτή δυσαναλογία δεν είναι απλώς στατιστικά παράδοξη, αλλά αγγίζει τα όρια της γελοιότητας.<br /><br />Χρειάζεται περισσή αφέλεια για να πιστέψει κανείς ότι η Τεχεράνη «πολεμά» την Άγκυρα με τρεις πυραύλους, όταν την ίδια στιγμή εξαπολύει ολόκληρα οπλοστάσια κατά των υπολοίπων γειτόνων της.<br /><br />Προφανώς, η Τουρκία και το Ιράν υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη της Δύσης, θεωρώντας ότι τέτοια χονδροειδή ανατολίτικα σκηνοθετήματα μπορούν να περάσουν ως πραγματική σύγκρουση, ενώ στο παρασκήνιο η στρατηγική τους σύμπνοια παραμένει αδιατάρακτη.<br /><br />Έτσι, σε εξέλιξη βρίσκεται ένας έντονος διπλωματικός και στρατιωτικός παρασκηνιακός διάλογος σχετικά με τη φύση των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων στο τουρκικό έδαφος. Εκτιμάται ότι τα περιστατικά αυτά ενδέχεται να αποτελούν προϊόν προσυνεννοημένης προβοκάτσιας μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης.<div><br />Το σύνδρομο των Σεβρών και η κουτοπόνηρη στρατηγική της Άγκυρας<br /><br />Η τουρκική ηγεσία φαίνεται να διακατέχεται από έναν διαρκή υπαρξιακό φόβο την τελευταία δεκαετία, εκτιμώντας ότι μετά την αποσταθεροποίηση του Ιράν, η Τουρκία θα είναι ο επόμενος στόχος μιας ευρύτερης περιφερειακής αναδιάταξης.<br /><br />Στο επίκεντρο αυτής της ανησυχίας βρίσκεται η αναβίωση της Συνθήκης των Σεβρών, με την Άγκυρα να φοβάται μια νέα απόπειρα διαμελισμού ή συρρίκνωσης της επιρροής της.</div><div><br />Η στοχοποίηση των κουρδικών περιοχών<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο πως οι ιρανικοί πύραυλοι καταλήγουν σε περιοχές της νότιας Τουρκίας με έντονο κουρδικό στοιχείο. Δηλαδή, το Ιράν ρίχνει πυραύλους το τουρκοκρατούμενο βόρειο Κουρδιστάν.</div><div><br />Το ιστορικό των προβοκατσιών<br /><br />Η καχυποψία ενισχύεται από το παρελθόν της κυβέρνησης Ερντογάν, η οποία έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα για ενορχήστρωση περιστατικών «ψευδούς σημαίας» (false flag operations).<br /><br />Υπενθυμίζονται ανάλογα περιστατικά του παρελθόντος, όπου η Άγκυρα φέρεται να εκμεταλλεύτηκε δήθεν επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους για να νομιμοποιήσει στρατιωτικές επεμβάσεις και να εδραιώσει την εσωτερική και εξωτερική της ατζέντα.<br /><br />Η Τουρκία και το Ιράν φαίνεται να θεωρούν τους Δυτικούς εύπιστους αφελείς (κορόιδα) ή εντελώς ανόητους, υποθέτοντας ότι «καταπίνουν αμάσητα» τέτοια ανατολίτικα τεχνάσματα. Ωστόσο, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ισραηλινοί δεν πείθονται από παιδαριώδη «θέατρα», σκηνοθετημένα από κουτοπόνηρους μικρονοϊκούς και θεοκάπηλους-θεομπαίχτες ασιανούς θεοκράτες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν βομβαρδίζει στα ψέματα την Τουρκία. Μια κουτοπόνηρη επιχείρηση «ψευδούς σημαίας».

Στέφανος Μυτιληναίος Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται σχετικά με τη φύση των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων στο τουρκικό έδαφος, καθώς πληθαίνουν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος, fake, προπαγάνδα… η δυσδιάκριτη αλήθεια.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTHzaUn5qw0k5xJ9kKGE8lZh9udbX6JXKbNfw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="177" data-original-width="284" height="125" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTHzaUn5qw0k5xJ9kKGE8lZh9udbX6JXKbNfw&s" width="673" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αναντίλεκτα, ζούμε στην εποχή του εκκωφαντικού, πληθωριστικού θορύβου. Κάποτε οι διεθνείς συγκρούσεις και ανακατατάξεις περιγράφονταν με τη μεταφορά της σκακιέρας στη γεωπολιτική της έκφανση.</span></h3>ΤΟΥ <b>ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΧΙΝΗ</b><br />Υποτίθεται ότι υπήρχαν παίκτες, στρατηγικές κινήσεις, υπολογισμένα ρίσκα. Σήμερα αυτή η εικόνα μοιάζει σχεδόν αφελής ή ξεπερασμένη. Η πραγματικότητα θυμίζει λιγότερο στρατηγική παρτίδα και περισσότερο ένα παγκόσμιο μηχάνημα κρίσεων που λειτουργεί διαρκώς στο κόκκινο.<br /><br />Η ένταση γύρω από το Ιράν και τη Μέση Ανατολή, με ευθύνη του Ισραήλ και επισπεύδουσα τις ΗΠΑ, δεν είναι απλώς άλλη μια περιφερειακή σύγκρουση. Είναι το σύμπτωμα ενός πλανήτη που έχει αρχίσει να χάνει την ικανότητα αυτοσυγκράτησης.<br /><br />Οι ισχυροί δοκιμάζουν όρια, οι λιγότερο ισχυροί μόνο όσοι έχουν αίσθηση υπαρξιακής κατάστασης για το κράτος τους ως δρώντα αντιστέκονται, οι υπόλοιποι απλά ταπεινώνονται με υποταγή ή deals ως δεδομένοι ή και χρήσιμοι ηλίθιοι, οι συμμαχίες αλλάζουν, οι οικονομίες τρέμουν και οι κοινωνίες παρακολουθούν κυριολεκτικά απόλυτα αδρανοποιημένες.<br /><br />Όμως στο τέλος, ανεξάρτητα από το ποιος θα επικρατήσει στρατιωτικά ή πολιτικά, υπάρχει ένα σταθερό μοτίβο: οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν το κόστος είτε υλικά, είτε ακόμη πιο τραγικά με τη ζωή τους.<br /><br />Οι κυβερνήσεις μιλούν για ισορροπίες ισχύος, για ενεργειακές ασφάλειες και γεωστρατηγικούς υπολογισμούς. Στην πραγματικότητα όμως οι πόλεμοι έχουν πάντα την ίδια κατάληξη: κατεστραμμένες πόλεις, παιδιά και οικογένειες που χάνονται μέσα σε ερείπια και κοινωνίες που χρειάζονται δεκαετίες για να επουλώσουν πληγές.<br />Η μεγάλη ειρωνεία της εποχής είναι ότι ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε τόση πρόσβαση στην πληροφορία και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει.<br /><br />Ο πόλεμος πριν από τον πόλεμο<br /><br />Στις σύγχρονες συγκρούσεις, η πρώτη μάχη δεν ξεκινά στο έδαφος, αλλά στις οθόνες. Πολύ πριν εκτοξευθεί ο πρώτος πύραυλος, έχει ήδη ξεκινήσει η σύγκρουση των αφηγήσεων. Το διαδίκτυο γεμίζει με εικόνες, αναλύσεις και “αποκαλύψεις”. Βίντεο εμφανίζονται που υποτίθεται ότι δείχνουν επιθέσεις ή καταστροφές, μόνο που αργότερα αποδεικνύεται ότι προέρχονται από άλλη χρονική στιγμή, από άλλες χώρες ή ακόμη και από βιντεοπαιχνίδια.<br /><br />Δηλώσεις ηγετών κυκλοφορούν στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει αν ειπώθηκαν πραγματικά ή αν δημιουργήθηκαν από κάποιο λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης. Στο παρελθόν, η προπαγάνδα ήταν εργαλείο του πολέμου. Σήμερα έχει μετατραπεί σε βασικό του όπλο.<br /><br />Δε χρειάζεται να πείσεις τον αντίπαλο και τις κοινωνίες ότι έχεις δίκιο. Αρκεί να δημιουργήσεις τόσο θόρυβο ώστε κανείς να μην μπορεί να καταλάβει τι είναι αλήθεια. Κάθε πλευρά κατασκευάζει τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας.<br /><br />Τα κοινωνικά δίκτυα λειτουργούν σαν επιταχυντές αυτής της διαδικασίας, μετατρέποντας κάθε είδηση σε πεδίο μάχης. Η πληροφορία διασπάται σε εκατοντάδες μικρά κομμάτια και η συνολική εικόνα εξαφανίζεται. Το αποτέλεσμα είναι ένας παράξενος κόσμος, όπου όλοι βλέπουν εικόνες από τον πόλεμο, αλλά ελάχιστοι μπορούν να εξηγήσουν τι πραγματικά συμβαίνει. <br /><a href="https://www.neakriti.gr/apopseis/2167661_mia-nea-pragmatikotita-polemos-parapliroforisi-kai-i-koinonia-poy-nomizei-oti">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a> <div><br /></div><div>Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera. </div></div>

Πόλεμος, fake, προπαγάνδα… η δυσδιάκριτη αλήθεια.

Αναντίλεκτα, ζούμε στην εποχή του εκκωφαντικού, πληθωριστικού θορύβου. Κάποτε οι διεθνείς συγκρούσεις και ανακατατάξεις περιγράφονταν με τη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από την Φουκουσίμα στην Ελλάδα: Ανάγκα και...Δαναοί Πείθονται.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRjb0j-sGE0J9S9LRTGxG8Pi7CRbtRHycirbQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRjb0j-sGE0J9S9LRTGxG8Pi7CRbtRHycirbQ&s" width="708" /></a></div><br />Το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, στις 11 Μαρτίου 2011 υπήρξε καταλύτης για μια σειρά αποφάσεων που καθόρισαν την τροχιά της παγκόσμιας ενεργειακής πολιτικής. Η Φουκουσίμα υπήρξε ένα σοκ για τη διεθνή κοινότητα και οδήγησε πολλές κυβερνήσεις στην Δύση σε μια φάση έντονης αμφισβήτησης της χρησιμότητας της πυρηνικής ενέργειας, από την πλευρά της ασφάλειας.<br /><br />ΤΟΥ <b>ΑΔΑΜ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b><br />Αρκετά κράτη αποφάσισαν τότε να σταματήσουν την κατασκευή νέων ατομικών αντιδραστήρων, ή και να εγκαταλείψουν πλήρως τα πυρηνικά τους προγράμματα. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το κλίμα φαίνεται να αλλάζει ριζικά. Η ενεργειακή κρίση, οι γεωπολιτικές αναταράξεις και η ανάγκη για απανθρακοποίηση της οικονομίας επαναφέρουν την πυρηνική ενέργεια στο προσκήνιο.<br /><br />Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στην Ελλάδα, όπου ο δημόσιος διάλογος για ζητήματα στρατηγικής υφής, όπως είναι η ενέργεια, περνά από το μικροσκόπιο ενός ιδεοληπτικού κομματικού παρασκηνίου και όπου κρίνονται με βάση τις πρόσκαιρες εντυπώσεις.<br /><br />Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη από το Παρίσι, στο πλαίσιο της δεύτερης Συνόδου για την Πυρηνική Ενέργεια, σηματοδοτούν την επίσημη έναρξη μιας νέας εθνικής συζήτησης για το ενεργειακό μέλλον της χώρας.<br /><br />Για πρώτη φορά διατυπώθηκε με σαφήνεια η πρόθεση της Ελλάδας να εξετάσει την αξιοποίηση της πυρηνικής τεχνολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στους μικρούς αρθρωτούς αντιδραστήρες (SMR), που αποτελούν σήμερα τον βασικό άξονα του διεθνούς πυρηνικού σχεδιασμού.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο ανακοινώθηκε η δημιουργία διυπουργικής ομάδας υψηλού επιπέδου για την πυρηνική ενέργεια. Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο θεσμικό βήμα μιας χώρας που μέχρι σήμερα δεν είχε πυρηνική προϊστορία. Η ομάδα αυτή θα λειτουργήσει ως μηχανισμός συντονισμού των προκαταρκτικών μελετών που απαιτούνται πριν από οποιαδήποτε στρατηγική απόφαση.<br /><br />Το έργο της δεν είναι απλό. Στους επόμενους 18 με 24 μήνες θα πρέπει να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων, όπως, ποια θα μπορούσε να είναι η βέλτιστη εγκατεστημένη πυρηνική ισχύς για την Ελλάδα, ποιο θα ήταν το κόστος κατασκευής ενός αντιδραστήρα, ποιες τεχνολογίες ταιριάζουν καλύτερα στις ανάγκες του ελληνικού ενεργειακού συστήματος και ποιο θεσμικό και ρυθμιστικό πλαίσιο απαιτείται για την ανάπτυξη ενός πυρηνικού προγράμματος.<br /><br />Παράλληλα, θα πρέπει να εξεταστούν με τη μέγιστη δυνατή σοβαρότητα, ζητήματα ασφάλειας, κοινωνικής αποδοχής και διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων, τα οποία παραμένουν στον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης σε όλο τον κόσμο. <a href="https://www.energia.gr/article/242174/apo-thn-foykoysima-sthn-ellada-anagka-kaidanaoi-peithontai-"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.energia.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Από την Φουκουσίμα στην Ελλάδα: Ανάγκα και...Δαναοί Πείθονται.

Το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, στις 11 Μαρτίου 2011 υπήρξε καταλύτης για μια σειρά αποφάσεων που καθόρισαν την τροχιά της παγκόσμιας ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος: “Μεσσιανισμός”… που μας πηγαίνει στον “Μεσαιωνισμό”; (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="375" src="https://www.youtube.com/embed/P0u9YaA9mPY" width="625" youtube-src-id="P0u9YaA9mPY"></iframe></div><div><br /></div>Στις “Αντιθέσεις” μία μεγάλη συζήτηση για το πεδίο της επικίνδυνης κλιμάκωσης στη Μέση και Δυτική Ανατολή, με τον πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ έναντι του Ιράν και τις ευρύτερες γεωπολιτικές- γεωοικονομικές επιπτώσεις παγκόσμιων διαστάσεων, σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται κυνικά και ριζικά σε υπαρξιακή πλέον βάση.<br /><br />Οι εξελίξεις στο πεδίο της αναμέτρησης, οι προεκτάσεις και επιδράσεις τους στο κόσμο και η “γυμνή μετάβαση” σε ένα κόσμο παρατεταμένης αβεβαιότητας στην άβυσσο του πολέμου.<br /><br />Η περιδίνηση στρατιωτικά, ενεργειακά, οικονομικά στις εφοδιαστικές αλυσίδες και σε κρίσιμα δεδομένα με επίκεντρο τον Περσικό κόλπο, τα στενά του Ορμούζ και τις θαλάσσιες, αεροπορικές και ενεργειακές οδεύσεις<br /><br />>Υπάρχει και ποιος είναι ο στόχος του πολέμου για ΗΠΑ, ποιος για το Ισραήλ και ο αντίλογος του Ιράν<br />>Τα όρια και η αναζήτηση «νίκης εξόδου» για τον Τραμπ, η στρατηγική στόχευση του Ισραήλ και τα αντίστοιχα όρια του Ιράν<br />>Οι επιδράσεις της κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο και ο αντίκτυπος για Κύπρο – Ελλάδα και Τουρκία<br />>Η μεγάλη εικόνα της πλήρους γεωπολιτικής αναδιάταξης και η μεγάλη εικόνα των κοινωνιών της αδράνειας μπροστά στον κυνισμό της ισχύος και της διάλυσης κάθε στοιχείου κανόνων και διεθνούς δικαίου, κατεδαφίζοντας την πολυμερή αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις.<div><br /></div><div><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος: “Μεσσιανισμός”… που μας πηγαίνει στον “Μεσαιωνισμό”; (vid.)

Στις “Αντιθέσεις” μία μεγάλη συζήτηση για το πεδίο της επικίνδυνης κλιμάκωσης στη Μέση και Δυτική Ανατολή, με τον πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ ένα...

Διαβάστε την συνέχεια

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ: “Στενεύουν” επικίνδυνα οι Διάδρομοι του Κόσμου…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ_DUiyAVc2VjaEhbj1KNriMDjev7sqpZlBTA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ_DUiyAVc2VjaEhbj1KNriMDjev7sqpZlBTA&s" width="675" /></a></div><div><br /></div>Γράφει ο <b>Γιάννης Μπασιάς</b><br />Ένα Σύστημα Χωρίς Ελαστικότητα – Το ενεργειακό σύστημα έχει εισέλθει σε φάση όπου η ανθεκτικότητα είναι επικίνδυνα περιορισμένη. Η πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα είναι μικρή, τα στρατηγικά αποθέματα προσφέρουν μόνο προσωρινή ανακούφιση και οι υποδομές LNG δεν επανεκκινούνται γρήγορα μετά από μια διαταραχή. Ένα δίκτυο που κάποτε λειτουργούσε με ευελιξία έχει μετατραπεί σε άκαμπτη αρχιτεκτονική όπου κάθε διαταραχή διαχέεται ακαριαία. Η απώλεια ελαστικότητας είναι πλέον το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ενεργειακής ασφάλειας.<br /><br />Το Ορμούζ είναι το μοναδικό θαλάσσιο πέρασμα όπου οι μεγαλύτεροι εξαγωγείς ενέργειας και οι μεγαλύτεροι εισαγωγείς εξαρτώνται από μια διαδρομή ανάμεσα σε στρατιωτικούς αντιπάλους. Δεν διαθέτει ουσιαστική παράκαμψη, ενώ οι αγωγοί Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ παρακάμπτουν μόνο μικρό μέρος των ροών. Η τρέχουσα κρίση δείχνει ότι το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα σημείο συμφόρησης αλλά ένας δομικός άξονας πάνω στον οποίο στηρίζεται η σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας.<br /><br />Η Ασύμμετρη Θέση της Κίνας και οι Νέες Αντιπαλότητες στο LNG<div><br />Η Ασία απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου και του LNG που διέρχεται από το Ορμούζ. Για την Κίνα, η έκθεση είναι οξεία: πάνω από 70% των εισαγωγών πετρελαίου και το ένα τρίτο του LNG προέρχονται από διαδρομές χωρίς εναλλακτικές. Οι εκπτώσεις από Ιράν και Βενεζουέλα προσφέρουν ευελιξία, όχι ανθεκτικότητα.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν δικές τους δομικές αδυναμίες. Η παραγωγή αυξάνεται, αλλά οι αγωγοί δεν επαρκούν για να τροφοδοτήσουν τις μονάδες υγροποίησης. Στο Κατάρ, το πρόβλημα είναι αντίστροφο: άφθονο αέριο, αλλά χωρίς εναλλακτικές εξαγωγικές οδούς. Αυτή η ασυμμετρία διαμορφώνει μια νέα αντιπαλότητα στην αγορά LNG, με την Κίνα στο επίκεντρο ως τον μεγαλύτερο οριακό καταναλωτή.<br /><br />Η Ευρώπη σε Συνθήκες Συστημικής Πίεσης</div><div><br />Η Ευρώπη εξαρτάται όχι τόσο από το Ορμούζ όσο από τη σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος. Όταν το 20% του παγκόσμιου LNG διαταράσσεται, η Ευρώπη δεν στερείται μορίων υδρογονανθράκων αλλά χρόνου και περιθωρίων. Οι ασιατικές αγορές ανεβάζουν τιμές, τα φορτία εκτρέπονται, το TTF εκτινάσσεται, τα αποθέματα αδειάζουν ταχύτερα, και οι χερσαίοι διάδρομοι από Νορβηγία, Αλγερία και Αζερμπαϊτζάν λειτουργούν ήδη στα όριά τους. Οι νέοι αμερικανικοί άξονες στην Αδριατική και το Αιγαίο προσφέρουν προοπτική, αλλά απαιτούν πραγματική ζήτηση και κεφάλαια.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η αναζήτηση νέων αξόνων διαφοροποίησης αποκτά κρίσιμη σημασία. Η Μεσόγειος αναδύεται ως συμπληρωματικός άξονας διαφοροποίησης. Η επένδυση της Ινδίας στη Χάιφα και ο διάδρομος IMEC επιδιώκουν να μειώσουν την εξάρτηση από τα παραδοσιακά chokepoints. Το κοίτασμα Λεβιάθαν προσθέτει ενεργειακή διάσταση, αλλά η πρόσφατη force majeure (σ.σ. “ανωτέρα βία”) υπενθυμίζει ότι οι υπεράκτιες υποδομές παραμένουν ευάλωτες.</div><div><br />Αόρατες Ευπάθειες<br /><br />Η εξάρτηση από έναν στενό θαλάσσιο διάδρομο αντικατοπτρίζεται σε ενέργεια, δεδομένα και εμπόριο. Ένα σημείο συμφόρησης επηρεάζει όχι μόνο πετρέλαιο και LNG αλλά και κρίσιμες ροές αγαθών και πληροφοριών. Σε αυτό το περιβάλλον, το Ιράν δεν αντιγράφει τις τακτικές της Ουκρανίας, αντανακλά όμως την ίδια στρατηγική λογική: χρήση περιορισμένων, ασύμμετρων μέσων για δυσανάλογη συστημική σύγχυση. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπαράθεση στο Ορμούζ δεν ενισχύει θεσμικά τους BRICS, αλλά αυξάνει το γεωπολιτικό βάρος των βασικών μελών τους.<br /><br />Το Παγκόσμιο Σύστημα στην Επόμενη Μέρα<br /><br />Η κρίση στο Ορμούζ δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο αλλά προειδοποίηση για το πώς λειτουργεί πλέον ο κόσμος. Η ενέργεια, το εμπόριο, τα δεδομένα και οι θαλάσσιες ροές έχουν συμπτυχθεί σε ένα ενιαίο σύστημα όπου η πίεση σε έναν διάδρομο μετατρέπεται σε παγκόσμια αστάθεια. Οι επόμενες κρίσεις δεν θα είναι γραμμικές ούτε τοπικές. Θα είναι ταυτόχρονες, διασυνδεδεμένες και συστημικές.<br /><br />Η πρόκληση δεν είναι να αποτραπεί κάθε διαταραχή, αυτό είναι αδύνατο. Είναι να ξαναχτιστεί η ελαστικότητα που χάθηκε, δηλαδή οι εναλλακτικές διαδρομές, η πλεονάζουσα ικανότητα, τα στρατηγικά αποθέματα προσαρμοσμένα στη νέα εποχή και μια αρχιτεκτονική που δεν καταρρέει όταν πιέζεται σε ένα μόνο σημείο. Το Ορμούζ ήταν το καμπανάκι. Η επόμενη μέρα θα κριθεί από το αν ο κόσμος θα το ακούσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ: “Στενεύουν” επικίνδυνα οι Διάδρομοι του Κόσμου…

Γράφει ο  Γιάννης Μπασιάς Ένα Σύστημα Χωρίς Ελαστικότητα – Το ενεργειακό σύστημα έχει εισέλθει σε φάση όπου η ανθεκτικότητα είναι επικίνδυνα...

Διαβάστε την συνέχεια