Ο Σαμαράς εκτελεί μέσω Χ με νέα... Ομάδα Αλήθειας: «To Μαξίμου θυμίζει Εδεσσαϊκό. Ντόρα, βρες τα πρώτα με τον αδελφό σου».

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/862364973c336fe8769c971c03c510da_XL.jpg?v=3" width="767" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι δεν θα είναι υπεύθυνος για την απώλεια της αυτοδυναμίας της ΝΔ, αλλά η ίδια η ΝΔ - Η λεζάντα του βίντεο στο X είναι «Ντόρα σύνελθε...»</span></h3>Σε μια στρατηγική κίνηση ιδιαίτερου πολιτικού ρίσκου, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εγκαινίασε την επίσημη παρουσία του στο TikTok και γενικά στα Social με σφοδρά πυρά κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη…<br />Ο πρώην πρωθυπουργός λοιπόν επέλεξε το πλέον δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης για να απευθυνθεί απευθείας στους πολίτες, και δη στους νέους…<br />Αν μη τι άλλο, δεν πρόκειται για μια απλή ψηφιακή παρουσία, αλλά για την πρώτη φάση ενός ευρύτερου, καλά οργανωμένου σχεδίου επικοινωνιακής αντεπίθεσης.<br />Στο πλευρό του βρίσκεται ο έμπειρος διευθυντής του Γραφείου Τύπου του, Νίκος Τσιούτσιας, ο οποίος συμμετέχει ενεργά σε αυτές τις ψηφιακές συζητήσεις.<div><br />Στο παρθενικό του βίντεο, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται καταπέλτης.<br />Σε έντονο και αυστηρό ύφος, πήρε σαφείς αποστάσεις από τη δημοσκοπική κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας, ξεκαθαρίζοντας ότι η ελεύθερη πτώση οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις «τραγικές κυβερνητικές επιλογές και όχι στις δικές του πατριωτικές παρεμβάσεις».</div><div><br />Ο Σαμαράς εξέφρασε ένα βαθύ παράπονο, διερωτώμενος γιατί επιχειρείται η ενοχοποίησή του, όταν ο ίδιος είχε προειδοποιήσει έγκαιρα για όλα τα κρίσιμα ζητήματα που πληγώνουν την κοινωνία.<br />Υπενθύμισε ότι είχε ζητήσει ρητά να μην θεσμοθετηθεί ο γάμος και η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, μια επιλογή που αποξένωσε την παραδοσιακή βάση της παράταξης.<br />Είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τα εθνικά θέματα, ζητώντας μέγιστη επαγρύπνηση, και είχε απαιτήσει την πραγματική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ώστε τα ευρωπαϊκά κονδύλια να κατευθύνονται στην παραγωγική βάση και όχι στους ελάχιστους και εκλεκτούς της ελίτ.<br />Παράλληλα, οι καίριες παρεμβάσεις του για την αβάσταχτη ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, τα σκάνδαλα που κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και τη λειτουργία της δικαιοσύνης, αγνοήθηκαν επιδεικτικά από το Μαξίμου, με αποτέλεσμα τον σημερινό πολιτικό εγκλωβισμό.<br /><br />«Το νέο κόμμα και ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού»<br /><br />Σε ό,τι αφορά τη σεναριολογία γύρω από τις επόμενες κινήσεις του και την πιθανότητα συγκρότησης νέου πολιτικού φορέα, ο πρώην πρωθυπουργός απέφυγε στρατηγικά να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τα σενάρια ίδρυσης νέου κόμματος, κρατώντας κλειστά τα χαρτιά του και μετατοπίζοντας με μαεστρία το ενδιαφέρον στην κριτική των κυβερνητικών αποτυχιών.<br />Μάλιστα, σχολίασε με εξαιρετικά ειρωνικό και καυστικό τρόπο τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία.<br />Παρομοίασε τα αλλοπρόσαλλα επιχειρήματα του κυβερνητικού εκπροσώπου —ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ίδρυση ενός νέου κόμματος θα δικαιώσει αναδρομικά την απόφαση διαγραφής του— με τις θρυλικές, ασυνάρτητες δηλώσεις του «προέδρου της Εδεσσαϊκού».<br />Η κυβέρνηση, μπροστά στο φόβο της απώλειας της εξουσίας, καταφεύγει σε λογικά άλματα που προκαλούν μόνο θυμηδία.<br /><br style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #212529; font-family: proxima-nova, -apple-system, BlinkMacSystemFont, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, "Noto Sans", sans-serif, "Apple Color Emoji", "Segoe UI Emoji", "Segoe UI Symbol", "Noto Color Emoji"; font-size: 18px; margin: 0px; padding: 0px;" /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #212529; display: flex; font-family: proxima-nova, -apple-system, BlinkMacSystemFont, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, "Noto Sans", sans-serif, "Apple Color Emoji", "Segoe UI Emoji", "Segoe UI Symbol", "Noto Color Emoji"; font-size: 18px; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2073670883793592374" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=bankingnewsgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2073670883793592374&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.bankingnews.gr%2Fmayri-pena%2Farticles%2F886232%2Fo-samaras-ektelei-meso-tiktok-me-nea-omada-alitheias-to-maksimou-thymizei-edessaiko-dora-vres-ta-prota-me-ton-adelfo-sou&sessionId=f3336ffdbb98fdfe10c8a427ec30826ef13bb20d&siteScreenName=bankingnewsgr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 801px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><br />Το δεύτερο βίντεο<br /><br />Το δεύτερο βίντεο που αναρτήθηκε αποτέλεσε ένα πολιτικό πλήγμα κατά της Ντόρας Μπακογιάννη.<br />Απαντώντας στις δημόσιες επικρίσεις της ότι ενεργεί με βάση το προσωπικό «γινάτι», ο Αντώνης Σαμαράς εξαπέλυσε μια καταιγιστική απάντηση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας…<br />Όταν ο Νίκος Τσιούτσιας τον ενημέρωσε για τις δηλώσεις της, ο πρώην πρωθυπουργός σχολίασε καυστικά ότι έχουν περάσει ήδη 17 ολόκληρα χρόνια από τότε που η Μπακογιάννη έχασε την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας από τον ίδιο στην ιστορική εσωκομματική αναμέτρηση και «ακόμη να συνέλθει».<br />Το χτύπημα ολοκληρώθηκε με μια δηκτική αιχμή που προκαλεί τριγμούς στο οικογενειακό και πολιτικό περιβάλλον της κυβέρνησης, προτρέποντάς την χαρακτηριστικά: «Ας τα βρει πρώτα με τον αδερφό της».<br />Το πολιτικό σκηνικό μυρίζει μπαρούτι.<br />Ο Αντώνης Σαμαράς, με το κύρος του εθνικού ηγέτη που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στον κατήφορο, βγαίνει μπροστά, εξοπλίζεται με τα όπλα της νέας εποχής και συσπειρώνει τη νεολαία και τη γνήσια δεξιά βάση.<br />Ο τρόμος έχει αλλάξει στρατόπεδο, και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει απειλητικά για όσους νόμιζαν ότι μπορούν να κυβερνούν ερημήν της ιστορίας και του λαού.<br />Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως το επόμενο βήμα είναι η συγκρότηση μιας αυτόνομης, πανίσχυρης επικοινωνιακής ομάδας στα πρότυπα της θρυλικής «Ομάδας Αλήθειας», η οποία θα αποδομήσει περαιτέρω το κυβερνητικό αφήγημα.</div><br /><div><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #212529; display: flex; font-family: proxima-nova, -apple-system, BlinkMacSystemFont, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, "Noto Sans", sans-serif, "Apple Color Emoji", "Segoe UI Emoji", "Segoe UI Symbol", "Noto Color Emoji"; font-size: 18px; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2073670112377200658" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=bankingnewsgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2073670112377200658&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.bankingnews.gr%2Fmayri-pena%2Farticles%2F886232%2Fo-samaras-ektelei-meso-tiktok-me-nea-omada-alitheias-to-maksimou-thymizei-edessaiko-dora-vres-ta-prota-me-ton-adelfo-sou&sessionId=f3336ffdbb98fdfe10c8a427ec30826ef13bb20d&siteScreenName=bankingnewsgr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 753px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Σαμαράς εκτελεί μέσω Χ με νέα... Ομάδα Αλήθειας: «To Μαξίμου θυμίζει Εδεσσαϊκό. Ντόρα, βρες τα πρώτα με τον αδελφό σου».

Ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι δεν θα είναι υπεύθυνος για την απώλεια της αυτοδυναμίας της ΝΔ, αλλά η ίδια η ΝΔ - Η λεζάντα του βίντεο στο X ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η κυβέρνηση της ανασφάλειας και ο σύμβουλος Θάνος Ντόκος.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/Screenshot_2026-07-03_134553-602x370.jpg?v=1783075582" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="370" data-original-width="602" height="123" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/Screenshot_2026-07-03_134553-602x370.jpg?v=1783075582" width="763" /></a></div><div><br /></div>Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο σύμβουλος ασφαλείας Θάνος Ντόκος έπεσε θύμα των Ρώσων φαρσέρ. Το σημαντικό είναι το πώς αντιλαμβάνονται τα θέματα ασφάλειας στο Μέγαρο Μαξίμου. Και είναι αυτός ο λόγος που ο κ. Ντόκος αναγκάσθηκε για 2η φορά να υποβάλλει την παραίτηση του στον πρωθυπουργό. Ήταν Φεβρουάριος του 2020 όταν ο Θ. Ντόκος είχε υποβάλλει την παραίτηση του από τη θέση του συμβούλου ασφαλείας τότε που μίλησε στον “Φιλελεύθερο” της Κύπρου, για συνεκμετάλλευση με την Τουρκία στο Αιγαίο υπό τον όρο της οριοθέτησης ΑΟΖ. Τώρα (Ιούνιος 2026) ο κ. Ντόκος με πολύ μεγάλη άνεση μίλησε στους δύο γνωστούς Ρώσους φαρσέρ, Vovan και Lexus, οι οποίοι κατάφεραν να τον παραπλανήσουν, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Ουκρανού προέδρου, Ρουστέμ Ουμέροφ, στο πλαίσιο τηλεδιάσκεψης.<br /><br />Με πολύ μεγάλη άνεση λοιπόν ο άνθρωπος που συμβουλεύει τον έλληνα πρωθυπουργό για θέματα ασφάλειας , χωρίς να έχει τηρήσει κανένα κανόνα στοιχειώδους ασφάλειας, μίλησε για τις ανησυχίες της ελληνικής κυβέρνησης.<br /><br />Και η πρώτη του αγωνία δεν ήταν η ασφάλεια της χώρας, αλλά η εκλογική τύχη της κυβέρνησης.<br /><br />Στην συνομιλία του εξέφρασε την ανησυχία του για τις πιθανές επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει ένα νέο περιστατικό, με ουκρανικό θαλάσσιο drone εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου. <br /><br />O Θάνος Ντόκος φέρεται να τόνισε την ανάγκη διατήρησης ανοικτών καναλιών επικοινωνίας με το Κίεβο, αναφέροντας ότι αυτές τις μέρες ο επικεφαλής της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών πραγματοποιούσε επαφές στο Κίεβο με Ουκρανούς αξιωματούχους. <br /><br />Μετά το γεγονός, σε ανακοίνωση του ο ΣΥΡΙΖΑ: τονίζει ότι “η κυβέρνηση οφείλει να δώσει πλήρεις εξηγήσεις και να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες της. Γιατί μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ασφάλεια των ίδιων των θεσμών, δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια της χώρας”.<br /><br />Η αρμόδια για την εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου έθεσε 4 καίρια ερωτήματα: <br /><br />1.Πώς είναι δυνατόν ο κ. Ντόκος να ισχυρίζεται ότι πρόκειται για… “υβριδική” επίθεση από τη στιγμή που οι συγκεκριμένοι φαρσέρ είναι διεθνώς γνωστοί ακριβώς για αυτές τις φάρσες τους; Άγνοια; Αδιαφορία; Ανικανότητα;<br /><br />2.Τι είδους συμβουλές και τι είδους ασφάλεια μπορεί να παρέχει στον Πρωθυπουργό ενας σύμβουλος ασφάλειας που πέφτει τόσο εύκολα θύμα πασίγνωστων διεθνώς φαρσέρ;<br /><br />3.Τι σηματοδοτούν όσα περιγράφει ο κ. Ντόκος για τις σχέσεις Ελλάδας – Ουκρανίας; Ισχύουν;<br /><br />4.Αν όντως υπάρχει η αίσθηση ότι η σχέση με τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι δημιουργεί τόσα προβλήματα στην Αθήνα, τότε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην αναβάθμιση των διμερών σχέσεων (συμφωνία στο Γκντάνσκ, κα);<br /><br />Την παραίτηση του Θ. Ντόκου ζητά το ΠΑΣΟΚ κατηγορώντας την κυβέρνηση για σιωπή σχετικά με το περιστατικό.<br /><br />Ενώ και ο Α. Σαμαράς σε ανακοίνωση του θέτει το ερώτημα ”Είναι ακόμα στη θέση του;”<br /><br />Παραίτηση Ντόκου ζητούν και άλλα κόμματα. <div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η κυβέρνηση της ανασφάλειας και ο σύμβουλος Θάνος Ντόκος.

Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο σύμβουλος ασφαλείας Θάνος Ντόκος έπεσε θύμα των Ρώσων φαρσέρ. Το σημαντικό είναι το πώς αντιλαμβάνονται τα θ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα σελίδα στις σχέσεις Τουρκίας με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στο περιθώριο η Ελλάδα.

<img height="133" src="https://omegapress.gr/images/TRAER.jpg" width="769" /><br /><br />Με ένα συνδυασμένο διπλωματικό σχέδιο που έχει πάρει καταιγιστικό ρυθμό, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ αναβαθμίζουν την στρατηγική κλίμακα των σχέσεων με την Τουρκία. Με την ίδρυση των δύο περιοχικών στρατηγείων του ΝΑΤΟ, στα Άδανα και την Κωνσταντινούπολη, που θα αφορούν την αντιπυραυλική άμυνα και την αεράμυνα της Ανατολικής Μεσογείου με ερώτημα τι θα ισχύει για το Αιγαίο, η Τουρκία αναδεικνύεται σε πυλώνα ασφάλειας της Συμμαχίας από το νότιο Καύκασο μέχρι την Μέση Ανατολή και φθάνει στα όρια ευθύνης του Ισραήλ. Παράλληλα, δρομολογείται η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ -Τουρκίας με την Άγκυρα να απαιτεί πρώτα χειρονομίες καλής θελήσεως από τις Βρυξέλλες και μετά να δεχθεί συνομιλίες για το Κυπριακό, θέμα που υποχρεωτικά έθεσαν οι Ευρωπαίοι Αξιωματούχοι τις προηγούμενες ημέρες.<br /><br />Η Ελλάδα απουσιάζει εντελώς από όλα τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων σε όλα τα επίπεδα, δηλαδή και στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Δεν έχει εθνική ατζέντα, δεν θέτει τους όρους της, παρά το γεγονός ότι ο ρόλος της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή αναβαθμίζεται σε επίπεδο περιφερειακού διαχειριστή στρατιωτικής και ενεργειακής ασφάλειας, αλλά και επηρεάζοντας τις πολιτικές εξελίξεις μέσω των αναβαθμισμένων σχέσεών της, από το Αζερμπαιτζάν, την Ρωσία, την Συρία, την Λιβύη και εσχάτως με το Πακιστάν, την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο.<br /><br />Να σημειωθεί ότι παράλληλα με τις εργασίες της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου θα εξελιχθούν και οι συνομιλίες, θα συνεχιστούν και ίσως έχουμε και ανακοινώσεις, οι συνομιλίες της ΕΕ με την τουρκική ηγεσία. Η συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE με κάποια μορφή, η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης, απελευθέρωση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες και μέσες άκρες το Κυπριακό είναι τα ζητήματα που βρίσκονται στο τραπέζι. Πρώτα με την επίσκεψη των Κάγια Κάλας, της Επιτρόπου για την Διεύρυνση Μάρτα Κος και του Επιτρόπου Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ και τώρα , με την παρουσία στην Άγκυρα για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα και της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, οι οποίοι αναμένεται στις συναντήσεις που θα έχουν με τους Ερντογάν και Φιντάν,<div><br />Ελλάδα: ποιες είναι οι θέσεις της;<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση απουσιάζει από τις ενδοσυμμαχικές διαπραγματεύσεις που είναι κρίσιμος παράγοντας ασφάλειας , διμερών και πολυμερών σχέσεων, τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όσο και στο πλαίσιο της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κάνει καμία απολύτως συζήτηση, ανακοίνωση ή διαρροή σχετικά με τις θέσεις και τις προθέσεις του, ενόψει των κρίσιμων συνόδων που έρχονται. Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν πίεσε την κυβέρνηση για να αναγκαστεί να τοποθετηθεί δημόσια. Να σημειωθεί ότι με βέτο της Τουρκίας , το ΝΑΤΟ δεν συμπεριλαμβάνει σε ασκήσεις του νησιά που η Άγκυρα θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένα, ενώ αρκετά νησιά τα αποκαλεί με κωδικούς αριθμούς και όχι με το όνομά τους. Προφανώς το ΝΑΤΟ δεν θα αλλάξει στάση, αλλά έχει σημασία να δούμε αν γίνονται βήματα μπροστά, αν θέτει και τι θέματα θέτει και τι απαιτεί η κυβέρνηση και ποιο είναι το αποτέλεσμα. <br /><br />Η απουσία κάθε συζήτησης ευνοεί την ανύπαρκτη ούτως ή άλλως εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και τον ανύπαρκτο κατά κοινή ομολογία υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη. Χαρακτηριστική είναι όμως και η σιωπή του Νίκου Δένδια ο οποίος θα συνοδεύει τον πρωθυπουργό στην σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπως και ο Γεραπετρίτης, σχετικά με τα υπό ίδρυση στρατηγεία της Συμμαχίας. Έχει θέσεις η Ελλάδα και ποιές είναι;<br /><br />Τουρκία η μόνη κερδισμένη<br /><br />Η αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ είναι δεδομένη και έχει την συγκατάθεση του Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα είναι πρωταγωνιστής της συνόδου, αλλά υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους οποίους ο Τραμπ δεν έχει πολλά πολλά με τους Ευρωπαίους συμμάχους του, εξαιτίας στης στάσης τους στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ακόμη και το τι θα πει το ΝΑΤΟ για τον πόλεμο Ρωσίας -Ουκρανίας είναι ένα ζήτημα. Οι μεν Ευρωπαίοι εμμένουν στην σκληρή πολεμική γραμμή για να δικαιολογούν και την στροφή στην πολεμική οικονομία, ο δε Τραμπ έχει πολλά και θολά πράγματα στο μυαλό του, οπότε κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη.<br /><br />Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο μόνος κερδισμένος θα είναι ο Ερντογάν. Ο οποίος ναι μεν θέλει να εξυπηρετήσει τα αμερικανικά σχέδια και να στηρίξει το ΝΑΤΟ , αλλά παίρνει πάντα ανταλλάγματα. Αυτά περιμένουμε να δούμε. Πολλοί αναλυτές στη Δύση εκτιμούν ότι η Τουρκία είναι η χώρα που διαθέτει τα στοιχεία που θέλει η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να οικοδομηθεί ένα νέα σύστημα ασφάλειας μετά το βατερλό στον πόλεμο με το Ιράν. Ο έλεγχος των θαλάσσιων οδών, οι ενεργειακοί διάδρομοι, η ανάσχεση της Κίνας είναι θέματα που θα αναδεικνύουν και φαίνεται ότι θα αποτελέσουν προνομιακό πεδίο για την Τουρκία. <br /><br />Αν, όπως ψιθυρίζεται , ο Τραμπ “απονείμει” στην Τουρκία τον ρόλο του περιφερειακού διαχειριστή όλων αυτών των στρατηγικής σημασίας θεμάτων, τότε θα έχουμε νέα δεδομένα.<br />Όλα αυτά αγγίζουν απόλυτα την Ελλάδα. Η Τουρκία αναβαθμίζει την πίεση στο Κυπριακό, όσο σε επίπεδο συνομιλιών για τη λύση του, αλλά σε στρατιωτικό επίπεδο. Ο Ερντογάν θεωρεί απειλή τις συνεργασίες Ελλάδας -Κύπρου -Ισραήλ, αλλά ετοιμάζει ήδη έναν πιο σκληρό άξονα με την Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, το λεγόμενο σουνιτικό τόξο, ενώ στρατιωτικοποιεί τα κατεχόμενα εδάφη με πρωτοφανή ρυθμό .</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα σελίδα στις σχέσεις Τουρκίας με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στο περιθώριο η Ελλάδα.

Με ένα συνδυασμένο διπλωματικό σχέδιο που έχει πάρει καταιγιστικό ρυθμό, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ αναβαθμίζουν την στρατηγική κλίμακα των σχέσεων με...

Διαβάστε την συνέχεια

«Στρατηγική αποτυχία»: Το Ισραήλ βλέπει να αλλάζει το παιχνίδι καθώς οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν “κολλάνε”.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/netaniaxou-2-768x512.webp" width="761" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Η αβεβαιότητα στις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Τελ Αβίβ, όπου αναλυτές και αξιωματούχοι εκτιμούν ότι τα αποτελέσματα του πολέμου δεν εξυπηρέτησαν τους βασικούς στρατηγικούς στόχους του Ισραήλ.<br /><br />Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εισέρχονται σε μία από τις πιο κρίσιμες φάσεις τους, όμως αντί να δημιουργούν αίσθηση αποκλιμάκωσης, ενισχύουν την ανησυχία στο Ισραήλ. Παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις της Ουάσιγκτον περί προόδου, το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι το πολιτικό και στρατηγικό ισοζύγιο μετά τον πόλεμο μεταβάλλεται εις βάρος του.<br /><br />Η ισραηλινή ηγεσία εμφανίζεται ολοένα και πιο επιφυλακτική απέναντι στην αμερικανική στρατηγική, καθώς βλέπει την Τεχεράνη να επιστρέφει στο τραπέζι των συνομιλιών ως συνομιλητής και όχι ως ηττημένος αντίπαλος.<div><br />Η ισραηλινή αποτίμηση: «Δεν πετύχαμε τους στρατηγικούς στόχους»<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν στα ισραηλινά κέντρα στρατηγικής σκέψης, ο πόλεμος δεν κατόρθωσε να εξαλείψει ούτε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ούτε τις βαλλιστικές του δυνατότητες.<br /><br />Αντίθετα, στο Ισραήλ εκτιμούν ότι:</div><div>το ιρανικό καθεστώς παραμένει πολιτικά όρθιο,<br />η Ουάσιγκτον επιδιώκει πλέον διπλωματική λύση,<br />η Τεχεράνη διατηρεί σημαντικά διαπραγματευτικά χαρτιά,<br />ενώ η περιφερειακή ισορροπία ασφαλείας παραμένει εύθραυστη.<br />«Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε μια συμφωνία που αφήνει το Ιράν ισχυρότερο»<br /><br />Αυτό είναι το μήνυμα που, σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις, εκπέμπουν κύκλοι της ισραηλινής κυβέρνησης προς την Ουάσιγκτον.<br /><br />Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι μια συμφωνία η οποία:δεν μηδενίζει τις δυνατότητες εμπλουτισμού ουρανίου,<br />δεν περιορίζει αποτελεσματικά τους βαλλιστικούς πυραύλους,<br />και δεν μειώνει την περιφερειακή επιρροή της Τεχεράνης,<br /><br />θα ισοδυναμούσε με πολιτική νομιμοποίηση της ιρανικής ισχύος. </div><div><br />Η Ουάσιγκτον επενδύει στη διπλωματία<br /><br />Από αμερικανικής πλευράς, η προτεραιότητα φαίνεται να είναι η διατήρηση της εκεχειρίας και η μετατροπή της σε μόνιμη συμφωνία.<br /><br />Στο επίκεντρο των συνομιλιών βρίσκονται:</div><div>το πυρηνικό πρόγραμμα,<br />η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ,<br />η σταδιακή άρση κυρώσεων,<br />η περιφερειακή ασφάλεια.<br /><br />Παρότι ο Λευκός Οίκος εξακολουθεί να μιλά για πρόοδο, σημαντικές διαφωνίες παραμένουν ανοικτές, επιβραδύνοντας την επίτευξη οριστικής συμφωνίας.<br />Το Ισραήλ εκτός του βασικού τραπεζιού<br /><br />Ένα από τα στοιχεία που προκαλεί τη μεγαλύτερη δυσφορία στο Τελ Αβίβ είναι ότι οι βασικές διαπραγματεύσεις εξελίσσονται χωρίς άμεση ισραηλινή συμμετοχή.<br /><br />Η εικόνα αυτή ενισχύει την αίσθηση ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, στην οποία η αποκλιμάκωση με το Ιράν αποτελεί προτεραιότητα ακόμη κι αν δεν ικανοποιούνται όλες οι ισραηλινές απαιτήσεις. </div><div><br />Οι αγορές παρακολουθούν με προσοχή<br /><br />Η πορεία των συνομιλιών δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική.<br /><br />Κάθε ένδειξη προόδου επηρεάζει άμεσα:</div><div>τις διεθνείς τιμές πετρελαίου,<br />τη ναυτιλία στα Στενά του Ορμούζ,<br />τις αγορές φυσικού αερίου,<br />αλλά και το επενδυτικό κλίμα στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Γι’ αυτό και κάθε δήλωση από Ουάσιγκτον, Τεχεράνη ή Τελ Αβίβ μεταφράζεται σχεδόν άμεσα σε μεταβολές στις διεθνείς αγορές ενέργειας.<br /><br />Το πραγματικό δίλημμα δεν αφορά μόνο το εάν θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Αφορά το ποιος θα διαμορφώσει τη νέα ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο.<br /><br />Για το Ισραήλ, η διπλωματική επαναφορά του Ιράν χωρίς ουσιαστικές στρατηγικές παραχωρήσεις ισοδυναμεί με αποτυχία των πολεμικών στόχων. Για την Ουάσιγκτον, αντίθετα, μια ελεγχόμενη αποκλιμάκωση μπορεί να θεωρηθεί προτιμότερη από έναν νέο κύκλο σύγκρουσης.<br /><br />Το επόμενο διάστημα αναμένεται καθοριστικό, καθώς η επιτυχία ή η αποτυχία των συνομιλιών δεν θα επηρεάσει μόνο τις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, αλλά συνολικά την ασφάλεια, την ενεργειακή σταθερότητα και τις γεωπολιτικές ισορροπίες της Μέσης Ανατολής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Στρατηγική αποτυχία»: Το Ισραήλ βλέπει να αλλάζει το παιχνίδι καθώς οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν “κολλάνε”.

Κωστας Καλλιαντερης Η αβεβαιότητα στις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Τελ Αβίβ, όπου αναλυτές και...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα Αμερική του Τραμπ αλλάζει τη Δύση. Η Ευρώπη μπροστά σε ιστορικό δίλημμα.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/usa-eu-768x512.jpg" width="763" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η διατλαντική κρίση δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της πολιτικής Τραμπ. Σύμφωνα με ανάλυση του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Ίβο Ντάαλντερ, η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει τις δικές της αδυναμίες, καθώς η Ουάσιγκτον απομακρύνεται από τον ρόλο του θεματοφύλακα της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης.<br /><br />Η διατλαντική σχέση εισέρχεται ίσως στη βαθύτερη κρίση της από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι εξαιτίας μιας εμπορικής διαφωνίας ή μιας διαφωνίας στο ΝΑΤΟ, αλλά επειδή αλλάζει η ίδια η πολιτική ταυτότητα των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Αυτό υποστηρίζει ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και ανώτερος ερευνητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Ίβο Ντάαλντερ, σε ανάλυσή του στο Policy.eu, προειδοποιώντας ότι η κρίση λογοδοσίας που καταγράφεται στην Αμερική ενδέχεται να μεταφερθεί σύντομα και στην Ευρώπη.<br />Η Αμερική χάνει τον ρόλο του εγγυητή<br /><br />Η ανάλυση βασίζεται στα στοιχεία του Atlas of Impunity, μιας διεθνούς έκθεσης που αξιολογεί 172 χώρες ως προς τη λογοδοσία της κρατικής εξουσίας.<br /><br />Το αποτέλεσμα προκαλεί αίσθηση.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατατάσσονται πλέον στην 117η θέση, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη επιδείνωση μεταξύ των ανεπτυγμένων δημοκρατιών.<br /><br />Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή όταν συγκρίνεται με τους δυτικούς συμμάχους της:<div>η Γερμανία,<br />η Γαλλία,<br />ο Καναδάς,<br />η Ιαπωνία,<br />η Βρετανία,<br />η Αυστραλία<br /><br />βρίσκονται 30 έως 50 θέσεις υψηλότερα σε επίπεδο θεσμικής λογοδοσίας. </div><div><br />Το δόγμα “America First” αλλάζει το διεθνές σύστημα<br /><br />Ο Ντάαλντερ υποστηρίζει ότι η αλλαγή δεν είναι συγκυριακή αλλά στρατηγική.<br /><br />Η νέα αμερικανική προσέγγιση αντιμετωπίζει τις συμμαχίες ως συναλλαγές και όχι ως σταθερές δεσμεύσεις.<br /><br />«Η χώρα που δημιούργησε τους κανόνες της μεταπολεμικής τάξης δηλώνει πλέον ότι δεν δεσμεύεται από αυτούς.»<br /><br />Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ παρουσιάζει πλέον τους συμμάχους ως χώρες που επωφελούνται μονομερώς από την αμερικανική ισχύ, ενώ οι διεθνείς οργανισμοί αντιμετωπίζονται με όρους κόστους και οφέλους.<br />Η Ευρώπη πλήρωσε την εξάρτησή της<br /><br />Ο πρώην πρέσβης εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή πλευρά φέρει επίσης σημαντικό μέρος της ευθύνης.<br /><br />Για δεκαετίες, η Ευρώπη:στηρίχθηκε στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας,<br />βασίστηκε στη φθηνή ρωσική ενέργεια,<br />αξιοποίησε την κινεζική αγορά ως κινητήριο μοχλό ανάπτυξης.<br /><br />Σήμερα, και οι τρεις αυτοί πυλώνες έχουν αποδυναμωθεί ταυτόχρονα.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται πλέον να ενισχύσει:την άμυνά της,<br />την ενεργειακή της αυτάρκεια,<br />τη βιομηχανική της βάση,<br />την τεχνολογική της κυριαρχία.</div><div><br />Ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο αμερικανικό φαινόμενο<br /><br />Ο Ντάαλντερ επισημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να θεωρεί πως η απειλή προέρχεται αποκλειστικά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.<br /><br />Η άνοδος των αντισυστημικών και εθνικολαϊκιστικών δυνάμεων καταγράφεται ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.<br /><br />Αναφέρεται χαρακτηριστικά σε:</div><div>τη Σερβία,<br />την Ουγγαρία,<br />τη Σλοβακία,<br />τη Ρουμανία,<br /><br />ενώ επισημαίνει ότι σε τέσσερις μεγάλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες τα κόμματα της δεξιάς και της άκρας δεξιάς βρίσκονται πλέον στην πρώτη θέση ή διεκδικούν την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις:</div><div>Γαλλία,<br />Γερμανία,<br />Βρετανία,<br />Ιταλία.</div><div><br />Η νέα αμερικανική επιρροή<br /><br />Η ανάλυση προχωρά ακόμη περισσότερο.<br /><br />Υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον δεν περιορίζεται πλέον στην αλλαγή της δικής της πολιτικής.<br /><br />Κατά τον συγγραφέα, αμερικανικοί κρατικοί μηχανισμοί προετοιμάζονται να χρηματοδοτήσουν δεξαμενές σκέψης και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που βρίσκονται ιδεολογικά κοντά στα εθνικολαϊκιστικά κινήματα της Ευρώπης.<br /><br />«Για ογδόντα χρόνια η αμερικανική ισχύς συγκρατούσε το δημοκρατικό κέντρο. Σήμερα χρηματοδοτεί την περιφέρεια.»<br />Η “κανονικοποίηση” της εξαίρεσης<br /><br />Ο Ντάαλντερ προειδοποιεί για το φαινόμενο που η έκθεση ονομάζει copycat impunity.<br /><br />Πρόκειται για τη σταδιακή νομιμοποίηση πρακτικών που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ασύμβατες με τη φιλελεύθερη δημοκρατία:μονομερείς δασμοί,<br />κυρώσεις κατά διεθνών δικαστηρίων,<br />αμφισβήτηση εδαφικής κυριαρχίας συμμάχων,<br />παρακάμψεις του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Κατά τον ίδιο, όταν τέτοιες πρακτικές υιοθετούνται από τη μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου, δημιουργούν προηγούμενο και για άλλες κυβερνήσεις.<br />Η Ευρώπη μπροστά σε ιστορική επιλογή<br /><br />Παρά την απαισιόδοξη εικόνα, η ανάλυση καταλήγει ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια αντίδρασης.<br /><br />Ο συγγραφέας υπενθυμίζει ότι μικρότερες χώρες, όπως:</div><div>το Μαυροβούνιο,<br />η Αλβανία,<br />τα Φίτζι,<br />το Σουρινάμ,<br /><br />κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να ενισχύσουν τους θεσμούς λογοδοσίας παρά τις μεγάλες δυσκολίες.<br /><br />Το ερώτημα πλέον είναι εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Καναδάς και οι δημοκρατίες της Ασίας θα αναλάβουν ενεργότερο ρόλο στη διατήρηση της διεθνούς τάξης ή θα συνεχίσουν να περιμένουν την επιστροφή μιας Αμερικής που αλλάζει.<br /><br />Η παρέμβαση του Ίβο Ντάαλντερ δεν αποτελεί απλή κριτική προς την κυβέρνηση Τραμπ. Αντανακλά μια ευρύτερη ανησυχία μέρους του αμερικανικού στρατηγικού κατεστημένου ότι οι ΗΠΑ μεταβαίνουν από ηγετική δύναμη του φιλελεύθερου διεθνούς συστήματος σε δύναμη που επαναπροσδιορίζει τις συμμαχίες της με αυστηρά εθνικούς όρους. Η εξέλιξη αυτή μεταφέρει μεγαλύτερο βάρος ευθύνης στην Ευρώπη για τη διατήρηση των θεσμών και της πολυμερούς συνεργασίας.<br /><br />Το άρθρο αποτυπώνει μια σημαντική σχολή σκέψης στις ΗΠΑ, όχι όμως μια αδιαμφισβήτητη διαπίστωση. Η αξιολόγηση ότι η αμερικανική πολιτική οδηγεί σε κρίση λογοδοσίας και ενισχύει λαϊκιστικά ρεύματα στην Ευρώπη αποτελεί άποψη του αρθρογράφου και όχι τετελεσμένο γεγονός. Ωστόσο, η συζήτηση αναδεικνύει μια πραγματική στρατηγική πρόκληση: εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες περιορίσουν τον παραδοσιακό τους ρόλο ως εγγυητή της δυτικής τάξης, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα χρειαστεί να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την άμυνα, την οικονομική ανθεκτικότητα και τη θεσμική συνοχή της. Αυτό πιθανόν θα επηρεάσει καθοριστικά τη διατλαντική σχέση τα επόμενα χρόνια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η νέα Αμερική του Τραμπ αλλάζει τη Δύση. Η Ευρώπη μπροστά σε ιστορικό δίλημμα.

Βασιλης Διαμαντακος Η διατλαντική κρίση δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της πολιτικής Τραμπ. Σύμφωνα με ανάλυση του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ,...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Τραμπ δεν μπορεί να δώσει “F.35” στον Ερντογάν. Το ανάχωμα στο Κογκρέσο και η παραδοχή του Ρούμπιο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/TRUMP-ERDOGAN-scaled-1.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/TRUMP-ERDOGAN-scaled-1-1068x712.jpg" width="772" /></a><br /><br /><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Η δημόσια συζήτηση γύρω από την πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 αναζωπυρώνεται κάθε φορά που βελτιώνεται το πολιτικό κλίμα ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ταγίπ Ερντογάν. Είναι όμως μια συζήτηση που συχνά συγχέει την πολιτική βούληση με τη θεσμική πραγματικότητα.<br /><br />Αυτό ακριβώς επισημαίνει και η Kυριακάτικη Καθημερινή, εστιάζοντας στην προσπάθεια του Ερντογάν – με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου- να αξιοποιήσει τη σχέση του με τον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά και στα ισχυρά εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν στο Κογκρέσο. Πρόκειται για μια εκτίμηση που βρίσκεται στην ίδια γραμμή με όσα έχει αναλύσει επανειλημμένα το economico τους τελευταίους μήνες.<br /><br />Η ουσία είναι ότι το ζήτημα των F-35 δεν είναι πλέον πρωτίστως διπλωματικό. Είναι θεσμικό.<br />Το λάθος που γίνεται συχνά<br /><br />Στην Αθήνα, αλλά και στην Άγκυρα, αρκετές φορές η συζήτηση επικεντρώνεται στο αν ο Τραμπ «θέλει» να βοηθήσει τον Ερντογάν. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική.Η κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική, δεν μπορεί όμως να παρακάμπτει τη νομοθεσία που έχει ήδη ψηφίσει το Κογκρέσο.<br /><br />Η Τουρκία αποκλείστηκε από το πρόγραμμα F-35 το 2019 μετά την προμήθεια των ρωσικών S-400. Έκτοτε, το αμερικανικό Κογκρέσο ενσωμάτωσε στον αμυντικό προϋπολογισμό (NDAA) διατάξεις που απαγορεύουν την παράδοση των αεροσκαφών όσο οι S-400 παραμένουν στην Τουρκία. Παράλληλα, ενεργοποιήθηκαν οι κυρώσεις του νόμου CAATSA κατά της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με μια πολιτική απόφαση του Λευκού Οίκου.<div><br />Η δήλωση Ρούμπιο άλλαξε το πλαίσιο<br /><br />Γι’ αυτό και η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο είχε ιδιαίτερη σημασία.Δεν αποκάλυψε κάποια νέα αμερικανική πολιτική. Επιβεβαίωσε όμως ότι η κυβέρνηση Τραμπ αναγνωρίζει δημόσια πως δεν υπάρχει σήμερα θεσμικός και νομικός δρόμος για να δοθούν F-35 στην Τουρκία.<br /><br />Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά μπήκε φρένο στις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει οι δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη Τομ Μπάρακ περί μιας πιθανής «δημιουργικής λύσης».<br /><br />Οι δηλώσεις εκείνες είχαν ερμηνευθεί ως ένδειξη ότι ο Λευκός Οίκος αναζητούσε τρόπο να επαναφέρει την Άγκυρα στο πρόγραμμα. Η παρέμβαση Ρούμπιο ξεκαθάρισε ότι, ακόμη κι αν υπάρχει πολιτική διάθεση για επαναπροσέγγιση, το πρόβλημα παραμένει νομικό και όχι επικοινωνιακό.<br /><br />Τι επιδιώκει ο Ερντογάν<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα εγκαταλείπει την προσπάθεια.<br /><br />Η στρατηγική του Ερντογάν φαίνεται να βασίζεται στη σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσιγκτον, αξιοποιώντας το καλό προσωπικό κανάλι επικοινωνίας με τον Τραμπ, τη σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ και τον αυξημένο γεωπολιτικό της ρόλο μετά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Στην πραγματικότητα, όμως, η Τουρκία επιχειρεί να αλλάξει πρώτα το πολιτικό κλίμα, ελπίζοντας ότι σε δεύτερο χρόνο θα αλλάξει και το θεσμικό πλαίσιο.<br />Μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει συμβεί.</div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Στην Ουάσιγκτον εξακολουθούν να συζητούνται διάφορα τεχνικά σενάρια – μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα, μόνιμη αποθήκευση ή πλήρης απομάκρυνσή τους από το τουρκικό έδαφος.<br /><br />Η Άγκυρα, ωστόσο, έχει απορρίψει όλες αυτές τις επιλογές, καθώς θα ισοδυναμούσαν με πολιτική παραδοχή ότι η αγορά των S-400 υπήρξε στρατηγικό λάθος.<br /><br />Και όσο αυτό δεν αλλάζει, δύσκολα μπορεί να αλλάξει και η στάση του Κογκρέσου.<br />Η ελληνική διάσταση<br /><br />Για την Ελλάδα, η σημασία των εξελίξεων είναι προφανής.<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία προχωρά ήδη προς την ένταξη στην οικογένεια των F-35, ενώ η Τουρκία περιορίζεται, προς το παρόν, στον εκσυγχρονισμό των F-16 Block 70.<br /><br />Η διαφορά αυτή επηρεάζει άμεσα τη μελλοντική ισορροπία αεροπορικής ισχύος στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Γι’ αυτό και κάθε συζήτηση περί επιστροφής της Τουρκίας στα F-35 προκαλεί εύλογο ενδιαφέρον στην Αθήνα.</div><div><br />Το συμπέρασμα μας<br /><br />Η ουσία, ωστόσο, βρίσκεται αλλού.<br />Η πραγματική είδηση δεν είναι ότι ο Ερντογάν συνεχίζει να ζητά τα F-35. Αυτό αποτελεί σταθερή επιδίωξη της Άγκυρας εδώ και χρόνια.<br /><br />Η πραγματική είδηση είναι ότι, παρά τη βελτίωση του πολιτικού κλίματος μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν, οι θεσμοί των Ηνωμένων Πολιτειών εξακολουθούν να λειτουργούν ως το βασικό ανάχωμα απέναντι σε μια εύκολη επαναφορά της Τουρκίας στο πρόγραμμα.<br /><br />Με άλλα λόγια, η μάχη για τα F-35 δεν δίνεται σήμερα στον Λευκό Οίκο. Δίνεται στο Κογκρέσο. Και όσο οι S-400 παραμένουν στην Τουρκία, η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική επιθυμία και τη θεσμική πραγματικότητα παραμένει μεγάλη.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Τραμπ δεν μπορεί να δώσει “F.35” στον Ερντογάν. Το ανάχωμα στο Κογκρέσο και η παραδοχή του Ρούμπιο.

Θοδωρής Καλούδης Η δημόσια συζήτηση γύρω από την πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 αναζωπυρώνεται κάθε φορά που βελτιώνετ...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: Άνοδος του τουρκικού άξονα στη Μέση Ανατολή με την υποστήριξη Τραμπ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2025/09/ERDOGAN-TRUMP.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="1920" height="133" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2025/09/ERDOGAN-TRUMP.jpg" width="761" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το «παιχνίδι ισχύος» της Άγκυρας και η νέα σουνιτική συμμαχία</span></h3><b> Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Στο επίκεντρο της διεθνούς στρατηγικής ανάλυσης βρίσκεται η αυξανόμενη και συχνά παρερμηνευμένη επιρροή της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, καθώς η Άγκυρα ηγείται μιας αναδυόμενης σουνιτικής ισλαμικής συμμαχίας. Σύμφωνα με κεντρικό <a href="https://www.jpost.com/middle-east/article-901287">άρθρο της ισραηλινής εφημερίδας Jerusalem Post</a>, το συγκεκριμένο μπλοκ συμπληρώνεται από το Κατάρ και το Πακιστάν, ενώ ήδη καταγράφονται συστηματικές προσπάθειες προκειμένου να προσελκυστούν στον ίδιο άξονα η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.<br /><br />Η ιδιαιτερότητα του ρόλου της Άγκυρας έγκειται στην ικανότητά της να ισορροπεί ανάμεσα στις στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση, εκμεταλλευόμενη ταυτόχρονα τις αντιδυτικές ισλαμιστικές δυνάμεις στο έδαφος για την εδραίωση της δικής της ισχύος.<div><br />Η ρητορική κατά του Ισραήλ και η νέα Συρία<br /><br />Η συμμαχία αυτή εκφράζει μια ανοιχτή αντίθεση προς το Ισραήλ, η οποία αποτυπώνεται καθαρά στη συστηματική γλώσσα που χρησιμοποιούν κορυφαίοι Τούρκοι αξιωματούχοι, επισημαίνει η JP. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε πρόσφατη ομιλία του, δήλωσε ότι «η γενοκτονική, κατοχική, επεκτατική ιδεολογία που ονομάζεται Σιωνισμός απειλεί όχι μόνο εμένα, όχι μόνο το κόμμα μας, όχι μόνο τη συμμαχία μας· απειλεί τους πάντες… Όταν αγωνιζόμαστε ενάντια στον Σιωνισμό, δεν διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα για τον εαυτό μας ή για προσωπικούς λόγους. Το κάνουμε για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του έθνους μας».<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος, ο υπουργός Εσωτερικών, Μουσταφά Τσιφτσί, σημείωσε ότι «όπως ακριβώς γίναμε μάρτυρες της απελευθέρωσης της Δαμασκού, του Χαλεπίου και του Καραμπάχ, αν το επιτρέψει ο Θεός, μια μέρα θα γίνουμε μάρτυρες και της απελευθέρωσης της Ιερουσαλήμ».<br /><br />Πέρα από τη ρητορική, το δημοσίευμα εστιάζει στην πράξη και συγκεκριμένα στην καταλυτική τουρκική υποστήριξη προς το νέο σουνιτικό ισλαμιστικό καθεστώς του προέδρου Αχμέντ αλ-Σάραα στη Συρία. Μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών στο Διπλωματικό Φόρουμ της Αττάλειας, η Τουρκία έχει αναδειχθεί στον βασικό εξωτερικό ρυθμιστή της νέας συριακής πραγματικότητας. Μέσω διμερούς συμφωνίας, η Άγκυρα έχει αναλάβει την εκπαίδευση του νέου συριακού στρατού με στόχο τη δημιουργία μιας δύναμης 200.000 στρατιωτών. Ωστόσο, οι δομές αυτές ελέγχονται από ισλαμιστές διοικητές, ορισμένοι εκ των οποίων βρίσκονται υπό καθεστώς αμερικανικών κυρώσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ανάμεσά τους ο Αμπού Χατέμ Σάκρα της Μεραρχίας 86 και ο Μοχάμεντ αλ-Τζασίμ της Μεραρχίας 62, οι οποίοι συνδέονται με βίαιες έκνομες ενέργειες κατά του κουρδικού πληθυσμού. Παράλληλα, η Τουρκία αποτελεί την κύρια οικονομική άγκυρα της Συρίας, στοχεύοντας σε ετήσιο εμπορικό όγκο 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων.</div><div><br />Διασυνδέσεις στο Λεβάντε και η στρατηγική τριάδα<br /><br />Η επιρροή της Άγκυρας εκτείνεται και σε άλλες περιοχές του Λεβάντε, διατηρώντας ενεργό γραφείο της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη για τον σχεδιασμό επιθέσεων και τη μεταφορά κεφαλαίων, ενώ στελέχη της οργάνωσης ταξιδεύουν με τουρκικά διαβατήρια. Στον Λίβανο, η Τουρκία χτίζει σταθερά ερείσματα στην Τρίπολη και την Άκαρ. Οι πρόσφατες αναφορές του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για τον ρόλο της Συρίας στον Λίβανο, μετά τη συνάντησή του με τον αλ-Σάραα στον Λευκό Οίκο, αντικατοπτρίζουν, σύμφωνα με την ανάλυση, την επιρροή της Άγκυρας μέσω του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου Τομ Μπαράκ, καθώς και την επιρροή του Κατάρ μέσω του Στιβ Γουίτκοφ.<br /><br />Σε επίπεδο περιφερειακών συμμαχιών, η Τουρκία συμπράττει στενά με το Κατάρ, από το οποίο εισάγει φυσικό αέριο και όπου διατηρεί μόνιμη στρατιωτική βάση. Το τρίτο σκέλος της τριάδας αποτελεί το Πακιστάν, με την Τουρκία να είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων του και σταθερός υποστηρικτής του στον ΟΗΕ για το ζήτημα του Κασμίρ.<br /><br />Ο συνδυασμός της οικονομικής ισχύος του Κατάρ, της στρατιωτικής μηχανής της Τουρκίας και της πυρηνικής ικανότητας του Πακιστάν δημιουργεί ένα ισχυρό σύμπλεγμα που αυτοπαρουσιάζεται ως ο ιδανικός μεσολαβητής και εταίρος της Δύσης. Στην πραγματικότητα, ο συνδυασμός της υποστήριξης του πολιτικού Ισλάμ με τους βαθείς δεσμούς με τη Δύση μετατρέπει αυτόν τον άξονα σε μια αναδυόμενη και σύνθετη πρόκληση τόσο για το Ισραήλ όσο και για τη δυτική εξωτερική πολιτική, καταλήγει η ισραηλινή εφημερίδα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: Άνοδος του τουρκικού άξονα στη Μέση Ανατολή με την υποστήριξη Τραμπ.

Το «παιχνίδι ισχύος» της Άγκυρας και η νέα σουνιτική συμμαχία  Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Στο επίκεντρο της διεθνούς στρατηγικής ανάλυσης βρί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν σε Μουσουλμάνους της Θράκης: «Ενώσατε τη μητέρα πατρίδα με το παιδί-πατρίδα»

<img height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/gndm1783011955.jpg" width="750" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόβαση των γυναικών του AKP και το παρασκήνιο της τουρκικής παρέμβασης</span></h3>Μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση «δημόσιας διπλωματίας» ολοκληρώθηκε πρόσφατα στη Δυτική Θράκη, σύμφωνα με το αναλυτικό ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Νίκου Αρβανίτη στον ιστότοπο Rodopipress. Η επιχείρηση αυτή εκτυλίχθηκε μέσω της επίσκεψης μιας πολυμελούς και ισχυρής αντιπροσωπείας της Γυναικείας Οργάνωσης του κυβερνώντος κόμματος AKP της Τουρκίας.<br /><br />Η παρουσία κορυφαίων στελεχών, όπως η Πρόεδρος των Γυναικείων Οργανώσεων του AKP και βουλευτής Κωνσταντινούπολης, Tuğba Işık Ercan, μαζί με τη βουλευτή Sivas, Rukiye Genç Toy, την Πρόεδρο Οργανωτικού Γυναικών, Tülay Kaynarca, και την Πρόεδρο Γυναικών AKP Κωνσταντινούπολης, Saliha Demirer, υπογραμμίζει τη μεγάλη σημασία που αποδίδει η Άγκυρα στη χρήση εργαλείων «μαλακής ισχύος» εντός των τειχών της Μειονότητας.<div><br />Η «πυξίδα» του Προξενείου και η στρατηγική της «εργαλειοποίησης»<br /><br />Από την πρώτη στιγμή της άφιξης του τουρκικού κλιμακίου στην περιοχή, ο ρόλος του Γενικού Προξένου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, Aykut Ünal, υπήρξε απόλυτα κομβικός. Ο προξενικός μηχανισμός λειτούργησε ως η «πυξίδα» και ο αδιαμφισβήτητος συντονιστής της περιοδείας, καθοδηγώντας τα στελέχη του AKP σε όλους τους εμβληματικούς «σταθμούς» της μειονοτικής καθημερινότητας.<br /><br />Το πρόγραμμα περιελάμβανε συναντήσεις στην έδρα του Τουρκικού Προξενείου, επαφές με τους παρανόμως λειτουργούντες Ψευδομουφτήδες Κομοτηνής και Ξάνθης για την ενίσχυση της εικόνας των «εκλεκτών» της Άγκυρας, καθώς και επισκέψεις στις παρανόμως λειτουργούσες δομές «Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής (GTGB)» και «Τουρκική Ένωση Ξάνθης (İTB)», οι οποίες αποτελούν θεσμούς που χρησιμοποιούνται για να επιβληθεί η ιδεολογική ταυτότητα που επιθυμεί το τουρκικό κράτος.<br /><br />Η διαδρομή αυτή αποτύπωσε την προσπάθεια ενίσχυσης των «δεσμών» με τη Μειονότητα υπό το πρίσμα της «μητέρας πατρίδας», ενώ επεκτάθηκε και σε επιχειρηματικές δομές, όπως η DCT Trading και η YAKA, αναδεικνύοντας την οικονομική διάσταση της Μειονότητας και τη σύνδεσή της με τα συμφέροντα του τουρκικού συστήματος.<br /><br />Η επιλογή της Işık Sadık Ahmet από το κόμμα DEB ως βασικής διοργανώτριας και «οικοδέσποινας» της αντιπροσωπείας δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η σκόπιμη ενσωμάτωση του ονόματος του αποβιώσαντος Dr. Sadık Ahmet στη ρητορική της αποστολής είχε ως ξεκάθαρο στόχο τη σύνδεση του AKP με το ιστορικό αφήγημα της Μειονότητας, επιδιώκοντας να παρουσιάσει την Άγκυρα ως τον μοναδικό «προστάτη» των μουσουλμάνων της περιοχής. Αυτή η «γέφυρα» που επιχειρείται να στηθεί, με αιχμή του δόρατος τις γυναίκες του AKP και τις τοπικές «πρώτες κυρίες» του προξενικού συστήματος, υπογραμμίζει την πάγια επιδίωξη του τουρκικού παράγοντα να διατηρεί σταθερά ψηλά στην ατζέντα του τη θεσμική «αναγνώριση» των δικών του δομών, παρακάμπτοντας επιδεικτικά το επίσημο ελληνικό πλαίσιο.</div><div><br />Το «Highlight» της Πολιτικής Παρέμβασης και η «Πολιτική Εντολή» Ερντογάν<br /><br />Το απόλυτο «Highlight» και αποκορύφωμα της επικοινωνιακής τακτικής της Άγκυρας σημειώθηκε κατά την επίσκεψη στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και συγκεκριμένα στο ορεινό χωριό Σάπκα. Εκεί έλαβε χώρα μια κίνηση υψηλού πολιτικού συμβολισμού και ξεκάθαρης «πολιτική εντολής» από την ηγεσία της γειτονικής χώρας. Η επικεφαλής της αντιπροσωπείας, Tuğba Işık Ercan, κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, επικοινώνησε ζωντανά με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θέτοντάς τον σε ανοιχτή ακρόαση ενώπιον των παρευρισκομένων.<br /><br />Ο κ. Ερντογάν, απευθυνόμενος στους κατοίκους του ορεινού όγκου της Ξάνθης, χρησιμοποίησε βαρύγδουπη γλώσσα, τονίζοντας ότι η συνάντηση αυτή τους γεμίζει χαρά και προχωρώντας σε μια δήλωση με ιδιαίτερο νόημα, καθώς ανέφερε ότι οι παρευρισκόμενοι «ενώσατε τη μητέρα πατρίδα με το παιδί-πατρίδα». Αυτή η φράση αποτυπώνει πλήρως την ιδεολογική προσέγγιση της Άγκυρας για τη Μειονότητα στη Θράκη. Ο Τούρκος Πρόεδρος, αφού μετέφερε τους χαιρετισμούς του, συνεχάρη την κ. Ercan για την πρωτοβουλία της και ευχήθηκε η συνάντηση να είναι «καλορίζικη», με την επικεφαλής της αντιπροσωπείας να τον ευχαριστεί θερμά, υπογραμμίζοντας τον σεβασμό της αποστολής προς το πρόσωπό του.<br /><br />Η Θράκη ως «πολιτικό εργοτάξιο» της Άγκυρας<br /><br />Η ζωντανή αυτή τηλεφωνική παρέμβαση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε μια τοπική συγκέντρωση στη Θράκη δεν συνιστά ένα τυχαίο ή μεμονωμένο περιστατικό. Πρόκειται για μια συγκροτημένη επικοινωνιακή στρατηγική που στοχεύει στην εμπέδωση της εικόνας του «ηγέτη» που βρίσκεται σε άμεση επαφή με τη Μειονότητα, παρακάμπτοντας πλήρως τα υφιστάμενα θεσμικά όρια. Η ρητορική περί «πρωτεύουσας της καρδιάς» και ο διαρκής λόγος περί «πολιτισμικής κληρονομιάς» αποτελούν το γνωστό ρεπερτόριο που επιστρατεύεται για να αναδειχθεί η θεσμική παρουσία του τουρκικού κράτους μέσα από τις γυναικείες και κοινωνικές οργανώσεις του AKP.<br /><br />Η χρήση όρων όπως «μητέρα πατρίδα» και «παιδί-πατρίδα (yavru vatan)» επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει πλέον τη Θράκη ως ένα «πολιτικό εργοτάξιο», όπου η παρέμβαση στις τοπικές διεργασίες αποτελεί πάγια πρακτική, μετατρέποντας τις κοινωνικές επισκέψεις σε πεδία άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Η επίσκεψη της γυναικείας αντιπροσωπείας δεν ήταν μια απλή «επίσκεψη αλληλεγγύης», αλλά μια καλά οργανωμένη επιχείρηση «προξενικής διπλωματίας» εντός ελληνικού εδάφους.<br /><br />Είναι μια συστηματική προσπάθεια εμβάθυνσης της επιρροής του τουρκικού κράτους, που χρησιμοποιεί το «γυναικείο φύλο» ως διπλωματικό εργαλείο για να εισχωρήσει στα σπίτια και τις οικογένειες της μειονότητας, με τον Πρόξενο Aykut Ünal να λειτουργεί ως καταλύτης σε κάθε στάδιο. Με την εργαλειοποίηση των γυναικείων οργανώσεων και της οικογένειας Sadık Ahmet, το τουρκικό κράτος μετατρέπει τη Μειονότητα σε έναν διαρκή πολιτικό βραχίονα. Την ίδια ώρα, όπως καταλήγει η ανάλυση του Rodopipress, η Άγκυρα έχει μετατρέψει τη Θράκη σε ένα διαρκές πολιτικό «εργοτάξιο» όπου το ελληνικό κράτος παραμένει θεατής και παρακολουθεί τις εξελίξεις, χωρίς μέχρι στιγμής να διαθέτει το απαραίτητο επικοινωνιακό ή πολιτικό αντίβαρο απέναντι σε αυτή τη στρατηγική «μαλακής ισχύος».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν σε Μουσουλμάνους της Θράκης: «Ενώσατε τη μητέρα πατρίδα με το παιδί-πατρίδα»

Η απόβαση των γυναικών του AKP και το παρασκήνιο της τουρκικής παρέμβασης Μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση «δημόσιας διπλωματίας» ολοκλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ για Νετανιάχου: «Τα πάμε πολύ καλά, ξέρει ποιος είναι το αφεντικό».

<img height="122" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/TRUMP-NETANYAHOU-630x384.jpg" width="760" /><br /><br />Την πρόθεση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, για τη διεξαγωγή άμεσης συνάντησης στο Λευκό Οίκο αποκάλυψε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σάββατο στον δημοσιογράφο Μπαράκ Ραβίντ του δικτύου Axios.<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σε μια σύντομη συνέντευξη στον Μπαράκ Ραβίντ του Axios το Σάββατο 04/07 ότι ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου τού ζήτησε μια συνάντηση στον Λευκό Οίκο, και ότι η συνάντηση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ακόμη και την επόμενη εβδομάδα.<br /><br />Ο Τραμπ περιέγραψε τη σχέση του με τον Νετανιάχου ως ισχυρή, λέγοντας:<br /><br />«Τα πάμε πολύ καλά, ξέρει ποιος είναι το αφεντικό», αναφερόμενος στον εαυτό του.<br /><br />Ένας Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε στον Ραβίντ ότι η επόμενη εβδομάδα ίσως είναι πολύ νωρίς για την επίσκεψη, καθώς ο Τραμπ είναι προγραμματισμένο να παραστεί στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία στις 7 και 8 Ιουλίου, και ότι η συνάντηση είναι πιο πιθανό να πραγματοποιηθεί την μεθεπόμενη εβδομάδα.<br /><br />Το Γραφείο του Πρωθυπουργού επιβεβαίωσε ότι ο Νετανιάχου είχε συνομιλήσει με τον Τραμπ την Παρασκευή 03/07 για να τον συγχαρεί για την 250ή επέτειο της αμερικανικής ανεξαρτησίας, και ανέφερε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να συναντηθούν σύντομα στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Η επικείμενη συνάντηση θα είναι η πρώτη μεταξύ των δύο ηγετών από τον Φεβρουάριο, όταν ο Νετανιάχου παρουσίασε στον Τραμπ το σχέδιο για αυτό που εξελίχθηκε στην κοινή στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν.<br /><br />Ο Τραμπ αναφέρθηκε επίσης στην κατάσταση των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, λέγοντας στον Ραβίντ ότι «οι Ιρανοί παρακαλούν να καταλήξουν σε συμφωνία».<br /><br />Δήλωσε ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν να διακόψουν τις συνομιλίες για περίπου μία εβδομάδα, εν μέρει λόγω της κηδείας του πρώην Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, και ότι καμία πλευρά δεν θα πλήξει την άλλη κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος.<br /><br />«Είναι όλοι εκεί, με ένα πλήγμα θα μπορούσαμε να τους εξοντώσουμε όλους, αλλά δεν πρόκειται να το κάνουμε αυτό, γιατί μετά δεν θα είχαμε κανέναν να διαπραγματευτούμε», δήλωσε ο Τραμπ.<br /><br />Πρόσθεσε ότι εξεπλάγη από το μέγεθος του πλήθους που παρευρέθηκε στην κηδεία του Χαμενεΐ.<br /><br />«Νόμιζα ότι ο κόσμος τον μισούσε. Ίσως αυτά να είναι ψεύτικα δάκρυα», δήλωσε ο Τραμπ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ για Νετανιάχου: «Τα πάμε πολύ καλά, ξέρει ποιος είναι το αφεντικό».

Την πρόθεση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, για τη διεξαγωγή άμεσης συνάντησης στο Λευκό Οίκο αποκάλυψε ο Αμερικανός πρόε...

Διαβάστε την συνέχεια

FORBES: Ο Βλάντιμιρ Πούτιν οδεύει προς την πτώση εντός της επόμενης τριετίας.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2023/04/putin-630x400.jpg" width="771" /><br /><br />Ο Πούτιν αντιμετωπίζει ανεπανόρθωτο πρόβλημα καθώς τα ουκρανικά πλήγματα με drone παραλύουν τον εφοδιασμό καυσίμων της Κριμαίας, καθιστώντας τη γέφυρα του Κερτς πρωταρχικό στόχο για μια επικείμενη επίθεση.<br /><br />Η καταστροφική εικόνα του πολέμου διαβρώνει τη νομιμότητά του, ενισχυμένη από εσωτερική διαφωνία, όπως η προειδοποίηση για ανταρσία ενός δημοφιλούς στρατιωτικού μπλόγκερ και στρατιώτες που απειλούν αξιωματικούς.<br /><br />Η λαϊκή οργή μεγαλώνει για την αναγκαστική επιστράτευση και τις ελλείψεις, ενώ διαφαίνονται ιστορικές παραλληλίες με προηγούμενες αλλαγές καθεστώτος λόγω αποτυχημένων πολέμων.<br /><br />Οι ελίτ, φοβούμενες για την ασφάλειά τους, ενδέχεται να στασιάσουν, οδηγώντας πιθανώς σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας του Πούτιν.<br /><br />Τα σενάρια για το τέλος του κυμαίνονται από μια γρήγορη δολοφονία έως μια δίκη-παρωδία, με τα έναυσμα να περιλαμβάνουν περισσότερες ουκρανικές επιθέσεις, εσωτερικές ταραχές ή την απόσυρση της υποστήριξης από την Κίνα. Η πτώση του προβλέπεται εντός τριών ετών.<div><br />Του Melik Kaylan από το <a href="https://www.forbes.com/sites/melikkaylan/2026/06/29/vladimir-putin-is-heading-for-a-fall/">FORBES</a><br /><br />Ο Πούτιν βρίσκεται σε ανεπανόρθωτο πρόβλημα σε πολλά επίπεδα.<br /><br />Ας εξετάσουμε την οξύτητα της δύσκολης θέσης του, τα πιθανά αποτελέσματα και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα.<br /><br />Εδώ είναι η πρόσφατη συνέντευξή μου όπου προβλέπω την πτώση του Πούτιν σε ένα εξέχον podcast, συγκεκριμένα στο Substack του Σεμπάστιαν Γιούνγκερ.<br /><br />Ο Γιούνγκερ είναι ένας παγκοσμίου φήμης πολεμικός ανταποκριτής, βραβευμένος συγγραφέας και δημιουργός ντοκιμαντέρ.<br /><br />Λόγω των αδιάκοπων ουκρανικών πληγμάτων με drone, η Κριμαία είναι ουσιαστικά αποκομμένη από καύσιμα.<br /><br />Ένα μποτιλιάρισμα αυτοκινήτων μήκους πολλών μιλίων που προσπαθούν να εγκαταλείψουν τη χερσόνησο στην αιχμή της τουριστικής περιόδου δημιουργεί κακή εικόνα.<br /><br />Οι Ρώσοι έχουν μόνο έναν τελευταίο αγωγό για τον εφοδιασμό καυσίμων: τη γέφυρα του Κερτς, ένα εξαιρετικά συμβολικό αρχιτεκτονικό έργο, βομβαρδισμένο πολλές φορές αλλά ακόμα όρθιο.<br /><br />Τα φορτηγά βενζίνης που θα τη διασχίζουν θα αποτελέσουν έναν ώριμο στόχο, που υπόσχεται μια τεράστια πύρινη σφαίρα σε περίπτωση που πληγούν σε μια επίθεση.<br /><br />Οι πηγές μου μέσα στην ουκρανική υπηρεσία πληροφοριών μού λένε ότι ένα τέτοιο πλήγμα σε μαζική κλίμακα είναι επικείμενο.<br /><br />Όλοι γνωρίζουμε πώς έχει αντιστραφεί η τροπή στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά η εικόνα μετράει εξίσου όσο και η πραγματικότητα στο πεδίο.<br /><br />Όταν συμβαίνουν καταστροφές τόσο μοναδικές που ούτε ο Πούτιν ούτε το ρωσικό κοινό μπορούν να τις αγνοήσουν, η ίδια η πραγματικότητα μετατοπίζεται.<br /><br />Ολόκληρη η βάρβαρη περιπέτεια της Ουκρανίας θα μοιάζει με καταστροφή.<br /><br />Ο Πούτιν δεν μπορεί να αποφύγει την κηλίδωση.<br /><br />Πράγματι, όταν δεν μπορεί καν να ελέγξει την εικόνα, το αποτέλεσμα πολλαπλασιάζεται, το ρολόι αρχίζει να χτυπά αντίστροφα προς το τέλος του.<br /><br />Η απώλεια αξιοπιστίας οδηγεί σε απώλεια νομιμότητας σε ένα δεσποτικό καθεστώς.<br /><br />Ένας Ρώσος στρατιωτικός μπλόγκερ, ο Αλεξάντρ Λούνιν, βετεράνος της εισβολής στην Ουκρανία, δημοσίευσε πρόσφατα ένα βίντεο προειδοποιώντας για ανταρσία και απαιτώντας μια προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη με τον Πούτιν.<br /><br />Μίλησε για μυστικά που του είπαν ανώτεροι, τα οποία έπρεπε να μεταφέρει στον Πούτιν.<br /><br />Στην τελευταία καταμέτρηση είχε 11 εκατομμύρια προβολές.<br /><br />Συνέχισε με ένα άλλο βίντεο που μείωνε τους τόνους της στάσης του, αλλά αυτό με τη σειρά του ακολουθήθηκε γρήγορα από ένα υποστηρικτικό βίντεο από μια ομάδα στρατιωτών που απειλούσαν να στρέψουν τα όπλα τους εναντίον των αξιωματικών τους που τους βασάνιζαν.<br /><br />Ο Λούνιν βρίσκεται τώρα στη φυλακή. Η εξέγερση του Πριγκόζιν έρχεται έντονα στο μυαλό του κοινού.<br /><br />Βίντεο από ουκρανικά πλήγματα εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων, εγκαταστάσεων ηλεκτροδότησης και καυσίμων τόσο κοντά στη Μόσχα όσο και σε απομακρυσμένες ρωσικές περιοχές κυκλοφορούν συνεχώς.<br /><br />Κλαίουσες γυναίκες influencers που αδυνατούν να βρουν βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους είναι παντού.<br /><br />Εν τω μεταξύ, κυκλοφορούν επίσης βίντεο με άνδρες στους ρωσικούς δρόμους που στρατολογούνται βίαια στον στρατό.<br /><br />Συχνά με συγγενείς να προσπαθούν να μπλοκάρουν τα οχήματα των απαγωγέων τους.<br /><br />Γιατί οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της επιβολής δεν υπηρετούν στις γραμμές του μετώπου είναι το ερώτημα που τίθεται στους δρόμους.<br /><br />Ας μην ξεχνάμε ότι, ιστορικά, η αλλαγή καθεστώτος συνέβη και η αυτοκρατορία της Μόσχας κατέρρευσε δύο φορές κατά τον περασμένο αιώνα λόγω καταστροφικών ξένων στρατιωτικών εκστρατειών, του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της εισβολής στο Αφγανιστάν.<br /><br />Καθώς η πίεση αυξάνεται στον Πούτιν, οι ελίτ γύρω του σκέφτονται τη δική τους μοίρα και βρίσκουν ανθρώπους όπως ο Αλεξάντρ Λούνιν για να εκφράσουν τους φόβους τους.<br /><br />Ο πληθυσμός μπορεί μόνο να συμπεράνει ότι είτε ο Πούτιν είναι υπεύθυνος είτε οι ελίτ γύρω του τον απομονώνουν από το να συνειδητοποιήσει και να διορθώσει την κατάσταση.<br /><br />Στην αρχή, θα κατηγορήσουν τις ελίτ. Γι’ αυτό οι ελίτ θα στασιάσουν ακόμα και πριν από τον στρατό, από φόβο.<br /><br />Αυτή η στήλη προέβλεψε την εισβολή του 2022 στην Ουκρανία έναν μήνα νωρίτερα, και το καταστροφικό αποτέλεσμα, όταν οι περισσότεροι λεγόμενοι ειδικοί και δημοσιογράφοι περιφρονούσαν την ίδια την πιθανότητα.<br /><br />Ο Πούτιν έχει μια σειρά από ασφαλείς άμυνες, το αντίστοιχο των πραιτοριανών φρουρών.<br /><br />Έχει τις δικές του μονάδες σωματοφυλάκων, συμπεριλαμβανομένου ενός αριθμού πολιτοφυλακών ασφαλείας όπως η FSB, τα στρατεύματα του εσωτερικού υπουργείου ή η εθνοφρουρά (Rosgvardia με 300 χιλιάδες στρατιώτες) και 30.000 άμεσα στοιχεία σωματοφυλακής, την αστυνομία και τα παρόμοια.<br /><br />Τα έχει χρησιμοποιήσει για να εξουδετερώνουν το ένα το άλλο με τα χρόνια. Αλλά αντιπροσωπεύουν επίσης το καθένα μια απειλή, με την πίστη πρωτίστως στο δικό τους αφεντικό. Ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους είναι ένα σενάριο.<br /><br />Το ερώτημα του πώς θα συμβεί το τέλος του Πούτιν εξαρτάται μάλλον από το ποιο αποτέλεσμα έχει σχεδιαστεί.<br /><br />Το να σκοτωθεί ο Πούτιν γρήγορα και στη συνέχεια να πολεμήσουν για την εξουσία σημαίνει εξουδετέρωση της απειλής του εκ των προτέρων έναντι τυχόν συνωμοτών προτού προλάβουν να αντιδράσουν οι πιστοί σε αυτόν.<br /><br />Αλλά αυτό εξαλείφει επίσης μια κρίσιμη επιλογή, να στηθεί μια δίκη-παρωδία και να χρησιμοποιηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα δεινά της διακυβέρνησής του, απαλλάσσοντας έτσι τους άλλους.<br /><br />Αυτό επιτρέπει στο σύστημα και τις ελίτ του να παραμείνουν στη θέση τους με το ελάχιστο χάος.<br /><br />Θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει η επιλογή Τσαουσέσκου. Σε εκείνη την περίπτωση, ο διαβόητος δεσπότης της Ρουμανίας της εποχής του Ψυχρού Πολέμου εκτελέστηκε γρήγορα (μαζί με τη σύζυγό του) από την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία, ενώ οι πρώην ελίτ του συνέχισαν να διοικούν τα πράγματα υπό ένα κατ’ όνομα δημοκρατικό σύστημα.<br /><br />Το ότι τέτοια σενάρια αποτελούν απειλή μπορεί να συναχθεί από τον πρόσφατο μυστηριώδη θάνατο του Σεργκέι Ιβανόφ, επί χρόνια συμμάχου και φίλου του Πούτιν, στις 26 Ιουνίου σε ηλικία 73 ετών.<br /><br />Ο Ιβανόφ θεωρούνταν επίσης ως ο πιθανός διάδοχός του για χρόνια.<br /><br />Ήταν αυτός ο σπάνιος χαρακτήρας στην κορυφή που είχε τέτοια δύναμη και ασυλία που πραγματικά τολμούσε να επικρίνει την κατάσταση κατά καιρούς.<br /><br />Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε τον θάνατό του αμέσως χωρίς να δώσει καμία αιτία θανάτου.<br /><br />Ο Ιβανόφ, κοντά στον Πούτιν από τη δεκαετία του 1970 και μετά, απομακρύνθηκε από την επίσημη εξουσία αρκετές φορές, αλλά παρέμεινε πολύ καλά συνδεδεμένος με την FSB.<br /><br />Αυτού του είδους το περιστατικό δημιουργεί προβλήματα στον Πούτιν.<br /><br />Καθώς οι πιθανοί αντίπαλοι διαγράφονται συνοπτικά, άλλοι θα δουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο και θα κινηθούν εναντίον του προληπτικά.<br /><br />Με την παράνοια να πολλαπλασιάζεται γύρω του, οτιδήποτε θα μπορούσε να πυροδοτήσει το τέλος.<br /><br />Περισσότερες εξαιρετικά δραματικές ουκρανικές επιθέσεις στη Μόσχα. Ελλείψεις τροφίμων. Αποσχιστικές εξεγέρσεις στις επαρχίες όπως το Ταταρστάν, το Μπασκορτοστάν ή η Τσετσενία. Η Ουκρανία να εισβάλλει στην Κριμαία.<br /><br />Πάνω απ’ όλα, οι ενέργειες της Κίνας. Εάν το Πεκίνο αποφασίσει ότι ο Πούτιν ως ένας αποδυναμωμένος ηγέτης αποτελεί βαρίδι για τα δικά του συμφέροντα, μπορεί να πυροδοτήσει την πτώση του με διάφορους τρόπους.<br /><br />Κόβοντας την πολεμική βοήθεια.<br /><br />Μετακινούμενο προς τη Σιβηρία.<br /><br />Όπως έχουν τα πράγματα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας περιορίζει αυστηρά τη βοήθειά της προς τη ρωσική οικονομία.<br /><br />Ήδη, αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τον αγωγό Σιβηρία 2 που οδηγεί απευθείας στην Κίνα.<br /><br />Οι μέρες του Πούτιν είναι μετρημένες. Εάν η πορεία των γεγονότων επιμείνει ή επιδεινωθεί, είναι πιθανό να ανατραπεί εντός τριών ετών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

FORBES: Ο Βλάντιμιρ Πούτιν οδεύει προς την πτώση εντός της επόμενης τριετίας.

Ο Πούτιν αντιμετωπίζει ανεπανόρθωτο πρόβλημα καθώς τα ουκρανικά πλήγματα με drone παραλύουν τον εφοδιασμό καυσίμων της Κριμαίας, καθιστώντας...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Κίνα: Οι στρατιωτικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράν…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/kina-HPA-iran-1024x686.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="686" data-original-width="1024" height="134" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/kina-HPA-iran-1024x686.jpg" width="802" /></a></div><div><br /></div><div>Δρ. <b>Κωνσταντίνος Γρίβας</b></div>Η πρόσφατη πολεμική αναμέτρηση στο Ιράν λειτούργησε ως ένας αδυσώπητος γεωστρατηγικός καθρέφτης, διαλύοντας οριστικά το πέπλο της φαντασιακής στρατιωτικής παντοδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ένταση και η διάρκεια των επιχειρήσεων κατέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο την εγγενή αδυναμία της Ουάσιγκτον να διεξάγει παρατεταμένες, υψηλής έντασης πολεμικές συγκρούσεις, εξαιτίας της κατάρρευσης της αλυσίδας παραγωγής και αναπλήρωσης κρίσιμων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες επιχειρήσεων, το αμερικανικό οπλοστάσιο κυριολεκτικά «στέρεψε», καταναλώνοντας τεράστιο μέρος των ζωτικής σημασίας κατευθυνόμενων βλημάτων (όπως Tomahawk και JASSM) και αντιβαλλιστικών πυραύλων (όπως οι Patriot και οι THAAD), εκθέτοντας τις ΗΠΑ σε ένα πρωτοφανές βιομηχανικό αδιέξοδο. Αν, όμως, αυτή η παραγωγική γύμνια και η επιχειρησιακή αποτυχία μπορούν να «συγχωρηθούν» ή να απορροφηθούν πολιτικά στην περίπτωση μιας περιφερειακής δύναμης όπως το Ιράν, μια αντίστοιχη συνθήκη απέναντι στην Κίνα θα σήμαινε νομοτελειακά την απόλυτη στρατιωτική καταστροφή.<br /><br />Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απέδειξε ότι το Πεντάγωνο έχει απωλέσει την ικανότητα ταχείας βιομηχανικής κινητοποίησης (surge capacity). Το γεγονός αυτό καθιστά σαφές ότι σε ένα ενδεχόμενο θέατρο επιχειρήσεων στον Δυτικό Ειρηνικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώς δεν μπορούν να νικήσουν. Η ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να υποκαταστήσει τη βιομηχανική μάζα κατέρρευσε. Πάνω σε αυτήν ακριβώς τη νέα πραγματικότητα εδράζεται το ολιστικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που έχει οικοδομήσει το Πεκίνο.<br /><br />Η Κίνα έχει επιτύχει και συνεχίζει να διευρύνει ένα σύνθετο, ολιστικό και πολυεπίπεδο πλεονέκτημα στρατιωτικής ισχύος έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρώτο επίπεδο αυτού του μεγέθους ξεκινά από τις δυνατότητες αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD) της Κίνας, οι οποίες αναπτύσσονται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στο πλαίσιο αυτό, βαλλιστικοί πύραυλοι κατά πλοίων (ASBM), όπως ο DF-21D και ο νεότερος, ισχυρότερος DF-26, καθώς και υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης (HGV), ικανά να προσβάλουν θαλάσσιους στόχους σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, έθεσαν νέα επιχειρησιακά δεδομένα.<div><br />Η εξέλιξη της αεροναυτικής απειλής<br /><br />Εν συνεχεία, η ενσωμάτωση παρόμοιων όπλων σε υφιστάμενα παλαιά αεροσκάφη και πλοία επιφανείας, σε συνδυασμό με υπερ – υπερηχητικά (hypersonic) αεροχήματα αναγνώρισης και έναν διευρυμένο στόλο μαχητικών τέταρτης και πέμπτης γενιάς (με την έκτη γενιά να προμηνύεται σύντομα), άλλαξαν έτι περαιτέρω τις ισορροπίες. Πλέον, οι κινεζικές αεροναυτικές δυνάμεις είναι σε θέση να απειλούν την κυριαρχία του Ναυτικού των ΗΠΑ ακόμη και σε ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις, σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων από τις κινεζικές ακτές.<br /><br />Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι η Κίνα διαθέτει τις υποδομές να αναπληρώνει τις απώλειες της σε πολεμικά πλοία πολύ ταχύτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχοντας εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες ναυπηγοκατασκευαστικές δυνατότητες από τις ΗΠΑ, το Πεκίνο μπορεί να διευρύνει το υφιστάμενο χάσμα ακόμη και σε καιρό ειρήνης.<br /><br />Το μέγεθος αυτού του βιομηχανικού χάσματος επιβεβαιώνεται από έγγραφα των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (ONI) που είδαν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τα οποία η συνολική ναυπηγική ικανότητα της Κίνας είναι 232 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αμερικανική. Μάλιστα, νεότερες αμερικανικές εκτιμήσεις αναθεωρούν αυτή την ασυμμετρία, ανεβάζοντας τη χωρητικότητα παραγωγής του Πεκίνου έως και 632 φορές πάνω από εκείνη των ΗΠΑ, δεδομένου ότι η αμερικανική εμπορική ναυπηγική έχει συρρικνωθεί στο 0,1% της παγκόσμιας αγοράς.<br /><br />Τη δραματική αυτή εικόνα συμπληρώνει ανάλυση του ινστιτούτου CSIS (Center for Strategic and International Studies). Το CSIS επισημαίνει ότι, μέσω του δόγματος της Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης, ένας και μόνο κινεζικός κρατικός ναυπηγικός όμιλος (η CSSC) κατάφερε να ναυπηγήσει σε εμπορικά πλοία μεγαλύτερη χωρητικότητα τόνων μέσα σε ένα μόνο έτος, από όση έχει κατασκευάσει ολόκληρη η αμερικανική ναυπηγική βιομηχανία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα.<br /><br />Υπερηχητικά όπλα, προηγμένα εκρηκτικά και drones<br /><br />Η παραγωγική υπεροχή ισχύει και για άλλα κρίσιμα οπλικά συστήματα, όπως τα HGV, όπου το κόστος κατασκευής και η συνακόλουθη δυνατότητα μαζικής παραγωγής είναι για την Κίνα δεκάδες φορές μικρότερα συγκριτικά με τα αμερικανικά δεδομένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σύγκριση του κινεζικού πυραύλου YGJ-1000 με τον αμερικανικό Dark Eagle.<br /><br />Ένα σχετικά άγνωστο πεδίο στο οποίο η Κίνα απειλεί να επιτύχει τεχνολογικό χάσμα με τις ΗΠΑ είναι αυτό των προηγμένων εκρηκτικών. Η αιχμή του δόρατος σε αυτό το πεδίο εντοπίζεται στη μονοπωλιακή ικανότητα της Κίνας να παράγει μαζικά το CL-20 (China Lake Compound #20), το οποίο αποτελεί το ισχυρότερο μη πυρηνικό εκρηκτικό στον κόσμο σήμερα, με ενεργειακή πυκνότητα περίπου τριπλάσια του συμβατικού TNT.<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι η εν λόγω χημική ένωση ανακαλύφθηκε αρχικά από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980 (στα εργαστήρια του Πολεμικού Ναυτικού στην Καλιφόρνια), όμως το Πεντάγωνο την παραμέλησε λόγω της λήξης του Ψυχρού Πολέμου, του υψηλού κόστους σύνθεσης και της επικίνδυνης ευαισθησίας του υλικού σε κραδασμούς. Αντιθέτως, η Κίνα επένδυσε μεθοδικά στην έρευνα των “ενεργειακών υλικών” (energetics), πέτυχε τη σταθεροποίησή του μέσω προηγμένων μεθόδων κρυστάλλωσης και νανοτεχνολογίας, και πλέον αποτελεί τη μόνη δύναμη στον πλανήτη με ικανότητα βιομηχανικής μαζικής παραγωγής του.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ένα σοβαρό τεχνολογικό χάσμα (molecule gap) εις βάρος των ΗΠΑ, καθώς το CL-20 επιτρέπει στα κινεζικά βλήματα να επιτυγχάνουν έως και 20% μεγαλύτερη εμβέλεια, μετατρέποντας παράλληλα τις πολεμικές κεφαλές των υπερηχητικών πυραύλων (HGV) σε εξαιρετικά πιο φονικές και συμπαγείς. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων επιτρέπει την ανάπτυξη πυραύλων διαφόρων τύπων (όπως αέρος-αέρος πολύ μεγάλου βεληνεκούς), δίνοντας στα κινεζικά αεροσκάφη τη δυνατότητα να πλήττουν τις αμερικανικές πλατφόρμες από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις.<br /><br />Η παραγωγική αυτή ασυμμετρία αγγίζει δυσθεώρητα επίπεδα στον τομέα των μη επανδρωμένων συστημάτων (UAV). Η Κίνα ελέγχει σήμερα το 80% έως 90% της παγκόσμιας αγοράς εμπορικών drones, με τον κολοσσό DJI να μονοπωλεί το 70%. Σύμφωνα με αναλύσεις αμερικανικών αμυντικών ινστιτούτων, όπως το Small Wars Journal, οι κινεζικές πολιτικές βιομηχανίες διαθέτουν την υποδομή να μετατραπούν εντός δώδεκα μηνών σε πολεμικές γραμμές παραγωγής, με ικανότητα εκροής έως και 1 δισεκατομμυρίου οπλισμένων drones ετησίως.<br /><br />Το γεγονός ότι μια τέτοια τρομακτική κινητοποίηση θα απαιτούσε λιγότερο από το 1% της συνολικής βιομηχανικής ικανότητας συναρμολόγησης της χώρας, καταδεικνύει ότι το Πεκίνο μπορεί να δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο “αριθμητικό κύμα” (mass) στον αέρα, ικανό να επιτύχει πλήρη κορεσμό οποιουδήποτε σύγχρονου συστήματος αεράμυνας της Δύσης.</div><div><br />Κυβερνοπόλεμος και στρατηγική ανθεκτικότητα<br /><br />Παράλληλα, η Κίνα διαθέτει διευρυμένες ικανότητες κυβερνοπολέμου και ηλεκτρονικού πολέμου, πιθανώς ανώτερες από εκείνες των ΗΠΑ. Τις ικανότητες αυτές τις εφαρμόζει στο πλαίσιο καινοτόμων επιχειρησιακών αντιλήψεων. Η εν λόγω μεθοδολογία εδράζεται στην περιβόητη θεωρία των “1000 κόκκων άμμου” (Thousand Grains of Sand). Σύμφωνα με αυτήν, η συλλογή πληροφοριών δεν βασίζεται αποκλειστικά σε λίγους, εξειδικευμένους πράκτορες, αλλά στη διάχυτη και μαζική κινητοποίηση χιλιάδων ερασιτεχνών (ακαδημαϊκών, φοιτητών, επιχειρηματιών και πολιτών) οι οποίοι συλλέγουν φαινομενικά ασήμαντα, αποσπασματικά και μη διαβαθμισμένα δεδομένα.<br /><br />Όταν αυτά τα εκατομμύρια μικρά στοιχεία ενωθούν και αναλυθούν κεντρικά από το Πεκίνο, συνθέτουν ένα πλήρες επιχειρησιακό μωσαϊκό (mosaic approach) υψηλής ακρίβειας. Η προσέγγιση αυτή καθιστά τον κινεζικό ηλεκτρονικό και κυβερνοπόλεμο εξαιρετικά ασύμμετρο, καθώς ο αντίπαλος είναι αδύνατον να αμυνθεί απέναντι σε μια τόσο μαζική, αποκεντρωμένη και χαμηλού προφίλ απειλή.<br /><br />Επιπλέον, η Κίνα έχει ενσωματώσει επιχειρησιακά τις υβριδικές ικανότητες, βελτιώνοντας δραματικά τη διεξαγωγή δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, έχει εντάξει τον τεράστιο στόλο των αλιευτικών της σκαφών στο δίκτυο C4ISR των αεροναυτικών και πυραυλικών της δυνάμεων.<br /><br />Το δίκτυο C4ISR (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance) αποτελεί τον νευρικό ιστό αυτού του μοντέλου. Η Κίνα έχει επαναπροσδιορίσει τη δυτική αυτή έννοια μέσω του δόγματος της «Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης». Εντάσσοντας εκατοντάδες χιλιάδες σκάφη της «Ναυτικής Πολιτοφυλακής» (Maritime Militia), δηλαδή βαριά εξοπλισμένα αλιευτικά με πληρώματα που έχουν λάβει στρατιωτική εκπαίδευση, στο ψηφιακό της δίκτυο, δημιουργεί ένα συμπληρωματικό πλέγμα αισθητήρων.<br /><br />Τα σκάφη αυτά, φέροντας συστήματα δορυφορικής επικοινωνίας και προηγμένους αισθητήρες, τροφοδοτούν ακατάπαυστα το κινεζικό C4ISR με δεδομένα στοχοποίησης αμερικανικών μονάδων επιφανείας σε πραγματικό χρόνο. Η πρωτοτυπία αυτή μετατρέπει ένα εμπορικό και πολιτικό εργαλείο σε οργανικό μέρος της αλυσίδας προσβολής (kill chain) των κινεζικών πυραυλικών δυνάμεων, περιπλέκοντας νομικά και επιχειρησιακά τη δυτική απάντηση, καθώς η προσβολή τους ισοδυναμεί με επίθεση σε πολιτικούς στόχους. Συνολικά, η αρχιτεκτονική ISR της Κίνας είναι πιο «πλουραλιστική» και, ως εκ τούτου, πιο ανθεκτική (resilient) από την αντίστοιχη αμερικανική.<br /><br />Σε επίπεδο στρατηγικής ανθεκτικότητας, η Κίνα πλεονεκτεί λόγω μιας βαθιά ριζωμένης κουλτούρας αυτάρκειας. Έχει αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και τροφίμων, ενώ έχει καλλιεργήσει στον πληθυσμό της μια κουλτούρα ρεαλισμού και αποδοχής μιας ενδεχόμενης πολεμικής αναμέτρησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) έχει επιτύχει να μετατρέψει τα εθνικιστικά συναισθήματα σε έναν ισχυρό μηχανισμό εσωτερικής συσπείρωσης.<br /><br />Στο πεδίο της υψηλής στρατηγικής, το Πεκίνο ελέγχει την παραγωγή πολλών κρίσιμων στρατηγικών μετάλλων καθώς και το σύνολο των σπάνιων γαιών. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να μπλοκάρει ή να επιβραδύνει δραστικά την αλυσίδα εφοδιασμού και παραγωγής κρίσιμων οπλικών συστημάτων της Δύσης σε περίπτωση παρατεταμένης σύρραξης.</div><div><br />Πυρηνική αποτροπή και διεθνείς συμμαχίες<br /><br />Ο μόνος τομέας στον οποίο η Κίνα υστερεί ποσοτικά είναι αυτός των πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, ακόμη και το σημερινό, συγκριτικά περιορισμένο πυρηνικό της οπλοστάσιο είναι σε θέση να επιφέρει μη αποδεκτά πλήγματα στον αμερικανικό πληθυσμό. Η μελλοντική ποσοτική διεύρυνση των πυρηνικών κεφαλών, σε συνδυασμό με HGV υψηλής διεισδυτικότητας σε αντιβαλλιστικά πλέγματα και την κατασκευή προηγμένων πυρηνοκίνητων υποβρυχίων μεταφοράς υποβρύχια εκτοξευόμενων βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) με πυραύλους JL-3, καθιστούν την κινεζική πυρηνική αποτροπή εξαιρετικά αξιόπιστη.<br /><br />Στον αντίποδα, το αμυντικό σκέλος ενός πυρηνικού πολέμου ενισχύεται από τις απέραντες υπόγειες εγκαταστάσεις της Κίνας, τα σχέδια προστασίας του πληθυσμού και την ανεπτυγμένη κουλτούρα πολιτικής άμυνας. Η αποδοχή ενός τέτοιου ακραίου ενδεχομένου από τον κινεζικό λαό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δυτική νοοτροπία, η οποία αντιμετωπίζει αυτές τις καταστάσεις ως «αδιανόητες». Χαρακτηριστικά, η εμμονή στην αυτάρκεια και τα γιγαντιαία αποθέματα τροφίμων διασφαλίζουν ότι ακόμη και σε σενάριο «πυρηνικού φθινοπώρου» (π.χ. από μια σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ), ο πληθυσμός της Κίνας θα αποφύγει τον λιμό.<br /><br />Τέλος, το Πεκίνο έχει διαμορφώσει ένα πρωτοφανώς συμπαγές πλέγμα συμμαχιών με χώρες όπως η Ρωσία, εξασφαλίζοντας τεράστιο στρατηγικό βάθος. Παράλληλα, στο σύγχρονο πολυπολικό σύστημα, ακόμη και περιφερειακοί ανταγωνιστές της Κίνας, όπως η Ινδία ή το Βιετνάμ, είναι εξαιρετικά απίθανο να ευθυγραμμιστούν πλήρως ή να συμμαχήσουν στρατιωτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Συμπερασματικά, η Κίνα αποτελεί σήμερα την πιο ολοκληρωμένα προετοιμασμένη χώρα για τη διαχείριση και διεξαγωγή πολέμου σε όλα τα επίπεδα. Η πραγματικότητα αυτή της προσδίδει αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ και σε καιρό ειρήνης, περιορίζοντας δραστικά τα περιθώρια άσκησης πολιτικών εξαναγκασμού εναντίον της από τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις δικές της δυνατότητες γεωπολιτικής επιβολής.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Κίνα: Οι στρατιωτικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράν…

Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας Η πρόσφατη πολεμική αναμέτρηση στο Ιράν λειτούργησε ως ένας αδυσώπητος γεωστρατηγικός καθρέφτης, διαλύοντας οριστικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εποχή των… Φονικών Αυτόνομων Οπλικών Συστημάτων είναι εδώ,

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRqO8_o1yR4_UrpK9P6jbqNXbtQE48Lj-w6lCsF6fifMql746Mh7Ltekhk&s=10" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="133" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRqO8_o1yR4_UrpK9P6jbqNXbtQE48Lj-w6lCsF6fifMql746Mh7Ltekhk&s=10" width="769" /></a></div><div><br /></div>Η είσοδος και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) για στρατιωτικούς σκοπούς θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο με το οποίο θα διεξάγονται στο μέλλον οι πόλεμοι. Η ενσωμάτωση της στα πεδία των μαχών δεν αποτελεί απλώς αναβάθμιση του οπλισμού αλλά τροποποιεί ριζικά το δόγμα, τη φιλοσοφία και την ταχύτητα με την οποία διεξάγονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις. Συγχρόνως φέρνει στο προσκήνιο μεγάλο πλήθος νομικών, ηθικών και υπαρξιακών προβλημάτων. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατιωτικών συστημάτων που χρησιμοποιούν την <a href="https://www.defence-point.gr/?s=%CE%A4%CE%95%CE%A7%CE%9D%CE%97%CE%A4%CE%97+%CE%9D%CE%9F%CE%97%CE%9C%CE%9F%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%97">ΤΝ</a> είναι τα Φονικά Αυτόνομα Οπλικά Συστήματα – ΦΑΟΣ (Lethal Autonomous Weapons – <a href="https://disarmament.unoda.org/en/our-work/emerging-challenges/lethal-autonomous-weapon-systems">LAWs</a>).<br /><br />Τα LAWs είναι στρατιωτικά συστήματα που μπορούν να αναζητούν, να επιλέγουν και να προσβάλλουν με σκοπό την εξουδετέρωση ή την καταστροφή, στόχο ή πλήθος στόχων χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση. Η βασική διαφορά τους από τα παραδοσιακά όπλα ή τα απλά drones είναι ότι η τελική απόφαση για τη χρήση θανάσιμης βίας δεν λαμβάνεται από έναν άνθρωπο, αλλά από αλγόριθμους και συστήματα ΤΝ.<br /><br />Μέχρι σήμερα τα στρατιωτικά όπλα ελέγχονται από ανθρώπους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τον εντοπισμό του στόχου, αποφασίζουν οι ίδιοι για το που, πότε, πως θα γίνει η επίθεση και δίνουν την τελική εντολή πυρός. Στα πλήρως αυτόνομα οπλικά συστήματα το σύστημα εντοπίζει τους πιθανούς στόχους, αποφασίζει ποιος είναι ο στόχος και εκτελεί την επίθεση χωρίς να ζητήσει ή να του δοθεί έγκριση εξουδετέρωσης.<br /><br />Για να είμαστε ακριβείς ο βαθμός ανθρώπινης εμπλοκής χωρίζεται σε τρία επίπεδα και έχει σχέση με το βαθμό αυτονομίας του συστήματος. Στο πρώτο επίπεδο το σύστημα εντοπίζει τον στόχο, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να πατήσει το κουμπί για να πυροδοτήσει το όπλο (human in the loop). Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα περισσότερα από τα μη επανδρωμένα συστήματα.<br /><br />Στο δεύτερο επίπεδο το όπλο λειτουργεί αυτόνομα αλλά ένας άνθρωπος επιβλέπει τη λειτουργία του σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να παρέμβει για να ακυρώσει την επίθεση αν χρειαστεί (human on the loop). Εδώ ανήκουν κυρίως αντιπυραυλικά συστήματα άμυνας. Στο τρίτο επίπεδο το σύστημα είναι πλήρως αυτόνομο. Μόλις ενεργοποιηθεί, παίρνει όλες τις αποφάσεις μόνο του, χωρίς τη δυνατότητα ή την ανάγκη ανθρώπινης έγκρισης (human out of the loop).<a href="https://www.defence-point.gr/i-epochi-ton-fonikon-aytonomon-oplikon-systimaton-einai-edo"><b> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η εποχή των… Φονικών Αυτόνομων Οπλικών Συστημάτων είναι εδώ,

Η είσοδος και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) για στρατιωτικούς σκοπούς θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο με το οποίο θα διεξάγονται στο μέλλ...

Διαβάστε την συνέχεια