Η τουρκική πρόταση δεν περιορίζεται στις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών.
Στις 6 Νοεμβρίου 2026, ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Alparslan Bayraktar επανήλθε στο θέμα, δηλώνοντας ότι η Τουρκία παραμένει ανοικτή σε ενεργειακή συνεργασία με την Ελλάδα.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Hürriyet Daily News, ο Bayraktar αναφέρθηκε στην πρόταση υποθαλάσσιας διασύνδεσης της Τουρκίας με τα Κατεχόμενα, προκειμένου να μεταφέρεται ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται στην Τουρκία.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι εξετάζεται αγωγός φυσικού αερίου μήκους περίπου 101 χιλιομέτρων προς τη βόρεια Κύπρο. Το σχέδιο θα μπορούσε, σύμφωνα με τον ίδιο, να επιτρέψει μελλοντικά τη μεταφορά φυσικού αερίου και προς άλλες κατευθύνσεις.
Ο Bayraktar ανέφερε ακόμη ότι, εφόσον καλυφθούν πρώτα οι ενεργειακές ανάγκες του βόρειου τμήματος του νησιού και υπάρξει συμφωνία μεταξύ των δύο κοινοτήτων, θα μπορούσε να εξεταστεί η πώληση ηλεκτρικής ενέργειας και προς την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Η διατύπωση αυτή είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα επιχειρεί να συνδέσει την ενεργειακή συνεργασία με το πολιτικό ζήτημα της Κύπρου.
Η απάντηση της Αθήνας: Δεν ζητάμε άδεια από την Τουρκία
Η ελληνική θέση είναι διαφορετική και έχει διατυπωθεί με σαφήνεια.
Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται τουρκική άδεια για την υλοποίηση του Great Sea Interconnector.
Η Αθήνα θεωρεί ότι οι έρευνες και οι εργασίες στις περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας πραγματοποιούνται με βάση τις αρμοδιότητες των ελληνικών αρχών και το Δίκαιο της Θάλασσας.
Η αντιπαράθεση πέρασε σε νέα φάση στις 6 Νοεμβρίου 2026, όταν η Ελλάδα εξέδωσε NAVTEX για την επανέναρξη των ερευνών από το γαλλικό ερευνητικό πλοίο Abeille Marengo.
Οι εργασίες προβλέπεται να συνεχιστούν στην περιοχή της Κάσου και ανατολικότερα, προς τα όρια της κυπριακής ΑΟΖ. Το σχετικό χρονοδιάγραμμα εκτείνεται έως τις 6 Μαρτίου 2027.
Η Τουρκία απάντησε με αντι-NAVTEX, υποστηρίζοντας ότι τμήμα της περιοχής εμπίπτει στην υφαλοκρηπίδα που η ίδια διεκδικεί και ότι οι έρευνες απαιτούν τουρκική έγκριση.
Η ελληνική πλευρά απάντησε ότι οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν κανονικά και ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες.
Τι αποκαλύπτει ο τουρκικός Τύπος
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν περιορίζεται στις διπλωματικές ανακοινώσεις.
Η Hürriyet Daily News δημοσίευσε στις 7 Νοεμβρίου 2026 ρεπορτάζ με τίτλο «Türkiye objects to East Med cable surveys», παρουσιάζοντας την αντίδραση της Άγκυρας στις έρευνες του γαλλικού πλοίου.
Το δημοσίευμα αναπαράγει τη θέση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ότι οι εργασίες δεν έχουν λάβει την απαιτούμενη τουρκική έγκριση, ενώ αναφέρεται και στις τουρκικές διεκδικήσεις υφαλοκρηπίδας που έχουν κατατεθεί στον ΟΗΕ από τις 18 Μαρτίου 2020.
Αντίστοιχα, το κρατικό πρακτορείο Anadolu μετέδωσε στις 6 Νοεμβρίου την ανακοίνωση της τουρκικής διπλωματίας, προβάλλοντας τον ισχυρισμό της περί μη εξουσιοδοτημένων ερευνών.
Το πραγματικό διακύβευμα: Ποιος θα έχει τον έλεγχο της ενεργειακής εξίσωσης;
Το Great Sea Interconnector προβλέπει υποθαλάσσια ηλεκτρική διασύνδεση περίπου 900 χιλιομέτρων, με αρχική δυναμικότητα 1.000 MW.
Το έργο έχει ευρωπαϊκή χρηματοδοτική στήριξη ύψους 657 εκατομμυρίων ευρώ και αποσκοπεί στο να τερματίσει την ηλεκτρική απομόνωση της Κύπρου από το ευρωπαϊκό δίκτυο.
Η σημασία του δεν είναι μόνο οικονομική. Η διασύνδεση ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια της Κύπρου και δημιουργεί δυνατότητες ανταλλαγής ηλεκτρικής ενέργειας με την ευρωπαϊκή αγορά.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, επιδιώκει να αναπτύξει τη δική της ενεργειακή σύνδεση με τα κατεχόμενα, ενώ προβάλλει την προοπτική ευρύτερης συνεργασίας στο νησί.
Εδώ συναντώνται δύο διαφορετικές προσεγγίσεις: η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ευρωπαϊκό ενεργειακό σύστημα και η ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας στην ενεργειακή τροφοδοσία της Κύπρου.
.
Τα ανταλλάγματα που πρέπει να απασχολήσουν Αθήνα και Λευκωσία
Η τουρκική στάση δημιουργεί τρία πεδία προβληματισμού:
Πρώτον, το ζήτημα της συναίνεσης. Η Άγκυρα ζητά ενημέρωση και συντονισμό, αλλά η πρόσφατη αντι-NAVTEX δείχνει ότι δεν περιορίζεται στην αρχική διατύπωση περί γραπτής ενημέρωσης.
Διεκδικεί ουσιαστικά να αναγνωριστεί η δική της αρμοδιότητα στις θαλάσσιες περιοχές που θεωρεί ότι εμπίπτουν στην υφαλοκρηπίδα της.
Δεύτερον, το ενεργειακό αντάλλαγμα.
Η πρόταση για ηλεκτρική ενέργεια, νερό και φυσικό αέριο από την Τουρκία δημιουργεί ένα εναλλακτικό μοντέλο ενεργειακής τροφοδοσίας της Κύπρου, με την Άγκυρα σε κεντρικό ρόλο.
Τρίτον, το Κυπριακό.
Η ενεργειακή συνεργασία που προτείνει η Τουρκία συνδέεται και με τη θέση της για τις δύο κοινότητες του νησιού.
Αυτό προσδίδει στις προτάσεις της ευρύτερη πολιτική διάσταση.
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής τεκμηριωμένη επίσημη συμφωνία σύμφωνα με την οποία η Τουρκία προσφέρει να επιτρέψει το καλώδιο με αντάλλαγμα συγκεκριμένες ελληνικές ή κυπριακές παραχωρήσεις. Υπάρχει, όμως, μια σαφής προσπάθεια της Άγκυρας να εντάξει το έργο στο συνολικό πλαίσιο των διεκδικήσεών της και της νομικής αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω μιας δικής της ερμηνείας του δικαίου της θάλασσας και των σχετικών δικαιοδοσιών.
Το κρίσιμο ερώτημα για την Αθήνα και τη Λευκωσία είναι εάν θα επιτρέψουν το ενεργειακό έργο να μετατραπεί σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης για ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων και πολιτικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτό θα αποτελέσει μια σημαντική υποχώρηση και τρομακτική εθνική ήττα.
πηγήΟι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.