Η ελληνική ΤΠΚ που είχε την αποστολή βύθισης του ΣΙΣΜΙΚ το 1987.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/images_45.jpeg?itok=FOq_AAuB" width="754" /><br /><br />Το πλοίο έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι»<br /><br />Ησυγκεκριμένη ιστορία και η άκρως απόρρητη πολεμική αποστολή ενός συγκεκριμένου πλοίου του Πολεμικού μας Ναυτικού, αφορά την ελληνοτουρκική κρίση του «Σισμίκ» τον Μάρτιο του 1987, κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου με την Τουρκία. <br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/KbJVZ1PYtQM" width="666" youtube-src-id="KbJVZ1PYtQM"></iframe><br /><br />Το πλοίο το οποίο θα έπαιζε καίριο ρόλο στην κρίση του 1987, έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι», λόγω της συνεχούς αλλαγής αποστολών και της φόρτωσης πυρομαχικών της τελευταίας στιγμής, ήταν η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» (P-28), τύπου Combattante IIIB.<br /><br />Το πρωί της Παρασκευής 27 Μαρτίου 1987, ενώ η κρίση κορυφωνόταν, η Διοίκηση Ταχέων Σκαφών (ΔΤΣ) διέταξε το ΤΠΚ «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» να καταπλεύσει εσπευσμένα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Εκεί φορτώθηκαν επιπλέον πυρομαχικά και κατευθυνόμενα βλήματα στο μέγιστο της χωρητικότητάς του. <br /><br />Το πλοίο απέπλευσε αμέσως με μέγιστη ταχύτητα για τη Λήμνο, προκειμένου να τεθεί σε θέση μάχης στην πρώτη γραμμή του μετώπου. <br /><br />Το Σάββατο 28 Μαρτίου 1987, το ΤΠΚ «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» βγήκε σε περιπολία με αποστολή την αναχαίτιση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Σισμίκ» (το οποίο συνοδευόταν από τουρκικά πολεμικά).<br /><br />Οι κανόνες εμπλοκής (Rules of Engagement) που είχαν δοθεί από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία (υπό τον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και την ηγεσία του ΓΕΕΘΑ/ΓΕΝ).<br /><br /> Αν το «Σισμίκ» επιχειρούσε να παραβιάσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα (τα 6 ναυτικά μίλια), το ελληνικό πλοίο θα εκτελούσε δύο προειδοποιητικές βολές με το πυροβόλο στην πλώρη του τουρκικού σκάφους.<br /><br />Αν το τουρκικό σκάφος δεν άλλαζε πορεία και επέμενε στην παραβίαση, η επόμενη άμεση ενέργεια θα ήταν η αναφορά στο Κέντρο Επιχειρήσεων με τη λέξη-κλειδί και τη διαταγή: «ΒΥΘΙΖΟΥΜΕ».<br /><br />Ο Ρόλος των ΤΠΚ στην Κρίση του 1987<br /><br />Οι πυραυλάκατοι (ΤΠΚ) της Διοίκησης Ταχέων Σκαφών αποτέλεσαν το αιχμηρό δόρυ της ελληνικής αποτροπής στο Αιγαίο. Λόγω της μεγάλης τους ταχύτητας, της ευελιξίας τους και της τεράστιας ισχύος πυρός τους (με κατευθυνόμενα βλήματα Exocet/Harpoon και τορπίλες), είχαν αναπτυχθεί κρυφά σε προκεχωρημένες κρύπτες και «ανοιχτά» σε στενά των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. <br /><br />Η αποφασιστικότητα των πληρωμάτων αυτών των σκαφών, σε συνδυασμό με την πλήρη έξοδο του Στόλου στο Αιγαίο, ανάγκασε τελικά την τουρκική κυβέρνηση του Τουργκούτ Οζάλ να υπαναχωρήσει την τελευταία στιγμή και να κρατήσει το «Σισμίκ» εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, αποτρέποντας τη σύρραξη.<br /><br />Την ιστορία του ονόματος του πλοίου, το οποίο πήρε το όνομά του προς τιμήν του πεσόντος Κυβερνήτη Υποπλοιάρχου Βασιλείου Μπαλάκη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Η ελληνική ΤΠΚ που είχε την αποστολή βύθισης του ΣΙΣΜΙΚ το 1987.

Το πλοίο έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι» Ησυγκεκριμένη ιστορία και η άκρως απόρρητη πολεμική αποστολή ενός συγκεκριμένου πλοίου του Πολεμικού...

Διαβάστε την συνέχεια

Η παγίδα του Ιράν για το Ριάντ: Οι Χούθι «στραγγαλίζουν» τη Σαουδική Αραβία στην Ερυθρά Θάλασσα.

<img height="94" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/iran-4-768x512.jpg" width="751" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Επιθέσεις σε Aramco και Μόκα, απειλές στο Bab al-Mandeb και το δύσκολο δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: πόλεμος ξανά στην Υεμένη ή συμβίωση με μια μόνιμη απειλή στις εξαγωγές πετρελαίου;<br /><br />Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα που προσπαθούσε επί χρόνια να αποφύγει: να επιστρέψει στρατιωτικά στην Υεμένη ή να αποδεχθεί ότι οι Χούθι μπορούν να απειλούν συστηματικά δεξαμενόπλοια, λιμάνια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της.<br /><br />Η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά μετά την ανακοίνωση, στις 20 Ιουλίου, ενός ναυτικού αποκλεισμού εναντίον σαουδαραβικών λιμανιών και πλοίων από τους υποστηριζόμενους από το Ιράν Χούθι. Έκτοτε οι επιθέσεις έχουν μεταφερθεί από την Υεμένη στην ίδια τη σαουδαραβική ενεργειακή υποδομή, ενώ η Μόκα —στρατηγικό λιμάνι της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης— έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξίσωση: ενώ τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σοβαρά διαταραγμένα από τον πόλεμο με το Ιράν, η δεύτερη μεγάλη θαλάσσια έξοδος της Σαουδικής Αραβίας προς τις παγκόσμιες αγορές πιέζεται από τους συμμάχους της Τεχεράνης στην Υεμένη.<br />Η κρίσιμη εικόνα20 Ιουλίου: οι Χούθι ανακοινώνουν αποκλεισμό σαουδαραβικών λιμανιών και πλοίων<br />400.000 βαρέλια/ημέρα: δυναμικότητα του διυλιστηρίου Jazan<br />11 νεκροί καταγράφηκαν στη μεγάλη επίθεση της 9ης Αυγούστου στη Μόκα<br />32 τραυματίες στην ίδια επίθεση, σύμφωνα με ιατρικές πηγές<br />254 πλοία εξακολουθούσαν να περνούν από Bab al-Mandeb μεταξύ 10–16 Αυγούστου<br />14 χώρες συμμετείχαν στη νέα σαουδαραβική πρωτοβουλία θαλάσσιας ασφάλειας<div><br />Οι Χούθι χτυπούν εκεί που πονά περισσότερο το Ριάντ<br /><br />Το Jazan είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα της νέας απειλής.<br /><br />Στις 9 Αυγούστου οι Χούθι ανακοίνωσαν ότι έπληξαν με drone το συγκρότημα της Saudi Aramco στην περιοχή.<br /><br />Ο στρατιωτικός εκπρόσωπός τους, Yahya Saree, υποστήριξε ότι η επίθεση ήταν επιτυχής και ότι το διυλιστήριο αποτέλεσε άμεσο στόχο της επιχείρησης. Η σαουδαραβική κυβέρνηση επιβεβαίωσε πυρκαγιά στην εγκατάσταση, η οποία τέθηκε υπό έλεγχο χωρίς θύματα, χωρίς όμως να αποδώσει επισήμως την αιτία στους Χούθι.<br /><br />Το Jazan μπορεί να επεξεργάζεται περίπου 400.000 βαρέλια αργού ημερησίως και είχε ήδη βρεθεί στο στόχαστρο στα τέλη Ιουλίου.<br /><br />Η Aramco έχει αναγνωρίσει ότι οι πρόσφατες επιθέσεις προκάλεσαν ορισμένες διακοπές παραγωγής, αν και ο διευθύνων σύμβουλος Amin Nasser δήλωσε ότι δεν υπήρξε ουσιώδης επιχειρησιακή ή οικονομική επίπτωση και εξέφρασε εμπιστοσύνη στην ταχεία αποκατάσταση των λειτουργιών.<br /><br />Το μήνυμα των Χούθι, ωστόσο, είναι περισσότερο στρατηγικό παρά οικονομικό:<br /><br />οι εγκαταστάσεις που στηρίζουν την ενεργειακή ισχύ της Σαουδικής Αραβίας παραμένουν εντός βεληνεκούς. </div><div><br />Η Μόκα γίνεται το νέο μέτωπο<br /><br />Παράλληλα, οι Χούθι έχουν αυξήσει θεαματικά την πίεση στη Μόκα, στη δυτική ακτή της Υεμένης.<br /><br />Στη μεγάλη επίθεση της 9ης Αυγούστου χρησιμοποιήθηκαν βαλλιστικοί πύραυλοι, drones και, σύμφωνα με τις δυνάμεις της κυβέρνησης της Υεμένης, εκρηκτικό μη επανδρωμένο σκάφος.<br /><br />Ιατρικές πηγές ανέβασαν στη συνέχεια τον απολογισμό σε 11 νεκρούς —τρεις αμάχους και οκτώ στρατιωτικούς— και 32 τραυματίες.<br /><br />Οι τελευταίες επιθέσεις έχουν πλέον οδηγήσει σε διακοπή λειτουργιών στο στρατηγικό λιμάνι και δυσχεραίνουν τον ανεφοδιασμό των αντι-Χούθι δυνάμεων.<br /><br />Και αυτό αλλάζει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης.<br /><br />Οι Χούθι δεν προσπαθούν μόνο να προκαλέσουν ζημιές.<br /><br />Προσπαθούν να δημιουργήσουν στρατηγικό έλεγχο της δυτικής ακτής της Υεμένης και μεγαλύτερη δυνατότητα πίεσης γύρω από το Bab al-Mandeb.<br />«Πολιορκία για την πολιορκία»<br /><br />Οι Χούθι παρουσιάζουν την εκστρατεία τους ως απάντηση στον αποκλεισμό που υποστηρίζουν ότι υφίσταται η Υεμένη από τη Σαουδική Αραβία — κατηγορία που το Ριάντ απορρίπτει.<br /><br />Σύμφωνα με τη δική τους λογική, πρόκειται για ανταπόδοση: η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να περιορίζει την πρόσβαση της Υεμένης και ταυτόχρονα να θεωρεί δεδομένη την ελεύθερη πρόσβαση των δικών της πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Από την πλευρά του Ριάντ, όμως, πρόκειται για κάτι πολύ μεγαλύτερο.<br /><br />Εάν οι Χούθι αποκτήσουν τη δυνατότητα να απειλούν συστηματικά τις σαουδαραβικές εξαγωγές μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, το βασίλειο θα βρεθεί αντιμέτωπο με δύο ενεργειακά chokepoints ταυτόχρονα:<br /><br />το Ορμούζ στα ανατολικά και το Bab al-Mandeb στα νοτιοδυτικά. </div><div><br />Το Ιράν αποκτά έναν εξαιρετικά ισχυρό μοχλό<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η ιρανική διάσταση.<br /><br />Οι Χούθι έχουν τη δική τους πολιτική και στρατιωτική ατζέντα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως μονάδα που λαμβάνει καθημερινές εντολές από την Τεχεράνη.<br /><br />Ωστόσο, αποτελούν έναν από τους ισχυρότερους εταίρους του ιρανικού περιφερειακού δικτύου.<br /><br />Και για την Τεχεράνη η πίεση στη Σαουδική Αραβία δημιουργεί ένα εξαιρετικά ευνοϊκό στρατηγικό αποτέλεσμα.<br /><br />Το Ιράν μπορεί να βρίσκεται υπό αμερικανική και ισραηλινή στρατιωτική πίεση, αλλά οι σύμμαχοί του μπορούν να αυξήσουν το κόστος για τους εταίρους της Ουάσιγκτον σε άλλα μέτωπα.<br /><br />Μάλιστα, σαουδαραβικές και άλλες περιφερειακές εκτιμήσεις που επικαλέστηκε το Reuters υποστήριξαν ότι ορισμένες επιθέσεις εναντίον της Σαουδικής Αραβίας πραγματοποιήθηκαν ακόμη και από ιρακινό έδαφος, με συνεργασία Χούθι και φιλοϊρανικών ιρακινών οργανώσεων και υπό την εποπτεία των Φρουρών της Επανάστασης. Πρόκειται για εκτίμηση αξιωματούχων της περιοχής και όχι για ανεξάρτητα επιβεβαιωμένη παραδοχή της Τεχεράνης.<br /><br />Αν αυτή η αξιολόγηση είναι σωστή, η απειλή για το Ριάντ γίνεται πολύ πιο σύνθετη.<br /><br />Δεν υπάρχει πλέον μόνο ένα μέτωπο στην Υεμένη.<br /><br />Υπάρχει ένα περιφερειακό δίκτυο πίεσης.</div><div><br />Το δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν<br /><br />Το Ριάντ έχει ουσιαστικά τρεις επιλογές.<br /><br />Η πρώτη είναι να συνεχίσει την αναχαίτιση πυραύλων και drones, προστατεύοντας τις ενεργειακές εγκαταστάσεις και αποφεύγοντας έναν μεγάλο πόλεμο.<br /><br />Αλλά αυτό αφήνει την πρωτοβουλία στους Χούθι.<br /><br />Η δεύτερη είναι μια περιορισμένη αεροπορική και ναυτική εκστρατεία εναντίον των πυραυλικών, drone και παράκτιων δυνατοτήτων τους.<br /><br />Η τρίτη —και πολύ πιο επικίνδυνη— είναι η επιστροφή σε μεγάλη χερσαία επιχείρηση στην Υεμένη, κυρίως μέσω δυνάμεων της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης που έχουν υποστηριχθεί και εξοπλιστεί από τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Το Ριάντ φέρεται ήδη να προετοιμάζεται τόσο για θαλάσσιες όσο και για πιθανές χερσαίες επιχειρήσεις, με στόχο να σπάσει την πίεση των Χούθι στις σαουδαραβικές πετρελαϊκές εξαγωγές.<br /><br />Αυτό, όμως, είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο εμφανίζεται η παγίδα.<br />Το Ριάντ θυμάται πολύ καλά τον προηγούμενο πόλεμο<br /><br />Η Σαουδική Αραβία παρενέβη στρατιωτικά στην Υεμένη το 2015 πιστεύοντας ότι η εκστρατεία θα μπορούσε να ανατρέψει σχετικά γρήγορα την επέκταση των Χούθι.<br /><br />Δεν συνέβη.<br /><br />Ακολούθησαν χρόνια πολέμου, τεράστιο ανθρωπιστικό κόστος και διεθνής κριτική, χωρίς οι Χούθι να ηττηθούν.<br /><br />Αντίθετα, σήμερα διαθέτουν πολύ πιο εξελιγμένες δυνατότητες σε πυραύλους, drones και επιθέσεις εναντίον πλοίων.<br /><br />Η εκεχειρία του 2022 είχε ουσιαστικά επιτρέψει στον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν να απομακρυνθεί από έναν πόλεμο που είχε εξελιχθεί σε στρατηγικό βάρος.<br /><br />Τώρα το Ριάντ κινδυνεύει να επιστρέψει στο ίδιο πεδίο μάχης. </div><div><br />Η Σαουδική Αραβία χτίζει νέα συμμαχία<br /><br />Το βασίλειο προσπαθεί αυτή τη φορά να μη δράσει μόνο του.<br /><br />Έχει κινηθεί για τη δημιουργία πολυεθνικής θαλάσσιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ερυθρά Θάλασσα, με συμμετοχή 14 άλλων χωρών, με στόχο την προστασία της ναυσιπλοΐας από τις απειλές γύρω από το Bab al-Mandeb.<br /><br />Παράλληλα, το Ριάντ υπέγραψε αμυντικό σύμφωνο με Τουρκία και Πακιστάν, σύμφωνα με το οποίο επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα είναι τι σημαίνει αυτό επιχειρησιακά.<br /><br />Δεν έχει αποσαφηνιστεί εάν —και υπό ποιες συνθήκες— η Άγκυρα ή το Ισλαμαμπάντ θα συμμετείχαν σε μια σαουδαραβική στρατιωτική απάντηση εναντίον των Χούθι.<br />Οι Χούθι δεν έχουν ακόμη κλείσει το Bab al-Mandeb<br /><br />Υπάρχει όμως μια σημαντική διάκριση.<br /><br />Ο «αποκλεισμός» που έχουν ανακοινώσει οι Χούθι δεν ισοδυναμεί με πλήρες κλείσιμο του Bab al-Mandeb.<br /><br />Παρά τις επιθέσεις, 254 πλοία πέρασαν από το στενό μόνο την εβδομάδα 10–16 Αυγούστου.<br /><br />Άρα οι Χούθι δεν έχουν επιτύχει έναν απόλυτο ναυτικό αποκλεισμό.<br /><br />Έχουν όμως πετύχει κάτι που μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου χρήσιμο στρατηγικά:<br /><br />έχουν αυξήσει τον κίνδυνο.<br /><br />Και στη ναυτιλία, ο κίνδυνος μεταφράζεται σε υψηλότερα ασφάλιστρα, αλλαγές διαδρομών, μεγαλύτερο κόστος και αβεβαιότητα για τις ενεργειακές αγορές. </div><div><br />Γιατί το Ιράν μπορεί να κερδίσει ό,τι κι αν αποφασίσει το Ριάντ<br /><br />Εδώ βρίσκεται η ουσία της παγίδας.<br /><br />Εάν η Σαουδική Αραβία δεν απαντήσει δυναμικά, οι Χούθι μπορούν να συνεχίσουν να πιέζουν τη ναυτιλία και τις ενεργειακές υποδομές της.<br /><br />Εάν απαντήσει με περιορισμένα πλήγματα, υπάρχει κίνδυνος αυτά να μην είναι αρκετά για να καταστρέψουν ένα αποκεντρωμένο οπλοστάσιο πυραύλων και drones.<br /><br />Και εάν επιστρέψει σε μεγάλο πόλεμο στην Υεμένη, το Ριάντ μπορεί να ξαναμπεί σε μια μακρά σύγκρουση που προσπάθησε επί χρόνια να εγκαταλείψει.<br /><br />Σε κάθε σενάριο, η Τεχεράνη αποκτά πλεονεκτήματα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αναγκάζεται να ξοδεύει περισσότερους στρατιωτικούς πόρους, η περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια αποσταθεροποιείται και η προσοχή της Ουάσιγκτον διασπάται σε περισσότερα μέτωπα.<br />Το ενεργειακό «τανάλι»<br /><br />Το επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα δεν εξελίσσεται απομονωμένα.<br />Συμβαίνει ενώ το Στενό του Ορμούζ παραμένει σοβαρά περιορισμένο.<br /><br />Το Ιράν μπορεί επομένως να ασκεί άμεση πίεση στην ανατολική ενεργειακή πύλη του Κόλπου, ενώ οι Χούθι δημιουργούν πίεση στη δυτική.<br /><br />Για μια οικονομία που παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο, αυτή είναι η γεωοικονομική απειλή που το Ριάντ δεν μπορεί να αγνοήσει.<br />Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα απαντήσει η Σαουδική Αραβία<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια απάντηση μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα.<br /><br />Μια νέα εισβολή στην Υεμένη θα μπορούσε να οδηγήσει σε στρατιωτικές επιτυχίες χωρίς να εξαφανίσει την πυραυλική απειλή.<br /><br />Η αδράνεια, από την άλλη, θα μπορούσε να εδραιώσει την αντίληψη ότι οι Χούθι μπορούν να επιβάλλουν κόστος στη μεγαλύτερη οικονομία του Κόλπου χωρίς αποφασιστική απάντηση.<br /><br />Η πιο πιθανή στρατηγική του Ριάντ φαίνεται επομένως να είναι ένας συνδυασμός: ενίσχυση της αεράμυνας, θαλάσσιος συνασπισμός, περιορισμένα πλήγματα, ενδυνάμωση των κυβερνητικών δυνάμεων της Υεμένης και ταυτόχρονη διατήρηση διπλωματικών διαύλων.<br /><br />Αλλά αυτή ακριβώς είναι η δύναμη της στρατηγικής των Χούθι.<br /><br />Δεν χρειάζεται να καταλάβουν το Ριάντ.<br /><br />Δεν χρειάζεται καν να κλείσουν πλήρως το Bab al-Mandeb.<br /><br />Αρκεί να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν μόνιμα ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και περισσότερο αβέβαιη την εξαγωγή σαουδαραβικού πετρελαίου.<br /><br />Και όσο το Ορμούζ παραμένει προβληματικό, κάθε πύραυλος προς τη Μόκα και κάθε drone προς το Jazan αποκτά πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία.<br /><br />Αυτή είναι η πραγματική παγίδα του Ιράν: όποια επιλογή κι αν κάνει το Ριάντ, κάποιος λογαριασμός καταλήγει στη Σαουδική Αραβία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η παγίδα του Ιράν για το Ριάντ: Οι Χούθι «στραγγαλίζουν» τη Σαουδική Αραβία στην Ερυθρά Θάλασσα.

Βασιλης Διαμαντακος Επιθέσεις σε Aramco και Μόκα, απειλές στο Bab al-Mandeb και το δύσκολο δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: πόλεμος ξανά στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

<img height="97" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-3-768x512.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακα και ηλεκτροκίνηση – και έγινε απρόσμενος «ρυθμιστής» των διεθνών τιμών<br /><br />Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της ενεργειακής κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος με το Ιράν δεν βρίσκεται στα Στενά του Ορμούζ αλλά χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα: στην Κίνα.<br /><br />Η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο κατάφερε να περιορίσει δραστικά τις αγορές αργού χωρίς να προκαλέσει αντίστοιχη ενεργειακή ασφυξία στην οικονομία της. Και αυτή η κινεζική «εξαφάνιση» εκατομμυρίων βαρελιών ημερήσιας ζήτησης από τη διεθνή αγορά αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που εμπόδισαν τις τιμές του πετρελαίου να εκτοξευθούν ακόμη περισσότερο.<br /><br />Το εντυπωσιακότερο στοιχείο που παρουσιάζει η Wall Street Journal είναι η κλίμακα της προσαρμογής: από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 2026, οι κινεζικές εισαγωγές αργού μειώθηκαν κατά περίπου 5,8 εκατ. βαρέλια ημερησίως ή 48,9%. Το 2025 η Κίνα αγόραζε περίπου 11 εκατ. βαρέλια ημερησίως, σχεδόν τα μισά από προμηθευτές της Μέσης Ανατολής. <div><br />Τα νούμερα πίσω από το κινεζικό «θαύμα»-48,9% οι εισαγωγές αργού Φεβρουάριο–Ιούνιο<br />-5,8 εκατ. βαρέλια/ημέρα η μείωση των εισαγωγών<br />1–1,4 δισ. βαρέλια τα εκτιμώμενα συνολικά κινεζικά αποθέματα<br />71 εκατ. βαρέλια αντλήθηκαν από εμπορικά και διυλιστηριακά αποθέματα από τον Μάιο<br />71,6% έπεσε η χρησιμοποίηση δυναμικότητας 49 κρατικών διυλιστηρίων τον Μάιο<br />Μόλις -1,6 εκατ. βαρέλια/ημέρα μειώθηκε η πραγματική ζήτηση πετρελαίου στο β΄ τρίμηνο<br /><br />Η απόσταση ανάμεσα στην πτώση των εισαγωγών και στη σαφώς μικρότερη πτώση της κατανάλωσης αποκαλύπτει τι πραγματικά έκανε το Πεκίνο: αντί να ανταγωνιστεί τις υπόλοιπες οικονομίες για ακριβότερα βαρέλια εν μέσω πολέμου, χρησιμοποίησε τα ενεργειακά «μαξιλάρια» που είχε δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια.</div><div><br />Το μεγάλο όπλο του Πεκίνου: Ένα «βουνό» πετρελαίου<br /><br />Η Κίνα είχε προετοιμαστεί πριν ξεσπάσει η κρίση.<br /><br />Το 2025 εκμεταλλεύτηκε τις χαμηλότερες τιμές ρωσικού και ιρανικού αργού για να δημιουργήσει τεράστια αποθέματα. Η EIA έχει υπολογίσει ότι κατά τη διάρκεια του 2025 το Πεκίνο πρόσθετε περίπου 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως στα αποθέματά του.<br /><br />Το ακριβές μέγεθος παραμένει κρατικό μυστικό. Αναλυτές τοποθετούν όμως το συνολικό κινεζικό απόθεμα –στρατηγικό, εμπορικό και αποθηκευμένο στα διυλιστήρια– μεταξύ 1 και 1,4 δισ. βαρελιών.<br /><br />Από τις αρχές Μαΐου, σύμφωνα με στοιχεία της Vortexa που επικαλείται η WSJ, η Κίνα άντλησε περίπου 56 εκατ. βαρέλια από εμπορικά αποθέματα και άλλα 15 εκατ. από αποθέματα διυλιστηρίων.<br /><br />Το ακόμη σημαντικότερο είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, το βασικό στρατηγικό απόθεμα της χώρας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο.</div><div><br />Έκοψε τα διυλιστήρια αντί να κυνηγήσει ακριβό πετρέλαιο<br /><br />Το δεύτερο εργαλείο ήταν καθαρά διοικητικό.<br /><br />Μετά την έναρξη του πολέμου, το Πεκίνο περιόρισε τις εξαγωγές βενζίνης, diesel και άλλων προϊόντων ώστε να προστατεύσει την εσωτερική αγορά. Οι περιορισμοί ανάγκασαν τα διυλιστήρια να μειώσουν την επεξεργασία αργού.<br /><br />Τον Μάιο, ο μέσος βαθμός χρησιμοποίησης 49 κρατικών διυλιστηρίων υποχώρησε στο 71,6%, στο χαμηλότερο επίπεδο από την περίοδο της πανδημίας. Στο πρώτο εξάμηνο η παραγωγή διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων μειώθηκε κατά 5,6%, ενώ η παραγωγή πλαστικών προϊόντων κατά 4,9%.<br /><br />Με απλά λόγια, το Πεκίνο επέλεξε να θυσιάσει μέρος της εξαγωγικής και διυλιστικής δραστηριότητας αντί να βγει πανικόβλητο στις αγορές για να αντικαταστήσει κάθε χαμένο βαρέλι. </div><div><br />Η ηλεκτροκίνηση μετατράπηκε σε γεωπολιτικό όπλο<br /><br />Εδώ εμφανίζεται μια βαθύτερη αλλαγή.<br /><br />Η τεράστια εξάπλωση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Κίνα έχει ήδη αρχίσει να περιορίζει τη δομική εξάρτηση των μεταφορών από το πετρέλαιο. Και όταν ήρθε η κρίση του Ιράν, αυτή η αλλαγή αποδείχθηκε εργαλείο ενεργειακής ασφάλειας.<br /><br />Ακόμη και στις μετακινήσεις μεγάλων αποστάσεων υπήρχε εναλλακτική.<br /><br />Οι υψηλότερες τιμές των αεροπορικών καυσίμων επιβάρυναν τις πτήσεις και οι επιβάτες εσωτερικού μειώθηκαν κατά 8% τον Μάιο και 7% τον Ιούνιο σε ετήσια βάση. Αντίθετα, οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις άντεξαν καλύτερα, καθώς το κινεζικό σιδηροδρομικό δίκτυο είναι ηλεκτροκίνητο και τροφοδοτείται από ένα σύστημα ηλεκτροπαραγωγής που βασίζεται κυρίως σε άνθρακα και ΑΠΕ.</div><div><br />Και μετά ήρθε ο… άνθρακας<br /><br />Υπάρχει όμως και μια λιγότερο «πράσινη» πλευρά της κινεζικής στρατηγικής.<br /><br />Η Κίνα έχει επενδύσει επί χρόνια στην παραγωγή υγρών καυσίμων και χημικών προϊόντων από άνθρακα. Μόνο το 2024, η παραγωγή προϊόντων από άνθρακα αντιστοιχούσε περίπου στην επεξεργασία 300 εκατ. βαρελιών αργού – σχεδόν όσο ένας μήνας κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου εκείνης της χρονιάς.<br /><br />Στη Xinjiang, μάλιστα, η παραγωγή νάφθας και diesel από άνθρακα σχεδόν διπλασιάστηκε το 2025. Η συγκεκριμένη βιομηχανική επιλογή, αμφιλεγόμενη από κλιματική άποψη, μετατράπηκε ξαφνικά σε σημαντικό ενεργειακό «μαξιλάρι» όταν η κρίση του Ορμούζ χτύπησε την αγορά αργού.</div><div><br />Ο Ορμούζ αποκάλυψε τη νέα δύναμη της Κίνας<br /><br />Η σημασία αυτής της στρατηγικής ξεπερνά κατά πολύ τα κινεζικά σύνορα.<br /><br />Πριν από τον πόλεμο, περίπου 20,9 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως περνούσαν από τα Στενά του Ορμούζ, ποσότητα αντίστοιχη περίπου με το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαϊκών υγρών. Το 89% του αργού και condensate που διερχόταν από το πέρασμα κατευθυνόταν προς την Ασία.<br /><br />Η Κίνα ήταν επομένως ένας από τους πλέον εκτεθειμένους παίκτες σε ένα σοκ στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Κι όμως, αντί η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου του κόσμου να ενισχύσει τον ανταγωνισμό για τα λιγοστά διαθέσιμα φορτία, έκανε το αντίθετο: αποσύρθηκε προσωρινά από την αγορά.<br /><br />Αυτό περιόρισε την παγκόσμια ζήτηση ακριβώς τη στιγμή που περιοριζόταν η προσφορά.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο γεωοικονομικό συμπέρασμα της κρίσης. </div><div><br />Η Κίνα έγινε άθελά της «κεντρική τράπεζα» του πετρελαίου<br /><br />Η ενεργειακή πολιτική του Πεκίνου λειτούργησε σχεδόν όπως λειτουργεί μια κεντρική τράπεζα σε μια χρηματοπιστωτική κρίση: απορρόφησε το σοκ αντί να το μεταδώσει στην αγορά.<br /><br />Η Κίνα είχε αγοράσει όταν το πετρέλαιο ήταν φθηνότερο, είχε γεμίσει τις δεξαμενές της και, όταν οι γεωπολιτικές συνθήκες επιδεινώθηκαν, περιόρισε τις αγορές της.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκατομμύρια βαρέλια ημερήσιας δυνητικής ζήτησης εξαφανίστηκαν από τη spot αγορά.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά την τεράστια αναστάτωση στον Περσικό Κόλπο, οι τιμές δεν παρέμειναν μόνιμα στα ακραία επίπεδα που πολλοί φοβούνταν. Ακόμη και στα μέσα Αυγούστου, όταν οι εξαγωγές αργού από τις χώρες του Κόλπου είχαν πέσει περίπου στα 9,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως από περίπου 18 εκατ. πριν από τον πόλεμο, η διεθνής αγορά συνέχιζε να εμφανίζει αξιοσημείωτη αντοχή.<br />Το επόμενο ρίσκο: Τι θα συμβεί όταν η Κίνα ξαναρχίσει να αγοράζει;<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η άλλη όψη της ιστορίας.<br /><br />Η στρατηγική των αποθεμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον.<br /><br />Η Kpler ήδη βλέπει τα κινεζικά διυλιστήρια να αυξάνουν σταδιακά τη δραστηριότητά τους και προβλέπει άνοδο των εισαγωγών αργού από 12,64 εκατ. βαρέλια ημερησίως τον Ιούλιο σε 12,92 εκατ. τον Αύγουστο, 13,29 εκατ. τον Σεπτέμβριο και 13,54 εκατ. τον Οκτώβριο.<br /><br />Αν αυτή η επιστροφή συμπέσει με συνεχιζόμενους περιορισμούς στον Ορμούζ και προβλήματα στις εξαγωγές του Κόλπου, τότε ο παράγοντας που μέχρι σήμερα συγκρατούσε την αγορά μπορεί να λειτουργήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα για το πετρέλαιο δεν είναι πλέον μόνο τι θα κάνει το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ. Είναι πότε η Κίνα θα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να ξαναγεμίσει τις δεξαμενές της.<br /><br />Και όταν ο μεγαλύτερος αγοραστής αργού στον κόσμο επιστρέψει μαζικά στην αγορά, η επόμενη πετρελαϊκή αναταραχή μπορεί να ξεκινήσει όχι από την Τεχεράνη – αλλά από το Πεκίνο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος   Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1.jpg"><img height="114" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1-1068x610.jpg" width="747" /></a><br /><div><br /></div><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b></div><div>Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να ανακόψει ευθέως την επέκταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Και αυτό είναι μια εξέλιξη που αμερικανικά think tanks είχαν αρχίσει να περιγράφουν εδώ και μήνες ως ίσως την επόμενη επικίνδυνη γραμμή αντιπαράθεσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η χθεσινή είδηση, από μόνη της, είναι αρκετά καθαρή. Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, η Τουρκία ετοιμαζόταν να εγκαταστήσει στην Abu al-Duhur ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα και στρατιωτικό προσωπικό. Η Δαμασκός προειδοποιήθηκε. Δεν αντέδρασε και ακολούθησαν τα ισραηλινά πλήγματα.<br /><br />Η Άγκυρα και η Συρία αμφισβητούν αυτή την εκδοχή. Η Ουάσιγκτον, επίσης, δεν φαίνεται να υιοθετεί πλήρως την ισραηλινή ανάγνωση. Ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος Tom Barrack μίλησε για «περιττή κλιμάκωση», ενώ το Reuters μετέδωσε ότι ο Αμερικανός αξιωματούχος προσπαθεί να ενισχύσει τον μηχανισμό αποφυγής επεισοδίων ανάμεσα σε Ισραήλ, Τουρκία και Συρία.<br /><br />Υπάρχει διάσταση απόψεων για το τι ακριβώς επρόκειτο να εγκατασταθεί στην Abu al-Duhur. Αλλά η διαφωνία αυτή δεν αλλάζει το βασικό πρόβλημα.<br /><br />Το είχε περιγράψει από τον Μάιο του 2025 το Washington Institute, σε ανάλυση του, με έναν τίτλο που σήμερα ακούγεται μάλλον λιγότερο δραματικός από τότε: <a href="https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/coming-clash-over-syria-israel-and-turkey-are-collision-course">Israel and Turkey Are on a Collision Course</a> (Ισραήλ και Τουρκία βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης.)<br /><br />Η διαπίστωσή του Αμερικανικού Think Tank ήταν απλή. Μετά την πτώση του Άσαντ, Τουρκία και Ισραήλ βρέθηκαν ενισχυμένες στη Συρία, αλλά επιδιώκουν διαφορετικά πράγματα σε αυτήν.Η Άγκυρα επιδιώκει ένα λειτουργικό, κατά το δυνατόν ενιαίοΣυριακό κράτος, με μια κυβέρνηση στη Δαμασκό πάνω στην οποία θα διαθέτει σημαντική επιρροή. Θέλει να κλείσει το κουρδικό μέτωπο στα νότια σύνορά της, να διευκολύνει την επιστροφή προσφύγων και να έχει λόγο -πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό- στην επόμενη ημέρα της χώρας.</div><div><br />Το Ισραήλ βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Θέλει πάνω απ’ όλα να είναι βέβαιο ότι από το Συριακό έδαφος δεν θα δημιουργηθεί μια νέα στρατιωτική απειλή. Και αυτό σημαίνει ότι επιδιώκει να διατηρήσει κάτι που απέκτησε τα προηγούμενα χρόνια: μεγάλη ελευθερία στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στη Συρία.</div><div><br />Τι ανησυχεί το Ισραήλ<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πραγματική σημασία των πληροφοριών για τουρκικά ραντάρ και αντιαεροπορικά.<br /><br />Το πρόβλημα για το Ισραήλ δεν είναι μερικές εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες σε μία Συριακή βάση. Είναι η πιθανότητα δημιουργίας ενός τουρκικού δικτύου αεράμυνας που θα αρχίσει να αλλάζει τους όρους με τους οποίους επιχειρεί η ισραηλινή αεροπορία.<br /><br />Ένα τουρκικό ραντάρ δεν χρειάζεται να καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος για να αλλάξει την ισορροπία. Αρκεί να το βλέπει το Ισραήλ και να υποχρεώνεται να συνυπολογίζει την Τουρκία πριν από κάθε επιχείρηση. Αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση Νετανιάχου δείχνει ότι δεν θέλει να αποδεχθεί.<br /><br />Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.<br /><br />Το Center for Strategic and International Studies (CSIS) έχει επισημάνει ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον τη Συρία μόνο ως πρόβλημα ασφαλείας. Τη βλέπει ως χώρο μακροχρόνιας πολιτικής και οικονομικής επιρροής. Η ανοικοδόμηση, οι εμπορικές σχέσεις και η στρατιωτική συνεργασία με τη Δαμασκό εντάσσονται στην ίδια στρατηγική.<br /><br />Και το Middle East Institute, είχε σταθεί ακριβώς στο ζήτημα των βάσεων και της αεράμυνας. Η Τουρκία, έγραφε, είχε ήδη εξετάσει την ανάπτυξη βάσεων και radar στη Συρία, προκαλώντας ισραηλινές αντιδράσεις επειδή μια τέτοια παρουσία θα περιόριζε την επιχειρησιακή ελευθερία του Ισραήλ.<br /><br />Υπάρχει μάλιστα ένα παράδοξο που επισημαίνουν οι αμερικανικές αναλύσεις. Όσο περισσότερο το Ισραήλ βομβαρδίζει συριακές υποδομές για να περιορίσει την τουρκική επιρροή, τόσο περισσότερο μπορεί να ενισχύει την ανάγκη της Δαμασκού να στηριχθεί στην Τουρκία.</div><div><br />Η Συρία “μήλον της Έριδος”<br /><br />Κάπως έτσι η Συρία κινδυνεύει να γίνει το νέο πεδίο ενός ανταγωνισμού που μέχρι πρόσφατα παρέμενε ελεγχόμενος.<br /><br />Το εντυπωσιακό είναι ότι Ισραήλ και Τουρκία είχαν έναν κοινό αντίπαλο εκεί: το Ιράν. Η αποδυνάμωση της Τεχεράνης και της Hezbollah και η πτώση του Άσαντ περιόρισαν δραστικά την ιρανική παρουσία.<br /><br />Μόνο που το κενό που δημιουργήθηκε δεν έμεινε κενό: Η Τουρκία επιχειρεί να το καλύψει αποκτώντας στρατηγικό βάθος στη Συρία. Το Ισραήλ προσπαθεί να εμποδίσει οποιαδήποτε περιφερειακή δύναμη να αποκτήσει εκεί στρατιωτικές δυνατότητες που θα περιορίζουν τη δική του ισχύ.<br /><br />Γι’ αυτό και η χθεσινή Ισραηλινή επίθεση στο Abu al-Duhur έχει ιδιαίτερη σημασία πέρα από έναν βομβαρδισμένο διάδρομο προσγείωσης.<br /><br />Το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον ένα μέρος της Συρίας ως προέκταση της δικής του ζώνης ασφαλείας. Η Τουρκία βλέπει την ίδια χώρα ως βασικό χώρο της δικής της περιφερειακής επιρροής.<br /><br />Και οι δύο αυτές αντιλήψεις χωρούν στον ίδιο χάρτη. Δύσκολα, όμως, χωρούν για πολύ στην ίδια Συρία…</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

Θοδωρής Καλούδης Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέο ισραηλινό χτύπημα στη Συρία. «Απάντηση» και στον Τομ Μπάρακ.

<img height="93" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/barrack-1-630x400.jpg" width="748" /><br /><br />Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέα επίθεση στη Συρία το Σάββατο 22/08, ενώ παράλληλα άσκησε δριμεία κριτική στον Αμερικανό απεσταλμένο, Τομ Μπάρακ.<br /><br />Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του Μπάρακ, με τις οποίες αποδοκίμαζε προηγούμενο ισραηλινό πλήγμα σε αεροπορική βάση στα βορειοδυτικά της χώρας, μια εγκατάσταση που το Ισραήλ κατηγορεί την Τουρκία ότι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει.<br /><br />Ο Αμερικανός απεσταλμένος για τη Συρία είχε καταδικάσει την Τρίτη 18/08/26 την ισραηλινή επίθεση στην παροπλισμένη στρατιωτική βάση, χαρακτηρίζοντάς την ως «αχρείαστη κλιμάκωση που δεν προάγει την περιφερειακή σταθερότητα».<br /><br />Την Παρασκευή 21/08, σε συνέντευξή του στον ινφλουένσερ Μάριο Ναουφάλ, ο Μπάρακ δήλωσε πως η επίθεση ενδέχεται να είχε στόχο την πρόκληση σύγκρουσης με την Τουρκία.<br /><br />Η δήλωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Ισραηλινού Υπουργού Άμυνας, Ίσραελ Κατζ, ο οποίος το Σάββατο χαρακτήρισε τα σχόλια «γεμάτα ανακρίβειες».<br /><br />Από την ανατροπή του καθεστώτος Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες επιθέσεις εντός του συριακού εδάφους.<br /><br />Επιπλέον, έχει αναπτύξει στρατεύματα στην επιτηρούμενη από τον ΟΗΕ νεκρή ζώνη, η οποία επί δεκαετίες χώριζε τις ισραηλινές από τις συριακές δυνάμεις στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Ο Ίσραελ Κατζ ανέφερε στο «X» (πρώην Twitter) το Σάββατο 22/08 ότι το Ισραήλ είχε διαβιβάσει «πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών στα εξουσιοδοτημένα μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών» πριν από το χτύπημα της Τρίτης 18/08.<br /><br />Πρόσθεσε ότι τα σχόλια του Μπάρακ ήταν «γεμάτα ανακρίβειες και θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με τη στάση του ίδιου του Αμερικανού Προέδρου (Ντόναλντ) Τραμπ σχετικά με τα Υψίπεδα του Γκολάν», με αφορμή τον χαρακτηρισμό της περιοχής ως «κατεχόμενης» από τον Μπάρακ.<br /><br />Το Ισραήλ κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των Υψιπέδων του Γκολάν από τη Συρία κατά τον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο του 1967 και αργότερα προσάρτησε τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό του.<br /><br />Η κίνηση αυτή έχει αναγνωριστεί μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και, αυτόν τον μήνα, από την Κολομβία.<div><br />«Κατάφωρη παραβίαση»<br /><br />Σχολιάζοντας την επίθεση της Τρίτης 18/08, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποστήριξε ότι η Τουρκία -σύμμαχος της νέας κυβέρνησης της Δαμασκού- επιδίωκε να εγκαθιδρύσει στρατιωτική παρουσία στην εν λόγω αεροπορική βάση.<br /><br />Η Άγκυρα, ωστόσο, αρνείται ότι έχει πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε επίσκεψη στην τοποθεσία.<br /><br />Μετά το περιστατικό, Νετανιάχου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντάλλαξαν πυρά.<br /><br />Η Άγκυρα ανακοίνωσε ότι επιδιώκει την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» από την Interpol κατά του Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για «γενοκτονία» σε σχέση με την αναχαίτιση στολίσκου βοήθειας προς τη Γάζα.<br /><br />Το γραφείο του Νετανιάχου χαρακτήρισε τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα», ενώ το γραφείο του Τούρκου Προέδρου απάντησε κάνοντας λόγο για «εξωφρενικά παραληρήματα» και κατηγόρησε την ισραηλινή κυβέρνηση ότι «προσπαθεί να αποφύγει τη λογοδοσία».<br /><br />Την ίδια μέρα (Σάββατο 22/08), η συριακή κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι ένας άνδρας τραυματίστηκε όταν «drone της ισραηλινής κατοχής» στόχευσε όχημα στο χωριό Μπέιτ Τζιν.<br /><br />Το χωριό βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δαμασκού, κοντά στα προσαρτημένα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Το συριακό Υπουργείο Εξωτερικών κατήγγειλε την επίθεση ως «κατάφωρη παραβίαση» της εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Ο ισραηλινός στρατός επιβεβαίωσε το χτύπημα, δηλώνοντας ότι οι δυνάμεις του «άνοιξαν πυρ στη νότια Συρία εναντίον τρομοκράτη που προωθούσε τρομοκρατικές επιθέσεις και βρίσκονταν στα τελικά στάδια προετοιμασίας», χωρίς ωστόσο να κατονομάσει τον στόχο.<br /><br />Το Ισραήλ πραγματοποιεί συνεχείς εισβολές στο συριακό έδαφος και έχει δεσμευτεί να διατηρήσει στρατεύματα σε μια λεγόμενη «ζώνη ασφαλείας» στη νότια Συρία, επιδιώκοντας παράλληλα τη δημιουργία μιας ευρύτερης αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης.<br /><br />Αυτή την εβδομάδα, ο αρχηγός του ισραηλινού στρατού, Αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, απευθυνόμενος στα στρατεύματα στη νότια Συρία, ξεκαθάρισε:<br /><br />«Παρακολουθούμε τις αλλαγές στο συριακό μέτωπο. Δεν θα επιτρέψουμε σε εχθρικές δυνάμεις να εδραιωθούν στα σύνορά μας».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέο ισραηλινό χτύπημα στη Συρία. «Απάντηση» και στον Τομ Μπάρακ.

Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέα επίθεση στη Συρία το Σάββατο 22/08, ενώ παράλληλα άσκησε δριμεία κριτική στον Αμερικανό απεσταλμένο, Τομ Μπάρακ. Αφο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το γεωπολιτικό σκάκι Τουρκίας - Ισραήλ: Ο μεγάλος κίνδυνος στραβοπατήματος στη Συρία και ο ρόλος του Τραμπ.

<img height="112" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-08-22/xrwma-tripli-erdogan-trump-netanyahu.jpg" width="743" /><br /><br />Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περιφερειακή δύναμη ενώ το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να ρισκάρει τα πάντα προκειμένου να μην βρεθεί «περικυκλωμένο» από εχθρικές χώρες.<div><br /><div>Η πρόβλεψη ότι ο μεγάλος περιφερειακός ανταγωνισμός που θα προέκυπτε μετά τον πόλεμο στη Γάζα και τις ανατροπές που επέφερε, καθώς και ο πόλεμος στο Ιράν με τη συνολική αναδιάταξη των ισορροπιών που προκαλεί, θα αφορούσε την Τουρκία και το Ισραήλ επιβεβαιώνεται πλέον μετά τις τελευταίες εξελίξεις.<br /><br />Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη γεωστρατηγική θέση της, τις ισχυρές αμυντικές δυνατότητές της, τη διπλωματία του «επιτήδειου ουδέτερου» σε όλες τις μεγάλες κρίσεις και έχοντας πλέον και την εύνοια του Προέδρου Τραμπ, θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Τ. Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.<br /><br />Το μεγαλύτερο εμπόδιο αυτής της προσπάθειας είναι η άλλη ισχυρότερη χώρα της περιοχής, το Ισραήλ, το οποίο έχει εμπλακεί βεβαίως σε ένα αδιέξοδο μέτωπο με τους Παλαιστίνιους και έχοντας πλέον ένα πολύ ισχυρό μέτωπο απέναντί του, είναι αποφασισμένο να ρισκάρει τα πάντα προκειμένου να μην βρεθεί «περικυκλωμένο» από εχθρικές χώρες που έχουν τη στήριξη περιφερειακών δυνάμεων όπως η Τουρκία. </div>Ο Τ. Ερντογάν με τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ έχει βρει έναν ισχυρό ρόλο που δεν απευθύνεται πλέον μόνο στις μουσουλμανικές αραβικές χώρες, αλλά και στη δυτική κοινή γνώμη που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη για τα ζητήματα της Γάζας, αλλά και στην επιθετικότητα του Ισραήλ, όπως εκδηλώνεται στον πολυμέτωπο αγώνα του Τελ Αβίβ εναντίον των εξτρεμιστικών παλαιστινιακών οργανώσεων και ομάδων. Το παλαιστινιακό και η Γάζα εργαλειοποιήθηκαν από τον Τούρκο Πρόεδρο προκειμένου να εξυπηρετηθεί το αφήγημα της Τουρκίας ως προστάτη των Παλαιστινίων και της ηγετικής θέσης της χώρας στον μουσουλμανικό κόσμο.<a href="https://www.protothema.gr/greece/article/1868153/to-geopolitiko-skaki-tourkias-israil-o-megalos-kindunos-stravopatimatos-sti/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Το γεωπολιτικό σκάκι Τουρκίας - Ισραήλ: Ο μεγάλος κίνδυνος στραβοπατήματος στη Συρία και ο ρόλος του Τραμπ.

Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περι...

Διαβάστε την συνέχεια

To Ισραήλ πρέπει να σταματήσει την Τουρκία με κάθε τρόπο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQCKSyVB4aPuh_IGLqIGr6qqL17HXLdtPGmjf1m1LL-rDwbzFcWmMQlh3g&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="404" data-original-width="700" height="115" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQCKSyVB4aPuh_IGLqIGr6qqL17HXLdtPGmjf1m1LL-rDwbzFcWmMQlh3g&s=10" width="750" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατήσουν περαιτέρω τα βόρεια και θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ.</span></h3>Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατήσουν περαιτέρω τα βόρεια και θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ. Το Ισραήλ θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπο με τουρκικά τανκς στα Υψίπεδα του Γκολάν και τουρκικές φρεγάτες στα ανοικτά των ακτών της Καισάρειας, γράφει ο DAVID M. WEINBERG(*) στην <a href="https://www.jpost.com/opinion/article-906105">Jerusalem Post</a>.<div><br />Αυτή είναι η προειδοποίηση που άκουσα αυτή την εβδομάδα από έναν πολύ ανώτερο αξιωματούχο των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών. Η προειδοποίηση απηχεί τον συναγερμό που εκφράστηκε στην έκθεση της Επιτροπής Νάγκελ για το 2025 (η οποία αξιολόγησε τον αμυντικό προϋπολογισμό και τη συγκρότηση δυνάμεων του Ισραήλ) σχετικά με την τουρκική ώθηση προς μια ισλαμιστική-τζιχαντιστική περιφερειακή τάξη με ηγεμονικές φιλοδοξίες της οθωμανικής εποχής.<br /><br />Το Ισραήλ πρέπει να είναι προετοιμασμένο, προειδοποιούσε η έκθεση της επιτροπής, για άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα και με Σύρους πληρεξουσίους και στρατούς που ευθυγραμμίζονται με την Τουρκία. «Η απειλή από τη Συρία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο από την ιρανική απειλή», ανέφερε η έκθεση.<br /><br />“Αυτή η απειλητική πραγματικότητα εξηγεί το ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα πριν από μερικές ημέρες σε αεροπορική βάση κοντά στο Ιντλίμπ στη βόρεια Συρία, όπου οι Τούρκοι προφανώς εγκαθιστούσαν ένα σύστημα ραντάρ και αεράμυνας που είχε σκοπό να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις της Ισραηλινής Αεροπορίας (IAF) στον βορρά. <a href="https://www.defence-point.gr/to-israil-prepei-na-stamatisei-tin-toyrkia-me-kathe-tropo">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ισραήλ πρέπει να σταματήσει την Τουρκία με κάθε τρόπο.

Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατή...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε εξέλιξη η μεταφορά των PATRIOT από την Κάρπαθο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2026/03/dd8281a991c3384f4460db05ecf72295_XL.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="900" height="90" src="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2026/03/dd8281a991c3384f4460db05ecf72295_XL.jpg" width="743" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, σε εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες ώρες η μεταφορά της πυροβολαρχίας του συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας Patriot από την Κάρπαθο. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι η μεταφορά του συστήματος γίνεται με τον ίδιο τρόπο που μεταφέρθηκε το σύστημα στη νήσο.<br /><br />Αρματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού αφίχθηκε στην ευρύτερη περιοχή και αργά το βράδυ, υπό την κάλυψη του σκότους προσέγγισε στον κατάλληλο χρόνο και φόρτωσε τα επιμέρους στοιχεία του συστήματος, τα οποία μεταφέρθηκαν στο σημείο με τον ίδιο τρόπο που είχαν αναπτυχθεί. Πλέον, το ερώτημα που τίθεται είναι ο προορισμός του συστήματος.<br /><br />Παρότι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για ενίσχυση της άμυνας της Σούδας -το πλέον πιθανό σενάριο- υπό το φως των νέων απειλών από την πλευρά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν να πλήξει στρατιωτικές εγκαταστάσεις που εμπλέκονται (π.χ. Σούδα, βρετανική αεροπορική βάση Ακρωτηρίου στην Κύπρου) στην υποστήριξη των επιχειρήσεων των δυνάμεων των αντιπάλων τους (βλ. ΗΠΑ), στη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα διακινούνται και άλλα σενάρια.<br /><br />Σύμφωνα με αυτά, η γεωπολιτική κατάσταση αποτελεί την αφορμή που αναζητούσε η ελληνική πλευρά για να απομακρύνει το σύστημα από την Κάρπαθο, στην προσπάθεια να μειώσει τη διαφαινόμενη άνοδο της θερμοκρασίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Η ένταση αυτή, εκτιμάται ότι έχει ως αφορμή και την παρουσία του συστήματος στη νήσο, η οποία εντάσσεται στο τουρκικό αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης. Σε αυτή την περίπτωση όμως θα επρόκειτο για μία ακόμη ελληνική κατευναστική επιλογή που, όπως η εμπειρία έχει δείξει, ενίοτε επιφέρει τα αντίθετα του αναμενομένου αποτελέσματα.<br /><br />Στην πρώτη φάση της μετακίνησης των πυροβολαρχιών Patriot από τα σημεία ανάπτυξής τους εξαιτίας των αναγκών που προέκυψαν λόγω του πολέμου στο Ιράν, το DP είχε επισημάνει ότι το λεκανοπέδιο της Αττικής που φιλοξενεί σχεδόν τον μισό πληθυσμό της χώρας, καθώς επίσης κρίσιμες πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές, έμενε επί της ουσίας απροστάτευτο.<br /><br />Κατά συνέπεια, μένει να αποδειχθεί ποια είναι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης και οι εισηγήσεις του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Λόγω της ευαίσθητης φύσης του ζητήματος και για το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, διάφορες φωνές εκτιμούν ότι πιθανότερη είναι η μεταφορά του συστήματος στην Κρήτη. Εν συνεχεία, εν ευθέτω χρόνω και αναλόγως των εξελίξεων στο μέτωπο του Ιράν, θα προχωρήσει η επαναφορά του στην περιοχή της πρωτεύουσας.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε εξέλιξη η μεταφορά των PATRIOT από την Κάρπαθο.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, σε εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες ώρες η μεταφορά της πυροβολαρχίας του συστήματος αντιαεροπορικής και...

Διαβάστε την συνέχεια

To Ισραήλ βρήκε έναν δαιμόνιο τρόπο για να σαρώσει την Τουρκία χωρίς να πυροδοτήσει το άρθρο 5 ΝΑΤΟ. Η Κύπρος στο στόχαστρο.

<img src="https://st2.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/35485ac84df8e2d240cef41aa75b60a0_XL.jpg?v=3" /><br /><br /><div>Η ρήτρα συλλογικής άμυνας του Άρθρου 5 προστατεύει την τουρκική επικράτεια, αλλά δεν καλύπτει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων, όπως αυτές που σταθμεύουν στη Συρία ή στην Κύπρο...<br /><br />Η κυβέρνηση του Netanyahu αναζητά εναγωνίως τρόπους για να χτυπήσει τα αδύναμα σημεία της Τουρκίας, χωρίς όμως να «αγγίξει» συμμαχικούς στόχους, διακινδυνεύοντας, έτσι, να ξυπνήσει τη μήνιν των εταίρων της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και -όπως τονίζει η Israel Hayom στις 20 Αυγούστου - αυτό το σχέδιο περνάει αναπόφευκτα μέσα από την Κύπρο και τη Συρία.<br />Συγκεκριμένα, το Ισραήλ φέρεται να μελετά πιθανά σενάρια για το πώς θα μπορούσε να πλήξει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις χωρίς να προκαλέσει την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με δημοσιεύματα ισραηλινών μέσων ενημέρωσης.<br />Όπως αναφέρει η εφημερίδα Israel Hayom, ισραηλινοί αξιωματούχοι κατέληξαν στην εκτίμηση ότι η ρήτρα συλλογικής άμυνας του Άρθρου 5 προστατεύει την τουρκική επικράτεια, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι καλύπτει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων, όπως αυτές που σταθμεύουν στη Συρία ή στην Κύπρο.<br />Παράλληλα, σύμφωνα με τις αναφορές των i24 και Yediot Ahronoth, οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών φέρονται να έχουν στοιχεία ότι η Τουρκία προετοιμάζεται να αποστείλει οπλικά συστήματα στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων συστημάτων αεράμυνας.<br /><br />Σε επιφυλακή το Ισραήλ - Πολεμικά σχέδια και... ακροβασίες με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ<br /><br />Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο ισραηλινός πρωθυπουργός συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση του συμβουλίου ασφαλείας, με τη συμμετοχή του υπουργού Άμυνας και των επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών, προκειμένου να εξεταστεί η αυξανόμενη ένταση στις σχέσεις με την Τουρκία.<br />Η λεπτομερής εξέταση των ορίων και των δυνατοτήτων που παρέχει μια συνθήκη αμοιβαίας άμυνας δεν αποτελεί διαδικασία που γίνεται από απλή περιέργεια.<br /><br />Η προσπάθεια να προσδιοριστεί με ακρίβεια το σημείο στο οποίο σταματά η ισχύς του Άρθρου 5 δείχνει ότι το συγκεκριμένο σενάριο αντιμετωπίζεται πλέον πιο σοβαρά από ποτέ στο Τελ Αβίβ.<br />Δύο σύμμαχες χώρες των Ηνωμένων Πολιτειών, με τη μία από αυτές να αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ, φαίνεται πως σχεδιάζουν πλέον τις κινήσεις τους λαμβάνοντας υπόψη η μία την άλλη, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />«Η Κύπρος είναι ο αδύναμος κρίκος σε μία ισρηλινο-τουρκική διαμάχη...»<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος αναδεικνύεται ως τo πιο σύνθετο και περίπλοκο σημέιο τριβής των Τουρκο-ισραηλινών σχέσεων τονίζει η Israel Hayom.<br />Προδήλως, οι Ισραηλινοί, όπως προκύπτει από το δημοσίευμα, αντιλαμβάνονται το νησί ως προέκταση του ζωτικού τους χώρου<br />«Η τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού είναι παράνομη», υποσημειώνουν χαρακτηριστικά προκειμένου να νομιμοποιήσουν τυχόν ξέσπασμα χάους στο νησί.<br /><br />Επισημαίνεται, ότι τον Μάρτιο, η Τουρκία ανέπτυξε έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 και συστήματα αεράμυνας στα κατεχόμενα, όπου η Άγκυρα διατηρεί μια οιονεί κρατική οντότητα που δεν αναγνωρίζεται από κανένα άλλο κράτος.<br />«Η κατεχόμενη περιοχή βρίσκεται μέσα στον στρατηγικό χώρο που συνδέει το Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία, την Ελλάδα και την Ευρώπη», επισημαίνει η Hayom<br />Η παρουσία μαχητικής αεροπορίας, ολοκληρωμένης αεράμυνας, ραντάρ, δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου και ναυτικών μέσων μπορεί να μετατρέψει μια κατοχή σε προκεχωρημένη τουρκική στρατιωτική ισχύ απέναντι στις ισραηλινές προσβάσεις, τις ενεργειακές υποδομές και τους στρατηγικούς διαδρόμους διασύνδεσης.<br />Από την άλλη, η Συρία παρουσιάζει το «φθηνότερο» και ευκολότερο σενάριο ενός σαρωτικού -αυτήτη φορά- πλήγματος του καθεστώτος Netanyahu: άλλωστε το Ισραήλ θεωρεί ότι εκεί «ενήργησε προτού η τουρκική στρατιωτική παρουσία αποκτήσει βάθος και ωριμότητα».<br /><br />«Αναπόφευκτη η αλλαγή του status της Κύπρου μέσω πολεμικής σύρραξης»<br /><br />Όμως στην κατεχόμενη Κύπρο, αυτό το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας υπάρχει ήδη και συνεχίζει να ενισχύεται, τονίζει ο Shay Gal της Israel Hayom.<br />Ο χρόνος αυξάνει το κόστος μιας ανατροπής.<br />Δεν νομιμοποιεί την κατοχή ούτε παρέχει ασυλία στη στρατιωτική υποδομή που έχει οικοδομηθεί πάνω σε αυτήν.<br />Η «αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ολόκληρο το βόρειο τμήμα αποτελεί τη νόμιμη τελική κατάσταση», διευκρινίζουν οι Ισραληνοί προμηνύοντας αλλαγές δια των... όπλων στη μεγαλόνησο.<br />Εάν η Άγκυρα μετατρέψει τα κατεχόμενα σε επιχειρησιακό βάθος εναντίον του Ισραήλ, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Ελλάδας ή των υποδομών που τις συνδέουν, τότε η αποκατάσταση αυτή μετατρέπεται επίσης σε «απαίτηση ισραηλινής ασφάλειας», ξεκαθαρίζει το άθρο της Hayom.<br /><br />Η «Οργή του Ποσειδώνα» ξεκινά από αυτό το σημείο.</div><div><br />Πρόκειται για το ενδεχόμενο εξουδετέρωσης των στρατιωτικών λειτουργιών της κατοχής που τη μετατρέπουν σε προκεχωρημένο τουρκικό βάθος ισχύος απέναντι στο Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία ή την Ελλάδα, την παρεμπόδιση ενισχύσεων και την αποκατάσταση του status quo που η Άγκυρα επί 52 χρόνια επιχειρεί να καταστήσει μη αναστρέψιμη, ισχυρίζεται ο Gal.<br />Ένα παγιωμένο στρατιωτικό τετελεσμένο δεν αποκτά ασυλία απλώς και μόνο επειδή η ανατροπή του έγινε δαπανηρή.<br />Η Άγκυρα δεν θα πρέπει να συγχέει 52 χρόνια αν(τ)οχής με εγγύηση μονιμότητας της παρουσίας της στην Κύπρο...<br /><br />«Θα προκύψει ζήτημα και με το τουρκολιβυκό Μνημόνιο»<br /><br />«Η ίδια τουρκική μέθοδος εμφανίζεται και στη θάλασσα, χωρίς να απαιτείται στρατιωτική φρουρά», εξηγεί το ισραηλινό έντυπο σχολιάζοντας τη στρατηγική των Τούρκων στα ύδατα.<br />Το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο θαλάσσιας οριοθέτησης του 2019 χάραξε μια γραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο, παρακάμπτοντας τη θαλάσσια επήρεια που η Ελλάδα αποδίδει στην Κρήτη.<br /><br />Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει καταλήξει ότι το συγκεκριμένο μνημόνιο παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι αυτών.<br />Η Άγκυρα, ωστόσο, συνεχίζει να επικαλείται αυτή την κατασκευή προκειμένου να αμφισβητεί ελληνικές δραστηριότητες νότια της Κρήτης.<br /><br />«Δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα... είναι ο διάδρομος μας στην Ευρώπη»<br /><br />Αυτό είναι το τετελεσμένο γεγονός μεταφρασμένο.. σε χαρτογραφία: μια γραμμή επαναλαμβάνεται μέχρι η πολιτική πραγματικότητα να σκληρύνει γύρω από αυτήν και στη συνέχεια παρουσιάζεται προς διαπραγμάτευση, σαν η επανάληψη να την είχε μετατρέψει... σε σύνορο.<br />Μια αξίωση που δεν δημιουργεί νομικές συνέπειες για τρίτα κράτη δεν μπορεί να αποκτήσει στρατηγικές συνέπειες μέσω εξαναγκασμού.<br />«Τα ύδατα γύρω από την Κρήτη και την Κύπρο αποτελούν τον στρατηγικό διάδρομο του Ισραήλ προς την Ευρώπη».<br /><br />«Έχουμε ενέργεια, καλώδια, ναυσιπλοΐα και στρατιωτική πρόσβαση μέσω Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας», υπογραμμίζει με χαρακτηριστική γεωπολιτική αυθάδεια και ως εάν να μιλάει εξ ονόματος του ισραηλινού κατεστημένου, ο Shay Gal.<br />Η Άγκυρα δεν μπορεί να χαράξει ένα θαλάσσιο δικαίωμα αρνησικυρίας πάνω σε αυτόν τον χώρο και να αναμένει ότι η διάρκεια θα μετατρέψει μια μονομερή διεκδίκηση σε συναίνεση, διευκρινίζει καταληκτικά, συσχετίζοντας για μία ακόμη φορά τις ισραηλινές βλέψεις ενάντια στην Άγκυρα με την... προστασία των ελληνικών υδάτων.<br /><br />Πυροδοτείται τουρκο-ισραηλινό χάος και στα ύδατα της Σομαλίας<br /><br />Τέλος, η Τουρκία δρα στη Σομαλία με την έγκριση του Μογκαντίσου.<br />Διατηρεί τη μεγαλύτερη υπερπόντια στρατιωτική βάση εκπαίδευσης στην πρωτεύουσα της Σομαλίας, έχει εμβαθύνει τις αμυντικές και ναυτικές σχέσεις της, ανέπτυξε μαχητικά αεροσκάφη εκεί φέτος και προωθεί ένα διαστημικό και πυραυλικό δοκιμαστικό συγκρότημα κοντά στο Warsheikh.<br />Ένα πεδίο δοκιμών βαλλιστικών πυραύλων στη Σομαλία δεν χρειάζεται να αποτελεί άμεση απειλή για το Ισραήλ.<br />Υπάρχει για να... προετοιμάσει έναν πύραυλο, ο οποίος αργότερα μπορεί να αναπτυχθεί αλλού.<br />Κατ' επέκτασιν, το Τελ Αβίβ παρακολουθεί τι επιδιώκει να μάθει η Τουρκία στο Warsheikh και όχι μόνο τι αναπτύσσει εκεί.<br />Η ανάπτυξη τεχνολογιών πρόωσης, καθοδήγησης και εμβέλειας σε αυτή την περιοχή ενισχύει δυνατότητες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε θέατρα επιχειρήσεων πολύ πέρα από το Κέρας της Αφρικής.<br />Η σομαλική συναίνεση δεσμεύει την Άγκυρα και το Μογκαντίσου, όχι το Ισραήλ.<br />Από τη στιγμή που οι δυνατότητες που αναπτύσσονται εκεί περιορίζουν την ισραηλινή πρόσβαση ή απειλούν ισραηλινό έδαφος, υποδομές ή στρατηγικά συμφέροντα, «η ανάπτυξη αυτή παύει να αποτελεί απλώς διμερές ζήτημα», κλείνει το ισραηλινό έντυπο υποδεικνύοντας ακόμη ένα πιθανό μέτωπο, όπου μπορεί να καταστεί πεδίο ανεξέλεγκτης ανάφλεξης μεταξύ των καθεστώτων του Netanyahu και του Erdogan...<br />Παρά ταύτα, το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι αν η Ελλάδα έχει να αποκομίσει κάτι ή να χάσει κάτι δια της εμπλοκής της σε αυτή την αντιπαράθεση...<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ισραήλ βρήκε έναν δαιμόνιο τρόπο για να σαρώσει την Τουρκία χωρίς να πυροδοτήσει το άρθρο 5 ΝΑΤΟ. Η Κύπρος στο στόχαστρο.

Η ρήτρα συλλογικής άμυνας του Άρθρου 5 προστατεύει την τουρκική επικράτεια, αλλά δεν καλύπτει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πρωθυπουργικό γραφείο του Ισραήλ εξέδωσε βίντεο με τα σχέδια Ερντογάν στην Συρία.

<img height="94" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB_0.jpg?itok=_vy_VFe2" width="763" /><br />Οι Τούρκοι θέλουν να επιβάλουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ξανά μετά από 110 χρόνια<br />Το γραφείο του Μ. Νετανιάχου έριξε "βόμβα" στην διεθνή κοινή γνώμη, μέσω βίντεο ειδικού συμβούλου για τα πραγματικά απειλητικά σχέδια της Τουρκίας στην Συρία, προκαλώντας ταυτόχρονα ταραχή στην Άγκυρα.<br /><p style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 20px; padding: 0px;"><br /></p><div class="adv" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; float: right; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 0; margin: 0px 0px 30px 20px; padding: 0px; text-align: center;"><div class="adv__inner" id="in_article_1" style="box-sizing: border-box; display: inline-block; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; vertical-align: top; z-index: 1;"></div></div><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2090823741882474726" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2090823741882474726&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7386247_prothypoyrgiko-grafeio-toy-israil-exedose-binteo-me-ta-shedia-erntogan&sessionId=9c51ada3185f95672f0c0500f655761bfe7df076&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 316px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 560px;" title="X Post"></iframe></div></div>Οι Τούρκοι μέσω των συριακών αεροπορικών βάσεων όπως η T-4 και η Abu Al-Duhur, θέλουν τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, της Κύπρου, ενώ θα απειλούν άμεσα την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία.<br /><br />Η παρουσία τουρκικών ραντάρ και αεράμυνας περιορίζει την ελευθερία κινήσεων της Ισραηλινής Αεροπορίας (IAF) στον συριακό εναέριο χώρο, και αυτό το Ισραήλ για τα δικά του συμφέροντα δεν θα το επιτρέψει ποτέ, φέρνοντας πολύ κοντά μια πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία.<br />Το όλο σχέδιο αφορά κομμάτι που αφορά ακόμα μεγαλύτερο τουρκικό πλάνο με σειρά στρατιωτικών βάσεων ( ναυτικών, χερσαίων και αεροπορικών):<br /><br />1.Κατεχόμενη Κύπρο (ετοιμάζουν μεγάλη αεροναυτική βάση στην Αμμόχωστο),<br /><br />2.Την ναυτική βάση στην Αλεξανδρέττα.<br /><br />3.Τις βάσεις σε Μισράτα της Λιβύης (ναυτική) και Αλ Βατίγια (αεροπορική).<br /><br />4.Την βάση Πασαλιμάν στην Αλβανία (ναυτική), σε συνδυασμό με βάσεις στα τουρκικά παράλια που θα γεμίσουν με μη επανδρωμένα συστήματα ( ναυτικά και αεροπορικά).<br /><br />5. Έλεγχο των βάσεων στην Συρία και στρατιωτικό έλεγχο στον Λίβανο.<br /><br />Ο στόχος είναι προφανής, περικύκλωση της Ελλάδος και Κύπρου, κύριων αντιπάλων της Τουρκίας, ελέγχου του Ισραήλ, και διάχυση φόβου σε Αίγυπτο και λοιπές χώρες, στα πλαίσια του νεο-Οθωμανισμού.<br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2090781303675204070" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2090781303675204070&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7386247_prothypoyrgiko-grafeio-toy-israil-exedose-binteo-me-ta-shedia-erntogan&sessionId=9c51ada3185f95672f0c0500f655761bfe7df076&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 696px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>Επίσης οι Τούρκοι υλοποιούν παράλληλα: <br /><br />Αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με στόχο τον περιορισμό της επήρειας των ελληνικών νησιών. <br /><br />Στροφή από τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας στο κυπριακό με αξιώσεις για «δύο κράτη» και αναγνώριση κυριαρχικής ισότητας, επιδιώκοντας έλεγχο της περιοχής.<br /><br />Επίσης υλοποιούν ελιγμούς και προσέγγιση ή αντιπαράθεση με δυνάμεις όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα και τις ευρύτερες ισορροπίες.<br /><br /> Η εκτίμηση αυτή αφορά μια ευρέως διαδεδομένη σχολή σκέψης στην ελληνική και κυπριακή στρατηγική κοινότητα, η οποία ερμηνεύει τη νεο-οθωμανική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ως μια συνολική προσπάθεια περιφερειακής ηγεμονίας και γεωπολιτικής περικύκλωσης μέσω ειδικά του επιθετικού δόγματος όπως η «Γαλάζια Πατρίδα».<br /><br />Όποιος δεν το κατανοεί αυτό τότε δεν καταλαβαίνει όλες τις κινήσεις του τουρκικού κράτους εδώ και αρκετά χρόνια στην περιοχή μας.<br /><br />Το αντίδοτο στις τουρκικές κινήσεις είναι το πλέγμα των συμμαχιών της Ελλάδας και της Κύπρου με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, το οποίο λειτουργεί ως ο βασικός μηχανισμός γεωπολιτικής εξισορρόπησης απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Κάθε δύναμη συνεισφέρει με διαφορετικό τρόπο, δημιουργώντας αναχώματα, αν και το περιβάλλον παραμένει ρευστό και γεμάτο προκλήσεις.<br /><br />Η Γαλλία αποτελεί τον πιο ξεκάθαρο πυλώνα άμεσης στρατιωτικής συνδρομής για την Αθήνα, ενώ η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία περιλαμβάνει τη μοναδική ρήτρα συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης από τρίτο κράτος (ακόμα και αν αυτό είναι μέλος του ΝΑΤΟ).<br /><br />Η προμήθεια των μαχητικών Rafale και των φρεγατών FDI (κλάσης Κίμων) κλειδώνει τη γαλλική υποστήριξη στην πράξη, εξασφαλίζοντας τεχνολογική υπεροχή στο Αιγαίο.<br /><br />Το Παρίσι αντιτίθεται σθεναρά στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, καθώς επιδιώκει να περιορίσει την τουρκική επιρροή στη Βόρεια Αφρική. <br /><br />Η σχέση τώρα με το Ισραήλ εδράζεται σε κοινές ανησυχίες ασφαλείας, αν και επηρεάζεται από τις ευρύτερες περιφερειακές συγκρούσεις όπως αυτή με το Ιράν.<br /><br />Η Ελλάδα διεξάγει κοινές στρατιωτικές και αεροπορικές ασκήσεις, σε συνδυασμό με τη μεταφορά ισραηλινής αμυντικής τεχνολογίας (όπως το Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο Πτήσεων στην Καλαμάτα).Ενεργειακή Ασφάλεια: Μέσω του East Mediterranean Gas Forum (EMGF), το Ισραήλ (το οποίο αναλαμβάνει την προεδρία του Forum) επιδιώκει εναλλακτικούς ενεργειακούς διαδρόμους προς την Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Τουρκία.<br /><br />Οι ΗΠΑ έχουν τα δικά του προβλήματα με το Ιράν και τον πόλεμο στην Ουκρανία, παρόλα αυτά παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Το πρόβλημα όμως αφορά την φιλοτουρκική πολιτική του Τραμπ που τα δίνει σχεδόν όλα στον Ερντογάν ( ευτυχώς υπάρχει και το Κογκρέσο), δίνοντας " αέρα" στις παράλογες απαιτήσεις του.<br /><br />Η Ελλάδα το μόνο έχει να κάνει και το πράττει με συνέπεια είναι, να εξοπλίζεται και να ισχυροποιεί την συμμαχία της με Γαλλία και Ισραήλ, και όπως το μακρινό 1912-13, έτσι και τώρα θα είναι έτοιμη για πιθανή πολεμική σύγκρουση, παρόλες τις δηλώσεις περί απίθανου ενδεχόμενου λόγω ΝΑΤΟ.<br /><br />Οι εποχές και οι καταστάσεις έχουν ήδη αλλάξει και το ΝΑΤΟ έχει καταστεί "νεκρό" σύμφωνα και με τον Μακρόν, αλλά υπάρχει μόνο για πιθανή σύγκρουση με την Ρωσία που θα σημάνει έναν παγκόσμιο πόλεμο, όπως είχε γίνει και το 1914. <div><br /></div><div> <a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το πρωθυπουργικό γραφείο του Ισραήλ εξέδωσε βίντεο με τα σχέδια Ερντογάν στην Συρία.

Οι Τούρκοι θέλουν να επιβάλουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ξανά μετά από 110 χρόνια Το γραφείο του Μ. Νετανιάχου έριξε "βόμβα" στην...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αγωνία κορυφώνεται για τη Μονή Σινά: Σε αναμονή της αυριανής απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου στο Κάιρο.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/sinaimonastery-1024x683-1.jpg?itok=kbsI6KXG" width="738" /><br /><br />Κρίσιμη η 23η Αυγούστου για τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, καθώς η δικαστική μάχη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς κορυφώνεται, με Αθήνα, Κάιρο και Βρυξέλλες να παρακολουθούν τις εξελίξεις γύρω από μια ιστορική κληρονομιά 1.500 ετών<br /><br />Στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας και της διπλωματίας βρίσκεται η πρωτεύουσα της Αιγύπτου, καθώς την Κυριακή 23 Αυγούστου το Αιγυπτιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο αναμένεται να εξετάσει στο τελικό στάδιο την υπόθεση που αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά. Η επικείμενη αυτή συνεδρίαση αφορά την έφεση που είχε καταθέσει η μοναστική αδελφότητα ενάντια σε προηγούμενη δικαστική απόφαση του δικαστηρίου της Ισμαηλίας, η οποία είχε θέσει σε αμφισβήτηση τόσο τα περιουσιακά στοιχεία όσο και τη νομική υπόσταση του ιστορικού αυτού θρησκευτικού ιδρύματος.<br /><br />Η συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη φέρει ιδιαίτερο βάρος όχι μόνο για τη μοναστική κοινότητα αλλά και για το πλέγμα των διμερών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, καθώς παρά τις διαρκείς επαφές και τη σταθερή επικοινωνία σε ανώτατο επίπεδο, το ζήτημα παραμένει νομικά εκκρεμές.<div><br />Το Χρονικό της Ανησυχίας και το Κομβικό Σημείο του 2025<br /><br />Η νομική διαμάχη έλαβε νέα διάσταση και προκάλεσε έντονο προβληματισμό μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης τον Μάιο του 2025. Η εξέλιξη εκείνη δημιούργησε σοβαρές ανησυχίες στην ελληνική πλευρά και στους κόλπους της μοναστικής κοινότητας, καθώς εγέρθηκαν ουσιαστικά ζητήματα σχετικά με την κυριότητα των ακινήτων και των εκτάσεων που περιβάλλουν το ιστορικό μοναστηριακό συγκρότημα.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι αιγυπτιακές αρχές σπεύδουν να απορρίψουν τις εκτιμήσεις που αναφέρουν ότι η Μονή κινδυνεύει με κλείσιμο ή κατάσχεση, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι ο θρησκευτικός χαρακτήρας, η πνευματική αποστολή και η καθημερινή λειτουργία του παλαίφατου μοναστηριού θα συνεχιστούν αδιάλειπτα. Παρ' όλα αυτά, το κρίσιμο ερώτημα που ζητά οριστική απάντηση παραμένει: ποιο θα είναι με ακρίβεια το νομικό και ιδιοκτησιακό καθεστώς των περιουσιακών στοιχείων που συνδέονται με την Ιερά Μονή;</div><div><br />Διπλωματικές Πρωτοβουλίες και το Πλαίσιο της Συμφωνίας<br /><br />Η υπόθεση έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια μιας τοπικής δικαστικής διαφοράς και έχει μετατραπεί σε κομβικό ζήτημα διπλωματικών διαβουλεύσεων μεταξύ Αθήνας και Καΐρου. Στο πλαίσιο αυτό, μετά τις εξελίξεις του 2025, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είχαν απευθείας επικοινωνία, υπογραμμίζοντας την κοινή βούληση να αξιοποιηθεί το πλαίσιο κατανόησης που είχε διαμορφωθεί κατά τις προηγούμενες διμερείς συζητήσεις.<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της ελληνορθόδοξης παρουσίας στην περιοχή, προωθώντας τον σχεδιασμό για τη δημιουργία τουλάχιστον 600 οργανικών θέσεων στα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία. Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αναφορικά με την άμεση υλοποίηση αυτών των σχεδιασμών στην πράξη και το αν θα παρουσιαστούν γραφειοκρατικά ή άλλα εμπόδια.<br /><br />Η Κατεύθυνση των Διαπραγματεύσεων και το Καθεστώς της Περιουσίας<br /><br />Με βάση τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά, η διαμορφούμενη συμφωνία αναμένεται να αναγνωρίζει την κυριότητα των χώρων στο αιγυπτιακό Δημόσιο υπό το καθεστώς αρχαιολογικών μνημείων, διασφαλίζοντας παράλληλα στην Ιερά Μονή την κατοχή και τη χρήση τους στο διηνεκές, χωρίς την καταβολή οικονομικού ανταλλάγματος.<br /><br />Ωστόσο, παραμένουν ορισμένες σημαντικές εκκρεμότητες:<br /><br />Το καθεστώς των περιμετρικών ακινήτων: Δεν έχει οριστικοποιηθεί ποια επιπλέον ακίνητα θα συμπεριληφθούν στη ρύθμιση και υπό ποιο νομικό καθεστώς.<br /><br />Η διαχείριση των κήπων της Μονής: Κομβικής σημασίας είναι το ζήτημα των κήπων που βρίσκονται εκτός των τειχών, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την τροφοδοσία και την καθημερινότητα των μοναχών. Καθώς έχουν αποσυνδεθεί από το συγκρότημα, εξετάζεται η λύση της μακροχρόνιας μίσθωσης με συμβολικό τίμημα.<br /><br />Η ρήτρα μη προσφυγής: Προβλέπεται ότι μετά την οριστική επικύρωση της συμφωνίας δεν θα υπάρχει δυνατότητα δικαστικής προσφυγής εναντίον της.<br /><br />Θεσμικές υποχρεώσεις: Για πρώτη φορά αναμένεται να περιληφθούν στο κείμενο σαφείς υποχρεώσεις του αιγυπτιακού κράτους για την προστασία της μοναστικής ζωής.<br /><br />Πλήρης τεκμηρίωση: Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, η Μονή έχει συγκροτήσει πλήρη φάκελο με τοπογραφικά σχέδια, ιστορικά τεκμήρια και αρχειακές αναφορές που θεμελιώνουν τα δικαιώματά της.<br />Η Παρέμβαση στις Βρυξέλλες και η Ευρωπαϊκή Διάσταση<br /><br />Η εκκρεμότητα γύρω από το Σινά έχει προκαλέσει την αντίδραση και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στις 19 Αυγούστου, τέσσερις ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ – οι Γιάννης Μανιάτης, Νίκος Παπανδρέου, Σάκης Αρναούτογλου και Νικόλας Φαραντούρης – κατέθεσαν κοινή γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.<br /><br />Οι ευρωβουλευτές εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τη νομική προσωπικότητα της Μονής και την άρνηση των αιγυπτιακών αρχών να αναγνωρίσουν πολιτειακά τον κανονικά εκλεγμένο Αρχιεπίσκοπο και Ηγούμενο της. Επισημαίνουν ότι η έλλειψη αυτής της αναγνώρισης εμποδίζει την αποτελεσματική δικαστική εκπροσώπηση του ιδρύματος και την προστασία της περιουσίας του, τη στιγμή μάλιστα που η ΕΕ εμβαθύνει τη στρατηγική της σχέση με την Αίγυπτο.<br /><br />Τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι:<br /><br />Εάν οι εξελίξεις σχετικά με τη Μονή Σινά συνεκτιμήθηκαν κατά την αξιολόγηση της Αιγύπτου για θέματα κράτους δικαίου και κατά τη λήψη αποφάσεων για τη συνέχιση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.<br /><br />Εάν θεωρεί ότι οι εν λόγω ενέργειες συνάδουν με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας για τη θρησκευτική ελευθερία, την πρόσβαση στη δικαιοσύνη και την προστασία των ιστορικών θρησκευτικών ιδρυμάτων.</div><div><br />Μια Ιστορική Κληρονομιά 1.500 Ετών σε Κρίσιμο Σταυροδρόμι<br /><br />Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της παγκόσμιας χριστιανικής παρακαταθήκης, με αδιάλειπτη ιστορική και πνευματική παρουσία περίπου 1.500 ετών. Για τον λόγο αυτό, η απόφαση του Αιγυπτιακού Ακυρωτικού Δικαστηρίου δεν αντιμετωπίζεται ως μια απλή κρίση για ακίνητη περιουσία, αλλά ως ένα καθοριστικό σημείο που θα διαμορφώσει το μελλοντικό καθεστώς του μνημείου και τις ισορροπίες στην περιοχή. Η 23η Αυγούστου αναμένεται πλέον με ιδιαίτερη αγωνία, καθώς η ετυμηγορία της δικαιοσύνης μπορεί να δώσει οριστική κατεύθυνση σε μια υπόθεση που παραμένει ανοιχτή για περισσότερο από έναν χρόνο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η αγωνία κορυφώνεται για τη Μονή Σινά: Σε αναμονή της αυριανής απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου στο Κάιρο.

Κρίσιμη η 23η Αυγούστου για τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, καθώς η δικαστική μάχη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς κορυφώνεται, με Αθήνα, Κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί παίρνουμε τους Patriot από την Κάρπαθο και όχι από την Σαουδική Αραβία;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheLZ-P8J-rSJ7CUfzwQfVKYRLa71i9TRoXl0BrVas572wXmZrPJwnwIWhPdKuDi_TccfQJPvO5Ym3WmOPSphlic209dCtm5_HaBrEbVG25n6bR1yXuFd4jIZOdL-UP23QRfkWq7CWIU-4VCPBDSlmQQ3OUGCbMtZXyCxvH8p7XeIYrkg7wd21NceaUqEJW/s483/1787306822e2b5.jpg"><img border="0" height="80" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheLZ-P8J-rSJ7CUfzwQfVKYRLa71i9TRoXl0BrVas572wXmZrPJwnwIWhPdKuDi_TccfQJPvO5Ym3WmOPSphlic209dCtm5_HaBrEbVG25n6bR1yXuFd4jIZOdL-UP23QRfkWq7CWIU-4VCPBDSlmQQ3OUGCbMtZXyCxvH8p7XeIYrkg7wd21NceaUqEJW/w740-h80/1787306822e2b5.jpg" width="740" /></a><br /><br /><div>Ήδη από τις 31 Ιουλίου επεσήμαινε αυτό που οι υπόλοιποι ανεκάλυψαν χθες. Ότι το Ιράν στοχοποιεί την Ευρώπη. Ως προς την Ελλάδα, οι κύριοι στόχοι είναι δύο: ο σταθμός υποδοχής φυσικού αερίου στην Ρεβυθούσα και η Αλεξανδρούπολις, όπου, πέρα από τις ενεργειακές εγκαταστάσεις, υπάρχει και αμερικανική στρατιωτική παρουσία.<br /><br />Χθες η ειδησεογραφία επανελάμβανε ακριβώς αυτά που είχε γράψει η «Εστία». Ότι, σε περίπτωση νέας κλιμακώσεως των επιθέσεων των ΗΠΑ, το Ιράν θα απαντήσει πλήττοντας ενεργειακές εγκαταστάσεις και στόχους αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Ευρώπη. Με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Βουλγαρία να ευρίσκονται στην πρώτη γραμμή.<br /><br />Η κατάστασις απαιτεί αναδιάταξη των αμυντικών δυνάμεων της χώρας και τούτο ήδη εξετάζεται από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Εδώ όμως τίθενται σοβαρά ερωτήματα, διότι οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι, υπό το πρίσμα των εξελίξεων, μελετάται η μεταφορά της πυροβολαρχίας πυραύλων αεραμύνης Patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη. Υπάρχει λόγος όμως να γίνει αυτή η μετακίνησις; Κατά την γνώμη μας, το ορθόν θα ήτο, αν η Κρήτη χρειάζεται αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική προστασία, να επαναπατρισθεί αμέσως η πυροβολαρχία μας από την Σαουδική Αραβία και να εγκατασταθεί αυτή στην Μεγαλόνησο. Δεν είναι νοητόν να διαθέτουμε σημαντικά οπλικά συστήματα για την προστασία τρίτης χώρας, όταν αντιμετωπίζεται κίνδυνος επί ελληνικού εδάφους.<br /><br />Οι πληροφορίες περί πληγμάτων από το Ιράν ανεφέρθησαν σε δημοσίευμα των «Financial Times», συμφώνως προς το οποίο οι πιθανές επιλογές της Τεχεράνης, σε περίπτωση περαιτέρω αμερικανικής στρατιωτικής κλιμακώσεως, περιλαμβάνουν και στόχους που συνδέονται με την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Κύπρο.<br /><br />Το ΝΑΤΟ διεμήνυσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση και ότι παραμένει έτοιμο να προστατεύσει όλα τα κράτη-μέλη του έναντι οιασδήποτε απειλής. Εν πάση περιπτώσει, η κάθε χώρα έχει την πρωταρχική ευθύνη να προστατευθεί. Και για την Ελλάδα η πρώτη απαίτησις είναι ο επαναπατρισμός κρισίμων συστημάτων που έχουν αναπτυχθεί για την προστασία οιουδήποτε τρίτου. Φυσικά, δεν συζητείται θέμα αποσύρσεως των πλοίων και αεροπλάνων μας που προστατεύουν την Κύπρο. Αυτά πρέπει να μείνουν ως έχουν.<br /><br />Οι πύραυλοι στην Σαουδική Αραβία όμως είναι άλλο ζήτημα. Και το θέτουμε, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η Σαουδική Αραβία προσφάτως συνυπέγραψε σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία και το Πακιστάν. Η κατακλείς είναι ότι τους Patriot τους χρειαζόμαστε για την άμυνα του εθνικού εδάφους.<br /><br />Η πολιτική διάστασις του ζητήματος είναι ότι η μεταστάθμευσις της πυροβολαρχίας Patriot στην Κάρπαθο είχε ενοχλήσει ιδαιτέρως την Τουρκία, η οποία υποστηρίζει ότι τα Δωδεκάνησα είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Σε περίπτωση λοιπόν που οι πύραυλοι αποσυρθούν, τούτο θα φαίνεται ως έμμεσος παραδοχή των ισχυρισμών της Αγκύρας για το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Και τούτο συνιστά διπλωματική ήττα για την Ελλάδα. Επιβάλλεται λοιπόν να αποφευχθεί. Επιπροσθέτως, η απόσυρσις των πυραύλων λίγες ημέρες μετά την σύναψη της συμφωνίας (κατ’ ουσίαν συμμαχίας) της Τουρκίας με την Σαουδική Αραβία μπορεί να φανεί και ως αποτέλεσμα αυτής. Και τούτο θα ήταν μια ήττα γοήτρου για την Ελλάδα.<br /><br />Αντιπαρερχόμεθα τα όσα σχολιάζονται ως προς την τακτική αναγκαιότητα αναδιατάξεως των δυνάμεων, καθώς ως επί το πλείστον προέρχονται από πρόσωπα που θεωρητική μόνον γνώση της καταστάσεως έχουν. Θα σημειώσουμε μόνον ότι η πυροβολαρχία μετεκινήθη στην Κάρπαθο όταν για πρώτη φορά ετέθη ζήτημα απειλής από ιρανικούς πυραύλους. Και τώρα περί της ιδίας απειλής πρόκειται. Ποιος ο λόγος να μετεγκατασταθούν οι πύραυλοι; Και το ξαναλέμε, αν απαιτείται ενίσχυσις της αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής προστασίας της Κρήτης, επιβάλλεται ο άμεσος επαναπατρισμός των Patriot από την Σαουδική Αραβία.<br /><br />Να θυμίσουμε πάντως ότι στην Κρήτη είναι εγκατεστημένοι οι πύραυλοι S-300, που επίσης έχουν αντιαεροπορικές και αντιπυραυλικές δυνατότητες. Οι πύραυλοι αυτοί έχουν παύσει να συντηρούνται από τότε που η ελληνική Κυβέρνησις θεώρησε ότι «είναι σε πόλεμο» με την Ρωσσία, οπότε διεκόπη και η ροή ανταλλακτικών για αυτούς, όπως και για άλλα ρωσσικής προελεύσεως συστήματα που διαθέτουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας. Να γιατί οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν στρατηγική σκέψη και μακρόπνοο σχεδιασμό.<br /><br /><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div></div>

Γιατί παίρνουμε τους Patriot από την Κάρπαθο και όχι από την Σαουδική Αραβία;

Ήδη από τις 31 Ιουλίου επεσήμαινε αυτό που οι υπόλοιποι ανεκάλυψαν χθες. Ότι το Ιράν στοχοποιεί την Ευρώπη. Ως προς την Ελλάδα, οι κύριοι στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα -Τουρκία:τυφλή πορεία προς το άγνωστο.

<img height="113" src="https://omegapress.gr/images/AIGAIO.jpg" width="747" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όπως εκφράζεται μέσα από την στρατιωτική , πολιτική και διπλωματική δράση της, αποτελεί επίσημη υπερκομματική -κρατική ιδεολογία. Είναι ένα πανίσχυρο δόγμα, με επιμέρους τακτικές που εξελίσσεται στον χρόνο, προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, αλλά ο πυρήνας της παραμένει ακλόνητος. Δεν αμφισβητείται και ουδείς έχει δηλώσει ή έστω υπονοήσει ότι σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής, θα αλλάξει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας ή η απειλή πολέμου προς την Ελλάδα.<br /><br />Στην Ελλάδα, επικρατεί απόλυτη αταξία ως προς τον σχεδιασμό, τους στόχους και τα αντίβαρα , στην καταιγιστική αμφισβήτηση του στάτους κβο. Επομένως, τα δύο θαλάσσια πάρκα που ανακοινώθηκαν στις 15 Αυγούστου δεν είναι μια ευκαιριακή απόφαση, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Αν η Ελλάδα, μέσω μιας διεθνούς κινητοποίησης, αναβάθμισης της διπλωματίας και με επίδειξη αποφασιστικότητας δεν αναχαιτίσει την αναθεωρητική απληστία της Άγκυρας, είναι θέμα χρόνου , η χώρα μας να απολέσει την κυριαρχία της ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και να μετατραπεί σε νεκρή ζώνη που θα ελέγχει όμως η Άγκυρα, έχοντας περικυκλώσει δεκάδες νησιά και εκατοντάδες νησίδες. Είναι αποδεκτή αυτή η εικόνα; αν όχι ας εξηγηθεί στον ελληνικό λαό το σχέδιο αναχαίτισης της Άγκυρας.</div><div><br />Διαχρονικό σχέδιο<br /><br /> Η Τουρκία επιδιώκει την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου εδώ και δεκαετίες. Από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης το 1923, άρχισε μια συστηματική προσπάθεια αμφισβήτησής της, με σχέδιο, με κινήσεις και με μια απαρασάλευτη στρατηγική. Ταυτόχρονα, συμπληρώνει το αναθεωρητικό της πλαίσιο, απαντώντας σε σύγχρονες προκλήσεις, μέσω κινήσεων με επίκεντρο την ενέργεια, τα θαλάσσια πάρκα, την απειλή πολέμου μέχρι και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά και βραχονησίδες, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κλπ. Το σχέδιο αυτό, θεωρούν κάποιοι στην Άγκυρα θα ολοκληρωθεί όταν αλλάξει και νομικά το καθεστώς του Αιγαίου. Είτε με πολεμική κρίση, είτε μέσω διαπραγματεύσεων. <br /><br />Με απλά λόγια οι Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που προβλέπουν την ανακήρυξη των δύο θαλάσσιων πάρκων, στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, αποτελούν μια πιο σύγχρονη εκδοχή της ατζέντας της, αλλά απόλυτα εναρμονισμένης με το γενικότερο αναθεωρητικό της πλαίσιο.<br />Προς τι λοιπόν, η δήθεν έκπληξη του ελληνικού ΥΠΕΞ που επαναλαμβάνει μια τακτική δεκαετιών, δηλαδή την έκδοση μιας ανακοίνωσης που εκ προοιμίου είναι βέβαιο ότι η Άγκυρα θα πετάξει στα σκουπίδια; υπό αυτή την οπτική, αν η κυβέρνηση δεν τροποποιήσει βασικές συνιστώσες της εξωτερικής της πολιτικής, η Ελλάδα θα βρεθεί και στην πράξη να είναι μια χώρα με ακρωτηριασμένη την εθνική της κυριαρχία, βορά στις διαθέσεις της αναθεωρητικής απληστίας της Τουρκίας.<br /><br />Για παράδειγμα, εδώ και πολλές ημέρες δημοσιεύθηκαν δεκάδες άρθρα , σύμφωνα με τα οποία ο γαλλικός όμιλος Meridiam θα ζητήσει άδεια από την Τουρκία , για να αρχίσουν οι βυθομετρήσεις ώστε να προχωρήσει το έργο του ηλεκτρικού καλωδίου. Νομίζουν στην κυβέρνηση ότι θα λύσουν το πρόβλημα ή θα το επιδεινώσουν. Και εκχώρηση εξουσίας σε μια ιδιωτική εταιρεία και άδεια από την Τουρκία για ένα ζήτημα που δεν έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης η Άγκυρα, και θα περάσει έτσι;<br />Προς το παρόν, ας εκδώσει η Ελλάδα τη NAVTEX και βλέπουμε...</div><div><br />Το διεθνές δίκαιο και η Ελλάδα -η Τουρκία και η ευκαιρία της<br /><br />Το υπουργείο Εξωτερικών στην αντίδρασή του επικαλείται το διεθνές δίκαιο . Τυπικά σωστά. Αλλά στην κυβέρνηση προσποιούνται ότι με την επίκληση του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία θα αναδιπλωθεί και η διεθνής κοινότητα θα παρέμβει υπέρ της Ελλάδας. Η υπόθεση αυτή είναι πολιτικά νεκρή. Ούτε η ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ, ούτε το “φιλικό” Ισραήλ θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα γιατί όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν φροντίσει να το κουρελιάσουν. Η Άγκυρα το γνωρίζει πολύ καλά και γι αυτό ξεδιπλώνει όλη την επιθετικότητα. Θεωρεί ότι έχει την ιστορική ευκαιρία να δράσει και να αλλάξει την ροή της ιστορίας..<br /><br />Η καθήλωση της εξωτερικής πολιτικής με αποκλειστικά υπεύθυνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη επί επτά χρόνια, έχει αφυδατώσει όλους τους νευραλγικούς τομείς της χώρας, υπουργεία άμυνας και εξωτερικών, μέγαρο Μαξίμου, συμβούλους και υπουργικό συμβούλιο που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ακόμη και τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η καθήλωση και η υποταγή στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η Τουρκία , όχι μόνο δεν φοβάται, αντίθετα ενισχύει την πολιτική δημιουργίας ενός ισχυρού μουσουλμανικού άξονα που θα λειτουργεί είτε με την ανοχή, είτε σε συνεργασία, αλλά ακόμη και σε αντίθεση με την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Άλλωστε αυτή την στιγμή και προφανώς και για καιρό ακόμη, κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή, ούτε στην Ευρώπη, ούτε στην Ασία. Διορατικοί ηγέτες όπως ο Ερντογάν, βλέπουν τις ευκαιρίες και τις αξιοποιούν γιατί έχουν και διπλωματικές ικανότητες και συμμάχους για να πετύχουν τα σχέδιά τους.<br /><br />Από την άλλη πλευρά , παρατηρούμε την εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου στη Γάζα και την Δυτική Όχθη να έχει κάνει τον μεγάλο κύκλο και τώρα μοιάζει σαν ένα απολιθωμένο τέρας, που απειλεί τους πάντες και τα πάντα, αλλά τώρα δεν ξέρει τι να κάνει. Η συνέχιση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων δεν προσφέρεται για θριαμβολογίες, αλλά σίγουρα πολλοί στο Τελ Αβίβ ανησυχούν. Η Τουρκία κινείται σαν τυφώνας στην Λιβύη, προσπαθεί και στον Λίβανο, έχει υπό τον έλεγχό της την Συρία, εκμεταλλεύεται την κατοχή του 37% της Κύπρου για να δημιουργήσει ένα νέο κρατικό προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή, ελέγχει το βόρειο Ιράκ, έχει στρατηγική σχέση με τις χώρες του νότιου Καυκάσου και στέκεται με πυγμή απέναντι στον Τραμπ και με αυτοπεποίθηση έναντι της ΕΕ. Το αντίπαλο δέος του Ισραήλ είναι πλέον η Τουρκία και μετά το Ιράν. Που είναι η Ελλάδα σε αυτόν τον χάρτη;...<br /><br />Τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;<br /><br />Είναι λάθος να αρκεστεί η Ελλάδα στην καταγγελία της Τουρκίας , που και αυτή έχει ατονήσει από το 2019. Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία στην ΕΕ, να απαιτήσει κυρώσεις, αλλά το βασικό είναι πως θα σχεδιάσει την συνολική πολιτική αντιπαράθεση με την Άγκυρα, πριν αυτή εξελιχθεί σε στρατιωτική.<br /><br />Κατά συνέπεια, το μείζον πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι πρέπει να απαντήσει και να αμφισβητήσει έμπρακτα την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας και μετά τις επιμέρους κινήσεις της. Και αυτό μπορεί να το πετύχει, ξεκινώντας από την ΕΕ. Η Αθήνα πρέπει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα πίεσης , ώστε να αποσπάσει ισχυρές διπλωματικές δεσμεύσεις , ότι η ΕΕ δεν αναγνωρίζει τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας και πατώντας πάνω σε αυτό να εξετάσει μια συνολική κοινοτικοποίηση των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.<br /><br />Η χειραγώγηση της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Ρωσίας δημιουργεί προβλήματα στην Ελλάδα, αλλά όσο η Αθήνα σιωπά, τόσο περισσότερο θα αδιαφορεί η Άγκυρα για το τι θα πει η ΕΕ. Είναι λοιπόν ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο της Βρυξέλλες και να διεκδικήσει την υιοθέτησή του σχετικά με έναν οδικό χάρτη για την Τουρκία και την καταδίκη της αναθεωρητικής της πολιτικής. <br />Ταυτόχρονα να απευθυνθεί στις ΗΠΑ και να απαιτήσει ισχυρή δέσμευση κατά της αλλαγής του στάτους κβο στο Αιγαίο . Η περιφρόνηση που επιδεικνύει ο Τραμπ στον Μητσοτάκη μπορεί να είναι προσωπικό του ζήτημα, αλλά η Ελλάδα , κόμματα, κυβέρνηση, φορείς, οφείλουν να υπενθυμίσουν στις ΗΠΑ ότι οι δεκάδες βάσεις και διευκολύνσεις που έχει στο ελληνικό έδαφος δεν είναι δωρεάν. Αυτό φυσικά απαιτεί αλλαγή πολιτικής.<br /><br />Πως όμως θα το κάνει όταν η κυβέρνηση απουσιάζει από τις διεργασίες που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή και ενσωματώθηκε με απίστευτη μονομέρεια στα σχέδια του Ισραήλ και είναι εξευτελιστικά δεδομένη στις ΗΠΑ; παράλληλα, η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει ένα σαφές σχέδιο ενίσχυσης των διμερών και πολυμερών σχέσεων με αραβικά και αφρικανικά κράτη, αλλά και σε διμερές επίπεδο με χώρες της ΕΕ. Η αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, περνά από την Αθήνα και η Ελλάδα πρέπει να είναι ασφαλής για να είναι και η Ευρώπη. Μόνο που αυτό δεν είναι το σχέδιο Μητσοτάκη. <br />Που είναι η πρωτοβουλία 5χ5 για την Ανατολική Μεσόγειο; που είναι οι συμμαχίες στα βαλκάνια;. Η Αθήνα, θα μπορούσε να αποσπάσει την στήριξη των βαλκανικών χωρών που επίσης ανησυχούν για την επιρροή της Τουρκίας. Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είχε , ούτε έχει βαλκανική πολιτική, ούτε κύρος, ούτε επιρροή. Τώρα θερίζει ό,τι έσπειρε..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα -Τουρκία:τυφλή πορεία προς το άγνωστο.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όπως εκφράζεται μέσα από την στρατιωτική , πολιτική και διπλωματική δράση της, απο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: Η Ουάσιγκτον αλλάζει γραμμή; Το νέο σχέδιο Ζελένσκι και η παγίδα των εδαφικών παραχωρήσεων.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/zelenski-2-768x432.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι Witkoff και Kushner επιστρέφουν στον ουκρανικό φάκελο μετά το Ιράν – Το Κίεβο επιχειρεί να μεταφέρει την πίεση από την Ουκρανία στον Πούτιν, ενώ το πραγματικό αγκάθι παραμένει ένα: ποιος εγγυάται ότι οι ΗΠΑ θα υπερασπιστούν αύριο όσα ζητούν από το Κίεβο να παραχωρήσει σήμερα;<br /><br />Μια σιωπηρή επανεκκίνηση της αμερικανικής στρατηγικής για τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να επιστρέψει δυναμικά στο ουκρανικό μέτωπο έπειτα από μήνες κατά τους οποίους το Ιράν και η Μέση Ανατολή απορρόφησαν μεγάλο μέρος της προσοχής –και των στρατιωτικών πόρων– της Ουάσιγκτον.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται ξανά οι Steve Witkoff και Jared Kushner, με την πιθανότητα επίσκεψής τους σε Κίεβο και Μόσχα να επαναφέρει τις προσδοκίες για αναβίωση των διαπραγματεύσεων. Η Μόσχα έχει δηλώσει ότι είναι έτοιμη να τους δεχθεί όταν αποσαφηνιστεί το πρόγραμμά τους, ενώ ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι πιέζει εδώ και καιρό να προηγηθεί επίσκεψή τους στην Ουκρανία.<br /><br />Πίσω όμως από τη διπλωματική κινητικότητα κρύβεται ένα πολύ δυσκολότερο ερώτημα:<br /><br />Μπορεί η Ουκρανία να παραχωρήσει οριστικά εδάφη με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας οι οποίες, από τη φύση τους, δεν μπορούν να θεωρηθούν εξίσου οριστικές;<br />Ο Ζελένσκι επιχειρεί να αλλάξει το παιχνίδι πριν φτάσουν οι Αμερικανοί<br /><br />Το Κίεβο δεν περιμένει παθητικά την επόμενη αμερικανική πρωτοβουλία.<br /><br />Στις 11 Αυγούστου ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι η Ουκρανία είχε ήδη παραδώσει στην αμερικανική πλευρά νέες προτάσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Πρόκειται για μια προσπάθεια να μπει η ουκρανική θέση στο τραπέζι πριν η επόμενη διαπραγμάτευση μετατραπεί εκ νέου σε αναζήτηση παραχωρήσεων από το Κίεβο.<br /><br />Η λογική της ουκρανικής στρατηγικής είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν πρόκειται να αλλάξει στάση επειδή απλώς επέστρεψαν οι διπλωμάτες στο τραπέζι.<br /><br />Χρειάζεται κόστος.<br /><br />Χρειάζεται πίεση.<br /><br />Και κυρίως, κατά το Κίεβο, χρειάζεται η Ουάσιγκτον να χρησιμοποιήσει απέναντι στη Μόσχα ένα μέρος της επιρροής που έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα απέναντι στην ίδια την Ουκρανία.<br /><br />Ο Ζελένσκι είχε ήδη δηλώσει στις αρχές Αυγούστου ότι η ουκρανική πλευρά εργάζεται με την κυβέρνηση Τραμπ για τη δημιουργία «νέων συνθηκών ώστε να υπάρξει πραγματική διπλωματία», προσθέτοντας ότι περιμένει αυξημένη δραστηριοποίηση των Witkoff και Kushner μέσα στον Αύγουστο.<div><a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/22/geopolitika/oukrania-i-ouasigkton-allazei-grammi-to-neo-sxedio-zelenski-kai-i-pagida-ton-edafikon-paraxoriseon/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Η Ουάσιγκτον αλλάζει γραμμή; Το νέο σχέδιο Ζελένσκι και η παγίδα των εδαφικών παραχωρήσεων.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι Witkoff και Kushner επιστρέφουν στον ουκρανικό φάκελο μετά το Ιράν – Το Κίεβο επιχειρεί να μεταφέρει την πίεση από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν–ΗΠΑ: Ποιος αποφασίζει τελικά; Το θολό κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη και η «διπλή γραμμή» Τραμπ.

<img height="96" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/iran-ipa-768x529.jpg" width="747" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η συμφωνία Ιράν–Ομάν για τους διαύλους ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει άνοιγμα της θαλάσσιας οδού – Στην Τεχεράνη η πραγματική αλυσίδα αποφάσεων παραμένει αδιαφανής, ενώ στην Ουάσιγκτον Τραμπ και Βανς εκπέμπουν διαφορετικές προτεραιότητες για πυρηνικά και πετρέλαιο<br /><br />Ένα παράδοξο διαμορφώνεται στον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν: όσο πυκνώνουν οι διπλωματικές κινήσεις, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προσδιοριστεί ποιος ακριβώς θέτει τους όρους της διαπραγμάτευσης – και στις δύο πλευρές.<br /><br />Η συμφωνία που ανακοίνωσε η Τεχεράνη με το Ομάν για έναν νέο χάρτη ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να θεωρηθεί σημαντικό βήμα αποκλιμάκωσης. Δεν είναι όμως συμφωνία για πλήρες άνοιγμα των Στενών ούτε συμφωνία ειρήνης.<br /><br />Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών επιμένει να διαχωρίζει τις τεχνικές συνομιλίες Τεχεράνης–Μουσκάτ από τη μεγάλη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ. Και την ίδια στιγμή, πίσω από τις κλειστές πόρτες της ιρανικής εξουσίας, ενισχύεται ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα:<br /><br />Ποιος αποφασίζει πραγματικά ποια συμφωνία μπορεί να δεχθεί το Ιράν;<div><br />Ιράν και Ομάν συμφώνησαν στον «χάρτη» – Όχι στο άνοιγμα του Ορμούζ<br /><br />Η πρώτη κρίσιμη διάκριση αφορά το τι πραγματικά συμφωνήθηκε.<br /><br />Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Esmaeil Baghaei ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι Ιράν και Ομάν κατέληξαν, έπειτα από εβδομάδες τεχνικών διαπραγματεύσεων, σε συμφωνία για χάρτη ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Ο ίδιος μάλιστα υποστήριξε ότι η πρόοδος επιτεύχθηκε παρά την αμερικανική παρεμπόδιση των συνομιλιών.<br /><br />Το κρίσιμο, όμως, είναι τι δεν σημαίνει αυτή η συμφωνία.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi έχει παρουσιάσει τις συνομιλίες με το Ομάν ως τεχνική διαδικασία μεταξύ των δύο παράκτιων κρατών και όχι ως υποκατάστατο μιας συνολικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />άλλο συμφωνούμε από πού μπορούν να κινούνται τα πλοία και άλλο ανοίγουμε ξανά πλήρως τα Στενά.<br /><br />Η Τεχεράνη εξακολουθεί να συνδέει την πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας με την ικανοποίηση ευρύτερων απαιτήσεών της από την Ουάσιγκτον. </div><div><br />Η μεγάλη ιρανική λίστα απαιτήσεων<br /><br />Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το αδιέξοδο.<br /><br />Οι ιρανικοί όροι έχουν πλέον ξεπεράσει κατά πολύ το ζήτημα της ασφαλούς διέλευσης των δεξαμενόπλοιων.<br /><br />Στο τραπέζι βρίσκονται, μεταξύ άλλων, η παύση των αμερικανικών επιθέσεων και στρατιωτικών απειλών, η άρση του αποκλεισμού, η χαλάρωση ή κατάργηση κυρώσεων, η αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων και οικονομικές αξιώσεις που συνδέονται με τον πόλεμο.<br /><br />Απέναντι σε αυτά βρίσκονται οι επίσης μαξιμαλιστικές αμερικανικές απαιτήσεις.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένα διαπραγματευτικό χάσμα που αντί να μικραίνει φαίνεται να διευρύνεται. Το κείμενο που εξετάζουμε επισημαίνει ακριβώς αυτή τη συσσώρευση αμοιβαίων όρων και τη δυσκολία να μετατραπεί η διπλωματική κινητικότητα σε πραγματική ειρηνευτική διαδικασία.<br />Το μεγάλο μυστήριο της Τεχεράνης: Πού βρίσκεται ο Mojtaba Khamenei;<br /><br />Υπάρχει όμως ένα βαθύτερο πρόβλημα.<br /><br />Η νέα ιρανική ηγεσία λειτουργεί μέσα σε ένα πρωτοφανές καθεστώς αδιαφάνειας.<br /><br />Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης Ayatollah Mojtaba Khamenei παραμένει ουσιαστικά εκτός δημόσιας θέας μετά την ανάληψη της εξουσίας.<br /><br />Η απουσία του είναι πραγματική και αξιοσημείωτη: δεν εμφανίστηκε ούτε στις δημόσιες τελετές πένθους για τον πατέρα του, Ali Khamenei, με Ιρανούς αξιωματούχους να αποδίδουν την απομόνωσή του στον κίνδυνο δολοφονίας και στις συνθήκες πολέμου.<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από την εικόνα ενός ηγέτη που αποφεύγει τις κάμερες.<br /><br />Δημιουργεί αβεβαιότητα για το πώς ακριβώς λαμβάνονται οι αποφάσεις στην κορυφή του ιρανικού κράτους.<br />Η νέα αρχιτεκτονική εξουσίας του Ιράν<br /><br />Οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι ο Mojtaba επιχειρεί να αναδιοργανώσει τον μηχανισμό ασφαλείας που κληρονόμησε μετά τα ισχυρά πλήγματα που δέχθηκε η κρατική και στρατιωτική ηγεσία.<br /><br />Σύμφωνα με το υλικό της ανάλυσης, φαίνεται να σχηματίζεται ένα μοντέλο «λειτουργικά διαφοροποιημένης εξουσίας».<br /><br />Ο Khamenei παραμένει στην κορυφή και θεωρητικά έχει τον τελευταίο λόγο. Γύρω του, όμως, αναπτύσσεται ένας στενός κύκλος πολιτικών και ανθρώπων ασφαλείας, ενώ το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αναλαμβάνει τον επίσημο συντονισμό, οι υπηρεσίες πληροφοριών διατηρούν επιμέρους αρμοδιότητες και οι μηχανισμοί εσωτερικής ασφαλείας επικεντρώνονται στον έλεγχο του πληθυσμού.<br /><br />Και υπάρχουν εξωτερικές ενδείξεις που ενισχύουν αυτή την εικόνα.<br /><br />Ο Khamenei έχει προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές στον στρατιωτικό μηχανισμό, ενισχύοντας σκληροπυρηνικά στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης και προετοιμάζοντας, σύμφωνα με αναλύσεις, το καθεστώς για παρατεταμένη αντιπαράθεση με ΗΠΑ και Ισραήλ. </div><div><br />Γιατί αυτό αφορά άμεσα οποιαδήποτε συμφωνία με τις ΗΠΑ<br /><br />Εδώ βρίσκεται ένας υποτιμημένος γεωπολιτικός κίνδυνος.<br /><br />Δεν αρκεί η Ουάσιγκτον να φτάσει σε συμφωνία με έναν Ιρανό διαπραγματευτή.<br /><br />Πρέπει να γνωρίζει ότι το κέντρο εξουσίας που υπογράφει μπορεί και να επιβάλει τη συμφωνία στο σύνολο του ιρανικού συστήματος.<br /><br />Εάν διαφορετικά τμήματα των Φρουρών της Επανάστασης, των υπηρεσιών πληροφοριών, του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και του στενού περιβάλλοντος του Ανώτατου Ηγέτη αποκτούν μεγαλύτερη αυτονομία, τότε αυξάνεται ο κίνδυνος η εφαρμογή μιας συμφωνίας να γίνει δυσκολότερη.<br /><br />Το ίδιο το αναλυτικό κείμενο επισημαίνει ότι η αναδιάρθρωση μπορεί να προστατεύει το καθεστώς από την παράλυση εάν δολοφονηθούν νέα υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί κίνδυνο υπερενίσχυσης διαφορετικών κέντρων της ελίτ – και συνεπώς αμφιβολίες για την αντοχή μιας μελλοντικής συμφωνίας.<br />Και η Ουάσιγκτον έχει το δικό της πρόβλημα: Τραμπ εναντίον Βανς στις προτεραιότητες<br /><br />Η εικόνα όμως δεν είναι καθαρότερη στην άλλη πλευρά.<br /><br />Μόλις πριν από λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος JD Vance δήλωσε ότι η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα της κυβέρνησης στον πόλεμο με το Ιράν είναι να κρατηθούν χαμηλά οι τιμές πετρελαίου και βενζίνης για τους Αμερικανούς.<br /><br />Και τότε παρενέβη ο ίδιος ο Donald Trump.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκαθάρισε στις 17 Αυγούστου ότι ο «number one Goal is, and always will be» να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικό όπλο.<br /><br />Δεν πρόκειται για ασήμαντη λεκτική διαφοροποίηση.<br /><br />Ο ένας βάζει μπροστά ενέργεια και τιμές.<br /><br />Ο άλλος βάζει μπροστά πυρηνική αποτροπή και εθνική ασφάλεια.</div><div><br />Το πετρέλαιο επιστρέφει στο κέντρο του πολέμου<br /><br />Η τοποθέτηση Βανς έχει σαφή πολιτική λογική.<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες στον κόσμο και η αναστάτωση στη ναυσιπλοΐα έχει εκτοξεύσει το ενεργειακό ρίσκο.<br /><br />Η αγορά το δείχνει ήδη. Το Brent έκλεισε την εβδομάδα στα 94,39 δολάρια το βαρέλι, έχοντας συμπληρώσει έξι συνεχόμενες ημέρες ανόδου, καθώς οι αγορές παρακολουθούν τη νέα αμερικανική στρατηγική οικονομικής ασφυξίας κατά της Τεχεράνης και τη συνεχιζόμενη διαταραχή στο Ορμούζ.<br /><br />Και με τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ να πλησιάζουν, το κόστος της ενέργειας αποκτά αναπόφευκτα εσωτερική πολιτική διάσταση για τον Λευκό Οίκο. Η οικονομική επιβάρυνση από τον πόλεμο και οι υψηλότερες τιμές καυσίμων έχουν ήδη εξελιχθεί σε πολιτικό πρόβλημα για τον Τραμπ.<br />Ο Τραμπ ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους τόνους για το Ορμούζ<br /><br />Και ενώ η διπλωματία αναζητεί δρόμο αποκλιμάκωσης, η ρητορική του Αμερικανού προέδρου κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Ο Trump έχει φτάσει πλέον να παρουσιάζει τα Στενά του Ορμούζ ως «American territory», υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ ελέγχουν τη θαλάσσια οδό. Οι δηλώσεις προκάλεσαν άμεση ιρανική αντίδραση, ενώ δεν μεταβάλλουν φυσικά το διεθνές νομικό καθεστώς της περιοχής.<br /><br />Το ενδιαφέρον είναι ότι προηγουμένως είχε προτείνει ακόμη και τέλος 20% σε προϊόντα που θα διέρχονταν από τα Στενά, σχέδιο από το οποίο στη συνέχεια υποχώρησε.<br /><br />Άρα το Ορμούζ έχει πάψει να είναι απλώς μια ναυτική δίοδος.<br /><br />Έχει γίνει ταυτόχρονα στρατιωτικό μέτωπο, ενεργειακό όπλο, διαπραγματευτικό χαρτί και πεδίο σύγκρουσης δύο διαφορετικών αντιλήψεων κυριαρχίας.<br />Από τον πόλεμο των πυραύλων στον οικονομικό στραγγαλισμό<br /><br />Υπάρχει πλέον και μία σημαντική αλλαγή στην αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Ο Trump ανακοίνωσε μια νέα, εξαιρετικά επιθετική εκστρατεία οικονομικής πίεσης κατά του Ιράν, απειλώντας ακόμη και τρίτες χώρες που θα συνεχίσουν να παρέχουν οικονομικές διεξόδους στην Τεχεράνη.<br /><br />Η στροφή έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία οι στρατιωτικές επιλογές των ΗΠΑ εμφανίζονται περισσότερο περιορισμένες και η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος από την άμεση στρατιωτική σύγκρουση στην οικονομική ασφυξία.<br /><br />Έτσι δημιουργείται ένα νέο παράδοξο.<br /><br />Η Τεχεράνη συζητά με το Ομάν τεχνικούς μηχανισμούς ασφαλούς ναυσιπλοΐας.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αυξάνει την οικονομική πίεση.<br /><br />Ο Trump μιλά για αμερικανικό έλεγχο του Ορμούζ.<br /><br />Ο Vance βάζει πρώτο το πετρέλαιο.<br /><br />Ο Trump απαντά ότι πρώτα είναι τα πυρηνικά.<br /><br />Και μέσα στο Ιράν παραμένει ασαφές ποιο ακριβώς κέντρο εξουσίας καθορίζει μέχρι πού μπορεί να υποχωρήσει η χώρα.<br />Το πραγματικό πρόβλημα: Δύο πλευρές χωρίς καθαρή τελική συμφωνία<br /><br />Γι’ αυτό το ουσιαστικό πρόβλημα των διαπραγματεύσεων δεν είναι πλέον μόνο πόσο απέχουν οι όροι των δύο πλευρών.<br /><br />Είναι εάν υπάρχει σε καθεμία από τις δύο πρωτεύουσες μία σταθερή στρατηγική που μπορεί να επιβιώσει μέχρι την υπογραφή – και μετά από αυτή.<br /><br />Στην Τεχεράνη υπάρχει αδιαφάνεια ως προς τη λειτουργία της νέας εξουσίας.<br /><br />Στην Ουάσιγκτον υπάρχει εμφανής διαφοροποίηση ως προς την ιεράρχηση των στόχων.<br /><br />Και ανάμεσά τους βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία εξαρτώνται κρίσιμες παγκόσμιες ενεργειακές ροές.<br /><br />Η συμφωνία Ιράν–Ομάν μπορεί επομένως να ανοίγει έναν διάδρομο για τα πλοία. Δεν ανοίγει ακόμη διάδρομο προς την ειρήνη.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι απαιτεί η Τεχεράνη και τι απαιτεί η Ουάσιγκτον. Είναι ποιος έχει τελικά την εξουσία να πει το «ναι» – και να εγγυηθεί ότι αυτό το «ναι» θα εξακολουθεί να ισχύει την επόμενη ημέρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν–ΗΠΑ: Ποιος αποφασίζει τελικά; Το θολό κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη και η «διπλή γραμμή» Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος  Η συμφωνία Ιράν–Ομάν για τους διαύλους ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει άνοιγμα της θαλάσσιας οδού – Στην ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Θερμό» φθινόπωρο στο Αιγαίο: Η Αθήνα προετοιμάζεται για σενάρια κλιμάκωσης. Τα οπλισμένα F-16, το Ισραήλ και το τέλος των «ήρεμων νερών»

<img height="94" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/TURKISH-F-16-DVIDS-990x660.jpg" width="756" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ΓΕΕΘΑ προετοιμάζεται για ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την τουρκική πλευρά</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Για ένα φθινόπωρο αυξημένης έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως πάνω από το Αιγαίο προετοιμάζεται η Αθήνα, καθώς οι τελευταίες κινήσεις της Άγκυρας δείχνουν ότι η περίοδος των λεγόμενων «ήρεμων νερών» βρίσκεται πλέον σε οριακό σημείο.<br /><br />Στο ΓΕΕΘΑ παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή την επιστροφή των τουρκικών μαχητικών σε πρακτικές που είχαν περιοριστεί σημαντικά τα προηγούμενα χρόνια, δηλαδή σε μαζικές παραβιάσεις, πτήσεις οπλισμένων F-16 και ακόμη και εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά κατά τη διαδικασία αναχαίτισης.<br /><br />Η εικόνα των τελευταίων εβδομάδων δεν αντιμετωπίζεται ως μια σειρά αποσπασματικών περιστατικών. Αντίθετα, αξιολογείται σε συνδυασμό με μια σειρά γεωπολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων οι οποίες προκαλούν έντονο εκνευρισμό στην Άγκυρα.<br /><br />Η επανεκκίνηση του σχεδιασμού για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, η ενίσχυση του στρατηγικού άξονα Αθήνας – Ιερουσαλήμ, η αντιπαράθεση Τουρκίας – Ισραήλ στη Συρία και η επιτάχυνση των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και στην Αθήνα εκτιμούν ότι η Τουρκία ενδέχεται να επιχειρήσει να απαντήσει σε αυτό το περιβάλλον με τον τρόπο που γνωρίζει καλύτερα που δεν είναι άλλος από τη στρατιωτική πίεση, με αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Τα οπλισμένα F-16 επέστρεψαν στο Αιγαίο<br /><br />Τα στοιχεία των τελευταίων ημερών είναι ενδεικτικά. Στις 18 Αυγούστου η τουρκική αεροπορική δραστηριότητα εκτοξεύθηκε στις 25 παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και στις 14 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών. Συνολικά επτά τουρκικά F-16, τέσσερα UAV και ένα CN-235 κινήθηκαν πάνω από το Αιγαίο, ενώ δύο από τα τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα. Κατά τη διαδικασία αναχαίτισης σημειώθηκε και εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά. <br /><br />Δεν επρόκειτο, όμως, για μεμονωμένο περιστατικό. Στις 6 Αυγούστου ένα ζεύγος οπλισμένων τουρκικών F-16 είχε επίσης πραγματοποιήσει παραβιάσεις, με μία από τις αναχαιτίσεις να εξελίσσεται σε εμπλοκή, ενώ μαζί με τα μαχητικά είχαν πετάξει ATR-72 και UAV. <br /><br />Η ποιοτική διαφοροποίηση είναι αυτή που προβληματίζει περισσότερο το ελληνικό επιτελείο. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Άγκυρα είχε μεταφέρει σημαντικό μέρος της δραστηριότητας πάνω από το Αιγαίο στα UAV και στα αεροσκάφη συλλογής πληροφοριών και ηλεκτρονικού πολέμου, αποφεύγοντας την επιστροφή σε μαζικές εξόδους μαχητικών.<br /><br />Τώρα τα F-16 επανέρχονται. Και μάλιστα οπλισμένα. Η Αθήνα δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει την Τουρκία σε έναν ανεξέλεγκτο κύκλο κλιμάκωσης.<br /><br />Η εντολή, ωστόσο, παραμένει σαφής και αμετάβλητη. Κάθε παραβίαση αντιμετωπίζεται, κάθε τουρκικό αεροσκάφος αναγνωρίζεται και αναχαιτίζεται και η Πολεμική Αεροπορία διατηρεί την απαιτούμενη ετοιμότητα ώστε να απαντήσει άμεσα σε οποιαδήποτε αλλαγή των δεδομένων.<br />Η ηλεκτρική διασύνδεση και ο γαλλικός παράγοντας<br /><br />Στην κορυφή των ζητημάτων που φαίνεται να προκαλούν έντονη δυσφορία στην Άγκυρα βρίσκεται ξανά η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου.<br /><br />Η συμφωνία της 5ης Αυγούστου για την είσοδο του γαλλικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία Great Sea Interconnector και η παράλληλη συμφωνία ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans για τις θαλάσσιες έρευνες βυθού έδωσαν νέα δυναμική σε ένα έργο το οποίο η Τουρκία έχει ήδη επιχειρήσει στο παρελθόν να παρεμποδίσει. <br /><br />Για την Αθήνα το ζήτημα δεν αφορά απλώς ένα ενεργειακό έργο. Αφορά το δικαίωμα Ελλάδας και Κύπρου να υλοποιούν ένα ευρωπαϊκό έργο χωρίς την ανάγκη τουρκικής έγκρισης και χωρίς η Άγκυρα να μπορεί, μέσω στρατιωτικής πίεσης, να επιβάλει τετελεσμένα.<br /><br />Ταυτόχρονα, η ισχυρή πλέον γαλλική εμπλοκή προσδίδει διαφορετική γεωπολιτική διάσταση στο πρόγραμμα. Η Αθήνα γνωρίζει ότι μια νέα έξοδος ερευνητικών πλοίων στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και γι’ αυτό ο επιχειρησιακός σχεδιασμός εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα.<br /><br />Η ενδεχόμενη παρουσία γαλλικών πολεμικών Μονάδων στην ευρύτερη περιοχή θα προσέθετε έναν ακόμη παράγοντα στην εξίσωση και θα καθιστούσε σαφές ότι το έργο δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνοτουρκική υπόθεση.<div><br />Ο άξονας Αθήνας – Ιερουσαλήμ ενοχλεί την Άγκυρα<br /><br />Ο δεύτερος μεγάλος παράγοντας είναι η εντυπωσιακή ενίσχυση της στρατηγικής και στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ.<br /><br />Η επίσκεψη του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημήτριου Χούπη, στο Ισραήλ και η συνάντησή του με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Αντιστράτηγο Eyal Zamir, είχε ιδιαίτερη σημασία. Όπως τονίστηκε και από ελληνικής πλευράς, η επίσκεψη επιβεβαίωσε τη στρατηγική βαρύτητα της εδραιωμένης πλέον στρατιωτικής σχέσης των δύο κρατών και την πρόθεση περαιτέρω εμβάθυνσης της συνεργασίας.<br /><br />Πρόκειται για σχέση η οποία δεν περιορίζεται πλέον σε κοινές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις.<br /><br />Η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε ένα εκτεταμένο πλέγμα συμφωνιών με την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία. Τον Απρίλιο υπεγράφη η διακρατική συμφωνία για την απόκτηση των PULS, συνολικής αξίας περίπου 650 εκατ. ευρώ, με πυρομαχικά διαφορετικής εμβέλειας και πρόβλεψη βιομηχανικής συνεργασίας με ελληνικές εταιρείες. <br /><br />Παράλληλα, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη το μεγάλο πρόγραμμα των SPIKE, το οποίο αφορά διαφορετικές εκδόσεις του ισραηλινού πυραυλικού συστήματος. SPIKE NLOS για τα Apache AH-64A, Naval SPIKE ER/NLOS για μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και SPIKE NMT για χερσαίες μονάδες. Οι σχετικές διακρατικές συμφωνίες Ελλάδας – Ισραήλ έχουν υπογραφεί από το 2023, ενώ αναμένονται και τα αεροπορικά όπλα Rampage και Spice.<br /><br />Τα όπλα αυτά πρόκειται σταδιακά να δημιουργήσουν ένα εκτεταμένο δίκτυο προσβολής στόχων σε μεγάλες αποστάσεις, από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τον Έβρο έως τα επιθετικά ελικόπτερα και τις μονάδες επιφανείας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Θερμό» φθινόπωρο στο Αιγαίο: Η Αθήνα προετοιμάζεται για σενάρια κλιμάκωσης. Τα οπλισμένα F-16, το Ισραήλ και το τέλος των «ήρεμων νερών»

Το ΓΕΕΘΑ προετοιμάζεται για ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την τουρκική πλευρά Κώστας Σαρικάς Για ...

Διαβάστε την συνέχεια