Τέλος εποχής για το καθεστώς Μητσοτάκη.

<img height="97" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/agima.-mitsotakis-ekloges-elas-tsipras-pasok-antonis-samaras-SLpress-825x568.jpg" width="742" /><br /><br /><b>ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ</b><br />Είναι διάχυτη η αίσθηση τέλους εποχής που συνοδεύει την ολοκλήρωση της δεύτερης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, ο οποίος σπεύδει να κλείσει εκκρεμότητες, εκποιώντας ότι έχει απομείνει από την δημόσια περιουσία, πχ το νερό και την πολιτιστική κληρονομιά και συγκαλύπτοντας τα πολλά σκάνδαλα που χρεώνεται από τις υποκλοπές (αρχειοθέτηση Μπακέλα) μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ με την επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.<br /><br />Η πρόσφατη ιστορία της Μεταπολίτευσης δείχνει ότι οι κυβερνήσεις (με εξαίρεση την μνημονιακή περίοδο), συνήθως μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, αποχωρούν από την σκηνή, όταν πλέον έχει αποκαλυφθεί η βαθύτερη πολιτική τους και έχει εξαντληθεί η δυναμική που ενσάρκωναν στο ξεκίνημά τους. Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θα είναι εξαίρεση. <br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκρυψε από την αρχή ότι αποσκοπούσε στην συνολική νεοφιλελεύθερη αποδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Η υπόσχεση όμως ότι αυτό θα συνοδευόταν με την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση των όρων διαβίωσης της πλειονότητας της κοινωνίας και της διεθνούς θέσης της χώρας διαψεύστηκε, όπως άλλωστε προέβλεπαν όσοι δεν παίρνουν τις υποσχέσεις στην ονομαστική τους αξία και επιμένουν σε βαθύτερες αναγνώσεις.<div>  <br />Απογοητευτικός απολογισμός Μητσοτάκη<br /><br />Η επταετία Μητσοτάκη χαρακτηρίζεται από την αιμορραγία των δημόσιων πόρων προς ιδιωτικά συμφέροντα. Ο τελικός απολογισμός είναι απογοητευτικός: Παρά τον πακτωλό ευρωπαϊκών και εγχώριων πόρων που είχε στη διάθεση του, περί τα 100 δισ. μαζί με το μαξιλάρι που του κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας λίγο βελτιωμένες είναι σε σχέση με το 2019, ενώ δεν έχουν φθάσει τα προ κρίσης επίπεδα. <br /><br />Τα μέτρα που διαφημίζει η κυβέρνηση σε όλους του τομείς δεν είναι σχεδιασμένα για την ανάπτυξη, ή πολύ περισσότερο την μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, ή την προστασία από τις φυσικές καταστροφές (πχ από πλημμύρες, πυρκαγιές, λειψυδρία κλπ), αλλά με γνώμωνα την κατανομή των κονδυλίων σε φιλικά ιδιωτικά συμφέροντα (ακόμη και στην άμυνα) και την περαιτέρω διάχυση σε εκλογικές πελατείες. Η <a href="https://www.efsyn.gr/oikonomia/diethnis-oikonomia/478135_aggigma-toy-mida/">μετατροπή του μελλοντικού συμπεθέρου από μικρομεσαίο σε επιχειρηματία ολκής</a> και της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ σε εθνικό εργολάβο είναι ενδεικτικές.<br /><br />Ο Μητσοτάκης συμπεριφέρεται ως ο κεντρικός πάτρωνας που χρησιμοποιεί το κράτος για να απομυζά την κοινωνία μέσω της υψηλής έμμεσης φορολόγησης και ακολούθως κατευθύνει τους πόρους με ατομικά και συλλογικά ρουσφέτια σε εκλογικές πελατείες και υποστηρικτές, που θα του εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη παραμονή του στην εξουσία και την επανεκλογή. <br /><br />Την επταετία Μητσοτάκη η διεθνής θέση της χώρας δεν έχει βελτιωθεί, ενώ αντίθετα έχει συντελεσθεί υποχώρηση στις σχέσεις με την Τουρκία, η οποία σταδιακά επιβάλλει την αναθεωρητική της ατζέντα, δίχως να χρειαστεί καν να συγκρουστεί έστω στο διπλωματικό πεδίο. Στο κοινωνικό πεδίο η δημογραφική καθίζηση έφθασε στο χαμηλότερο σημείο, ενώ και στο μεταναστευτικό έχουν διπλασιαστεί οι άδειες παραμονής μεταναστών σε σχέση με την περίοδο Τσίπρα, παρά τις ακροδεξιές κορώνες του Θάνου Πλεύρη.<br /><br />Μέσα στην αλαζονεία του, ο Μητσοτάκης έφερε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών ως αποκορύφωμα της διάλυσης του κοινωνικού ιστού και μαζί και των παραδόσεων της Δεξιάς. Η μείωση του κοινωνικού κράτους μέσω της ιδιωτικοποίησης της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης κλπ γίνεται πλέον αισθητή, με την υποβάθμιση των υπηρεσιών και την άνοδο του κόστους των υπηρεσιών. <br /><br />Στο πεδίο των θεσμών παραβίασε βασικές αρχές του Συντάγματος και δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος, εγκαθιδρύοντας ουσιαστικά καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας, αφού η πλειοψηφία του στην βουλή νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις, η δικαιοσύνη συγκαλύπτει και τα ΜΜΕ λευκαίνουν όλα του τα σκάνδαλα. Στο ερώτημα γιατί αντέχει ακόμη η απάντηση είναι ότι ένα 25% της κοινωνίας είναι ευνοημένο – πάντα είναι – ενώ παράλληλα έχει κατακερματίσει το πολιτικό σύστημα – όχι βέβαια δίχως τα κόμματα και πολιτικοί παράγοντες να έχουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες. <br /><br />Οι παροχές<br /><br />Στο τέλος της δεύτερης τετραετίας του ο Μητσοτάκης θυμήθηκε την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου, υποσχόμενος ότι στην επόμενη τετραετία θα επενδύσει στην βιομηχανία. Παράλληλα την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσε εν χορδαίς και οργάνοις την είσοδο δύο γαλλικών εταιρειών στην κοινοπραξία για την πόντιση του ενεργειακού καλωδίου σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, σε μία προσπάθεια να ξεπεράσει μέσω των διεθνών ιδιωτικών συμφερόντων την ενδοτικότητα έναντι της Τουρκίας. <br /><br />Θα υποσχεθεί και άλλα στην πορεία προς τις εκλογές ο Μητσοτάκης, τα οποία ελάχιστη σημασία έχουν και αποσκοπούν στο να δημιουργούν επικοινωνιακά ψευδογεγονότα που προβάλλουν υπέρμετρα και δίχως καμία κριτική τα φιλικά ΜΜΕ, ώστε να δικαιολογούν τα προαποφασισμένα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και να συντηρούν την εντύπωση ότι είναι μέσα στο παιχνίδι των πολιτικών εξελίξεων της επόμενης ημέρας. <br /><br />Οι επικοινωνιακές πομφόλυγες πείθουν όσους είναι ήδη αποφασισμένοι και αναζητούν άλλοθι, ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που συντηρεί τον Μητσοτάκη και είναι οι παροχές που θα ανακοινώσει στην ΔΕΘ. <br /><br />Οι αρχικές πληροφορίες έκαναν λόγο για 1,5 με 2 δισ. ευρώ και έχουν φθάσει, σύμφωνα με τις τελευταίες διαρροές να ξεπερνούν σε ορίζοντα εκλογών τα 2,5 δισ. ευρώ. Θα είναι κατανεμημένες ώστε να συντηρούν προσδοκία απολαβών σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και να μετατραπούν σε ψήφο. Μία πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 51% των πολιτών επινεύει στην επιδοματική πολιτική, θεωρώντας ότι είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά χρειάζονται περισσότερα.</div><div><br />Δίχως αφήγημα<br /><br />Προφανώς η ελληνική κοινωνία μετά από μία επταετία Μητσοτάκη έχει εγκαταλείψει τις προσδοκίες αξιοπρεπούς διαβίωσης και αρκείται σε pass και επιδόματα. Η ηθική αξιολόγηση απάδει, το ερώτημα είναι εάν η αίσθηση μειωμένων προσδοκιών, πασπαλισμένη με ψευτο-επιχειρήματα του είδους ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική”, θα υπερισχύσει ώστε να του δώσει το πάνω από 25% που επιδιώκει στις πρώτες εκλογές και να εκβιάσει τις πολιτικές εξελίξεις. <br /><br />Είναι όμως εμφανές ότι ο Μητσοτάκης δεν διαθέτει αφήγημα για να διεκδικήσει νέα τετραετία. Ήδη έχει αρχίσει και προβάλλει “ποια κυβέρνηση θα διαχειριστεί την προεδρία της ΕΕ και θα ολοκληρώσει την διαπραγμάτευση για τον επόμενο κοινοτικό προϋπολογισμό”. Πρόκειται για παραλλαγή του ίδιου επιχειρήματος “Μητσοτάκης ή Τσίπρας”, “Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης” και εν τελεί “Μητσοτάκης ή χάος”.<br /><br />Φυσικά και η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και ο Αντώνης Σαμαράς, ή μία προσωπικότητα κοινής αποδοχής, μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τις τύχες της χώρας. Εξαρτάται από το πώς τίθεται το ερώτημα. Άλλωστε στο ξεκίνημά του, πριν του φιλοτεχνήσει το προφίλ ο θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός, ο Κυριάκος προκαλούσε ειρωνικά σχόλια ακόμη και μέσα στο κόμμα του – και θλίψη μετά από κάθε αναμέτρηση στην Βουλή με τον Αλέξη Τσίπρα.</div><div>  <br />Υπάρχει εναλλακτική; <br /><br />Όσο αληθεύει ότι ένα σύστημα δεν αποχωρεί από την σκηνή εάν δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του και δεν ξετυλίξει την πολιτική του, άλλο τόσο ισχύει ότι χρειάζεται ένας νέος φορέας να κάνει την εμφάνισή του δημιουργώντας προσδοκίες και προοπτική. Όχι κατ’ ανάγκη πλειοψηφικός αλλά πάντως καινοτόμος. Υπ’ αυτή την έννοια λίγη σημασία έχει εάν το κόμμα Τσίπρα ή το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά συγκεντρώνουν μεγαλύτερα ή μικρότερα ποσοστά στις παρούσες δημοσκοπήσεις.<br /><br />Το σημαντικό είναι εάν κομίζουν κάτι νέο στην ευρύτερη πολιτική συνθήκη, έστω και εάν μοιάζουν για παραλλαγές του παλαιού. Για τον Τσίπρα το στίγμα του είναι θολό καθώς πολιτεύεται με συγκυριακούς και δημοσκοπικούς όρους (πχ το ερώτημα εάν είναι αριστερό κόμμα η ΕΛΑΣ δεν έχει απαντηθεί πειστικά, αφού υιοθετεί θέσεις με γνώμωνα να εκφράσει ένα απροσδιόριστο κεντρώο κοινό). <br /><br />Ο Σαμαράς αφήνει την υπόσχεση μίας συνολικής επανατοποθέτησης της χώρας και της Δεξιάς παράταξης. Προς το παρόν το σύστημα Μητσοτάκη δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Αντί για πολιτική επιδίδεται σε τακτικισμούς, εάν όχι σε κουτσομπολιό και παρασκηνιακούς εκβιασμούς. Το εάν με την παρουσίαση της ιδρυτικής πράξης, του προγράμματος και των ανθρώπων που θα το στελεχώνουν, ο Σαμαράς θα δημιουργήσει εδραία πεποίθηση ότι θα ανοίξει έναν νέο κύκλο για την χώρα μετά την παρακμή Μητσοτάκη είναι ζητούμενο. </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τέλος εποχής για το καθεστώς Μητσοτάκη.

ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ Είναι διάχυτη η αίσθηση τέλους εποχής που συνοδεύει την ολοκλήρωση της δεύτερης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, ο οποίο...

Διαβάστε την συνέχεια

«Όχι» Νετανιάχου στο σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα: «Ούτε βήμα πίσω χωρίς πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς».

<img height="105" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/2026-01-08T122922Z_1217817561_RC2BSGAOHVMV_RTRMADP_3_LEBANON-SECURITY-1.jpg?itok=wn72m1oa" width="750" /><br /><br />Ο Νετανιάχου απορρίπτει το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα και ξεκαθαρίζει ότι ο ισραηλινός στρατός δεν πρόκειται να αποχωρήσει πριν από τον πλήρη και πραγματικό αφοπλισμό της Χαμάς, στέλνοντας παράλληλα σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον<br /><br />ΟΙσραηλινός Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου απέρριψε την Κυριακή (9 Αυγούστου) τη συμφωνία ειρήνης για τη Γάζα που είχε ανακοινώσει τον προηγούμενο μήνα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνοντας ότι ο ισραηλινός στρατός «δεν θα πραγματοποιήσει καμία αποχώρηση αν δεν αφοπλιστεί ουσιαστικά η Χαμάς».<br /><br />Κατά τη διάρκεια υπουργικού συμβουλίου, ο Νετανιάχου τόνισε ότι «το Ισραήλ απορρίπτει το έγγραφο των 15 σημείων», σημειώνοντας ωστόσο ότι βρίσκεται ακόμη σε συζητήσεις με την Ουάσινγκτον για τα σχέδια που αφορούν τη Γάζα.<br /><br />«Το Ισραήλ δεν αποδέχεται το έγγραφο των 15 σημείων. Ο IDF δεν θα αποσυρθεί αν δεν αφοπλιστεί η Χαμάς. Και όταν λέω αφοπλισμό, εννοώ βαρύ οπλισμό, ελαφρύτερο οπλισμό, τα πάντα. Μιλάμε για πραγματικό και όχι εικονικό αφοπλισμό. Αυτή τη στιγμή συζητάμε το θέμα με τους Αμερικανούς», δήλωσε χαρακτηριστικά, σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian.<br /><br />Το σχέδιο της Ουάσινγκτον και οι απαιτήσεις του Ισραήλ<br /><br />Το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ είχε προτείνει τη συμφωνία τον Ιούλιο, προβλέποντας τον αφοπλισμό της Χαμάς με αντάλλαγμα την πλήρη στρατιωτική αποχώρηση του Ισραήλ από τη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και την εντέλει μεταβίβαση της εξουσίας σε μια ανεξάρτητη Παλαιστινιακή Εθνική Επιτροπή.<br /><br />Εκφράζοντας την αντίθεσή του στο σταδιακό αυτό σχέδιο, ο Νετανιάχου απαίτησε τον απόλυτο αφοπλισμό της οργανώσης πριν από οποιαδήποτε εφαρμογή της συμφωνίας. Το Ισραήλ είχε αφήσει νωρίτερα να εννοηθεί ότι δεν θα υποστήριζε τη πρόταση, με το γραφείο του Πρωθυπουργού να δηλώνει ότι «η δημοσιοποιημένη εκδοχή δεν αντικατοπτρίζει τις ισραηλινές θέσεις», την ίδια στιγμή που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι βομβαρδισμοί στα παλαιστινιακά εδάφη κλιμακώνονταν.<div><br />Aιχμές κατά Τραμπ και διεθνείς αντιδράσεις<br /><br />Αναφερόμενος στο έγγραφο, ο Νετανιάχου σημείωσε: «Σε αντίθεση με όλους όσοι μας κάνουν μαθήματα, εμείς πράττουμε ό,τι χρειάζεται για την ασφάλεια του Ισραήλ και γνωρίζουμε πώς να εμμένουμε στις θέσεις μας, ακόμα και απέναντι στους καλύτερους φίλους μας όταν είναι απαραίτητο». Τα σχόλια αυτά εκλήφθηκαν ευρέως ως ευθεία βολή κατά του Τραμπ, ο οποίος υποστηρίζει τις ισραηλινές επιχειρήσεις στην Παλαιστίνη από το 2023.<br /><br />Από την πλευρά του, ο ύπατος εκπρόσωπος του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα δήλωσε στην ισραηλινή τηλεόραση ότι η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί «τη μόνη οδό που διασφαλίζει ότι αυτή η τραγωδία δεν θα επαναληφθεί».<br /><br />Η εξέλιξη αυτή επιβαρύνει περαιτέρω το ήδη τεταμένο κλίμα στην περιοχή, όπου οι επιθέσεις ισραηλινών δυνάμεων και εποίκων συνεχίζονται. Παράλληλα, το μέλος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, Μπασέμ Ναΐμ, δήλωσε ότι η οργάνωση παραμένει δεσμευμένη στον οδικό χάρτη, προσθέτοντας ότι αναμένει από τους μεσολαβητές και τις ΗΠΑ να ασκήσουν πιέσεις στον Νετανιάχου — ο οποίος αντιμετωπίζει επίσης έντονες εσωτερικές πολιτικές πιέσεις ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτωβρίου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Όχι» Νετανιάχου στο σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα: «Ούτε βήμα πίσω χωρίς πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς».

Ο Νετανιάχου απορρίπτει το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα και ξεκαθαρίζει ότι ο ισραηλινός στρατός δεν πρόκειται να αποχωρήσει πριν από τον πλήρη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αντί απολογίας, έκρηξη πατριωτικού λαϊκισμού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2026/03/Lancering-patriot-pac-ii.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1366" data-original-width="2048" height="74" src="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2026/03/Lancering-patriot-pac-ii.jpg" width="737" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b></div>Ο πανικός και ο πατριωτικός λαϊκισμός είναι κακοί σύμβουλοι και γίνονται εφιάλτες όταν εκδηλώνονται από πρόσωπα εγνωσμένης ανικανότητας όπως ο Νίκος Δένδιας. Η διαρροή του υπουργείου Άμυνας ότι η παραμονή των Patriot στην Σαουδική Αραβία επανεξετάζεται ανά μήνα πλέον και όχι ανά έτος, έγινε λίγες ώρες μετά την ιστορική συμφωνία Τουρκίας -Πακιστάν -Σαουδικής Αραβίας. Το πρώτο λάθος της Αθήνας είναι ότι διέθεσε ένα ισχυρό αμυντικό όπλο της Ελλάδας σε άλλη χώρα και μάλιστα χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς διπλωματικές ασφαλιστικές δικλείδες. <br /><br />Το δεύτερο λάθος ήταν η διαρροή που προαναφέραμε. Ακριβώς επειδή έγινε αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας, γεγονός που δείχνει ότι η Αθήνα πανικοβλήθηκε και αντέδρασε σπασμωδικά. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη ή ο Δένδιας διαφωνούν ή έχουν κάνει άλλες σκέψεις, ας επαναφέρουν στην Ελλάδα τους Patriot ή ας επαναδιαπραγματευθούν σε νέα βάση. Ούτε το ένα κάνει , ούτε το άλλο και επιλέγει μια ανόητη διαρροή. Αυτή δεν είναι πολιτική, είναι κενό πολιτικής. Το τρίτο λάθος είναι μπροστά μας και είναι πολύπλοκο.<br /><br />Αν η κυβέρνηση, θελήσει τώρα να τους αποσύρει θα προκαλέσει δυσφορία και υπόγειες εντάσεις που θα στραφούν κατά της Αθήνας. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανησυχεί οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες σε διπλωματικό επίπεδο, σε επίπεδο στρατιωτικής διπλωματίας, να αναβαθμίσει τις δραστηριότητές της και να έχει διαβουλεύσεις με ξένες και φιλικές χώρες, ώστε να γίνει μια ανάλυση δεδομένων και να εξεταστούν οι επιπτώσεις της τριμερούς συμφωνίας . Μια καλή ιδέα είναι να αποσύρει οπλικά συστήματα και από άλλες χώρες, να σταματήσει την ροή χρημάτων και εξοπλισμού στην Ουκρανία και να επανατοποθετηθεί στη διεθνή σκακιέρα με νέους όρους. Σίγουρα η Ελλάδα έχει πρόβλημα και αυτό είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. <br /><br />Πέραν αυτών, τίποτα δεν κινείται και τίποτα δεν προδικάζει ότι ο Μητσοτάκης ή ο Δένδιας έχουν το παραμικρό πολιτικό εκτόπισμα , είτε πρωτοβουλία να αναλάβουν, είτε να αφυπνίσουν άλλες χώρες της Μεσογείου, ή της Ευρώπης. Για τις ΗΠΑ δεν το συζητάμε καν γιατί δεν υφίσταται Μητσοτάκης για τις ΗΠΑ και τον Τραμπ γεγονός που είναι ολοφάνερο επί δύο χρόνια.<br /><br />Αλλά , αν ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει να τον σέβονται και να σέβονται την χώρα του , την Ελλάδα, οφείλει να διαφοροποιηθεί και από την Ουάσιγκτον και από το Ισραήλ και να αναπτύξει σχέσεις με όλες τις χώρες. Και φυσικά να νοιώσουν οι Αμερικανοί και οι ισραηλινοί , ότι η Ελλάδα είναι σύμμαχος χώρα, αλλά όχι δεδομένη ή και αναλώσιμη. Απαιτείται δηλαδή μια νέα πιο ισορροπημένη εξωτερική πολιτική, κάτι που δεν είναι ικανός ο Μητσοτάκης να κάνει. Είναι υποτελής και το δείχνει με κάθε τρόπο, εξυπηρετώντας συμφέροντα και την πολιτική ασφάλειας άλλων χωρών, υποβαθμίζοντας παράλληλα τις απειλές κατά της Ελλάδας.<br /><br />Γι αυτό και τα οπλικά μας συστήματα, “μεταναστεύουν” είτε προς την Ουκρανία, είτε προς την Σαουδική Αραβία, είτε προς τα Εμιράτα, με την αποστολή δύο ελικοπτέρων Απάτσι, είναι με την συμμετοχή της στην αποστολή “Ασπίδες”..<br />Τα χειρότερα μάλλον είναι μπροστά μας. Δεν είναι μόνο η Κίνα, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και δεκάδες ακόμη χώρες που δεν φοβούνται τις ΗΠΑ. Είναι και το γεγονός ότι αμφισβητούν την ισχύ των Αμερικανών και αποφασίζουν η μία μετά την άλλη ή και κατά ομάδες χωρών, να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.<br />Η κυβέρνηση τι κάνει; έχει βέβαια Άδωνη Γεωργιάδη που καθορίζει κάθε ατζέντα και κάθε συζήτηση σε αυτή τη χώρα. Οι άλλοι όμως;<div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αντί απολογίας, έκρηξη πατριωτικού λαϊκισμού.

Του Στράτου Βαλτινού Ο πανικός και ο πατριωτικός λαϊκισμός είναι κακοί σύμβουλοι και γίνονται εφιάλτες όταν εκδηλώνονται από πρόσωπα εγνωσμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο σουνιτικός άξονας που προκαλεί δέος, η σιωπή των παπαγάλων της Αθήνας και η νέα απειλή ασφάλειας.

<img height="81" src="https://omegapress.gr/images/IERA.png" width="733" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Όπως και να την αποκαλέσει κανείς, άξονα, σουνιτικό ΝΑΤΟ ή Ιερή Συμμαχία, το ζήτημα είναι ότι η υπογραφή κοινής αμυντικής συμφωνίας από την Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία , προκαλεί δέος. Η συμφωνία προβλέπει ότι αν μια από τις τρεις χώρες δεχθεί επίθεση, θα θεωρηθεί επίθεση κατά των τριών χωρών. Να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία αντιδρούν στα σχέδια του Νετανιάχου και των ακροδεξιών κυβερνητικών εταίρων του για το Μεγάλο Ισραήλ και φυσικά η Άγκυρα, έχει στο μυαλό της τη συμμαχία Ελλάδας -Κύπρου- Ισραήλ, ενώ το Πακιστάν έχει ανοιχτό μέτωπο με την Ινδία.<br /><br />Η συμφωνία σαφώς αποτελεί άξονα, έχει την προσοχή της και στο ασταθές Ιράν που διέρχεται και κρίση ηγεσίας. Πρόκειται για εξελίξεις που όχι μόνο πρέπει να ανησυχήσουν την Αθήνα και την Λευκωσία, αλλά πρέπει να ενεργοποιήσουν άμεσα όλες τις πολιτικές δυνάμεις και να συζητηθεί μια νέα εξωτερική πολιτική. Όσοι θριαμβολογούν επί επτά χρόνια επειδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ταυτισμένη με το Ισραήλ, έχουν χάσει τη φωνή τους και θα υποβαθμίσουν την συμφωνία. Η κυβέρνηση αμήχανη, άφαντη και παγιδευμένη στις εμμονές του πρωθυπουργού, αδυνατεί να αντιδράσει με βάση το εθνικό συμφέρον.</div><div><br />Με το βλέμμα στο μέλλον και τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας<br /><br />Σύμφωνα με ελληνικές διπλωματικές πηγές, έχουν απευθυνθεί και στην Αίγυπτο η οποία διστάζει λόγω των στενών σχέσεων με την ΕΕ και τις ΗΠΑ.<br />Συνολικά οι τρεις χώρες διαθέτουν Ένοπλες Δυνάμεις που ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια. Το Πακιστάν που όπως είπαμε είναι πυρηνική δύναμη, έχει αναπτύξει δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία, ενώ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ -Ιράν. Οι Ένοπλες Δυνάμεις της αριθμούν περίπου 1.200.000 στρατιώτες μαζί με τους εφέδρους. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει περίπου 450.000 στρατιώτες και είναι σύγχρονη πολεμική μηχανή, ενώ η Τουρκία που έχει περίπου 700.000 στρατιώτες, χωρίς τα παραστρατιωτικά σώματα είναι από τις πλέον καλύτερα εξοπλισμένες χώρες του ΝΑΤΟ.<br /><br />Πέραν όλων αυτών, σημασία έχει ότι οι τρεις χώρες υπέγραψαν στη Μέκκα την Παρασκευή 7 Αυγούστου μια συμφωνία με το βλέμμα στο μέλλον. Αυτό το μέλλον παίζεται τώρα με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και των Παλαιστινίων, την συμμαχία Ισραήλ -Ινδίας στην οποία σέρνει και την Ελλάδα και προφανώς προκαλεί την αντίδραση του Πακιστάν που ενισχύει τους ήδη πολύ στενούς με την Τουρκία. Το Ριάντ, η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάτ θα αυξήσουν την επιρροή τους στην ευρύτερη περιοχή και είναι βέβαιο ότι η αναβάθμιση του ρόλου τους θα έχει κατά νου και τα σχέδια του Ισραήλ να ελέγχει τις εξελίξεις από την Ινδία μέχρι τη Μεσόγειο. Ο μεγαλοϊδεατισμός του Νετανιάχου βρήκε ήδη αντίπαλο δέος. Προφανώς πολλά θα αποκαλυφθούν στην πορεία, θα περιμένουμε και τις αντιδράσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών, καθώς το ακριβές κείμενο της συμφωνίας δεν έχει δημοσιοποιηθεί.<br /><br />Αν στην πορεία προστεθεί και η Αίγυπτος στη συμμαχία, είναι βέβαιο ότι θα έχουμε ιστορικού τύπου ανατροπές και μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας που θα διαμορφώνουν σε σημαντικό βαθμό οι χώρες αυτές. Φυσικά οι τρεις χώρες θα αρνηθούν ότι η συμμαχία τους στρέφεται κατά άλλων χωρών, όπως αρνείται η Αθήνα και το Τελ Αβίβ ότι η δική τους συμμαχία στρέφεται κατά της Τουρκίας, παρά τις επιθετικές δηλώσεις ασυγκράτητων ισραηλινών αξιωματούχων κατά της Τουρκίας και μάλιστα με αναφορές στο Αιγαίο.</div><div><br />Η Ελλάδα και η λάθος ανάγνωση της ιστορίας<br /><br />Τούρκος αξιωματούχος διευκρίνισε ήδη στο Ρώυτερ ότι , το σύμφωνο έχει αποκλειστικά αμυντικό χαρακτήρα, δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένης χώρας και παραμένει ανοικτό σε άλλα κράτη της περιοχής. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι δεν καταργεί ούτε αντικαθιστά υφιστάμενες διμερείς ή πολυμερείς αμυντικές συμφωνίες των τριών χωρών. Φυσικά θα δούμε και την αντίδραση του ΝΑΤΟ<br />Πάντως η επιρροή της συμφωνίας είναι ήδη σημαντική. «Ο πολιτικός συμβολισμός της συνόδου είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Τρία από τα ισχυρότερα κράτη του μουσουλμανικού κόσμου συναντώνται σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, δείχνοντας μεγαλύτερη διάθεση να συντονίσουν τις πολιτικές τους στον τομέα της ασφάλειας», δήλωσε ο Αμπντουλαζίζ Σάγκερ, πρόεδρος του Gulf Research Center.<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επί επτά χρόνια δεν κατάφερε ούτε μια στιγμή να παρουσιάσει ένα εθνικό σχέδιο για την εξωτερική πολιτική. Δεν έκανε ούτε μια ανάλυση και έχει παραδώσει την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η ιστορική θέση της ΝΔ ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι ενσωματωμένη στις πολιτικές της Δύσης αποδείχθηκε λάθος και στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και στην κρίση των Ιμίων και με τη χούντα του 1967-1974 που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ. Τώρα, για μια ακόμη φορά και ο κόσμος και η περιοχή μας βιώνουν πολλαπλές απειλές και ο κίνδυνος γενικευμένου πολέμου απαιτεί επίσης πολλαπλές επιλογές και ανάπτυξη διπλωματικών πρωτοβουλιών, γιατί αυτό απαιτεί το εθνικό συμφέρον είναι καθηλωμένη. Ο Μητσοτάκης έχει “φυλακιστεί” στην αόρατη πλευρά της ιστορίας και ενώ η εμπλοκή της χώρας στους πολέμους γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη.<br /><br />Είναι αναγκαία η αφύπνιση της αντιπολίτευσης ώστε να πιεστεί η κυβέρνηση να επανεξετάσει σημαντικές πτυχές της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας πριν η κατάσταση πάρει δραματικές διαστάσεις. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο σουνιτικός άξονας που προκαλεί δέος, η σιωπή των παπαγάλων της Αθήνας και η νέα απειλή ασφάλειας.

Του Στράτου Βαλτινού Όπως και να την αποκαλέσει κανείς, άξονα, σουνιτικό ΝΑΤΟ ή Ιερή Συμμαχία, το ζήτημα είναι ότι η υπογραφή κοινής αμυντικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο στρατός καταπίνει την πολιτική στο Ιράν:Το Ορμούζ εκτοξεύει τους Φρουρούς Επανάστασης στην κορυφή εξουσίας.

<img height="85" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/ormouz-1-2-768x531.jpg" width="740" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η παρατεταμένη κρίση στα Στενά μετατρέπεται σε καταλύτη εσωτερικών ανατροπών στην Τεχεράνη – Οι IRGC αποκτούν αυξανόμενο λόγο στη διπλωματία, στην ασφάλεια και στη διαχείριση της σημαντικότερης ενεργειακής αρτηρίας του πλανήτη, περιορίζοντας τα περιθώρια του προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν<br /><br />Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ δεν αλλάζει μόνο τις ισορροπίες στον Περσικό Κόλπο και στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας. Αλλάζει, σταδιακά, και την ίδια την αρχιτεκτονική εξουσίας στο εσωτερικό του Ιράν.<br /><br />Όσο παρατείνεται η αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο μεγαλύτερο βάρος αποκτούν οι μηχανισμοί εθνικής ασφάλειας και ιδιαίτερα οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC). Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι μιας χώρας στην οποία κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής περνούν ολοένα περισσότερο μέσα από το πρίσμα της στρατιωτικής ασφάλειας.<br /><br />Οι τελευταίες εξελίξεις είναι χαρακτηριστικές: η Τεχεράνη δηλώνει ότι δεν πρόκειται να αποκαταστήσει πλήρως τη ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ εάν η Ουάσιγκτον δεν αλλάξει πολιτική, ενώ ανάμεσα στις απαιτήσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί βρίσκονται η άρση κυρώσεων και του ναυτικού αποκλεισμού, η αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων και η καταβολή αποζημιώσεων.<div><br />Το Ορμούζ γίνεται το μεγάλο όπλο της Τεχεράνης<br /><br />Για δεκαετίες, το Ιράν απειλούσε ότι σε περίπτωση υπαρξιακής σύγκρουσης θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη γεωγραφική του θέση στο Ορμούζ ως στρατηγικό όπλο.<br /><br />Τώρα αυτή η απειλή βρίσκεται στο κέντρο της πραγματικής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Η σημασία της θαλάσσιας οδού είναι τεράστια: περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου περνά από τα Στενά, γεγονός που σημαίνει ότι ακόμη και η αβεβαιότητα γύρω από τη λειτουργία τους μπορεί να μεταφερθεί στις ενεργειακές αγορές, στις ασφαλιστικές καλύψεις των πλοίων και τελικά στον πληθωρισμό.<br /><br />Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η δύναμη των IRGC.<br /><br />Όποιος ελέγχει στρατιωτικά το Ορμούζ αποκτά ουσιαστικά λόγο και στις διαπραγματεύσεις για το μέλλον του. </div><div><br />Πεζεσκιάν από τη μία – μηχανισμός ασφαλείας από την άλλη<br /><br />Στο εσωτερικό του ιρανικού συστήματος φαίνεται να διαμορφώνεται μια κρίσιμη διαφοροποίηση.<br /><br />Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν έχει εμφανιστεί περισσότερο θετικός στην προοπτική συμφωνίας μέσω Ομάν, ενώ οι Φρουροί της Επανάστασης επιμένουν ότι η πλήρης επαναλειτουργία του Ορμούζ δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από ευρύτερες αμερικανικές παραχωρήσεις. Οι διεθνείς αναφορές των τελευταίων ωρών καταγράφουν ακριβώς αυτή τη σκληρότερη γραμμή από τους μηχανισμούς ασφαλείας.<br /><br />Δεν πρόκειται απαραιτήτως για ανοιχτή σύγκρουση δύο ξεχωριστών κέντρων εξουσίας.<br /><br />Πρόκειται όμως για διαφορετικές προτεραιότητες.<br /><br />Η πολιτική κυβέρνηση έχει ισχυρό κίνητρο να επιδιώξει οικονομική αποκλιμάκωση.<br /><br />Ο μηχανισμός ασφαλείας αντιμετωπίζει το Ορμούζ ως μοχλό στρατηγικής πίεσης που δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί χωρίς σημαντικό αντάλλαγμα.</div><div><br />Η άνοδος του Μοχάμαντ Μπαγκέρ Ζολγκάντρ<br /><br />Καθοριστικός είναι πλέον και ο ρόλος του Μοχάμαντ Μπαγκέρ Ζολγκάντρ, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας.<br /><br />Πρόκειται για πρώην ανώτατο στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στην καρδιά του μηχανισμού που συντονίζει άμυνα, πληροφορίες και εξωτερική πολιτική.<br /><br />Ήταν ο Ζολγκάντρ που παρουσίασε τη σκληρή λίστα προϋποθέσεων για την πλήρη επαναλειτουργία του Ορμούζ.<br /><br />Η επιλογή του προσώπου έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Η κρίση δεν διαχειρίζεται πλέον αποκλειστικά από την κλασική διπλωματική οδό.<br /><br />Μεταφέρεται στην κορυφή του μηχανισμού εθνικής ασφάλειας.<br />Οι απαιτήσεις που δύσκολα μπορεί να δεχθεί η Ουάσιγκτον<br /><br />Η ιρανική πλευρά έχει θέσει ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πλαίσιο απαιτήσεων. </div><div><br />Μεταξύ αυτών βρίσκονται η άρση κυρώσεων, ο τερματισμός του ναυτικού αποκλεισμού, η αποχώρηση αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την περιοχή και η καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημιές του πολέμου.<br /><br />Η πλήρης αποδοχή ενός τέτοιου πακέτου από την κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη.<br /><br />Και ίσως αυτό να αποτελεί μέρος της στρατηγικής της Τεχεράνης.<br /><br />Οι όροι μπορεί να λειτουργούν όχι μόνο ως πραγματικές απαιτήσεις αλλά και ως αρχική μαξιμαλιστική διαπραγματευτική θέση.</div><div><br />Το Ιράν βλέπει μια ιστορική ευκαιρία<br /><br />Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη στρατηγική διάσταση.<br /><br />Σκληροπυρηνικοί κύκλοι στην Τεχεράνη θεωρούν ότι η κρίση δημιουργεί μια σπάνια ευκαιρία να τεθεί στο τραπέζι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις κυρώσεις:<br /><br />η ίδια η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Παρά τις μεγάλες απώλειες που έχει υποστεί το Ιράν από την πολεμική σύγκρουση, το καθεστώς επιχειρεί να μετατρέψει τον έλεγχο του Ορμούζ σε διαπραγματευτικό χαρτί για τον περιορισμό της αμερικανικής επιρροής στην περιοχή.<br /><br />Εάν το πετύχει έστω εν μέρει, στην Τεχεράνη θα παρουσιαστεί ως στρατηγική νίκη.<br /><br />Και οι Φρουροί της Επανάστασης θα μπορούν να υποστηρίξουν ότι ήταν η στρατηγική της πίεσης –και όχι των παραχωρήσεων– που απέδωσε.<br />Το μεγάλο ρίσκο: Οι IRGC μπορεί να βγουν ισχυρότεροι ακόμη και χωρίς συμφωνία<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη συνέπεια της κρίσης.<br /><br />Οι Φρουροί δεν χρειάζεται απαραίτητα να επιτύχουν όλους τους στόχους τους για να ενισχυθούν πολιτικά.<br /><br />Όσο η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης εξωτερικής απειλής:<br /><br />η ασφάλεια υπερισχύει της οικονομίας,<br /><br />η στρατιωτική λογική της πολιτικής,<br /><br />και η εθνική άμυνα της εσωτερικής μεταρρύθμισης.<br /><br />Με άλλα λόγια, η ίδια η κρίση αποτελεί πηγή θεσμικής ισχύος για το στρατιωτικό κατεστημένο.</div><div> <br />Ο κίνδυνος της “στρατιωτικοποίησης” της ιρανικής εξωτερικής πολιτικής<br /><br />Εάν αυτή η κατάσταση παγιωθεί, οι συνέπειες μπορεί να ξεπεράσουν κατά πολύ το Ορμούζ.<br /><br />Η ιρανική εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να κινηθεί ακόμη περισσότερο προς ένα μοντέλο όπου το υπουργείο Εξωτερικών διαπραγματεύεται, αλλά οι πραγματικές κόκκινες γραμμές καθορίζονται από το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, τους Φρουρούς και τελικά την ανώτατη ηγεσία.<br /><br />Αυτό κάνει οποιαδήποτε συμφωνία δυσκολότερη.<br /><br />Διότι η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται απλώς μια συμφωνία με τους Ιρανούς διπλωμάτες.<br /><br />Χρειάζεται μια συμφωνία την οποία θα εφαρμόσει και ο μηχανισμός που ελέγχει τα όπλα.<br />Το Ορμούζ γίνεται εργαστήριο της νέας Μέσης Ανατολής<br /><br />Η αντιπαράθεση δεν αφορά πλέον μόνο το αν θα περάσουν ελεύθερα τα δεξαμενόπλοια.<br /><br />Αφορά το ποιος θα ελέγχει τους κανόνες ασφαλείας στον Περσικό Κόλπο μετά τον πόλεμο.<br /><br />Οι ΗΠΑ επιδιώκουν ελεύθερη ναυσιπλοΐα χωρίς ιρανικούς περιορισμούς.<br /><br />Το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τη γεωγραφία του σε πολιτική κυριαρχία.<br /><br />Οι αραβικές μοναρχίες του Κόλπου φοβούνται ότι μια συμφωνία που θα δώσει υπερβολικές εξουσίες στην Τεχεράνη μπορεί να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο.<br /><br />Και οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν κάθε λόγο να αποδείξουν ότι χωρίς αυτούς καμία μεταπολεμική τάξη ασφαλείας δεν μπορεί να λειτουργήσει.<br />Η μεγάλη ανατροπή μπορεί τελικά να συμβεί μέσα στο ίδιο το Ιράν<br /><br />Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι μια κρίση που προκαλεί τεράστιο οικονομικό κόστος στην Ισλαμική Δημοκρατία μπορεί ταυτόχρονα να ενισχύει τους σκληρότερους μηχανισμούς της.<br /><br />Όσο το Ορμούζ παραμένει πεδίο αντιπαράθεσης, τόσο η πολιτική εξουσία εξαρτάται από εκείνους που μπορούν να το ανοίξουν, να το κλείσουν ή να απειλήσουν τη ναυσιπλοΐα.<br /><br />Και αυτοί είναι πρωτίστως οι άνθρωποι της ασφάλειας.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο πότε θα ανοίξει ξανά πλήρως το Ορμούζ.<br /><br />Είναι ποιο Ιράν θα προκύψει όταν τελειώσει η κρίση: ένα Ιράν όπου η πολιτική ηγεσία θα ανακτήσει τον πρώτο λόγο ή μια Ισλαμική Δημοκρατία στην οποία οι Φρουροί της Επανάστασης θα έχουν μετατραπεί ακόμη περισσότερο από “κράτος εν κράτει” σε κεντρικό πυλώνα του ίδιου του κράτους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο στρατός καταπίνει την πολιτική στο Ιράν:Το Ορμούζ εκτοξεύει τους Φρουρούς Επανάστασης στην κορυφή εξουσίας.

Βασιλης Διαμαντακος  Η παρατεταμένη κρίση στα Στενά μετατρέπεται σε καταλύτη εσωτερικών ανατροπών στην Τεχεράνη – Οι IRGC αποκτούν αυξανόμεν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο καύσωνας γίνεται μόνιμος κίνδυνος για την Ευρώπη. Ασφυκτικές οι συνθήκες στην Αττική

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/29861032_l_normal_none-1280x853-1.jpg"><img height="85" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/29861032_l_normal_none-1280x853-1-1068x712.jpg" width="740" /></a><br /><br /><b>ByΘοδωρής Καλούδης</b><br />Η άνοδος της θερμοκρασίας αποτελεί κίνδυνο για την υγεία, απειλεί τα δάση, στερεύει ποτάμια, περιορίζει την παραγωγή ενέργειας, δυσκολεύει τις μεταφορές και μεταφέρει το κόστος της κλιματικής αλλαγής στην οικονομία και στην καθημερινή ζωή.<br /><br />Ο καύσωνας που δοκιμάζει φέτος μεγάλο μέρος της Ευρώπης (και την Ελλάδα) χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς η πιο πρόσφατη εκδήλωση της κλιματικής αλλαγής που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη: οι υψηλές θερμοκρασίες διαρκούν περισσότερο, επανέρχονται συχνότερα και συνδυάζονται με ξηρασία, πυρκαγιές και πίεση στα υδάτινα αποθέματα.<br /><br />Η Ευρώπη είναι η ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρος στον κόσμο. Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Copernicus, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η μέση θερμοκρασία της αυξάνεται κατά περίπου 0,53 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία. Τον Ιούνιο του 2026 η Δυτική Ευρώπη κατέγραψε τον θερμότερο Ιούνιο στην ιστορία της, με τη μέση θερμοκρασία να βρίσκεται 3,06 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020.<br /><br />Το φαινόμενο δεν περιορίζεται πλέον στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά αφορά και σε χώρες της κεντρικής και βορειοκεντρικής Ευρώπης. Τις τελευταίες ημέρες, η Ιταλία έθεσε όλες τις μεγάλες πόλεις της σε κόκκινο συναγερμό, ενώ Αυστρία και Σλοβακία κατέγραψαν ιστορικά ρεκόρ θερμοκρασίας. Πριν ένα μήνα η Αγγλία γνώρισε πρωτοφανείς για τη χώρα και την εποχή καύσωνες. Στην Ελλάδα, τα 40άρια σε συνδυασμό με τα ισχυρά μελτέμια δημιουργούν ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες για την εκδήλωση και την εξάπλωση πυρκαγιών.<br /><br />Τα ελληνικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Φυσικής Περιβάλλοντος και Κλίματος στο ΕΚΠΑ Κωνσταντίνος Καρτάλης, οι ημέρες κατά τις οποίες καταγράφηκαν ταυτόχρονα καύσωνας και ξηρασία στην Αττική ήταν συνολικά 45 την περίοδο 1971-2000. Στο διάστημα 2001-2023 αυξήθηκαν στις 150.<br /><br />Δεν πρόκειται για μια απλή στατιστική μεταβολή. Ο συνδυασμός υψηλής θερμοκρασίας και ξηρασίας αφαιρεί την υγρασία από τη βλάστηση και τη μετατρέπει σε έτοιμη καύσιμη ύλη. Η κλιματική αλλαγή δεν προκαλεί από μόνη της την αρχική σπίθα. Κάνει όμως μια πυρκαγιά πολύ πιο επιθετική και πολύ δυσκολότερη στην κατάσβεση.<div><br />Από το περιβάλλον στην οικονομία<br /><br />Η ίδια αλληλουχία επαναλαμβάνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μειωμένη χιονόπτωση στις Άλπεις περιορίζει τα αποθέματα νερού. Οι παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες αυξάνουν την εξάτμιση. Η στάθμη των ποταμών πέφτει και μαζί της περιορίζονται η παραγωγή ενέργειας και οι δυνατότητες μεταφοράς εμπορευμάτων.<br /><br />Όπως μεταδίδει το Reuters, στον Ρήνο, τα χαμηλά νερά δυσκολεύουν ήδη τη ναυσιπλοΐα και αυξάνουν το κόστος μεταφοράς πρώτων υλών. Στον Δούναβη, η Ουγγαρία και η Ρουμανία αναγκάστηκαν να περιορίσουν την παραγωγή πυρηνικών μονάδων, επειδή δεν υπήρχε επαρκές νερό για την ψύξη τους. Στην Πολωνία, προβλήματα στην ψύξη θερμοηλεκτρικών σταθμών αφαίρεσαν σημαντική ισχύ από το ενεργειακό σύστημα.<br /><br />Παράλληλα, η ξηρασία μειώνει τις γεωργικές αποδόσεις και δημιουργεί νέες πιέσεις στις τιμές των τροφίμων. Ο τουρισμός αντιμετωπίζει επίσης μια δύσκολη προσαρμογή, καθώς οι ακραίες θερμοκρασίες αλλάζουν τις ώρες μετακίνησης, περιορίζουν τις υπαίθριες δραστηριότητες και κάνουν λιγότερο ελκυστικούς ορισμένους προορισμούς στην καρδιά του καλοκαιριού.<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Καρτάλης περιγράφει αυτή την κατάσταση με τον όρο «πολυκρίση»: η μία διαταραχή προκαλεί ή ενισχύει την επόμενη. Ο καύσωνας φέρνει ξηρασία, η ξηρασία επιβαρύνει τις πυρκαγιές, περιορίζει την ενέργεια και την αγροτική παραγωγή και τελικά αυξάνει το οικονομικό και κοινωνικό κόστος.<br /><br />Η απάντηση δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται στην πολιτική προστασία των ημερών του καύσωνα. Χρειάζονται περισσότερο πράσινο και σκίαση στις πόλεις, καλύτερη διαχείριση του νερού, ανθεκτικότερα ενεργειακά δίκτυα και πολεοδομικός σχεδιασμός που να λαμβάνει υπόψη το νέο κλίμα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο καύσωνας γίνεται μόνιμος κίνδυνος για την Ευρώπη. Ασφυκτικές οι συνθήκες στην Αττική

ByΘοδωρής Καλούδης Η άνοδος της θερμοκρασίας αποτελεί κίνδυνο για την υγεία, απειλεί τα δάση, στερεύει ποτάμια, περιορίζει την παραγωγή ενέρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Καλεντερίδης: «Τραγελαφικό» να μένουν οι ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία. «Τι κερδίζει η Ελλάδα;»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/patriot-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1224" data-original-width="1920" height="92" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/patriot-2.jpg" width="762" /></a></div><div><br /></div>Ο γεωστρατηγικός αναλυτής θέτει ερωτήματα για τη συμφωνία με το Ριάντ και προειδοποιεί για τις νέες ισορροπίες στην περιοχή<br /><br />Η παρουσία της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και η τουρκική διείσδυση στην περιοχή βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρέμβασης του γεωστρατηγικού αναλυτή Σάββα Καλεντερίδη. Μιλώντας στo Open, ο έμπειρος αναλυτής έθεσε ευθέως το ερώτημα τι έχει κερδίσει η Ελλάδα από την πολυετή ανάπτυξη ενός ιδιαίτερα σημαντικού συστήματος αεράμυνας στη Σαουδική Αραβία, υποστηρίζοντας ότι οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν ενημερωθεί επαρκώς για το πλαίσιο της συμφωνίας.<br /><br />«Ποτέ δεν μάθαμε ως Έλληνες πολίτες ποιο είναι το πλαίσιο της συμφωνίας και η Ελλάδα τι κερδίζει από την παρουσία αυτού του πανάκριβου και εξαιρετικά σημαντικού για την εθνική μας άμυνα και ασφάλεια οπλικού συστήματος», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο ίδιος αμφισβήτησε, μάλιστα, ότι η παραμονή των Patriot στη Σαουδική Αραβία μπορεί να δικαιολογηθεί από τα ευρύτερα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας.<br /><br />«Τουλάχιστον τραγελαφικό»<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε όταν αναφέρθηκε στις νέες αμυντικές και γεωπολιτικές σχέσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή, με την Τουρκία να επιχειρεί να ενισχύσει το αποτύπωμά της στη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Υπό αυτά τα δεδομένα, χαρακτήρισε «τουλάχιστον τραγελαφικό» να παραμένουν ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία, θέτοντας παράλληλα το ερώτημα τι θα συνέβαινε σε περίπτωση μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης και πώς θα επηρέαζαν την Ελλάδα οι αμυντικές δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί.<br /><br />Κατά τον κ. Καλεντερίδη, η Τουρκία επιδιώκει να αυξήσει το γεωπολιτικό της βάρος και να ενισχύσει τις εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού προς το Ριάντ. Συνέδεσε, μάλιστα, τις κινήσεις της Άγκυρας με παλαιότερες επιδιώξεις για τη δημιουργία ενός ευρύτερου σουνιτικού αμυντικού σχήματος, το οποίο θα αποκτούσε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα με τη συμμετοχή της Αιγύπτου.<br /><br />Ο γεωστρατηγικός αναλυτής υποστήριξε ότι η Αθήνα θα πρέπει να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και να ενισχύσει τις σχέσεις της με χώρες όπως η Ινδία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ.<div><br />«Η προδοσία της Κύπρου συνεχίζεται 52 χρόνια»<br /><br />Σκληρή ήταν η τοποθέτησή του και για το Κυπριακό, με αφορμή τις αναφορές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στη λύση των δύο κρατών. Ο Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στον ρόλο της Ελλάδας ως εγγυήτριας δύναμης και στην τουρκική εισβολή του 1974, ασκώντας κριτική στη διαχρονική στάση της Αθήνας.<br /><br />«Η προδοσία της Κύπρου συνεχίζεται 52 χρόνια», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα έχει αφήσει την Κύπρο να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της τουρκικής κατοχής.<br /><br />Παράλληλα, αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα της πολιτικής των «ήρεμων νερών» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, παραπέμποντας στις τουρκικές διεκδικήσεις, στο casus belli και στη «Γαλάζια Πατρίδα».<div><br />Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ο ρόλος της Γαλλίας<br /><br />Ο κ. Καλεντερίδης αναφέρθηκε και στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, εκφράζοντας επιφυλάξεις για το κατά πόσο η γαλλική συμμετοχή στο έργο μπορεί από μόνη της να αποτρέψει νέες τουρκικές αντιδράσεις.<br /><br />Με αφορμή όσα είχαν συμβεί στην περιοχή της Κάσου, διερωτήθηκε εάν η Ελλάδα θα πρέπει κάθε φορά που επιχειρεί να ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα να βασίζεται στην παρουσία ή τη στήριξη μιας τρίτης χώρας.<br /><br />Το βασικό ερώτημα, όπως το έθεσε, αφορά και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθούν οι επόμενες εργασίες για το καλώδιο και κατά πόσο θα υπάρξει οποιαδήποτε απαίτηση για άδεια πέραν αυτής των ελληνικών αρχών.<br /><br />Για τον ίδιο, η εικόνα που διαμορφώνεται δεν επιβεβαιώνει την αντίληψη περί «ήρεμων νερών» στις σχέσεις Αθήνας και Άγκυρας, καθώς, όπως υποστηρίζει, οι τουρκικές διεκδικήσεις και κινήσεις συνεχίζουν να δημιουργούν ένα διαφορετικό περιβάλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Καλεντερίδης: «Τραγελαφικό» να μένουν οι ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία. «Τι κερδίζει η Ελλάδα;»

Ο γεωστρατηγικός αναλυτής θέτει ερωτήματα για τη συμφωνία με το Ριάντ και προειδοποιεί για τις νέες ισορροπίες στην περιοχή Η παρουσία της ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ: «Ο πόλεμος είναι σαν μια παρτίδα σκάκι». Τι απαντά το Ιράν

<div class="separator" style="clear: both;"><img border="0" height="77" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/iran-2.jpg" width="757" /></div><br /><div>Νέο;ς γύρος δηλώσεων</div><br />Νέες τοποθετήσεις από ΗΠΑ και Ιράν την στιγμή που η ένταση δεν φαίνεται να κοπάζει ανάμεσα στις δύο χώρες με αφορμή τις συνομιλίες.<br />Τραμπ: «Σαν μια παρτίδα σκάκι»<br /><br />Χθες, Κυριακή, ο Ντόναλντ Τραμπ, σε δηλώσεις του, παρομοίασε τον πόλεμο που μαίνεται με μια «παρτίδα σκάκι».<div><br />Η απάντηση της Τεχεράνης<br /><br />Οι Ιρανοί είναι «επαγγελματίες σκακιστές», δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας απαντώντας στον πρόεδρο των ΗΠΑ για την παραπάνω δήλωση.<br /><br />Είτε κατά την διάρκεια των επίσημων διαπραγματεύσεων ή για τις διαπραγματεύσεις στους διαδρόμους, «οι Ιρανοί έδειξαν ότι είναι επαγγελματίες σκακιστές», δήλωσε ο Ισμαΐλ Μπαγαΐ κατά την διάρκεια της εβδομαδιαία συνέντευξη Τύπου.<br /><br />Απαντώντας στις επικρίσεις για το γεγονός ότι βρίσκεται εγκλωβισμένος στην κρίση που ξεκίνησε με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν στο τέλος του Φεβρουαρίου, ο Τραμπ δήλωσε χθες σε συνέντευξή του στο Axios: «Θα τακτοποιηθεί. Ολα στο τέλος τακτοποιούνται. Είναι σαν παρτίδα σκάκι».<br /><br />Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών πρόσθεσε: «Δεν πρέπει να ελπίζετε ότι δεν θα λερωθείτε όταν παλεύετε με γουρούνια. Αλλωστε, μερικές φορές αυτό αποτελεί μέρος της μάχης που σας έχει επιβληθεί».</div><div><br />Τι είπε για τις διαπραγματεύσεις<br /><br />Επαναλαμβάνοντας στους δημοσιογράφους το μήνυμα που επαναλαμβάνεται τις τελευταίες ημέρες από την ιρανική ηγεσία ο εκπρόσωπος είπε: δεν υπάρχει σε εξέλιξη «απευθείας διαπραγμάτευση» με την Ουάσινγκτον, μόνο «ανταλλαγές μηνυμάτων» μέσω των μεσολαβητών και οι συνομιλίες μπορούν να επαναληφθούν όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες σταματήσουν τις παραβιάσεις του πρωτοκόλλου συμφωνίας.Οσο αυτό συνεχίζεται, «δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση ασφαλούς διεθνούς ναυσιπλοΐας», είπε. «Κατά κανόνα, όταν παρέχετε θαλάσσιες υπηρεσίες, λαμβάνετε αναγκαστικά κάτι σε αντάλλαγμα», είπε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ: «Ο πόλεμος είναι σαν μια παρτίδα σκάκι». Τι απαντά το Ιράν

Νέο;ς γύρος δηλώσεων Νέες τοποθετήσεις από ΗΠΑ και Ιράν την στιγμή που η ένταση δεν φαίνεται να κοπάζει ανάμεσα στις δύο χώρες με αφορμή τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπάρχει ελληνική στρατηγική για το αμυντικό σύμφωνο των τριών;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQutJUeJStQoqOKZKGb3Y28jS2Bv5y-UjCqP_tvoBlPWJceTnTdLCq1Nz0p&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="415" data-original-width="739" height="89" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQutJUeJStQoqOKZKGb3Y28jS2Bv5y-UjCqP_tvoBlPWJceTnTdLCq1Nz0p&s=10" width="745" /></a></div><div><br /></div>Που βρίσκεται η ελληνική στρατηγική απέναντι στην αμυντική συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας-Πακιστάν; – Η υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν, στο πλαίσιο μιας ήδη εξελισσόμενης στρατηγικής σύγκλισης, αποτελεί εξέλιξη ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας.<br /><br /><b>Θωμάς Χατζηαθανασίου</b><br /> αντιπτέραρχος ε.α. <br /><br />Η συμφωνία προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, ενισχύοντας τη μεταξύ τους αμυντική συνεργασία και την αρχή της συλλογικής αποτροπής. Οι ακριβείς στρατιωτικές υποχρεώσεις που θα προκύπτουν σε περίπτωση επίθεσης δεν έχουν ακόμη εξειδικευθεί, γεγονός που δεν μειώνει τη συμβολική και στρατηγική σημασία της συμφωνίας.<br /><br />Η εξέλιξη εντάσσεται σε μια ήδη εξελισσόμενη στρατηγική σύγκλιση και συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας από τον Κόλπο έως τη Νότια Ασία. Για την Ελλάδα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη θέση και την επιρροή της στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα έχει το ενδεχόμενο διεύρυνσης του σχήματος. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η Αίγυπτος θα μπορούσε να ενταχθεί στη νέα συμφωνία, εφόσον επιλυθούν ορισμένα τεχνικά ζητήματα. Η δήλωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς Αίγυπτος, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν συμμετέχουν ήδη στο τετραμερές σχήμα R4, του οποίου η τέταρτη υπουργική συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο στις 21 Ιουνίου 2026.<br /><br />Η Αίγυπτος δεν έχει μέχρι σήμερα προσχωρήσει στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας. Εάν όμως το πράξει, η εξέλιξη θα αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα. Θα συνδέσει ακόμη στενότερα την Τουρκία με έναν ευρύτερο περιφερειακό μηχανισμό στον οποίο θα συμμετέχει και η Αίγυπτος, επηρεάζοντας άμεσα τις ισορροπίες από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα έως τον Κόλπο.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αίγυπτος θα καταστεί αντίπαλος της Ελλάδας ή ότι θα εγκαταλείψει τις στρατηγικές σχέσεις της με την Αθήνα. Η διεθνής πολιτική δεν λειτουργεί με όρους μηδενικού αθροίσματος. Σημαίνει, όμως, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένες τις σημερινές ισορροπίες ούτε να αντιμετωπίζει τις εξελίξεις στην περιοχή αποσπασματικά.<br /><br />Από το 2021, ελληνική πυροβολαρχία Patriot και ελληνικό προσωπικό συμβάλλουν στην προστασία κρίσιμων υποδομών που συνδέονται με την ασφάλεια εφοδιασμού καυσίμων στη Σαουδική Αραβία, στο πλαίσιο της ελληνοσαουδαραβικής αμυντικής συνεργασίας.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Σαουδική Αραβία συνάπτει με την Τουρκία και το Πακιστάν έναν μηχανισμό αμοιβαίας αμυντικής δέσμευσης, με την Τουρκία να διατηρεί απέναντι στην Ελλάδα την απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και να θέτει ζητήματα ελληνικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Η εξέλιξη αυτή δεν ακυρώνει τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας. Αναδεικνύει, όμως, ένα ευρύτερο ερώτημα: κατά πόσο οι ελληνικές διμερείς σχέσεις μεταφράζονται σε πραγματικό στρατηγικό αποτέλεσμα.<br /><br />Το ίδιο ερώτημα αφορά ακόμη περισσότερο την Αίγυπτο. Η Ελλάδα έχει επενδύσει σημαντικά στην ελληνοαιγυπτιακή στρατηγική σχέση και στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου. Το Κάιρο αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ η γεωγραφική του θέση το καθιστά σημαντικό παράγοντα για τη Λιβύη, την Ερυθρά Θάλασσα και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.<br /><br />Εάν η Αίγυπτος ενταχθεί τελικά στη Συμφωνία της Μέκκας, η εξέλιξη δεν θα αφορά πλέον μόνο τον Κόλπο και τη Νότια Ασία. Θα αποκτήσει άμεση διάσταση για την Ανατολική Μεσόγειο και θα ενισχύσει την εκτίμηση ότι η Τουρκία επιδιώκει να διευρύνει το στρατηγικό της αποτύπωμα πολύ πέρα από το άμεσο γεωγραφικό της περιβάλλον.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει ένα σημαντικό δίκτυο σχέσεων με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κύπρο, το Ισραήλ και άλλους περιφερειακούς εταίρους. Είναι ταυτόχρονα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Ελλάδα έχει εταίρους.<br /><br />Το ερώτημα είναι αν διαθέτει συνεκτική στρατηγική που να συνδέει αυτές τις σχέσεις σε μια ενιαία αντίληψη για την περιφερειακή ασφάλεια. Η νέα Συμφωνία της Μέκκας δείχνει ότι το περιβάλλον ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή μεταβάλλεται γρήγορα. Η Τουρκία ενισχύει τις σχέσεις της με σημαντικές αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και επιδιώκει να διευρύνει το περιφερειακό στρατηγικό της αποτύπωμα.<br /><br />Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια μιας εξωτερικής πολιτικής που απλώς αντιδρά εκ των υστέρων στις εξελίξεις. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσει έναν «αντιτουρκικό άξονα». Χρειάζεται, όμως, να γνωρίζει ποια θέση θέλει να καταλαμβάνει στην αναδυόμενη αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «πού βρίσκεται η ελληνική στρατηγική;». Είναι εάν η Ελλάδα διαμορφώνει τις περιφερειακές εξελίξεις ή απλώς προσαρμόζεται σε αυτές.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπάρχει ελληνική στρατηγική για το αμυντικό σύμφωνο των τριών;

Που βρίσκεται η ελληνική στρατηγική απέναντι στην αμυντική συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας-Πακιστάν; – Η υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Ά...

Διαβάστε την συνέχεια

Κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια! Οι Χούθι καταλύτης, η Τουρκία έκθετη.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQDc10pt64lICnMiYZqKPyDBc7m4Vq8cMyOtrTBdU8VY_-GXQTpiQE50n8&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="393" data-original-width="780" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQDc10pt64lICnMiYZqKPyDBc7m4Vq8cMyOtrTBdU8VY_-GXQTpiQE50n8&s=10" width="758" /></a></div><div><br /></div>Τα προβλήματα για την Συμφωνία της Μέκκα άρχισαν ήδη πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή της… Εκτός κι αν η Τουρκία εμπλακεί στρατιωτικά με τους Χούθι, τους στενούς συμμάχους του Ιράν!<br /><br /><div>Εν μέσω του αδιεξόδου στο Ορμούζ, οι Χούθι κλιμακώνουν κατά της Σαουδικής Αραβίας και απειλούν να επεκτείνουν την ενεργειακή «ασφυξία» στην Ερυθρά Θάλασσα, με το βλέμμα να στρέφεται αναπόφευκτα στο νεοσύστατο Σύμφωνο της Μέκκας και την ασάφεια που περιβάλλει τη ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής μεταξύ τριών εκ των τεσσάρων μεγάλων σουνιτικών δυνάμεων – της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας και του Πακιστάν, με την Αίγυπτο να παραμένει, τουλάχιστον επί του παρόντος, εκτός, γράφει η Ευαγγελία Μπίφη στο <a href="https://www.liberal.gr/diethni-themata/hoythi-kata-saoydikis-arabias-ypo-dokimasia-symfono-tis-mekkas?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4">Liberal.gr</a><br /><br />Το Σύμφωνο, «προϊόν» του μετασχηματισμού της περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας που έθεσε σε κίνηση η σφαγή της 7η Οκτωβρίου και επιτάχυνε ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, κινείται στο πνεύμα του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ «όλοι για έναν και ένας για όλους»· δεν αποσαφηνίζει, ωστόσο, τόσο τους όρους ενεργοποίησης της ρήτρας ούτε τη μορφή της συνδρομής που θα καλούνταν να παράσχουν Τουρκία και Πακιστάν – εάν και εφόσον αυτή ζητούνταν επισήμως από το Ριάντ.<br /><br />Προτού ακόμη στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής του συμφώνου από τον ντε φάκτο ηγέτη και διάδοχο του σαουδαραβικού θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Πακιστανό πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ, οι υποστηριζόμενοι πό την Τεχεράνη Χούθι της Υεμένης έπληξαν με drone το διυλιστήριο της Saudi Aramco στην Τζαζάν της Σαουδικής Αραβίας για να ακολουθήσουν πολύνεκρες επιθέσεις στο λιμάνι Μόχα της Υεμένης, το οποίο ελέγχεται από δυνάμεις που πρόσκεινται στη διεθνώς αναγνωρισμένη και υποστηριζόμενη από το Ριάντ κυβέρνηση της χώρας<b>. <a href="https://www.liberal.gr/diethni-themata/hoythi-kata-saoydikis-arabias-ypo-dokimasia-symfono-tis-mekkas?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια! Οι Χούθι καταλύτης, η Τουρκία έκθετη.

Τα προβλήματα για την Συμφωνία της Μέκκα άρχισαν ήδη πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή της… Εκτός κι αν η Τουρκία εμπλακεί...

Διαβάστε την συνέχεια

Το “Σύμφωνο της Άμμου” (Μέκκας) σύνδεσε τρεις “υστερόβουλες” δυνάμεις.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQmdrvuPkqUY3TG4bJsUy6Qe1JhAoLn1j46wKB3-1hzQQ&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="365" data-original-width="547" height="89" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQmdrvuPkqUY3TG4bJsUy6Qe1JhAoLn1j46wKB3-1hzQQ&s=10" width="755" /></a></div><div><br /></div>Το τριμερές ισλαμικό (σουνιτικό) αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας με το Πακιστάν αρχικώς και στην συνέχεια με την Τουρκία, δεν αποτελεί στρατηγική πανάκεια έναντι του Ιράν, αλλά καλύπτει διαφορετικές γεωστρατηγικές και σχεδιασμούς. Επίσης δεν στρέφεται κατά των ΗΠΑ και του βασικότερου συμμάχου στην Μέση Ανατολή του Ισραήλ, αφήνοντας ωστόσο πεδίο σε συνομωσιολογικές ισλαμιστικές ερμηνείες για το τι μπορεί να προκύψει στο μέλλον.<br /><br />Γράφει ο <b>Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος</b><br />(Δημοσιογράφος / αμυντικός αναλυτής)<br /><br />Επίκεντρο είναι το Ριάντ, το οποίο δεν έχει υπογράψει ακόμη τις Συμφωνίες του Αβραάμ (ίσως έτσι «διασκεδαστούν» οι ανησυχίες και τελικώς γίνει μέλος αυτών) το οποίο διαθέτει οικονομική, ενεργειακή ισχύ και γεωγραφική θέση ελέγχου δύο κρίσιμων εμπορικών οδών. Τι ζητά το βασίλειο που δεν μπορεί να έχει εξ ιδίων πόρων και δυνατοτήτων; Μισθοφορικές υπηρεσίες, στρατιωτική προστασία από τρίτες χώρες για να συντηρήσει μια γεωστρατηγική ψευδαίσθηση. Ότι με τα χρήματα «αγοράζει ασφάλεια» και μέσω του συμφώνου οι άλλοι δυο συνυπογράφοντες θα προστρέξουν να το προστατέψουν ωσάν να είναι επίθεση στο εδάφους τους.<br /><br />Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι και η ισχύς των υπογραφών και των δεσμεύσεων -δεν έχει δημοσιοποιηθεί το ακριβές κείμενο της συμφωνίας- δοκιμάστηκε και απέδειξε το πρόβλημα της εφαρμογής. Από ποιους και από τι πρακτικά κινδυνεύει το βασίλειο; Από τους proxy του Ιράν τους Χούθι, οι οποίοι συνεχίζουν τα σοβαρά πλήγματα στην ενεργειακή υποδομή της χώρας.<br /><br />Οι «ξυπόλητοι» απειλούν να διαταράξουν ή και να διακόψουν τις οδούς διακομιδής ενεργειακών αγαθών και εν τέλει να καταδείξουν την επιχειρησιακή αδυναμία του Ριάντ θέτοντας σε πλήρη αμφιβολία την έννοια της όποιας αποτροπής. Το βασίλειο δεν προστάτεψαν αποτελεσματικά ούτε οι ΗΠΑ ούτε κάποια άλλη δύναμη.<br /><br />Η Ελλάδα με την συστοιχία Patriot παρήγαγε και συνεχίζει ένα δυσανάλογα μεγάλο επιχειρησιακό αποτέλεσμα, προστατεύοντας στρατηγικές υποδομές στα δυτικά της χώρας. Όμως ο Σαουδάραβας ηγέτης MBS (Mohamed Bin Salman) αποκάλυψε τον εκνευρισμό αλλά και τον φόβο του, όταν διαπίστωσε ότι καμία δύναμις δεν μπορεί να του εγγυηθεί το απυρόβλητο…<br /><br />Το Ριάντ απευθύνθηκε στο Πακιστάν, το οποίο ανέπτυξε δύναμη 8.000 ανδρών, απέστειλε τον περασμένο Απρίλιο μοίρα μαχητικών JF-17 Thunder (16 αεροσκάφη) και ένα αντιαεροπορικό αντιβαλλιστικό σύστημα HQ-9 (αμφότερα κινεζικής κατασκευής) συν αριθμό συστημάτων drones. Η συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών προβλέπει την ανάπτυξη έως 80.000 Πακιστανών στρατιωτών στο βασίλειο. Το αντάλλαγμα είναι πετροδολάρια, οικονομική στήριξη, ενεργειακή υποστήριξη και άλλα συναφή.<br /><br />Να θυμίσουμε ότι το 1998 όταν το Πακιστάν υπέστη κυρώσεις λόγω των πυρηνικών του δοκιμών, δύο μόλις εβδομάδες μετά τις ινδικές, το βασίλειο παρείχε σε ημερήσια βάση 50.000 βαρέλια πετρελαίου δωρεάν. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ριάντ διαθέτει μερικές δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους υγρού καυσίμου DF-3A (εμβελείας 2.500 km) κινεζικής κατασκευής (μυστική προμήθεια το 1988).<br /><br />Το 2007 απέκτησε την νεότερη έκδοση ακριβείας DF-21. Οι επίγειες και υπόγειες εγκαταστάσεις των πυραύλων έχουν καταγραφεί από δορυφόρους. Συνεπώς για την στρατηγική ασφάλεια του το Ριάντ βασίζεται και σε κινεζικά συστήματα, η χώρα παραγωγής διαθέσεως των οποίων αποτελεί το βασικό γεωπολιτικό στόχο της αεροναυτικής επιχειρήσεως των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Οι Χούθι προκάλεσαν την ισχύ των υπογραφών και τώρα απομένει να διαπιστώσουμε εάν πρόκειται περί λεκτικής διασφαλίσεως, δηλαδή έπεα πτερόεντα ή περί πρακτικής εφαρμογής.<br /><br />Το βασίλειο απέτυχε το 2015 να περιορίσει τους αντιπροσώπους της Τεχεράνης και απεσύρθη ντροπιασμένο. Ας σημειωθεί ότι και τότε είχε ζητηθεί η στρατιωτική βοήθεια και εμπλοκή του Ισλαμαμπάντ, λαμβάνοντας αρνητική απάντηση. Μάλιστα το κοινοβούλιο (10/04/2015) υποστήριξε ότι παρά την παρουσία Πακιστανικών δυνάμεων στο βασίλειο, δεν θα εμπλέκετο στον Πόλεμο της Υεμένης, αλλά θα υποστήριζε την ακεραιότητα της χώρας εάν δεχόταν επίθεση.<br /><br />Τι έχει άραγε μεταβληθεί έκτοτε έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε, όπως και εάν το βρυχώμενο ποντίκι (Χούθι) έχει τόσο τρομοκρατήσει τον αραβικό λέοντα, που να ζήτησε την σύσταση συμμαχίας ενός «Συμφώνου της Άμμου» (Μέκκας) με σαθρά θεμέλια από την υπογραφή του. Αλλά αυτή είναι μια μόλις πλευρά (της Σαουδαραβικής) και όχι η πλήρης μιας καθόλα εντυπωσιακής σκηνικής παρουσίας τριών υστερόβουλων δυνάμεων με διαφορετικές στοχεύσεις. Θα επανέλθουμε.<br />Δύο υποσημειώσεις<br /><br />1. Οι Χούθι αναλαμβάνουν την ευθύνη για επίθεση με UAV στο διυλιστήριο της Aramco στο Jazan.<br /><br />2. Ο ⁠Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν διευκρίνισε, ότι παρότι η λογική του συμφώνου αντιστοιχεί «τεχνικά» στο Άρθρο 5, η φύση και η έκταση της βοήθειας εξετάζονται κατά περίπτωση.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το “Σύμφωνο της Άμμου” (Μέκκας) σύνδεσε τρεις “υστερόβουλες” δυνάμεις.

Το τριμερές ισλαμικό (σουνιτικό) αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας με το Πακιστάν αρχικώς και στην συνέχεια με την Τουρκία, δεν αποτελεί στ...

Διαβάστε την συνέχεια