Έξαλλοι στην Τουρκία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Βρώμικη συμμαχία σε Ανατολική Μεσόγειο. Η «κρυφή» συμφωνία 26 εκατ. Ελλάδας και Ισραήλ

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/0b2230ac90924713842cf5264700f4b9_XL.jpg?v=3" width="743" /><br /><br /><div>«Η Ελλάδα παραδίδεται στο Ισραήλ» σχολιάζει η τουρκική εφημερίδα Yeni Safak<br /><br />Την έντονη αντίδραση της Τουρκίας έχει προκαλέσει η αμυντική συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ.<br />Το πακέτο-μαμούθ, που ξεπερνά τα 3 δισ. ευρώ και συνοδεύεται από επιπλέον συμβόλαια ύψους 26 εκατ. ευρώ για την αντι-drone θωράκιση, παρουσιάζεται στην Άγκυρα ως μια «επικίνδυνη εξέλιξη» στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα τουρκικά μέσα να καταγράφουν λεπτομερώς τα πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας που θα εγκατασταθούν στη χώρα μας.<br /><br />Yeni Safak: «Η Ελλάδα παραδίδεται στο Ισραήλ: Υπεγράφη αμυντική συμφωνία 3 δισεκατομμυρίων ευρώ»<br /><br />Για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι εναντίον της Τουρκίας από την Ελλάδα και του Ισραήλ, κάνει λόγο η τουρκική Yeni Safak. «Το τρομοκρατικό κράτος Ισραήλ και η Ελλάδα συνήψαν μια βρώμικη συμμαχία στην Ανατολική Μεσόγειο εναντίον της Τουρκίας» επισημαίνεται στο δημοσίευμα, που φέρει τον τίτλο: «Η Ελλάδα παραδίδεται στο Ισραήλ: Υπεγράφη αμυντική συμφωνία 3 δισεκατομμυρίων ευρώ».<br />Στο ίδιο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι με τη συμφωνία που υπεγράφη στο Τελ Αβίβ, αποφασίστηκε η εγκατάσταση ενός πολυεπίπεδου δικτύου αεροπορικής άμυνας στην Ελλάδα, ενώ πραγματοποιήθηκε και μια επιπλέον συμφωνία ύψους 26 εκατομμυρίων ευρώ με σκοπό την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από τα UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη).<br />Στο δημοσίευμα περιλαμβάνει και η ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, όπου αναφέρεται ότι η εν λόγω συμφωνία είναι: «η μεγαλύτερη συμφωνία αμυντικής εξαγωγής μέχρι σήμερα στις σχέσεις Ισραήλ-Ελλάδας και μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες στην ιστορία του Ισραήλ».<br />Στην τελετή υπογραφής, η οποία πραγματοποιήθηκε στο συγκρότημα του υπουργείου Άμυνας του «δολοφονικού Ισραήλ» στο Τελ Αβίβ, συμμετείχαν αξιωματούχοι των Υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών.<br /><br />Θα εγκαταστήσουν δίκτυο αεροπορικής άμυνας<br /><br />Στην ανακοίνωση σημειώθηκε ότι, στο πλαίσιο της συμφωνίας «Ασπίδα του Αχιλλέα» αξίας «άνω των 10 δισεκατομμυρίων σεκελ (περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ)», το Ισραήλ θα εγκαταστήσει στην Ελλάδα ένα πολυεπίπεδο δίκτυο αεροπορικής άμυνας, το οποίο περιλαμβάνει τα συστήματα David's Sling (Σφεντόνα του Δαβίδ) και το σύστημα Barak MX, που θα εγκατασταθεί από την Israel Aerospace Industries (IAI) για την άμυνα ενάντια σε αεροσκάφη και πυραύλους.<br />Αναφέρθηκε ότι η συμφωνία περιλαμβάνει, εκτός από τη Σφεντόνα του Δαβίδ της εταιρείας Rafael και τα συστήματα Barak MX της IAI, τα συστήματα Spyder της Rafael, καθώς και τα ραντάρ πολλαπλών αποστολών τύπου MMR της IAI που προορίζονται για τον έλεγχο του εναέριου χώρου.<br />Επιπλέον, στη συμφωνία συμπεριλήφθηκε ένα νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου, το οποίο θα αναπτυχθεί υπό την ηγεσία της Rafael.<br />Στην ανακοίνωση ανακοινώθηκε ότι, εκτός από τη συμφωνία «Ασπίδα του Αχιλλέα», υπογράφηκε και μια πρόσθετη συμφωνία ύψους 26 εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 92 εκατομμύρια σεκελ) για την πώληση συστημάτων Drone Dome της Rafael, με σκοπό την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και την ενίσχυση της υφιστάμενης άμυνας.<br />Στην ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας του σφαγείατικού Ισραήλ, υπογραμμίστηκε: «Το Ισραήλ θα ενισχύσει τη συνεργασία του στον τομέα της βιομηχανίας-άμυνας, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς τεχνογνωσίας και τεχνολογίας προς την εγχώρια βιομηχανία της Ελλάδας. Αυτό το έργο αποτελεί άλλη μια κορύφωση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας, η οποία είναι βασικός στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο».<br /><br />Milliyet: Συμφωνία 3 δισ. ευρώ επίσημα στον άξονα Ισραήλ - Ελλάδας! «Πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας»¨<br /><br />Πιο… ήπιο είναι το δημοσίευμα της Milliyet, που φέρεται τον τίτλο: Συμφωνία 3 δισ. ευρώ επίσημα στον άξονα Ισραήλ - Ελλάδας! «Πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας».<br />Όπως αναφέρεται «υπεγράφη επίσημα στο Τελ Αβίβ η αμυντική συμφωνία "Ασπίδα του Αχιλλέα", αξίας περίπου 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, μεταξύ των Υπουργείων Άμυνας Ισραήλ και Ελλάδας.<br />Σε ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας τονίστηκε ότι η εν λόγω συμφωνία αποτελεί «τη μεγαλύτερη μέχρι τώρα συμφωνία αμυντικών εξαγωγών στις σχέσεις Ισραήλ-Ελλάδας και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του Ισραήλ».<br />Στην τελετή υπογραφής, η οποία πραγματοποιήθηκε στο συγκρότημα του Υπουργείου Άμυνας στο Τελ Αβίβ, συμμετείχαν αξιωματούχοι των Υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών.<br />Στην ανακοίνωση σημειώθηκε ότι, στο πλαίσιο της συμφωνίας «Ασπίδα του Αχιλλέα» αξίας «άνω των 10 δισεκατομμυρίων σεκελ (περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ)», το Ισραήλ θα εγκαταστήσει στην Ελλάδα ένα πολυεπίπεδο δίκτυο αεροπορικής άμυνας, το οποίο περιλαμβάνει τα συστήματα David's Sling (Σφεντόνα του Δαβίδ) και το σύστημα Barak MX —που θα εγκατασταθεί από την Israel Aerospace Industries (IAI) για την άμυνα έναντι αεροσκαφών και πυραύλων.<br />Αναφέρθηκε ότι η συμφωνία περιλαμβάνει, εκτός από τη Σφεντόνα του Δαβίδ της εταιρείας Rafael και τα συστήματα Barak MX της IAI, τα συστήματα Spyder της Rafael, καθώς και τα ραντάρ πολλαπλών αποστολών τύπου MMR της IAI για τον έλεγχο του εναέριου χώρου.<br />Επιπλέον, στη συμφωνία συμπεριλήφθηκε ένα νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου, το οποίο θα αναπτυχθεί υπό την ηγεσία της Rafael.<br /><br />Η... επιπλέον συμφωνία <br /><br />Στην ανακοίνωση ανακοινώθηκε ότι, εκτός από τη συμφωνία «Ασπίδα του Αχιλλέα», υπογράφηκε και μια πρόσθετη συμφωνία ύψους 26 εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 92 εκατομμύρια σεκελ) για την πώληση συστημάτων Drone Dome της Rafael, με σκοπό την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και την ενίσχυση της υφιστάμενης άμυνας.<br />Στην ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ επισημάνθηκε: «Το Ισραήλ θα ενισχύσει τη συνεργασία του στον τομέα της βιομηχανίας-άμυνας, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς τεχνογνωσίας και τεχνολογίας προς την εγχώρια βιομηχανία της Ελλάδας. Αυτό το έργο αποτελεί άλλη μια κορύφωση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας, η οποία είναι βασικός στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο».<br /><br />Hurriyet: Η συγκυρία της Συμφωνίας της Μέκκας και η «Ασπίδα του Αχιλλέα»<br /><br />Με ιδιαίτερη έμφαση στη χρονική συγκυρία της υπογραφής, η Hurriyet συνδέει τη νέα αμυντική συμφωνία-μαμούθ ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ με τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Όπως επισημαίνεται, η επίσημη επικύρωση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» των 3 δισ. ευρώ συνέπεσε κρίσιμα με τις εργασίες της Συνόδου για τη Συμφωνία της Μέκκας, με τα δημοσιεύματα να καταγράφουν τις στρατηγικές κινήσεις και τα προηγμένα οπλικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που θωρακίζουν πλέον την ελληνική πλευρά.<br /><br />«Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν στο Τελ Αβίβ τη συμφωνία αεροπορικής άμυνας "Ασπίδα του Αχιλλέα". Η συμφωνία, η οποία υπεγράφη μεταξύ των υπουργείων άμυνας των δύο χωρών, αναφέρεται ότι αξίζει περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Η υπογραφή της συμφωνίας για την "Ασπίδα του Αχιλλέα" συνέπεσε με την πρώτη συνεδρίαση της Συμμαχίας της Μέκκας που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη» επισημαίνεται σε δημοσίευμα της Hurriyet.<br />Σε ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας, τονίστηκε ότι η εν λόγω συμφωνία αποτελεί «τη μεγαλύτερη μέχρι τώρα συμφωνία αμυντικών εξαγωγών στις σχέσεις Ισραήλ-Ελλάδας και μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες στην ιστορία του Ισραήλ».<br />Η τελετή υπογραφής πραγματοποιήθηκε στο συγκρότημα του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, με τη συμμετοχή αξιωματούχων των υπουργείων άμυνας των δύο χωρών.<br />Στην ανακοίνωση σημειώθηκε ότι, στο πλαίσιο της συμφωνίας «Ασπίδα του Αχιλλέα» αξίας «άνω των 10 δισεκατομμυρίων σεκελ (περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ)», το Ισραήλ θα εγκαταστήσει στην Ελλάδα ένα πολυεπίπεδο δίκτυο αεροπορικής άμυνας, το οποίο περιλαμβάνει τα συστήματα David's Sling (Σφεντόνα του Δαβίδ) και το σύστημα Barak MX, που θα εγκατασταθεί από την Israel Aerospace Industries (IAI) για την άμυνα έναντι αεροσκαφών και πυραύλων.<br /><br />Η χρονική συγκυρία προκάλεσε προσοχή<br /><br />«Η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ συνέπεσε χρονικά με τη συνεδρίαση της Συμμαχίας της Μέκκας στην Κωνσταντινούπολη. Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης είχαν αναφέρει προηγουμένως ότι η Αθήνα και το Τελ Αβίβ είχαν επιλέξει τον δρόμο της συνεργασίας προκειμένου να πετύχουν τον στόχο της αλλαγής των περιφερειακών ισορροπιών» σχολάζει η Hurriyet.<br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα συνδέσει τεχνολογικά τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις με το Ισραήλ. Η ελληνική αντιπολίτευση, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση της Αθήνας, είχε ζητήσει την ανάπτυξη ανεξάρτητων συστημάτων για τον στρατό, προβάλλοντας ως παράδειγμα τα βήματα της Τουρκίας στον τομέα της άμυνας.<br />Ισραήλ και Ελλάδα υπέγραψαν τη συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» την ίδια ημέρα με την πρώτη συνεδρίαση της Στρατηγικής Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής, η οποία θεσπίστηκε στο πλαίσιο της Κοινής Αμυντικής Συμφωνίας της Μέκκας. Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, Benjamin Netanyahu, είχε ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ενός αμυντικού μπλοκ από τη χώρα του, μαζί με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, απέναντι στην Τουρκία και τους συμμάχους της στην περιοχή.<br /><br />Στη συμφωνία εντάχθηκαν και τα συστήματα της Rafael<br /><br />Αναφέρθηκε ότι η συμφωνία περιλαμβάνει, εκτός από τη Σφεντόνα του Δαβίδ της εταιρείας Rafael και τα συστήματα Barak MX της IAI, τα συστήματα Spyder της Rafael, καθώς και τα ραντάρ πολλαπλών αποστολών τύπου MMR της IAI για τον έλεγχο του εναέριου χώρου.<br />Επιπλέον, στη συμφωνία συμπεριλήφθηκε ένα νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου, το οποίο θα αναπτυχθεί υπό την ηγεσία της Rafael.<br /><br />Σύστημα άμυνας με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα λειτουργεί με λογισμικό βασισμένο στην τεχνητή νοημοσύνη, το οποίο θα εντοπίζει και θα ταξινομεί τις πιθανές απειλές, επιλέγοντας τη βέλτιστη μέθοδο εξουδετέρωσης. Το λογισμικό θα συνδέεται με υποσυστήματα όπως η προστασία από βαλλιστικούς πύραυλους, η αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και η αντιαεροπορική θωράκιση. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα αξιολογεί τα δεδομένα για κάθε πιθανή απειλή χωρίς την ανάγκη ανθρώπινης παρέμβασης.<br /><br />Επιπλέον συμφωνία για την πώληση του «Drone Dome»<br /><br />Στην ανακοίνωση ανακοινώθηκε ότι, εκτός από τη συμφωνία «Ασπίδα του Αχιλλέα», υπογράφηκε και μια πρόσθετη συμφωνία ύψους 26 εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 92 εκατομμύρια σεκελ) για την πώληση συστημάτων Drone Dome της Rafael, με σκοπό την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και την ενίσχυση της υφιστάμενης άμυνας.<br />Στην ανακοίνωση του Ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας επισημάνθηκε: «Το Ισραήλ θα ενισχύσει τη συνεργασία του στον τομέα της βιομηχανίας-άμυνας, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς τεχνογνωσίας και τεχνολογίας προς την εγχώρια βιομηχανία της Ελλάδας. Αυτό το έργο αποτελεί άλλη μια κορύφωση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας, η οποία είναι βασικός στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο».<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έξαλλοι στην Τουρκία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Βρώμικη συμμαχία σε Ανατολική Μεσόγειο. Η «κρυφή» συμφωνία 26 εκατ. Ελλάδας και Ισραήλ

«Η Ελλάδα παραδίδεται στο Ισραήλ» σχολιάζει η τουρκική εφημερίδα Yeni Safak Την έντονη αντίδραση της Τουρκίας έχει προκαλέσει η αμυντική συμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό στρατιωτικό τόξο από τα Δαρδανέλλια έως την Κύπρο. Η νέα διάταξη που αυξάνει την πίεση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

<img height="112" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/images-11-1.jpeg" width="746" /><br /><br />Μία εκτεταμένη αναδιοργάνωση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων βρίσκεται σε εξέλιξη, δημιουργώντας ένα νέο στρατιωτικό περιβάλλον από τα Δαρδανέλλια και την Ίμβρο μέχρι τη Σμύρνη, τη Σώκια, την Αλεξανδρέττα, την Κύπρο και τη Συρία.<br /><br />Η συνολική εικόνα που περιγράφεται σε ανάλυση του Γιάννου Χαραλαμπίδη στη Σημερινή παραπέμπει σε προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει σημαντικά τις αμφίβιες και ειδικές δυνάμεις της κατά μήκος των βασικών γεωγραφικών αξόνων στους οποίους επικεντρώνεται η τουρκική στρατηγική.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι η μετακίνηση μίας ή δύο μονάδων. Είναι η δημιουργία μιας αλυσίδας δυνάμεων που ξεκινά από τη βόρεια είσοδο του Αιγαίου, περνά απέναντι από τα ελληνικά νησιά και καταλήγει στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Εάν η συγκεκριμένη αναδιοργάνωση ολοκληρωθεί όπως περιγράφεται, η Τουρκία θα έχει ενισχύσει σημαντικά τη δυνατότητά της να μεταφέρει γρήγορα δυνάμεις, να πραγματοποιεί ειδικές επιχειρήσεις και να προβάλει στρατιωτική ισχύ σε πολλαπλά σημεία ταυτόχρονα.<br />Η Άγκυρα δημιουργεί νέα στρατιωτική αρχιτεκτονική<br /><br />Στην καρδιά της αναδιοργάνωσης βρίσκεται ο σχεδιασμός για μία νέα δομή δυνάμεων που, σύμφωνα με την ανάλυση, περιλαμβάνει συνολικά 40 ταξιαρχίες.<br /><br />Η έμφαση δίνεται στις:<br /><br />αμφίβιες δυνάμεις, τις μονάδες καταδρομών, τις ειδικές δυνάμεις και στους ταχυκίνητους σχηματισμούς.<br /><br />Η γεωγραφική τοποθέτησή τους έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Οι τρεις βασικοί άξονες που αναδεικνύονται είναι:<br /><br />Δαρδανέλλια – Ίμβρος – Λήμνος – Αλεξανδρούπολη<br /><br />Σμύρνη – Φώκαια – Σώκια – Χίος – Σάμος και<br /><br />Αλεξανδρέττα – Χατάι – Κύπρος – Ανατολική Μεσόγειος.<br /><br />Η συνολική εικόνα δημιουργεί μια στρατιωτική «αλυσίδα» που καλύπτει ουσιαστικά ολόκληρο το ανατολικό μέτωπο του ελληνικού χώρου. <a href="https://directus.gr/tourkiko-stratiotiko-toxo-apo-ta-dardanellia-eos-tin-kypro-i-nea-diataxi-pou-afxanei-tin-piesi-se-aigaio-kai-anatoliki-mesogeio-chartes/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό στρατιωτικό τόξο από τα Δαρδανέλλια έως την Κύπρο. Η νέα διάταξη που αυξάνει την πίεση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

Μία εκτεταμένη αναδιοργάνωση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων βρίσκεται σε εξέλιξη, δημιουργώντας ένα νέο στρατιωτικό περιβάλλον από τα Δαρδαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαμαράς: Η «δεξαμενή» που τρομάζει τη ΝΔ. Πόσο μπορεί να κοστίσει στον Μητσοτάκη ένα νέο κόμμα

<img height="98" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/tsioutsias.png" width="741" /><br /><br />Η ΝΔ βρίσκεται στο 26,5% και η τελευταία Interview καταγράφει διψήφια δυνητική δεξαμενή για τον πρώην πρωθυπουργό – Το πραγματικό πρόβλημα για το Μαξίμου δεν είναι μόνο πόσο θα πάρει ο Σαμαράς, αλλά από ποιους θα το πάρει<br /><br />Το ερώτημα γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει.<br /><br />Δεν είναι πλέον μόνο:<br /><br />θα κάνει κόμμα;<br /><br />Το πολιτικά σημαντικότερο ερώτημα είναι:<br /><br />εάν το κάνει, από πού θα αντλήσει ψηφοφόρους και πόσο μπορεί να επηρεάσει τη δυνατότητα της Νέας Δημοκρατίας να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 2027;<br /><br />Η σημερινή συνέντευξη του Νίκου Τσιούτσια στον ΣΚΑΪ έδωσε ένα μέρος της απάντησης.<br /><br />Όχι με εκλογικά ποσοστά.<br /><br />Με το πολιτικό προφίλ του ακροατηρίου στο οποίο φαίνεται ότι θέλει να απευθυνθεί ο Αντώνης Σαμαράς.<br /><br />Και η τελευταία δημοσκόπηση της Interview προσθέτει το δεύτερο κομμάτι του παζλ.<br /><br />Η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου στο 26,5%, από 26,8% στην προηγούμενη μέτρηση, ενώ ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά εμφανίζει ήδη μια διψήφια δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων που δηλώνουν ότι είναι πολύ ή αρκετά πιθανό να το ψηφίσουν. Το 79% απαντά αρνητικά.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Σαμαράς έχει σήμερα διψήφιο κόμμα.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι υπάρχει πολιτικός χώρος τον οποίο μπορεί να επιχειρήσει να μετατρέψει σε ψήφο.<br /><br />Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για το Μαξίμου.<br />Το 26,5% αλλάζει ολόκληρη την εξίσωση<br /><br />Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να βρίσκεται καθαρά στην πρώτη θέση.<br /><br />Στην τελευταία Interview καταγράφεται στο 26,5%, με την ΕΛ.Α.Σ. δεύτερη στο 14,5% και το ΠΑΣΟΚ τρίτο στο 10,1%.<br /><br />Άρα αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άμεση απειλή για την πρωτιά της ΝΔ.<br /><br />Υπάρχει όμως διαφορετικό πρόβλημα.<br /><br />Η απόσταση ανάμεσα στο σημερινό 26,5% και σε ένα ποσοστό που θα επέτρεπε στη ΝΔ να διεκδικήσει με πολύ καλύτερους όρους την αυτοδυναμία είναι ήδη μεγάλη.<br /><br />Επομένως ακόμη και μια σχετικά περιορισμένη εκλογική διαρροή προς τα δεξιά μπορεί να αποκτήσει δυσανάλογα μεγάλη σημασία.<br /><br />Ο Σαμαράς δεν χρειάζεται απαραίτητα να γίνει μεγάλο κόμμα για να δημιουργήσει πρόβλημα στον Μητσοτάκη.<br /><br />Αρκεί να αφαιρέσει κρίσιμο αριθμό ψηφοφόρων από τη ΝΔ.<div><br />Το λάθος με το «5%-8%»<br /><br />Εδώ χρειάζεται μία καθαρή διάκριση.<br /><br />Στη δημόσια συζήτηση κυκλοφορούν σενάρια για το πόσο θα μπορούσε να πάρει ένα κόμμα Σαμαρά.<br /><br />Η τελευταία Interview, όμως, δεν δίνει πρόθεση ψήφου για υπαρκτό κόμμα Σαμαρά.<br /><br />Ρωτά τους πολίτες πόσο πιθανό είναι να ψήφιζαν ένα τέτοιο κόμμα.<br /><br />Και καταγράφει διψήφια δυνητική δεξαμενή.<br /><br />Η δεξαμενή δεν είναι εκλογικό αποτέλεσμα.<br /><br />Ένα μέρος μπορεί τελικά να επιλέξει ΝΔ.<br /><br />Άλλο μπορεί να κατευθυνθεί προς Ελληνική Λύση ή Φωνή Λογικής.<br /><br />Άλλοι μπορεί να απέχουν.<br /><br />Και άλλοι μπορεί να δηλώνουν σήμερα θετικοί στον Σαμαρά αλλά να αλλάξουν επιλογή όταν μπροστά τους υπάρξουν πραγματικό κόμμα, ψηφοδέλτια, πρόγραμμα και υποψήφιος πρωθυπουργός.<br /><br />Γι’ αυτό το κρίσιμο μέγεθος δεν είναι ακόμη «πόσο παίρνει».<br />Είναι πόσους μπορεί να μετακινήσει.</div><div><br />Η πρώτη δεξαμενή: Η παραδοσιακή Νέα Δημοκρατία<br /><br />Η σημερινή συνέντευξη Τσιούτσια έδειξε πού βρίσκεται η πρώτη και προφανέστερη στόχευση.<br /><br />Στον κόσμο που εξακολουθεί να αισθάνεται Νέα Δημοκρατία, αλλά θεωρεί ότι η σημερινή ΝΔ έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το Κέντρο.<br /><br />Η χαρακτηριστικότερη φράση ήταν:<br /><br />«Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει κλείσει καμία πόρτα με την παράταξη. Υπάρχει το κόμμα του κυρίου Μητσοτάκη.»<br /><br />Πρόκειται για εξαιρετικά συγκεκριμένη πολιτική κατασκευή.<br /><br />Ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να πει στους ψηφοφόρους:<br /><br />«φύγετε από τη Νέα Δημοκρατία».<br /><br />Μπορεί να επιχειρήσει να τους πει:<br /><br />«η Νέα Δημοκρατία έφυγε από εσάς».<br />Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο για το Μαξίμου.</div><div><br />Η δεύτερη δεξαμενή: Οι ψηφοφόροι στα δεξιά της ΝΔ<br /><br />Υπάρχει και ένας δεύτερος χώρος.<br /><br />Ψηφοφόροι που έχουν ήδη απομακρυνθεί από τη ΝΔ και σήμερα βρίσκονται στην Ελληνική Λύση, στη Φωνή Λογικής, σε μικρότερα σχήματα ή στην αδιευκρίνιστη ψήφο.<br /><br />Τα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Η παράνομη μετανάστευση.<br /><br />Η οικογένεια.<br /><br />Η εθνική ταυτότητα.<br /><br />Η ασφάλεια.<br /><br />Η σχέση με την Ευρώπη.<br /><br />Είναι ζητήματα πάνω στα οποία ο Σαμαράς διαθέτει ήδη διακριτό πολιτικό στίγμα.<br /><br />Ο Τσιούτσιας σήμερα επέλεξε ακριβώς αυτά τα πεδία για να χαράξει τη διαφορά από τον Μητσοτάκη.<br /><br />Για τα ελληνοτουρκικά υποστήριξε:<br /><br />«Το ζήτημα δεν είναι εάν κάνεις διάλογο. Είναι με ποιον μιλάς, τι λες όταν συζητάς, ποια είναι τα θέματα που θέτεις στο τραπέζι, πότε σταματάς έναν διάλογο, πότε τον επαναφέρεις, με ποιους όρους τον διεξάγεις.»<br /><br />Άρα η προσπάθεια δεν θα είναι μόνο να πάρει δυσαρεστημένους σημερινούς ψηφοφόρους της ΝΔ.<br />Θα είναι και να επαναπατρίσει πρώην ψηφοφόρους της.</div><div><br />Η τρίτη δεξαμενή: Η μεσαία τάξη<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σημερινής παρέμβασης.<br /><br />Ο Τσιούτσιας δεν έμεινε στα εθνικά.<br /><br />Πέρασε στην οικονομία.<br /><br />Και επιτέθηκε στην κυβέρνηση ακριβώς εκεί όπου η ΝΔ έχτισε μεγάλο μέρος της κοινωνικής της συμμαχίας το 2019 και το 2023.<br /><br />Στη μεσαία τάξη.<br /><br />«Η κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη έχει διαλύσει τη μεσαία τάξη κανονικότατα», υποστήριξε.<br /><br />Στη συνέχεια έβαλε στο τραπέζι έμμεσους φόρους, τεκμήρια, ΦΠΑ, κόστος ενέργειας και ακρίβεια.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι ένα ενδεχόμενο εγχείρημα Σαμαρά δεν θέλει να περιοριστεί σε μια ατζέντα εθνικών θεμάτων.<br /><br />Θέλει οικονομικό ακροατήριο.<br /><br />Ελεύθερους επαγγελματίες.<br /><br />Μικρομεσαίους.<br /><br />Αυτοαπασχολούμενους.<br /><br />Παραγωγούς.<br /><br />Ανθρώπους που αισθάνονται ότι πληρώνουν πολλούς φόρους χωρίς να θεωρούν τους εαυτούς τους εύπορους.<br /><br />Και αυτή είναι μια δεξαμενή στην οποία η ΝΔ δεν έχει την πολυτέλεια μεγάλων απωλειών.<br />Η τέταρτη δεξαμενή: Η ξεχασμένη περιφέρεια<br /><br />Η συνέντευξη δεν ξεκίνησε τυχαία από τη Λέσβο.<br /><br />«Αυτή είναι η Ελλάδα της απίσχνανσης», είπε ο Τσιούτσιας, περιγράφοντας την κατάσταση στην περιφέρεια και στον πρωτογενή τομέα.<br /><br />Αγρότες.<br /><br />Κτηνοτρόφοι.<br /><br />Μικρές πόλεις.<br /><br />Χωριά.<br /><br />Περιφέρειες που χάνουν πληθυσμό.<br /><br />Είναι ένα κοινό διαφορετικό από το μητροπολιτικό κεντρώο ακροατήριο στο οποίο επένδυσε πολιτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης.<br /><br />Και ένα πιθανό κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να επιχειρήσει να μετατρέψει την αίσθηση εγκατάλειψης της περιφέρειας σε πολιτική ταυτότητα.<br />Η πέμπτη και μεγαλύτερη δεξαμενή: Οι πολιτικά άστεγοι<br /><br />Εδώ ο Τσιούτσιας έδωσε ίσως το σημαντικότερο στοιχείο για το εύρος του σχεδίου.<br /><br />Όταν ρωτήθηκε εάν ο Σαμαράς θα απευθυνθεί αποκλειστικά στη Δεξιά, απάντησε:<br /><br />«Ο πολιτικός λόγος του Αντώνη Σαμαρά απευθύνεται σε όλους.»<br /><br />Και έκανε αναφορά σε ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, ενεργούς πολίτες, διανοούμενους και ανθρώπους της κοινωνίας.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι η φιλοδοξία —εφόσον τελικά δημιουργηθεί κόμμα— δεν φαίνεται να είναι η δημιουργία ενός μικρού καθαρόαιμου δεξιού σχηματισμού.<br /><br />Η προσπάθεια θα μπορούσε να είναι ευρύτερη:<br /><br />ένα εθνικό-πατριωτικό κόμμα με κοινωνικά συντηρητικές αναφορές αλλά και οικονομικό μήνυμα προς τη μεσαία τάξη.<br />Το μεγαλύτερο όπλο Σαμαρά είναι το μεγαλύτερο ρίσκο του<br /><br />Υπάρχει όμως ένα παράδοξο.<br /><br />Ο Αντώνης Σαμαράς διαθέτει ένα πλεονέκτημα που κανένας από τους σημερινούς μικρότερους σχηματισμούς δεξιά της ΝΔ δεν διαθέτει.<br /><br />Έχει υπάρξει πρωθυπουργός.<br /><br />Έχει υπάρξει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.<br /><br />Έχει κυβερνήσει.<br /><br />Έχει διεθνείς σχέσεις και αναγνωρισιμότητα.<br /><br />Αυτό του δίνει βαρύτητα.<br /><br />Ταυτόχρονα όμως δημιουργεί και το βασικό του μειονέκτημα.<br /><br />Δεν μπορεί εύκολα να παρουσιαστεί ως «νέο».<br /><br />Η ηλικία του τέθηκε μάλιστα ευθέως στη σημερινή συνέντευξη.<br /><br />Η απάντηση του Τσιούτσια ήταν χαρακτηριστική: υπενθύμισε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός σε μεγάλη ηλικία και επέμεινε ότι για τον Σαμαρά:<br /><br />«Ο στόχος είναι πάντα η πατρίδα.»<br /><br />Επομένως το εγχείρημα θα πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην εμπειρία του πρώην πρωθυπουργού και στην ανάγκη να παρουσιάσει νέα πρόσωπα.<br />Γιατί το πρόβλημα για τον Μητσοτάκη δεν είναι η πρωτιά<br /><br />Εδώ βρίσκεται η ουσία.<br /><br />Με τη ΝΔ στο 26,5% και τον δεύτερο στο 14,5%, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν απειλείται σήμερα άμεσα ως προς την πρώτη θέση.<br /><br />Απειλείται όμως δυνητικά ως προς κάτι διαφορετικό:<br />την κυβερνησιμότητα.<br /><br />Αν ένας νέος φορέας Σαμαρά αφαιρέσει καθαρή εκλογική δύναμη από τη ΝΔ, ακόμη και χωρίς να γίνει μεγάλο κόμμα, αυξάνει την απόσταση της ΝΔ από ένα αυτοδύναμο αποτέλεσμα.<br /><br />Και τότε η συζήτηση της επόμενης ημέρας αλλάζει.<br /><br />Από το «ποιος θα είναι πρώτος» περνά στο:<br /><br />«με ποιον μπορεί να κυβερνήσει ο πρώτος;»<br /><br />Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μαξίμου από μια απλή δημοσκοπική απώλεια.<br />Θα μπορούσε να συνεργαστεί μετά με τη ΝΔ;<br /><br />Η ερώτηση τέθηκε ουσιαστικά και σήμερα στον Τσιούτσια.<br /><br />Εάν ένα κόμμα Σαμαρά αφαιρούσε κρίσιμες μονάδες από τη ΝΔ και στη συνέχεια η Νέα Δημοκρατία χρειαζόταν συνεργασία, τι θα συνέβαινε;<br /><br />Καθαρή απάντηση δεν δόθηκε.<br /><br />Και αυτή η ασάφεια πιθανότατα θα διατηρηθεί όσο δεν υπάρχει επίσημο κόμμα.<br /><br />Γιατί μια πρόωρη απάντηση ότι «θα συνεργαστούμε» θα αποδυνάμωνε την αυτονομία του εγχειρήματος.<br /><br />Ενώ μια κατηγορηματική άρνηση θα δημιουργούσε αμέσως το ερώτημα ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να σχηματιστεί.<br />Το πραγματικό δίλημμα για τη ΝΔ<br /><br />Η περίπτωση Σαμαρά δημιουργεί ένα δύσκολο στρατηγικό δίλημμα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.<br /><br />Εάν μετακινηθεί περισσότερο προς τα δεξιά για να κλείσει τις διαρροές, κινδυνεύει να χάσει μέρος του Κέντρου.<br /><br />Εάν παραμείνει σταθερά στην κεντρώα στρατηγική που του έδωσε δύο εκλογικές νίκες, αφήνει περισσότερο χώρο σε έναν αντίπαλο που μπορεί να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί την παραδοσιακή Κεντροδεξιά.<br /><br />Και εάν επιλέξει τη μετωπική σύγκρουση με τον Σαμαρά, μπορεί να τον βοηθήσει να αποκτήσει ακριβώς αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα νέο κόμμα:<br /><br />έναν καθαρό αντίπαλο.<br />Ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να νικήσει τον Μητσοτάκη<br /><br />Αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο συμπέρασμα.<br /><br />Ο Αντώνης Σαμαράς δεν χρειάζεται να απειλήσει τη ΝΔ για την πρώτη θέση για να αλλάξει το πολιτικό παιχνίδι.<br /><br />Δεν χρειάζεται καν να πλησιάσει τη Νέα Δημοκρατία.<br /><br />Χρειάζεται να συγκεντρώσει αρκετή δύναμη ώστε να μετατρέψει ένα μέρος της σημερινής εκλογικής γεωγραφίας της Κεντροδεξιάς σε διαφορετικό κόμμα.<br /><br />Η Interview δείχνει ότι υπάρχει διψήφια δυνητική δεξαμενή, όχι ότι αυτή η δεξαμενή θα μετατραπεί ολόκληρη σε ψήφο.<br /><br />Αυτό είναι το μεγάλο άγνωστο.<br /><br />Αλλά μετά τη σημερινή συνέντευξη Τσιούτσια γνωρίζουμε κάτι περισσότερο:<br /><br />ξέρουμε πλέον πού θα μπορούσε να ψάξει αυτές τις ψήφους ο Σαμαράς.<br /><br />Στην παραδοσιακή ΝΔ.<br /><br />Στα δεξιά της.<br /><br />Στη μεσαία τάξη.<br /><br />Στην περιφέρεια.<br /><br />Και στους πολίτες που δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται πλέον πολιτικά εκπροσωπούμενοι.<br /><br />Εάν ο πρώην πρωθυπουργός αποφασίσει τελικά να περάσει από τις παρεμβάσεις στην κάλπη, τότε το κρίσιμο ερώτημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα είναι μόνο πόσο θα πάρει ο Σαμαράς.<br /><br />Θα είναι πόσο από αυτό θα το πάρει από τη Νέα Δημοκρατία.<br /><br />Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για το ποιος —και κυρίως πώς— θα κυβερνήσει την Ελλάδα μετά τις εκλογές του 2027.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαμαράς: Η «δεξαμενή» που τρομάζει τη ΝΔ. Πόσο μπορεί να κοστίσει στον Μητσοτάκη ένα νέο κόμμα

Η ΝΔ βρίσκεται στο 26,5% και η τελευταία Interview καταγράφει διψήφια δυνητική δεξαμενή για τον πρώην πρωθυπουργό – Το πραγματικό πρόβλημα γ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία–Ισραήλ: Η Συρία γίνεται η νέα κόκκινη γραμμή. Γιατί η Άγκυρα θέλει συμφωνία.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/erdogan-al-saraa-768x432.png" width="748" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Τουρκία στηρίζει τις αμερικανικής διαμεσολάβησης συνομιλίες Ισραήλ–Συρίας, αλλά πίσω από τη διπλωματία εξελίσσεται μια σκληρή μάχη επιρροής: η Άγκυρα θέλει ισχυρή Δαμασκό υπό τον al-Sharaa, το Ισραήλ δεν θέλει τουρκική στρατιωτική υποδομή κοντά στα σύνορά του και η Ουάσιγκτον επιχειρεί να αποτρέψει μια επικίνδυνη σύγκρουση δύο συμμάχων της<br /><br />Η Τουρκία θέλει συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Συρίας.<br /><br />Όχι όμως οποιαδήποτε συμφωνία.<br /><br />Πίσω από τη θετική στάση της Άγκυρας απέναντι στις αμερικανικής διαμεσολάβησης συνομιλίες Ισραήλ–Συρίας βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική εξίσωση: ποιος θα έχει τον στρατηγικό πρώτο λόγο στη μεταπολεμική Συρία και μέχρι πού μπορεί να φτάσει η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας χωρίς να προκαλέσει ισραηλινή αντίδραση.<br /><br />Το Al-Monitor αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα καλωσορίζει τις συνομιλίες, αλλά παραμένει βαθιά επιφυλακτική ως προς το εάν το Ισραήλ είναι πραγματικά διατεθειμένο να αποδεχθεί μια ισχυρότερη συριακή κυβέρνηση η οποία θα στηρίζεται πολιτικά και στρατιωτικά από την Τουρκία.<br /><br />Και πλέον το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό.<br /><br />Η ισραηλινή επίθεση της 18ης Αυγούστου στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur, μόλις περίπου 70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, έδειξε πόσο εύκολα η αντιπαράθεση μπορεί να περάσει από τη διπλωματία στο στρατιωτικό πεδίο. <b><a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/30/geopolitika/tourkia-israil-i-syria-ginetai-i-nea-kokkini-grammi-giati-i-agkyra-thelei-symfonia/">Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</a></b><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία–Ισραήλ: Η Συρία γίνεται η νέα κόκκινη γραμμή. Γιατί η Άγκυρα θέλει συμφωνία.

Βασιλης Διαμαντακος Η Τουρκία στηρίζει τις αμερικανικής διαμεσολάβησης συνομιλίες Ισραήλ–Συρίας, αλλά πίσω από τη διπλωματία εξελίσσεται μια...

Διαβάστε την συνέχεια

Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="405" src="https://www.youtube.com/embed/BICGcphBr3c" width="651" youtube-src-id="BICGcphBr3c"></iframe></div><div><br /></div>Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για την παγίδα μιας «τυπικής ενημέρωσης» προς την Τουρκία, την οποία η Άγκυρα μπορεί να αξιοποιήσει ως έμμεση αναγνώριση των παράνομων διεκδικήσεών της.<br /><br />Το υποθαλάσσιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς ένα ενεργειακό έργο. Είναι μία δοκιμασία της ικανότητας της Ελλάδας να ασκεί εμπράκτως τα κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς να αναζητά φόρμουλες που μπορούν να μετατραπούν σε έμμεση αναγνώριση των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων.<br /><br />Αυτό είναι το βασικό μήνυμα της ανάλυσης του Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος στέκεται ιδιαίτερα στην πληροφορία ότι εξετάζεται «απλή, τυπική ενημέρωση» των τουρκικών Αρχών από τη γαλλική εταιρεία που θα αναλάβει τις εργασίες.<div><br />Το κρίσιμο σημείο που κρύβεται στις λέξεις<br /><br />Η Αθήνα εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην ολοκλήρωση των βυθομετρήσεων και, στη συνέχεια, στην πόντιση του καλωδίου. Ελλάδα και Γαλλία φέρονται να έχουν καταρτίσει κοινό επιχειρησιακό και διπλωματικό σχέδιο, ώστε οι εργασίες να πραγματοποιηθούν χωρίς να δοθεί στην Άγκυρα περιθώριο δημιουργίας τετελεσμένων.<br /><br />Η σχετική NAVTEX θα εκδοθεί αποκλειστικά από τις ελληνικές Αρχές, καθώς η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή βρίσκεται μέσα στη ζώνη ελληνικής ευθύνης. Ο Καλεντερίδης διευκρινίζει, ωστόσο, ότι η αρμοδιότητα έκδοσης NAVTEX αποτελεί διοικητικό μέτρο για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και δεν κατοχυρώνει από μόνη της κυριαρχικά δικαιώματα.<br /><br />Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην πιθανότητα ξεχωριστής ενημέρωσης της Τουρκίας από τη γαλλική εταιρεία, με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει η Άγκυρα να επικαλεστεί αιφνιδιασμό.<br /><br />Εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: εφόσον η NAVTEX αποτελεί διεθνή ενημέρωση προς όλους τους ναυτιλλομένους, για ποιον λόγο απαιτείται ειδική επικοινωνία με τις τουρκικές Αρχές;<br /><br />Η Άγκυρα έχει ήδη διατυπώσει τη θέση ότι, όταν πραγματοποιούνται έρευνες ή ποντίσεις καλωδίων σε περιοχές επί των οποίων η ίδια δηλώνει ότι διατηρεί δικαιοδοσία, το κράτος της σημαίας των εμπλεκόμενων πλοίων οφείλει να επικοινωνεί μαζί της. Συνεπώς, ακόμη και μία ενημέρωση που η Αθήνα θα παρουσιάσει ως «απλή» και «τυπική» μπορεί να αξιοποιηθεί από την Τουρκία ως τεκμήριο αποδοχής της δικής της δικαιοδοσίας.<br /><br />Στις διεθνείς διαφορές, οι λέξεις, τα έγγραφα και τα προηγούμενα έχουν βαρύτητα. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να περάσει μία φορά το καλώδιο, αλλά να μην εγκαθιδρυθεί ένας μηχανισμός άτυπου τουρκικού βέτο για κάθε μελλοντική έρευνα ή έργο στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η Αθήνα εξακολουθεί να αποφεύγει την ΑΟΖ με την Κύπρο<br /><br />Η υπόθεση του καλωδίου επαναφέρει το μεγαλύτερο στρατηγικό κενό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την απουσία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Η Λευκωσία, όπως επισημαίνεται στην εκπομπή, είναι εδώ και χρόνια τεχνικά και πολιτικά προετοιμασμένη. Από την περίοδο του Τάσσου Παπαδόπουλου έχει θέσει επανειλημμένα το ζήτημα στην Αθήνα. Η ελληνική πλευρά, όμως, αποφεύγει να προχωρήσει, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να κινείται συνεχώς πίσω από τις τουρκικές πρωτοβουλίες. Προηγήθηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ακολούθησαν τα τουρκικά «θαλάσσια πάρκα» και τώρα προωθείται το νομοθετικό πλαίσιο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Η Αθήνα απαντά κάθε φορά εκ των υστέρων, ενώ θα έπρεπε να έχει διαμορφώσει εκείνη το νομικό και διπλωματικό πεδίο.<br /><br />Η άμεση οριοθέτηση της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ θα αναδείκνυε τη στρατηγική σημασία του συμπλέγματος Καστελλόριζου–Ρω–Στρογγύλης και θα ακύρωνε στην πράξη τον ισχυρισμό της Άγκυρας ότι η Τουρκία διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία απέδειξε το 2019 ότι ένα μικρό κράτος μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματά του. Κατέθεσε συντεταγμένες για τη θαλάσσια περιοχή βορείως της Κύπρου και κάλεσε την Τουρκία είτε σε διαπραγμάτευση είτε σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Η Τουρκία απέρριψε την πρόταση, αλλά η Λευκωσία είχε ήδη καταγράψει επίσημα τη θέση της.<br /><br />Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: γιατί δεν πράττει το ίδιο και η Ελλάδα;</div><div><br />Η ισχύς χτίζεται και με σχολεία<br /><br />Ο Καλεντερίδης αναγνωρίζει ως θετική την αποστολή ελληνικού στρατιωτικού υλικού στις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου, όπως και την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο με επιπλέον F-16 Viper στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου».<br /><br />Ταυτοχρόνως, όμως, αναδεικνύει την απουσία μακρόπνοης ελληνικής στρατηγικής ήπιας ισχύος.<br /><br />Εδώ και χρόνια υπάρχουν αραβόφωνες ελληνορθόδοξες κοινότητες στη Συρία που ζητούν δασκάλους, βιβλία και ελληνική παιδεία. Άνθρωποι οι οποίοι εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως απόγονοι των Βυζαντινών επιθυμούν να ξαναβρούν τη γλώσσα και την πολιτιστική τους σύνδεση με την Ελλάδα.<br /><br />Κι όμως, οι ελληνικές προτάσεις για την ίδρυση σχολείου στη Δαμασκό συνάντησαν τοίχο, ενώ η Τουρκία εγκαινιάζει δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα και διευρύνει συστηματικά την επιρροή της.<br /><br />Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: η Τουρκία στέλνει σχολεία, επιχειρήσεις, στρατιωτικούς συμβούλους και πολεμικά πλοία από τη Συρία μέχρι τη Σομαλία και την Τανζανία, την ώρα που η Ελλάδα δυσκολεύεται να στείλει εκπαιδευτικούς σε ιστορικές ελληνορθόδοξες κοινότητες.<br />Κυπριακό: δεν υπάρχει εξίσωση θύματος και θύτη<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η τοποθέτηση του Καλεντερίδη απέναντι στη συζήτηση περί «άρσης της απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων και οικοδόμησης εμπιστοσύνης.<br /><br />Η απομόνωση, υπογραμμίζει, δεν προκλήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά από την εισβολή, τη στρατιωτική κατοχή και τη συγκρότηση ενός παράνομου αποσχιστικού μορφώματος. Δεν μπορεί να ζητείται από την πλευρά που υπέστη την εισβολή να νομιμοποιήσει τα αποτελέσματά της στο όνομα της καλής θέλησης.<br /><br />Η πραγματική διαδικασία αποκατάστασης της εμπιστοσύνης αρχίζει με την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.<br /><br />Η ιστορική αναφορά στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης το 1974 είναι καθοριστική. Μετά την πρώτη εισβολή και ενώ είχε συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός, η τουρκική πλευρά απαίτησε να τεθεί υπό τον έλεγχό της περίπου το 34% της Κύπρου. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ζήτησε χρόνο για διαβουλεύσεις, η Τουρκία εξαπέλυσε τον «Αττίλα 2».<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ωραία λόγια περί πολιτικής ισότητας, χαμένων ευκαιριών και συμφιλίωσης. Χωρίς αναγνώριση της εισβολής, της κατοχής, του σφετερισμού περιουσιών και του εποικισμού, η υποτιθέμενη μετριοπάθεια παραμένει πολιτικό προσωπείο.</div><div><br />Η Τουρκία εξαπλώνεται, αλλά δεν είναι άτρωτη<br /><br />Η αντιπαράθεση Τουρκίας–Ισραήλ φωτίζει ακόμη μία αντίφαση της Άγκυρας. Ο Ερντογάν κατηγορεί το Ισραήλ για επεκτατισμό, ενώ τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις βρίσκονται στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Σομαλία και στην κατεχόμενη Κύπρο.<br /><br />Το Ισραήλ αξιοποιεί πλέον ανοικτά την τουρκική κατοχή της Κύπρου για να αντικρούσει τις κατηγορίες της Άγκυρας. Δεν το πράττει από φιλελληνισμό, αλλά επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δυσάρεστη διαπίστωση ότι την κατοχή της Κύπρου την καταγγέλλουν πολλές φορές πιο έντονα ξένες κυβερνήσεις από ό,τι η ίδια η Αθήνα.<br /><br />Παράλληλα, αναφορές σύμφωνα με τις οποίες το Ισραήλ εξετάζει εάν μπορεί να πλήξει τουρκικές δυνάμεις στη Συρία χωρίς ενεργοποίηση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ δείχνουν πόσο επικίνδυνα έχει κλιμακωθεί η σύγκρουση.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει ισχύ και γεωπολιτικό βάθος, αλλά έχει σοβαρές οικονομικές αδυναμίες. Εξαρτάται από τη Ρωσία για ενέργεια, πρώτες ύλες, πυρηνική τεχνολογία και τουριστικά έσοδα, ενώ σημαντικό μέρος του φυσικού αερίου της προέρχεται από το Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι εξαγωγές, οι τράπεζες, η χρηματοδότηση, οι ασφάλειες και οι μεγάλες επιχειρήσεις της παραμένουν δεμένες με τη Δύση.<br /><br />Η γεωγραφία συνδέει την Τουρκία με την Ανατολή, αλλά τα χρήματα την κρατούν δεμένη στη Δύση.<br /><br />Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο η Ελλάδα οφείλει να χτίσει πραγματική στρατηγική πίεσης. Η τουρκική επιθετικότητα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με ανακοινώσεις. Αντιμετωπίζεται με ευρωπαϊκές κυρώσεις, περιορισμούς στη χρηματοδότηση, κόστος στις εξαγωγές και ενεργοποίηση του δυτικού οικονομικού μηχανισμού.</div><div><br />Το συμπέρασμα<br /><br />Το νήμα που ενώνει όλες αυτές τις εξελίξεις είναι η διαφορά ανάμεσα στα κράτη που σχεδιάζουν και ενεργούν και σε εκείνα που αντιδρούν αφού έχουν ήδη δημιουργηθεί τετελεσμένα.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει διεθνές δίκαιο, συμμαχίες, γεωγραφία και στρατιωτικές δυνατότητες. Αυτό που της λείπει είναι η σταθερή πολιτική απόφαση να μετατρέψει τα πλεονεκτήματα αυτά σε εθνική στρατηγική.<br /><br />Το καλώδιο, η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο, η παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και η στήριξη των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων δεν είναι διαφορετικά θέματα. Αποτελούν πλευρές της ίδιας αναμέτρησης: αν η Ελλάδα θα υπερασπίζεται ενεργητικά τον γεωπολιτικό της χώρο ή θα περιορίζεται να διαχειρίζεται κάθε φορά την επόμενη τουρκική απαίτηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/mikrasiatiki_katastrofi_apempe-825x600.jpg" /><br /><br /><b>ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ</b><br />Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυτόσημο με το νέο. Με αποτέλεσμα η ιστορική αφήγηση να προηγείται 13 ημέρες από τον πραγματικό χρόνο που συνέβησαν τα γεγονότα. Τα γεγονότα έχουν ως εξής με βάση τον πραγματικό χρόνο όπως τον μετράμε σήμερα.<br /><br />Στις 26 Αυγούστου, την αυγή, ξεκίνησε η μεγάλη τουρκική επίθεση κατά των ελληνικών θέσεων νότιο τμήμα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ, που αποτελούσε το πιο ευάλωτο σημείο του ελληνικού μετώπου. Η επίθεση ξεκίνησε με σφοδρό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.<br /><br />Στις 30 Αυγούστου οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Τρικούπη εγκλωβίστηκαν στην κοιλάδα του Αλή Βεράν, λόγω των λαθών και της ανικανότητας του διοικητή τους Τρικούπη. Απ’ όπου και η φωτογραφία. Εκεί ένα μέρος εξοντώθηκε και το υπόλοιπο συνελήφθη αιχμάλωτο.<div><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/smyrni-tourkia-genoktonia-othomanoi-SLpress.jpg" /><br /><i>Η φωτογραφία ανήκει στον Κύρο Κόκκα, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του ελληνικού στρατού και φωτογράφησε τις κύριες τοποθεσίες. Τον ευχαριστώ για την παραχώρηση της φωτογραφίας.</i><br /><br />Την ίδια στιγμή ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης διοικούσε από τη Σμύρνη, ενώ οι ανίκανοι βασιλικοί των Αθηνών ανακήρυσσαν αρχιστράτηγο τον ίδιο τον αιχμάλωτο Τρικούπη. Ενώ ο Μουσταφά Κεμάλ είχε στήσει το Στρατηγείο του στο λόφο του Κοτζάτεπε. Στο επιτελείο του βρίσκονταν οι: Φεβζί Τσακμάκ ( Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Τουρκικού Στρατού), Ισμέτ Ινονού (Διοικητής του Δυτικού Μετώπου), Νουρεντίν Πασάς (Διοικητής της 1ης Στρατιάς η οποία ανέλαβε το κύριο βάρος της επίθεσης στο τομέα του Αφιόν. Λίγες μέρες μετά θα γινόταν διοικητής Σμύρνης, θα δολοφονούσε τον Χρυσόστομο και θα οργάνωνε τη σφαγή Ελλήνων και Αρμενίων), Ασίμ Γκιουντούζ (Επιτελάρχης του Δυτικού Μετώπου).”<br /><br />Στις 9 Σεπτεμβρίου ο κεμαλικός στρατός και οι άτακτοι τσέτες θα εισβάλουν στη Σμύρνη. Την ίδια ημέρα θα δολοφονηθεί ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσει η πυρπόληση της Σμύρνης από την αρμενική συνοικία. Η φωτιά θα γιγαντωθεί την επόμενη 14 Σεπτεμβρίου. Την Σμύρνη την έκαψαν οι Κεμαλιστές.<br /><br />Και όπως έγραψε ο Falih Rifki Atay: «Γιατί κάψαμε τη Σμύρνη; Γιατί φοβηθήκαμε ότι αν έμεναν τα κτήρια στη θέση τους, δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις μειονότητες…» [Falih Rifki Atay (1894-1971), «Cankaya» (α’ έκδοση), εκδ. Dunya Yayinlari, 1958, σελ. 212-213.] Η ανικανότητα και ο αμοραλισμός των ελληνικών βασιλικών κυβερνήσεων που προέκυψαν από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, οδήγησαν στην υπέρτατη ελληνική ήττα!!!<br /><br />Γιατί ηττήθηκαν οι Έλληνες<br /><br />«…Ακόμα και σήμερα δεν έχει σιγάσει η διαμάχη γύρω από το ζήτημα γιατί οι ελληνικές δυνάμεις που υπερτερούσαν αριθμητικά και δεν ήταν πολύ χειρότερα εξοπλισμένες από τα στρατεύματα του Κεμάλ, οδηγήθηκαν σ’ αυτή την καταστρoφική ήττα.» (Douglaς Dakin, “H ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923”, εκδ. ΜΙΕΤ).<br /><br />Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι οι βασιλόφρονες Ελλαδίτες (Παλαιοελλαδίτες και ΝεοΧωρίτες) και η πολιτική τους ηγεσία, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον μικρασιατικό και τον ποντιακό ελληνισμό!!! Γιατί οι ξένοι πάντα κάνουν την δουλειά τους με βάση τα συμφέροντά τους. </div><div><br /></div><div>Οι συνθήκες όμως για την πρόκληση της Καταστροφής…<br />για την απομόνωση της Ελλάδας,<br />για την μετατροπή μιας διασυμμαχικής επιχείρησης σε ελληνοτουρκικό πόλεμο,<br />τα στρατιωτικά και διπλωματικά λάθη, και τέλος<br />η νομοθετική απαγόρευση Εξόδου για Μικρασιάτες και Πόντιους βαραίνουν εξ ολοκλήρου αυτούς που πήραν την εξουσία μετά τις μοιραίες εκλογές του Νοεμβρίου του 1920.<br /><br />Με τον καλύτερο τρόπο συνοψίζει τα συμπεράσματα ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αναλυτές, ο ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης σε ομιλία του πριν λίγα χρόνια στην 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία με αφορμή την Εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων με τίτλο “Αιτία της αποτυχίας και της ήττας του ελληνικού στρατού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία”:<br /><br />«…Η παρουσίαση των βασικότερων αιτίων της αποτυχίας του Ελληνικού Στρατού να επιβληθεί επί του Τουρκικού Στρατού κατά τις μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν το 1921, καθώς και της συντριπτικής ήττας που υπέστη τον Αύγουστο του 1922, προκειμένου να καταδειχθεί ότι η καταστροφή του Στρατού και η επακόλουθη καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού ήταν απότοκος των δικών μας αδυναμιών και λαθών, και ότι η όποια ευθύνη για την μεγάλη καταστροφή βαρύνει αποκλειστικά και μόνο την Ελληνική Πολιτεία – και κανέναν άλλον…». </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Απογείωση 4 F-16 ξημερώματα Κυριακής από την 111 Πτέρυγα Μάχης.Τι είχε συμβεί.

<img height="83" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/08/F_16.jpg" width="744" /><br /><br />Μεταξύ 01:00 και και 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16, απογειώθηκαν από την 111 Πτέρυγα Μάχης. Κι όπως λένε οι πληροφορίες δεν επρόκειτο για κάποια άσκηση ετοιμότητας, αλλά για νυχτερινή αναχαίτιση.<br /><br />Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι στόχοι των αναχαιτίσεων ήταν τρία τουρκικά uav’s τα οποία εντοπίστηκαν να πετούν στο κεντρικό Αιγαίο.<br /><br />Οι Τούρκοι χρησιμοποιούν πλέον σχεδόν αποκλειστικά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και όλο και λιγότερο μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό μειώνει και το κόστος τους αλλά και το ρίσκο τους.<br /><br />Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με την Ελλάδα που χρησιμοποιεί τα μαχητικά αεροσκάφη της και ρισκάροντας ανθρώπινο δυναμικό και πληρώνοντας πολλά χρήματα για να αντιμετωπίσει τις τουρκικές προκλήσεις.<br /><br />Οι Τούρκοι όπως φαίνεται δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας ακόμη και τη νύχτα αλλά επιχειρούν να οδηγήσουν σε εξάντληση την Πολεμική Αεροπορία και σ’ ότι αφορά στα ιπτάμενα μέσα της αλλά και στα οικονομικά της που δεν είναι καθόλου ανθηρά, όπως και όλης της χώρας.<br /><br />Υπάρχουν λύσεις μέχρι να δουλέψουν -αν δουλέψουν- οι «θόλοι» του κ. Δένδια; Αεροπόροι υποστηρίζουν πως ναι και πρέπει να εξετασθούν και να χρησιμοποιηθούν.<br /><br />Αρκετοί πολίτες διερωτώνται ,γιατί αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη των Τούρκων δεν καταρρίπτονται, όταν παραβιάζουν το ελληνικό εναέριο χώρο ή ακόμη χειρότερα όταν κάνουν υπέρπτηση ελληνικού εδάφους. Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη ξεσηκώνονται με την πτήση ενός ή δύο drones η Ελλάδα δεν θέτει το ζήτημα των πτήσεων των τουρκικών uav’s . Όταν το 2018 είχαν αρχίσει οι πρώτες παραβιάσεις των Τούρκων με uav’s είχαμε θέσει το θέμα της δυναμικής αντιμετώπισης τους καθώς ήταν «νέα σελίδα» στη στραηγική των Τούρκων στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι «μέτρησαν» τις ελληνικές αντιδράσεις, διαπίστωσαν ότα αυτές θα παραμείνουν στην καταμέτρηση και όπως φαίνεται θα χρησιμοποιούν πλέον συστηματικά αν όχι αποκλειστικά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κάποια από τα οποία είναι οπλισμένα.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Απογείωση 4 F-16 ξημερώματα Κυριακής από την 111 Πτέρυγα Μάχης.Τι είχε συμβεί.

Μεταξύ 01:00 και και 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16, απογειώθηκαν από την 111 Πτέρυγα Μάχης. Κι όπως λένε ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Θα ανακηρύξουμε, επιτέλους, ΑΟΖ με την Κύπρο ή φοβόμαστε;”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUQLXP_S3vDj-JgtIU7jDNzqvXCHA3gRtkv-yUFQ0DAV0T__3f1Iy10iVW&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="453" data-original-width="677" height="86" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUQLXP_S3vDj-JgtIU7jDNzqvXCHA3gRtkv-yUFQ0DAV0T__3f1Iy10iVW&s=10" width="732" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου δεν βρίσκεται, συνήθως, στην πρώτη γραμμή, ψηλά στην ατζέντα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πολύ σημαντικό, στρατηγικής σημασίας, θέμα.<br /><br />Η Λευκωσία είναι έτοιμη, τεχνικά και πολιτικά, γι’ αυτό το βήμα, ωστόσο, στην Αθήνα δεν ευνοεί μια τέτοια κίνηση. Προφανώς αυτό το οποίο την προβληματίζει είναι η αντίδραση της Άγκυρας. Κι αυτό το ξέρουν οι Τούρκοι και επενδύουν σε τούτο.<br /><br />Ο καθορισμός θαλάσσιων συνόρων Ελλάδος και Κύπρου, είναι ένα θέμα ταμπού, το οποίο θα πρέπει να ξεπερασθεί. Χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Η Λευκωσία είναι έτοιμη και κατ΄ επανάληψη από την περίοδο της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου εγείρει το ζήτημα τούτο στην Αθήνα. Η ελλαδική πλευρά, ωστόσο, αποφεύγει να κάνει το βήμα αυτό. Θεωρήθηκε, πάντως, ευκαιρία για την Αθήνα να προχωρούσε με τον καθορισμό ΑΟΖ με την Κύπρο, όταν η Τουρκία ανακοίνωσε το τουρκολιβυκό.<br /><br />Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης, που χαρακτηρίζεται και ο «πατέρας της ΑΟΖ», σχολιάζοντας την τουρκική παράνομη κίνηση ανακήρυξης δυο θαλάσσιων πάρκων, στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ανέφερε πως η μόνη απάντηση στην παράνομη “Γαλάζια Πατρίδα” είναι η αμεση οριοθέτηση της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />«Προσπαθώ από την δεκαετία του 1980, να αναδείξω την αξία και την σημασία του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (Ρω, Στρογγύλη, Μεγίστη), διότι με το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών (UNCLOS 1982) η ΑΟΖ της Ελλάδας εφάπτεται με την ΑΟΖ της Κύπρου και έτσι η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!», ανέφερε ο κ. Καρυώτης (άρθρο στην Hellas Journal).<br /><br />Περαιτέρω υπενθυμίζεται ότι το 2019 η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε στην κατάθεση συντεταγμένων για καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) για τη θάλασσα απέναντι από τις ακτές της κατοχικής Τουρκίας και πρότεινε στην Άγκυρα να αρχίσουν συζητήσεις επί του θέματος.<br /><br />Μετά την κατάθεση των συντεταγμένων, που έγινε επί Νίκου Χριστοδουλίδη στο υπουργείο Εξωτερικών, στάλθηκε ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία με πρόταση για έναρξη διαπραγματεύσεων οριοθέτησης διά συμφωνίας ή με απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.<br /><br />Η ρηματική διακοίνωση επιδόθηκε στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα και για προφανείς λόγους απορρίφθηκε αμέσως από την κατοχική δύναμη. Όπως είχε σημειωθεί, επρόκειτο για μια κίνηση άσκησης κυριαρχικού δικαιώματος, που ετοιμάσθηκε μετά από προσεκτική μελέτη.<br /><br />Τεχνικά- μέσα από το Κτηματολόγιο κι άλλες συναφείς υπηρεσίες του κράτους- και νομικά (Γενική Εισαγγελία). Η κατάθεση έγινε στη Διεύθυνση Ωκεανικών Υποθέσεων και Δικαίου της Θάλασσας των Ηνωμένων Εθνών.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Θα ανακηρύξουμε, επιτέλους, ΑΟΖ με την Κύπρο ή φοβόμαστε;”

Το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου δεν βρίσκεται, συνήθως, στην πρώτη γραμμή, ψηλά στην ατζέντα, παρά το γεγονός ότι πρόκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ημέρα “Θόλου”! Τα κρίσιμα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWFswwcHLSqf7RBHOOmM-bkVnLtB4UTabzO_ZzlBP-yUGOaPbKEMbcrpo&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="707" height="113" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWFswwcHLSqf7RBHOOmM-bkVnLtB4UTabzO_ZzlBP-yUGOaPbKEMbcrpo&s=10" width="723" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Η σημερινή ημέρα είναι εξ ορισμού μια μέρα χαράς για την Ελλάδα. Τουλάχιστον για όσους αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των απειλών που αντιμετωπίζει και όσων διακυβεύονται στη μεταβατική περίοδο που διέρχεται το διεθνές σύστημα. Η υπογραφή της συμφωνίας για τον “Θόλο” που πραγματοποιείται στο Ισραήλ, εντάσσεται στη στρατηγική δύο επιπέδων της Αθήνας για την αντιμετώπιση των απειλών.<br /><br />Η πρώτη αφορά τον επανεξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Η δεύτερη τις συμμαχίες της χώρας. Στην πρώτη διάσταση, το “θα είμαστε μόνοι μας σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία” αποτελεί κοινό τόπο στις δηλώσεις πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Στη δεύτερη διάσταση, όλοι γνωρίζουν το “η ισχύς εν τη ενώσει”. Οι πιο εξειδικευμένοι αντιλαμβάνονται τη λογική της θεωρίας των συμμαχιών: “Η συμμαχική ισχύς είναι μεγαλύτερη από το απλό άθροισμα της ισχύος των συμμάχων”. Άρα, η πολιτική συμμαχιών εντάσσεται στους πολλαπλασιαστές ισχύος στη φαρέτρα ενός κράτους.<br /><br />Αυτή είναι η περίπτωση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας. Ακόμα κι αν τυπικά πολεμάς μόνος σου, είναι πολλά, αθέατα και καθοριστικά για την έκβαση μιας σύγκρουσης, αυτά που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια συμμαχική σχέση. Μπορεί στην Ελλάδα πολλοί να ποντάρουν δυσανάλογα στην αντίστοιχη ελληνοαμερικανική συμμαχία, που όμως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ εξουδετερώνεται, έστω εν μέρει, καθώς την ιδιότητα του κράτους-μέλους την έχει και η Τουρκία.<br /><br />Ακόμα λιγότεροι όμως αντιλαμβάνονται ότι η πρώτη συμμαχία έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά τη δεύτερη. Ακόμα και στη δύσκολη στιγμή. Με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, λίγοι πολιτικοί στην Ελλάδα μοιάζουν να αντιλαμβάνονται ότι για τον έλεγχο της παρόξυνσης του τουρκικού αναθεωρητισμού πρέπει να τρίξεις τα δόντια.<br /><br />Απέναντι σε μια χώρα που αντιλαμβάνεται και σέβεται μόνο την ισχύ, η ρητορική κατάχρηση των περί διεθνούς δικαίου μάλλον διασκεδάζει τον στόχο. Δεν τον συνετίζει. Ο λόγος είναι απλός. Πίσω από αυτά τα λόγια, ο Τούρκος δεν διακρίνει κάποιον… πολιτισμένο αντίπαλο. Διακρίνει έναν φοβικό γείτονα.<br /><br />Με όρους γεωπολιτικής, όχι δικαστηρίου<br /><br />Θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η συμπεριφορά υπονομεύει την ίδια τη συμμαχική σχέση με το Ισραήλ. Η εξοπλιστική συνεργασία όντως αντισταθμίζει τα ελληνικά ελλείμματα διεθνούς συμπεριφοράς. Και όλα δείχνουν ότι η συνεργασία αυτή οδεύει -καλώς- σε περαιτέρω διεύρυνση. Με οπλικά συστήματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Και ποιος ξέρει…<br /><br />Μπορεί, κάποια στιγμή, η Ελλάδα να κατανοήσει την ανάγκη να παίξει το παιχνίδι με όρους γεωπολιτικής. Όχι με όρους… διεθνούς δικαστηρίου. Όταν οι άλλοι είναι αποφασισμένοι να καθορίσουν μόνοι το μέλλον τους και τα μεταξύ μας σύνορα, οι επιλογές είναι μονόδρομος. Ή προσαρμόζεσαι στη βούληση του αντιπάλου ή αντιστέκεσαι. Και όσο πιο πειστικά το κάνεις, τόσο το καλύτερο για τη διεθνή σου αξιοπιστία. Ας μείνουμε όμως στη σημερινή υπογραφή.<br /><br />Η Ελλάδα αποκτά αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα τεχνολογίας αιχμής. Επενδύει ένα ποσό που θα φθάσει κατά τα φαινόμενα τα 5 δισ. ευρώ. Διόλου ευκαταφρόνητο. Παράλληλα, φαίνεται πως υπάρχει, στους στρατιωτικούς τουλάχιστον, συναίσθηση ότι δεν αποτελεί πανάκεια απέναντι στην απειλή.<br /><br />Οι πολιτικοί αρέσκονται στα παχιά λόγια, τα οποία… βαραίνουν ολοένα και περισσότερο με την πάροδο των ετών. Τα διδάγματα των σύγχρονων συρράξεων όμως, δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Τεράστια κατανάλωση πυραύλων αναχαίτισης και πολλαπλασιασμός των απειλών από με επανδρωμένα παντός είδους!<br /><br />Το αθέατο πρόβλημα, ο άγνωστος “x” για την Ελλάδα<br /><br />Αρκεί όμως αυτή η νέα κατάσταση για να αφυπνίσει οριστικά τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας και να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος; Διότι τώρα μπαίνουμε στην ουσία του σχολιασμού αυτής της μεγάλης ημέρας για την ελληνική άμυνα. Τέτοιες “μεγάλες ημέρες” είχαμε ζήσει και στο παρελθόν. Μετά την κρίση των Ιμίων. Αγοράσαμε Patriot, TOR-M1, Crotale κ.λπ. Και πάλι πανηγυρίζαμε. Δικαίως. Και πάλι πιστέψαμε ότι είχαμε πραγματοποιήσει άλμα για την ελληνική εθνική ασφάλεια.<br /><br />Τι προέκυψε όμως στην πράξη; Ακόμα και οι Patriot που έβγαλαν πρόσφατα την Ελλάδα ασπροπρόσωπη και αποδείχθηκαν πανίσχυρο όπλο εξωτερικής πολιτικής, δεν συντηρήθηκαν ποτέ όπως έπρεπε. Δεν αναβαθμίστηκαν όταν έπρεπε. Και παρόλα αυτά, ακόμα κι έτσι, έκαναν τη διαφορά. Να αναφερθούμε στα υπόλοιπα; Κι αυτό θα γίνει…<br /><br />Προς το παρόν ας ευχηθούμε ότι το Ισραήλ δεν θα μετατραπεί για οποιονδήποτε λόγο σε αυτό που σήμερα εκπροσωπεί η Ρωσία. Διότι τότε, αυτό που σήμερα εξελίσσεται στο μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής, θα έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο μειονέκτημα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε για ποιον λόγο ισχυρά οπλικά συστήματα μη έχοντας την απαραίτητη υποστήριξη, αργότερα ή γρηγορότερα οδεύουν προς απόσυρση. S-300 PMU-1, TOR-M1, Kornet… Ας αναλογιστούμε την αντίστοιχη λίστα με τα ισραηλινά συστήματα τεχνολογίας αιχμής που διαρκώς μεγαλώνει, για να αντιληφθούμε το εφιαλτικό σενάριο.<br /><br />Ο λόγος που γίνεται αναφορά σε αυτό είναι διπλός. Όπως διπλή είναι και η στρατηγική της Ελλάδας με την εξοπλιστική ενίσχυση και την πολιτική συμμαχιών. Αντιλαμβανόμαστε μήπως τώρα ποιος είναι ο λόγος που επείγει να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τον τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας; Του χειρότερου και πιο αλαζονικού γείτονα -σε βαθμό ρατσιστικό, παρότι αυτό προδήλως υποκρύπτει συμπλέγματα- που θα μπορούσε να μας τύχει;<div><br />Το πλεονέκτημα έναντι της “Μέκκας”<br /><br />Οι συμμαχίες για να πετύχουν απαιτούν κοινό εχθρό και βούληση να μην προσαρμοστείς στη βούλησή του. Αυτό δηλαδή που δεν χαρακτηρίζει τη συμμαχία της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Την περιώνυμη “Συμφωνία της Μέκκας“. Υπάρχει και δυνητική πυρηνική απειλή στο βάθος (;) του ιστορικού χρόνου. Με απλά λόγια λοιπόν: Αν η Τουρκία αλλάξει ρότα για οποιονδήποτε λόγο, αυτό θα συνιστά δι’ αμφότερους το δέον γενέσθαι. Αν όχι, θα λαμβάνει από κοινού τις απαντήσεις επί του πεδίου.<br /><br />Εμείς, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μην επιτρέψουμε επανάληψη του φιάσκου με τις προηγούμενες προμήθειες. Να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και να το εντάξουμε ως αξιόπιστη εναλλακτική στον “Θόλο”. Διαβιβάζοντας προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι έχουμε αλλάξει οριστικά σελίδα. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή θα αποδειχθεί πραγματικά μεγάλη ημέρα. Σε όλα τα επίπεδα. Καλορίζικα λοιπόν!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Ημέρα “Θόλου”! Τα κρίσιμα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε.

Του Ζαχαρία Μίχα Η σημερινή ημέρα είναι εξ ορισμού μια μέρα χαράς για την Ελλάδα. Τουλάχιστον για όσους αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των απ...

Διαβάστε την συνέχεια