Γιατί δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το δόγμα για την Γαλάζια Πατρίδα.

<img height="101" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/06/ahmet-dfavutoglu-tourkia-aigaio-mesogeios-imperialismos-kathimerini-synenteuxi-galazia-patrida-SLpress-825x599.jpg" width="759" /><br /><br /><b>ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ</b><br />Η συζήτηση που έχει ανοίξει στην Τουρκία περί ενσωμάτωσης του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην εσωτερική έννομη τάξη της χώρας μέσω ειδικού νομοθετήματος δεν αποτελεί ούτε αιφνιδιασμό ούτε κάποια πρωτοβουλία συγκυριακού χαρακτήρα. Αντιθέτως, πρόκειται για μία ακόμη φάση της διαχρονικής στρατηγικής του τουρκικού κράτους, η οποία εξελίσσεται αδιάλειπτα εδώ και έναν αιώνα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, κομμάτων και ιδεολογικών διαφοροποιήσεων.<br /><br />Στην Ελλάδα συχνά αναλύουμε τις τουρκικές κινήσεις μέσα από το πρίσμα των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Η πραγματικότητα όμως είναι βαθύτερη. Από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέχρι την κεμαλική αντιπολίτευση, ο βασικός γεωπολιτικός λόγος στην Τουρκία παραμένει ουσιαστικά ο ίδιος. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ακούει μία φωνή να εκφράζεται από διαφορετικά πρόσωπα.<br /><br />Η σταθερά αυτή εδράζεται σε έναν αξιακό και ιδεολογικό κώδικα, ο οποίος συγκροτήθηκε ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. <a href="https://www.enikos.gr/arthra/misak-i-milli-nutuk-kai-arches-tourkismou-ta-3-keimena-kleidia-gia-na-katanoisei-kapoios-ti-sygchroni-tourkia/2593665/">Οι “Αρχές του Τουρκισμού” του Ζιγιά Γκιοκάλπ, ο περίφημος “Μεγάλος Λόγος” (Nutuk) του Μουσταφά Κεμάλ, το Mîsâk-ı Millî (Εθνικός Όρκος)</a> και αργότερα η απόρρητη έκθεση του Νιχάτ Ερίμ για το Κυπριακό συνθέτουν το βασικό υπόβαθρο της τουρκικής γεωπολιτικής σκέψης.<br /><br />Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των κειμένων είναι η πεποίθηση ότι η Τουρκία υπήρξε ιστορικά αδικημένη από τις διεθνείς συνθήκες που ακολούθησαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ότι οφείλει, με πολιτικά, διπλωματικά ή άλλα μέσα, να αποκαταστήσει δικαιώματα, επιρροή και ζωτικό χώρο που θεωρεί ότι απώλεσε.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ερμηνευθεί και η “Γαλάζια Πατρίδα”. Δεν πρόκειται για ένα καινούργιο δόγμα, αλλά για τη σύγχρονη ναυτική και θαλάσσια έκφραση μιας παλαιότερης στρατηγικής αντίληψης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Τουρκία επιχειρεί πλέον να μεταφέρει τη συγκεκριμένη αντίληψη από το επίπεδο της πολιτικής θεωρίας και των στρατηγικών σχεδιασμών στο επίπεδο της νομοθετικής κατοχύρωσης. Εφόσον πράγματι κατατεθεί και ψηφιστεί σχετικό νομοσχέδιο, θα πρόκειται για μία προσπάθεια εσωτερικής θεσμοποίησης των τουρκικών θαλάσσιων διεκδικήσεων.<div><br />Η Τουρκία κρατά την ίδια στρατηγική<br /><br />Στο σημείο αυτό εμφανίζεται και η έννοια της λεγόμενης “έρπουσας δικαιοδοσίας” (creeping jurisdiction), γνωστή στο Διεθνές Δίκαιο. Πρόκειται για τη σταδιακή διεύρυνση της κρατικής δικαιοδοσίας πέραν όσων προβλέπονται από τις διεθνείς συμβάσεις και ειδικότερα από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Η Τουρκία ακολουθεί εδώ και δεκαετίες μία τέτοια πρακτική. Σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ενεργεί σαν να διαθέτει αρμοδιότητες και δικαιώματα που δεν της αναγνωρίζονται από το ισχύον διεθνές δίκαιο. Μέσω αυτής της διαδικασίας επιδιώκει να δημιουργήσει πολιτικά, επιχειρησιακά και διπλωματικά τετελεσμένα. Η νομοθέτηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” αποτελεί ουσιαστικά το επόμενο βήμα αυτής της στρατηγικής. Συνιστά τη μετατροπή ενός πολιτικού δόγματος σε εσωτερικό κανόνα δικαίου, με στόχο να αποκτήσει πρόσθετη νομιμοποιητική βάση.<br /><br />Παράλληλα, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν είναι καινούργιες. Από τη δεκαετία του 1940 και μετά, η τουρκική γεωπολιτική σκέψη αναφέρεται συστηματικά σε περιοχές όπως η Βόρεια Συρία, το Βόρειο Ιράκ, η Κύπρος, η Ανατολική Μεσόγειος, το Ανατολικό Αιγαίο, η Δυτική Θράκη και ο Καύκασος. Ο Frank Weber στο έργο του “Επιτήδειος Ουδέτερος” καταγράφει χαρακτηριστικά αρκετές από αυτές τις στρατηγικές επιδιώξεις.<br /><br />Κατά συνέπεια, η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν αποτελεί αλλαγή πορείας, αλλά επικαιροποίηση και συστηματοποίηση διαχρονικών τουρκικών επιδιώξεων.<br /><br /></div><div>Τι να πράξει η Ελλάδα;<br /><br />Σε αυστηρά νομικό επίπεδο, η δυνατότητα αντίδρασης είναι περιορισμένη πριν από την ψήφιση και εφαρμογή οποιασδήποτε σχετικής ρύθμισης. Το διεθνές δίκαιο ενεργοποιείται όταν υπάρχει συγκεκριμένη πράξη, επίσημη αξίωση ή παραβίαση. Αντιθέτως, σε διπλωματικό επίπεδο υπάρχουν σημαντικά περιθώρια προληπτικής δράσης.<br /><br />Πρώτος άξονας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα οφείλει να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων συνιστά ταυτόχρονα αμφισβήτηση ευρωπαϊκών συνόρων και ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Η διάσταση αυτή είναι κρίσιμη, διότι τα ελληνικά εξωτερικά σύνορα αποτελούν και εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεύτερος άξονας είναι η διεθνοποίηση του ζητήματος μέσω του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η Αθήνα οφείλει να ενημερώσει εγκαίρως τον ΟΗΕ για κάθε πρωτοβουλία που ενδέχεται να θίγει κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.<br /><br />Τρίτος άξονας είναι το ΝΑΤΟ. Παρά τις γνωστές δυσκολίες που παρουσιάζει η Συμμαχία στην αντιμετώπιση διαφορών μεταξύ κρατών-μελών, η Ελλάδα οφείλει να αναδείξει ότι τυχόν θεσμοθέτηση μονομερών διεκδικήσεων από την Τουρκία δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα συνοχής στο εσωτερικό της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να επιδιώκει σχέσεις συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης με την Τουρκία. Ταυτόχρονα όμως οφείλει να παραμένει απολύτως προσηλωμένη στις πάγιες εθνικές της θέσεις και στο διεθνές δίκαιο. Η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Αθήνα είναι η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάθε άλλη διεκδίκηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ανεξαρτήτως του εάν διατυπώνεται ως πολιτικό δόγμα, στρατηγικό αφήγημα ή εσωτερικός νόμος ενός άλλου κράτους.<br /><br />Το επόμενο διάστημα θα αποδείξει εάν οι τουρκικές εξαγγελίες θα μετατραπούν σε συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση αυτή αποκαλύπτει ότι η Τουρκία δεν εγκαταλείπει τις διαχρονικές της επιδιώξεις. Αντιθέτως, αναζητά νέους τρόπους θεσμικής κατοχύρωσης και πολιτικής νομιμοποίησής τους. Αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που οφείλει να αξιολογήσει εγκαίρως και με νηφαλιότητα η ελληνική πλευρά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το δόγμα για την Γαλάζια Πατρίδα.

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Η συζήτηση που έχει ανοίξει στην Τουρκία περί ενσωμάτωσης του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην εσωτερική έννομη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι διδάσκει το Ιράν στα άλλα κράτη για την εθνική ανεξαρτησία.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/06/IRAN_1153-825x600.jpg" width="761" /><br /><b><br /></b><div><b>ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ</b><br />Υπάρχουν χώρες που διαθέτουν αμύθητο φυσικό πλούτο αλλά παραμένουν φτωχές. Υπάρχουν χώρες που έχουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτό πλούτο και στρατηγικές θέσεις, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της αξίας του πλούτου τους καταλήγει αλλού. Και υπάρχουν χώρες που, παρά το κόστος, επιλέγουν έναν πολύ δυσκολότερο δρόμο∙ να υπομείνουν δεκαετίες πιέσεων, απομονώσεως και στερήσεων προκειμένου κάποτε να αποκτήσουν πραγματική κυριαρχία πάνω στους ίδιους τους πόρους τους.<br /><br />Το Ιράν, ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας με το καθεστώς του, μοιάζει σήμερα να προσφέρει ένα σκληρό γεωπολιτικό μάθημα. Ότι ο φυσικός πλούτος δεν ανήκει πραγματικά σε εκείνον που τον έχει κάτω από το έδαφός του. Ανήκει τελικά σε εκείνον που μπορεί να τον προστατεύσει, να αντέξει το κόστος και να διαμορφώσει όρους κυριαρχίας γύρω από αυτόν.<br /><br /></div><div>Από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και έπειτα, το Ιράν βρέθηκε αντιμέτωπο με έναν σχεδόν μόνιμο μηχανισμό κυρώσεων, αποκλεισμών και γεωπολιτικών πιέσεων. Για δεκαετίες αποκλείσθηκε από σημαντικά τμήματα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, είδε τα αποθέματά του να περιορίζονται, βρέθηκε αντιμέτωπο με εμπάργκο και επανειλημμένες απειλές στρατιωτικής δράσεως.<br /><br />Πολλοί θεωρούσαν ότι τελικώς θα λυγίσει. Ότι μια χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει επί δεκαετίες εκτός της κανονικής παγκόσμιας οικονομικής ροής. Όμως η Τεχεράνη φαίνεται πως επέλεξε διαφορετική στρατηγική. Αντί να προσπαθήσει να ενσωματωθεί στους δυτικούς όρους, άρχισε σταδιακά να δημιουργεί παράλληλους δρόμους επιβιώσεως.<br /><br />Ανέπτυξε εναλλακτικά δίκτυα εξαγωγής πετρελαίου. Δημιούργησε συστήματα εμπορίου που παρακάμπτουν, όσο είναι δυνατόν, το δολάριο. Ενίσχυσε τις σχέσεις του με πολλές ασιατικές δυνάμεις, αξιοποίησε γκρίζες αγορές, ανέπτυξε ένα πλέγμα εμπορικών διαδρομών και έμαθε να λειτουργεί υπό πίεση. Αυτό που για άλλες χώρες θα αποτελούσε προσωρινή κρίση, για το Ιράν έγινε σχεδόν μόνιμη κατάσταση.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο δίδαγμα. Οι μεγάλες γεωπολιτικές αναμετρήσεις δεν κερδίζονται πάντοτε με την άμεση σύγκρουση. Συχνά κερδίζονται με την επίδειξη αντοχής. Με την ικανότητα ενός κράτους να επιβιώνει υπό αδιαλλαξία παρά την πίεση που του ασκείται.<br /><br />Το Ιράν έμοιαζε επί δεκαετίες με χώρα υπό διαρκή πολιορκία. Όμως μια χώρα που μαθαίνει να ζει υπό πολιορκία, αργά ή γρήγορα, αποκτά ανοσία απέναντι στην πίεση. Μαθαίνει να οργανώνει εναλλακτικά δίκτυα. Να αντέχει οικονομικά σοκ. Να προσαρμόζεται. Και κάποια στιγμή μπορεί να μετατρέψει την αδυναμία σε γεωπολιτικό πλεονέκτημα.</div><div><br />Το επίτευγμα του Ιράν<br /><br />Τα τελευταία γεγονότα στον Περσικό Κόλπο ερμηνεύονται από αρκετούς αναλυτές ως ένδειξη ότι το Ιράν ξεκάθαρα πλέον πλησιάζει σε μια φάση μεγαλύτερης διαπραγματευτικής ισχύος. Η Τεχεράνη, μετά από δεκαετίες πιέσεων, κατάφερε να διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες ώστε η πλήρης στρατιωτική ή οικονομική υποταγή της να καθίσταται υπερβολικά δαπανηρή για τους αντιπάλους της.<br /><br />Το μεγαλύτερο επίτευγμά της δεν είναι στρατιωτικό. Είναι στρατηγικό. Διότι αυτό σημαίνει ότι μια χώρα κατάφερε, μέσα από δεκαετίες καρτερίας, να διεκδικήσει αυξημένο έλεγχο επί των δικών της πόρων και των όρων διαθέσεώς τους. Εδώ βρίσκεται ίσως και η μεγάλη παγκόσμια συζήτηση που ανοίγει. Τι σημαίνει πραγματική εθνική κυριαρχία;<br /><br />Μια χώρα δεν είναι κυρίαρχη επειδή διαθέτει κοιτάσματα. Ούτε επειδή έχει σημαία και σύνορα. Κυρίαρχη είναι όταν μπορεί να αποφασίζει ποιος εκμεταλλεύεται τον πλούτο της, υπό ποιους όρους και προς όφελος τίνος. Η ιστορία είναι γεμάτη κράτη που διέθεταν τεράστιους φυσικούς πόρους αλλά παρέμειναν ουσιαστικά εξαρτημένα. Άλλοι όριζαν τις τιμές, άλλοι τις διαδρομές μεταφοράς, άλλοι τους κανόνες του εμπορίου και άλλοι τελικά απολάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας. Ο πλούτος βρισκόταν στο έδαφός τους, αλλά η πραγματική κυριαρχία βρισκόταν αλλού.<br /><br />Το Ιράν φαίνεται να επιδίωξε κάτι διαφορετικό. Να υπομείνει ένα τεράστιο ιστορικό κόστος με την ελπίδα ότι κάποτε θα μπορέσει να διαπραγματεύεται από θέση μεγαλύτερης αυτονομίας. Η διαδρομή αυτή ήδη προσφέρει ένα μάθημα. Ότι οι χώρες που θέλουν πραγματικά να γίνουν κυρίες του πλούτου τους χρειάζονται τέσσερα πράγματα: υπομονή, αντοχή, στρατηγικό σχέδιο και βαθιά κατανόηση της γεωγραφίας τους.<br /><br /><a href="https://cognoscoteam.gr/archives/38772">Η γεωγραφία δεν είναι απλώς χάρτης</a>. Είναι δύναμη. Το Ιράν βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές περιοχές του πλανήτη, δίπλα σε θαλάσσιες οδούς από τις οποίες διέρχεται τεράστιο μέρος της παγκόσμιας ενεργειακής ροής. Μια χώρα που κατανοεί τη γεωστρατηγική της θέση και οικοδομεί την πολιτική της πάνω σε αυτήν αποκτά πλεονεκτήματα που δεν εξαντλούνται σε στρατούς ή οικονομικούς δείκτες.<br /><br />Το βαθύτερο δίδαγμα όμως είναι άλλο: Οι λαοί συχνά θέλουν άμεσα αποτελέσματα. Γρήγορο πλούτο, εύκολες λύσεις, γρήγορες ενσωματώσεις σε διεθνή συστήματα που υπόσχονται ευημερία. Όμως η ιστορία δείχνει ότι η πραγματική αυτονομία ποτέ δεν χαρίζεται. Κατακτάται με μακρά καρτερία.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι διδάσκει το Ιράν στα άλλα κράτη για την εθνική ανεξαρτησία.

ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ Υπάρχουν χώρες που διαθέτουν αμύθητο φυσικό πλούτο αλλά παραμένουν φτωχές. Υπάρχουν χώρες που έχουν πετρέλαιο, φυσικό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινός υπουργός προειδοποιεί για την συμφωνία Ιράν-ΗΠΑ: ”Aναδύεται ένας νέος άξονας Τουρκίας – Κατάρ – Πακιστάν”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/06/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-28-1068x601.png" width="765" /><br /><br />Ανησυχία στο Ισραήλ για τον άξονα Τουρκίας – Κατάρ – Πακιστάν<br /><br />Ο υπουργός Διασποράς του Ισραήλ, Αμιχάι Τσίκλι, μέλος του κόμματος Λικούντ του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, προχώρησε στις δηλώσεις αυτές μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό 103 FM.<br />«Ο άξονας Τουρκίας, Κατάρ και Πακιστάν προκαλεί ανησυχία»<br /><br />Αναφερόμενος στην κατάσταση στο Ιράν, του οποίου η οικονομία έχει πληγεί από χρόνια αποκλεισμού και πολεμικών συγκρούσεων, ο Τσίκλι δήλωσε:<br /><br />«Η συμφωνία που διαμορφώνεται είναι ανησυχητική, αλλά αυτό που με ανησυχεί λιγότερο είναι η αναβίωση της ιρανικής οικονομίας. Εκείνο που με ανησυχεί πολύ περισσότερο είναι ο άξονας που διαμορφώνει αυτή τη συμφωνία: η Τουρκία, το Κατάρ και το Πακιστάν. Βλέπουμε έναν νέο άξονα να αναδύεται μπροστά στα μάτια μας.»<div><br />Η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν<br /><br />Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Σαχμπάζ Σαρίφ, ανακοίνωσε στις 15 Ιουνίου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, έπειτα από διαπραγματεύσεις.<br /><br />Παράλληλα, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γκαριμπαμπαντί, επιβεβαίωσε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία με τις ΗΠΑ, προσθέτοντας ότι το σχετικό μνημόνιο κατανόησης θα υπογραφεί στην Ελβετία στις 19 Ιουνίου.<br /><br />Αντιδράσεις στο Ισραήλ για το ζήτημα του Λιβάνου<br /><br />Η ανακοίνωση ότι η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν θα περιλαμβάνει ειδικές προβλέψεις για τον Λίβανο προκάλεσε αντιδράσεις στο Ισραήλ.<br /><br />Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο υπουργός Άμυνας Γισραέλ Κατζ ξεκαθάρισαν ότι το Ισραήλ δεν πρόκειται να αποσυρθεί από τις περιοχές που κατέχει στον νότιο Λίβανο, παρά τις εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινός υπουργός προειδοποιεί για την συμφωνία Ιράν-ΗΠΑ: ”Aναδύεται ένας νέος άξονας Τουρκίας – Κατάρ – Πακιστάν”.

Ανησυχία στο Ισραήλ για τον άξονα Τουρκίας – Κατάρ – Πακιστάν Ο υπουργός Διασποράς του Ισραήλ, Αμιχάι Τσίκλι, μέλος του κόμματος Λικούντ του...

Διαβάστε την συνέχεια

Ορμούζ 2026: Γιατί η Ελλάδα στέλνει πολεμικά πλοία στο πιο επικίνδυνο θαλάσσιο πέρασμα του πλανήτη.

<img height="139" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/ormouz-3-768x534.jpg" width="774" /><br /><br /><div><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η αποναρκοθέτηση δεν αφορά μόνο τη ναυσιπλοΐα. Αφορά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και τη νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής<br /><br />Η απόφαση της Αθήνας να συμμετάσχει με πολεμικά πλοία στην επικείμενη αποστολή αποναρκοθέτησης των Στενών του Ορμούζ δεν αποτελεί μια ακόμη ναυτική ανάπτυξη στο εξωτερικό. Πρόκειται για μια κίνηση με στρατηγικό, ενεργειακό και γεωπολιτικό βάθος, η οποία τοποθετεί την Ελλάδα στον πυρήνα μιας επιχείρησης που μπορεί να καθορίσει τη σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας για τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Η ανάπτυξη μιας φρεγάτας τύπου MEKO και πιθανότατα του πλοίου γενικής υποστήριξης «Προμηθεύς» εντάσσει το Πολεμικό Ναυτικό σε ένα από τα πιο απαιτητικά επιχειρησιακά περιβάλλοντα του σύγχρονου κόσμου.<br /><br />Το διακύβευμα δεν είναι απλώς στρατιωτικό.<br /><br />Είναι ενεργειακό, εμπορικό, ναυτιλιακό και βαθιά γεωπολιτικό.<br />Το πέρασμα που κρατά όμηρο την παγκόσμια οικονομία<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του πλανήτη.<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις του International Institute for Strategic Studies (IISS), από το Ορμούζ διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, το 34% των θαλάσσιων ροών αργού πετρελαίου και σχεδόν το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών LNG.<br /><br />Σε απόλυτους αριθμούς, η διαδρομή εξυπηρετεί μεταξύ 17 και 21 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ημερησίως, ποσότητα που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από υπάρχοντες αγωγούς ή εναλλακτικές οδούς.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε διακοπή ή περιορισμός στη λειτουργία του Ορμούζ μεταφράζεται σχεδόν αυτόματα σε αναταράξεις στις διεθνείς τιμές ενέργειας, στην ασφάλεια εφοδιασμού της Ευρώπης και στην παγκόσμια ναυτιλία. <br />Γιατί οι νάρκες είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των ναυτικών επιτελείων<br /><br />Οι περισσότεροι αναλυτές εστιάζουν σε πυραύλους, drones και ναυτικές συγκρούσεις.<br />Στην πραγματικότητα, όμως, οι θαλάσσιες νάρκες αποτελούν το πιο αποτελεσματικό ασύμμετρο όπλο.<br /><br />Είναι φθηνές, δύσκολα εντοπίζονται, δημιουργούν τεράστια ψυχολογική πίεση και μπορούν να παραλύσουν τη ναυσιπλοΐα χωρίς να απαιτείται μεγάλης κλίμακας στρατιωτική σύγκρουση. Think tanks όπως το MIT Security Studies Program και το IISS έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι ακόμη και περιορισμένη ναρκοθέτηση στο Ορμούζ αρκεί για να προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στις ενεργειακές αγορές.<br /><br />Οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν ήδη ενεργοποιήσει επιχειρήσεις αποναρκοθέτησης με αντιτορπιλικά, υποβρύχια drones, ελικόπτερα και μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας.<br /><br />Ωστόσο, η πλήρης αποκατάσταση της ασφάλειας μπορεί να απαιτήσει μήνες.<br />Τα τρία σενάρια που εξετάζουν οι δυτικές πρωτεύουσες</div><div><br />Σενάριο 1: Ελεγχόμενη σταθεροποίηση (6 μήνες)<br />Πρόκειται για το πιο αισιόδοξο σενάριο.<br /><br />Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν παραμένει λειτουργική, η Τεχεράνη ανέχεται τη διεθνή παρουσία και οι αποναρκοθετήσεις εξελίσσονται χωρίς σοβαρά επεισόδια.<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, οι ενεργειακές ροές αποκαθίστανται σταδιακά και οι τιμές πετρελαίου αποκλιμακώνονται.<br /><br />Αρκετές αναλύσεις εκτιμούν ότι απαιτούνται τουλάχιστον έξι μήνες για πλήρη επιχειρησιακή ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων.</div><div><br />Σενάριο 2: Η «γκρίζα ζώνη» (12 μήνες)<br />Αυτό θεωρείται από αρκετούς αναλυτές το πιθανότερο.<br /><br />Παρότι υπάρχει συμφωνία σε πολιτικό επίπεδο, αυτόνομοι δρώντες, φιλοϊρανικές οργανώσεις ή περιφερειακά δίκτυα συνεχίζουν να απειλούν τη ναυσιπλοΐα.<br /><br />Το Chatham House προειδοποιεί ότι η αποστολή θα χρειαστεί διακριτές ομάδες συνοδείας, επιτήρησης και αποναρκοθέτησης για να αποφευχθεί νέα κλιμάκωση.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η διεθνής ναυτική παρουσία μετατρέπεται από προσωρινή επιχείρηση σε μόνιμο μηχανισμό ασφάλειας.</div><div><br />Σενάριο 3: Κατάρρευση της συμφωνίας<br />Το πιο επικίνδυνο σενάριο.<br /><br />Εάν οι συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν αποτύχουν ή επανέλθει η περιφερειακή ένταση, η αποστολή μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με νέα ναρκοθέτηση, επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων ή ακόμη και περιορισμένη στρατιωτική σύγκρουση.<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις του IISS και διεθνών οργανισμών, ακόμη και μερική διακοπή της κυκλοφορίας στο Ορμούζ θα προκαλούσε ισχυρό σοκ στις αγορές ενέργειας.</div><div>  <br />Γιατί η Ελλάδα αποκτά ρόλο δυσανάλογο του μεγέθους της<br /><br />Η ελληνική συμμετοχή δεν είναι συμβολική.<br /><br />Η Αθήνα βρίσκεται ήδη στον πυρήνα της ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ασπίδες», ενώ η φρεγάτα «Ψαρά» επιχειρεί στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Ελλάδα διαθέτει το επιχειρησιακό στρατηγείο της αποστολής στη Λάρισα και ασκεί την εν πλω διοίκηση της ευρωπαϊκής δύναμης.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι σε μια ενδεχόμενη επέκταση προς το Ορμούζ, η χώρα δεν θα είναι απλός συμμετέχων αλλά βασικός κόμβος σχεδιασμού και συντονισμού.<br /><br />Για την Ουάσιγκτον, η Αθήνα θεωρείται πλέον αξιόπιστος ναυτικός εταίρος σε μια εποχή όπου αρκετά ευρωπαϊκά κράτη εμφανίζονται απρόθυμα να αναλάβουν πρόσθετα βάρη ασφαλείας.<br />Η μεγάλη εικόνα: Δεν είναι επιχείρηση αποναρκοθέτησης – είναι επιχείρηση ενεργειακής ασφάλειας<br /><br />Η ουσία βρίσκεται αλλού.<br /><br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένας θαλάσσιος διάδρομος.<br /><br />Είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου τροφοδοτούνται οι οικονομίες της Ασίας, της Ευρώπης και μεγάλο μέρος της παγκόσμιας βιομηχανίας.<br /><br />Η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας έχει προειδοποιήσει ότι μια παρατεταμένη διακοπή της λειτουργίας του Ορμούζ θα αποτελούσε τη μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια στη σύγχρονη ιστορία.<br /><br />Γι’ αυτό και η αποστολή που σχεδιάζεται δεν είναι απλώς μια ναυτική επιχείρηση.<br /><br />Είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία της μεταπολεμικής τάξης ασφαλείας που επιχειρεί να οικοδομηθεί μετά τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν.<br /><br />Και σε αυτή τη νέα γεωπολιτική εξίσωση, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην περιφέρεια των εξελίξεων.<br /><br />Βρίσκεται στο επιχειρησιακό τους κέντρο.<br />Από τη θεωρία στην πράξη: Η ώρα της Ελλάδας και το στοίχημα Δένδια<br /><br />Πέρα όμως από τα think tanks, τα ενεργειακά μοντέλα και τα γεωπολιτικά σενάρια, η κρίσιμη παράμετρος είναι ότι η Ελλάδα δεν παρακολουθεί πλέον τις εξελίξεις από απόσταση.<br /><br />Η Αθήνα ετοιμάζεται να συμμετάσχει ενεργά στην αποστολή αποναρκοθέτησης των Στενών του Ορμούζ, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο που υπερβαίνει το μέγεθος της χώρας και επιβεβαιώνει τη σταδιακή μετατροπή της σε παράγοντα ναυτικής ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδικό Ωκεανό.<br /><br />Σύμφωνα με τον επιχειρησιακό σχεδιασμό που βρίσκεται υπό διαμόρφωση, η Ελλάδα αναμένεται να εντάξει στην αποστολή τόσο τη φρεγάτα τύπου MEKO που ήδη συμμετέχει στην ευρωπαϊκή επιχείρηση «Ασπίδες» για την προστασία της εμπορικής ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, όσο και το πλοίο γενικής υποστήριξης ΠΓΥ «Προμηθεύς», το μεγαλύτερο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Το «Προμηθεύς» αναμένεται να αναπτυχθεί σε δεύτερο χρόνο, ενώ στη φρεγάτα που θα μεταβεί στην περιοχή θα επιβαίνουν ειδικές ομάδες ναρκαλιευτών, οι οποίες θα συνδράμουν ενεργά στις επιχειρήσεις εντοπισμού και εξουδετέρωσης ναρκών.<br /><br />Η αποστολή, ωστόσο, δεν θεωρείται δεδομένη ως προς τη διάρκεια και το εύρος της.<br /><br />Στρατιωτικοί και διπλωματικοί κύκλοι επεξεργάζονται τρία βασικά επιχειρησιακά σενάρια.<br /><br />Το πρώτο προβλέπει μια σχετικά σύντομη αποστολή διάρκειας περίπου έξι μηνών, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα επιδείξει ανοχή στη διεθνή παρουσία και θα διατηρηθεί η πολιτική αποκλιμάκωση που επιχειρείται μέσω της συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Το δεύτερο σενάριο θεωρείται από αρκετούς δυτικούς αναλυτές περισσότερο ρεαλιστικό και αφορά επιχείρηση διάρκειας έως και ενός έτους. Σε αυτή την εκδοχή, η απειλή δεν προέρχεται απαραίτητα από το ίδιο το Ιράν αλλά από αυτόνομους ή ημιαυτόνομους περιφερειακούς δρώντες, όπως οι Χούθι ή άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις που θα μπορούσαν να συνεχίσουν να προκαλούν αστάθεια στις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας. <br /><br />Το τρίτο και πλέον δυσμενές σενάριο αφορά πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας ΗΠΑ – Ιράν, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε σημαντικές καθυστερήσεις είτε ακόμη και σε εγκατάλειψη του σχεδίου αποναρκοθέτησης.<br /><br />Στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων βρίσκεται ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο οποίος μεταβαίνει από τις Ηνωμένες Πολιτείες στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπου αναμένεται να τεθεί επισήμως το ζήτημα της αστυνόμευσης και της ασφάλειας των Στενών του Ορμούζ τους επόμενους μήνες.<br /><br />Το θέμα έχει ήδη αρχίσει να συζητείται σε ευρωατλαντικό επίπεδο, ενώ εξετάζεται ακόμη και η επέκταση της εντολής της ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ασπίδες» ώστε να καλύψει και τις ανάγκες αποναρκοθέτησης στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Παράλληλα, σε διπλωματικό επίπεδο αναπτύσσεται έντονο παρασκήνιο σχετικά με τη μορφή που θα λάβει η επιχείρηση.<br /><br />Αρκετά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ εμφανίζονται να προκρίνουν ένα μοντέλο που προσομοιάζει περισσότερο σε «Συμμαχία των Προθύμων», με διακριτή δομή διοίκησης αλλά στενή συνεργασία με τις υφιστάμενες ευρωπαϊκές αποστολές.<br /><br />Πίσω από αυτή τη συζήτηση βρίσκεται η αυξανόμενη πίεση της Ουάσιγκτον προς τους Ευρωπαίους συμμάχους να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στην προστασία των παγκόσμιων θαλάσσιων οδών και της ενεργειακής ασφάλειας.<br /><br />Η διάσταση αυτή απασχολεί ιδιαίτερα την ελληνική πλευρά.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι ο Νίκος Δένδιας έχει επανειλημμένα επικρίνει δημόσια την περιορισμένη συμμετοχή αρκετών ευρωπαϊκών χωρών στην επιχείρηση «Ασπίδες», επισημαίνοντας ότι η προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας δεν μπορεί να στηρίζεται σε λίγες μόνο χώρες.<br /><br />Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο στο πεδίο του ναρκοπολέμου.<br /><br />Παρότι χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία διαθέτουν αριθμητικά αξιόλογους στόλους ναρκοπολέμου, μεγάλο μέρος αυτών των μέσων θεωρείται επιχειρησιακά περιορισμένο απέναντι στις σύγχρονες απειλές που συνδυάζουν νάρκες, drones, μη επανδρωμένα σκάφη και ασύμμετρες τακτικές.<br /><br />Έτσι, η αποστολή στο Ορμούζ αναμένεται να αποτελέσει ένα κρίσιμο τεστ για τις πραγματικές δυνατότητες της Ευρώπης να λειτουργήσει ως αυτόνομος πάροχος θαλάσσιας ασφάλειας.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.<br /><br />Η φρεγάτα «Ψαρά» επιχειρεί ήδη στην Ερυθρά Θάλασσα, το Στρατηγείο της επιχείρησης «Ασπίδες» βρίσκεται στη Λάρισα και η Αθήνα ασκεί σήμερα την εν πλω διοίκηση της ευρωπαϊκής δύναμης.<br /><br />Εάν το Ορμούζ εξελιχθεί στο επόμενο μεγάλο μέτωπο της διεθνούς ναυτικής ασφάλειας, η Ελλάδα δεν θα βρεθεί απλώς μεταξύ των συμμετεχόντων.<br /><br />Θα βρεθεί στον πυρήνα των αποφάσεων που θα καθορίσουν την ασφάλεια μιας θαλάσσιας αρτηρίας από την οποία εξαρτάται η ενεργειακή και οικονομική σταθερότητα ολόκληρου του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ορμούζ 2026: Γιατί η Ελλάδα στέλνει πολεμικά πλοία στο πιο επικίνδυνο θαλάσσιο πέρασμα του πλανήτη.

Βασιλης Διαμαντακος  Η αποναρκοθέτηση δεν αφορά μόνο τη ναυσιπλοΐα. Αφορά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χάλκη επιστρέφει στο τραπέζι:Συνάντηση Ερντογάν–Βαρθολομαίου,γεωπολιτικό παρασκήνιο πίσω από επαναλειτουργία.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/Erdogan.Bartholomew-1-768x432.jpg" width="768" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από τον Λευκό Οίκο και το ΝΑΤΟ μέχρι τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ιστορικό Θεολογικό Σχολείο μετατρέπεται ξανά σε εργαλείο διπλωματίας υψηλής στρατηγικής.</span></h3><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Άγκυρα θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να θεωρηθεί μια τυπική επαφή μεταξύ του πολιτικού ηγέτη της Τουρκίας και του πνευματικού ηγέτη της Ορθοδοξίας.<br /><br />Όμως η συγκυρία μόνο τυπική δεν είναι.<br /><br />Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία οι προσδοκίες για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης αναζωπυρώνονται, ενώ παράλληλα το ζήτημα έχει επανέλθει δυναμικά στις συνομιλίες μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον, αλλά και στο ευρύτερο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Αν και η τουρκική προεδρία δεν έδωσε στη δημοσιότητα λεπτομέρειες των συνομιλιών, διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι η Χάλκη βρέθηκε στο επίκεντρο της συνάντησης.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι η επαφή Ερντογάν–Βαρθολομαίου πραγματοποιείται λίγες εβδομάδες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα φιλοξενηθεί στην Άγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου και στην οποία αναμένεται να συμμετάσχει ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ. <div><br />Το σχολείο που έγινε διεθνές διπλωματικό ζήτημα<br /><br />Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, που βρίσκεται στη νήσο Χάλκη (Heybeliada) κοντά στην Κωνσταντινούπολη, ιδρύθηκε το 1844 και για περισσότερο από έναν αιώνα αποτέλεσε το σημαντικότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.<br /><br />Από τα θρανία της πέρασαν γενιές Ορθοδόξων κληρικών, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.<br /><br />Η λειτουργία της διακόπηκε το 1971, μετά από απόφαση του Τουρκικού Συνταγματικού Δικαστηρίου που υποχρέωνε όλα τα ιδιωτικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα να τεθούν υπό κρατικό έλεγχο.<br /><br />Το Πατριαρχείο αρνήθηκε να αποδεχθεί το νέο καθεστώς και η σχολή έκλεισε τις πύλες της.<br /><br />Έκτοτε η επαναλειτουργία της έχει μετατραπεί σε ένα από τα πλέον συμβολικά ζητήματα στις σχέσεις της Τουρκίας με τον χριστιανικό κόσμο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση.</div><div><br />Ο παράγοντας Τραμπ<br /><br />Το θέμα απέκτησε νέα δυναμική μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.<br /><br />Σύμφωνα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο Ερντογάν είχε ήδη δώσει από το 2024 εντολή στον υπουργό Παιδείας Γιουσούφ Τεκίν να εξετάσει τα νομικά και διοικητικά δεδομένα που θα επέτρεπαν την επαναλειτουργία της σχολής.<br /><br />Ο Βαρθολομαίος αποκάλυψε ότι ο Τεκίν επισκέφθηκε τη Χάλκη τον Μάιο εκείνης της χρονιάς και ακολούθησαν διαβουλεύσεις μεταξύ του υπουργείου Παιδείας, του Συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης της Τουρκίας και του Πατριαρχείου.<br /><br />Ωστόσο, το πραγματικό σημείο καμπής φαίνεται να ήταν η συνάντηση Ερντογάν–Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον Σεπτέμβριο του 2025.<br /><br />Σύμφωνα με τουρκικές και αμερικανικές πηγές, η επαναλειτουργία της Χάλκης ήταν ένα από τα λίγα ζητήματα που έθεσε προσωπικά ο Αμερικανός πρόεδρος στον Τούρκο ομόλογό του.<br /><br />Η απάντηση του Ερντογάν τότε είχε προκαλέσει αίσθηση.<br /><br />«Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ό,τι μας αναλογεί για το σχολείο της Χάλκης», φέρεται να δήλωσε, προσθέτοντας ότι μετά την επιστροφή του στην Τουρκία θα συζητούσε το θέμα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η συγκεκριμένη δέσμευση δημιούργησε νέα πολιτική δυναμική γύρω από ένα ζήτημα που παρέμενε παγωμένο για δεκαετίες.</div><div><br />Η θρησκευτική διπλωματία συναντά το ΝΑΤΟ<br /><br />Η χρονική συγκυρία προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στις εξελίξεις.<br /><br />Η Άγκυρα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μία από τις σημαντικότερες συνόδους κορυφής του ΝΑΤΟ των τελευταίων ετών, με τις συζητήσεις να επικεντρώνονται στον πόλεμο στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, τη Μαύρη Θάλασσα και τις σχέσεις με τη Ρωσία.<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πιθανή επαναλειτουργία της Χάλκης θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ισχυρό μήνυμα καλής θέλησης προς τη Δύση.<br /><br />Παράλληλα, θα έδινε στην Τουρκία τη δυνατότητα να βελτιώσει την εικόνα της σε ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των μειονοτήτων, πεδίο στο οποίο εξακολουθεί να δέχεται έντονη διεθνή κριτική. </div><div><br />Το ελληνοτουρκικό υπόβαθρο<br /><br />Η επαναφορά της Χάλκης στο προσκήνιο συμπίπτει με μια περίοδο αυξανόμενης έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Αφορμή αποτελεί το τουρκικό νομοσχέδιο για την κωδικοποίηση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα έξι ναυτικά μίλια, ζήτημα που επαναφέρει παλαιές αντιπαραθέσεις γύρω από την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επιχείρησε να κρατήσει αποστάσεις από τις πολιτικές συγκρούσεις.<br /><br />Όπως δήλωσε πρόσφατα, οι εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας δεν θα πρέπει να μεταφέρονται στις μειονοτικές κοινότητες.<br /><br />«Οι Έλληνες Ορθόδοξοι πολίτες της Τουρκίας θέλουν να αντιμετωπίζονται ισότιμα και να αισθάνονται αναπόσπαστο μέρος της χώρας, όχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας», τόνισε.<br /><br />Παράλληλα εξέφρασε την πεποίθηση ότι ανάλογες προσδοκίες υπάρχουν και από την πλευρά της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη.</div><div><br />Η πολιτική της αμοιβαιότητας<br /><br />Για την Άγκυρα, το ζήτημα της Χάλκης δεν εξετάζεται ποτέ απομονωμένα.<br /><br />Η Τουρκία διαχρονικά συνδέει την επαναλειτουργία της σχολής με το καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη.<br /><br />Οι τουρκικές κυβερνήσεις ζητούν από την Αθήνα να αναγνωρίσει την τουρκική εθνική ταυτότητα της μειονότητας, να επιτρέψει την εκλογή των μουφτήδων και να επιλύσει εκκρεμότητες που αφορούν μειονοτικά σχολεία και θρησκευτικά ιδρύματα.<br /><br />Η ελληνική πλευρά απορρίπτει τη λογική της σύνδεσης των δύο θεμάτων, υποστηρίζοντας ότι η λειτουργία της Χάλκης αποτελεί ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας και όχι αντικείμενο διμερούς διαπραγμάτευσης.<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα της διπλωματίας είναι συχνά πιο σύνθετη.</div><div><br />Το παράθυρο ευκαιρίας<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, αρκετοί παράγοντες φαίνεται να ευθυγραμμίζονται.<br /><br />Η προσωπική παρέμβαση Τραμπ, οι επαφές Ερντογάν–Βαρθολομαίου, η ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης του κτιρίου και η ανάγκη της Άγκυρας να βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Δύση δημιουργούν ένα παράθυρο ευκαιρίας που μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε.<br /><br />Παρόλα αυτά, η τελική απόφαση παραμένει πολιτική.<br /><br />Και όπως έχει δείξει η ιστορία της Χάλκης τα τελευταία πενήντα χρόνια, η πολιτική συχνά αποδεικνύεται πιο περίπλοκη από τα τεχνικά ή νομικά ζητήματα.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η Θεολογική Σχολή της Χάλκης είναι έτοιμη να ανοίξει ξανά τις πύλες της.<br /><br />Το ερώτημα είναι αν η γεωπολιτική συγκυρία έχει ωριμάσει αρκετά ώστε η Άγκυρα να κάνει το βήμα που επί μισό αιώνα απέφευγε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χάλκη επιστρέφει στο τραπέζι:Συνάντηση Ερντογάν–Βαρθολομαίου,γεωπολιτικό παρασκήνιο πίσω από επαναλειτουργία.

Από τον Λευκό Οίκο και το ΝΑΤΟ μέχρι τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ιστορικό Θεολογικό Σχολείο μετατρέπεται ξανά σε εργαλείο διπλωματίας υψ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο «NATO της Μέσης Ανατολής»;Πώς το Abraham Accords Defense Act αναδιαμορφώνει την αμερικανική στρατηγική.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/Abraham-Accords-Signing-Ceremony-White-House-2020-768x462.jpg" /><br /><div><br /></div><div><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Από το Ραμπάτ έως το Αμπού Ντάμπι και το Καζακστάν, η Ουάσιγκτον χτίζει μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας την ώρα που το ΝΑΤΟ δοκιμάζεται από εσωτερικές ρωγμές<br /><br />Η διεθνής ειδησεογραφία το αντιμετώπισε ως μία ακόμη νομοθετική πρωτοβουλία στο Κογκρέσο. Ωστόσο, για όσους παρακολουθούν τη μακροπρόθεσμη εξέλιξη της αμερικανικής στρατηγικής, το Abraham Accords Defense Cooperation Act του 2026 ίσως αποδειχθεί πολύ σημαντικότερο από όσο δείχνει ο τίτλος του.<br /><br />Μέσα σε λίγες ημέρες συνέβησαν δύο γεγονότα που οι περισσότεροι αναλυτές αντιμετώπισαν ως ανεξάρτητα μεταξύ τους. Στις 26 Μαρτίου οι γερουσιαστές Ted Budd και Joni Ernst κατέθεσαν νομοσχέδιο που ζητά τη δημιουργία μιας μόνιμης, χρηματοδοτούμενης πρωτοβουλίας στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και ενός δικτύου χωρών που εκτείνεται από το Μαρόκο έως τον Περσικό Κόλπο και την Κεντρική Ασία. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η Ισπανία έκλεισε τον εναέριο χώρο της για αμερικανικά αεροσκάφη που συνδέονταν με επιχειρήσεις κατά του Ιράν, ενώ είχε ήδη απαγορεύσει τη χρήση των στρατηγικών βάσεων της Ρότα και του Μορόν.<br /><br />Αν διαβαστούν ξεχωριστά, πρόκειται για δύο διαφορετικές ειδήσεις. Αν διαβαστούν μαζί, περιγράφουν κάτι βαθύτερο: την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να δημιουργήσει μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, ακριβώς τη στιγμή που η παραδοσιακή διατλαντική αρχιτεκτονική εμφανίζει σημάδια κόπωσης και πολιτικών περιορισμών. </div><div><br />Τι προβλέπει πραγματικά το Abraham Accords Defense Cooperation Act<br /><br />Πίσω από τους πολιτικούς συμβολισμούς, το νομοσχέδιο S.4219 είναι εξαιρετικά συγκεκριμένο.<br /><br />Υποχρεώνει το Πεντάγωνο να δημιουργήσει την United States–Abraham Accords Defense Cooperation Initiative, ένα θεσμοθετημένο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας που θα περιλαμβάνει τις χώρες που υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020 – Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Μαρόκο και Σουδάν – καθώς και κάθε κράτος που προχώρησε ή θα προχωρήσει σε εξομάλυνση σχέσεων με το Ισραήλ.<br /><br />Το σχέδιο προβλέπει:</div><div>ενίσχυση της περιφερειακής αεράμυνας,<br />αντιμετώπιση απειλών από drones και UAV,<br />ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων,<br />κοινές στρατιωτικές ασκήσεις,<br />βελτίωση του επιχειρησιακού σχεδιασμού,<br />διαλειτουργικότητα μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.<br /><br />Παράλληλα, το Πεντάγωνο θα πρέπει να καταθέτει τακτικές εκθέσεις στη Γερουσία και να ζητά συγκεκριμένους προϋπολογισμούς για τη χρηματοδότηση της πρωτοβουλίας. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι δύο εισηγητές συμμετέχουν στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας και επιδιώκουν την ενσωμάτωση του σχεδίου στον ετήσιο National Defense Authorization Act (NDAA). Εάν συμβεί αυτό, η πρωτοβουλία παύει να είναι μια απλή πολιτική πρόταση και μετατρέπεται σε μόνιμο τμήμα της αμερικανικής αμυντικής αρχιτεκτονικής.</div><div><br />Ο πραγματικός στόχος είναι το Ιράν<br /><br />Οι συντάκτες του νομοσχεδίου δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.<br /><br />Η γερουσιαστής Ernst υποστήριξε ότι οι Συμφωνίες του Αβραάμ δημιούργησαν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στην ιρανική επιρροή. Ο Budd ήταν ακόμη πιο σαφής, τονίζοντας ότι χώρες όπως το Μπαχρέιν και τα ΗΑΕ παραμένουν εκτεθειμένες σε ιρανικές πυραυλικές και μη επανδρωμένες απειλές και χρειάζονται βαθύτερη αμυντική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αναλυτές στο Ισραήλ χαρακτηρίζουν ήδη το σχέδιο ως ένα είδος «NATO-lite» της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Ο όρος μπορεί να είναι υπερβολικός, όμως αποτυπώνει μια πραγματικότητα: για πρώτη φορά επιχειρείται η δημιουργία μιας θεσμοθετημένης περιφερειακής αμυντικής δομής που συνδέει αραβικά κράτη και Ισραήλ υπό αμερικανική αιγίδα.<br />Η Ισπανία και το πρώτο μεγάλο ρήγμα στη δ</div><div>ιατλαντική συνοχή<br /><br />Την ίδια στιγμή, η κρίση με την Ισπανία λειτούργησε σαν προειδοποιητικό καμπανάκι για το ΝΑΤΟ.<br /><br />Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ ξεκαθάρισε ότι ούτε οι βάσεις της Ρότα και του Μορόν ούτε ο ισπανικός εναέριος χώρος θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο κατά του Ιράν.<br /><br />Η υπουργός Άμυνας Margarita Robles χαρακτήρισε τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις «βαθιά παράνομες και άδικες», προκαλώντας έντονη ενόχληση στην Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με στοιχεία πτήσεων, τουλάχιστον δεκαπέντε αμερικανικά αεροσκάφη μετακινήθηκαν από τις ισπανικές βάσεις προς το Ράμσταϊν της Γερμανίας.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η ισπανική στάση ήταν ιστορικά πρωτοφανής.<br /><br />Ακόμη και όταν η Γαλλία και η Ιταλία αρνήθηκαν τη χρήση του εναέριου χώρου τους κατά την αμερικανική επιδρομή στη Λιβύη το 1986 ή όταν η Τουρκία απέρριψε τη διέλευση αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων το 2003, δεν υπήρξε τόσο συνολικός αποκλεισμός υποδομών και εναέριου χώρου. </div><div><br />Η μεγάλη αντίφαση της αμερικανικής στρατηγικής<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το πιο ενδιαφέρον γεωπολιτικό συμπέρασμα.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επενδύουν θεσμικά και οικονομικά σε ένα δίκτυο κρατών που δεν έχουν καμία συνθήκη αμοιβαίας άμυνας αντίστοιχη του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν περιορισμούς από κράτη που θεωρητικά δεσμεύονται από τις ισχυρότερες συλλογικές εγγυήσεις ασφαλείας στον κόσμο.<br /><br />Με απλά λόγια:Τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν ή το Μαρόκο δεν έχουν υποχρέωση να πολεμήσουν για τις ΗΠΑ.<br />Η Ισπανία είναι πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ.<br />Ωστόσο η Ουάσιγκτον θεωρεί σήμερα ευκολότερη τη συνεργασία με τα πρώτα παρά με ορισμένους Ευρωπαίους συμμάχους.<br /><br />Αυτό δεν οφείλεται μόνο σε στρατιωτικούς παράγοντες.<br /><br />Οφείλεται κυρίως στην πολιτική πραγματικότητα.<br />Γιατί οι αραβικές μοναρχίες θεωρούνται πιο «αξιόπιστοι» εταίροι<br /><br />Η θεωρία του νεοκλασικού ρεαλισμού προσφέρει ίσως την πιο πειστική εξήγηση.<br /><br />Η Ισπανία λειτουργεί μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα όπου η κοινή γνώμη, οι κομματικοί συσχετισμοί και η αντίθεση στον πόλεμο της Γάζας επηρεάζουν άμεσα τις κυβερνητικές αποφάσεις. Ο Σάντσεθ έχει επενδύσει πολιτικά σε μια ιδιαίτερα επικριτική στάση απέναντι στις ισραηλινές επιχειρήσεις και αυτό επηρεάζει και τις αποφάσεις για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Στον αντίποδα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή το Μπαχρέιν διαθέτουν συστήματα διακυβέρνησης όπου η μετάφραση των στρατηγικών επιλογών σε κρατική πολιτική γίνεται πολύ ταχύτερα και με λιγότερους εσωτερικούς περιορισμούς.<br /><br />Για το Πεντάγωνο, αυτό σημαίνει προβλεψιμότητα.<br /><br />Και η προβλεψιμότητα μετατρέπεται συχνά σε στρατηγικό πλεονέκτημα.<br />Το μήνυμα προς τη Βαλτική και την Ανατολική Ευρώπη<br /><br />Η συζήτηση αυτή ξεπερνά κατά πολύ τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Για τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία και την Κεντρική Ευρώπη, η υπόθεση δημιουργεί ένα δύσκολο ερώτημα:<br /><br />Αν η Ουάσιγκτον μπορεί να χτίσει γρηγορότερα, φθηνότερα και αποτελεσματικότερα δίκτυα ασφαλείας εκτός ΝΑΤΟ, ποιο θα είναι το μακροπρόθεσμο κίνητρο να επενδύει πολιτικά στην πιο αργή και περίπλοκη διαδικασία συναίνεσης της Συμμαχίας;<br /><br />Η Μόσχα παρακολουθεί προσεκτικά αυτές τις εξελίξεις.<br /><br />Όχι επειδή αφορούν το Ιράν.<br /><br />Αλλά επειδή αποκαλύπτουν ότι ακόμη και μέσα στο ΝΑΤΟ, η επιχειρησιακή συνεργασία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη σε κάθε κρίση.</div><div><br />Η αμερικανική επιλογή που δεν έχει ακόμη ομολογηθεί<br /><br />Το Abraham Accords Defense Cooperation Act δεν αναφέρεται πουθενά στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο του.<br /><br />Δεν επιδιώκει να αντικαταστήσει τη Συμμαχία. Δεν αμφισβητεί το Άρθρο 5. Δεν μιλά για ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Όμως, στην πράξη, δημιουργεί μια παράλληλη αρχιτεκτονική συνεργασίας, χρηματοδοτούμενη, ευέλικτη και απαλλαγμένη από τις χρονοβόρες διαδικασίες συναίνεσης που χαρακτηρίζουν το ΝΑΤΟ.<br /><br />Και αυτό ίσως αποτελεί το πραγματικό μήνυμα της εποχής Τραμπ: ότι η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει τους συμμάχους της, αλλά αναζητά ολοένα και περισσότερο συνεργασίες που προσφέρουν ταχύτητα, επιχειρησιακή ευελιξία και λιγότερους πολιτικούς περιορισμούς.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν δημιουργείται μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το ερώτημα είναι αν αυτή η νέα αρχιτεκτονική θα εξελιχθεί σταδιακά σε πρότυπο για τον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιλαμβάνονται τις συμμαχίες τους στον 21ο αιώνα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο «NATO της Μέσης Ανατολής»;Πώς το Abraham Accords Defense Act αναδιαμορφώνει την αμερικανική στρατηγική.

Βασιλης Διαμαντακος  Από το Ραμπάτ έως το Αμπού Ντάμπι και το Καζακστάν, η Ουάσιγκτον χτίζει μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας την ώρα που το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανατροπή στο πετρέλαιο. Από το σοκ της προσφοράς στο «κραχ» της ζήτησης. Οι προβλέψεις μετά τη συμφωνία ΗΠΑ με Ιράν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio.jpg"><img height="134" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio-696x465.jpg" width="754" /></a><br /><br />Ανατροπή σκηνικού που δημιουργεί νέα δεδομένα στην ενεργειακή αγορά φέρνει η επικείμενη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την τελευταία μηνιαία έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (International Energy Agency), η αγορά πετρελαίου βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια παράδοξη πραγματικότητα, καθώς το αρχικό «σοκ προσφοράς» που προκάλεσε ο πόλεμος δίνει τη θέση του σε ένα βίαιο «κραχ» της ζήτησης, απειλώντας να πνίξει την αγορά στο πλεόνασμα αργού από το επόμενο έτος.<div><br />Οι αριθμοί του ΙΕΑ αποτυπώνουν το μέγεθος της οικονομικής ζημιάς που έχει ήδη συντελεστεί. Ο Οργανισμός προχώρησε σε μια δραματική υποβάθμιση των προβλέψεών του για το 2026, μειώνοντας την αναμενόμενη ζήτηση στα 1,1 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (σε ετήσια βάση). Πρόκειται για μια «αιφνιδιαστική» περικοπή κατά 700.000 βαρέλια την ημέρα σε σχέση με τις εκτιμήσεις του περασμένου μήνα, η οποία πυροδοτήθηκε από τη βουτιά των παραδόσεων κατά 5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως κατά το δεύτερο τρίμηνο.</div><div><br />Όπως επισημαίνει ο ΙΕΑ, η υποχώρηση αυτή δεν είναι τυχαία. Αντανακλά τη συνδυασμένη και ασφυκτική πίεση των σταθερά υψηλών τιμών των καυσίμων και των διεθνών ελλείψεων σε διυλισμένα προϊόντα. Η σύγκρουση, δηλαδή, ξεπέρασε προ πολλού τα όρια μιας απλής γεωπολιτικής αναταραχής στην προσφορά, «χτυπώντας» άμεσα την ίδια την κατανάλωση.<br /><br />Η «πλημμύρα» του 2027 και το ιστορικό πλεόνασμα<br /><br />Την ίδια ώρα, η παραγωγή βρίσκεται προσωρινά σε ιστορικά χαμηλά. Τον Μάιο, η παγκόσμια προσφορά υποχώρησε στα 94,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (μείωση 600.000 βαρελιών σε μηνιαία βάση), σέρνοντας την παραγωγή του Κόλπου στα 13,6 εκατ. βαρέλια/ημέρα — πολύ κάτω από τα προπολεμικά επίπεδα. Για το σύνολο του 2026, ο ΙΕΑ περιμένει συνολική βουτιά της παγκόσμιας προσφοράς κατά 3,9 εκατ. βαρέλια/ημέρα.<br />Ωστόσο, η επόμενη ημέρα της συμφωνίας στη Γενεύη κρύβει μια τεράστια ανατροπή. Με την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού και την πλήρη επιστροφή του ιρανικού πετρελαίου, η προσφορά αναμένεται να εκτοξευθεί κατά 8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το επόμενο έτος, αγγίζοντας τα 110 εκατ. βαρέλια/ημέρα.<br />«Η πρώτη μας ματιά στα ισοζύγια δείχνει την εμφάνιση ενός σημαντικού πλεονάσματος (significant overhang) το επόμενο έτος», προειδοποιεί ο ΙΕΑ.<br />Η τεράστια αυτή ένεση ρευστότητας στην αγορά θα υπερκαλύψει πλήρως τη συγκρατημένη ανάκαμψη της παγκόσμιας ζήτησης, η οποία το 2027 ζήτημα είναι αν θα αυξηθεί κατά 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.<br /><br />Το βλέμμα στις νάρκες του Ορμούζ<br /><br />Οι αγορές έχουν ήδη αρχίσει να τιμολογούν το τέλος του πολέμου. Ενόψει των αυριανών υπογραφών στη Γενεύη, οι τιμές του πετρελαίου κατέγραψαν χαμηλό τριών μηνών. Το αργό τύπου Brent υποχώρησε στα 78,44 δολάρια το βαρέλι, ενώ το αμερικανικό WTI παράδοσης Ιουλίου διολίσθησε στα 75,18 δολάρια. Η νευρικότητα είναι έκδηλη, καθώς ήδη τρία ιρανικά δεξαμενόπλοια με 5 εκατομμύρια βαρέλια αργού πέρασαν τον αμερικανικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ</div><div>.<br />Παρ’ όλα αυτά, ο ΙΕΑ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για δύο βασικούς παράγοντες. Πρώτον το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. «Θα πρέπει να απομακρυνθούν θαλάσσιες νάρκες από τις κύριες ναυτιλιακές λωρίδες και οι εφοδιαστικές αλυσίδες θα χρειαστούν χρόνο», σημειώνει η έκθεση. Δεύτερον, μέχρι να εξισορροπηθεί η αγορά προς το τέλος του έτους, τα παγκόσμια αποθέματα ασφαλείας αδειάζουν με ρυθμούς ρεκόρ (μείωση 143 εκατ. βαρελιών μόνο τον Μάιο).</div><div><br />Σύμφωνα με τον Tamas Varga, αναλυτή της PVM Oil Associates, οι τιμές βρίσκονται πλέον σε απόσταση αναπνοής από τα προπολεμικά επίπεδα του Φεβρουαρίου. «Το βασικό ερώτημα πλέον», καταλήγει, «δεν είναι το αν θα επανέλθει η σταδιακή ροή πετρελαίου από αυτό το κρίσιμο πέρασμα, αλλά το πόσο υλική και βαθιά θα είναι η επίδρασή της στο τελικό ισοζύγιο».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανατροπή στο πετρέλαιο. Από το σοκ της προσφοράς στο «κραχ» της ζήτησης. Οι προβλέψεις μετά τη συμφωνία ΗΠΑ με Ιράν.

Ανατροπή σκηνικού που δημιουργεί νέα δεδομένα στην ενεργειακή αγορά φέρνει η επικείμενη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για τον τερματισμό της σύγκρουσης ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα πετρέλαια της Λιβύης «στο μάτι» των ΗΠΑ. Ο ρόλος του Σαντάμ Χαφτάρ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/libya_rafinery_army.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1252" data-original-width="1900" height="132" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/libya_rafinery_army.jpg" width="755" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι ΗΠΑ πιέζουν για συμφωνία ενότητας ανατολικής και δυτικής Λιβύης που θα «ξεκλειδώσει» τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής</span></h3> <b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Με το βλέμμα στα πετρέλαια της Λιβύης οι ΗΠΑ προωθούν μια συμφωνία συνεργασίας και κατανομής εξουσιών για την τρόπον τινά «επανένωση» της αφρικανικής χώρας, με τον Μασάντ Μπούλος, ανώτερο σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, να επιδιώκει να «συγχωνεύσει» τις αντίπαλες ανατολικές και δυτικές κυβερνήσεις, υπό μία αρχή.<br /><br />Η αμερικανική πρόταση, όπως αποκαλύπτουν οι Financial Times, θα έδινε (χωρίς εκλογές) στον Σαντάμ Χαφτάρ (ο οποίος βρισκόταν στην Ελλάδα τα προηγούμενα 24ωρα) ηγετικό ρόλο, διατηρώντας παράλληλα τον μεταβατικό Πρωθυπουργό-μαριονέτα της Τουρκίας, Αμπντουλχαμίντ Ντμπέιμπαστο αξίωμα.<div><br /></div><div>Συγκεκριμένα, το σχέδιο προβλέπει την τοποθέτηση του γιου του de facto ηγέτη της ανατολικής Λιβύης, Χαλίφα Χαφτάρ, στην ηγεσία ενός προεδρικού συμβουλίου με εκτελεστικές εξουσίες. Να θυμίσουμε ότι ο Σαντάμ Χαφτάρ είναι διοικητής των χερσαίων δυνάμεων του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, υπό τη διοίκηση του πατέρα του.<br /><br />Οι ίδιες πηγές ανέφεραν στους FT ότι ο Ντιμπέιμπα, Τουρκόφιλος Πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Τρίπολης, θα διατηρήσει τη θέση του και ένας στενός συνεργάτης του θα διοριστεί σε βασικό ρόλο εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Διπλωμάτες και αναλυτές είναι επιφυλακτικοί σχετικά με την εφαρμογή μιας τέτοιας συμφωνίας. λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών, ενώ οι επικριτές της πρότασης λένε ότι η διατήρηση και των δύο κέντρων εξουσίας, ενέχει τον κίνδυνο να παγώσει τη διαίρεση της χώρας, με το Ανώτατο Συμβούλιο της Επικρατείας της Λιβύης να έχει ήδη απορρίψει την ιδέα.<br /><br />Το αμερικανικό σχέδιο για τη Λιβύη… και τα πετρέλαιά της<br /><br />Στόχος των ΗΠΑ είναι η εγκαθίδρυση μιας ενιαίας κυβέρνησης και η ενσωμάτωση των κρατικών θεσμών, για τη σταθεροποίηση της Λιβύης και την προσέλκυση αμερικανικών ενεργειακών επενδύσεων, αλλά και η ενίσχυση της παραγωγής πετρελαίου. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η Λιβύη εξάγει -επί του παρόντος- περίπου 1 εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου την ημέρα στην Ευρώπη.<br /><br />Όμως, οι πολιτικές διαιρέσεις και οι ένοπλες ομάδες που σχηματίστηκαν μετά τον εμφύλιο, συνεχίζουν να θέτουν σε κίνδυνο την παραγωγή πετρελαίου. Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία η κίνηση Τραμπ με τον Μπούλος, ειδικά τη στιγμή που πετρελαϊκοί κολοσσοί έχουν προσεγγίσει τη Λιβύη.<br />Η Chevron κέρδισε ένα νέο πεδίο εξερεύνησης στη λεκάνη της Σύρτης, στον πρώτο διαγωνισμό αδειοδότησης από το 2007.<br />Η ExxonMobil, η ιταλική Eni, η QatarEnergy και η Repsol, δείχνουν επίσης ενδιαφέρον για νέα έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Λιβύη.<br /><br />Η βορειοαφρικανική χώρα στοχεύει να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου της, από περίπου 1,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, σε 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Εκτιμάται ότι η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου κατά 40%, θα απαιτούσε επένδυση περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων.<br /><br />Η Λιβύη, άλλωστε, έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής και η Ουάσινγκτον δεν είναι διατεθειμένη να τα αφήσει σε άλλους «μνηστήρες»…</div><div><br />Ενεργειακή κυριαρχία<br /><br />Σχολιάζοντας το θέμα στους Financial Times, ο Μπούλος είπε χαρακτηριστικά: «Ο σχεδιασμός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η διαμόρφωση μιας ενιαίας κυβέρνησης στη Λιβύη και η ενοποίηση όλων των διαιρεμένων κρατικών θεσμών υπό μία ενιαία εξουσία. Η Ουάσινγκτον ενθαρρύνει τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου να επενδύσουν στη Λιβύη».<br /><br />Υποστήριξε ακόμα ότι είχε σημειωθεί κάποια «πρόοδος στο πλαίσιο του οδικού χάρτη». Οι διοικήσεις της ανατολικής και της δυτικής Λιβύης κατέληξαν σε συμφωνία τον περασμένο Νοέμβριο σχετικά με την κατανομή των αναπτυξιακών κονδυλίων, ενώ τον περασμένο Απρίλιο, τα μέρη υπέγραψαν έναν κοινό εθνικό προϋπολογισμό, για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία.<br /><br />Ο Μπούλος σημείωσε επίσης ότι και οι δύο πλευρές συμμετείχαν στην στρατιωτική άσκηση «Flintlock» που πραγματοποιήθηκε στη Λιβύη τον Απρίλιο, με επικεφαλής την Αφρικανική Διοίκηση των ΗΠΑ (AFRICOM).<br /><br />Δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή αυτής της αμερικανικής παρέμβασης, καθώς, όπως σχολιάζει το Bloomberg, ένα από τα πλέον ξεκάθαρα στοιχεία που διατρέχουν την -συχνά απρόβλεπτη- εξωτερική πολιτική του Τραμπ είναι η προσπάθεια για ενεργειακή κυριαρχία:επέκταση της παραγωγής πετρελαίου,<br />όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσφορά υπό αμερικανική επιρροή<br />και στροφή των επιχειρήσεων προς τις αμερικανικές εταιρείες.</div><div><br />Περισσότερο λιβυκό πετρέλαιο, περισσότερα κέρδη για τις ΗΠΑ.<br /><br />Σύμφωνα με τους Financial Times, η Ιταλία έχει επίσης ενημερωθεί για το σχέδιο και υποστηρίζει την πρωτοβουλία. Ωστόσο, η Ρώμη φέρεται να πιστεύει ότι η διαδικασία εφαρμογής της θα είναι αρκετά δύσκολη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα πετρέλαια της Λιβύης «στο μάτι» των ΗΠΑ. Ο ρόλος του Σαντάμ Χαφτάρ.

Οι ΗΠΑ πιέζουν για συμφωνία ενότητας ανατολικής και δυτικής Λιβύης που θα «ξεκλειδώσει» τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής   Ιωά...

Διαβάστε την συνέχεια

Βαθύ ρήγμα στον Λευκό Οίκο: Προς «καρατόμηση» Χέγκσεθ και Ράτκλιφ λόγω της συμφωνίας με το Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/TRUMP-14-630x400.jpg" width="757" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ με κορυφαία στελέχη της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.</span></h3>Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που μετέδωσε η εφημερίδα Israel Hayom, ο Αμερικανός πρόεδρος εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποπέμψει τον Υπουργό Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, και τον Διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ.<br /><br />Αιτία της επικείμενης «εκκαθάρισης» είναι η έντονη εσωτερική τους διαφωνία σχετικά με το προσχέδιο συμφωνίας (MOU) που επετεύχθη με την Τεχεράνη.<br /><br />Το παρασκήνιο αποκαλύπτει έναν βαθύ διχασμό στους κόλπους της αμερικανικής κυβέρνησης, ο οποίος φέρνει σε πλήρη ρήξη τους επικεφαλής της άμυνας και των μυστικών υπηρεσιών με τη διπλωματική ομάδα που ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων.<br />Το σήμα κινδύνου από τη CIA<br /><br />Όπως επιβεβαιώνει και το δίκτυο Axios, ο Διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, παρουσίασε στον Τραμπ απόρρητα δεδομένα που εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες για τις πραγματικές προθέσεις του Ιράν.<br /><br />Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών κατέγραψαν Ιρανούς αξιωματούχους να συζητούν μεταξύ τους σε ύφος που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις δεσμεύσεις που έδιναν στους Αμερικανούς μεσολαβητές.<br /><br />Παρά την ξεκάθαρη προειδοποίηση του Ράτκλιφ ότι η Τεχεράνη κινείται με όρους διπλωματικής κακοπιστίας, ο Λευκός Οίκος επέλεξε να προχωρήσει.<br /><br />Στο στρατόπεδο των σκεπτικιστών, εκτός από τον Ράτκλιφ και τον Χέγκσεθ, συντάχθηκε αρχικά και ο Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.<br /><br />Οι τρεις τους, έχοντας την πλήρη στήριξη ανώτατων αξιωματούχων του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υποστήριξαν σθεναρά ότι η ιρανική οικονομία πνέει τα λοίσθια λόγω των κυρώσεων.<br /><br />Η στρατηγική τους εισήγηση ήταν σαφής: περαιτέρω κλιμάκωση της οικονομικής πίεσης μέχρι την πλήρη συνθηκολόγηση ή την κατάρρευση του καθεστώτος, αντί για παροχή οικονομικών ελαφρύνσεων.<br />Οι «αρχιτέκτονες» της συμφωνίας και η πίεση του Κόλπου<br /><br />Στην αντίπερα όχθη, η ομάδα που πίεσε για την ολοκλήρωση του deal αποτελείται από τον Αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, τον ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον γαμπρό του πρώην προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Βανς έχει σφυρηλατήσει στενούς δεσμούς με την ηγεσία του Κατάρ, με την Ντόχα να ασκεί καταλυτική πίεση για την επίτευξη συμβιβασμού.<br /><br />Οι ισορροπίες ανατράπηκαν υπέρ της διπλωματικής οδού μετά από μια θυελλώδη σύσκεψη πριν από λίγες εβδομάδες, όπου υπήρξε έντονη φραστική αντιπαράθεση, ακόμη και ανάμεσα στον ίδιο τον Τραμπ και τον Αντιπρόεδρό του.<br /><br />Ο Τραμπ πήρε την τελική απόφαση να στηρίξει τη συμφωνία, και πλέον κινείται για την εξάλειψη κάθε εσωτερικής παραφωνίας.<br /><br />Από το κύμα των απολύσεων φαίνεται να διασώζεται -προς το παρόν- ο Μάρκο Ρούμπιο.<br /><br />Παρότι εξέφρασε επιφυλάξεις κεκλεισμένων των θυρών, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας επέδειξε απόλυτη κομματική πειθαρχία δημόσια, υπερασπιζόμενος τη συμφωνία ενώπιον του Κογκρέσου.<div><br />Αντανακλάσεις στην ασφάλεια του Ισραήλ<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές προκαλούν έντονη ανησυχία στην Ιερουσαλήμ.<br /><br />Η απομάκρυνση των Χέγκσεθ και Ράτκλιφ -των δύο στελεχών που αντιμετώπιζαν με τη μεγαλύτερη καχυποψία τη βιωσιμότητα της συμφωνίας- αφήνει τη διαχείριση της αμερικανικής πολιτικής για το Ιράν αποκλειστικά στα χέρια των πιο ένθερμων υποστηρικτών της.<br /><br />Ενδεικτική του κλίματος είναι η δήλωση ανώτερου Αμερικανού αξιωματούχου στην Israel Hayom.<br /><br />Όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί πιθανή την οριστικοποίηση της συμφωνίας, απάντησε με αιχμηρό τρόπο:<br /><br />«Με τον τρόπο που έχουν διεξαχθεί οι διαπραγματεύσεις μέχρι στιγμής, η εκτίμηση είναι πως ναι, θα επιτευχθεί».<br /><br />Το τρέχον μνημόνιο θέτει τις βάσεις για μια λεπτομερή συμφωνία, η οποία θα εξειδικευτεί τις επόμενες 60 ημέρες.<br /><br />Μάλιστα, την προσεχή Παρασκευή 19/06, οι Βανς, Γουίτκοφ και Κούσνερ αναμένεται να μεταβούν στην Ελβετία για την επίσημη τελετή υπογραφής, παρουσία μεσολαβητών από το Κατάρ και το Πακιστάν.<br /><br />Μπροστά στα νέα δεδομένα, το κυβερνητικό συμβούλιο ασφαλείας του Ισραήλ αναμένεται να συνεδριάσει εκτάκτως εντός των επόμενων ωρών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βαθύ ρήγμα στον Λευκό Οίκο: Προς «καρατόμηση» Χέγκσεθ και Ράτκλιφ λόγω της συμφωνίας με το Ιράν.

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ με κορυφαία στελέχη της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Διαρροή-σοκ για συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν: Πληροφορίες για σαρωτικές υποχωρήσεις της Ουάσιγκτον μεταδίδουν τα αραβικά Μέσα.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/IRAN-USA-630x400.jpg" width="758" /><br /><br />Σφοδρές αντιδράσεις και προβληματισμό στους αμυντικούς αναλυτές της Μέσης Ανατολής προκαλεί το προσχέδιο μνημονίου συναντίληψης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, το οποίο έφερε στο φως της δημοσιότητας ο σαουδαραβικός ειδησεογραφικός κολοσσός Al Arabiya.<br /><br />Το έγγραφο, το οποίο αποτυπώνει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων ενόψει της επίσημης υπογραφής στην Ελβετία την ερχόμενη Παρασκευή 19/06, κάνει λόγο για πρωτοφανείς υποχωρήσεις της Δύσης, οι οποίες αγγίζουν τα όρια της συνθηκολόγησης, καθώς περιλαμβάνουν τη χορήγηση τεράστιων οικονομικών πακέτων και την πλήρη στρατιωτική αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή.<br /><br />Σύμφωνα με το κείμενο της διαρροής, η Ουάσιγκτον φαίνεται να απεμπολεί στρατηγικά πλεονεκτήματα δεκαετιών, προσφέροντας στην Τεχεράνη άμεση οικονομική ανάσα και άρση της διεθνούς απομόνωσης, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίζει την επαληθεύσιμη διάλυση του προηγμένου πυρηνικού της προγράμματος.<div><br />Άμεση κατάπαυση του πυρός και ανασύνταξη δυνάμεων<br /><br />Το προσχέδιο προβλέπει την άμεση και μόνιμη παύση των εχθροπραξιών σε όλα τα πολεμικά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, δεσμεύοντας τόσο τις δύο δυνάμεις όσο και τις συμμαχίες τους στην περιοχή.<br /><br />Οι δύο πλευρές υποχρεούνται να απέχουν από κάθε εχθροπραξία, χρήση ή απειλή βίας, με τις προβλέψεις αυτές να ενσωματώνονται στην τελική δεσμευτική συμφωνία.<br /><br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι η εξέλιξη αυτή ουσιαστικά «παγώνει» τις αμυντικές πρωτοβουλίες της Δύσης, προσφέροντας στις φιλοϊρανικές οργανώσεις το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την αναδιοργάνωση των κατεστραμμένων διοικητικών τους δομών.<br />Το χρονοδιάγραμμα της αποχώρησης και το πακέτο των 300 δισ. δολαρίων<br /><br />Η προκαταρκτική συμφωνία θέτει ένα αυστηρό πλαίσιο 60 ημερών για την οριστικοποίηση της τελικής συνθήκης, με δυνατότητα παράτασης κατόπιν διπλωματικής συνεννόησης.<br /><br />Στο πεδίο της ναυσιπλοΐας, προβλέπεται αμοιβαία άρση των αποκλεισμών εντός 30 ημερών: οι ΗΠΑ οφείλουν να τερματίσουν τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και το Ιράν να αποκαταστήσει την ελεύθερη διέλευση στα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιστροφή του ιρανικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές.<br /><br />Το μεγαλύτερο ωστόσο πλήγμα για τη γεωπολιτική επιρροή της Δύσης εντοπίζεται στο στρατιωτικό σκέλος, καθώς το έγγραφο επιτάσσει:<br /><br />Πλήρη εκκένωση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την ευρύτερη περιοχή του Ιράν εντός ενός μηνός από την υπογραφή της οριστικής συνθήκης.<br /><br />Συνδιοργάνωση σχεδίου ανοικοδόμησης από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για την οικονομική και αναπτυξιακή στήριξη του Ιράν, με εγγυημένη χρηματοδότηση που θα αγγίζει τουλάχιστον τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια.</div><div><br />Κατάργηση κυρώσεων και το «αγκάθι» του ουρανίου<br /><br />Εφόσον υπογραφεί η τελική συμφωνία, οι ΗΠΑ δεσμεύονται για την πλήρη κατάργηση κάθε είδους κυρώσεων (πρωτογενών και δευτερογενών), συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (IAEA).<br /><br />Παράλληλα, ενεργοποιούνται άμεσα οι εξαιρέσεις για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου και αποδεσμεύονται τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία του Ιράν ανά τον κόσμο.<br /><br />Στον αντίποδα αυτών των σαρωτικών παραχωρήσεων, η Τεχεράνη περιορίζεται σε μια απλή ρητορική δέσμευση ότι «δεν θα κατασκευάσει ποτέ πυρηνικά όπλα».<br /><br />Το κείμενο αποφεύγει σκοπίμως να επιβάλει την άμεση παράδοση ή καταστροφή των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου.<br /><br />Αντίθετα, μεταθέτει την επίλυση του ζητήματος για την τελική συμφωνία, διατηρώντας προς το παρόν το υφιστάμενο καθεστώς (status quo) και αφήνοντας ανέγγιχτα τα ιρανικά αποθέματα ουρανίου που έχουν εμπλουτιστεί σε ποσοστό 60%.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διαρροή-σοκ για συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν: Πληροφορίες για σαρωτικές υποχωρήσεις της Ουάσιγκτον μεταδίδουν τα αραβικά Μέσα.

Σφοδρές αντιδράσεις και προβληματισμό στους αμυντικούς αναλυτές της Μέσης Ανατολής προκαλεί το προσχέδιο μνημονίου συναντίληψης μεταξύ ΗΠΑ κ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Αν ισχύουν οι όροι που διαρρέει το Ιράν, οι ΗΠΑ έχουν πρόβλημα” (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://images.axios.com/gUwwUr2KnVmaVjAAl0aUIAgjOX4=/2026/04/07/1775583628276.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://images.axios.com/gUwwUr2KnVmaVjAAl0aUIAgjOX4=/2026/04/07/1775583628276.jpeg" width="748" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Ο διευθυντής Διεθνών Σχέσεων του ΑΔΜΗΕ, καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης σχολιάζει την κατ’ αρχήν συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν στο πλαίσιο συνεντεύξεων instant analysis για τις εξελίξεις με σειρά καλεσμένων από διάφορους τομείς.<div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="397" src="https://www.youtube.com/embed/N3o9ePX_NVg" width="710" youtube-src-id="N3o9ePX_NVg"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.youtube.com/watch?v=N3o9ePX_NVg">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

“Αν ισχύουν οι όροι που διαρρέει το Ιράν, οι ΗΠΑ έχουν πρόβλημα” (vid.)

Ο διευθυντής Διεθνών Σχέσεων του ΑΔΜΗΕ, καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πέτυχε ο Τραμπ τους στόχους του στον πόλεμο με το Ιράν;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://vouli.tv/wp-content/uploads/2026/06/180508175155-cnnmoney-trump-iran-sanctions.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="113" src="https://vouli.tv/wp-content/uploads/2026/06/180508175155-cnnmoney-trump-iran-sanctions.jpg" width="762" /></a></div><div><br /></div>Λίγο μετά τις 28 Φεβρουαρίου που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε μια σειρά από στόχους, από την καταστροφή των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων μέχρι την εξασφάλιση ότι η Τεχεράνη δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.<br /><br />Πάνω από τρεις μήνες μετά, με μια προκαταρκτική ειρηνευτική συμφωνία σε ισχύ, τι έχει πετύχει άραγε ο Τραμπ;<div><br />Πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη<br /><br />Πριν από τον πόλεμο, το Ιράν είχε το μεγαλύτερο απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή, από 2.500 ως 6.000 πυραύλους διαφόρων τύπων. Μερικοί ήταν ικανοί να φθάσουν το Ισραήλ, με βεληνεκές έως 2.000 χιλιομέτρων, και μερικοί έφεραν κεφαλές με πυρομαχικά διασποράς, που είναι δυσκολότερο να αναχαιτισθούν.<br /><br />Το Ιράν είναι επίσης μείζων κατασκευαστής μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλου βεληνεκούς – ιδιαίτερα τα drone μιας κατεύθυνσης (καμικάζι) Σαχίντ, τα οποία χρησιμοποιεί η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας, καθώς και η Τεχεράνη. Ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, αμερικανικές πηγές έλεγαν στο Ρόιτερς ότι το ένα τρίτο αυτού του οπλοστασίου έχει καταστραφεί, ενώ άλλο ένα τρίτο είναι πιθανό να έχει υποστεί ζημιές, να έχει καταστραφεί ή να έχει θαφτεί.<br /><br />Ο αμερικανός ναύαρχος Μπραντ Κούπερ είπε στις 14 Μαΐου στο Κογκρέσο ότι η ικανότητα του Ιράν να κατασκευάζει και να αποθηκεύει πυραύλους και drone μεγάλου βεληνεκούς έχει πάει χρόνια πίσω. Δήλωσε πως περισσότεροι από 1.500 πύραυλοι και 6.000 μη επανδρωμένα αεροσκάφη αναχαιτίσθηκαν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στη διάρκεια της σύγκρουσης.<br /><br />Σήμερα δεν είναι σαφές πόσοι πύραυλοι έχουν απομείνει στο Ιράν, όμως η χώρα εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να πλήττει συμμάχους των ΗΠΑ -το έκανε πιο πρόσφατα στις 6 Ιουνίου, όταν εξαπέλυσε ομοβροντίες εναντίον του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, και στις 7 Ιουνίου, όταν εκτόξευσε πυραύλους εναντίον του Ισραήλ. Οι χώρες αυτές είπαν ότι οι επιθέσεις δεν προκάλεσαν σημαντικές ζημιές.<div><br />Συμβατικές δυνάμεις<br /><br />Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι έχουν μειώσει τη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν να προβάλλει ισχύ στην περιοχή ή να απειλεί επιχειρήσεις των ΗΠΑ.<br /><br />Ο ναύαρχος Κούπερ είπε στο Κογκρέσο ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις κατέστρεψαν 161 ιρανικά πολεμικά πλοία και εξάλειψαν το 82% των ιρανικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας. Δήλωσε πως η ιρανική Πολεμική Αεροπορία, η οποία πραγματοποιούσε έως 100 εξόδους την ημέρα πριν από τον πόλεμο, τώρα δεν πραγματοποιεί καμιά αποστολή.<br /><br />Εντούτοις το Ιράν εξακολουθούσε να είναι ικανό να κλείνει αποτελεσματικά τα στενά του Ορμούζ σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης και να προκαλεί μποτιλιάρισμα στα εμπορικά πλοία που μεταφέρουν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και φυσικού αερίου, χρησιμοποιώντας ταχύπλοα, νάρκες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραυλακάτους.</div><div><br /> Πυρηνικό πρόγραμμα<br /><br />Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο κύριος στόχος του είναι να εμποδίσει το Ιράν να αναπτύξει πυρηνικό όπλο. Η Τεχεράνη δηλώνει σταθερά ότι δεν έχει πρόθεση να κατασκευάσει βόμβα και ότι το πυρηνικό πρόγραμμά της είναι για ειρηνικούς σκοπούς.<br /><br />Όμως ο πόλεμος δεν άλλαξε σημαντικά την πυρηνική ικανότητα του Ιράν. Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούσαν τον περασμένο μήνα ότι το Ιράν θα χρειαζόταν λιγότερο από ένα χρόνο για να παραγάγει ένα πυρηνικό όπλο – το ίδιο χρονοδιάγραμμα που είχε αναφέρει μετά τα πλήγματα του Ιουνίου 2025 σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.<br /><br />Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα είναι κεντρικό ζήτημα για τους διαπραγματευτές μόλις υπογραφεί επισήμως μεθαύριο, Παρασκευή, η συμφωνία πλαίσιο. Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν πρέπει να αφαιρεθεί από τη χώρα, ενώ ο ιρανός ανώτατος ηγέτης αγιατολάχ Μοτζταμπά Χαμενεΐ λέει πως δεν πρέπει να σταλεί στο εξωτερικό, σύμφωνα με πηγές.</div><div><br /> Οι «πληρεξούσιοι» του Ιράν<br /><br />Ο Τραμπ δήλωσε στις 2 Μαρτίου στον Λευκό Οίκο ότι δεν μπορεί να επιτραπεί στην Τεχεράνη να συνεχίσει να εξοπλίζει και να χρηματοδοτεί τις ένοπλες οργανώσεις που χρησιμοποιεί ως «πληρεξουσίους» της στο Ιράκ, το Λίβανο, τη Γάζα και την Υεμένη και στις οποίες βασίζεται εδώ και δεκαετίες για να προβάλλει ισχύ και να παρενοχλεί εχθρούς.<br /><br />Από την αρχή του πολέμου, το Ιράν δεν έχει δείξει προθυμία να σταματήσει την υποστήριξή του προς τις οργανώσεις αυτές, όμως οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και ανεξάρτητες εκτιμήσεις διαπιστώνουν ότι το δίκτυο των πληρεξουσίων του Ιράν είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικό απ’ ό,τι ήταν.<br /><br />Από την άλλη, αυτό συνέβαινε εν πολλοίς ήδη πριν αρχίσει ο πόλεμος. Το Ισραήλ σκότωσε πολλούς από τους κορυφαίους ηγέτες της Χαμάς και χιλιάδες από τους μαχητές της στη Γάζα μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 στο έδαφός του, ενώ σκότωσε επίσης πολλά μέλη της ηγεσίας της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<br /><br />Το Ιράν είχε χάσει επίσης ένα σημαντικό αγωγό για τον ανεφοδιασμό της Χεζμπολάχ μετά την κατάρρευση, το 2024, της εξουσίας του πρώην προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία. Οι κυρώσεις και τα οικονομικά προβλήματα του Ιράν είχαν επίσης μειώσει την ικανότητά του να χρηματοδοτεί αυτές τις οργανώσεις.<br /><br />Οι εν λόγω οργανώσεις δεν έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον πόλεμο. Η Χαμάς δεν επιτέθηκε στο Ισραήλ από το θύλακό της στη Γάζα, ενώ οι Χούθι δεν διατάραξαν σημαντικά από την Υεμένη τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η Χεζμπολάχ εισήλθε στον πόλεμο στις 2 Μαρτίου, όταν εξαπέλυσε πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον του Ισραήλ, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να απαντήσει με αεροπορικά πλήγματα και χερσαία εισβολή που στοίχισαν τη ζωή σε σχεδόν 3.700 ανθρώπους και προκάλεσαν τον εκτοπισμό 1,2 εκατομμυρίου ανθρώπων στον Λίβανο.<br /><br />Είκοσι οκτώ ισραηλινοί στρατιώτες και τέσσερις άμαχοι έχουν χάσει μέχρι στιγμής τη ζωή τους στη σύγκρουση. Ο ναύαρχος Κούπερ δήλωσε τον Μάιο στο Κογκρέσο ότι το Ιράν δεν έχει πλέον την ικανότητα να ανεφοδιάζει αξιόπιστα αυτές τις οργανώσεις με προηγμένα όπλα, αν και δεν συγκεκριμενοποίησε τι σημαίνει αυτό.</div><div><br /> Αλλαγή καθεστώτος<br /><br />Πριν αρχίσει ο πόλεμος, ο Τραμπ είχε ενθαρρύνει ιρανούς διαδηλωτές να ανατρέψουν την ηγεσία της χώρας τους και δήλωσε ότι ο φόνος του ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στις 28 Φεβρουρίου είναι «η μεγαλύτερη ευκαιρία τους» για να καταλάβουν την κυβέρνηση. Στις 6 Μαρτίου δήλωσε ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει μόνο με την «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» του Ιράν, σε συνδυασμό με την ανάδειξη στην εξουσία ενός νέου, «αποδεκτού» ηγέτη.<br /><br />Αν και ο πόλεμος δεν πέτυχε να ανατρέψει τη θεοκρατική κυβέρνηση του Ιράν, ο Τραμπ έχει ισχυρισθεί πως πέτυχε τον στόχο του επειδή ο Χαμενεΐ αντικαταστάθηκε από τον γιο του, τον αγιατολάχ Μοτζταμπά Χαμενεΐ. Στις 29 Μαρτίου ο Τραμπ χαρακτήρισε τη νέα ηγεσία «νέο και πιο λογικό καθεστώς». Τις τελευταίες εβδομάδες ο Τραμπ έχει αποφύγει να επαναλάβει τις εκκλήσεις του για ανατροπή των ιρανών ηγετών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Πέτυχε ο Τραμπ τους στόχους του στον πόλεμο με το Ιράν;

Λίγο μετά τις 28 Φεβρουαρίου που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πα...

Διαβάστε την συνέχεια

Μήπως η Ελλάδα σέρνει την Τουρκία σε πόλεμο; (τουρκική αρθρογραφία).

<br /><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/06/%CF%86%CE%BE%CE%B1%CE%BB%CF%83%CE%B4%CE%BE%CF%81%CE%BF%CF%82%CE%B53333.jpg?ssl=1"><img height="121" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/06/%CF%86%CE%BE%CE%B1%CE%BB%CF%83%CE%B4%CE%BE%CF%81%CE%BF%CF%82%CE%B53333.jpg?resize=720%2C437&ssl=1" width="764" /></a><br /><br />Η Ελλάδα συνεχίζει να εξοπλίζει τα νησιά της και να λαμβάνει μέτρα που αγνοούν το διεθνές δίκαιο, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο, γράφει σήμερα τουρκικό δημοσίευμα.<br /><br />Υποστηριζόμενη από τη στρατιωτική υποστήριξη της Γαλλίας, του Ισραήλ και των ΗΠΑ, η κυβέρνηση της Αθήνας επιχειρεί να εμπλέξει την Τουρκία σε μια έντονη σύγκρουση με τις πτήσεις της πάνω από το νησί Καστελόριζο και την επιμονή της στα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων.<br /><br />Η Άγκυρα, ωστόσο, διατηρεί τη στρατηγική της αποτροπή έναντι αυτών των ασύμμετρων κινήσεων με τα εγχώρια παραγόμενα αμυντικά της συστήματα, όπως σημειώνεται.<br /><br />Οι στρατιωτικές εντάσεις στο Αιγαίο Πέλαγος, οι οποίες έχουν κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια, έχουν λάβει νέα διάσταση, καθώς η Ελλάδα περνάει από τις διπλωματικές δηλώσεις σε πραγματικές προκλήσεις.<br /><br />Η αλλαγή στο έμβλημα της 29ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού, που σταθμεύει κοντά στα τουρκικά σύνορα, ώστε να στοχεύει άμεσα τα τουρκικά σύνορα και να περιλαμβάνει το μη στρατιωτικό νησί της Σαμοθράκης, αποκαλύπτει ξεκάθαρα τις προθέσεις της Αθήνας.<br /><br />Οι πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών σε χαμηλό υψόμετρο πάνω από το Καστελόριζο, μόλις δύο χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Τουρκία, αποτελούν επίσης μέρος αυτής της στρατηγικής. Ο κύριος στόχος είναι να προκληθεί η Τουρκία να κάνει το πρώτο βήμα, παρασύροντας έτσι τους συμμάχους της, κυρίως τη Γαλλία και το Ισραήλ, στη σύγκρουση και δημιουργώντας μια διεθνή κρίση.<br /><br />Παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης και αποστολές όπλων στα νησιά<br /><br />Στην καρδιά του νομικού και ιστορικού ζητήματος βρίσκεται ο εξοπλισμός των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με βαρέα όπλα, νησιά που, σύμφωνα με τις Συνθήκες Ειρήνης της Λωζάνης του 1923 και του Παρισιού του 1947, θα έπρεπε να αποστρατιωτικοποιηθούν.<br /><br /> Κατά παραβίαση διεθνών συμφωνιών, η Ελλάδα αναπτύσσει σε αυτά τα νησιά πυραύλους Spike NLOS και συστήματα εκτοξευτών πυραύλων πολλαπλών κάννων PULS με βεληνεκές 300 χιλιομέτρων, που προμηθεύτηκε από το Ισραήλ. Η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων LORA με βεληνεκές 430 χιλιομέτρων, και των συστημάτων αεράμυνας Barak MX και Spyder, γνωστών ως «Αχίλλειος Ασπίδα», κατά μήκος των συνόρων, ξεχωρίζει ως μια απόπειρα περικύκλωσης που απειλεί άμεσα την τουρκική πολιτική και στρατιωτική αεροπορία.<br /><br />Η διαμάχη για τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων και η κρίση στον εναέριο χώρο στο Αιγαίο<br /><br />Η κούρσα των εξοπλισμών στο έδαφος συνοδεύεται από τους αβάσιμους ισχυρισμούς της Αθήνας σχετικά με τη θάλασσα και τον εναέριο χώρο.<br /><br />Η Ελλάδα, με στόχο την επέκταση των χωρικών της υδάτων από 6 ναυτικά μίλια (περίπου 11 χιλιόμετρα) σε 12 μίλια, σχεδιάζει να θέσει υπό την κυριαρχία της περισσότερο από το πενήντα τοις εκατό του Αιγαίου Πελάγους, αποκλείοντας έτσι τα τουρκικά πλοία από την ανοιχτή θάλασσα.<br /><br />Αυτή η κατάσταση, την οποία η Άγκυρα κήρυξε σαφή «casus belli» πριν από χρόνια, συνοδεύεται από ένα παρόμοιο αδιέξοδο στον εναέριο χώρο. Παρά την εφαρμογή ορίου 6 μιλίων στα χωρικά ύδατα, η απαίτηση της Αθήνας για 10 ναυτικά μίλια για εναέριο χώρο είναι αντίθετη με τους διεθνείς κανόνες πολιτικής αεροπορίας και δημιουργεί μια επικίνδυνη ζώνη συγκρούσεων όπου πολεμικά αεροσκάφη συγκρούονται συνεχώς.<br /><br />Στρατιωτική πολιορκία με την υποστήριξη της Γαλλίας και του Ισραήλ<br /><br />Η τόλμη της Ελλάδας στο Αιγαίο δεν πηγάζει από μια μονομερή στρατηγική, αλλά από εξωτερικά εξαρτώμενες στρατιωτικές συμμαχίες.<br /><br /> Τα Rafale και οι φρεγάτες κλάσης Kimon που αποκτήθηκαν στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία, καθώς και η Συμφωνία για το Καθεστώς των Δυνάμεων (SOFA) που υπογράφηκε με την ελληνοκυπριακή διοίκηση, τροφοδοτούν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα με αυτή τη συμφωνία, η οποία άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη του γαλλικού στρατού στην αεροπορική βάση της Πάφου, τα κοινά εκπαιδευτικά προγράμματα με το Ισραήλ και οι ασκήσεις που έχουν προγραμματιστεί για το 2026 αποτελούν τα πιο συγκεκριμένα βήματα στην πολιτική περικύκλωσης της Τουρκίας.<br /><br /><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Μήπως η Ελλάδα σέρνει την Τουρκία σε πόλεμο; (τουρκική αρθρογραφία).

Η Ελλάδα συνεχίζει να εξοπλίζει τα νησιά της και να λαμβάνει μέτρα που αγνοούν το διεθνές δίκαιο, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης στο Α...

Διαβάστε την συνέχεια