Τουρκικό think tank απειλεί την Ελλάδα: «Αν θέλετε να πολεμήσουμε, είμαστε έτοιμοι».

<img height="113" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geopolitico-alp.jpg" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Προκλητική ανάλυση από το Turkish Institute of Strategic Thinking μετά τη δήλωση Μακρόν υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – Στο κείμενο γίνεται λόγος ακόμη και για «ένωση» Ελλάδας – Τουρκίας</span></h3><b>Χρήστος Κωνσταντινίδης</b><br />Σε μια εξαιρετικά προκλητική και επικίνδυνη γραμμή κινείται ανάλυση που δημοσιεύθηκε από το τουρκικό “Stratejik Düşünce Enstitüsü”, “Ινστιτούτο Στρατηγικής Σκέψης” ελληνιστί, μιας δεξαμενή σκέψης που παρουσιάζεται ως συνδεδεμένη με την τουρκική κρατική στρατηγική σκέψη. Το κείμενο, υπογεγραμμένο από τον Άλπερ Ταν, δεν περιορίζεται σε μια συνήθη κριτική προς την Αθήνα, αλλά προχωρά σε ευθείες απειλές, ιστορικές αναθεωρήσεις και υπαινιγμούς περί «ένωσης» Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Η ανάλυση έχει τίτλο: «Γιατί η Αθήνα καταδικάζει τον εαυτό της σε πολεμική ατζέντα; Είστε διατεθειμένοι να συζητήσετε την ένωση της Ελλάδας με την Τουρκία;». Ήδη από τον τίτλο, το μήνυμα είναι σαφές: η ελληνική στρατηγική σύγκλιση με τη Γαλλία, το Ισραήλ και τη Δύση παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά ως επιλογή που δήθεν οδηγεί την Αθήνα σε πόλεμο.<br /><br />Αφορμή για την παρέμβαση αποτέλεσε η δήλωση του Εμανουέλ Μακρόν, στις 25 Απριλίου, στο πλευρό του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι εάν απειληθεί η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, η Γαλλία θα σταθεί στο πλευρό της Αθήνας. Το κείμενο υποστηρίζει ότι η ελληνική πλευρά ερμήνευσε τη δήλωση ως «σαφές μήνυμα προς την Τουρκία», ενώ σημειώνει πως μετά την αντίδραση της Άγκυρας το γαλλικό ΥΠΕΞ προσπάθησε να ανασκευάσει, λέγοντας ότι ο Μακρόν δεν στόχευε συγκεκριμένη χώρα.<div><br />Αναθεωρητική ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο του κειμένου είναι ότι δεν μένει στην επικαιρότητα. Επιχειρεί να αποδομήσει συνολικά την ιστορική υπόσταση του ελληνικού κράτους, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως δημιούργημα των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως της Βρετανίας.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική ανάλυση, η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ενθαρρύνθηκε από εξωτερικούς παράγοντες, η ανεξαρτησία της Ελλάδας υπήρξε προϊόν γεωπολιτικού σχεδιασμού της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, ενώ το ελληνικό κράτος περιγράφεται ως «μικρό και ελεγχόμενο» εργαλείο ισορροπίας απέναντι στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.<br /><br />Το αφήγημα αυτό είναι βαθιά προβληματικό. Δεν πρόκειται απλώς για ιστορική ερμηνεία. Πρόκειται για απόπειρα απονομιμοποίησης της ελληνικής κρατικής υπόστασης, με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν υπήρξε αυθεντικό εθνικό κράτος, αλλά «πιόνι» της Δύσης.<br /><br />Η ανάλυση φτάνει ακόμη πιο μακριά, υποστηρίζοντας ότι όπως η Ελλάδα δημιουργήθηκε ως «buffer state» στη Δυτική Ανατολία, έτσι και η Αρμενία και το Ισραήλ συγκροτήθηκαν ως αντίστοιχα κράτη-αναχώματα για τον έλεγχο των Τούρκων και των περιφερειακών δυνάμεων μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να παρουσιάσει Ελλάδα, Αρμενία και Ισραήλ όχι ως κυρίαρχα κράτη με δική τους ιστορική διαδρομή, αλλά ως δυτικά εργαλεία εναντίον της Τουρκίας.Αυτό είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο του τουρκικού αναθεωρητισμού.</div><div><br />Η επίκληση Κιτσίκη και το αφήγημα της «ένωσης»<br /><br />Κεντρικό σημείο της ανάλυσης είναι η επίκληση του Έλληνα πανεπιστημιακού Δημήτρη Κιτσίκη (σ.σ. απεβίωσε τον Αύγουστο του 2021), του οποίου οι απόψεις χρησιμοποιούνται για να στηριχθεί η ιδέα ότι η λύση στα ελληνοτουρκικά δεν είναι η σύγκρουση, αλλά μια μορφή «συνένωσης» ή «κοινής πορείας» Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Το κείμενο επικαλείται δηλώσεις του Κιτσίκη, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα έκανε μεγάλο λάθος έναντι της Τουρκίας, η Επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται ως σχέδιο δυτικών παρακρατικών κύκλων και μασονικών δικτύων, ενώ η λύση στο Αιγαίο δεν είναι «να δοθούν κάποια νησιά στους Τούρκους», αλλά να υπάρξει μια συμφωνία όπου «οι δύο πλευρές του Αιγαίου θα έρθουν μαζί».<br /><br />Το τουρκικό κείμενο αξιοποιεί αυτές τις θέσεις για να προωθήσει μια ιδέα που ξεπερνά κατά πολύ την έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης. Η φράση περί «ένωσης της Ελλάδας με την Τουρκία» δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώα. Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αναφορές, διαβάζεται ως ιδεολογικό όχημα για την υπονόμευση της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Η ειρήνη δεν σημαίνει κατάργηση των ορίων κυριαρχίας. Δεν σημαίνει «κοινή διαχείριση» υπό την πίεση του ισχυρότερου. Και ασφαλώς δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί ένα νεο-οθωμανικό πλαίσιο «συμβίωσης» επειδή η Τουρκία διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό και στρατιωτική ισχύ.</div><div><br />Το μήνυμα προς την Αθήνα: «Οι Δυτικοί θα σας εγκαταλείψουν»<br /><br />Το άρθρο επιχειρεί στη συνέχεια να τρομοκρατήσει την Αθήνα με παραδείγματα χωρών και δρώντων που, κατά την τουρκική ανάγνωση, εγκαταλείφθηκαν από τη Δύση.<br /><br />Αναφέρεται στην Αρμενία, λέγοντας ότι οι δυτικές δυνάμεις την ενθάρρυναν, αλλά την άφησαν μόνη όταν το Αζερμπαϊτζάν, με τη στήριξη της Τουρκίας, ανακατέλαβε τα εδάφη του. Αναφέρεται στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη την χρησιμοποίησαν για να αποδυναμώσουν τη Ρωσία και στη συνέχεια την εγκατέλειψαν. Αναφέρεται στη Γεωργία, στους Κούρδους του Ιράκ, στο YPG/PKK στη Συρία και στον Χαλίφα Χάφταρ στη Λιβύη.<br /><br />Το μήνυμα προς την Ελλάδα είναι: μην πιστεύετε ότι η Γαλλία, οι ΗΠΑ ή οποιοσδήποτε δυτικός σύμμαχος θα σας σώσει εάν συγκρουστείτε με την Τουρκία.<br /><br />Η ανάλυση μάλιστα χρησιμοποιεί ειρωνικές διατυπώσεις για τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Εμανουέλ Μακρόν, λέγοντας προς τους Έλληνες ότι αν πιστεύουν πως «ο ναρκισσιστής Τραμπ» ή «ο εμμονικός Μακρόν» θα τους σώσουν, τότε ας συνεχίσουν.<br /><br />Πρόκειται για κλασική ψυχολογική πίεση. Η Άγκυρα επιχειρεί να απομονώσει νοητικά την Ελλάδα από τους συμμάχους της, να εμφανίσει τη Δύση ως αναξιόπιστη και να παρουσιάσει την Τουρκία ως αναπόφευκτη δύναμη με την οποία η Αθήνα πρέπει να συμβιβαστεί.<br />Η Λιβύη και το μήνυμα κοντά στα ελληνικά χωρικά ύδατα<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά στη Λιβύη. Το κείμενο υποστηρίζει ότι η Τουρκία στήριξε τη «νόμιμη κυβέρνηση», ενώ οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στήριξαν τις δυνάμεις του Χαλίφα Χάφταρ, οι οποίες τελικά έχασαν.<br /><br />Στη συνέχεια γίνεται αναφορά σε πρόσφατη κοινή ναυτική άσκηση δύο αντίπαλων λιβυκών ομάδων, υπό τουρκική ηγεσία, σε περιοχή πολύ κοντά στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το άρθρο παρουσιάζει την άσκηση αυτή ως «εντυπωσιακό μήνυμα προς την Αθήνα και τους δυτικούς προστάτες της».<br /><br />Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερο βάρος για την Ελλάδα, διότι συνδέεται με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη και τη συνολική προσπάθεια της Άγκυρας να πιέσει την ελληνική θαλάσσια κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Δεν πρόκειται μόνο για ρητορική. Είναι μέρος μιας ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής, που συνδυάζει Αιγαίο, Κύπρο, Λιβύη, Ανατολική Μεσόγειο, στρατιωτικές ασκήσεις, ενεργειακές διαδρομές και διπλωματική πίεση.</div><div><br />Η ευθεία απειλή: «Δεν προτιμούμε τον πόλεμο, αλλά είμαστε έτοιμοι»<br /><br />Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της ανάλυσης βρίσκεται στο τέλος. Εκεί ο αρθρογράφος απευθύνεται στην ελληνική πλευρά και γράφει ότι η Άγκυρα δεν προτιμά τον πόλεμο, αλλά είναι έτοιμη για αυτόν εάν η Ελλάδα επιλέξει τη σύγκρουση.<br /><br />Η φράση είναι ωμή: «Αν πείτε να ζήσουμε μαζί ειρηνικά, γιατί όχι; Αν πείτε να πολεμήσουμε, δεν το προτιμούμε — αλλά είμαστε έτοιμοι και γι’ αυτό. Όπως θέλετε!»<br /><br />Αυτό δεν είναι απλή αρθρογραφική υπερβολή. Όταν προέρχεται από έναν φορέα που κινείται κοντά στην τουρκική στρατηγική σκέψη και δημοσιεύεται σε μια περίοδο έντασης για το Αιγαίο, τη Γαλλία, το Ισραήλ και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου, αποκτά χαρακτήρα προειδοποίησης.<br /><br />Η Τουρκία εμφανίζεται να λέει στην Ελλάδα: είτε αποδέχεστε ένα πλαίσιο «ειρηνικής συνύπαρξης» όπως το εννοεί η Άγκυρα, είτε θα αντιμετωπίσετε τις συνέπειες.</div><div><br />Η Ελλάδα, η Γαλλία και το Ισραήλ στο τουρκικό στόχαστρο<br /><br />Το κείμενο δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένο από το ευρύτερο περιβάλλον. Η Ελλάδα έχει τα τελευταία χρόνια ενισχύσει τη στρατηγική της συνεργασία με τη Γαλλία και το Ισραήλ, ενώ συμμετέχει σε σχήματα περιφερειακής ασφάλειας που περιορίζουν την τουρκική δυνατότητα μονομερούς επιβολής στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται αυτή την εξέλιξη ως απειλή. Γι’ αυτό και επιχειρεί να εμφανίσει την ελληνική πολιτική αποτροπής ως «πολεμική ατζέντα». Όμως η αλήθεια είναι αντίστροφη: η Ελλάδα δεν απειλεί την Τουρκία. Θωρακίζει την κυριαρχία της απέναντι σε μια χώρα που διατηρεί casus belli, αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, προωθεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα από το Αιγαίο μέχρι τη Λιβύη.<br /><br />Η συνεργασία με τη Γαλλία και το Ισραήλ δεν είναι επιθετική επιλογή. Είναι απάντηση σε ένα περιβάλλον όπου η Τουρκία εμφανίζεται όλο και πιο αναθεωρητική, στρατιωτικοποιημένη και απρόβλεπτη.</div><div><br />Σήμα κινδύνου για τη Δύση και το ΝΑΤΟ<br /><br />Το κείμενο του Alper Tan λειτουργεί ως ακόμη ένα καμπανάκι για τη Δύση. Η Τουρκία δεν κινείται πια απλώς ως δύσκολος σύμμαχος. Κινείται ως δύναμη που εργαλειοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, την ιστορία, τη γεωγραφία, τη στρατιωτική ισχύ και τις περιφερειακές κρίσεις για να πιέσει συμμάχους και γείτονες.<br /><br />Η επίθεση κατά της Ελλάδας, η προσπάθεια απονομιμοποίησης της ελληνικής ανεξαρτησίας, η προβολή της ιδέας περί ελληνοτουρκικής «ένωσης», η απαξίωση των δυτικών συμμαχιών και η τελική απειλή περί πολέμου συνθέτουν ένα εξαιρετικά ανησυχητικό πλαίσιο.<br /><br />Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι σαφές: η αποτροπή πρέπει να ενισχυθεί, οι συμμαχίες πρέπει να βαθύνουν και η ενημέρωση των δυτικών κέντρων αποφάσεων πρέπει να γίνει πιο επιθετική και συστηματική.<br /><br />Για τη Δύση, το ερώτημα είναι ακόμη πιο σοβαρό: μπορεί το ΝΑΤΟ να συνεχίσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως απλό «ιδιόρρυθμο σύμμαχο», όταν δημόσια τουρκικά κείμενα στρατηγικής σκέψης απειλούν έμμεσα ή άμεσα άλλο κράτος-μέλος της Συμμαχίας;<br /><br />Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνοτουρκικό. Είναι ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και συνοχής του ΝΑΤΟ. Και όσο η Άγκυρα συνεχίζει να ντύνει τον αναθεωρητισμό της με τη γλώσσα της «ειρήνης», τόσο πιο καθαρά πρέπει να ειπωθεί: ειρήνη υπό απειλή δεν είναι ειρήνη. Είναι καταναγκασμός.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό think tank απειλεί την Ελλάδα: «Αν θέλετε να πολεμήσουμε, είμαστε έτοιμοι».

Προκλητική ανάλυση από το Turkish Institute of Strategic Thinking μετά τη δήλωση Μακρόν υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – Στο κείμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς ο Ερντογάν ανοίγει τον δρόμο για τρίτη προεδρική θητεία.

<img height="123" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/05/arthro-116-tourkiko-syntagma.-tourkia-erdogan-ekloges-baxtseli-SLpress-825x506.jpg" width="713" /><br /><br /><b>ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ</b><br />Η πολιτική δυναμική στην Τουρκία εισέρχεται σε φάση επιταχυνόμενης αναδιάταξης, όπου η κοινοβουλευτική αριθμητική αποκτά στρατηγική σημασία. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Ερντογάν, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί και το Εθνικιστικό κόμμα Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) που συνεχίζει να λειτουργεί ως βασικός πυλώνας της κυβερνητικής συμμαχίας.<br /><br />Το διακύβευμα είναι σαφές: Η δημιουργία των πολιτικών και κοινοβουλευτικών προϋποθέσεων που θα επιτρέψουν στον Ερντογάν να είναι εκ νέου υποψήφιος, παρά το συνταγματικό όριο των δύο θητειών. Θεσμικό “παράθυρο” είναι το Άρθρο 116. Στο ισχύον προεδρικό σύστημα, το όριο των δύο θητειών παρακάμπτεται μόνο υπό μία προϋπόθεση: Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση/Türkiye Büyük Millet Meclisi να αποφασίσει πρόωρες εκλογές με πλειοψηφία 3/5 (360 βουλευτές από τους 600).<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, ο εν ενεργεία Πρόεδρος μπορεί να είναι εκ νέου υποψήφιος. Η πρόκληση, συνεπώς, δεν είναι νομική, αλλά καθαρά αριθμητική και πολιτική. Σε αντίθεση με προηγούμενες περιόδους, το 2026 καταγράφονται ήδη συγκεκριμένες κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Επί παραδείγματι, ο Hasan Ufuk Çakır, βουλευτής Μερσίνης, παραιτήθηκε από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα-Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) και ανακοίνωσε την προσχώρησή του στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης-AKP (Ιανουάριος 2026), επικαλούμενος «διαβούλευση με τους πολίτες».<br /><br />Στο Ντιγιαρμπακίρ, περίπου 100 στελέχη που αποχώρησαν από το CHP και το Yeniden Refah Partisi (YRP) του υιού Ερμπακάν και εντάχθηκαν στο AKP σε δημόσια τελετή (Μάιος 2026). Τα γεγονότα αυτά δεν συνιστούν ακόμη μαζική κοινοβουλευτική μετατόπιση, αλλά αποτυπώνουν: Την τάση αποσυσπείρωσης της αντιπολίτευσης, την ενίσχυση της ελκτικής δύναμης του κυβερνητικού μπλοκ και την προετοιμασία εδάφους για ευρύτερες μετακινήσεις.<br /><br />Παράλληλα, η ένταση στο πολιτικό σύστημα κλιμακώνεται. Το 2026 σημειώθηκαν ακόμη και επεισόδια σωματικών συγκρούσεων μεταξύ βουλευτών του AKP και του CHP, κατά την ορκωμοσία νέων υπουργών! Η εικόνα αυτή δείχνει βαθιά πόλωση, αποδυνάμωση κοινοβουλευτικών κανόνων και μετατόπιση από την πολιτική αντιπαράθεση σε μία συγκρουσιακή σύγκρουση ισχύος. Σε τέτοιες συνθήκες, οι μετακινήσεις βουλευτών καθίστανται πιο πιθανές, καθώς ενισχύεται η λογική των “στρατοπέδων εξουσίας”.<div><br />Ερντογάν: Από τη ρευστότητα, στα 3/5<br /><br />Με βάση τα παραπάνω, διαμορφώνεται ένα σαφές στρατηγικό μοτίβο: Η σταδιακή αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης μέσω αποχωρήσεων, η ενίσχυση του AKP με στοχευμένες προσχωρήσεις, σε συνδυασμό με την σταθερή στήριξη από το MHP του Μπαχτσελί, με αποτέλεσμα την προοπτική δημιουργίας της κρίσιμης μάζας των 360 βουλευτών. Η επίτευξη των 3/5 δεν θα προκύψει από κάποια εκλογική νίκη, αλλά από ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές ζυμώσεις.<br /><br />Εφόσον η τάση αυτή συνεχιστεί, το σενάριο που διαμορφώνεται είναι το εξής: Συγκρότηση της πλειοψηφίας των 3/5 στην Εθνοσυνέλευση και απόφαση για πρόωρες εκλογές, με χρονικό ορίζοντα το φθινόπωρο του 2027. Αν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, η πρωτοβουλία δεν θα εμφανιστεί ως προσωπική επιλογή του Ερντογάν, αλλά ως θεσμική απαίτηση της Βουλής – στοιχείο κρίσιμο για τη νομιμοποίηση της διαδικασίας.<br /><br />Ο Μπαχτσελί παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας, καθώς εγγυάται τη συνοχή της κυβερνητικής συμμαχίας, νομιμοποιεί πολιτικά την παράταση της εξουσίας και λειτουργεί ως καταλύτης στη συγκέντρωση των 3/5. Χωρίς το MHP, το εγχείρημα καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο. Με αυτό, γίνεται εφικτό – όχι όμως και δεδομένο.<br /><br /></div><div>Συμπερασματικά: Η Τουρκία δεν οδηγείται απλώς σε εκλογές, αλλά οδηγείται πρώτα σε μια προσεκτικά δομημένη κοινοβουλευτική αναδιάταξη. Οι μεμονωμένες προσχωρήσεις, οι τοπικές μαζικές εντάξεις και η αυξανόμενη πόλωση δεν είναι αποσπασματικά φαινόμενα. Στον αντίποδα, συνθέτουν ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο: Τη συγκρότηση της αναγκαίας πλειοψηφίας για ενεργοποίηση του άρθρου 116<br />και τη δημιουργία των όρων για μια νέα υποψηφιότητα του Ερντογάν.<br /><br />άν η τάση αυτή αποκτήσει δυναμική, τότε οι πρόωρες εκλογές του 2027 (αντί για το 2028) δεν θα αποτελούν απλώς έναν ακόμη εκλογικό κύκλο, αλλά την κορύφωση μιας στρατηγικής παράτασης της εξουσίας, μέσω κοινοβουλευτικών εργαλείων.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς ο Ερντογάν ανοίγει τον δρόμο για τρίτη προεδρική θητεία.

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Η πολιτική δυναμική στην Τουρκία εισέρχεται σε φάση επιταχυνόμενης αναδιάταξης, όπου η κοινοβουλευτική αριθμητική απο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ και Ισραήλ σε "κόκκινο" συναγερμό για τον Τουρκικό στόλο των 20 σκαφών.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/cxYKeIZc.jpg?itok=75BRee85" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Θα σταματήσει ο Ερντογάν τον στόλο ή θα οδηγήσει την Τουρκία σε πόλεμο με το Ισραήλ;</span></h3>Η Τουρκία και το Ισραήλ στέκονται ξανά πρόσωπο με πρόσωπο, με την ανάμνηση του «Mavi Marmara» να πλανάται σαν φάντασμα πάνω από τα κύματα.<br /><br />Η ένταση ανάμεσα στην Άγκυρα και το Τελ Αβίβ έφτασε ξανά στο σημείο μηδενός. Σύμφωνα με αποκαλυπτικές πληροφορίες της Jerusalem Post, ένας νέος στόλος από περίπου 20 σκάφη ετοιμάζεται να σαλπάρει από τις τουρκικές ακτές με προορισμό την αποκλεισμένη Γάζα. Πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκεται το αμφιλεγόμενο ίδρυμα IHH, η ίδια οργάνωση που το 2010 προκάλεσε μια διεθνή κρίση που κράτησε χρόνια, όταν ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν στο πλοίο «Mavi Marmara» με αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα ακτιβιστών.<br /><br />Ένας στόλος-φάντασμα και η διπλωματία των παρασκηνίων<br /><br />Το Ισραηλινό Ναυτικό βρίσκεται ήδη σε κατάσταση υπέρτατου συναγερμού, με τις μηχανές των πλοίων του να ζεσταίνονται για μια επικείμενη αναχαίτιση. Την ίδια ώρα, στα σκοτεινά δωμάτια της διπλωματίας, οι απεσταλμένοι παλεύουν να σταματήσουν την αναχώρηση των πλοίων πριν η πρώτη σφαίρα σχίσει τον αέρα. Ο κίνδυνος μιας ένοπλης εμπλοκής μέσα ή κοντά στα τουρκικά χωρικά ύδατα είναι ορατός καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τη σταθερότητα ολόκληρης της περιοχής.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοιες κινήσεις τον τελευταίο καιρό. Ήδη, από το φθινόπωρο του 2025, το Ισραήλ έχει σταματήσει επανειλημμένα παρόμοιες προσπάθειες, συλλαμβάνοντας και απελαύνοντας εκατοντάδες ακτιβιστές. Όμως τώρα, με τη σφραγίδα του IHH, το παιχνίδι αλλάζει επίπεδο και γίνεται επικίνδυνα πολιτικό.<br /><br />Το Προφίλ του IHH: Ανθρωπιστές ή βραχίονας της Τζιχάντ;<br /><br />Η οργάνωση IHH δεν είναι μια απλή ΜΚΟ, αν και εμφανίζεται ως φορέας βοήθειας, πολλοί αναλυτές τη θεωρούν ως το μακρύ χέρι της ισλαμιστικής επιρροής του Ερντογάν. Οι κατηγορίες που τη συνοδεύουν είναι βαριές και προκαλούν δέος. Γάλλοι δικαστικοί και διεθνή think tanks μιλούν για «μακροχρόνιες σχέσεις με την Αλ Κάιντα» και στρατολόγηση μαχητών για μέτωπα από την Τσετσενία μέχρι το Αφγανιστάν.<br /><br />Το «Πλυντήριο» της Χαμάς.Το ίδρυμα θεωρείται μέλος δικτύων που διοχετεύουν χρήματα απευθείας στην ηγεσία της Χαμάς, λειτουργώντας ως οικονομικός πνεύμονας για την οργάνωση κάτω από τον μανδύα της φιλανθρωπίας.<br /><br />Οι δεσμοί με το κόμμα AKP του Ερντογάν είναι τόσο στενοί, που το 2014 ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος φέρεται να σταμάτησε αστυνομικές έρευνες που συνέδεαν το IHH με τζιχαντιστικούς πυρήνες, «θάβοντας» τις υποθέσεις και απομακρύνοντας τους ενοχλητικούς εισαγγελείς.<div><br />Η σύγκρουση που έρχεται<br /><br />Για το Ισραήλ, το IHH είναι μια απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση. Για την Άγκυρα, είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος που προωθεί την ατζέντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτή η αγεφύρωτη διαφορά μετατρέπει τον στόλο που ετοιμάζεται σε μια κινητή πυριτιδαποθήκη. Οι διοργανωτές μιλούν για «σπάσιμο του αποκλεισμού», αλλά το Τελ Αβίβ βλέπει μια ευθεία απειλή για την ασφάλειά του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ και Ισραήλ σε "κόκκινο" συναγερμό για τον Τουρκικό στόλο των 20 σκαφών.

Θα σταματήσει ο Ερντογάν τον στόλο ή θα οδηγήσει την Τουρκία σε πόλεμο με το Ισραήλ; Η Τουρκία και το Ισραήλ στέκονται ξανά πρόσωπο με πρόσω...

Διαβάστε την συνέχεια

Επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα το 2026 και πιθανή άφιξη Χέγκσεθ πριν τη Σύνοδο ΝΑΤΟ.

<img src="https://www.anatropinews.gr/wp-content/uploads/2026/01/trump_greece.webp" /><br /><br />Η επιβεβαίωση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναμένεται να επισκεφθεί την Ελλάδα εντός του 2026 έδωσε τον τόνο στην επίσκεψη της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Η παρουσία της συνδύασε θεσμικές επαφές με αναφορές στη δημοσιογραφική της πορεία, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον σχεδιασμό επόμενων υψηλού επιπέδου διπλωματικών κινήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.<br /><br />Στο προσκήνιο η επίσκεψη Τραμπ και ο σχεδιασμός για ΝΑΤΟ<br /><br />Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, η πρέσβειρα επιβεβαίωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος προγραμματίζει επίσκεψη στην Ελλάδα μέσα στο 2026, σε μια συγκυρία όπου η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά αυξημένο γεωπολιτικό βάρος. Παράλληλα, αναφέρθηκε στον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος αναμένεται να βρεθεί στη χώρα στις αρχές Ιουλίου.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, εξετάζεται το ενδεχόμενο κοινής παρουσίας Τραμπ και Χέγκσεθ στην Αθήνα, ενδεχομένως λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία. Το σενάριο αυτό εντάσσεται σε έναν ευρύτερο διπλωματικό σχεδιασμό που περιλαμβάνει και την παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σε διεθνείς συναντήσεις υψηλού επιπέδου.<br /><br />Ξενάγηση στο Ραδιομέγαρο και αναφορές στη δημοσιογραφία<br /><br />Η επίσκεψη στο Ραδιομέγαρο είχε και έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Την πρέσβειρα υποδέχθηκαν ο πρόεδρος της ΕΡΤ Γιάννης Παπαδόπουλος, ο διευθύνων σύμβουλος Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου και ο γενικός διευθυντής Ειδήσεων Βασίλης Θωμόπουλος, οι οποίοι την ξενάγησαν σε αίθουσες σύνταξης και τηλεοπτικά στούντιο.<br /><br />Η Γκίλφοϊλ στάθηκε ιδιαίτερα στην εμπειρία της ως δημοσιογράφου, επισημαίνοντας ότι αυτό που της λείπει περισσότερο είναι η ένταση της επικαιρότητας: η κάλυψη εκλογών, η διαχείριση έκτακτων γεγονότων και η πίεση της άμεσης μετάδοσης. Παράλληλα, υπογράμμισε τη σημασία της ταχύτητας και της ακρίβειας στην ενημέρωση, στοιχεία που, όπως σημείωσε, καθορίζουν την αξιοπιστία των μέσων.<br /><br />Διπλωματικό μήνυμα με φόντο την Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Η επίσκεψη δεν περιορίστηκε σε εθιμοτυπικό επίπεδο. Οι αναφορές σε επικείμενες επισκέψεις και διεθνείς συναντήσεις αποτυπώνουν τη σημασία που αποδίδουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα ως κόμβο πολιτικής και αμυντικής συνεργασίας.<br /><br />Οι τελικές ημερομηνίες και λεπτομέρειες των επισκέψεων παραμένουν υπό διαμόρφωση, ωστόσο η επιβεβαίωση της άφιξης Τραμπ και η πιθανή συνδυασμένη παρουσία με κορυφαία στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης δείχνουν ότι το επόμενο διάστημα η Αθήνα θα βρεθεί στο επίκεντρο κρίσιμων γεωπολιτικών εξελίξεων.<br /><br />Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε σε θετικό κλίμα, με την Αμερικανίδα πρέσβειρα να συνομιλεί με δημοσιογράφους και εργαζόμενους της ΕΡΤ, αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο για εντατικοποίηση των επαφών το επόμενο διάστημα.<div><br /></div><div><a href="https://www.anatropinews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα το 2026 και πιθανή άφιξη Χέγκσεθ πριν τη Σύνοδο ΝΑΤΟ.

Η επιβεβαίωση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναμένεται να επισκεφθεί την Ελλάδα εντός του 2026 έδωσε τον τόνο στην επίσκεψη της Αμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα και Κύπρος μπροστά στο φάσμα της επισιτιστικής κρίσης (μοντέλο πρόβλεψης).

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTHluJZtPSYcGUiiCdWwcoIDMc0QOUPnSqmp_LewQqSXCy5JlpvXp7wTY3CjJhqn3tRfgOqdoB3_XjhmqSvY3ug_gI7lWzGSHUFNgj_aghS4r58jCZDnuRfg1Z6fY-OdKcV_z5fIahMCtl6UJTarSO9H7o1VzKb5Zzq0bjoPfQmBnDigZH8gFA9dOw8Eg/s598/1777964404_cleanup%20(2).jpg"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTHluJZtPSYcGUiiCdWwcoIDMc0QOUPnSqmp_LewQqSXCy5JlpvXp7wTY3CjJhqn3tRfgOqdoB3_XjhmqSvY3ug_gI7lWzGSHUFNgj_aghS4r58jCZDnuRfg1Z6fY-OdKcV_z5fIahMCtl6UJTarSO9H7o1VzKb5Zzq0bjoPfQmBnDigZH8gFA9dOw8Eg/w704-h112/1777964404_cleanup%20(2).jpg" width="704" /></a><br /><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος παρουσιάζουν τρωτότητα σε σενάρια ναυτικού αποκλεισμού, εξαιτίας της υψηλής εξάρτησής τους από τις εισαγωγές, των λιμενικών υποδομών και της έκθεσής τους στις γεωπολιτικές εστίες ανάφλεξης της περιοχής. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στο Ιράν και ειδικότερα το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ δημιουργεί άμεσες και αλυσιδωτές απειλές για τις εισαγωγές λιπασμάτων, το ενεργειακό κόστος και την αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων, η οποία υπό συνθήκες παρατεταμένης διαταραχής θα μπορούσε να πυροδοτήσει σοβαρή επισιτιστική κρίση .<br /><br />I. Ελλάδα: Εξάρτηση από Εισαγωγές και Δομικές Ευπάθειες<div><br />Κενά Γεωργικής Αυτάρκειας<br /><br />Η Ελλάδα παράγει μόλις το ~15% των αναγκών της σε μαλακό σιτάρι, απαιτώντας ετήσιες εισαγωγές της τάξης των 650.000 τόνων για την κάλυψη της εγχώριας κατανάλωσης. Η συνολική εξάρτηση από τις εισαγωγές σιτηρών παραμένει υψηλή, με το σιτάρι, τον αραβόσιτο και τη σόγια να προέρχονται κυρίως από την Ουκρανία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία και τη Γαλλία, πηγές που είναι εξαιρετικά ευάλωτες στην αστάθεια της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου .<br /><br />Αφετηρία Επισιτιστικής Ανασφάλειας<br /><br />Σύμφωνα με μελέτες, το 6,6-8% του πληθυσμού της Ελλάδας βίωσε μέτρια ή σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια κατά την περίοδο 2019-2022, με τα ποσοστά να εκτοξεύονται στους ηλικιωμένους έως και 69%. Αυτές οι δομικές ευπάθειες αναμένεται να πολλαπλασιαστούν ραγδαία σε συνθήκες σοκ εφοδιασμού.</div><div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/05/blog-post_5.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα και Κύπρος μπροστά στο φάσμα της επισιτιστικής κρίσης (μοντέλο πρόβλεψης).

Η Ελλάδα και η Κύπρος παρουσιάζουν τρωτότητα σε σενάρια ναυτικού αποκλεισμού, εξαιτίας της υψηλής εξάρτησής τους από τις εισαγωγές, των λιμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα στο Ερεβάν: 6 συμπεράσματα που δείχνουν μια ήπειρο σε μετάβαση.

<img height="93" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/erevan-768x359.jpg" width="715" /><br /><br />Από τον Κάρνει και τον Ζελένσκι έως τις ρήξεις με Τραμπ και τη σύγκρουση για την ενεργειακή εξάρτηση, η EPC αποτυπώνει μια Ευρώπη σε γεωπολιτικό επαναπροσδιορισμό<br /><br />Ένα άτυπο αλλά κρίσιμο ευρωπαϊκό “εργαστήριο ισχύος”<br /><br />Η 8η Σύνοδος της European Political Community στο Γερεβάν επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα της ως ενός άτυπου αλλά εξαιρετικά σημαντικού φόρουμ όπου η Ευρώπη συζητά κρίσεις χωρίς δεσμευτικά αποτελέσματα, αλλά με έντονο πολιτικό βάρος.<br /><br />Το μήνυμα από το Ερεβάν ήταν σαφές: η Ευρώπη βρίσκεται σε φάση γεωπολιτικής αναδιάταξης, όχι απλής διαχείρισης κρίσεων.<div><br />1. Η απουσία Μερτς και η ρήξη ΗΠΑ–Ευρώπης<br /><br />Η απουσία του Γερμανού Καγκελαρίου Μερτς κυριάρχησε παρασκηνιακά.<br /><br />Η κρίση πυροδοτήθηκε μετά από δηλώσεις του για τον ρόλο των ΗΠΑ στον πόλεμο Ιράν, τις οποίες η Ουάσιγκτον θεώρησε προσβλητικές.<br /><br />Αντίδραση του προέδρου των Ηνωμένες Πολιτείες: </div><div>απόσυρση 5.000 στρατιωτών από τη Γερμανία<br />απειλές για αύξηση δασμών στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα<br />Στο Ερεβάν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέφυγαν την κλιμάκωση, με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε να δηλώνει ότι “οι Ευρωπαίοι έλαβαν το μήνυμα”.<br /><br /> 2. Mark Carney και η “νέα Δύση χωρίς ΗΠΑ”<br /><br />Η πιο ηχηρή παρουσία ήταν αυτή του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνει ο οποίος για πρώτη φορά συμμετείχε σε EPC, εκπροσωπώντας μια “μη ευρωπαϊκή ευρωπαϊκή δύναμη”.<br /><br />Ο Carney προώθησε ένα νέο αφήγημα:πολυμερής τάξη χωρίς αμερικανική κυριαρχία<br />συμμαχία μεσαίων δυνάμεων<br />αντίσταση σε “transactional world order”<br /><br />Ουσιαστικά πρότεινε μια Δύση χωρίς απόλυτη αμερικανική ηγεμονία.<br /><br />3. Ο Ζελένσκι και το ευρωπαϊκό διπλωματικό δίλημμα<br /><br />Ο πρόεδρος της Ουκρανία Ζελένσκι κυριάρχησε στις διμερείς επαφές, ζητώντας:αύξηση στρατιωτικής βοήθειας<br />άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων στην ΕΕ<br />κοινή ευρωπαϊκή γραμμή για διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία<br />Το βασικό του μήνυμα:“Η Ευρώπη πρέπει να έχει μία ενιαία φωνή απέναντι στη Ρωσία.”</div><div><br /> 4. Η σύγκρουση Μέτσολα Αλίγιεφ και τα όρια της διπλωματίας<br /><br />Ένταση σημειώθηκε όταν ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Αλίγιεφ επιτέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.<br /><br />Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μέτσολα απάντησε:“Είμαστε δημοκρατικά εκλεγμένο σώμα. Οι αποφάσεις μας εκφράζουν πλειοψηφίες.”<br />Παρά την ένταση, το γεγονός ότι Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκαν έστω και έμμεσα στο ίδιο φόρουμ θεωρήθηκε διπλωματικό βήμα προόδου.</div><div><br /> 5. Η ενεργειακή εξάρτηση ως ευρωπαϊκό αδύναμο σημείο<br /><br />Κεντρικό θέμα της Συνόδου ήταν η ενεργειακή ευαλωτότητα της Ευρώπης.<br /><br />Η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προειδοποίησε ότι:η ενέργεια έχει μετατραπεί σε “chokepoint” για την Ευρώπη<br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν πρόσθεσε:</div><div>εξάρτηση από τις ΗΠΑ στην ασφάλεια<br />εξάρτηση από την Κίνα στην οικονομία<br />ανάγκη για “de-risking” και στρατηγική αυτονομία<br /><br />Το συμπέρασμα: η Ευρώπη αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλαπλές εξαρτήσεις.<br /> 6. Ευρώπη–Ηνωμένο Βασίλειο: το Brexit reset<br /><br />Στο περιθώριο της Συνόδου, ΕΕ και Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξαν νέο κεφάλαιο συνεργασίας.<br /><br />Συζητήθηκε: συμμετοχή του Λονδίνου στο πρόγραμμα χρηματοδότησης Ουκρανίας (€90 δισ.)<br />πιθανή ένταξη σε ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα (SAFE)<br />νέος μηχανισμός οικονομικής συνεισφοράς<br /><br />Πρόκειται για μια σταδιακή επαναπροσέγγιση μετά το Brexit, με έμφαση στην άμυνα.<br /> Συνολική εικόνα: μια Ευρώπη ανάμεσα σε τρεις κρίσεις<br /><br />Η Σύνοδος του Ερεβάν ανέδειξε τρεις παράλληλες πιέσεις:<br /> 1. Γεωπολιτική πίεση<br /><br />Ρωσία – Ουκρανία – Καύκασος – Μέση Ανατολή<br /><br /> 2. Συστημική ενεργειακή ευαλωτότητα<br /><br />εξάρτηση από εξωτερικά chokepoints και προμηθευτές<br /> 3. Αλλαγή του δυτικού μοντέλου ισχύος<br /><br />αβεβαιότητα για τον ρόλο των ΗΠΑ και άνοδος “μεσαίων δυνάμεων”<br /><br />Η EPC στο Ερεβάν δεν παρήγαγε δεσμευτικές αποφάσεις — αλλά αποκάλυψε κάτι σημαντικότερο: η Ευρώπη δεν λειτουργεί πλέον σε σταθερό διεθνές περιβάλλον, αλλά σε ένα σύστημα ανταγωνιστικών κρίσεων, όπου η ασφάλεια, η ενέργεια και οι συμμαχίες επανακαθορίζονται ταυτόχρονα</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα στο Ερεβάν: 6 συμπεράσματα που δείχνουν μια ήπειρο σε μετάβαση.

Από τον Κάρνει και τον Ζελένσκι έως τις ρήξεις με Τραμπ και τη σύγκρουση για την ενεργειακή εξάρτηση, η EPC αποτυπώνει μια Ευρώπη σε γεωπολι...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν κάνει την επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν σχεδόν αναπόφευκτη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2023/04/china_taiwan-scaled.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2023/04/china_taiwan-696x392.jpg" /></a><br /><br />Για τις περισσότερες ασιατικές οικονομίες, η διακοπή της κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο που επηρεάζει εννέα βασικά εμπορεύματα.<br /><br />Για την Κίνα, λειτουργεί ως δοκιμασία αντοχής για ένα οικονομικό και βιομηχανικό μοντέλο που έχει σχεδιαστεί ώστε να απορροφά τους κραδασμούς καλύτερα από ό,τι οι γείτονές της. Ένα παράδειγμα είναι η ανακοίνωση του Πεκίνου ότι οι εξαγωγές θειικού οξέος θα σταματήσουν τον Μάιο, ασκώντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση σε διάφορες οικονομίες να προμηθευτούν αυτό το κρίσιμο βιομηχανικό υλικό.<br /><br />Αν και η Κίνα δεν είναι απρόσβλητη από τις πιέσεις στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, παρέμεινε σιωπηλή στον δημόσιο λόγο της κατά τους δύο πρώτους μήνες της σύγκρουσης. Ωστόσο, για πρώτη φορά από την έναρξη της σύγκρουσης, ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ προέβη σε μια σύντομη δήλωση: «Το Στενό του Ορμούζ πρέπει να παραμείνει ανοιχτό στην κανονική ναυσιπλοΐα, κάτι που είναι προς το κοινό συμφέρον των χωρών της περιοχής και της διεθνούς κοινότητας».<br /><br />Η κρίση του Ορμούζ αποκαλύπτει πώς το Πεκίνο μπορεί να σκέφτεται την άσκηση πίεσης πιο κοντά στα σύνορά του, ειδικά εναντίον της Ταϊβάν. Εάν η Κίνα συμπεράνει από αυτή την κρίση του Ορμούζ ότι η διαταραχή της ναυτιλίας μπορεί να επιφέρει στρατηγικό πόνο χωρίς να πυροδοτήσει πλήρη πόλεμο, τότε η αμερικανική αποτροπή βρίσκεται σε δύσκολη θέση και η Ταϊβάν ενδέχεται να βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι.<br />Τεράστια αποθέματα<br /><br />Στη θεωρία, η έκθεση της Κίνας στο Ορμούζ φαίνεται δυσμενής. Περίπου το 89% του αργού πετρελαίου που διέρχεται από το στενό προορίζεται για την Ασία, με την Κίνα να λαμβάνει το μεγαλύτερο μερίδιο, περίπου 5,4 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Ωστόσο, το Πεκίνο έχει αφιερώσει χρόνια στη μεθοδική δημιουργία αποθεμάτων και αποθεμάτων ασφαλείας για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σοβαρή κρίση που θα μπορούσε να απειλήσει την οικονομία ή τον στρατό του.<br /><br />Τα συνολικά κρατικά και εμπορικά αποθέματα αργού πετρελαίου της Κίνας θα μπορούσαν να καλύψουν τις εισαγωγές μέσω του στενού του Ορμούζ για περίπου επτά μήνες. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν μάλιστα ότι το συνολικό στρατηγικό απόθεμα φτάνει τα δύο δισεκατομμύρια βαρέλια. Το απόθεμα αυτό δημιουργήθηκε μέσω της συνεπούς συσσώρευσης πλεονάζοντος αργού πετρελαίου, με μέσο όρο 1,13 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025, ενώ αυξήθηκε στα 1,24 εκατομμύρια τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2026.<br /><br />Αυτό το τεράστιο απόθεμα, σε συνδυασμό με μια διαφοροποιημένη στρατηγική εισαγωγών, είναι ο λόγος για τον οποίο η PetroChina μπόρεσε να δηλώσει με σιγουριά ότι μόνο το 10% των προμηθειών της εξαρτάται από το στενό. Το υπόλοιπο προέρχεται από την εγχώρια παραγωγή, από χερσαίους αγωγούς από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, καθώς και από ένα παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο μακροπρόθεσμων συμβολαίων.<br /><br />Ανθεκτικότητα<br /><br />Η αντίδραση του Πεκίνου στην κρίση ήταν μια τυπική κρατικά καθοδηγούμενη προσέγγιση, όχι καθοδηγούμενη από την αγορά. Οι αρχές έδωσαν οδηγίες σε ανεξάρτητους «μικρούς» διυλιστές, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν περίπου το ένα τέταρτο της διυλιστικής ικανότητας της Κίνας, να διατηρήσουν τους ρυθμούς επεξεργασίας, περιορίζοντας παράλληλα τις εξαγωγές διυλισμένων καυσίμων για να προστατεύσουν την εγχώρια προσφορά.<br /><br />Στον τομέα του φυσικού αερίου, οι κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις επέδειξαν την ισχύ τους στην αγορά, μεταπωλώντας ρεκόρ 1,31 εκατομμυρίων μετρικών τόνων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) τους πρώτους μήνες του 2026, καθώς τα άφθονα αποθέματά τους και η χαμηλή εγχώρια ζήτηση τους επέτρεψαν να επωφεληθούν από τις περιφερειακές αυξήσεις των τιμών.<br /><br />Αυτή η ανθεκτικότητα εκτείνεται πέρα από τους υδρογονάνθρακες. Η Κίνα εξακολουθεί να παράγει το 62% της ηλεκτρικής της ενέργειας από εγχώριο άνθρακα, αλλά η πραγματική της προστασία πηγάζει από την κυριαρχία της στους κλάδους της καθαρής ενέργειας, οι οποίοι επωφελούνται από μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Η Κίνα κατέχει ήδη σχεδόν το 80% της παγκόσμιας παραγωγής μπαταριών για ηλεκτρικά οχήματα (EV) καθώς και φωτοβολταϊκών, και πάνω από το 90% των βασικών υλικών για αυτές τις τεχνολογίες. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε κρίση που επιταχύνει την παγκόσμια στροφή μακριά από το πετρέλαιο ενισχύει, παραδόξως, το μακροπρόθεσμο βιομηχανικό πλεονέκτημα του Πεκίνου.<div><br />Επισφαλής θέση<br /><br />Από την άλλη, η θέση της Ταϊβάν είναι επισφαλής. Το ενεργειακό της προφίλ είναι το αντίθετο από αυτό της Κίνας: εξαιρετικά ευάλωτο και απόλυτα εξαρτημένο από την αδιάκοπη θαλάσσια εμπορική κίνηση και τις μεγάλες εισαγωγές. Τον Μάιο του 2025, μετά το κλείσιμο του τελευταίου πυρηνικού σταθμού της, το ηλεκτρικό δίκτυο της Ταϊβάν εξαρτάται σε συντριπτικό βαθμό από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, με το φυσικό αέριο και τον άνθρακα να αντιπροσωπεύουν μαζί το 83% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.<br /><br />Ενώ το νησί διατηρεί αποθέματα πετρελαίου για τουλάχιστον 146 ημέρες, η οξεία ευπάθειά του αφορά το φυσικό αέριο. Το 2026, τα αποθέματα ΥΦΑ του θα παρέχουν μόνο ένα απόθεμα ασφαλείας 11 ημερών. Ο εφοδιασμός της Ταϊβάν με ΥΦΑ πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου δια θαλάσσης, με κύριες πηγές την Αυστραλία (34%) και το Κατάρ (33%). Οποιαδήποτε διακοπή σε αυτές τις θαλάσσιες διαδρομές απειλεί άμεσα το σύνολο της οικονομίας και των στρατιωτικών δυνατοτήτων του νησιού.<br /><br />Αυτός ο σημαντικός ενεργειακός κίνδυνος είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο ο Πρόεδρος της Ταϊβάν, Λάι Τσινγκ-τε, ανακοίνωσε σχέδια, εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, για την επανεκκίνηση των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής στο Γκουοσένγκ και στο Μα-ανσάν. Μια προσομοίωση πολέμου για το 2025 που διεξήχθη από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών χαρακτήρισε την ενέργεια ως το «αδύναμο σημείο» της ανθεκτικότητας της Ταϊβάν. Ομοίως, μια ανάλυση του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών για το 2025 υποστήριξε ότι το Πεκίνο δεν θα χρειαζόταν να διακινδυνεύσει έναν πλήρη στρατιωτικό αποκλεισμό για να στραγγαλίσει την οικονομία της Ταϊβάν.<br /><br />Αντ’ αυτού, θα μπορούσε να επιλέξει μια «καραντίνα», χρησιμοποιώντας μια εκστρατεία ασφαλιστικής πίεσης, παρενόχληση της εμπορικής ναυτιλίας στη γκρίζα ζώνη και στοχευμένες κυβερνοεπιθέσεις εναντίον κρίσιμων υποδομών λιμένων και τερματικών σταθμών ΥΦΑ. Ο στόχος θα ήταν να καταστεί η θαλάσσια κυκλοφορία υπερβολικά επικίνδυνη ή υπερβολικά δαπανηρή για να συνεχιστεί. Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ παρέχει στο Πεκίνο μια πραγματική επίδειξη αυτού του σεναρίου — και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, όπως η Ουάσιγκτον, να το αποτρέψει ή να το αντιμετωπίσει.</div><div><br />Μαθήματα<br /><br />Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ καταδεικνύει πόση επιρροή μπορεί να ασκηθεί όχι μέσω ενός πλήρους αποκλεισμού, αλλά καθιστώντας μια ναυτιλιακή διαδρομή αναξιόπιστη. Οι αγορές αντιδρούν στον κίνδυνο, όχι μόνο σε μια επίσημη στρατιωτική επιχείρηση. Τα ασφάλιστρα εκτινάσσονται στα ύψη, οι πλοιοκτήτες διστάζουν και οι οικονομικές επιπτώσεις εξαπλώνονται αλυσιδωτά πολύ πριν ξεκινήσει ένας πόλεμος πλήρους κλίμακας.<br /><br />Το μάθημα για το Πεκίνο δεν είναι απλώς πώς να εκτελέσει έναν αποκλεισμό, επειδή ένας αποκλεισμός μπορεί να μην είναι καν απαραίτητος. Με κάποια φθηνή θαλάσσια πίεση, όπως drones, νάρκες και πυραύλους κατά πλοίων, αυτές οι τακτικές της «γκρίζας ζώνης» μπορούν να προσφέρουν τεράστια επιρροή, ειδικά εναντίον του αμερικανικού στρατού, ο οποίος μόλις εξάντλησε τα αποθέματά του σε πυρομαχικά ακριβείας και πυραύλους αναχαίτισης αεράμυνας στον πόλεμο του Ιράν.<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα απαιτεί από την Ταϊπέι και την Ουάσιγκτον να αντιμετωπίσουν μια υπαρξιακή πρόκληση που αντιμετωπίζει ένα απομονωμένο νησί μόλις 80 μίλια από την Κίνα. Για την Ταϊβάν, η ανθεκτικότητα απαιτεί την ενίσχυση της υποδομής της και την ανάπτυξη παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που δεν εξαρτάται από τόσες πολλές εισαγωγές, συμπεριλαμβανομένης της εξερεύνησης μη συμβατικών επιλογών ανεφοδιασμού, όπως ενισχυμένα υποθαλάσσια λιμάνια.</div><div><br />«Βιομηχανική αποτροπή»<br /><br />Η αντιμετώπιση αυτού του στρατηγικού σχεδίου οικονομικού στραγγαλισμού απαιτεί κάτι περισσότερο από συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες. Απαιτεί μια νέα μορφή «βιομηχανικής αποτροπής»: προληπτική συνεργασία με ασφαλιστικές εταιρείες για τη δημιουργία κοινοπραξιών κινδύνου σε καιρό πολέμου, συντονισμό με παγκόσμιες ναυτιλιακές εταιρείες για την εγγύηση της διέλευσης, και επίδειξη της ικανότητας συνοδείας και προστασίας της εμπορικής κυκλοφορίας υπό συνεχιζόμενες τακτικές της γκρίζας ζώνης.<br /><br />Η ίδρυση της Μονάδας Οικονομικής Άμυνας από το Πεντάγωνο τον Μάρτιο του 2026 αποτελεί ένα ευπρόσδεκτο πρώτο βήμα για την κατανόηση και τον σχεδιασμό εν όψει του οικονομικού ανταγωνισμού, αλλά σημαίνει επίσης ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι οι στρατηγικοί και οι σχεδιαστές έχουν ενσωματώσει μια αντίληψη της εξουσίας που βασίζεται στην «προ-εφοδιαστική». Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πάρα πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν τη στρατιωτική ετοιμότητα και την οικονομική ισχύ εξαρτώνται από χημικά και υλικά που είτε συγκεντρώνονται στην Κίνα (και σε άλλους αντιπάλους) είτε πρέπει να περάσουν από θαλάσσια στενά που είναι εύκολο να διαταραχθούν.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν δεν καθιστά αναπόφευκτη μια κρίση στην Ταϊβάν. Δίνει στο Πεκίνο μια εικόνα ενός αλληλοσυνδεδεμένου κόσμου, στον οποίο έχει ήδη μονοπωλήσει την αγορά κρίσιμων εισροών. Το Πεκίνο θεωρεί πλέον την ενεργειακή και βιομηχανική πίεση ως κεντρικά εργαλεία της κρατικής εξουσίας. Μέχρι η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της να αναπτύξουν μια αξιόπιστη αντίδραση, η Ταϊβάν εισέρχεται σε μια νέα και πολύ πιο επικίνδυνη φάση της ύπαρξής της.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν κάνει την επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν σχεδόν αναπόφευκτη.

Για τις περισσότερες ασιατικές οικονομίες, η διακοπή της κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο που επηρεάζει εννέα...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πραγματικό διακύβευμα του Ιράν δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το καθεστώς που έρχεται

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kurds-Iran.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kurds-Iran-696x392.webp" width="711" /></a><br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα του πολέμου σε ό,τι αφορά στο Ιράν δεν αφορά τη λήξη των εχθροπραξιών, αλλά τη μορφή του καθεστώτος που θα προκύψει την επόμενη ημέρα. Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: το προπολεμικό status quo έχει ήδη καταρρεύσει. Ανεξαρτήτως έκβασης, το Ιράν εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο εσωτερικού μετασχηματισμού, όπου η εξουσία θα επανακαθοριστεί μέσα από συγκρούσεις, θεσμική φθορά και κοινωνικές πιέσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η μετατόπιση ισχύος προς το στρατιωτικό κατεστημένο και ειδικά το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Ο πόλεμος δεν ενίσχυσε απλώς τον ρόλο του – το κατέστησε de facto πυλώνα εξουσίας. Μέσα από ένα μείγμα επιχειρησιακής ανάγκης και πολιτικού κενού, το IRGC αναδεικνύεται σε κεντρικό διαχειριστή τόσο της ασφάλειας όσο και της πολιτικής τάξης.<br /><br />Η ηγετική μετάβαση επιταχύνει αυτή τη δυναμική. Η ανάδειξη ενός αδύναμου Ανώτατου Ηγέτη και η περιορισμένη επιρροή της πολιτικής ηγεσίας δημιουργούν ένα σύστημα όπου η πραγματική εξουσία ασκείται παρασκηνιακά από το στρατιωτικό δίκτυο. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια καθαρή στρατιωτική δικτατορία, αλλά μια υβριδική μορφή διακυβέρνησης: το IRGC κυριαρχεί, ενώ διατηρείται η θεσμική «βιτρίνα» της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Τα δύο πιθανά σενάρια λήξης του πολέμου – είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω μονομερούς στρατιωτικής επιβολής – συγκλίνουν σε ένα κοινό αποτέλεσμα: ένα αποδυναμωμένο, πιο εσωστρεφές και πιο στρατιωτικοποιημένο Ιράν. Η ιστορική μνήμη του Ιράκ λειτουργεί ως προειδοποίηση, ενισχύοντας τα κίνητρα αποφυγής μιας μακράς φθοράς μέσω κυρώσεων και απομόνωσης.<br /><br />Η ουσία για τη Δύση και τις αγορές είναι ότι το «ρίσκο Ιράν» δεν τελειώνει με τον πόλεμο – μετασχηματίζεται. Το νέο καθεστώς θα κριθεί από την ικανότητά του να διαχειριστεί τον εσωτερικό κατακερματισμό χωρίς να οδηγηθεί σε αποσταθεροποίηση. Και αυτό, περισσότερο από το αποτέλεσμα των μαχών, θα καθορίσει τη γεωπολιτική ισορροπία της επόμενης δεκαετίας.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το πραγματικό διακύβευμα του Ιράν δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το καθεστώς που έρχεται

Το κρίσιμο ερώτημα του πολέμου σε ό,τι αφορά στο Ιράν δεν αφορά τη λήξη των εχθροπραξιών, αλλά τη μορφή του καθεστώτος που θα προκύψει την ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί δεν στέλνει Πρέσβη στην Αθήνα ο Ζελένσκι;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://greece.mfa.gov.ua/storage/app/thumbnails/8bf/519/dc6/5df2dbbbe8fc7499946639_730x410.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="365" data-original-width="730" height="100" src="https://greece.mfa.gov.ua/storage/app/thumbnails/8bf/519/dc6/5df2dbbbe8fc7499946639_730x410.jpg" width="719" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Εδώ και περίπου τρία χρόνια η Ουκρανία είναι χωρίς Πρέσβη στη χώρα μας!</div><br />Η Ουκρανία δεν έχει διορίσει νέο Πρέσβη στην Πρεσβεία της στην Αθήνα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια (από τον Οκτώβριο του 2023), απ’ όταν δηλαδή ο Σεργκέι Σουτένκο, ο οποίος υπηρέτησε στη θέση αυτή στην Ελλάδα πέντε χρόνια, μεταφέρθηκε στο Κίεβο.<br /><br />Έκτοτε, η ουκρανική διπλωματική αποστολή λειτουργεί υπό επιτετραμμένη (την Χόλετς Βίτα), με την παρατεταμένη απουσία ενός Πρέσβη (σε επαφές υψηλού επιπέδου και άλλες διαδικασίες), ωστόσο, να γίνεται ολοένα και περισσότερο θέμα συζήτησης.<br /><br />Τα σχόλια, πάντως, επί του θέματος γίνονται όλο και πιο αιχμηρά από ελληνικής πλευράς, με αρκετούς να υποστηρίζουν ότι αυτό είναι άλλο ένα σαφές δείγμα έλλειψης σεβασμού από τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, απέναντι σε μια χώρα που τον έχει υποστηρίξει με κάθε τρόπο.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί δεν στέλνει Πρέσβη στην Αθήνα ο Ζελένσκι;

Εδώ και περίπου τρία χρόνια η Ουκρανία είναι χωρίς Πρέσβη στη χώρα μας! Η Ουκρανία δεν έχει διορίσει νέο Πρέσβη στην Πρεσβεία της στην Αθήνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Καλιμπάφ (Ιράν) απειλεί: «Δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη».

<img height="124" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/KALIBAF-IRAN-630x390.jpg" width="702" /><br /><br />Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποιεί ότι η χώρα του «δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα» στην αντιπαράθεση για τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />«Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος (status quo) είναι ανυπόφορη για την Αμερική· την ίδια στιγμή που εμείς δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη», αναφέρει σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «X» ο Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ.<br /><br />Ο Καλιμπάφ, ο οποίος κατέχει επίσης το αξίωμα του προέδρου του ιρανικού κοινοβουλίου, υποστηρίζει ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους έχουν θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, δηλώνοντας ωστόσο ότι η «κακόβουλη παρουσία τους θα συρρικνωθεί».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Καλιμπάφ (Ιράν) απειλεί: «Δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη».

Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποιεί ότι η χώρα του «δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα» σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ισραηλινός Στρατός προετοιμάζεται για άμεση μετάβαση σε περιφερειακή σύγκρουση πλήρους κλίμακας.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/US-TROOPS-630x400.jpg" width="727" /><br /><br />Με 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες να βρίσκονται επί ισραηλινού εδάφους, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) προετοιμάζονται για μια άμεση μετάβαση σε κατάσταση πολέμου, καθώς η περιφερειακή κατάπαυση του πυρός πλησιάζει σε οριακό σημείο.<br /><br />Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας προειδοποιεί ότι η Μέση Ανατολή έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο σημείο καμπής, όπου αρκεί ένα «μόνο σπίρτο» ή μια μικρή παρανόηση για να καταρρεύσει η εύθραυστη εκεχειρία με το ιρανικό καθεστώς.<br /><br />Ο Υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ, ενημερώνεται καθημερινά για τις κινήσεις των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν και την πορεία των τελματωμένων διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Στο παρασκήνιο, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φέρονται να ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Τραμπ, φοβούμενα ότι οποιαδήποτε αμερικανική αποχώρηση ή μια «ασθενής» συμφωνία θα τα άφηνε εκτεθειμένα σε μια δολοφονική ιρανική εκδίκηση.<br /><br />Στο πεδίο, εντός του Ισραήλ, η στρατιωτική παρουσία είναι αξιοσημείωτη, με περίπου 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες και αξιωματούχους ασφαλείας να βρίσκονται επί του παρόντος σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού.<br /><br />Πηγές της ισραηλινής άμυνας παραδέχονται ότι οι «αναθυμιάσεις καυσίμου» στον Περσικό Κόλπο έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ, καθιστώντας την επιστροφή στις απευθείας εχθροπραξίες να φαντάζει σχεδόν αναπόφευκτη.<br /><br />Το Ισραήλ αξιοποίησε την περίοδο της κατάπαυσης του πυρός για να επικαιροποιήσει την «τράπεζα στόχων» του εντός του Ιράν, διασφαλίζοντας ότι οποιαδήποτε αναζωπύρωση της σύγκρουσης θα αντιμετωπιστεί με μια καταστροφική και ακριβή απάντηση.<br /><br />Η κύρια ανησυχία είναι ότι μια άμεση αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, οδηγώντας σε μια άμεση επίθεση της Χεζμπολάχ κατά του Ισραήλ.<br /><br />Αξιωματούχοι ασφαλείας έχουν καταστήσει σαφές ότι η επιστροφή σε πόλεμο με το Ιράν θα σήμαινε την άμεση κατάρρευση του τρέχοντος διακανονισμού στον Λίβανο.<br /><br />Ο Σεΐχης Ναΐμ Κασέμ, ηγέτης της Χεζμπολάχ, αναμένεται να εξαπολύσει μαζικές ομοβροντίες ρουκετών προς την ενδοχώρα του Ισραήλ για να αποδείξει την πίστη του στον ιρανικό άξονα.<br /><br />Σε απάντηση, οι IDF έχουν ήδη οριστικοποιήσει τα επιχειρησιακά σχέδια για πλήγματα στη Βηρυτό με μια «ισχύ που θα συγκλονίσει την πόλη».<br /><br />Εν μέσω αυτής της έντασης, οι ισραηλινές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν εντοπίσει βαθιές ρωγμές στο εσωτερικό της ιρανικής ηγεσίας, καθώς οι οικονομικές κρίσεις και οι εσωτερικές πολιτικές διαμάχες εμποδίζουν το καθεστώς από το να καταλήξει σε συναίνεση για μια νέα συμφωνία.<br /><br />Για τις IDF, το ερώτημα δεν είναι πλέον το «αν» θα ξαναρχίσει ο πόλεμος, αλλά αν το επερχόμενο πλήγμα θα είναι ένα μεμονωμένο επώδυνο χτύπημα ή μια παρατεταμένη εκστρατεία με στόχο την πλήρη παράδοση του καθεστώτος.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ισραηλινός Στρατός προετοιμάζεται για άμεση μετάβαση σε περιφερειακή σύγκρουση πλήρους κλίμακας.

Με 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες να βρίσκονται επί ισραηλινού εδάφους, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) προετοιμάζονται για μια άμεση μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Ο Μπαχτσελί ζητά επίσημο ρόλο για τον Οτζαλάν!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2025/10/baxtseli-4.jpg?v=1761036984" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="960" height="125" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2025/10/baxtseli-4.jpg?v=1761036984" width="712" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος της Τουρκίας MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε σήμερα ότι θα πρέπει να δοθεί επίσημος ρόλος στον φυλακισμένο ηγέτη του εκτός νόμου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) προκειμένου να βοηθήσει να προωθηθεί η ειρηνευτική διαδικασία που έχει στόχο τον τερματισμό της μακρόχρονης σύγκρουσης.</div><br /><div>Ο Μπαχτσελί, που είναι σύμμαχος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν και έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην έναρξη των συνομιλιών, έκανε την πρόταση σε ομιλία στο τουρκικό κοινοβούλιο αφού φιλοκούρδοι βουλευτές κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι κινείται πολύ αργά.<br /><br />«Αν υπάρχει έλλειψη status για τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τρόπο που θα ωφελεί ξεκάθαρα την Τουρκική Δημοκρατία και θα εξυπηρετεί τον στόχο μιας Τουρκίας απαλλαγμένης από την τρομοκρατία», είπε ο Μπαχτσελί.<br /><br />«Για να τελειώσουν αυτές οι συζητήσεις, προτείνω να αποκαλείται “Γραφείο Ειρηνευτικής Διαδικασίας και Συντονισμού Πολιτικής”», είπε ο Μπαχτσελί, προσθέτοντας πως «ο ιδρυτικός ηγέτης του PKK θα πρέπει να υπηρετεί υπό έναν καθορισμένο ρόλο».<br /><br />Το PKK, που θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σταμάτησε τις επιθέσεις πέρυσι και είπε τον Μάιο ότι αποφάσισε να διαλυθεί και να βάλει τέλος στον ένοπλο αγώνα, έπειτα από έκκληση τον Φεβρουάριο του 2025 του Οτσαλάν, που είναι φυλακισμένος στην Τουρκία από το 1999.<br /><br />Ωστόσο η αντιπαράθεση για τα επόμενα βήματα παραμένει, με την Άγκυρα να λέει ότι ο αφοπλισμός πρέπει να επαληθευτεί πριν ακολουθήσουν άλλα νομικά ή πολιτικά μέτρα, ενώ Κούρδοι πολιτικοί έχουν ζητήσει πιο γρήγορες μεταρρυθμίσεις.<br /><br />«Τα επόμενα (βήματα) θα πρέπει να είναι πολιτικές και νομικές ρυθμίσεις», είπε ο Μπαχτσελί και πρόσθεσε πως προτάσεις από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα θα πρέπει να συζητηθούν. Η σύγκρουση, που ξέσπασε το 1984, έχει προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 40.000 ανθρώπων και είχε παράπλευρες συνέπειες στο Ιράκ και στη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Ο Μπαχτσελί ζητά επίσημο ρόλο για τον Οτζαλάν!

Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος της Τουρκίας MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε σήμερα ότι θα πρέπει να δοθεί επίσημος ρόλος στον φυλακισμένο η...

Διαβάστε την συνέχεια