Η ελληνική ΤΠΚ που είχε την αποστολή βύθισης του ΣΙΣΜΙΚ το 1987.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/images_45.jpeg?itok=FOq_AAuB" width="754" /><br /><br />Το πλοίο έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι»<br /><br />Ησυγκεκριμένη ιστορία και η άκρως απόρρητη πολεμική αποστολή ενός συγκεκριμένου πλοίου του Πολεμικού μας Ναυτικού, αφορά την ελληνοτουρκική κρίση του «Σισμίκ» τον Μάρτιο του 1987, κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου με την Τουρκία. <br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/KbJVZ1PYtQM" width="666" youtube-src-id="KbJVZ1PYtQM"></iframe><br /><br />Το πλοίο το οποίο θα έπαιζε καίριο ρόλο στην κρίση του 1987, έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι», λόγω της συνεχούς αλλαγής αποστολών και της φόρτωσης πυρομαχικών της τελευταίας στιγμής, ήταν η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» (P-28), τύπου Combattante IIIB.<br /><br />Το πρωί της Παρασκευής 27 Μαρτίου 1987, ενώ η κρίση κορυφωνόταν, η Διοίκηση Ταχέων Σκαφών (ΔΤΣ) διέταξε το ΤΠΚ «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» να καταπλεύσει εσπευσμένα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Εκεί φορτώθηκαν επιπλέον πυρομαχικά και κατευθυνόμενα βλήματα στο μέγιστο της χωρητικότητάς του. <br /><br />Το πλοίο απέπλευσε αμέσως με μέγιστη ταχύτητα για τη Λήμνο, προκειμένου να τεθεί σε θέση μάχης στην πρώτη γραμμή του μετώπου. <br /><br />Το Σάββατο 28 Μαρτίου 1987, το ΤΠΚ «ΜΠΑΛΑΚΗΣ» βγήκε σε περιπολία με αποστολή την αναχαίτιση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Σισμίκ» (το οποίο συνοδευόταν από τουρκικά πολεμικά).<br /><br />Οι κανόνες εμπλοκής (Rules of Engagement) που είχαν δοθεί από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία (υπό τον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και την ηγεσία του ΓΕΕΘΑ/ΓΕΝ).<br /><br /> Αν το «Σισμίκ» επιχειρούσε να παραβιάσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα (τα 6 ναυτικά μίλια), το ελληνικό πλοίο θα εκτελούσε δύο προειδοποιητικές βολές με το πυροβόλο στην πλώρη του τουρκικού σκάφους.<br /><br />Αν το τουρκικό σκάφος δεν άλλαζε πορεία και επέμενε στην παραβίαση, η επόμενη άμεση ενέργεια θα ήταν η αναφορά στο Κέντρο Επιχειρήσεων με τη λέξη-κλειδί και τη διαταγή: «ΒΥΘΙΖΟΥΜΕ».<br /><br />Ο Ρόλος των ΤΠΚ στην Κρίση του 1987<br /><br />Οι πυραυλάκατοι (ΤΠΚ) της Διοίκησης Ταχέων Σκαφών αποτέλεσαν το αιχμηρό δόρυ της ελληνικής αποτροπής στο Αιγαίο. Λόγω της μεγάλης τους ταχύτητας, της ευελιξίας τους και της τεράστιας ισχύος πυρός τους (με κατευθυνόμενα βλήματα Exocet/Harpoon και τορπίλες), είχαν αναπτυχθεί κρυφά σε προκεχωρημένες κρύπτες και «ανοιχτά» σε στενά των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. <br /><br />Η αποφασιστικότητα των πληρωμάτων αυτών των σκαφών, σε συνδυασμό με την πλήρη έξοδο του Στόλου στο Αιγαίο, ανάγκασε τελικά την τουρκική κυβέρνηση του Τουργκούτ Οζάλ να υπαναχωρήσει την τελευταία στιγμή και να κρατήσει το «Σισμίκ» εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, αποτρέποντας τη σύρραξη.<br /><br />Την ιστορία του ονόματος του πλοίου, το οποίο πήρε το όνομά του προς τιμήν του πεσόντος Κυβερνήτη Υποπλοιάρχου Βασιλείου Μπαλάκη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Η ελληνική ΤΠΚ που είχε την αποστολή βύθισης του ΣΙΣΜΙΚ το 1987.

Το πλοίο έφερε το παρατσούκλι «Μπαλάκι» Ησυγκεκριμένη ιστορία και η άκρως απόρρητη πολεμική αποστολή ενός συγκεκριμένου πλοίου του Πολεμικού...

Διαβάστε την συνέχεια

Η παγίδα του Ιράν για το Ριάντ: Οι Χούθι «στραγγαλίζουν» τη Σαουδική Αραβία στην Ερυθρά Θάλασσα.

<img height="94" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/iran-4-768x512.jpg" width="751" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Επιθέσεις σε Aramco και Μόκα, απειλές στο Bab al-Mandeb και το δύσκολο δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: πόλεμος ξανά στην Υεμένη ή συμβίωση με μια μόνιμη απειλή στις εξαγωγές πετρελαίου;<br /><br />Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα που προσπαθούσε επί χρόνια να αποφύγει: να επιστρέψει στρατιωτικά στην Υεμένη ή να αποδεχθεί ότι οι Χούθι μπορούν να απειλούν συστηματικά δεξαμενόπλοια, λιμάνια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της.<br /><br />Η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά μετά την ανακοίνωση, στις 20 Ιουλίου, ενός ναυτικού αποκλεισμού εναντίον σαουδαραβικών λιμανιών και πλοίων από τους υποστηριζόμενους από το Ιράν Χούθι. Έκτοτε οι επιθέσεις έχουν μεταφερθεί από την Υεμένη στην ίδια τη σαουδαραβική ενεργειακή υποδομή, ενώ η Μόκα —στρατηγικό λιμάνι της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης— έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξίσωση: ενώ τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σοβαρά διαταραγμένα από τον πόλεμο με το Ιράν, η δεύτερη μεγάλη θαλάσσια έξοδος της Σαουδικής Αραβίας προς τις παγκόσμιες αγορές πιέζεται από τους συμμάχους της Τεχεράνης στην Υεμένη.<br />Η κρίσιμη εικόνα20 Ιουλίου: οι Χούθι ανακοινώνουν αποκλεισμό σαουδαραβικών λιμανιών και πλοίων<br />400.000 βαρέλια/ημέρα: δυναμικότητα του διυλιστηρίου Jazan<br />11 νεκροί καταγράφηκαν στη μεγάλη επίθεση της 9ης Αυγούστου στη Μόκα<br />32 τραυματίες στην ίδια επίθεση, σύμφωνα με ιατρικές πηγές<br />254 πλοία εξακολουθούσαν να περνούν από Bab al-Mandeb μεταξύ 10–16 Αυγούστου<br />14 χώρες συμμετείχαν στη νέα σαουδαραβική πρωτοβουλία θαλάσσιας ασφάλειας<div><br />Οι Χούθι χτυπούν εκεί που πονά περισσότερο το Ριάντ<br /><br />Το Jazan είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα της νέας απειλής.<br /><br />Στις 9 Αυγούστου οι Χούθι ανακοίνωσαν ότι έπληξαν με drone το συγκρότημα της Saudi Aramco στην περιοχή.<br /><br />Ο στρατιωτικός εκπρόσωπός τους, Yahya Saree, υποστήριξε ότι η επίθεση ήταν επιτυχής και ότι το διυλιστήριο αποτέλεσε άμεσο στόχο της επιχείρησης. Η σαουδαραβική κυβέρνηση επιβεβαίωσε πυρκαγιά στην εγκατάσταση, η οποία τέθηκε υπό έλεγχο χωρίς θύματα, χωρίς όμως να αποδώσει επισήμως την αιτία στους Χούθι.<br /><br />Το Jazan μπορεί να επεξεργάζεται περίπου 400.000 βαρέλια αργού ημερησίως και είχε ήδη βρεθεί στο στόχαστρο στα τέλη Ιουλίου.<br /><br />Η Aramco έχει αναγνωρίσει ότι οι πρόσφατες επιθέσεις προκάλεσαν ορισμένες διακοπές παραγωγής, αν και ο διευθύνων σύμβουλος Amin Nasser δήλωσε ότι δεν υπήρξε ουσιώδης επιχειρησιακή ή οικονομική επίπτωση και εξέφρασε εμπιστοσύνη στην ταχεία αποκατάσταση των λειτουργιών.<br /><br />Το μήνυμα των Χούθι, ωστόσο, είναι περισσότερο στρατηγικό παρά οικονομικό:<br /><br />οι εγκαταστάσεις που στηρίζουν την ενεργειακή ισχύ της Σαουδικής Αραβίας παραμένουν εντός βεληνεκούς. </div><div><br />Η Μόκα γίνεται το νέο μέτωπο<br /><br />Παράλληλα, οι Χούθι έχουν αυξήσει θεαματικά την πίεση στη Μόκα, στη δυτική ακτή της Υεμένης.<br /><br />Στη μεγάλη επίθεση της 9ης Αυγούστου χρησιμοποιήθηκαν βαλλιστικοί πύραυλοι, drones και, σύμφωνα με τις δυνάμεις της κυβέρνησης της Υεμένης, εκρηκτικό μη επανδρωμένο σκάφος.<br /><br />Ιατρικές πηγές ανέβασαν στη συνέχεια τον απολογισμό σε 11 νεκρούς —τρεις αμάχους και οκτώ στρατιωτικούς— και 32 τραυματίες.<br /><br />Οι τελευταίες επιθέσεις έχουν πλέον οδηγήσει σε διακοπή λειτουργιών στο στρατηγικό λιμάνι και δυσχεραίνουν τον ανεφοδιασμό των αντι-Χούθι δυνάμεων.<br /><br />Και αυτό αλλάζει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης.<br /><br />Οι Χούθι δεν προσπαθούν μόνο να προκαλέσουν ζημιές.<br /><br />Προσπαθούν να δημιουργήσουν στρατηγικό έλεγχο της δυτικής ακτής της Υεμένης και μεγαλύτερη δυνατότητα πίεσης γύρω από το Bab al-Mandeb.<br />«Πολιορκία για την πολιορκία»<br /><br />Οι Χούθι παρουσιάζουν την εκστρατεία τους ως απάντηση στον αποκλεισμό που υποστηρίζουν ότι υφίσταται η Υεμένη από τη Σαουδική Αραβία — κατηγορία που το Ριάντ απορρίπτει.<br /><br />Σύμφωνα με τη δική τους λογική, πρόκειται για ανταπόδοση: η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να περιορίζει την πρόσβαση της Υεμένης και ταυτόχρονα να θεωρεί δεδομένη την ελεύθερη πρόσβαση των δικών της πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Από την πλευρά του Ριάντ, όμως, πρόκειται για κάτι πολύ μεγαλύτερο.<br /><br />Εάν οι Χούθι αποκτήσουν τη δυνατότητα να απειλούν συστηματικά τις σαουδαραβικές εξαγωγές μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, το βασίλειο θα βρεθεί αντιμέτωπο με δύο ενεργειακά chokepoints ταυτόχρονα:<br /><br />το Ορμούζ στα ανατολικά και το Bab al-Mandeb στα νοτιοδυτικά. </div><div><br />Το Ιράν αποκτά έναν εξαιρετικά ισχυρό μοχλό<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η ιρανική διάσταση.<br /><br />Οι Χούθι έχουν τη δική τους πολιτική και στρατιωτική ατζέντα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως μονάδα που λαμβάνει καθημερινές εντολές από την Τεχεράνη.<br /><br />Ωστόσο, αποτελούν έναν από τους ισχυρότερους εταίρους του ιρανικού περιφερειακού δικτύου.<br /><br />Και για την Τεχεράνη η πίεση στη Σαουδική Αραβία δημιουργεί ένα εξαιρετικά ευνοϊκό στρατηγικό αποτέλεσμα.<br /><br />Το Ιράν μπορεί να βρίσκεται υπό αμερικανική και ισραηλινή στρατιωτική πίεση, αλλά οι σύμμαχοί του μπορούν να αυξήσουν το κόστος για τους εταίρους της Ουάσιγκτον σε άλλα μέτωπα.<br /><br />Μάλιστα, σαουδαραβικές και άλλες περιφερειακές εκτιμήσεις που επικαλέστηκε το Reuters υποστήριξαν ότι ορισμένες επιθέσεις εναντίον της Σαουδικής Αραβίας πραγματοποιήθηκαν ακόμη και από ιρακινό έδαφος, με συνεργασία Χούθι και φιλοϊρανικών ιρακινών οργανώσεων και υπό την εποπτεία των Φρουρών της Επανάστασης. Πρόκειται για εκτίμηση αξιωματούχων της περιοχής και όχι για ανεξάρτητα επιβεβαιωμένη παραδοχή της Τεχεράνης.<br /><br />Αν αυτή η αξιολόγηση είναι σωστή, η απειλή για το Ριάντ γίνεται πολύ πιο σύνθετη.<br /><br />Δεν υπάρχει πλέον μόνο ένα μέτωπο στην Υεμένη.<br /><br />Υπάρχει ένα περιφερειακό δίκτυο πίεσης.</div><div><br />Το δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν<br /><br />Το Ριάντ έχει ουσιαστικά τρεις επιλογές.<br /><br />Η πρώτη είναι να συνεχίσει την αναχαίτιση πυραύλων και drones, προστατεύοντας τις ενεργειακές εγκαταστάσεις και αποφεύγοντας έναν μεγάλο πόλεμο.<br /><br />Αλλά αυτό αφήνει την πρωτοβουλία στους Χούθι.<br /><br />Η δεύτερη είναι μια περιορισμένη αεροπορική και ναυτική εκστρατεία εναντίον των πυραυλικών, drone και παράκτιων δυνατοτήτων τους.<br /><br />Η τρίτη —και πολύ πιο επικίνδυνη— είναι η επιστροφή σε μεγάλη χερσαία επιχείρηση στην Υεμένη, κυρίως μέσω δυνάμεων της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης που έχουν υποστηριχθεί και εξοπλιστεί από τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Το Ριάντ φέρεται ήδη να προετοιμάζεται τόσο για θαλάσσιες όσο και για πιθανές χερσαίες επιχειρήσεις, με στόχο να σπάσει την πίεση των Χούθι στις σαουδαραβικές πετρελαϊκές εξαγωγές.<br /><br />Αυτό, όμως, είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο εμφανίζεται η παγίδα.<br />Το Ριάντ θυμάται πολύ καλά τον προηγούμενο πόλεμο<br /><br />Η Σαουδική Αραβία παρενέβη στρατιωτικά στην Υεμένη το 2015 πιστεύοντας ότι η εκστρατεία θα μπορούσε να ανατρέψει σχετικά γρήγορα την επέκταση των Χούθι.<br /><br />Δεν συνέβη.<br /><br />Ακολούθησαν χρόνια πολέμου, τεράστιο ανθρωπιστικό κόστος και διεθνής κριτική, χωρίς οι Χούθι να ηττηθούν.<br /><br />Αντίθετα, σήμερα διαθέτουν πολύ πιο εξελιγμένες δυνατότητες σε πυραύλους, drones και επιθέσεις εναντίον πλοίων.<br /><br />Η εκεχειρία του 2022 είχε ουσιαστικά επιτρέψει στον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν να απομακρυνθεί από έναν πόλεμο που είχε εξελιχθεί σε στρατηγικό βάρος.<br /><br />Τώρα το Ριάντ κινδυνεύει να επιστρέψει στο ίδιο πεδίο μάχης. </div><div><br />Η Σαουδική Αραβία χτίζει νέα συμμαχία<br /><br />Το βασίλειο προσπαθεί αυτή τη φορά να μη δράσει μόνο του.<br /><br />Έχει κινηθεί για τη δημιουργία πολυεθνικής θαλάσσιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ερυθρά Θάλασσα, με συμμετοχή 14 άλλων χωρών, με στόχο την προστασία της ναυσιπλοΐας από τις απειλές γύρω από το Bab al-Mandeb.<br /><br />Παράλληλα, το Ριάντ υπέγραψε αμυντικό σύμφωνο με Τουρκία και Πακιστάν, σύμφωνα με το οποίο επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα είναι τι σημαίνει αυτό επιχειρησιακά.<br /><br />Δεν έχει αποσαφηνιστεί εάν —και υπό ποιες συνθήκες— η Άγκυρα ή το Ισλαμαμπάντ θα συμμετείχαν σε μια σαουδαραβική στρατιωτική απάντηση εναντίον των Χούθι.<br />Οι Χούθι δεν έχουν ακόμη κλείσει το Bab al-Mandeb<br /><br />Υπάρχει όμως μια σημαντική διάκριση.<br /><br />Ο «αποκλεισμός» που έχουν ανακοινώσει οι Χούθι δεν ισοδυναμεί με πλήρες κλείσιμο του Bab al-Mandeb.<br /><br />Παρά τις επιθέσεις, 254 πλοία πέρασαν από το στενό μόνο την εβδομάδα 10–16 Αυγούστου.<br /><br />Άρα οι Χούθι δεν έχουν επιτύχει έναν απόλυτο ναυτικό αποκλεισμό.<br /><br />Έχουν όμως πετύχει κάτι που μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου χρήσιμο στρατηγικά:<br /><br />έχουν αυξήσει τον κίνδυνο.<br /><br />Και στη ναυτιλία, ο κίνδυνος μεταφράζεται σε υψηλότερα ασφάλιστρα, αλλαγές διαδρομών, μεγαλύτερο κόστος και αβεβαιότητα για τις ενεργειακές αγορές. </div><div><br />Γιατί το Ιράν μπορεί να κερδίσει ό,τι κι αν αποφασίσει το Ριάντ<br /><br />Εδώ βρίσκεται η ουσία της παγίδας.<br /><br />Εάν η Σαουδική Αραβία δεν απαντήσει δυναμικά, οι Χούθι μπορούν να συνεχίσουν να πιέζουν τη ναυτιλία και τις ενεργειακές υποδομές της.<br /><br />Εάν απαντήσει με περιορισμένα πλήγματα, υπάρχει κίνδυνος αυτά να μην είναι αρκετά για να καταστρέψουν ένα αποκεντρωμένο οπλοστάσιο πυραύλων και drones.<br /><br />Και εάν επιστρέψει σε μεγάλο πόλεμο στην Υεμένη, το Ριάντ μπορεί να ξαναμπεί σε μια μακρά σύγκρουση που προσπάθησε επί χρόνια να εγκαταλείψει.<br /><br />Σε κάθε σενάριο, η Τεχεράνη αποκτά πλεονεκτήματα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αναγκάζεται να ξοδεύει περισσότερους στρατιωτικούς πόρους, η περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια αποσταθεροποιείται και η προσοχή της Ουάσιγκτον διασπάται σε περισσότερα μέτωπα.<br />Το ενεργειακό «τανάλι»<br /><br />Το επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα δεν εξελίσσεται απομονωμένα.<br />Συμβαίνει ενώ το Στενό του Ορμούζ παραμένει σοβαρά περιορισμένο.<br /><br />Το Ιράν μπορεί επομένως να ασκεί άμεση πίεση στην ανατολική ενεργειακή πύλη του Κόλπου, ενώ οι Χούθι δημιουργούν πίεση στη δυτική.<br /><br />Για μια οικονομία που παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο, αυτή είναι η γεωοικονομική απειλή που το Ριάντ δεν μπορεί να αγνοήσει.<br />Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα απαντήσει η Σαουδική Αραβία<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια απάντηση μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα.<br /><br />Μια νέα εισβολή στην Υεμένη θα μπορούσε να οδηγήσει σε στρατιωτικές επιτυχίες χωρίς να εξαφανίσει την πυραυλική απειλή.<br /><br />Η αδράνεια, από την άλλη, θα μπορούσε να εδραιώσει την αντίληψη ότι οι Χούθι μπορούν να επιβάλλουν κόστος στη μεγαλύτερη οικονομία του Κόλπου χωρίς αποφασιστική απάντηση.<br /><br />Η πιο πιθανή στρατηγική του Ριάντ φαίνεται επομένως να είναι ένας συνδυασμός: ενίσχυση της αεράμυνας, θαλάσσιος συνασπισμός, περιορισμένα πλήγματα, ενδυνάμωση των κυβερνητικών δυνάμεων της Υεμένης και ταυτόχρονη διατήρηση διπλωματικών διαύλων.<br /><br />Αλλά αυτή ακριβώς είναι η δύναμη της στρατηγικής των Χούθι.<br /><br />Δεν χρειάζεται να καταλάβουν το Ριάντ.<br /><br />Δεν χρειάζεται καν να κλείσουν πλήρως το Bab al-Mandeb.<br /><br />Αρκεί να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν μόνιμα ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και περισσότερο αβέβαιη την εξαγωγή σαουδαραβικού πετρελαίου.<br /><br />Και όσο το Ορμούζ παραμένει προβληματικό, κάθε πύραυλος προς τη Μόκα και κάθε drone προς το Jazan αποκτά πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία.<br /><br />Αυτή είναι η πραγματική παγίδα του Ιράν: όποια επιλογή κι αν κάνει το Ριάντ, κάποιος λογαριασμός καταλήγει στη Σαουδική Αραβία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η παγίδα του Ιράν για το Ριάντ: Οι Χούθι «στραγγαλίζουν» τη Σαουδική Αραβία στην Ερυθρά Θάλασσα.

Βασιλης Διαμαντακος Επιθέσεις σε Aramco και Μόκα, απειλές στο Bab al-Mandeb και το δύσκολο δίλημμα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: πόλεμος ξανά στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

<img height="97" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-3-768x512.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακα και ηλεκτροκίνηση – και έγινε απρόσμενος «ρυθμιστής» των διεθνών τιμών<br /><br />Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της ενεργειακής κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος με το Ιράν δεν βρίσκεται στα Στενά του Ορμούζ αλλά χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα: στην Κίνα.<br /><br />Η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο κατάφερε να περιορίσει δραστικά τις αγορές αργού χωρίς να προκαλέσει αντίστοιχη ενεργειακή ασφυξία στην οικονομία της. Και αυτή η κινεζική «εξαφάνιση» εκατομμυρίων βαρελιών ημερήσιας ζήτησης από τη διεθνή αγορά αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που εμπόδισαν τις τιμές του πετρελαίου να εκτοξευθούν ακόμη περισσότερο.<br /><br />Το εντυπωσιακότερο στοιχείο που παρουσιάζει η Wall Street Journal είναι η κλίμακα της προσαρμογής: από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 2026, οι κινεζικές εισαγωγές αργού μειώθηκαν κατά περίπου 5,8 εκατ. βαρέλια ημερησίως ή 48,9%. Το 2025 η Κίνα αγόραζε περίπου 11 εκατ. βαρέλια ημερησίως, σχεδόν τα μισά από προμηθευτές της Μέσης Ανατολής. <div><br />Τα νούμερα πίσω από το κινεζικό «θαύμα»-48,9% οι εισαγωγές αργού Φεβρουάριο–Ιούνιο<br />-5,8 εκατ. βαρέλια/ημέρα η μείωση των εισαγωγών<br />1–1,4 δισ. βαρέλια τα εκτιμώμενα συνολικά κινεζικά αποθέματα<br />71 εκατ. βαρέλια αντλήθηκαν από εμπορικά και διυλιστηριακά αποθέματα από τον Μάιο<br />71,6% έπεσε η χρησιμοποίηση δυναμικότητας 49 κρατικών διυλιστηρίων τον Μάιο<br />Μόλις -1,6 εκατ. βαρέλια/ημέρα μειώθηκε η πραγματική ζήτηση πετρελαίου στο β΄ τρίμηνο<br /><br />Η απόσταση ανάμεσα στην πτώση των εισαγωγών και στη σαφώς μικρότερη πτώση της κατανάλωσης αποκαλύπτει τι πραγματικά έκανε το Πεκίνο: αντί να ανταγωνιστεί τις υπόλοιπες οικονομίες για ακριβότερα βαρέλια εν μέσω πολέμου, χρησιμοποίησε τα ενεργειακά «μαξιλάρια» που είχε δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια.</div><div><br />Το μεγάλο όπλο του Πεκίνου: Ένα «βουνό» πετρελαίου<br /><br />Η Κίνα είχε προετοιμαστεί πριν ξεσπάσει η κρίση.<br /><br />Το 2025 εκμεταλλεύτηκε τις χαμηλότερες τιμές ρωσικού και ιρανικού αργού για να δημιουργήσει τεράστια αποθέματα. Η EIA έχει υπολογίσει ότι κατά τη διάρκεια του 2025 το Πεκίνο πρόσθετε περίπου 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως στα αποθέματά του.<br /><br />Το ακριβές μέγεθος παραμένει κρατικό μυστικό. Αναλυτές τοποθετούν όμως το συνολικό κινεζικό απόθεμα –στρατηγικό, εμπορικό και αποθηκευμένο στα διυλιστήρια– μεταξύ 1 και 1,4 δισ. βαρελιών.<br /><br />Από τις αρχές Μαΐου, σύμφωνα με στοιχεία της Vortexa που επικαλείται η WSJ, η Κίνα άντλησε περίπου 56 εκατ. βαρέλια από εμπορικά αποθέματα και άλλα 15 εκατ. από αποθέματα διυλιστηρίων.<br /><br />Το ακόμη σημαντικότερο είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, το βασικό στρατηγικό απόθεμα της χώρας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο.</div><div><br />Έκοψε τα διυλιστήρια αντί να κυνηγήσει ακριβό πετρέλαιο<br /><br />Το δεύτερο εργαλείο ήταν καθαρά διοικητικό.<br /><br />Μετά την έναρξη του πολέμου, το Πεκίνο περιόρισε τις εξαγωγές βενζίνης, diesel και άλλων προϊόντων ώστε να προστατεύσει την εσωτερική αγορά. Οι περιορισμοί ανάγκασαν τα διυλιστήρια να μειώσουν την επεξεργασία αργού.<br /><br />Τον Μάιο, ο μέσος βαθμός χρησιμοποίησης 49 κρατικών διυλιστηρίων υποχώρησε στο 71,6%, στο χαμηλότερο επίπεδο από την περίοδο της πανδημίας. Στο πρώτο εξάμηνο η παραγωγή διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων μειώθηκε κατά 5,6%, ενώ η παραγωγή πλαστικών προϊόντων κατά 4,9%.<br /><br />Με απλά λόγια, το Πεκίνο επέλεξε να θυσιάσει μέρος της εξαγωγικής και διυλιστικής δραστηριότητας αντί να βγει πανικόβλητο στις αγορές για να αντικαταστήσει κάθε χαμένο βαρέλι. </div><div><br />Η ηλεκτροκίνηση μετατράπηκε σε γεωπολιτικό όπλο<br /><br />Εδώ εμφανίζεται μια βαθύτερη αλλαγή.<br /><br />Η τεράστια εξάπλωση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Κίνα έχει ήδη αρχίσει να περιορίζει τη δομική εξάρτηση των μεταφορών από το πετρέλαιο. Και όταν ήρθε η κρίση του Ιράν, αυτή η αλλαγή αποδείχθηκε εργαλείο ενεργειακής ασφάλειας.<br /><br />Ακόμη και στις μετακινήσεις μεγάλων αποστάσεων υπήρχε εναλλακτική.<br /><br />Οι υψηλότερες τιμές των αεροπορικών καυσίμων επιβάρυναν τις πτήσεις και οι επιβάτες εσωτερικού μειώθηκαν κατά 8% τον Μάιο και 7% τον Ιούνιο σε ετήσια βάση. Αντίθετα, οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις άντεξαν καλύτερα, καθώς το κινεζικό σιδηροδρομικό δίκτυο είναι ηλεκτροκίνητο και τροφοδοτείται από ένα σύστημα ηλεκτροπαραγωγής που βασίζεται κυρίως σε άνθρακα και ΑΠΕ.</div><div><br />Και μετά ήρθε ο… άνθρακας<br /><br />Υπάρχει όμως και μια λιγότερο «πράσινη» πλευρά της κινεζικής στρατηγικής.<br /><br />Η Κίνα έχει επενδύσει επί χρόνια στην παραγωγή υγρών καυσίμων και χημικών προϊόντων από άνθρακα. Μόνο το 2024, η παραγωγή προϊόντων από άνθρακα αντιστοιχούσε περίπου στην επεξεργασία 300 εκατ. βαρελιών αργού – σχεδόν όσο ένας μήνας κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου εκείνης της χρονιάς.<br /><br />Στη Xinjiang, μάλιστα, η παραγωγή νάφθας και diesel από άνθρακα σχεδόν διπλασιάστηκε το 2025. Η συγκεκριμένη βιομηχανική επιλογή, αμφιλεγόμενη από κλιματική άποψη, μετατράπηκε ξαφνικά σε σημαντικό ενεργειακό «μαξιλάρι» όταν η κρίση του Ορμούζ χτύπησε την αγορά αργού.</div><div><br />Ο Ορμούζ αποκάλυψε τη νέα δύναμη της Κίνας<br /><br />Η σημασία αυτής της στρατηγικής ξεπερνά κατά πολύ τα κινεζικά σύνορα.<br /><br />Πριν από τον πόλεμο, περίπου 20,9 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως περνούσαν από τα Στενά του Ορμούζ, ποσότητα αντίστοιχη περίπου με το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαϊκών υγρών. Το 89% του αργού και condensate που διερχόταν από το πέρασμα κατευθυνόταν προς την Ασία.<br /><br />Η Κίνα ήταν επομένως ένας από τους πλέον εκτεθειμένους παίκτες σε ένα σοκ στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Κι όμως, αντί η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου του κόσμου να ενισχύσει τον ανταγωνισμό για τα λιγοστά διαθέσιμα φορτία, έκανε το αντίθετο: αποσύρθηκε προσωρινά από την αγορά.<br /><br />Αυτό περιόρισε την παγκόσμια ζήτηση ακριβώς τη στιγμή που περιοριζόταν η προσφορά.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο γεωοικονομικό συμπέρασμα της κρίσης. </div><div><br />Η Κίνα έγινε άθελά της «κεντρική τράπεζα» του πετρελαίου<br /><br />Η ενεργειακή πολιτική του Πεκίνου λειτούργησε σχεδόν όπως λειτουργεί μια κεντρική τράπεζα σε μια χρηματοπιστωτική κρίση: απορρόφησε το σοκ αντί να το μεταδώσει στην αγορά.<br /><br />Η Κίνα είχε αγοράσει όταν το πετρέλαιο ήταν φθηνότερο, είχε γεμίσει τις δεξαμενές της και, όταν οι γεωπολιτικές συνθήκες επιδεινώθηκαν, περιόρισε τις αγορές της.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκατομμύρια βαρέλια ημερήσιας δυνητικής ζήτησης εξαφανίστηκαν από τη spot αγορά.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά την τεράστια αναστάτωση στον Περσικό Κόλπο, οι τιμές δεν παρέμειναν μόνιμα στα ακραία επίπεδα που πολλοί φοβούνταν. Ακόμη και στα μέσα Αυγούστου, όταν οι εξαγωγές αργού από τις χώρες του Κόλπου είχαν πέσει περίπου στα 9,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως από περίπου 18 εκατ. πριν από τον πόλεμο, η διεθνής αγορά συνέχιζε να εμφανίζει αξιοσημείωτη αντοχή.<br />Το επόμενο ρίσκο: Τι θα συμβεί όταν η Κίνα ξαναρχίσει να αγοράζει;<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η άλλη όψη της ιστορίας.<br /><br />Η στρατηγική των αποθεμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον.<br /><br />Η Kpler ήδη βλέπει τα κινεζικά διυλιστήρια να αυξάνουν σταδιακά τη δραστηριότητά τους και προβλέπει άνοδο των εισαγωγών αργού από 12,64 εκατ. βαρέλια ημερησίως τον Ιούλιο σε 12,92 εκατ. τον Αύγουστο, 13,29 εκατ. τον Σεπτέμβριο και 13,54 εκατ. τον Οκτώβριο.<br /><br />Αν αυτή η επιστροφή συμπέσει με συνεχιζόμενους περιορισμούς στον Ορμούζ και προβλήματα στις εξαγωγές του Κόλπου, τότε ο παράγοντας που μέχρι σήμερα συγκρατούσε την αγορά μπορεί να λειτουργήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα για το πετρέλαιο δεν είναι πλέον μόνο τι θα κάνει το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ. Είναι πότε η Κίνα θα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να ξαναγεμίσει τις δεξαμενές της.<br /><br />Και όταν ο μεγαλύτερος αγοραστής αργού στον κόσμο επιστρέψει μαζικά στην αγορά, η επόμενη πετρελαϊκή αναταραχή μπορεί να ξεκινήσει όχι από την Τεχεράνη – αλλά από το Πεκίνο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος   Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1.jpg"><img height="114" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1-1068x610.jpg" width="747" /></a><br /><div><br /></div><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b></div><div>Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να ανακόψει ευθέως την επέκταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Και αυτό είναι μια εξέλιξη που αμερικανικά think tanks είχαν αρχίσει να περιγράφουν εδώ και μήνες ως ίσως την επόμενη επικίνδυνη γραμμή αντιπαράθεσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η χθεσινή είδηση, από μόνη της, είναι αρκετά καθαρή. Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, η Τουρκία ετοιμαζόταν να εγκαταστήσει στην Abu al-Duhur ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα και στρατιωτικό προσωπικό. Η Δαμασκός προειδοποιήθηκε. Δεν αντέδρασε και ακολούθησαν τα ισραηλινά πλήγματα.<br /><br />Η Άγκυρα και η Συρία αμφισβητούν αυτή την εκδοχή. Η Ουάσιγκτον, επίσης, δεν φαίνεται να υιοθετεί πλήρως την ισραηλινή ανάγνωση. Ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος Tom Barrack μίλησε για «περιττή κλιμάκωση», ενώ το Reuters μετέδωσε ότι ο Αμερικανός αξιωματούχος προσπαθεί να ενισχύσει τον μηχανισμό αποφυγής επεισοδίων ανάμεσα σε Ισραήλ, Τουρκία και Συρία.<br /><br />Υπάρχει διάσταση απόψεων για το τι ακριβώς επρόκειτο να εγκατασταθεί στην Abu al-Duhur. Αλλά η διαφωνία αυτή δεν αλλάζει το βασικό πρόβλημα.<br /><br />Το είχε περιγράψει από τον Μάιο του 2025 το Washington Institute, σε ανάλυση του, με έναν τίτλο που σήμερα ακούγεται μάλλον λιγότερο δραματικός από τότε: <a href="https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/coming-clash-over-syria-israel-and-turkey-are-collision-course">Israel and Turkey Are on a Collision Course</a> (Ισραήλ και Τουρκία βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης.)<br /><br />Η διαπίστωσή του Αμερικανικού Think Tank ήταν απλή. Μετά την πτώση του Άσαντ, Τουρκία και Ισραήλ βρέθηκαν ενισχυμένες στη Συρία, αλλά επιδιώκουν διαφορετικά πράγματα σε αυτήν.Η Άγκυρα επιδιώκει ένα λειτουργικό, κατά το δυνατόν ενιαίοΣυριακό κράτος, με μια κυβέρνηση στη Δαμασκό πάνω στην οποία θα διαθέτει σημαντική επιρροή. Θέλει να κλείσει το κουρδικό μέτωπο στα νότια σύνορά της, να διευκολύνει την επιστροφή προσφύγων και να έχει λόγο -πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό- στην επόμενη ημέρα της χώρας.</div><div><br />Το Ισραήλ βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Θέλει πάνω απ’ όλα να είναι βέβαιο ότι από το Συριακό έδαφος δεν θα δημιουργηθεί μια νέα στρατιωτική απειλή. Και αυτό σημαίνει ότι επιδιώκει να διατηρήσει κάτι που απέκτησε τα προηγούμενα χρόνια: μεγάλη ελευθερία στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στη Συρία.</div><div><br />Τι ανησυχεί το Ισραήλ<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πραγματική σημασία των πληροφοριών για τουρκικά ραντάρ και αντιαεροπορικά.<br /><br />Το πρόβλημα για το Ισραήλ δεν είναι μερικές εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες σε μία Συριακή βάση. Είναι η πιθανότητα δημιουργίας ενός τουρκικού δικτύου αεράμυνας που θα αρχίσει να αλλάζει τους όρους με τους οποίους επιχειρεί η ισραηλινή αεροπορία.<br /><br />Ένα τουρκικό ραντάρ δεν χρειάζεται να καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος για να αλλάξει την ισορροπία. Αρκεί να το βλέπει το Ισραήλ και να υποχρεώνεται να συνυπολογίζει την Τουρκία πριν από κάθε επιχείρηση. Αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση Νετανιάχου δείχνει ότι δεν θέλει να αποδεχθεί.<br /><br />Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.<br /><br />Το Center for Strategic and International Studies (CSIS) έχει επισημάνει ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον τη Συρία μόνο ως πρόβλημα ασφαλείας. Τη βλέπει ως χώρο μακροχρόνιας πολιτικής και οικονομικής επιρροής. Η ανοικοδόμηση, οι εμπορικές σχέσεις και η στρατιωτική συνεργασία με τη Δαμασκό εντάσσονται στην ίδια στρατηγική.<br /><br />Και το Middle East Institute, είχε σταθεί ακριβώς στο ζήτημα των βάσεων και της αεράμυνας. Η Τουρκία, έγραφε, είχε ήδη εξετάσει την ανάπτυξη βάσεων και radar στη Συρία, προκαλώντας ισραηλινές αντιδράσεις επειδή μια τέτοια παρουσία θα περιόριζε την επιχειρησιακή ελευθερία του Ισραήλ.<br /><br />Υπάρχει μάλιστα ένα παράδοξο που επισημαίνουν οι αμερικανικές αναλύσεις. Όσο περισσότερο το Ισραήλ βομβαρδίζει συριακές υποδομές για να περιορίσει την τουρκική επιρροή, τόσο περισσότερο μπορεί να ενισχύει την ανάγκη της Δαμασκού να στηριχθεί στην Τουρκία.</div><div><br />Η Συρία “μήλον της Έριδος”<br /><br />Κάπως έτσι η Συρία κινδυνεύει να γίνει το νέο πεδίο ενός ανταγωνισμού που μέχρι πρόσφατα παρέμενε ελεγχόμενος.<br /><br />Το εντυπωσιακό είναι ότι Ισραήλ και Τουρκία είχαν έναν κοινό αντίπαλο εκεί: το Ιράν. Η αποδυνάμωση της Τεχεράνης και της Hezbollah και η πτώση του Άσαντ περιόρισαν δραστικά την ιρανική παρουσία.<br /><br />Μόνο που το κενό που δημιουργήθηκε δεν έμεινε κενό: Η Τουρκία επιχειρεί να το καλύψει αποκτώντας στρατηγικό βάθος στη Συρία. Το Ισραήλ προσπαθεί να εμποδίσει οποιαδήποτε περιφερειακή δύναμη να αποκτήσει εκεί στρατιωτικές δυνατότητες που θα περιορίζουν τη δική του ισχύ.<br /><br />Γι’ αυτό και η χθεσινή Ισραηλινή επίθεση στο Abu al-Duhur έχει ιδιαίτερη σημασία πέρα από έναν βομβαρδισμένο διάδρομο προσγείωσης.<br /><br />Το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον ένα μέρος της Συρίας ως προέκταση της δικής του ζώνης ασφαλείας. Η Τουρκία βλέπει την ίδια χώρα ως βασικό χώρο της δικής της περιφερειακής επιρροής.<br /><br />Και οι δύο αυτές αντιλήψεις χωρούν στον ίδιο χάρτη. Δύσκολα, όμως, χωρούν για πολύ στην ίδια Συρία…</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

Θοδωρής Καλούδης Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέο ισραηλινό χτύπημα στη Συρία. «Απάντηση» και στον Τομ Μπάρακ.

<img height="93" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/barrack-1-630x400.jpg" width="748" /><br /><br />Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέα επίθεση στη Συρία το Σάββατο 22/08, ενώ παράλληλα άσκησε δριμεία κριτική στον Αμερικανό απεσταλμένο, Τομ Μπάρακ.<br /><br />Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του Μπάρακ, με τις οποίες αποδοκίμαζε προηγούμενο ισραηλινό πλήγμα σε αεροπορική βάση στα βορειοδυτικά της χώρας, μια εγκατάσταση που το Ισραήλ κατηγορεί την Τουρκία ότι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει.<br /><br />Ο Αμερικανός απεσταλμένος για τη Συρία είχε καταδικάσει την Τρίτη 18/08/26 την ισραηλινή επίθεση στην παροπλισμένη στρατιωτική βάση, χαρακτηρίζοντάς την ως «αχρείαστη κλιμάκωση που δεν προάγει την περιφερειακή σταθερότητα».<br /><br />Την Παρασκευή 21/08, σε συνέντευξή του στον ινφλουένσερ Μάριο Ναουφάλ, ο Μπάρακ δήλωσε πως η επίθεση ενδέχεται να είχε στόχο την πρόκληση σύγκρουσης με την Τουρκία.<br /><br />Η δήλωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Ισραηλινού Υπουργού Άμυνας, Ίσραελ Κατζ, ο οποίος το Σάββατο χαρακτήρισε τα σχόλια «γεμάτα ανακρίβειες».<br /><br />Από την ανατροπή του καθεστώτος Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες επιθέσεις εντός του συριακού εδάφους.<br /><br />Επιπλέον, έχει αναπτύξει στρατεύματα στην επιτηρούμενη από τον ΟΗΕ νεκρή ζώνη, η οποία επί δεκαετίες χώριζε τις ισραηλινές από τις συριακές δυνάμεις στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Ο Ίσραελ Κατζ ανέφερε στο «X» (πρώην Twitter) το Σάββατο 22/08 ότι το Ισραήλ είχε διαβιβάσει «πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών στα εξουσιοδοτημένα μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών» πριν από το χτύπημα της Τρίτης 18/08.<br /><br />Πρόσθεσε ότι τα σχόλια του Μπάρακ ήταν «γεμάτα ανακρίβειες και θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με τη στάση του ίδιου του Αμερικανού Προέδρου (Ντόναλντ) Τραμπ σχετικά με τα Υψίπεδα του Γκολάν», με αφορμή τον χαρακτηρισμό της περιοχής ως «κατεχόμενης» από τον Μπάρακ.<br /><br />Το Ισραήλ κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των Υψιπέδων του Γκολάν από τη Συρία κατά τον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο του 1967 και αργότερα προσάρτησε τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό του.<br /><br />Η κίνηση αυτή έχει αναγνωριστεί μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και, αυτόν τον μήνα, από την Κολομβία.<div><br />«Κατάφωρη παραβίαση»<br /><br />Σχολιάζοντας την επίθεση της Τρίτης 18/08, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποστήριξε ότι η Τουρκία -σύμμαχος της νέας κυβέρνησης της Δαμασκού- επιδίωκε να εγκαθιδρύσει στρατιωτική παρουσία στην εν λόγω αεροπορική βάση.<br /><br />Η Άγκυρα, ωστόσο, αρνείται ότι έχει πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε επίσκεψη στην τοποθεσία.<br /><br />Μετά το περιστατικό, Νετανιάχου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντάλλαξαν πυρά.<br /><br />Η Άγκυρα ανακοίνωσε ότι επιδιώκει την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» από την Interpol κατά του Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για «γενοκτονία» σε σχέση με την αναχαίτιση στολίσκου βοήθειας προς τη Γάζα.<br /><br />Το γραφείο του Νετανιάχου χαρακτήρισε τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα», ενώ το γραφείο του Τούρκου Προέδρου απάντησε κάνοντας λόγο για «εξωφρενικά παραληρήματα» και κατηγόρησε την ισραηλινή κυβέρνηση ότι «προσπαθεί να αποφύγει τη λογοδοσία».<br /><br />Την ίδια μέρα (Σάββατο 22/08), η συριακή κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι ένας άνδρας τραυματίστηκε όταν «drone της ισραηλινής κατοχής» στόχευσε όχημα στο χωριό Μπέιτ Τζιν.<br /><br />Το χωριό βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δαμασκού, κοντά στα προσαρτημένα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Το συριακό Υπουργείο Εξωτερικών κατήγγειλε την επίθεση ως «κατάφωρη παραβίαση» της εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Ο ισραηλινός στρατός επιβεβαίωσε το χτύπημα, δηλώνοντας ότι οι δυνάμεις του «άνοιξαν πυρ στη νότια Συρία εναντίον τρομοκράτη που προωθούσε τρομοκρατικές επιθέσεις και βρίσκονταν στα τελικά στάδια προετοιμασίας», χωρίς ωστόσο να κατονομάσει τον στόχο.<br /><br />Το Ισραήλ πραγματοποιεί συνεχείς εισβολές στο συριακό έδαφος και έχει δεσμευτεί να διατηρήσει στρατεύματα σε μια λεγόμενη «ζώνη ασφαλείας» στη νότια Συρία, επιδιώκοντας παράλληλα τη δημιουργία μιας ευρύτερης αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης.<br /><br />Αυτή την εβδομάδα, ο αρχηγός του ισραηλινού στρατού, Αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, απευθυνόμενος στα στρατεύματα στη νότια Συρία, ξεκαθάρισε:<br /><br />«Παρακολουθούμε τις αλλαγές στο συριακό μέτωπο. Δεν θα επιτρέψουμε σε εχθρικές δυνάμεις να εδραιωθούν στα σύνορά μας».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέο ισραηλινό χτύπημα στη Συρία. «Απάντηση» και στον Τομ Μπάρακ.

Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέα επίθεση στη Συρία το Σάββατο 22/08, ενώ παράλληλα άσκησε δριμεία κριτική στον Αμερικανό απεσταλμένο, Τομ Μπάρακ. Αφο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το γεωπολιτικό σκάκι Τουρκίας - Ισραήλ: Ο μεγάλος κίνδυνος στραβοπατήματος στη Συρία και ο ρόλος του Τραμπ.

<img height="112" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-08-22/xrwma-tripli-erdogan-trump-netanyahu.jpg" width="743" /><br /><br />Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περιφερειακή δύναμη ενώ το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να ρισκάρει τα πάντα προκειμένου να μην βρεθεί «περικυκλωμένο» από εχθρικές χώρες.<div><br /><div>Η πρόβλεψη ότι ο μεγάλος περιφερειακός ανταγωνισμός που θα προέκυπτε μετά τον πόλεμο στη Γάζα και τις ανατροπές που επέφερε, καθώς και ο πόλεμος στο Ιράν με τη συνολική αναδιάταξη των ισορροπιών που προκαλεί, θα αφορούσε την Τουρκία και το Ισραήλ επιβεβαιώνεται πλέον μετά τις τελευταίες εξελίξεις.<br /><br />Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη γεωστρατηγική θέση της, τις ισχυρές αμυντικές δυνατότητές της, τη διπλωματία του «επιτήδειου ουδέτερου» σε όλες τις μεγάλες κρίσεις και έχοντας πλέον και την εύνοια του Προέδρου Τραμπ, θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Τ. Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.<br /><br />Το μεγαλύτερο εμπόδιο αυτής της προσπάθειας είναι η άλλη ισχυρότερη χώρα της περιοχής, το Ισραήλ, το οποίο έχει εμπλακεί βεβαίως σε ένα αδιέξοδο μέτωπο με τους Παλαιστίνιους και έχοντας πλέον ένα πολύ ισχυρό μέτωπο απέναντί του, είναι αποφασισμένο να ρισκάρει τα πάντα προκειμένου να μην βρεθεί «περικυκλωμένο» από εχθρικές χώρες που έχουν τη στήριξη περιφερειακών δυνάμεων όπως η Τουρκία. </div>Ο Τ. Ερντογάν με τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ έχει βρει έναν ισχυρό ρόλο που δεν απευθύνεται πλέον μόνο στις μουσουλμανικές αραβικές χώρες, αλλά και στη δυτική κοινή γνώμη που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη για τα ζητήματα της Γάζας, αλλά και στην επιθετικότητα του Ισραήλ, όπως εκδηλώνεται στον πολυμέτωπο αγώνα του Τελ Αβίβ εναντίον των εξτρεμιστικών παλαιστινιακών οργανώσεων και ομάδων. Το παλαιστινιακό και η Γάζα εργαλειοποιήθηκαν από τον Τούρκο Πρόεδρο προκειμένου να εξυπηρετηθεί το αφήγημα της Τουρκίας ως προστάτη των Παλαιστινίων και της ηγετικής θέσης της χώρας στον μουσουλμανικό κόσμο.<a href="https://www.protothema.gr/greece/article/1868153/to-geopolitiko-skaki-tourkias-israil-o-megalos-kindunos-stravopatimatos-sti/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Το γεωπολιτικό σκάκι Τουρκίας - Ισραήλ: Ο μεγάλος κίνδυνος στραβοπατήματος στη Συρία και ο ρόλος του Τραμπ.

Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει τη μοναδική ευκαιρία για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών του Ερντογάν να καταστήσει τη χώρα μεγάλη και ηγεμονική περι...

Διαβάστε την συνέχεια

To Ισραήλ πρέπει να σταματήσει την Τουρκία με κάθε τρόπο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQCKSyVB4aPuh_IGLqIGr6qqL17HXLdtPGmjf1m1LL-rDwbzFcWmMQlh3g&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="404" data-original-width="700" height="115" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQCKSyVB4aPuh_IGLqIGr6qqL17HXLdtPGmjf1m1LL-rDwbzFcWmMQlh3g&s=10" width="750" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατήσουν περαιτέρω τα βόρεια και θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ.</span></h3>Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατήσουν περαιτέρω τα βόρεια και θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ. Το Ισραήλ θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπο με τουρκικά τανκς στα Υψίπεδα του Γκολάν και τουρκικές φρεγάτες στα ανοικτά των ακτών της Καισάρειας, γράφει ο DAVID M. WEINBERG(*) στην <a href="https://www.jpost.com/opinion/article-906105">Jerusalem Post</a>.<div><br />Αυτή είναι η προειδοποίηση που άκουσα αυτή την εβδομάδα από έναν πολύ ανώτερο αξιωματούχο των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών. Η προειδοποίηση απηχεί τον συναγερμό που εκφράστηκε στην έκθεση της Επιτροπής Νάγκελ για το 2025 (η οποία αξιολόγησε τον αμυντικό προϋπολογισμό και τη συγκρότηση δυνάμεων του Ισραήλ) σχετικά με την τουρκική ώθηση προς μια ισλαμιστική-τζιχαντιστική περιφερειακή τάξη με ηγεμονικές φιλοδοξίες της οθωμανικής εποχής.<br /><br />Το Ισραήλ πρέπει να είναι προετοιμασμένο, προειδοποιούσε η έκθεση της επιτροπής, για άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα και με Σύρους πληρεξουσίους και στρατούς που ευθυγραμμίζονται με την Τουρκία. «Η απειλή από τη Συρία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο από την ιρανική απειλή», ανέφερε η έκθεση.<br /><br />“Αυτή η απειλητική πραγματικότητα εξηγεί το ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα πριν από μερικές ημέρες σε αεροπορική βάση κοντά στο Ιντλίμπ στη βόρεια Συρία, όπου οι Τούρκοι προφανώς εγκαθιστούσαν ένα σύστημα ραντάρ και αεράμυνας που είχε σκοπό να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις της Ισραηλινής Αεροπορίας (IAF) στον βορρά. <a href="https://www.defence-point.gr/to-israil-prepei-na-stamatisei-tin-toyrkia-me-kathe-tropo">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ισραήλ πρέπει να σταματήσει την Τουρκία με κάθε τρόπο.

Αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και το ναυτικό θα καταπατή...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε εξέλιξη η μεταφορά των PATRIOT από την Κάρπαθο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2026/03/dd8281a991c3384f4460db05ecf72295_XL.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="900" height="90" src="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2026/03/dd8281a991c3384f4460db05ecf72295_XL.jpg" width="743" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, σε εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες ώρες η μεταφορά της πυροβολαρχίας του συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας Patriot από την Κάρπαθο. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι η μεταφορά του συστήματος γίνεται με τον ίδιο τρόπο που μεταφέρθηκε το σύστημα στη νήσο.<br /><br />Αρματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού αφίχθηκε στην ευρύτερη περιοχή και αργά το βράδυ, υπό την κάλυψη του σκότους προσέγγισε στον κατάλληλο χρόνο και φόρτωσε τα επιμέρους στοιχεία του συστήματος, τα οποία μεταφέρθηκαν στο σημείο με τον ίδιο τρόπο που είχαν αναπτυχθεί. Πλέον, το ερώτημα που τίθεται είναι ο προορισμός του συστήματος.<br /><br />Παρότι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για ενίσχυση της άμυνας της Σούδας -το πλέον πιθανό σενάριο- υπό το φως των νέων απειλών από την πλευρά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν να πλήξει στρατιωτικές εγκαταστάσεις που εμπλέκονται (π.χ. Σούδα, βρετανική αεροπορική βάση Ακρωτηρίου στην Κύπρου) στην υποστήριξη των επιχειρήσεων των δυνάμεων των αντιπάλων τους (βλ. ΗΠΑ), στη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα διακινούνται και άλλα σενάρια.<br /><br />Σύμφωνα με αυτά, η γεωπολιτική κατάσταση αποτελεί την αφορμή που αναζητούσε η ελληνική πλευρά για να απομακρύνει το σύστημα από την Κάρπαθο, στην προσπάθεια να μειώσει τη διαφαινόμενη άνοδο της θερμοκρασίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Η ένταση αυτή, εκτιμάται ότι έχει ως αφορμή και την παρουσία του συστήματος στη νήσο, η οποία εντάσσεται στο τουρκικό αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης. Σε αυτή την περίπτωση όμως θα επρόκειτο για μία ακόμη ελληνική κατευναστική επιλογή που, όπως η εμπειρία έχει δείξει, ενίοτε επιφέρει τα αντίθετα του αναμενομένου αποτελέσματα.<br /><br />Στην πρώτη φάση της μετακίνησης των πυροβολαρχιών Patriot από τα σημεία ανάπτυξής τους εξαιτίας των αναγκών που προέκυψαν λόγω του πολέμου στο Ιράν, το DP είχε επισημάνει ότι το λεκανοπέδιο της Αττικής που φιλοξενεί σχεδόν τον μισό πληθυσμό της χώρας, καθώς επίσης κρίσιμες πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές, έμενε επί της ουσίας απροστάτευτο.<br /><br />Κατά συνέπεια, μένει να αποδειχθεί ποια είναι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης και οι εισηγήσεις του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Λόγω της ευαίσθητης φύσης του ζητήματος και για το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, διάφορες φωνές εκτιμούν ότι πιθανότερη είναι η μεταφορά του συστήματος στην Κρήτη. Εν συνεχεία, εν ευθέτω χρόνω και αναλόγως των εξελίξεων στο μέτωπο του Ιράν, θα προχωρήσει η επαναφορά του στην περιοχή της πρωτεύουσας.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε εξέλιξη η μεταφορά των PATRIOT από την Κάρπαθο.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, σε εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες ώρες η μεταφορά της πυροβολαρχίας του συστήματος αντιαεροπορικής και...

Διαβάστε την συνέχεια