Το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, στις 11 Μαρτίου 2011 υπήρξε καταλύτης για μια σειρά αποφάσεων που καθόρισαν την τροχιά της παγκόσμιας ενεργειακής πολιτικής. Η Φουκουσίμα υπήρξε ένα σοκ για τη διεθνή κοινότητα και οδήγησε πολλές κυβερνήσεις στην Δύση σε μια φάση έντονης αμφισβήτησης της χρησιμότητας της πυρηνικής ενέργειας, από την πλευρά της ασφάλειας.
ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ
Αρκετά κράτη αποφάσισαν τότε να σταματήσουν την κατασκευή νέων ατομικών αντιδραστήρων, ή και να εγκαταλείψουν πλήρως τα πυρηνικά τους προγράμματα. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το κλίμα φαίνεται να αλλάζει ριζικά. Η ενεργειακή κρίση, οι γεωπολιτικές αναταράξεις και η ανάγκη για απανθρακοποίηση της οικονομίας επαναφέρουν την πυρηνική ενέργεια στο προσκήνιο.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στην Ελλάδα, όπου ο δημόσιος διάλογος για ζητήματα στρατηγικής υφής, όπως είναι η ενέργεια, περνά από το μικροσκόπιο ενός ιδεοληπτικού κομματικού παρασκηνίου και όπου κρίνονται με βάση τις πρόσκαιρες εντυπώσεις.
Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη από το Παρίσι, στο πλαίσιο της δεύτερης Συνόδου για την Πυρηνική Ενέργεια, σηματοδοτούν την επίσημη έναρξη μιας νέας εθνικής συζήτησης για το ενεργειακό μέλλον της χώρας.
Για πρώτη φορά διατυπώθηκε με σαφήνεια η πρόθεση της Ελλάδας να εξετάσει την αξιοποίηση της πυρηνικής τεχνολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στους μικρούς αρθρωτούς αντιδραστήρες (SMR), που αποτελούν σήμερα τον βασικό άξονα του διεθνούς πυρηνικού σχεδιασμού.
Στο ίδιο πλαίσιο ανακοινώθηκε η δημιουργία διυπουργικής ομάδας υψηλού επιπέδου για την πυρηνική ενέργεια. Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο θεσμικό βήμα μιας χώρας που μέχρι σήμερα δεν είχε πυρηνική προϊστορία. Η ομάδα αυτή θα λειτουργήσει ως μηχανισμός συντονισμού των προκαταρκτικών μελετών που απαιτούνται πριν από οποιαδήποτε στρατηγική απόφαση.
Το έργο της δεν είναι απλό. Στους επόμενους 18 με 24 μήνες θα πρέπει να δοθούν τεκμηριωμένες απαντήσεις σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων, όπως, ποια θα μπορούσε να είναι η βέλτιστη εγκατεστημένη πυρηνική ισχύς για την Ελλάδα, ποιο θα ήταν το κόστος κατασκευής ενός αντιδραστήρα, ποιες τεχνολογίες ταιριάζουν καλύτερα στις ανάγκες του ελληνικού ενεργειακού συστήματος και ποιο θεσμικό και ρυθμιστικό πλαίσιο απαιτείται για την ανάπτυξη ενός πυρηνικού προγράμματος.
Παράλληλα, θα πρέπει να εξεταστούν με τη μέγιστη δυνατή σοβαρότητα, ζητήματα ασφάλειας, κοινωνικής αποδοχής και διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων, τα οποία παραμένουν στον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης σε όλο τον κόσμο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου