Γ. Φίλης: Ο Ερντογάν επιζητεί να καταλάβει εδάφη

<iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/NT6E0GPnhRI" width="685"></iframe><br /><br /><a href="https://www.blogger.com/#">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Γ. Φίλης: Ο Ερντογάν επιζητεί να καταλάβει εδάφη

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Βαδίζοντας προς τις Διερευνητικές, ας ετοιμαζόμαστε και για την επόμενη ημέρα

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=dir.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Υποχρεωτικό βήμα στο «κενό» αποτελούν οι Διερευνητικές επαφές οι οποίες ξαναρχίζουν την Δευτέρα και στις οποίες για λόγους που έχουν να κάνουν περισσότερο με την τακτική εξωραϊσμού της εικόνας της Τουρκίας και διευκόλυνσης των χειρισμών Γερμανών - Μπορέλ, τους προσδίδεται αυτή η σχεδόν «ιστορική» σημασία.<br /><br />Η Τουρκία και ο κ. Ερντογάν για λόγους που είναι πλέον γνωστοί και έχουν να κάνουν τόσο με την αβεβαιότητα σχετικά με τις προθέσεις της Ουάσιγκτον στην «εποχή Μπάιντεν» όσο και με την δύσκολη οικονομική κατάσταση στο εσωτερικό, θέλουν να αποφευχθεί ένα crash test με την Ευρώπη, που θα υποχρεώσει ακόμη και τους «φίλους» της (Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία) να πάρουν θέση δίπλα στη Γαλλία, την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Και η όλη προσπάθεια είναι να φθάσει χωρίς δυσάρεστα επεισόδια στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, όπου με όπλο το μεταναστευτικό θα αποσπάσει ένα καλό πακέτο, τη «θετική ατζέντα» από την Ευρώπη.<br /><br />Οι Διερευνητικές επαφές ποτέ δεν υπήρξαν για την Τουρκία εργαλείο για την αναζήτηση λύσης στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Τις χρησιμοποίησε μετά τη Μαδρίτη και το Ελσίνκι ως παρελκυστικό μέσο για να πείθει τους ευρωπαίους ότι συμμορφώνεται στην υποχρέωση διαλόγου με την Ελλάδα. Σήμερα μετά το 2016 και την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Τ. Ερντογάν που σηματοδότησε την αυταρχική και εθνικιστική στροφή του καθεστώτος αλλά κυρίως μετά το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και την ανάπτυξη του Δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» οι πιθανότητες και οι δυνατότητες εξεύρεσης λύσης μέσω των διερευνητικών είναι σχεδόν μηδενικές.<br /><br />Το χάσμα που ήδη υπήρχε μεταξύ των δυο χωρών έχει διευρυνθεί και έχει σημαδευτεί από την απόπειρα επιβολής τετελεσμένων υπό στρατιωτική απειλή μάλιστα καθώς οι έρευνες του Oruc Reis έγιναν συνοδεία του τουρκικού Στόλου.<br /><br />Το βλέμμα του κ. Ερντογάν όμως είναι στραμμένο και στις εκλογές του 2023 που θα αποδειχθούν κρίσιμες όχι μόνο για την πολιτική επιβίωση του καθεστώτος του αλλά ακόμη και για τη φυσική επιβίωση του καθώς οι εχθροί παραμονεύουν σε κάθε γωνιά της Τουρκίας.<br /><br />Ο κ. Ερντογάν σε όλες τις τελευταίες εμφανίσεις του και σε κομματικό ακροατήριο έχει δώσει το σύνθημα της κινητοποίησης για την νίκη στις εκλογές που συμπίπτουν με τον εορτασμό της επετείου των 100 ετών από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, ένα ορόσημο με το οποίο ο κ. Ερντογάν θέλει να σηματοδοτήσει την αφετηρία μιας νέας εποχής για την Ερντογανική Τουρκία. Και βασικός σύμμαχος για να το επιτύχει αυτό είναι το εθνικιστικό κόμμα του ΜΗΡ του Μπαχτσελί το οποίο πλέον επηρεάζει το DNA του ΑΚΡ και του ιδίου του Ερντογανικού ιδεολογήματος.<br /><br />Αυτό δεν πρόκειται να αφήσει τον Ερντογάν να αλλάξει ρότα και όλοι θα αντιληφθούν σύντομα ότι το «καλό παιδί» δεν είναι ρόλος τον οποίο μπορεί να παίξει για πολύ η Τουρκία.<br /><br />Τα μηνύματα μάλιστα από ξένους παράγοντες που είχαν τις τελευταίες ημέρες επαφές με την τουρκική ηγεσία ενημερώνουν εμπιστευτικά την Αθήνα και προειδοποιούν ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική και ότι αυτό που καθορίζει την στάση της ακόμη και απέναντι στην Ε.Ε. είναι η εσωτερική πολιτική κατάσταση και ο προσανατολισμός σε έναν ιδιότυπο εθνικισμό.<br /><br />Με αυτά δεδομένα και οι διερευνητικές επαφές δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά, όσο κι αν οι έμπειροι Π. Αποστολίδης και Αλ. Κουγιού, επιδιώξουν να κρατήσουν ζωντανή την διαδικασία αυτή ώστε να εξασφαλίζεται συγχρόνως μια περίοδος ύφεσης στο μέτωπο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Η τουρκική πλευρά γνωρίζοντας πολύ καλά να παίζει το επικοινωνιακό παιγνίδι θα αρχίσει σύντομα τις διαρροές για τα «θέματα που έθεσε στο τραπέζι» η τουρκική διαπραγματευτική ομάδα, προκειμένου να εκθέσει και να φέρει σε δύσκολη θέση την ελληνική πλευρά.<br /><br />Εξάλλου τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει άτυπη δημόσια διαπραγμάτευση για την ατζέντα των Διερευνητικών. Η Αθήνα ρητά δηλώνει ότι αντικείμενο είναι μόνο η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, η Τουρκία με κάθε τρόπο απαντά ότι στην ατζέντα θα είναι και τα χωρικά ύδατα και η αποστρατιωτικοποίηση και ο εναέριος χώρος και το FIR και SAR και κρατά βεβαίως ως «άσσο στο μανίκι» το θέμα των «γκρίζων ζωνών» που θα μπει στο τέλος της διαπραγμάτευσης ώστε είτε πράγματι να αμφισβητηθεί ευθέως το status quo ελληνικών νησιών και νησίδων είτε να χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικό χαρτί, που θα αποσυρθεί αφού η Ελλάδα αποδεχθεί την τουρκική αξίωση για εξ υπαρχής και συνολική αποδοχή περιορισμένης η και μηδενικής επήρειας των ελληνικών νησιών σε θαλάσσιες ζώνες και αποδοχή της τουρκικής αξίωσης για παραίτηση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων των Νησιών πέραν των υπαρχόντων 6 ν.μ.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση εκ των πραγμάτων είναι υποχρεωμένη να προσέλθει στις διερευνητικές αλλά δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις ούτε για το περιεχόμενο ούτε για το αποτέλεσμα. Ούτε για τον σκοπό ούτε το έως πού μπορεί να φθάσουν οι επαφές αυτές.<br /><br />Η Άνοιξη έρχεται και ο κ. Ερντογάν δεν θα διστάσει να βγάλει και πάλι τα ερευνητικά στη θάλασσα προκειμένου να πείσει την κοινή γνώμη του ότι η «Τουρκία επιβάλει το... δίκιο της». Και η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει και αυτή την εξέλιξη.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Βαδίζοντας προς τις Διερευνητικές, ας ετοιμαζόμαστε και για την επόμενη ημέρα

Νίκος Μελέτης Υποχρεωτικό βήμα στο «κενό» αποτελούν οι Διερευνητικές επαφές οι οποίες ξαναρχίζουν την Δευτέρα και στις οποίες για λόγους που...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο ελληνοτουρκικός διάλογος και οι «παγίδες»

<img height="426" src="https://www.athina984.gr/wp-content/uploads/2019/05/%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91-%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9A%CE%99%CE%91.jpg" width="640" /><br /><br /> του <b>Χρήστου Καπούτση</b><br />Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η επανέναρξη των ελληνοτουρκικών συνομιλιών , καταρχήν σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων (25 Ιανουαρίου), γίνεται σε συνθήκες, που πολύ απέχουν από το να χαρακτηριστούν ιδανικές από πολιτικο-διπλωματική άποψη.<br /><br />Ο διάλογος Ελλάδας- Τουρκίας, σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο δεν θα είναι ανώδυνος, αλλά πιθανόν να είναι και «παγίδα» υπονομευτική των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι γνωστό ότι η Τουρκία, στον επικείμενο διάλογο θα θέσει τη δική της ατζέντα.<br /><br />Ποιες είναι οι τουρκικές προτάσεις για διάλογο ή ακριβέστερα οι τουρκικές αξιώσεις; Το κρατικό τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων «ΑΝΑΤΟΛΟΥ» υποστηρίζει, ότι οι διαφορές που θα πρέπει να συζητηθούν στον 62ο γύρο που θα ξεκινήσει στις 25 Ιανουαρίου στην Κωνσταντινούπολη είναι:<br /><ul style="text-align: left;"><li>υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, </li><li>αποστρατικοποίηση νησιών,</li><li>καθεστώς νησίδων και βραχονησίδων,</li><li>κέντρα εναέριας κυκλοφορίας (FIR) και</li><li>δικαιοδοσία επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης.</li></ul>Παράλληλα, αρχίζουν οι συζητήσεις των στρατιωτικών επιτροπών Ελλάδας – Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, μετά από έντονες πιέσεις του Γ.Γ. της Συμμαχίας του Νορβηγού Γενς Στολντεμπεργκ, με την τουρκική πλευρά να καταθέτει, όπως συνηθίζει, προς συζήτηση θέματα, που θίγουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.<br /><br />Στην περίπτωση λοιπόν που θα συμβεί το αναμενόμενο (ως γνωστόν η Τουρκία δεν «μπλοφάρει») και η Τουρκία θέσει προς συζήτηση τη δική της ατζέντα, τότε, η Ελλάδα θα έχει δύο επιλογές. Η πρώτη, Να αποχωρήσει αρνούμενη να συζητήσει τις τουρκικές αξιώσεις. Στην περίπτωση αυτή, θα καταγγελθεί ως αδιάλλακτη από την τουρκική προπαγάνδα, προς την οποία τείνουν «ευήκοα ώτα» η Γερμανία, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Θα ισχυριστεί η Τουρκία, ότι η Ελλάδα αρνείται το διάλογο και αποχωρεί διότι έχει άδικο! Και η δεύτερη, αν παραμείνει στο τραπέζι του διαλόγου, υποκρινόμενη ότι συζητά μόνο για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, τότε, το πρώτον θα γίνει ο περίγελως των διπλωματών ανά την υφήλιο και το κυριότερο, δια της «ηρωικής» σιωπής, θα έχει συναινέσει στη καταγραφή των τουρκικών απαιτήσεων, που θα αξιοποιηθούν πολιτικά και στρατιωτικά σε προσφορότερο για τη Τουρκία χρόνο.<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό ότι, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ομιλία του προς τους πρέσβεις της Ε.Ε. στην Άγκυρα , είπε: «Καλούμε την Ελλάδα να σταματήσει τις δραστηριότητες των τελευταίων ετών που αυξάνουν την ένταση, όπως οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας και η παράνομη δράση της στο ζήτημα των νησιών, που θα πρέπει να φύγουν από αυτά οι Έλληνες στρατιώτες». Δεκάδες παρόμοιες δηλώσεις του Τ. Ερντογάν και των υπουργών Μ. Τσαβούσογλου και Χ. Ακάρ, δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολιών, για το που το πάει η Τουρκία. Τί επιδιώκει το καθεστώς Ερντογάν, όταν «μεγαθύμως» προσφέρει μια ευκαιρία στην Ελλάδα, να λυθούν ειρηνικά οι ελληνοτουρκικές διαφορές. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι αρνητική στον διάλογο με τη Τουρκία. Αντιθέτως, θα πρέπει να είναι «ανοιχτή» στο διάλογο, να επιδιώκει την ειρηνική επίλυση όλων των διαφορών με βάσει τη διεθνή νομιμότητα, υπό την αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση, ότι ο διμερής διάλογος γίνεται στη βάση της ισοτιμίας , της αμοιβαιότητας και κυρίως του σεβασμού στην εθνική κυριαρχία αμφοτέρων των κρατών, όπως αρμόζει να γίνεται διάλογος, όχι μόνο μεταξύ γειτονικών και συμμαχικών κρατών, αλλά και ισότιμων , ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών.<br /><br />Αποστρατιωτικοποίηση<br /><br />Ένα από τα βασικά τουρκικά αιτήματα, που κατά την τουρκική άποψη, θα πρέπει να ενταχθούν στον ελληνοτουρκικό διάλογο είναι και η αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών.<br /><br />Για το θέμα αυτό, ας έχουμε υπόψιν ότι:<br /><br />Η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων σε ελληνικά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται εγγύτατα των τουρκικών (μικρασιατικών) ακτών, αποτελεί αναφαίρετο κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας, όπως ρητά προβλέπεται από το τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ( Άρθρο 51, τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ είναι υποχρεωμένα να οργανώνουν την αυτοάμυνα τους) , αφού η γειτονική χώρα απειλεί με casus belli . Γιατί όμως η Τουρκία επιμένει στην αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου; Διότι πολύ απλά, αν η Ελλάδα αποδεχτεί να συζητήσει την τουρκική αξίωση, εκ των πραγμάτων τίθεται θέμα αναθεώρησης του υφιστάμενου κυριαρχικού και νομικού καθεστώτος του Αιγαίου. Ουσιαστικά, αμφισβητείται ευθέως και εμπράκτως (παραβιάσεις εθνικού εναερίου χώρου και χωρικών υδάτων, υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά), η ελληνική κυριαρχία σε δεκάδες νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου, όπως μεθοδικά , διαχρονικά και επίμονα προωθεί η Τουρκία και μάλιστα, αξιοποιώντας διπλωματικά μέσα, μη συμβατά με την διεθνή νομιμότητα και μάλιστα, απειλεί με στρατιωτική εμπλοκή, στην περίπτωση που η Ελλάδα απορρίψει τις ιταμές τουρκικές αξιώσεις. Επομένως, προβάλει , τουρκική διπλωματία, το εξής δίλλημα. Ή διάλογος και εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, δηλαδή μια μορφή δορυφοριοποίησης της Ελλάδας ή απόρριψη του διαλόγου και στρατιωτικοποίηση της κρίσης.<br /><br />Ασφαλώς, η Ελληνική Κυβέρνηση, έχει κατά νουν, την σοφή ρήση «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» στην περίπτωση που θα δεχτεί τον «κλάδο ελαίας», που μέσω διμερούς και εφόλης της ύλης διαλόγου προσφέρει το σύστημα εξουσίας του Τ. Ερντογάν, που παρεμπιπτόντως, «πατρονάρεται» διπλωματικά και πολιτικά από την Γερμανία και το ΝΑΤΟ. Οι κυρίαρχες δυνάμεις επανασχεδιάζουν την περιοχή και αναγνωρίζουν την Τουρκία ως την κυρίαρχη δύναμη, την οποία σπεύδουν να προσεταιριστούν, όχι μόνο οι Γερμανοί, οι αμερικανοί (και με Τζο Μπάιντεν ασφαλώς) και Ρώσοι, αλλά εσχάτως και οι Γάλλοι (!!), παρότι ξοδέψαμε περίπου 3 δισεκατομμύρια για την αγορά των ΡΑΦΑΛ , τα οπλικά συστήματα και τα ανταλλακτικά για την συντήρηση των ΜΙΡΑΖ 2000-5, δηλαδή, εκτιμήσαμε ότι μέσω δαπανηρών εξοπλιστικών προγραμμάτων, «αγοράσαμε» και την πολιτικό-στρατιωτική υποστήριξη της Γαλλίας… Στις διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν φιλίες, αλλά κοινά συμφέροντα που χτίζουν τις ισχυρές συμμαχίες.<br /><br />Ωστόσο, υπάρχει και η καλή πλευρά της ιστορίας…<br /><br />Η Ελληνική κυβέρνηση, κατά μια ρεαλιστική ανάλυση της τουρκικής απειλής και της συμπεριφοράς των συμμάχων μας σε πιθανή ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση, προχωρά με εντατικούς ρυθμούς στην ουσιαστική ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, μετά από μια 10ετια εξοπλιστικής αδράνειας!<br /><br />Η Κυβέρνηση θέλει να είναι σίγουρη, ότι αναβαθμίζοντας την αποτρεπτική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων, αποτρέπεται έτσι, πιθανή έμπρακτη αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, από τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Και ακόμη, ενισχύοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις (μαχητικά ΡΑΦΑΛ και νέες Φρεγάτες για το Π.Ν.) καθίσταται, πιο αποτελεσματική η παρεμβατική ικανότητα της Ελλάδας, στην περίπτωση γενικότερης ανάφλεξης στην ανατολική Μεσόγειο, που ενδέχεται να προκαλέσει η αναθεωρητική και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας. Η σημερινή γεωπολιτική συγκυρία σε συνδυασμό με την αναθεωρητική συμπεριφορά της Τουρκίας, που στρατιωτικοποιεί πολιτικό-διπλωματικές κρίσεις, επιβάλει , ως Στρατηγική επιλογή της Ελλάδας , να είναι αμυντικά αυτάρκης.<div><br /></div><div> Ο ΥΕΘΑ Ν. Παναγιωτόπουλος επισημαίνει: <i>« η προσπάθεια για επαύξηση της συνολικής μαχητικής ικανότητας και αποτρεπτικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων είναι μία προσπάθεια διαρκής και εντατική είναι μία Εθνική υπόθεση κυριολεκτικά, που καθίσταται επιτακτική λόγω της παρούσης γεωπολιτικής κατάστασης με τις πολλές και σύνθετες προκλήσεις και απειλές ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή μας. Αλλά και λόγω της πολιτικής, της συνολικής μάλλον συμπεριφοράς, της γείτονος η οποία αμφισβητεί ευθέως κυριαρχικά μας δικαιώματα και απειλεί την ειρήνη και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και δείχνει τώρα βέβαια πρόθυμη να προσέλθει στον διάλογο πλην όμως πριν από μερικούς μήνες μόλις, είχε με τη συμπεριφορά της προκαλέσει την καθολική άνευ προηγουμένου κινητοποίηση του συνόλου των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας σε ένα καθεστώς και μία περίοδο κλιμακούμενης έντασης.</i> (ομιλία ΥΕΘΑ Νικόλαου Παναγιωτόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στις 14 Ιαν.2021).<br /><br />Καταλήγοντας, ας μην λησμονούμε ότι: «Kανένα κράτος δεν μπορεί να κρατηθεί ελεύθερο, αν δεν είναι στον ίδιο βαθμό ισχυρό με τα γειτονικά του κράτη.» (Θουκυδίδης).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.athina984.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο ελληνοτουρκικός διάλογος και οι «παγίδες»

 του Χρήστου Καπούτση Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η επανέναρξη των ελληνοτουρκικών συνομιλιών , καταρχήν σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων (25 Ιανου...

Διαβάστε την συνέχεια

Ενώ Ελλάδα και Αίγυπτος εξοπλίζονται, Ο Ερντογάν μιλάει για ειρήνη παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες

<img height="403" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2020/09/200905220850_GKOUMAS-ERDOGAN-SIDERA03.jpg" width="640" /><br /><br />«Ο Τούρκος πρόεδρος δεν αποδέχεται τα θαλάσσια σύνορα στην ανατολική Μεσόγειο που του αποκλείουν την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, αλλά με τα λόγια λέει ότι επανορθώνει τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Αθήνα. Εν τω μεταξύ αναπληρώνει το πολεμικό οπλοστάσιό του”, σημειώνει η ιταλική <a href="https://www.ilfattoquotidiano.it/2021/01/19/i-due-volti-di-erdogan-parla-di-pace-mentre-viola-i-trattati-internazionali-grecia-ed-egitto-puntano-al-riarmo/6063560/">ilfattoquotidiano.it</a> (κείμενο του Francesco De Palo).<br /><br />Με άλλα λόγια, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προσπαθεί να επανορθώσει τις σχέσεις με την Ελλάδα, την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ , αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζει τη συμπεριφορά του αντίθετα με τις διεθνείς συνθήκες και τους κανόνες του ΟΗΕ.<br /><br />«Απαιτείται συνεργασία στη Μεσόγειο, δεν πρέπει να μας αποκλείουν», είπε, αφενός, στις Βρυξέλλες, με σκοπό να βγει από τη γωνία των αμερικανικών κυρώσεων για τους πυραύλους S-400 που αγοράστηκαν από τη Ρωσία. Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν υποχωρεί για το αέριο στην Κύπρο και στο Καστελόριζο, προκαλώντας κλιμάκωση που οδηγεί στον επανεξοπλισμό ορισμένων χωρών, όπως η Ελλάδα και η Αίγυπτος.<br /><br />Τι διακινδυνεύουν η Ελλάδα και η Τουρκία από τη διπλωματική και στρατιωτική κρίση που διατυπώνεται στον ενεργειακό φάκελο; Γιατί η Άγκυρα συνεχίζει να αμφισβητεί διεθνείς συνθήκες; Όπως είναι γνωστό, ο Τούρκος πρόεδρος δεν αποδέχεται τα θαλάσσια σύνορα στην ανατολική Μεσόγειο που τον εμποδίζουν να εκμεταλλευτεί το άφθονο αέριο που υπάρχει στα ύδατα και στα οποία έχει δομηθεί μια νέα και εκτεταμένη συνεργασία μεταξύ της Ελλάδας, της, Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου χάρη στον Eastmed, τον αγωγό που θα ανεβάσει το αέριο στο Σαλέντο.<br /><br />Η τελευταία επίθεση που υπέγραψε ο Ερντογάν ήταν στις 11 Ιανουαρίου, την ίδια στιγμή που έτεινε κλαδί ελιάς στις χώρες της Ε.Ε. και στην Αθήνα. “Η Ελλάδα – είπε – έχει χρησιμοποιήσει μια διεθνή επιλογή όπως η Navtex για την αύξηση των εντάσεων “.<br /><br />Η ουσία της διαμάχης είναι η επέκταση των ελληνικών υδάτων στα 12 μίλια που ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων: ένα γραφειοκρατικό βήμα που κρύβει την αιτία της διαμάχης σχετικά με τα νερά στο υπέδαφος των οποιων υπάρχει τόσο πολύτιμο αέριο για την Άγκυρα , δεδομένου ότι η οικονομία της Τουρκίας εξακολουθεί να παρουσιάζει σοβαρές δυσκολίες .<br /><br />Ο Ερντογάν παίζει το ρόλο του διπρόσωπου Ιανού και αναθέτει ένα άλλο χαλαρωτικό μήνυμα σε εσωτερικές υπηρεσίες : λέει ότι οι διερευνητικές συνομιλίες της Τουρκίας με την Ελλάδα «Θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια νέα εποχή» και να είναι έτοιμοι να «επαναφέρουν τις σχέσεις της χώρας σας με την Ευρωπαϊκή Ένωση». Αλλά ταυτόχρονα απορρίπτει τις “απόπειρες αποκλεισμού της Τουρκίας στις ακτές της με μινιμαλιστικους χάρτες που δεν έχουν ισχύ.”<br /><br />Αυτοί οι χάρτες αντ ‘αυτού έχουν πλήρη ισχύ , που τους δίνεται από διεθνείς συνθήκες όπως εκείνες του κόλπου Montego και την έγκριση του ΟΗΕ . Το Glass Palace, με την ευκαιρία της πρόσφατης συνόδου ολομέλειας της Γενικής Συνέλευσης, ενέκρινε την ετήσια απόφαση για τους Ωκεανούς και το Δίκαιο της Θάλασσας. Στην ψηφοφορία που ζήτησε η Τουρκία, 152 χώρες ψήφισαν υπέρ της έκθεσης, ενώ 4 (Κολομβία, Μαδαγασκάρη, Νιγηρία και Βενεζουέλα) απείχαν. Η μόνη χώρα που καταψήφισε ήταν η Τουρκία.<br /><br />Εκτός από την ανακοίνωση του Ερντογάν για πιθανή διπλωματική συζήτηση με την Αθήνα , το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε, ότι δεν είχε προγραμματιστεί ή συμφωνηθεί καμία συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας , αντίστοιχα του Νίκου Δένδια και του Μεβλούτ Τσαβούσογλου για τις 25 Ιανουαρίου. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, μολονότι έχει εδώ και χρόνια φιλική σχέση με τον Τούρκο ομόλογό του, “ούτε έχει προγραμματίσει ούτε συμφωνήσει σε συνάντηση”.<br /><br />Η πίεση στην Άγκυρα επηρεάζει επίσης τις πολιτικές της νέας αμερικανικής διοίκησης. Χωρίς τις επιπτώσεις σε ολόκληρη την αφρικανική περιοχή των συμφωνιών του Αβραάμ, οι οποίες επηρεάζουν επίσης το Μαρόκο, η Τουρκία δεν γνωρίζει ακόμη πώς θα ξεδιπλωθεί η νέα στρατηγική του Λευκού Οίκου στη Μεσόγειο μετά τη σταδιακή αποδέσμευση στο νοσταλγικό άξονα που χαρακτήρισε την προεδρία του Τραμπ .<br /><br />Ο Ερντογάν φοβάται ότι δεν θα είναι πλέον σε θέση να έχει αυτήν την ελευθερία κινήσεων που, για παράδειγμα, του επέτρεψε να συνεχίσει να επιτίθεται στους Κούρδους στο συριακό τεταρτημόριο και να ανεβαίνει θέσεις στη Λιβύη , αντικαθιστώντας τη θέση της Ιταλίας. Για αυτόν τον λόγο επίσης, επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην ενίσχυση της άμυνας, όπως αποδεικνύεται από τη μαζική χρήση αεροσκαφών που κατασκευάστηκαν στην Τουρκία στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.<br /><br />Η άμυνα, επομένως, είναι το τρίτο στοιχείο που χαρακτηρίζει ολόκληρο το σενάριο με έναν πραγματικό αγώνα εξοπλισμού. Η Ελλάδα αγόρασε 18 μαχητικά Rafale από τη Γαλλία για 3 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά ζητώντας τα πρώτα έξι να φτάσουν στο Αιγαίο μέχρι τον Μάιο.<br /><br />Για το λόγο αυτό, η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας Φλοράνς Παρλί φτάνει στην Αθήνα: μετά τα Rafale, το Παρίσι θα ήθελε επίσης να πουλήσει 2 φρεγάτες Fremm στην Ελλάδα. Αν προταθούν σε αντιυποβρυχιακή λειτουργία, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πει ναι. Διαφορετικά, μπορούν να αξιολογηθούν τέσσερα Belh@rra, ενώ η αμερικανική επιλογή παραμένει άθικτη, η οποία δεν πρέπει να περιλαμβάνει τον αντιτορπιλικό Arleigh Burke .<br /><br />Στο βάθος υπάρχει επίσης η πιθανότητα ότι κάποια F-35 που δεν πωλούνται στην Τουρκία από τις ΗΠΑ θα καταλήξουν στην Ελλάδα , όπου η συμμαχία με το Ισραήλ ενισχύεται περαιτέρω: μια εικοσαετής συμφωνία αξίας 1,68 δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός Air Σχολή Force για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία».<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ενώ Ελλάδα και Αίγυπτος εξοπλίζονται, Ο Ερντογάν μιλάει για ειρήνη παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες

«Ο Τούρκος πρόεδρος δεν αποδέχεται τα θαλάσσια σύνορα στην ανατολική Μεσόγειο που του αποκλείουν την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, αλλά μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Κίνα δεν θέλει να γίνει Αμερική στη θέση της Αμερικής

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/china_navy.jpg"><img height="337" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/china_navy-696x367.jpg" width="640" /></a><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />H ανάληψη των καθηκόντων της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν σηματοδοτεί μια νέα περίοδο, όχι απλώς για τις ΗΠA αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό γιατί η μετάβαση γίνεται μετά τα ιστορικά γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου 2021, που αποτέλεσαν την αντίστοιχη στιγμή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου για τον μύθο της αμερικανικής παντοκρατορίας.<br /><br />Όσο και αν στην Ελλάδα επιμένουμε να χαρακτηρίζουμε τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο με τον κωμικό τίτλο του "πλανητάρχη" το γεγονός παραμένει ότι, τόσο σε ουσιαστικό όσο κυρίως σε συμβολικό επίπεδο, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εμφανίζονται πλέον ως ο "άρχων του πλανήτη". Πολλοί θεωρούν ότι η αποκαθήλωση των ΗΠA από τον φαντασιακό θρόνο του "παγκόσμιου ηγεμόνα" θα σημάνει νομοτελειακά την άνοδο σε αυτόν της Κίνας.<br /><br />Κάποιοι άλλοι επιμένουν να λειτουργούν ως λατρευτές της αμερικανικής ισχύος και να αρνούνται την (αναντίρρητη πλέον) μεγάλη "περικοπή βαθμών" στην παγκόσμια κατάταξη που έχουν υποστεί οι ΗΠΑ, ακριβώς γιατί δυσανασχετούν εντόνως στο ενδεχόμενο να βρεθεί η Κίνα σε αυτήν τη θέση. Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον πώς και γιατί άτομα του λεγόμενου "πατριωτικού χώρου" έχουν τόση απέχθεια, μίσος και φόβο για μια χώρα που δεν έχει πειράξει ποτέ την Ελλάδα, σε αντίθεση σχεδόν με όλους τους Δυτικούς "συμμάχους" της, ενώ αντιθέτως τρέφει τεράστια εκτίμηση, σεβασμό και θαυμασμό για τον ελληνικό πολιτισμό.<br /><br />Μάλιστα έχουν αρχίσει να ευδοκιμούν θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι υπόγειες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης δίνουν το σκήπτρο του παγκόσμιου ηγεμόνα στην Κίνα, γιατί έτσι θα προωθήσουν τη δική τους ατζέντα, ενώ υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν έναν πιο εθνοκεντρικό κόσμο. Δεν θα μπούμε στον κόπο να προσπαθήσουμε να αντιτάξουμε επιχειρήματα σε αυτές τις θεωρίες, γιατί στην ουσία τους είναι θρησκευτικές αντιλήψεις και δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μια μαγική ανάγνωση της πραγματικότητας με λογικά επιχειρήματα.<br /><br />Ωστόσο, αυτοί που ανησυχούν για την πτώση των ΗΠΑ και την άνοδο της Κίνας μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχούν και πολύ γιατί η Κίνα πολύ δύσκολα θα εξελιχθεί σε παγκόσμιο ηγεμόνα. Ούτε το θέλει, αλλά ακόμη και αν το ήθελε δεν μπορεί να επιτύχει. Όσο και αν αυξηθεί η ισχύς και η επιρροή της, η Κίνα δεν μπορεί καν να λειτουργήσει ως πρώτος μεταξύ ίσων, όπως ήταν (και μάλλον θα παραμείνουν στον ορατό χρονικό ορίζοντα) οι ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, η Κίνα δεν μπορεί να γίνει Αμερική. Και μάλλον δεν το θέλει κιόλας.<br /><br />Σινορωσική συμμαχία<br /><br />Αυτό ισχύει για μια σειρά από λόγους. Καταρχάς, η Κίνα δεν θέλει μια υπερβολικά αποδυναμωμένη Αμερική. Και αυτό γιατί κρίσιμες για τη γεωπολιτική της στρατηγική συμμαχίες, ιδιαίτερα δε αυτή με τη Ρωσία, βασίζονται ακριβώς στην από κοινού αντιμετώπιση της αμερικανικής ισχύος. Αν αυτή εκλείψει τότε είναι εξαιρετικά πιθανόν τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο κρατών να έλθουν ξανά στο προσκήνιο και το σινορωσικό σχήμα να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.<br /><br />Και αυτό θα ήταν καταστρεπτικό για την Κίνα δεδομένου ότι η απέραντη Ρωσία είναι η "χερσαία θάλασσα", που της προσφέρει ασφάλεια και αποτελεί τον βασικό της τροφοδότη σε ενέργεια και πρώτες ύλες. Επιπροσθέτως, μια ισχυρή συμμαχία με τη Ρωσία είναι αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί το Πεκίνο, να κρατάει κοντά του τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Έτσι ώστε να προωθήσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο της BRI (Belt and Road Initiative), τον περιβόητο "νέο δρόμο του Μεταξιού", που θα αποτελέσει τον ομφάλιο λώρο, ο οποίος θα την ενώνει με τον υπόλοιπο κόσμο. Επιπροσθέτως, μια συμμαχία με τη Ρωσία είναι μεγάλης σημασίας για το Πεκίνο για να μπορέσει να κρατήσει την αντιπαλότητα με το Βιετνάμ και την Ινδία σε "λελογισμένα" επίπεδα, μιας και οι δύο αυτές χώρες είναι εχθρικές έναντι της Κίνας αλλά διατηρούν στενές σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Γενικότερα, για να κατανοήσουμε γιατί η Κίνα δεν μπορεί να γίνει δεύτερη Αμερική, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι υπό έννοια η Κίνα είναι το ακριβώς αντίθετο αυτής. Συγκεκριμένα, ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε ασφαλή απομόνωση στο κέντρο του βορείου τμήματος της αμερικανικής ηπείρου και συνορεύουν με δύο παντελώς ακίνδυνες χώρες, η Κίνα βρίσκεται στο άκρο της Ευρασίας και περιβάλλεται από επικίνδυνες εχθρικές χώρες.<br />Θαλάσσια κυριαρχία<br /><br />Επιπροσθέτως, οι ΗΠΑ περιβάλλονται από δύο μεγάλους ωκεανούς, οι οποίοι τους παρέχουν ασφάλεια ενώ ταυτοχρόνως αποτελούν το δίαυλο, που τους επιτρέπει να ασκούν προβολή ισχύος και να παρεμβαίνουν στα διεθνή δρώμενα σε όλο τον πλανήτη. Όσο δε και να μειωθεί η αμερικανική ισχύς στα επόμενα χρόνια, είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον οι ΗΠΑ να χάσουν την κυριαρχία τους στους ωκεανούς.<br /><br />Αντιθέτως, η Κίνα βρίσκεται σε ένα θαλάσσιο κλοιό από την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορέα, τη Ρωσία και φυσικά τις ΗΠΑ και η μόνη της ρεαλιστική φιλοδοξία είναι να μετατρέψει τη Νότιο Σινική Θάλασσα και την Ανατολική Σινική Θάλασσα σε "γαλάζιο έδαφος". Ετσι ώστε να έχει μια ζώνη θαλάσσιας θωράκισης και να τοποθετήσει και την Ταϊβάν σε ένα θύλακα που θα καθιστά αδιανόητη από πλευράς της κυβέρνησης της Ταϊπέι την ανακήρυξη ανεξαρτησίας.<br /><br />Το τεράστιο κινεζικό ναυτικό, που πλέον είναι πρώτο σε αριθμό πλοίων στον πλανήτη, έχοντας ξεπεράσει το αμερικανικό, αλλά και τα πολυεπίπεδα πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD), με αιχμή του δόρατος τους αντιπλοϊκούς βαλλιστικούς πυραύλους (ASBM) DF – 21D και DF – 26Α στοχεύουν ακριβώς σε αυτό.<br /><br />Η Κίνα δέσμια των γειτόνων της<br /><br />Οι ΗΠΑ έχουν ενεργειακή αυτάρκεια χάρη στο σχιστολιθικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο αλλά και σε άλλους ενεργειακούς πόρους, καθώς και σχεδόν πλήρη αυτάρκεια σε πρώτες ύλες, αλλά και σε τρόφιμα, ενώ ότι δεν έχουν μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφαλή ροή του προς τα εδάφη τους χάρη στην ωκεάνια κυριαρχία που απολαμβάνουν. Αντιθέτως, η Κίνα εξαρτάται από ροές ενέργειας και φυσικών πόρων από το εξωτερικό και εύκολα οι ΗΠΑ και άλλοι αντίπαλοί της μπορεί να της στερήσουν τις επικοινωνίες διαμέσου των θαλασσίων οδών (SLOC), κλείνοντας κάποια κρίσιμα choke points με πιο σημαντικό τα διάσημα Στενά της Μάλακκα.<br /><br />Με άλλα λόγια η γεωπολιτική ταυτότητα της Κίνας την καθιστά δέσμια των γειτόνων της. Και αν η ισχύς της ανέβει απότομα, εν παραλλήλω με μια κατακόρυφη πτώση αυτής των ΗΠΑ, τότε ενδέχεται να βρεθεί σε έναν περιοριστικό κλοιό και να υποστεί ασφυξία. Άρα λοιπόν, η Κίνα θέλει καλές σχέσεις με τη Ρωσία και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας για να μπορέσει να δημιουργήσει την BRI, στις κολοσσιαίες υποδομές της οποίας θα μπορέσει και να κατευθύνει και τα τεράστια πλεονάσματα στην παραγωγή τσιμέντου και χάλυβα που έχει.<br /><br />Επίσης, στοχεύει σε ελεγχόμενες σχέσεις με την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Νότιο Κορέα, το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και την Αυστραλία, έτσι ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει η τεράστια αγορά της ως δέλεαρ και να μπορέσει σε βάθος χρόνου να μειώσει τις τριβές με τις χώρες αυτές και να τις οδηγήσει σε ένα συνεργατικό σχήμα. Για τον λόγο αυτό το Πεκίνο καλοβλέπει την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών, παρόλο που είναι ανταγωνιστές της, έτσι ώστε δια της γιγάντωσης του εμπορίου μαζί τους να αναπτυχθούν σε βάθος χρόνου ευρύτερες γεωπολιτικές συνέργειες.<div><br />Πολυπολικό διεθνές σύστημα <br /><br />Και φυσικά το ίδιο θέλει να πράξει με την πολυάνθρωπη και σε κρίσιμη γεωπολιτική θέση Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Πακιστάν, την Ταϊλάνδη και γενικότερα με το σύνολο των ασιατικών χωρών. Αυτό λοιπόν, αυτό που δείχνει να επιδιώκει η Κίνα δεν είναι ένα καθοδηγούμενο από αυτήν διεθνές σύστημα, αλλά ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, στο οποίο όμως το κέντρο βάρους θα έχει μετακινηθεί προς ανατολάς. Η Κίνα δηλαδή θέλει έναν ασιοκεντρικό πολυπολικό κόσμο και την επιδίωξή της αυτή συμμερίζονται και πολλά άλλα ασιατικά κράτη, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και ορκισμένοι αντίπαλοι της.<br /><br />Αυτή η μετακίνηση του κέντρου βάρους προς την ανατολική Ευρασία, κυρίως δια της ανάπτυξης της οικονομίας και της τεχνολογίας, θα στρέψει προς τα εκεί και την πυξίδα των αραβικών χωρών και του Ιράν κάτι που ήδη φαίνεται να συμβαίνει. Άρα λοιπόν, φαίνεται πως κινούμαστε προς έναν πολυπολικό και όχι προς έναν ελεγχόμενο από την Κίνα κόσμο, με κάποια νέα χαρακτηριστικά. Σε αυτόν τον καινοφανή κόσμο, ο ρόλος της Ελλάδας μπορεί να είναι πάρα πολύ σημαντικός.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί η Κίνα δεν θέλει να γίνει Αμερική στη θέση της Αμερικής

Γρίβας Κώστας H ανάληψη των καθηκόντων της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν σηματοδοτεί μια νέα περίοδο, όχι απλώς για τις ΗΠA αλλά κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική Πολεμική Αεροπορία: Πετώντας στην άβυσσο;

<a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/f-16_fighter_jets_of_the_turkish_air_force-4.jpg?itok=78nYN_X4" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="800" height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/f-16_fighter_jets_of_the_turkish_air_force-4.jpg?itok=78nYN_X4" width="640" /></a><br /><b><br />Μπουράκ Μπεκντίλ*</b><br />Εκδιώχθηκε από το υπό την ηγεσία των ΗΠΑ πρόγραμμα F-35 και αντιμετωπίζουν αμερικανικές στρατιωτικές κυρώσεις, τι μπορεί να κάνει η Άγκυρα για να διατηρήσει το στόλο μαχητικών της;<br /><br />Ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ είχε αποτρεπτική αεροπορία τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Το 2020, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία (TuAF) ήταν η 21η μεγαλύτερη αεροπορική δύναμη στον κόσμο. Η πιο δραματική στιγμή στην ιστορία της δύναμης ήταν στις 15 Ιουλίου 2016, όταν τα αεροσκάφη της ίδιας της Τουρκίας βομβάρδισαν καθορισμένους στόχους στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου του κοινοβουλίου, στο πλαίσιο ενός αποτυχημένου putsch εναντίον του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η απόπειρα πραξικοπήματος οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες εκκαθαρίσεις από κυβερνητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων στρατιωτικών. Ο αριθμός των στρατηγών στο TuAF μειώθηκε από 72 πριν από το αποτυχημένο πραξικόπημα σε 44 μετά. Η δύναμη έχασε γρήγορα το ήμισυ της πιλοτικής πισίνας της-από 1.350 σε 680. Οι παραιτήσεις και οι αναφορές συνταξιοδότησης της TuAF ακολούθησαν την εκκαθάριση, αυξάνοντας τον αριθμό των πιλότων σε λιγότερους από 400 και αποδυναμώνοντας περαιτέρω τη διοίκηση και τις επιχειρησιακές ικανότητες της δύναμης. Η TuAF έπρεπε να προσλάβει <a href="https://greekcitytimes.com/2020/09/08/the-pakistani-pilots-of-the-turkish-air-force/">Πακιστανούς</a> πιλότους για να πετάξουν αποστολές F-16.<br /><br />Δύο χρόνια μετά την τραυματική απόπειρα πραξικοπήματος, οι περισσότερες πληγές είχαν επουλωθεί, και η πολεμική αεροπορία ανυπομονούσε να αποκαταστήσει τη δύναμη πυρός της με την προγραμματισμένη απόκτηση του πιο προηγμένου μαχητικού αεροσκάφους στον κόσμο στα σκαριά: το F-35 Lightning II. Μεταξύ μιας νέας δομής εντολής και του αναμενόμενου νέου υλικού, όλα έρχονταν επάνω τα τριαντάφυλλα.<br /><br />Εκείνη την εποχή, η Τουρκία εξακολουθούσε να είναι μέλος της πολυεθνικής κοινοπραξίας Joint Strike Fighter (JSF) υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία κατασκευάζει τα F-35. Συνεργαζόμενη στο μεγαλύτερο πρόγραμμα αεροσκαφών στον κόσμο, η Άγκυρα απέκτησε κρίσιμη πρόσβαση σε στρατηγικές αεροδιαστημικές τεχνολογίες, και καθώς το πρόγραμμα F-35 απαιτούσε την προμήθεια περίπου 1.000 εξαρτημάτων, η τοπική αεροδιαστημική βιομηχανία της Τουρκίας ανθεί. Η Άγκυρα δεσμεύθηκε να αγοράσει τουλάχιστον 100 F-35 με εκτιμώμενο κόστος 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τον Μάιο του 2014, η Τουρκία παρήγγειλε επίσημα δύο αεροσκάφη F-35, χωρίς να γνωρίζει ότι δεν θα τα έπαιρνε ποτέ.<br /><br />Στη συνέχεια, όμως, ο Erdoğan προχώρησε με την απερίσκεπτη ρωσική του κίνηση, και με τον τρόπο αυτό εξέθεσε την Τουρκία στον κίνδυνο να γίνει μια αποδυναμωμένη αεροπορική δύναμη. Η ερωτική του σχέση με το ρωσικό σύστημα αεράμυνας μεγάλης εμβέλειας S-400 έθεσε σε κίνδυνο τη μελλοντική δύναμη πυρός της TuAF.<br /><br />Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το σύστημα S-400 και η επακόλουθη αναστολή της χώρας, το 2019, από το πρόγραμμα JSF θα φέρουν επιπλέον βάρος 500-600 εκατομμυρίων δολαρίων στον κύκλο παραγωγής των F-35. Θα κοστίσει στους Τούρκους κατασκευαστές αεροδιαστημικής σχεδόν 10 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα 10 χρόνια. Αλλά τι γίνεται με το πιθανό λειτουργικό κόστος για μια χώρα που μάχεται ασύμμετρους πολέμους τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό;<br /><br />Η TuAF λειτουργεί μοίρες της τέταρτης γενιάς των ΗΠΑ-χτισμένο F-16 Μαχητικά Γεράκια και παλαιότερα F-4 Phantom II κατά των αυτονομιστών Κούρδων μαχητών στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τουρκίας, καθώς και στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία. Η Τουρκία άρχισε για πρώτη φορά να αποκτά τα F-16 από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και έχει αδειοδοτήσει το εικονικό μαχητικό αεροσκάφος, αποτελώντας μία από τις πέντε χώρες που παράγουν τοπικά το αεροσκάφος. Σήμερα, η TuAF έχει συνολικά 270 αεροσκάφη F-16C/D στο απόθεμά της, όλα τους Block 30/40/50 μοντέλα.<br /><br />Αυτό δεν είναι αρκετό. Τα περισσότερα από αυτά τα αεροσκάφη θα πρέπει να καταργηθούν σταδιακά τα επόμενα 10 με 15 χρόνια, ανάλογα με τις αναβαθμίσεις τους.<br /><br />Η προθεσμία είναι εκεί, και υπάρχει μια νέα παράμετρος στην εξίσωση. Στις 14 Δεκεμβρίου 2020, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι θα επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία μέσω του Countering America's Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) για την αγορά του συστήματος S-400. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Pompeo δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απαγορεύσουν όλες τις άδειες εξαγωγής και τις άδειες για την υπηρεσία προμηθειών άμυνας της Τουρκίας (SSB στο τουρκικό ακρωνύμιο) ενώ εκδίδει περιορισμούς περιουσιακών στοιχείων και βίζα εναντίον του Ισμαήλ Ντεμίρ, προέδρου του SSB, και άλλων αξιωματούχων της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον αμερικανική χείρα βοηθείας για τον υπάρχοντα στόλο F-16 της Τουρκίας.<br /><br />Βεβαίως, αυτό δεν είναι μια επικείμενη επιχειρησιακή απειλή για την TuAF. Η Turkish Aerospace Industries μπορεί να παρέχει στα F-16 δομικές αναβαθμίσεις, οι Τουρκικές Βιομηχανίες Κινητήρων μπορούν να προσφέρουν λύσεις για συντήρηση και επισκευές κινητήρων και ο ειδικός στα στρατιωτικά ηλεκτρονικά Aselsan μπορεί να εκσυγχρονίσει τα αεροηλεκτρονικά όταν απαιτείται. Εάν είναι απαραίτητο, τα μέρη των F-16 μπορούν επίσης να παρέχονται διακριτικά από τον Τούρκο σύμμαχο Πακιστάν.<br /><br />Αλλά αυτή δεν είναι μια μακροπρόθεσμη λύση. Το πρόγραμμα της Τουρκίας για το σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την παραγωγή του πρώτου εγχώριου μαχητικού αεροσκάφους της, του TF-X, δεν προχωρά. Παραμένει κολλημένη στην προκαταρκτική φάση σχεδιασμού του, χωρίς αξιόπιστη επιλογή κινητήρα για την τροφοδοσία του αεροσκάφους. Το TF-X μοιάζει με αδιέξοδο. Ακόμα και αν δεν είναι, μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες για να πάρει στην πραγματικότητα η τουρκική μηχανική το μαχητικό στον αέρα, κάτι που η Άγκυρα ήλπιζε να κάνει το 2023.<br /><br />Ποιες είναι οι επιλογές; Μια σουηδική λύση (Gripen της Saab) δεν είναι πλέον μια δυνατότητα. Ούτε και η Κίνα, καθώς το Πεκίνο εξακολουθεί να κρατά κακία για την απόφαση της Άγκυρας να καταργήσει μια σύμβαση 3,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων που είχε αρχικά ανατεθεί σε κινεζική εταιρεία το 2013 για το πρόγραμμα αεράμυνας- αντί για το οποίο η Άγκυρα επέλεξε αργότερα τους ρωσικής τύπου S-400.<br /><br />Αυτό αφήνει τη Ρωσία ως τον μοναδικό πιθανό προμηθευτή του στόλου επόμενης γενιάς της Τουρκίας. Το 2019, ανώτερος στρατιωτικός αξιωματικός μου είπε: «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα F-35 να μην αντικατασταθούν» και αξιωματούχος προμηθειών άμυνας δήλωσε ότι μια «γεωστρατηγική αξιολόγηση» θα καθιστούσε τη ρωσική επιλογή τη φυσική πρώτη αντικατάσταση. "Η ρωσική τεχνολογία μαχητικών θα ήταν η πρώτη, καλύτερη επιλογή εάν οι Αμερικανοί σύμμαχοί μας συμπεριφερόσουν με μη συμμαχικό τρόπο και αμφισβητούσαν την ένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα Joint Strike Fighter", ανέφερε. (Έκανε αυτό το σχόλιο πριν από την Τουρκία εκδιώχθηκε από το πρόγραμμα.)<br /><br />Η ρωσική επιλογή είναι ακόμα στο τραπέζι. Αν η συμφωνία S-400 ήταν το ορεκτικό, το κύριο πιάτο θα μπορούσε να είναι η αγορά είτε της ρωσικής 4,5 γενιάς Su-35s ή ακόμη και πέμπτης γενιάς Su-57s. Αυτό ακριβώς πρέπει να έχει σχεδιάσει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν όταν σχεδίασε για πρώτη φορά το παιχνίδι των "S-400 για την Τουρκία". Θα είναι ευτυχισμένο τέλος για την TuAF; Όχι.<br /><br />Το να γίνεις το πρώτο κράτος μέλος του ΝΑΤΟ με στόλο ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών θα ήταν όχι μόνο πολιτικά αλλά και υλικοτεχνικά περίπλοκο. Ανώτεροι αξιωματικοί της πολεμικής αεροπορίας αναφέρουν ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον μια δεκαετία για να λειτουργήσει η TuAF ρωσικά αεροσκάφη, μετά από εκπαίδευση, υλικοτεχνική υποστήριξη, ανταλλακτικά και συντήρηση και την καθιέρωση συμβατότητας ραντάρ.<br /><br />Υπάρχουν δύσκολες στιγμές μπροστά για την TuAF.<br /><br /><b><i>*Ο Μπουράκ Μπεκντίλ είναι αρθρογράφος με έδρα την Άγκυρα. Γράφει τακτικά για το Ινστιτούτο Gatestone και Defense News, και είναι υπότροφος στο Φόρουμ της Μέσης Ανατολής. Είναι επίσης ιδρυτής και συνεργάτης συντάκτης στο think tank Sigma με έδρα την Άγκυρα.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.jns.org/opinion/the-turkish-air-force-flying-into-the-abyss/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τουρκική Πολεμική Αεροπορία: Πετώντας στην άβυσσο;

Μπουράκ Μπεκντίλ* Εκδιώχθηκε από το υπό την ηγεσία των ΗΠΑ πρόγραμμα F-35 και αντιμετωπίζουν αμερικανικές στρατιωτικές κυρώσεις, τι μπορεί ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόντρες και χάδια

<img height="427" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6009ff652500003d00e2366e.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Διερευνητικές επαφές της Τουρκίας (και) με την Ευρώπη.<br />Ελλάδα και Τουρκία δοκιμάζουν να ανταλλάξουν μηνύματα ουσίας μέσω των διερευνητικών επαφών. Tι θα κάνει η Ευρώπη;</span></h3><b>Αντώνης Φουρλής</b><br />Η περιγραφή του πρακτορείου Reuters στο τηλεγράφημα που ανέβηκε στο διαδίκτυο το απόγευμα της Πέμπτης (21 Ιανουαρίου) είναι σχεδόν κυνική, αλλά απόλυτα ακριβής: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τουρκία πίεσαν η μία την άλλη την Πέμπτη για να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα, ώστε να βελτιώσουν τις σχέσεις τους, όπου υφίστανται επί μακρόν διαφωνίες σχετικά με την ενέργεια, τη μετανάστευση και το ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέρους της Άγκυρας.<br /><br />Η Τουρκία, η οποία παραμένει επισήμως υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ παρά τις εντάσεις, αντιμετωπίζει την απειλή της επιβολής οικονομικών κυρώσεων εκ μέρους της ΕΕ για την ανοιχτή διαμάχη με την Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο για το θέμα των υδρογονανθράκων, αλλά η διάθεση μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας έχει βελτιωθεί από το νέο έτος.»<br /><br />Τα ”γλυκόλογα”<br /><br />«Έχουμε δει μια βελτίωση στη συνολική ατμόσφαιρα», δήλωσε ο επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Ζοσέπ Μπορέλ. καθώς καλωσόριζε τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Mεβλούτ Τσαβούσογλου για συνομιλίες, χαρακτηρίζοντας το 2020 περίπλοκο.<br /><br />«Οι προθέσεις και οι ανακοινώσεις πρέπει να μεταφραστούν σε ενέργειες», απάντησε ο Borrell.<br /><br />Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Τζένς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος θα συναντηθεί με τον Τσαβούσογλου την Παρασκευή (22/12), σημείωσε επίσης «μια πιο θετική ατμόσφαιρα», λέγοντας σε δημοσιογράφους μέσω τηλεδιάσκεψης ότι υπήρχε «η ευκαιρία να σημειώσουμε κάποια πρόοδο στην αντιμετώπιση των διαφορών».<br /><br />Ο βελτιωμένος τόνος έρχεται ως συνέχεια μιας τηλεδιάσκεψης μεταξύ του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν και της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λέιεν, όπου και οι δύο τόνισαν τη σημασία της διμερούς σχέσης.<br /><br />Ο Τσαβούσογλου είπε ότι ελπίζει πως η φον ντερ Λέιεν και ο Σαρ Μισέλ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που εκπροσωπεί τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ, θα επισκεφθούν την Τουρκία μετά από πρόσκληση του Ερντογάν.<br /><br />«Είναι φυσικά σημαντικό να υπάρχει μια θετική ατμόσφαιρα στις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ, αλλά για να είναι βιώσιμο αυτό, πρέπει να λάβουμε συγκεκριμένα μέτρα», πρόσθεσε ο Τσαβούσογλου.<div><br /></div><div><img height="452" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6009ffd12600003400acf77e.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="640" /><br /><br />Λεπτές ισορροπίες<br /><br />Το 2020 αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο για τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ, ιδίως της Γαλλίας, με τον Ερντογάν να εκφράζει δημόσια την ελπίδα του ότι οι διαμαρτυρίες στις γαλλικές πόλεις θα ανατρέψουν τον Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.<br /><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος, που υποστηρίζονται θερμά από τη Γαλλία, θέλουν να τιμωρήσουν την Τουρκία για αυτό που θεωρούν ως προκλητική έρευνα με στόχο τον εντοπισμό πετρελαίου και φυσικού αερίου από τουρκικά πλοία σε αμφισβητούμενα ύδατα. Όμως η Γερμανία και η Ιταλία είναι απρόθυμες να προχωρήσουν σε τυχόν κυρώσεις στην Άγκυρα.<br /><br />Η Τουρκία έχει πλέον αποσύρει τα πλοία και πρόκειται να ξαναρχίσει τις συνομιλίες με την Ελλάδα (διερευνητικές συνομιλίες), αν και η ΕΕ κατηγόρησε την Άγκυρα ότι παίζει ”τη γάτα με το ποντίκι” σε μοτίβο πρόκλησης και συμφιλίωσης.<br /><br />Οι ηγέτες της ΕΕ θα αποφασίσουν τον Μάρτιο εάν θα επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία.<br /><br />Οι Βρυξέλλες κατηγορούν επίσης τον Ερντογάν ότι υπονομεύει την οικονομία, διαβρώνει τη δημοκρατία και τα ανεξάρτητα δικαστήρια και μέσα ενημέρωσης, αφήνοντας την προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ πιο μακριά από ποτέ.<br /><br />«Παραμένουμε ανήσυχοι για την κατάσταση (ανθρώπινα δικαιώματα) στην Τουρκία», δήλωσε ο Μπόρελ την Πέμπτη.<br /><br />Την ίδια ημέρα(!) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πέρασε ένα ψήφισμα με το οποίο ζητούσε την απελευθέρωση του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ενός Κούρδου πολιτικού που φυλακίστηκε το 2016 για κατηγορίες σχετικά με την τρομοκρατία.<br /><br />Ωστόσο, η Τουρκία παραμένει ένας μεγάλος προορισμός για το εμπόριο και τις επενδύσεις της ΕΕ και φιλοξενεί επίσης περίπου 4 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες. Η ΕΕ στοχεύει να συμφωνήσει ώστε να προσφέρει στην Άγκυρα νέους πόρους για τους πρόσφυγες από το 2022, προκειμένου να τους αποθαρρύνει να μπουν στο μπλοκ.<br /><br />Από την πλευρά της, η Άγκυρα επιθυμεί πρόοδο στο δικαίωμα των Τούρκων για ταξίδια χωρίς βίζα στην ΕΕ, αναβάθμιση της εμπορικής συμφωνίας με την Ευρώπη και αναγνώριση των ισχυρισμών της, σχετικάμε τα ”δικαιώματα της Τουρκίας” για κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται έξω από την υφαλοκρηπίδα της.</div><div><br /></div><div>Θα ξαναζήσουμε το γνωστό «έργο»;<br /><br />Πρόκειται για ένα σκηνικό που η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Οι Ευρωπαίοι ”θυμούνται” τις παραβιάσεις και τις προκλήσεις της Τουρκίας όταν θίγονται ή απειλούνται δικά τους συμφέροντα, ωστόσο πολύ σπάνια αντιδρούν εμπράκτως - πέρα από φραστικά πυροτεχνήματα. Το γεγονός ότι για μία ακόμα φορά οι ισχυροί της ΕΕ εμφανίζονται διχασμένοι (Γερμανία και Ιταλία μοιάζουν έτοιμες να ”συγχωρήσουν” την Τουρκία του Ερντογάν, ενώ η Γαλλία βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την Άγκυρα) προϊδεάζει για το ενδεχόμενο να καταλήξουμε προ νέου αδιεξόδου. <br /><br />Οι κυρώσεις στην Τουρκία που ζητάνε από το φθινόπωρο η Ελλάδα και η Κύπρος συνεπικουρούμενες από το Παρίσι, μπορεί να έρθουν κάποια στιγμή την Άνοιξη ή το καλοκαίρι. Το ερώτημα είναι αν θα πρόκειται για αληθινές, αυστηρές κυρώσεις, ή για ένα χάδι στο μάγουλο του Ταγίπ Ερντογάν...</div><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κόντρες και χάδια

Διερευνητικές επαφές της Τουρκίας (και) με την Ευρώπη. Ελλάδα και Τουρκία δοκιμάζουν να ανταλλάξουν μηνύματα ουσίας μέσω των διερευνητικών ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η συνάντηση του Ισλαμαμπάντ – Τουρκία και Πακιστάν σε πυρηνικό φόντο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://e-volos.gr/wp-content/uploads/2019/05/1557155186_463_image.ashx" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="421" data-original-width="639" height="422" src="https://e-volos.gr/wp-content/uploads/2019/05/1557155186_463_image.ashx" width="640" /></a></div><div><br /></div>Του <b>ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΥ</b><br />Πριν μερικές μέρες, Τουρκία, Πακιστάν και Αζερμπαϊτζάν συμφώνησαν να διαμορφώσουν μια κοινή στρατηγική με σκοπό να σταματήσουν το «κύμα μίσους εναντίον μουσουλμάνων στον κόσμο» και να περιορίσουν την τρομοκρατία, συμπεριλαμβανομένων και των κρατικών μορφών της. Το Μπακού κάλεσε, μάλιστα, τους δύο συμμάχους του να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.<br /><br />Η συμφωνία την περασμένη εβδομάδα επετεύχθη στη 2η τριμερή συνάντηση σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών (ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Πακιστανός Σαχ Αμάντ Κασσίρι και ο Αζερμπαϊτζανός Τζεχούν Μπαϊράμοφ). Η συνάντηση επισφραγίζει τις προσπάθειες της Τουρκίας να δημιουργήσει έναν άξονα που στηρίζει τον επεκτατισμό της και την αναδεικνύει σε περιφερειακό πόλο ισχύος.<br /><br />Το γεγονός ότι το Πακιστάν συμπλέει με την Άγκυρα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, ούτε μπορεί να αγνοηθεί. Στη χειρότερη περίπτωση, μπορεί να παράσχει στην Τουρκία “πυρηνική ομπρέλα”, αν, και όποτε, η Τουρκία απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από την Δύση. Επίσης, μπορεί να δώσει τεχνογνωσία για την δημιουργία τουρκικών πυρηνικών όπλων, ή φυγοκεντριστών εμπλουτισμού ουρανίου, κάτι που ο Ερντογάν παραδέχθηκε δημόσια ότι θέλει.<br /><br />Ο Μπαϊράμοφ του Αζερμπαϊτζάν χαιρέτισε την υποστήριξη της Τουρκίας και του Πακιστάν στο ζήτημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ και κάλεσε τις πακιστανικές και τουρκικές εταιρείες να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της περιοχής. Ο Μπαϊράμοφ είπε ότι τα τρία έθνη μοιράζονται πολύ ισχυρούς δεσμούς, με πιο σημαντικό το κοινό όραμα, που είναι «στέρεο θεμέλιο για την ανάπτυξη της συνεργασίας».<br /><br />Η συνάντηση στο Ισλαμαμπάντ<br /><br />Τα τρία κράτη, γνωστά για τις ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες(!), υποστήριξαν το καθένα τις θέσεις των άλλων για τα δικά του εθνικά θέματα. Ειδικά, ο Πακιστανός υπουργός ευχαρίστησε την Άγκυρα για τη συνεπή υποστήριξή της στη διαμάχη του Κασμίρ, επαναλαμβάνοντας την υποστήριξη του Ισλαμαμπάντ προς την “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου”. Τέλος, συμφώνησαν να ξεκινήσουν κοινές προσπάθειες για την υπεράσπιση των ισλαμικών αξιών.<br /><br />Λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2020, ο αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας του Πακιστάν, Μουτζαχάντ Ανουράν Χαν, επισκεπτόμενος την Τουρκία, δήλωσε ότι «το Πακιστάν και η Τουρκία είναι δύο χώρες, ένα έθνος», κάτι που ο Ερντογάν επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, καθώς «όχι μόνο μοιράζονται κοινή κουλτούρα και πίστη, αλλά έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα και προκλήσεις».<br /><br />Ο Χαν μιλούσε σε μια συνάντηση που περιελάβανε μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Υπερασπιστών της Δικαιοσύνης και του Κέντρου Στρατηγικών Σπουδών (ASSAM) της Τουρκίας. Τόνισε ότι το Πακιστάν υποστηρίζει πλήρως την Τουρκία στην Κύπρο. Είναι ενδιαφέρον ότι η Κύπρος δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα ταύτισης του Πακιστάν με την Τουρκία. Επίσης, δεν αναγνωρίζει την Αρμενία αν και δεν είχε ποτέ κανένα πρόβλημα μαζί της, ούτε και το είχε απαιτήσει η Άγκυρα.<br /><br />Δεν πρέπει να ξεχνάμε την στήριξη που έδειξε το Πακιστάν στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Τότε, εκτός του ότι είχε δώσει πολιτική και διπλωματική στήριξη, είχε στείλει και νοσοκομείο εκστρατείας. Κατά καιρούς τα τουρκικά ΜΜΕ φιλοξενούν αναμνήσεις Πακιστανών αξιωματικών από τις στιγμές που βοηθούσαν τους Τούρκους “αδερφούς” τους.<br /><br />Στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-Πακιστάν<br /><br />Στη συνάντηση στο Ισλαμαμπάντ ο Τσαβούσογλου έδωσε έμφαση στη συνεργασία και στον στρατιωτικό τομέα και στον τομέα της ασφάλειας, παρότι το διμερές εμπόριο δεν ξεπερνά τα 800 εκατ. δολάρια. Τον Ιούλιο 2018, το Ναυτικό του Πακιστάν υπέγραψε σύμβαση για την απόκτηση τεσσάρων κορβετών κατηγορίας MILGEM από την κρατική εταιρεία ASFAT της Τουρκίας. Τον Οκτώβριο 2019, ο Ερντογάν έκοψε την πρώτη μεταλλική πλάκα της πρώτης κορβέτας MILGEM κατά τη διάρκεια τελετής στην Κωνσταντινούπολη. Η δε Άγκυρα αγόρασε 52 εκπαιδευτικά αεροσκάφη Mashahk από το Πακιστάν. Το Αζερμπαϊτζάν επίσης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αγοράσει 40 αεροσκάφη αυτού του τύπου.<br /><br />Η συνεργασία Τουρκίας-Πακιστάν δεν περιορίζεται σε επίπεδο βιομηχανικών συμπράξεων στον στρατιωτικό τομέα. Οι δύο χώρες πραγματοποιούν και κοινές ασκήσεις στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και η βούληση τους είναι αυτές οι ασκήσεις να πολλαπλασιαστούν. Υπενθυμίζουμε ότι πακιστανικά αεροσκάφη έχουν στο παρελθόν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο αλλά και τους κανόνες στο FIR Αθηνών.<br /><br />Ταυτόχρονα πληθαίνουν μη τεκμηριωμένες αναφορές σε ινδικά ΜΜΕ ότι έχουν σταλεί Πακιστανοί πιλότοι μαχητικών F-16 για να καλύψουν την έλλειψη Τούρκων πιλότων (λόγω των εκκαθαρίσεων ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα), όπως έχει ομολογήσει και ο Ακάρ. Το σημαντικότερο είναι οι αναφορές ότι η Τουρκία προσπαθεί να πείσει το Πακιστάν να της παραχωρήσει τεχνολογίας κατασκευής πυρηνικών όπλων, δεδομένου ότι το ίδιο όχι μόνο είναι πυρηνική δύναμη, αλλά και διαθέτει εκτεταμένο δίκτυο λαθρεμπορίας σχετικών υλικών.<br /><br />Στρατιωτική συνεργασία με την Ινδία<br /><br />Με την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ να συμμαχούν και το Αζερμπαϊτζάν να ακολουθεί, διαμορφώνεται ένας “άξονας του κακού” για την Ελλάδα. Το γεγονός ωθεί την Ελλάδα να εξετάζει τώρα την ενίσχυση των δεσμών της με το Νέο Δελχί. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είχε συνάντηση με τον Ινδό πρεσβευτή στην Αθήνα Αμρίτ Λούγκουν και λίγο αργότερα ακολούθησε συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ινδό ομόλογό του Τζαϊσάνκαρ. Ταυτόχρονα, η Ινδία εμβαθύνει τις σχέσεις της με τις χώρες του Κόλπου, με τις οποίες η Ελλάδα έχει πρόσφατα συσφίξει τις σχέσεις της. Ας σημειωθεί ότι και από εκείνη την πλευρά έχουν γίνει νύξεις προς την Αθήνα να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με το Νέο Δελχί.<br /><br />Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η διεξαγωγή ελληνο-ινδικών αεροναυτικών ασκήσεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να είναι μια καλή αρχή. Δεδομένου ότι οι τουρκο-πακιστανικές ναυτικές ασκήσεις είναι γεγονός, η Ινδία και η Ελλάδα δεν πρέπει να παραμείνουν θεατές. Έχουν αμοιβαίο συμφέρον να αντιδράσουν. Μια τέτοια κοινή άσκηση με τη συμμετοχή και της Αιγύπτου θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή μίας στρατιωτικής συνεργασίας, η οποία θα εξισορροπήσει την πρακτική που έχουν εγκαινιάσει η Τουρκία και το Πακιστάν στην περιοχή μας.<br /><br />Παράλληλα, μπορούν να εξεταστούν και συμπράξεις στην σχεδίαση και παραγωγή αμυντικού υλικού. Ας αναλογιστούμε ότι οι Ινδοί αυτή τη στιγμή παρέλαβαν τα πρώτα τους Rafale και ενδιαφέρονται να συνασκηθούν με διαφορετικά αεροσκάφη. Δεδομένης της κακής κατάστασης που επικρατεί στην Ινδία στον τομέα της συντήρησης των μαχητικών αεροσκαφών, παρά την αεροπορική της βιομηχανία, υπάρχει χώρος για συμπράξεις και σε αυτόν τομέα.<br /><br />Το ζητούμενο είναι να υπάρξει η πολιτική βούληση για να αξιοποιηθούν οι κοινοί τόποι με την Ινδία σε μια συγκυρία που οι παραδοσιακοί αντίπαλοι και των δύο χωρών, η Τουρκία και το Πακιστάν συνασπίζονται και σύρουν και άλλους στο άρμα τους, όπως το Αζερμπαϊτζάν.<div><br /></div><div><a href="https://www.apopseis.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η συνάντηση του Ισλαμαμπάντ – Τουρκία και Πακιστάν σε πυρηνικό φόντο

Του ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΥ Πριν μερικές μέρες, Τουρκία, Πακιστάν και Αζερμπαϊτζάν συμφώνησαν να διαμορφώσουν μια κοινή στρατηγική με σκοπό να...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι στόχοι των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική και η Κρήτη

<img src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600920a72500003d00e23596.jpeg?cache=VVQIXUSI08&ops=scalefit_630_noupscale" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο νέος χάρτης της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Τα σχέδια για Ρωσία και Κίνα. Τι θα κάνει με την Ε.Ε.. Οι ευκαιρίες για την Ελλάδα και ο παράγοντας Τουρκία.</span></h3><b>Αλέξανδρος Θ. Δρίβας* </b> <br />Ο σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου, τα είπε όλα αναφορικά με τους στόχους των ΗΠΑ τα είπε όλα όταν ρωτήθηκε για το ποιές θα είναι οι προτεραιότητες της διακυβέρνησης Biden εξωτερική πολιτική. Είπε: ″Κίνα, Κίνα, Κίνα και Ρωσία″. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ, συνεχίζουν από εκεί που είχαν μείνει στο θέμα της Κίνας η οποία από το ξέσπασμα της πανδημίας, αποτελεί χωρίς περιστροφές, τον Νο1 στόχο των ΗΠΑ.<br /><br />Οι ανταγωνισμοί υπερδυνάμεων είναι αναγκαστικά παγκόσμιοι και δεν μπορεί κάποια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ να χαρίσουν τα κεκτημένα σε άλλες δυνάμεις. Η σύγκρουση με την Κίνα φαίνεται προσώρας αναπόφευκτη και μένει να δούμε τι θα επιλέξουν να κάνουν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία.<br /><br />Η αναφορά της Κίνας τρεις φορές και της Ρωσίας μια, δείχνει οτι ναι μεν η Μόσχα θα συνεχίσει να αποτελεί πονοκέφαλο των ΗΠΑ, όμως μετά από πολλά χρόνια, δεν αποτελεί η Ρωσία την πρώτη απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα (επίσημα τουλάχιστον). Περίπου ένα έτος πριν, στο ΝΑΤΟ η Κίνα αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως η χώρα που θέτει τις νέες προκλήσεις για τη συμμαχία. Σε κάθε περίπτωση, και για την Κίνα και για τη Ρωσία, οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν ίδιους χαρακτηρισμούς για να περιγράψουν την πολιτική των δύο αναθεωρητικών δυνάμεων (κακόβουλη επιρροή, συγκάλυψη, καταναγκαστικές πολιτικές, αδιαφάνεια, διαφθορά κτλ). Ποιός θα είναι συνολικά ο οδικός χάρτης των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική και πώς συνδέεται η Ελλάδα και ειδικά, η Κρήτη;<br />Τελειώνουν τα ψέματα<br /><br />Ήδη από τα μέσα της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα, σε ένα κείμενο που διέρρευσε και αφορούσε τους στόχους εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο και πολύ λογικό: Οι ΗΠΑ οφείλουν να αποτρέψουν την άνοδο οποιασδήποτε άλλης περιφερειακής δύναμης ικανής να διεκδικήσει παγκόσμια ηγεμονία. Όταν αναφέρεται η Κίνα και η Ρωσία, σαφώς και δεν πρέπει να περιμένουμε να επαληθευτούν υπεραπλουστεύσεις που αφορούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική και οι οποίες έδιναν και έπαιρναν αναφορικά με την ″αποχώρηση″ ή την ″υποχώρηση″ των ΗΠΑ από περιοχές. ″Δεν ενδιαφέρονται οι ΗΠΑ πλέον τόσο για τη Μέση Ανατολή και για τη Μεσόγειο, καθώς νοιάζονται για την Κίνα″. Και η Κίνα, νοιάζεται για την Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη, την Ωκεανία. Οι ανταγωνισμοί υπερδυνάμεων είναι αναγκαστικά παγκόσμιοι και δεν μπορεί κάποια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ να χαρίσουν τα κεκτημένα σε άλλες δυνάμεις. Η σύγκρουση με την Κίνα φαίνεται προσώρας αναπόφευκτη και μένει να δούμε τι θα επιλέξουν να κάνουν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία. Τα σενάρια είναι δύο:<br /><br />Είτε οι ΗΠΑ θα προσεγγίσουν τη Ρωσία σταδιακά για να μειώσουν την επιρροή της Κίνας (με το αζημίωτο βέβαια για τη Ρωσία).<br /><br />Eίτεοι Αμερικανοί θα κάνουν κάτι πολύ πιο ευφάνταστο αλλά πολύ αποτελεσματικό: Θα οδηγήσουν τις δύο χώρες να εναγκαλιστούν και μακροπρόθεσμα να ανακαλύψουν τις τεράστιες διαφορές που έχουν. Η συνεργασία Κίνας και Ρωσίας ″πουλάει″ αρκετά σαν ″εναλλακτική″ πρόταση, όμως δεν είναι και τόσο εύκολη η συνύπαρξη των δύο μεγαλύτερων χωρών του κόσμου.<br />ΗΠΑ και ΕΕ: Προσοχή στο κενό<br /><br />Ένας άλλος, πολύ διαδεδομένος μύθος, είναι οτι η διακυβέρνηση Μπάιντεν θα είναι διαφορετική στη σύλληψη των σχέσεων ΗΠΑ και ΕΕ. Για την ακρίβεια, ο τρόπος θα αλλάξει αλλά όχι ο στόχος των ΗΠΑ. Οι διαφωνίες Ουάσινγκτον-Βρυξελλών είναι τεράστιες και το κλισέ ″κοινές αξίες και ιδέες″, δεν αρκεί για να αλλάξουν οι σχέσεις των δύο πλευρών. Το σίγουρο είναι ένα: Η κάθε πλευρά χρειάζεται την άλλη.<br /><br />Η ΕΕ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε τροχιά ρήξης με την Κίνα και με τη Ρωσία και προσπαθεί να αποκτήσει μια ουδέτερη και αυτόνομη πολιτική για να μην εμπλακεί στη ″μεγάλη φασαρία″ μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας.<br /><br />Παρόλα αυτά, όταν μια οντότητα δεν έχει στρατό, κάθε συζήτηση για ″πολιτική″ και ″στρατηγική″ δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Η ΕΕ είχε τη ″φαεινή″ ιδέα να δείξει πόσο πολύ ανέμενε να αποκτήσει έναν διαλλακτικό πρόεδρο η Αμερική, που λίγες βδομάδες πριν την ανάληψη των καθηκόντων του Μπάιντεν, υπέγραψε μια εμπορική συμφωνία με την Κίνα, χωρίς να ενημερώσει τον Μπάιντεν και αγνοεί επιδεικτικά τις ανησυχίες των Αμερικανών για τον Nord Stream II που δηλητηριάζει επίσης τις σχέσεις ΗΠΑ – ΕΕ.<br /><br />Η ΕΕ εξαρτάται αμυντικά από τις ΗΠΑ και άπαξ ο στόχος των ΗΠΑ είναι να αποκτήσει ξανά συνοχή και λόγο το ΝΑΤΟ, τότε θα χρειαστεί η ΕΕ να κάνει πολλές παραχωρήσεις αν όντως ανησυχεί για την επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας στην ΕΕ.<br /><br />Αν περιμένουμε ″θαύματα″ από τον Μπάιντεν τότε είμαστε τόσο αφελείς, όσο και οι υπερασπλουστεύσεις που αφορούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ο Μπάιντεν είναι συμβιβαστικός και διαλλακτικός αλλά όχι ανόητος. Το έχει πει ρητά και σε κείμενό του στο Foreign Affairs προεκλογικά. Σκοπός των ΗΠΑ είναι να ηγηθούν ξανά στον κόσμο. Η ΕΕ εξαρτάται αμυντικά από τις ΗΠΑ και άπαξ ο στόχος των ΗΠΑ είναι να αποκτήσει ξανά συνοχή και λόγο το ΝΑΤΟ, τότε θα χρειαστεί η ΕΕ να κάνει πολλές παραχωρήσεις αν όντως ανησυχεί για την επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας στην ΕΕ.<div><br />Οι χώρες στις οποίες ο Μπάιντεν θα επενδύσει<br /><br />Οι ΗΠΑ δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να χάνουν συμμάχους. Στην Ουάσινγκτον γνωρίζουν καλά οτι η ισχύς υπάρχει για να αξιοποιείται και ήδη εδώ και αρκετά χρόνια, οι Αμερικανοί ποντάρουν πολύ στις διμερείς σχέσεις με κράτη που είναι εντός της ΕΕ αλλά δε συμφωνούν και σε όλα με τις Βρυξέλλες. Πολωνία, Ιταλία, Ελλάδα, Ρουμανία, χώρες της Βαλτικής, Δυτικά Βαλκάνια (που όσο καθυστερεί η ένταξή τους στην ΕΕ τόσο περισσότερο αναμένουν την αμερικανική υποστήριξη) και χώρες της ανατολικής Ευρώπης που θεωρούν οτι είναι αδικημένες από την ΕΕ των ″ισχνών αγελάδων″, έχουν ειδικές σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών (σύνδεση Βαλτικής, Αδριατικής και Μαύρης Θάλασσας) είναι αμερικανικής επινόησης και προβληματίζει τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.<br /><br />Η Μεγάλη Βρετανία επίσης θα έχει βασικό ρόλο στον αμερικανικό σχεδιασμό και όσο η ΕΕ (με πρώτη τη Γερμανία) απομακρύνεται από τις αμερικανικές θέσεις, τόσο η Ουάσινγκτον θα έρχεται πιο κοντά με τη Μεγάλη Βρετανία. Ασφαλώς και θα ήταν ιδανικό για τις ΗΠΑ να ευθυγραμμιστούν και με τη Γερμανία και με τη Γαλλία, όμως για την πρώτη είναι αρκετά δύσκολο με βάση όσα παρατηρούμε.<br /><br />Στην Ασία, η Ινδία, η Ινδονησία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα θα αποτελέσουν τις χώρες με τις οποίες θα φροντίσουν οι ΗΠΑ να έρθουν ακόμη πιο κοντά. Το ίδιο ισχύει και για την Ωκεανία όπου Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία θα έχουν την τιμητική τους για την ανάσχεση της Κίνας. Στόχος των ΗΠΑ είναι στην Ευρώπη να περιορίσουν την επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας και στην Ασία να ″περικυκλώσουν″ το Πεκίνο. Σε αυτήν την προσπάθεια, το Χονγκ-Κονγκ και η Ταϊβάν είναι εξίσου πολύ σημαντικές χώρες.<br /><br />Οι ΗΠΑ έχουν πολύ λίγους σταθερούς συμμάχους. Η Ελλάδα είναι μέσα σε αυτούς και πρέπει να το εκμεταλλευτεί. Η καλύτερη ναυτική βάση της Μεσογείου για τις ΗΠΑ είναι αυτή της Σούδας και να είμαστε βέβαιοι ότι ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ έχει επενδύσει αρκετά νότια της Κρήτης<br /><br />Και η Ελλάδα;<br /><br />Η Ελλάδα είναι εντός του σχεδιασμού των ΗΠΑ και έχει έναν ρόλο κλειδί. Μπορεί ο Τραμπ να μην είχε καλές ιδέες για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, όμως το έργο του Μάικ Πομπέο ήταν πραγματικά σπουδαίο και πολύ σύντομα θα φανεί οτι ήταν ίσως ο πιο αποτελεσματικός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι μονοπαραγοντική στην εξήγησή της και δεν έχει να κάνει μόνο με την οικτρή κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ και αρκετά έτη οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όπως είπαμε, οι ΗΠΑ έλκονται πλέον από την παρουσία της Κίνας. Ανατολική Μεσόγειος και Βαλκάνια συνιστούν την κινούμενη άμμο της περιοχής και οι ΗΠΑ έχουν πολύ λίγους σταθερούς συμμάχους. Η Ελλάδα είναι μέσα σε αυτούς και πρέπει να το εκμεταλλευτεί. Η καλύτερη ναυτική βάση της Μεσογείου για τις ΗΠΑ είναι αυτή της Σούδας και να είμαστε βέβαιοι ότι ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ έχει επενδύσει αρκετά νότια της Κρήτης, σε μια περιοχή βέβαια που το παράνομο και παρανοϊκό τουρκολιβυκό μνημόνιο, έχει ανοίξει την όρεξη και στη Ρωσία η οποία χρησιμοποιεί μαεστρικά την Τουρκία εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων. Δε θα ήταν καθόλου παράξενο αν οι ΗΠΑ μετά την στήριξη που παρείχαν στην Ελλάδα για την μερική οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Αίγυπτο, να στηρίξουν την Ελλάδα και στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12νμ στην Κρήτη. Κάνουμε άλλωστε λόγο για περιοχές από τις οποίες θα περάσει ο αγωγός EastMed (αν αυτός γίνει). <br /><br />Γενικά, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Ιορδανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποτελούν σημαντικές χώρες για μια φιλοαμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας μιας τεράστιας περιοχής. Η Τουρκία θα κληθεί πολύ σύντομα να επιλέξει αν επιθυμεί να ακολουθήσει όρους τέτοιων συνεργασιών. Αυτό που μένει να δούμε ποιά Τουρκία θα αποφασίσει για το μέλλον της και με ποιόν ηγέτη. <div><br /></div><div><b><i>*Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ - Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Οι στόχοι των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική και η Κρήτη

Ο νέος χάρτης της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Τα σχέδια για Ρωσία και Κίνα. Τι θα κάνει με την Ε.Ε.. Οι ευκαιρίες για την Ελλάδα και ο παρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «χαρτί» των 12 ν.μ., η απάντηση στην τουρκική προβολή του casus belli και στην Αν. Μεσόγειο

<img height="360" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1249750420.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Το μήνυμα ότι η Ελλάδα κρατά στο χέρι το «όπλο» της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. όπου και όποτε επιλέξει να το ασκήσει, ανατρέποντας τα τετελεσμένα που επιδιώκει να επιβάλει τη Τουρκία , έστειλε η Αθήνα την στιγμή που η Άγκυρα βρίσκει αφορμή ακόμη και τον χαιρετισμό του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια σε... διαδικτυακή κοπή πίτας, για να τορπιλίσει το κλίμα.<br /><br />Ο κ. Δένδιας από το βήμα της Βουλής κατά την διάρκεια της διαδικασίας ψήφισης του νόμου για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, επανέλαβε ότι η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. και επιφυλάσσεται να το ασκήσει όπου και όποτε εκείνη αποφασίσει, ενώ διευκρίνισε ότι η επόμενη επέκταση θα αφορά και την Κρήτη και θα συμπεριλάβει βεβαίως και το Νότιο και το Ανατολικό τμήμα του νησιού.<br /><br />Η δήλωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς πρακτικά η Τουρκία με το τουρκολιβυκό Μνημόνιο και με όλα όσα ακολούθησαν επιχειρεί να επεκτείνει το casus belli και στην Ανατολική Μεσόγειο με στόχο να συμπιέσει την Ελλάδα στα ασφυκτικά όρια των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ... Στο πλαίσιο της στρατηγικής επιδίωξής της να επιβάλει την θέση της ότι τα νησιά ακόμη και του μεγέθους της Κρήτης δεν έχουν άλλες θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, τα οποία με απειλές πολέμου και με τετελεσμένα θέλει να τα περιορίσει εις το διηνεκές στα 6 ν.μ. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος να επιβάλει την «Γαλάζια Πατρίδα» , μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες η προεργασία για τον σχεδιασμό του κλεισίματος των Κόλπων και της χάραξης των ευθειών γραμμών βάσης έχει ήδη ξεκινήσει από την Υδρογραφική Υπηρεσία ,αλλά ακόμη είναι αρκετός ο δρόμος μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία αλλά και να ληφθεί η τελική πολιτική απόφαση για μια νέα τμηματική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων η οποία εκ των πραγμάτων θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας. Γιατί Ανατολικά της Κρήτης η Τουρκία έχει επιχειρήσει να επιβάλει με αφετηρία το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο την απόλυτη κυριαρχία της με την υφαρπαγή κάθε θαλάσσιας ζώνης που δικαιούνται η Κρήτη και τα άλλα ελληνικά νησιά.<br /><br />Η Τουρκία με επιστολή της στον ΟΗΕ στις 13 Νοεμβρίου 2019 και αφού έχει υπογράψει το τουρκολιβυκό Μνημόνιο αποστέλλει συντεταγμένες των εξωτερικών ορίων» της ΑΟΖ της όπου εκτός των συντεταγμένων του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου και τής παράνομης Συμφωνίας Τουρκίας-Ψευδοκράτους και της υποθετικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο αναφέρει ότι «…Η Τουρκία διατηρεί το δικαίωμα κατάθεσης των γεωγραφικών συντεταγμένων της υφαλοκρηπίδας της Δυτικά του 28ου Μεσημβρινού, που εκτείνεται μέχρι των εξωτερικών ορίων των χωρικών υδάτων των νησιών που είναι στην συγκεκριμένη περιοχή της Μεσογείου δεδομένου ότι τα νησιωτικά χαρακτηριστικά της εν λόγω θαλάσσιας περιοχής δεν μπορούν να καταπατήσουν ή/και να αποκόψουν την παράκτια προβολή και την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας...».<br /><br />Με την επόμενη επιστολή της στον ΟΗΕ η Τουρκία στις 18 Μαρτίου προχωρά στην κατάθεση και συγκεκριμένου χάρτη που αποτυπώνει αυτή την μονομερή, αυθαίρετη και χωρίς ισχύ «χάραξη» της υφαλοκρηπίδας της η οποία εμφανίζεται να φθάνει μέχρι τα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών (6 νμ).<br /><br />Η Τουρκία έτσι θέλει να προκαταλάβει και να δημιουργήσει τετελεσμένο ώστε το casus belli στο Αιγαίο να επεκταθεί και στην Ανατολική Μεσόγειο, επιβάλλοντας στην Ελλάδα τον περιορισμό των χωρικών υδάτων των ελληνικών νησιών ακόμη και στην ανατολική πλευρά τους που βλέπει στην ανοιχτή θάλασσα στην Μεσόγειο, στα 6 ν.μ.<br /><br />Με βάση αυτές τις Επιστολές η τουρκική κρατική εταιρία ΤΡΑΟ στις 30 Μαΐου2020 ζήτησε άδειες ερευνών σε Οικόπεδα που χάραξε και ταυτίζονται με αυτή την μαξιμαλιστική μονομερή αποτύπωση της δήθεν τουρκικής ΑΟΖ φέροντας τα Οικόπεδα αυτά εντός των 12 ν.μ. της δυνητικής ελληνικής κυριαρχίας βάσει των προβλέψεων του Δικαίου της Θάλασσας.<br /><br /><img height="518" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/ohe.jpg" width="640" /><br /><i>Ο Χαρτης που κατεθεσε η Τουρκία τον Μάρτιο 2020 στον ΟΗΕ που διεκδικεί ΑΟΖ μεχρι το οριο των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. των ελληνικών νησιών</i><br /><br />Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. που αποτελεί πράξη μονομερή και προβλεπόμενη από το Δίκαιο της Θάλασσας εφόσον μάλιστα στην περίπτωση της Κρήτης δεν επικαλύπτει χωρικά ύδατα άλλης χώρας, θα έρθει να ακυρώσει ουσιαστικά τους τουρκικούς σχεδιασμούς καθώς τα χωρικά ύδατα προσφέρουν ισχυρότερα νομικά και πολιτικά δικαιώματα, από την μονομερή διεκδίκηση ΑΟΖ σε περίπτωση αλληλοεπικάλυψης.<br /><br />Όμως με την συζήτηση η οποία έγινε στην Βουλή με αφορμή την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο η Αθήνα στέλνει μηνύματα και ενόψει επανάληψης των διερευνητικών επαφών στην Κωνσταντινούπολη την Δευτέρα, καθώς είναι προφανές ότι διαφορετικά μπορεί να συζητηθεί ατύπως το θέμα των ελληνικών χωρικών υδάτων ως παράμετρος της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών, τώρα (με την θέσπιση των 12 ν.μ. στο Ιόνιο ) από ότι στο παρελθόν όπου η Ελλάδα είχε αυτοβούλως αποδεχθεί το πάγωμα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων της .<br /><br />Όμως οι διαθέσεις της Τουρκίας μετά και την «πλάτη» που έβαλε στην Άγκυρα ο Γερμανός ΥΠΕΞ Χ. Μάας δεν είναι και οι καλύτερες σε ότι αφορά τις διερευνητικές.<br /><br />Αρκούσε μια απλή αναφορά του Ν. Δένδια η οποία ήταν μάλιστα σε ήπιους τόνους και εντελώς τυπική, στην διαδικτυακή κοπή της πίτας του Συλλόγου των Ιμβρίων για να προκαλέσει αργά το απόγευμα μια ,προσβλητική και προκλητική ανακοίνωση του εκπρόσωπου του τουρκικού ΥΠΕΞ Χ. Ακσόι.<br /><br />Ο κ. Δένδιας δήλωσε στο μαγνητοσκοπημένο μήνυμα του: « Η Τουρκία θα πρέπει να σεβαστεί πλήρως τα δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας. Συγκλίνοντας με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα σεβασμού δικαιωμάτων του ανθρώπου και των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες. Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω τις προβλέψεις του άρθρου 14 της Συνθήκης της Λωζάννης. Περί εγγυήσεων στον μη μουσουλμανικό ιθαγενή πληθυσμό, όσον αφορά την τοπική διοίκηση και την προστασία των προσώπων και της περιουσίας τους. Η προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο ήταν και παραμένει διεθνής υποχρέωση της Τουρκίας, βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης.»<br /><br />Η απάντηση Ακσόι ήταν παραληρηματική. Βεβαίως ο κ. Ακσόι όταν πρόβαλε την... σημαντική βελτίωσή της θέσης των μειονοτήτων στην Τουρκία και παρέθετε τον κατάλογο των αιτημάτων των τουρκόφρονων της Θράκης έκανε το λάθος να κάνει συγκρίσεις. Και ενώ καυχήθηκε ότι η Τουρκία ανοίγει σχολεία στην Ίμβρο με μόνο τέσσερις μαθητές κατηγόρησε την Ελλάδα ότι τα τελευταία 25 χρόνια τα μειονοτικά σχολεία μειώθηκαν από 221 σε 115.<br /><br />Προφανώς ο κ. Ακσόι... λησμόνησε να πει ότι παρά την γενική αρνητική δημογραφική εικόνα στην Ελλάδα η μουσουλμανική μειονότητα είναι ακόμη ακμάζουσα ,ενώ αντίθετα η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη έχει συρρικνωθεί όχι λόγω της κρίσης η της πανδημίας αλλά επειδή εξοντώθηκε με την εφαρμογή μια συστηματικής πολιτικής εθνοκάθαρσης που επέβαλε το τουρκικό κράτος.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το «χαρτί» των 12 ν.μ., η απάντηση στην τουρκική προβολή του casus belli και στην Αν. Μεσόγειο

Νίκος Μελέτης Το μήνυμα ότι η Ελλάδα κρατά στο χέρι το «όπλο» της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. όπου και όποτε επιλέξει να το ασκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κ. Γρίβας: Ιστορική ευκαιρία η Ελλάδα να αναδυθεί ως δυναμικός παίκτης ως την Ινδία

<center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/a0AZIQ4cPZQ" width="680"></iframe></center><br /><div>Ο Κώστας Γρίβας αναλύει τα ελληνοτουρκικά και τον ρόλο της Γερμανίας<br /> Η Τουρκία φοβάται την αναμέτρηση με την Ελλάδα<br /> Η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι δεδομένη για τις ΗΠΑ γιατί τότε θα τα δώσουν όλα στην Τουρκία<br /> Ιστορική ευκαιρία η Ελλάδα να αναδυθεί ως δυναμικός γεωπολιτικός παίκτης ενός αντιτουρκικού άξονα<br /> Δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία, όπως με την Γαλλιά, αλλιώς θα χάσουμε<div><br /></div><div><b><i>Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.</i></b></div><div><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Κ. Γρίβας: Ιστορική ευκαιρία η Ελλάδα να αναδυθεί ως δυναμικός παίκτης ως την Ινδία

Ο Κώστας Γρίβας αναλύει τα ελληνοτουρκικά και τον ρόλο της Γερμανίας  Η Τουρκία φοβάται την αναμέτρηση με την Ελλάδα  Η Ελλάδα δεν πρέπει να...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανάχωμα της Αθήνας στην απειλή της “Γαλάζιας Πατρίδας” του Ερντογάν, 5 μέρες πριν τις διερευνητικές – Τι σημαίνουν τα 12 μίλια

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8D%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B1.jpg"><img height="385" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8D%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B1.jpg" width="640" /></a><br /><br />Ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκεται σε εξέλιξη στην αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη των διερευνητικών επαφών, την ερχόμενη Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου.<br /><br />Και είναι ίσως η πρώτη φορά που η ελληνική διπλωματία έχει κατορθώσει να «βραχυκυκλώσει» την τουρκική, με μία σειρά κινήσεων, με μεγάλη στρατηγική σημασία.<div><br />Η αναχαίτιση του τουρκικού οράματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”<br /><br />Όλα αυτά την ώρα που η Τουρκία, προφανώς με τις ευλογίες ή έστω την ανοχή του Βερολίνου επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τις διερευνητικές επαφές ως το πρόσχημα που χρειάζεται για να αποφύγει τις ευρωπαϊκές κυρώσεις και να συνεχίσει ανενόχλητη τη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Το χθεσινό μήνυμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα διατηρεί «το όπλο» της επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. στα χέρια της και θα το «ενεργοποιήσει» όπου και όποτε επιλέξει δεν προκαλεί τυχαία εκνευρισμό στην Άγκυρα.<br /><br />Ο Ερντογάν και οι επιτελείς του γνωρίζουν καλά ότι η Αθήνα δρομολογεί την ανατροπή των τετελεσμένων που προσπαθεί να επιβάλει η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Ειδικά, δε, η προχθεσινή διευκρίνιση από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια, ότι η επόμενη επέκταση θα αφορά και την Κρήτη και θα συμπεριλάβει βεβαίως και το Νότιο και το Ανατολικό τμήμα του νησιού, έχει ιδιαίτερη σημασία.</div><div><br />Ανάχωμα στο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο <br /><br />Και αυτό, γιατί στην ουσία συνιστά ανάχωμα στο παράνομο τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο, μέσω του οποίου επιδιώκει να επεκτείνει το casus belli και στην Ανατολική Μεσόγειο με πρώτο στόχο να περιορίσει τα όρια των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 6 ναυτικά μίλια και τελικό στόχο να επιβάλει τετελεσμένα και να εφαρμόσει το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας», μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας.<br /><br />Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι η προεργασία για τον σχεδιασμό του κλεισίματος των Κόλπων και της χάραξης των ευθειών γραμμών βάσης έχει ήδη ξεκινήσει από την Υδρογραφική Υπηρεσία ,αλλά ακόμη απαιτούνται πολλά βήματα μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία αλλά και να ληφθεί η τελική πολιτική απόφαση για μια νέα τμηματική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων η οποία εκ των πραγμάτων θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας.</div><div><br />Tί λέει ουσιαστικά η Ελλάδα <br /><br />Η υφαλοκρηπίδα ενός παράκτιου κράτους υφίσταται «ipso facto» και «ab initio» (αυτοδικαίως και εξυπαρχής) ακόμα κι αν δεν έχει οριοθετηθεί.<br /><br />Προϋπόθεση είναι να έχουν διευθετηθεί τα εξωτερικά της όρια, δίνοντας ουσιαστικά το περίγραμμα της υφαλοκρηπίδας. Πρόκειται για μία δυνατότητα που δίνει το Διεθνές Δίκαιο και πρόκειται για μία νόμιμη πρακτική και δεν αποτελεί κάτι οριστικό αλλά κάτι προσωρινό που δεν σημαίνει οριοθέτηση. Μπορεί να είναι μονομερής ενέργεια ωστόσο μπορεί να αποτελέσει τη βάση για διαπραγμάτευση με τα όμορα κράτη.<br /><br />Στην παράγραφο 1 του άρθρου 156 του νόμου Μανιάτη από το 2011, περιγράφεται η διαδικασία με την οποία γίνεται η δημοσιοποίηση των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας, όρια τα οποία αντιστοιχούν και στην ΑΟΖ, σε περίπτωση που δεν υπάρχει συμφωνία οριοθέτησης.<br />Στην παράγραφο αναφέρεται χαρακτηριστικά:<br /><br />«Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ`ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης».</div><div><br />Τα 20 θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης<br /><br />Ο νόμος του 2011 αποτέλεσε τη βάση για τα περίφημα «οικόπεδα Μανιάτη» τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα το καλοκαίρι του 2014. Στον χάρτη που είχε δοθεί στη δημοσιότητα, περιλαμβάνονταν 20 θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης τα οποία ήταν υπό παραχώρηση για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.<br /><br />Η Τουρκία γνωρίζοντας πολύ καλά τα «όπλα» που έχει στα χέρια της η Ελλάδα, με το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο διεκδικεί μεταξύ άλλων τα οικόπεδα 15 και 20.<br /><br />Εκείνο που μένει να κάνει το ελληνικό κράτος είναι να προχωρήσει στην αποστολή συντεταγμένων με εξωτερικά όρια ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας στον ΟΗΕ και να δημοσιοποιήσει τους χάρτες με τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ανάχωμα της Αθήνας στην απειλή της “Γαλάζιας Πατρίδας” του Ερντογάν, 5 μέρες πριν τις διερευνητικές – Τι σημαίνουν τα 12 μίλια

Ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκεται σε εξέλιξη στην αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη των διερευνητικών επαφών, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι θέλει ο Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο;

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/01/erdogan-3.jpg"><img height="442" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/01/erdogan-3-696x481.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"> <span style="font-weight: normal;">Οι αναθεωρητικοί γεωπολιτικοί στόχοι του Τούρκου πρόεδρου δεν έχουν να κάνουν με τους υδρογονάνθρακες.</span></h3>Τους πραγματικούς στόχους και τις επιδιώξεις του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο αναλύουν δύο ερευνητές για λογαριασμό του <a href="https://foreignpolicy.com/2021/01/19/turkey-greece-what-erdogan-wants-eastern-mediterranean-sovereignty-natural-gas/">Foreign Policy</a> και, οποία έκπληξη, δεν έχουν να κάνουν και τόσο με τους υδρογονάνθρακες που εκτιμάται ότι βρίσκονται κάτω από το βυθό της θάλασσας.<br /><br />Οι αρθρογράφοι Ζήνωνας Τζιάρρας και Τζαλέλ Χαρκάουι καθιστούν σαφές ότι ο Ερντογάν και η ηγετική ομάδα που τον περιτριγυρίζει στην Άγκυρα δεν ενδιαφέρονται και τόσο πολύ για το φυσικό αέριο, παρά το γεγονός ότι το χρησιμοποιούν ώστε κάθε τόσο να βγάζουν στο Αιγαίου ή στην κυπριακή ΑΟΖ τα ερευνητικά σκάφη τους όπως το «Oruc Reis».<div><br />Εγκατάλειψη της προσοχής<br /><br />Οι στόχοι του Ερντογάν, να μετατρέψει, δηλαδή, την Τουρκία σε ισχυρό γεωπολιτικό «παίκτη» στην ευρύτερη περιοχή είναι γνωστοί. Όπως γνωστές είναι και οι προσπάθειές του να μοχλεύσει κάθε δυνατή γνωριμία και σχέση του στη Δύση, προκειμένου να αξιοποιήσει τις αλλαγές που επέφερε η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ στις αρχές της δεκαετίας του 2000.<br /><br />Οι δύο αναλυτές εκτιμούν ότι από τη στιγμή που ο Ερντογάν εδραίωσε το καθεστώς του και την πολιτική του προσέγγιση στο εσωτερικό της Τουρκίας και αγκάλιασε τον «ισλαμικό λαϊκισμό», εγκατέλειψε βασικές αρχές της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής όπως η προσοχή και η απέχθεια στις περιπέτειες και τα άσκοπα ρίσκα.<br /><br />Αντιθέτως, από το 2015 και μετά επιδεικνύει ένα είδος ιστορικού ρεβιζιονισμού και ρεβανσισμού, προκειμένου να δικαιολογήσει τις διαρκώς αυξανόμενες παρεμβάσεις της Τουρκίας σε διάφορα σημεία της περιοχής, από τη Συρία και τη Λιβύη, ως το Αιγαίο, εις το όνομα της «γεωγραφίας της καρδιάς μας» και των «πνευματικών συνόρων μας».</div><div><br />«Ρεβιζιονιστικό κράτος»<br /><br />Κατά τους δύο αναλυτές, «η Τουρκία πλέον είναι ένα ρεβιζιονιστικό κράτος: προχωρά σε στρατιωτικές παρεμβάσεις και ελέγχει ξένο έδαφος στη Συρία και το Ιράκ. Αμφισβητεί σύνορα και όρια όπως με την Κύπρο και την Ελλάδα. Συμμετέχει σε δημογραφική μηχανική, όπως στη Συρία και τη Βόρεια Κύπρο. Διατηρέι βάσεις σε Σομαλία και Κατάρ. Και “γαλβανίζει” εξαρτούμενες δυνάμεις όπως στη Λιβύη, τη βόρεια Συρία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ».<br /><br />Σημειώνουν δε ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν έρχεται σε σύγκρουση με την βασική ιστορία και πολιτική της Τουρκίας, καθώς η Συνθήκη της Λωζάννης, που για τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποτέλεσε μια επιτυχία για την ίδρυση του Τουρκικού κράτους, αντιμετωπίζεται ως ανάθεμα από τον ίδιο και τους οπαδούς του.</div><div><br />Ζητήματα εξουσίας<br /><br />Όλα αυτά, σύμφωνα με τους αρθρογράφους δείχνουν ότι «η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν γίνεται κυρίως για το φυσικό αέριο, αλλά για παλιά ζητήματα εξουσιάς, εμποτισμένα με παλιές και νέες γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Ο τουρκικός επεκτατισμός έχει ως κίνητρο το υλικό κέρδος, αλλά ενεργοποιείται και από ταυτοτικά και ιδεολογικά ζητήματα». Οι θαλάσσιες διεκδικήσεις γίνονται κυρίως για να αποκτήσει η Άγκυρα επιρροή στο Μαγκρέμπ, το Σαέλ και τη Δυτική Αφρική.<br /><br />Το όνειρο του Ερντογάν είναι, σύμφωνα με τους αναλυτές, η Τουρκία να γίνει μια υπερδύναμη, η οποία θα συνομιλεί επί ίσοις όροις με τις άλλες υπερδυνάμεις και θα δρα όπως αυτές, επιβάλλοντας τη θέλησή της με τετελεσμένα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι θέλει ο Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο;

  Οι αναθεωρητικοί γεωπολιτικοί στόχοι του Τούρκου πρόεδρου δεν έχουν να κάνουν με τους υδρογονάνθρακες. Τους πραγματικούς στόχους και τις ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικές ΕΔ: Ο Ερντογάν εκδίωξε ένα ολόκληρο σώμα στρατού

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/tsk%20%281%29.gif?itok=aAYB6QvA" width="640" /><br /><br /><b>Ανδρέας Μουντζουρούλιας</b><br />Είναι γεγονός πλέον η βαθιά κρίση και το μη αξιόμαχο των τουρκικών δυνάμεων που τόσο ηχηρά διαφημίζει η Άγκυρα (για ψυχολογικούς λόγους). To ηθικό πλέον είναι στα τάρταρα και αυτό μας το επιβεβαιώνουν πλέον και τουρκικές πηγές.<br /><br />Εκτιμήσεις κάνουν λόγο για εκδίωξη άνω των 20.000 Τούρκων στρατιωτικών όλων των βαθμίδων, οι οποίοι αποτελούν αριθμητικά ένα ολόκληρο σώμα στρατού. <br /><br />Οι μισοί από τους στρατηγούς, τους ναυάρχους και τους ανώτερους αξιωματικούς, έχουν αποταχτεί και φυλακιστεί από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Δεν υπάρχουν πλέον ικανοί αξιωματικοί κατώτεροι και ανώτεροι σε ικανό αριθμό στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. <br /><br />Οι περισσότεροι Τούρκου πιλότοι αποτάχτηκαν και η τουρκική πολεμική αεροπορία κάνει “εισαγωγή” Πακιστανών και αποστράτων για να καλύψει τα κενά της. <br /><br />Η τουρκική Αεροπορία έχασε 265 από τους 400 πιλότους της με αποτέλεσμα ο λόγος πιλότου προς αεροσκάφος να πέσει από το 2 στο 0,8. Και οι πιλότοι δεν είναι εύκολο να εκπαιδευτούν.<br /><br />“Δεν είναι δυνατή ούτε περιγραφή ούτε επιδιόρθωση της ζημίας στις τουρκικές δυνάμεις”, δηλώνουν τουρκικές πηγές. <br /><br />Ο Ερντογάν έχει θέσει σε εφαρμογή ένα ευρύ σχέδιο εκκαθαρίσεων, φυλακίζοντας, απολύοντας και θέτοντας σε διαθεσιμότητα δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικούς έχει χάσει την επιρροή και την αξιοπιστία του.<br /><br />Το χάος στον στρατό συμβολίζει όχι μόνο την προσπάθεια να ενισχυθεί η εξουσία του στη χώρα με την βοήθεια μιας κάστα αξιωματικών που δεν θέλουν ούτε να ακούν για την δύση. <br /><br />Επίσης το ψυχολογικό πλήγμα στον τουρκικό στρατό είναι τεράστιο και από τις απώλειες στον πόλεμο με τους Κούρδους. Προχθές αναφέρθηκε ότι 1005 Τούρκοι στρατιωτικοί έχασαν την ζωή τους σε μάχες με το ΡΚΚ για το 2020, ενώ πηγές εντός Τουρκίας εμφανίζουν ένα κράτος το οποίο εμφανίζεται κατακερματισμένο.<br /><br />Πληροφορίες φέρουν την τουρκική ισλαμική ελίτ να φοβάται συνεχώς την περίπτωση πρόκλησης νέου πραξικοπήματος, για αυτό και διεξάγονται αμφιβόλου ποιότητας επιχειρήσεις και συλλήψεις, εγκαθιστώντας ένα τρομερό κλίμα τρόμου εντός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και της τουρκικής κοινωνίας.<br /><br />Κανένα στρατιωτικός σχηματισμός από την αρχαιότητα έως σήμερα δεν μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να εκτελεί τα καθήκοντα του με τον “βούρδουλα” και την τιμωρία συνεχώς.<br /><br />Το έτερο που εξάγεται ως συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι το γεγονός της βαθιάς διαίρεσης του τουρκικού λαού λόγω του στυγνού καθεστώτος του Ερντογάν, που απειλεί την Ελλάδα στην Α.Μεσόγειο, ενώ είναι σίγουρο ότι η οργάνωση Γκιουλέν αλλά και άλλες οργανώσεις παρόμοιου τύπου έχουν πολλαπλασιαστεί στην Τουρκία και όλα είναι πλέον θέμα χρόνου.<br /><br />Δεν δύναται να επιβιώσει ο ψευδοσουλτάνος αν δεν υλοποιεί συνεχώς εκστρατείες και δεν προβάλει παλικαρισμούς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της περιοχής.<br /><br />Για αυτό πολλές φορές τα τουρκικά ΜΜΕ προβάλουν επιδεικτικά το αξιόμαχο και την ισχύ δήθεν πυρός που διαθέτουν, τόσο σε μέσα, όσο και σε εξειδικευμένο προσωπικό στις ειδικές επιχειρήσεις, μόνο που η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική τείνοντας να θυμίζει την Βόρεια Κορέα του δικτάτορα Κιμ γιονγκ ουν.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκικές ΕΔ: Ο Ερντογάν εκδίωξε ένα ολόκληρο σώμα στρατού

Ανδρέας Μουντζουρούλιας Είναι γεγονός πλέον η βαθιά κρίση και το μη αξιόμαχο των τουρκικών δυνάμεων που τόσο ηχηρά διαφημίζει η Άγκυρα (για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με γερμανικές πλάτες τα στρίβει ο Ερντογάν… “Αγάπησε”, ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ;

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/Erdogan-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Τόσο ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, όσο και ο Γερμανός ομόλογός του Χάικο Μάας έδειξαν την ικανοποίησή τους μετά τη συνάντηση της περασμένης Δευτέρας στην Άγκυρα. Έκαναν λόγο για „θετική ατμόσφαιρα” στις συνομιλίες τους. Στο επίκεντρο ήταν η διένεξη για τα αποθέματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και οι εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο. Στην αλλαγή κλίματος θα πρέπει να συνέβαλε εκτός από την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και η αλλαγή εξουσίας στην Ουάσιγκτον. <br /><br />Αυτή την άποψη πρεσβεύει η Άσλι Αξόι, νούμερο δύο του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών CATS στο Ίδρυμα Επιστήμη και Πολιτική με έδρα το Βερολίνο. “Η νέα διοίκηση Μπάιντεν θα συνεργαστεί και πάλι πιο στενά με την ΕΕ και ο Ερντογάν θέλει να βρίσκεται στη σωστή πλευρά σε αυτή την επαναπροσέγγιση” δηλώνει στη DW.<br /><br />Υπάρχει ελπίδα συμφιλίωσης;<br /><br />Αυτή η ιδέα θα πρέπει να ώθησε την κυβέρνηση στην Άγκυρα να αναθεωρήσει την μέχρι τώρα πολιτική της γραμμή στην Εγγύς Ανατολή. “Εκτός αυτού η Τουρκία βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ σε μεγάλα τμήματα της Εγγύς Ανατολής” επισημαίνει η Αξόι έχοντας κατά νου τις διενέξεις στην ανατολική Μεσόγειο, τον νότιο Καύκασο, τη Συρία και τη Λιβύη. “Η Τουρκία χρειάζεται και πάλι συμμάχους για να διατηρήσει αυτό που ο Ερντογάν εμφάνισε στον τουρκικό πληθυσμό ως γεωστρατηγικές και οικονομικές επιτυχίες. Άρα σε αυτή την μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής παίζουν ρόλο και εσωτερικοπολιτικοί παράγοντες”.<br /><br />Μέσα από την τουρκική οπτική γωνία στην αραβική χερσόνησο έχουν επισυμβεί σημαντικές αλλαγές. Αρχές Ιανουαρίου το Κατάρ, στενός εταίρος της Τουρκίας στην περιοχή, έτεινε και πάλι χείρα συμφιλίωσης στην Σαουδική Αραβία και τους δικούς της εταίρους, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και την Αίγυπτο. Προηγήθηκε διάστημα τρεισήμισι χρόνων μποϊκοτάζ του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία και τους εταίρους της. Για την Τουρκία, που στήριξε το Κατάρ στο εμπάργκο δίνοντας τρόφιμα, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επαναξιολογήσει τις σχέσεις της με τις δύο πλευρές. Κι αυτό κρύβει ευκαιρίες αλλά και κινδύνους.<br /><br />Σε γενικές γραμμές πάντως η κυβέρνηση στην Άγκυρα χαιρέτισε το κλίμα συμφιλίωσης στον Περσικό. “Διότι μέσω αυτού η Τουρκία προσβλέπει σε διπλωματικά πλεονεκτήματα, όπως επίσης και οι χώρες του Κόλπου” υποστηρίζει η Αξόι. “Η προσέγγιση ανάμεσα στο Κατάρ και τη Σουηδική Αραβία μπορεί να συμβάλει στη δρομολόγηση καλύτερων πολιτικών σχέσεων ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, πιθανόν και την Αίγυπτο με αποτέλεσμα να ξεπεράσει την απομόνωσή της.<br /><br />Το Κατάρ θα μπορούσε να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο. Στην πραγματικότητα το Κατάρ ήδη άφησε να εννοηθεί ότι θα ήταν πρόθυμη για κάτι τέτοιο. “Κι όταν οι δύο χώρες διαπιστώνουν ότι το Κατάρ μπορεί να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή, τότε αυτό είναι εφικτό” διαπίστωσε τον περασμένο Ιανουάριο η Ειδική Εντεταλμένη του υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ στο περιθώριο διεθνούς συνάντησης στη Ντόχα. Βέβαια για να επιτευχθεί βιώσιμη προσέγγιση ανάμεσα στην Τουρκία και τις χώρες του Περσικού χρειάζεται να γίνουν τεράστιοι συμβιβασμοί.<br /><br />Η Τουρκία είναι ακόμη θυμωμένη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο προξενείο της Σ. Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 2018. Από την άλλη πλευρά η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της έχουν δυσαρεστηθεί για τις στενές σχέσεις της Τουρκίας και του Κατάρ με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, τους οποίους θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση. Είναι ο λόγος που η Σαουδική Αραβία διεξάγει ένα ακήρυχτο οικονομικό μποϋκοτάζ, που η χειμασμένη οικονομικά Τουρκία θέλει να εμποδίσει.<br /><br />Αβεβαιότητες με Λιβύη, νέοι τόνοι με το Ισραήλ<br /><br />Οι δύο πλευρές θα πρέπει να κινηθούν και σε σχέση με μιαν άλλη χώρα που σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο, τη Λιβύη. Η Τουρκία υποστηρίζει την κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον αλ Σάρατζ. Η κυβέρνησή του διατηρεί σχέσεις εξάρτησης από ισλαμιστικούς παράγοντες, μεταξύ αυτών και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Γι αυτόν τον λόγο η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της έχουν ταχθεί στο πλευρό του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, του οποίου ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός ελέγχει την ανατολική Λιβύη.<br /><br />Σε περίπτωση που Τουρκία και Σαουδική Αραβία κινηθούν η μια προς την κατεύθυνση της άλλης, θα συμπέσει με περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας στην εξωτερική πολιτική. Διότι ακόμη δεν έχει διαφανεί η νέα πορεία που θα χαράξει η κυβέρνηση Μπάιντεν απέναντι στην Σαουδική Αραβία. Στον προεκλογικό αγώνα ο νέος Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στο Ριάντ. Παραμένει λοιπόν ανοιχτό πώς θα εξελιχθούν οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες.<br /><br />Υπάρχει και το Ισραήλ, με το οποίο η Τουρκία μετά από χρόνια τεταμένων σχέσεων, επιδιώκει τη δημιουργία σχέσεων αναβαθμισμένης προσέγγισης. Τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν επανειλημμένα εκδήλωσε την αποστασιοποίησή του από την χώρα. Όταν τον Δεκέμβριο του 2017 ο πρόεδρος Τραμπ αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αντέδρασε με οξύτητα. “Θα κινητοποιήσουμε όλον τον ισλαμικό κόσμο” προειδοποίησε ο Τούρκος πρόεδρος σε έκτακτη συνάντηση κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Αντιδρώντας στις πολύνεκρες συγκρούσεις του ισραηλινού στρατού με παλαιστίνιους διαδηλωτές η Τουρκία απέλασε τον πρέσβη του Ισραήλ από τη χώρα. Ως αντίποινα το Ισραήλ κάλεσε τον Τούρκο επιτετραμμένο στην Άγκυρα να εγκαταλείψει κι αυτός τη χώρα. Και όταν με τον ερχομό του καλοκαιριού φάνηκαν τα πρώτα μηνύματα ομολοποίησης των σχέσεων του Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο Ερντογάν απείλησε με διακοπή των σχέσεών του με την τελευταία. Οι τόνοι έπεσαν στη συνέχεια, όταν το Μαρόκο μέσα Δεκεμβρίου δήλωσε ότι θέλει να αναγνωρίσει το Ισραήλ.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου αρκέστηκε να παρατηρήσει, να μην γίνει αυτή η αναγνώριση σε βάρος των Παλαιστινίων. Προς το παρόν το Ισραήλ αντιδρά συγκρατημένα στις τουρκικές προθέσεις προσέγγισης. Υπάρχει μεν μια καταρχήν διάθεση για ευθυγράμμιση των διμερών σχέσεων” παραδέχεται ο πολιτικός επιστήμων Χάι Έιταν Κοέν Γιάναρτσακ από το Ινστιτούτο Στρατηγικής και Ασφάλειας, “αλλά υπό τρεις όρους: Η Τουρκία θέλει την επιστροφή του πρέσβη της στη χώρα, το Ισραήλ πάλι ζητά από τους Τούρκους να μην στηρίζουν την Χαμάς και να σταματήσει ο Ερντογάν να κάνει εχθρικές δηλώσεις κατά του Ισραήλ”.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Με γερμανικές πλάτες τα στρίβει ο Ερντογάν… “Αγάπησε”, ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ;

Τόσο ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, όσο και ο Γερμανός ομόλογός του Χάικο Μάας έδειξαν την ικανοποίησή τους μετά τη συν...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτά που «ξεχνούν» οι Τούρκοι όταν μιλούν για το Καστελόριζο

<img height="355" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1599084718.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Ιωάννης Αναστασάκης*</b><br />Παρακολουθήσαμε την Δευτέρα από την Κωνσταντινούπολη, τον υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας κατά την κοινή συνέντευξη τύπου με τον Γερμανό ομόλογό του. Αναφέρθηκε με έκπληξη στο γεγονός ότι ενώ το Καστελόριζο απέχει μόνο δύο μίλια από τις Τουρκικές ακτές, η Ελλάδα διεκδικεί πλήρη δικαιώματα στον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών και διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή. Ο Γερμανός υπουργός κος Χάικο Μάας παρακολουθούσε αμίλητος τις δηλώσεις του κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Πριν την αναχώρησή του για την Τουρκία, ο κος Μαας είχε δηλώσει ότι στη συνάντηση θα ζητούσε από τον Τούρκο ομόλογό του να ακολουθεί η Τουρκία το Διεθνές Δίκαιο και να σέβεται τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από αυτό.<br /><br />Τουρκική ανερμάτιστη ρητορική<br /><br />Σχετικά με την αναφορά του Τούρκου υπουργού στην απόσταση των δύο μιλίων από την τουρκική ακτή, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι όταν υπάρχουν καθορισμένα σύνορα μεταξύ των όμορων χωρών, η απόσταση είναι μόνο ένα γεωγραφικό μέγεθος και δεν έχει σχέση με την εθνική κυριαρχία.<br /><br />Βέβαια οι σχετικές δηλώσεις Τσαβούσογλου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αφού επανειλημμένα Τούρκοι επίσημοι δηλώνουν ενοχλημένοι από τις επισκέψεις της Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων Ελλήνων κυβερνητικών εκπροσώπων στο Καστελόριζο, που σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο είναι μέρος της Ελληνικής επικράτειας με πλήρη εθνική κυριαρχία.<br /><br />Απείρου κάλους ήταν και η προ μηνών συνέντευξη του υπουργού άμυνας της γείτονος κου Ακάρ, που καθήμενος σε ύψωμα κοντά στο Κας επί της τουρκικής ακτής, άπλωνε το χέρι του λέγοντας ότι μπορεί να πιάσει το Καστελόριζο. Θα έπρεπε κάποιος να του υπενθυμίσει ότι κάπως έτσι ένοιωθε και ο Ξέρξης πριν από αιώνες, όταν πίστευε ότι απλώνοντας το χέρι του θα έπιανε τη Σαλαμίνα, βασιζόμενος στον ισχυρό στόλο του. Η εξέλιξη των γεγονότων τον διέψευσε, αφού μετά την καταστροφή του στόλου του από τους Έλληνες, αναγκάστηκε να φύγει τρέχοντας από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, για πάντα.<br /><br />Θύματα των ανερμάτιστων δηλώσεων των τούρκων επισήμων, είναι οι ίδιοι οι τούρκοι πολίτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν κάτοικος του Κας που ερωτήθηκε από δημοσιογράφο του BBC σχετικά με τα Ελληνοτουρκικά. Ο τούρκος αυτός απολαμβάνοντας τον αργιλέ του στον ηλιόλουστο εξώστη του καφενείου, δήλωσε: «είναι φυσικό τα νησιά που είναι κοντά στις ακτές μας, να ανήκουν στην Τουρκία». Τα θέματα διεθνούς Δικαίου δεν είναι επιπέδου καφενείου σε καμία περίπτωση. Η Τουρκική Ηγεσία θα έπρεπε να το γνωρίζει και να τα αντιμετωπίζει με σοβαρότητα και σεβασμό.<br /><br />Σε συνέχεια των ανωτέρω, εξετάζοντας με βάση το διεθνές Δίκαιο το θέμα του Καστελόριζου, προκύπτουν τα ακόλουθα:<br /><br />Η Συνθήκη της Λοζάνης υπογράφτηκε το έτος 1923, μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο και τη Μικρασιατική καταστροφή, ενώ το Καστελόριζο, τα Δωδεκάνησα γενικότερα, αποδόθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1947, μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Σε σχέση επομένως με την Ελλάδα δεν υπάρχει άμεσος χρονικός συσχετισμός μεταξύ των Συνθηκών Λοζάνης και Παρισίων σχετικά με το Καστελόριζο και συνολικά τα Δωδεκάνησα. Βέβαια χρονικά η Τουρκία είχε αποδεχθεί τελεσίδικα την Ιταλική κυριαρχία πριν την απόδοσή τους στην Ελλάδα.<br /><br />Η μελέτη της ιστορίας στις πηγές της, οδήγησε στον εντοπισμό ενός άρθρου στην ετήσια έκδοση της «Colliers new Encyclopedia» που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη. Συγκεκριμένα στο φύλο του έτους 1932, στη σελίδα 43 και στο λήμμα Turkey, περιγράφεται η σχέση Ιταλίας και Τουρκίας, σχετικά με το Castellorizo και τη Συμφωνία οριοθέτησης που τότε υπογράφηκε.<br /><br /><img src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/kastelorizo.jpg" /><br /><i>Από παρουσίαση του συγγραφέα σε διεθνές Συνέδριο.<br /></i><br />Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία<br /><br />Αναφέρεται λοιπόν στο κείμενο αρχείου του Colliers ότι στις αρχές του έτους 1932 υπογράφτηκε Συμφωνία (Treaty) που έληξε τη διαμάχη (conflict) μεταξύ της Ιταλίας και της Τουρκίας σχετικά με τις βραχονησίδες μεταξύ του Καστελόριζου και της τουρκικής ηπειρωτικής γης.<br /><br />Καθορίστηκαν δηλαδή αμετάκλητα τα σύνορα στη συγκεκριμένη περιοχή ,με επίσημη διμερή Διακρατική Συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Όταν λοιπόν το 1947 η Ιταλία παρέδωσε στην Ελλάδα τις κτήσεις της στο Αιγαίο, δηλαδή τα Δωδεκάνησα, τα σύνορα ήταν ήδη σαφώς καθορισμένα και βέβαια πάντα με την πλήρη συμφωνία της Τουρκίας που είχε υπογράψει τη σχετική Συμφωνία.<br /><br />Μάλιστα, αποτέλεσμα της Συμφωνίας του 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, ήταν και μία σειρά γεγονότων από τα οποία σαφώς και πολλαπλώς ωφελήθηκε η Τουρκία. Ειδικότερα και μάλιστα άμεσα το ίδιο έτος, βελτιώθηκαν οι σχέσεις των δύο χωρών. Στις 22 Μαΐου 1932, επισκέφτηκαν επίσημα την Ιταλία ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας.<br /><br />Στις 03 Ιουνίου του 1932 η Τουρκία έλαβε οικονομικές διευκολύνσεις από την Ιταλία της τάξεως των 300.000.000 λιρών που τότε αντιστοιχούσαν σε 15.420.000 (USD) δολαρίων. Λαμβάνοντας υπόψη τις τιμαριθμικές αναπροσαρμογές, το δάνειο αυτό του 1932 αντιστοιχεί σήμερα σε αγοραστική αξία πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Από το ποσό αυτό, το 1/3 ήταν σε ρευστό χωρίς περιορισμούς, το 1/3 προοριζόταν για αγορά μηχανολογικού εξοπλισμού από την Ιταλία και το άλλο 1/3 ήταν για να αποπληρωθούν παλαιότερα δάνεια της Τουρκίας προς τα ιταλικά ναυπηγεία.<br /><br />Στις 06 Ιουλίου του 1932 η Τουρκία, μη όντας πλέον σε διαμάχη με την Ιταλία, δέχτηκε πρόσκληση να γίνει μέλος στην Κοινωνία των Εθνών (League of Nations). Έκανε αμέσως δεκτή την πρόσκληση και στις 18 Ιουλίου 1932 έγινε μέλος. Κατ’ αντιστοιχία στο σήμερα, η Τουρκία δεν είναι δυνατόν να γένει αποδεκτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση εφόσον συντηρεί την ένταση με Κράτη Μέλη της.<br /><br />Βέβαια η Κοινωνία των Εθνών διαλύθηκε λίγα χρόνια αργότερα, διότι απέτυχε να αποτρέψει τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Στη θέση της ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που έχει κύρια αποστολή να προλάβει και να αποτρέψει τις πολεμικές συγκρούσεις. Στις μέρες μας, είναι μία πολύ δύσκολη Αποστολή για τον ΟΗΕ και όλοι οι νοήμονες ευχόμαστε ολόψυχα να επιτύχει τελικά, ακόμα και μεσολαβώντας αποτελεσματικότερα στην επίλυση των περιφερειακών εντάσεων με μακρόχρονη διάρκεια.<br /><br />Προβληματισμοί<br /><br />Συνοψίζοντας για το Καστελόριζο, η Τουρκία υπέγραψε τη Συνθήκη (Treaty) καθορισμού των συνόρων στην περιοχή του Καστελλόριζου το 1932. Έλαβε μάλιστα και υψηλά ανταλλάγματα, τόσο από την Ιταλία όσο και από τη διεθνή αποδοχή, όπως προαναφέρθηκε.<br /><br />Για πολλές δεκαετίες, ακόμα και κατά τη περίοδο υπογραφής της Συνθήκης των Παρισίων το 1947 η Τουρκία δεν εξέφρασε καμία αντίρρηση ή προβληματισμό για τα σύνορα της Δωδεκανήσου με την Τουρκία. Τι λοιπόν ζητάει σήμερα η Τουρκία στη συστάδα των νήσων και βραχονησίδων στο Καστελόριζο;<br /><br />Μήπως το τουρκικό κράτος, αν και το 2023 θα εορτάσει την επέτειο των εκατό χρόνων από της ιδρύσεώς του, δεν αναγνωρίζει ότι έχει συνέχεια διακυβέρνησης και κυβερνητικών δεσμεύσεων;<br /><br />Μήπως δεν αναγνωρίζει τις Διεθνείς Διμερείς Συνθήκες που Τουρκικές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει και αποδεχθεί στο παρελθόν;<br /><br />Μήπως απλώς, λόγω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, εκφράζει την ενδόμυχη αρπακτική διάθεση, προβάλλοντας το δίκαιο του ισχυρότερου κατά την κρίση της, αδιαφορώντας για τη διεθνή νομιμότητα; Με αυτή την αντίληψη τίθεται τοι ερώτημα αν θα πρέπει να έχει θέση ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη και την Ευρωπαϊκή οικογένεια;<br /><br /><b><i>* Ο αντιπτέραρχος (Ι)ε.α. Ιωάννης Αναστασάκης είναι στρατηγικός αναλυτής για θέματα Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Είναι συνεργάτης του ISDA στην Ελλάδα, επίσης GCSP A.A.H. Chairman</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αυτά που «ξεχνούν» οι Τούρκοι όταν μιλούν για το Καστελόριζο

Ιωάννης Αναστασάκης* Παρακολουθήσαμε την Δευτέρα από την Κωνσταντινούπολη, τον υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας κατά την κοινή συνέντευξη τύπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετά τα «Ραφάλ», η σειρά του Ναυτικού

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/01/rafal-ft.png"><img height="335" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/01/rafal-ft.png" width="640" /></a><br /><br />Του <b>Βασίλη Νέδου</b><br />Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την προμήθεια 18 μαχητικών τύπου «Ραφάλ» και η υπογραφή της σύμβασης τις επόμενες ημέρες, ανάμεσα στον υπουργό Εθνικής Αμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο και στη Γαλλίδα ομόλογό του Φλοράνς Παρλί, ουσιαστικά ολοκληρώνει ένα σημαντικό σκέλος του σχεδιασμού ενίσχυσης της Πολεμικής Αεροπορίας (Π.Α.). Τα «Ραφάλ», αλλά και η συμφωνία για την ανάπτυξη Διεθνούς Αεροπορικού Κέντρου στην Καλαμάτα σε συνεργασία με ισραηλινή εταιρεία, ήταν η αρχή ενός πολυετούς εξοπλιστικού προγράμματος με στόχο την αναβάθμιση των δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.) σε έναν ορίζοντα που μπορεί να αγγίξει και τη δεκαετία. Οι σχεδιασμοί είναι πολλοί, ωστόσο οι διαδικασίες είναι εκ των πραγμάτων αργές. Μεγάλη σημασία για την προώθηση των προγραμμάτων έχει ο δημοσιονομικός χώρος που έχει δοθεί στις Ε.Δ. Το 2020 ήταν η πρώτη χρονιά αυξημένου προϋπολογισμού, ενώ το 2021 οι συνολικές δαπάνες για το υπουργείο Εθνικής Αμυνας θα αγγίξουν τα 5,5 δισ. ευρώ. Από αυτά τα χρήματα, οι εμπροσθοβαρείς δόσεις αφορούν κατά κύριο λόγο την προμήθεια των «Ραφάλ» και των οπλικών συστημάτων τους (Meteor, MICA, Exocet, SCALP) και το Αεροπορικό Κέντρο στην Καλαμάτα.<br /><br />Το 2021 μόλις άρχισε, και στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας η προσοχή στρέφεται πλέον προς το Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.), για το οποίο προβλέπονται και οι μεγαλύτερες δαπάνες τα επόμενα χρόνια. Το συνολικό κόστος για την προμήθεια νέων φρεγατών, την αναβάθμιση των τεσσάρων τύπου ΜΕΚΟ και την ένταξη πλοίου ενδιάμεσης λύσης στον στόλο υπολογίζεται στα 5 δισ. ευρώ. Εάν το υπουργείο Εθνικής Αμυνας ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις με ορισμένους εκ των ενδιαφερομένων (ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο ή Ολλανδία) εντός του πρώτου εξαμήνου του 2021, τότε θα δοθούν κάποιες προκαταβολές και δεν αναμένονται παραδόσεις νέων πλοίων πριν από το 2024.<br /><br />Η κ. Παρλί αναμένεται τις επόμενες ημέρες στην Αθήνα όχι μόνο για την υπογραφή της σύμβασης των «Ραφάλ», αλλά και για τις νέες προτάσεις για το πρόγραμμα των φρεγατών (Belh@rra και Lafayette ως ενδιάμεση λύση). Με ενδιαφέρον αναμένεται να φανεί και ποια θα είναι η τελική αμερικανική πρόταση. Στην περίπτωση των επαφών με τις ΗΠΑ, οι συζητήσεις –που θα αναθερμανθούν μετά την ορκωμοσία του νέου προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν– για το πρόγραμμα της νέας φρεγάτας δεν περιορίζονται αποκλειστικά στο σκέλος των νέων πλοίων (MMSC ή άλλα), αλλά επεκτείνονται και στις δυνατότητες ανάπτυξης που θα έχουν υποδομές στο πλαίσιο της, πολυετούς πλέον, ανανέωσης της MDCA.<br /><br />Η αναμονή της γαλλικής πρότασης, αλλά και η νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον, είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο η επίσημη επιστολή για τα MMSC (Letter of Request) ουδέποτε έφυγε από την Αθήνα. Ωστόσο, μια ενδιαφέρουσα απόκριση έφθασε στην Αθήνα μόλις πριν από λίγες ημέρες, καθώς οι ΗΠΑ απάντησαν θετικά (Letter of Acceptance) για την παραχώρηση 1.200 θωρακισμένων οχημάτων ασφαλείας τύπου Μ-1117 Guardian, που θα καλύψουν σημαντικές ανάγκες του Στρατού Ξηράς.<br /><br />Από τα αμερικανικού ενδιαφέροντος προγράμματα, κρίσιμο για την Π.Α. είναι εκείνο της αναβάθμισης των 84 F-16 σε διαμόρφωση «Viper». Πριν από λίγες ημέρες κατέφθασαν στην Ελλάδα οι Αμερικανοί χειριστές που θα μεταφέρουν το πρωτότυπο F-16 «Viper» με κωδικό «005» στις ΗΠΑ, στις αρχές Φεβρουαρίου. Με βάση το χρονοδιάγραμμα που έχει συμφωνηθεί, η ΕΑΒ θα πρέπει εντός του 2021 να ολοκληρώσει την αναβάθμιση συνολικά 12 μαχητικών τύπου F-16 «Viper». Προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, πριν από το τέλος του μηνός αναμένεται η πρόσληψη 280 τεχνικών στην ΕΑΒ, ωστόσο απαιτείται και ενίσχυση σε κάποια τεχνικά μέσα για να επιτευχθεί ο επιθυμητός στόχος. Γίνεται επίσης προσπάθεια παράδοσης των ελικοπτέρων ανθυποβρυχιακού πολέμου ΜΗ-60R, ει δυνατόν εντός του 2021, αν και κάτι τέτοιο θεωρείται γενικά δύσκολο. Στην ίδια κατηγορία εκκρεμοτήτων που έχουν ψηφιστεί –έγιναν συμβάσεις, αλλά απομένει η παραλαβή τους– εντάσσονται και οι τορπίλες των υποβρυχίων τύπου 214 του Π.Ν.<div><br />Οι επαφές με το Ισραήλ<br /><br />Στο σκέλος των συζητήσεων με τους Ισραηλινούς, πέρα από την ολοκληρωμένη συμφωνία για το Διεθνές Αεροπορικό Κέντρο στην Καλαμάτα, την ΕΛΒΟ αλλά και την ολοκλήρωση της παράδοσης των UAV τύπου HERON, γίνονται διαπραγματεύσεις για τους αντιαρματικούς πυραύλους Spike/NLOS και τους αέρος – εδάφους «Rampage». Στο πλαίσιο των ίδιων συζητήσεων περιλαμβάνεται και η χορήγηση συστημάτων αντιμετώπισης UAV, ενώ, όπως είχε αναφέρει και στο παρελθόν η «Κ», συζητείται και η μετατροπή κάποιων ελικοφόρων εκπαιδευτικών Τ-6 σε σμήνος αντιμετώπισης απειλών από μη επανδρωμένα αεροχήματα. Οι Ισραηλινοί έχουν σοβαρή υποψηφιότητα και για το εθνικό τυφέκιο εφόδου. Οι επιτελείς του υπουργείου Εθνικής Αμυνας θα προτιμούσαν εκείνο που χρησιμοποιούν σε ευρεία κλίμακα οι Ενοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ και όχι αυτό που προωθούν οι Ισραηλινοί.<br /><br />Το 2021 αναμένεται να είναι χρονιά συντήρησης υφιστάμενων συστημάτων προκειμένου να αυξηθούν οι διαθεσιμότητες. Τρία C-130 συντηρούνται στο Ισραήλ, ενώ προχωρεί και η σύμβαση με τους Ιταλούς για τα C-27. Εξίσου σημαντικές θεωρούνται οι επαφές για τη συντήρηση των επιθετικών ελικοπτέρων «Απάτσι», αλλά και ορισμένων ηλεκτρονικών συστημάτων των αρμάτων μάχης τύπου «Λέοπαρντ». Σημαντικές αναμένεται να είναι τις επόμενες εβδομάδες και οι επαφές μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) για ζητήματα που αφορούν και την παροχή υποστήριξης κοινών οπλικών συστημάτων στα οπλοστάσια των Ενόπλων Δυνάμεων των δύο χωρών.</div><b>Καθημερινή</b><div><b><br /></b><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Μετά τα «Ραφάλ», η σειρά του Ναυτικού

Του Βασίλη Νέδου Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την προμήθεια 18 μαχητικών τύπου «Ραφάλ» και η υπογραφή της σύμβασης τις επόμενες ημέρες, ανάμ...

Διαβάστε την συνέχεια