Για ποιον δουλεύουν οι μισθοφορικοί στρατοί σήμερα;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdkodNiWlwiTrPtejNDwnMdLN1_tLS2KNpZ4eSPcouQBMEY0-t_BUxTTfuoAwOSFhb9464GbpMZJLrX1I2YvvYHDXe_c2VaSAlFCVGzxnrrD_FaSwcxmmIhFwi8Tm-okRP64ZriJXPfew/s1600/cewagner.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="1600" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdkodNiWlwiTrPtejNDwnMdLN1_tLS2KNpZ4eSPcouQBMEY0-t_BUxTTfuoAwOSFhb9464GbpMZJLrX1I2YvvYHDXe_c2VaSAlFCVGzxnrrD_FaSwcxmmIhFwi8Tm-okRP64ZriJXPfew/w640-h320/cewagner.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ρώσοι μαχητές στο πλευρό του Άσαντ, Τούρκοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και Λατινοαμερικανοί στην Υεμένη. Οι μισθοφόροι επιστρέφουν στο προσκήνιο σε ρόλο ημικρατικό και ημιπαράνομο, αυτή τη φορά χωρίς την αίγλη της Λεγεώνας των Ξένων.</span></h3><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br /><br />«Η απόπειρα του κράτους να συγκεντρώσει το μονοπώλιο της βίας στα χέρια του μοιάζει να οδηγείται σε αποτυχία», έγραφε ο Ισραηλινός ακαδημαϊκός Μάρτιν Βαν ΚρέβελντMartin van Creveld | As I Please πριν από περίπου 30 χρόνια, στο βιβλίο Η Μεταμόρφωση του ΠολέμουΣτην Πολιτεία. «Τη θέση του κράτους θα καταλάβουν διαφορετικού είδους μαχόμενοι οργανισμοί. Με το πέρασμα του χρόνου οι στολές θα αντικατασταθούν από απλά διακριτικά. Όσοι τα φορούν δεν θα ανήκουν σε στρατούς όπως αντιλαμβανόμαστε εμείς τον όρο», συνέχιζε, βλέποντας τις γραμμές μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού σταδιακά να θολώνουν.<br /><br />Με δυο λόγια<br /><br />Περίπου 20 χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 2012, ως πρωθυπουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας ο Βλάντιμιρ Πούτιν θα υποστήριζε ανοιχτάПутин поддержал идею создания в России частных военных компаний | Ria.ru «την ιδέα της δημιουργίας στη Ρωσία ενός συστήματος ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών που θα μπορούσαν να παρέχουν υπηρεσίες με στόχο την προστασία εγκαταστάσεων και την εκπαίδευση ξένων στρατιωτικών εκτός των συνόρων, χωρίς τη συμμετοχή του ρωσικού κράτους». «Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί πράγματι εργαλείο για την πραγματοποίηση των εθνικών συμφερόντων χωρίς την άμεση συμμετοχή του κράτους», θα δήλωνεПутин поддержал идею создания в России частных военных компаний | Ria.ru, χωρίς ακόμη τότε να μπορεί να προβλέψει κανείς όσα επεισοδιακά θα ακολουθούσαν στην Ουκρανία το 20142014 Ukrainian Revolution.<br /><br /><img src="https://insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-portrait/public/newrules.jpg?itok=RNmenBSA" /><br /><br /><div>The New Rules of War, Sean McFate, Harper Collins.Τι κι αν ο Μακιαβέλι τους μισούσε, αποκηρύσσοντάς τους συλλήβδην ως «άπιστους», «απείθαρχους» και «δειλούς», μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Ο ΗγεμόναςΣτην Πολιτεία; Εντούτοις, οι μισθοφορικοί στρατοί σήμερα «είναι παντού», όπως σημειώνειMercenaries and War: Understanding Private Armies Today | National Defense University Press μέσα από τον ιστοχώρο του National Defense University Press του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας ο Αμερικανός ακαδημαϊκός Σον ΜακΦέιτ, συγγραφέας του The New Rules of WarΣτις εκδόσεις HarperCollins. «Κανείς δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα πόσα δισεκατομμύρια δολάρια έχουν πέσει γύρω από αυτήν την παράνομη αγορά. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι μπίζνες πάνε πολύ καλά. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μεγάλη κινητικότητα σε Υεμένη, Νιγηρία, Ουκρανία, Συρία και Ιράκ. Η Μέση Ανατολή έχει πια πλημμυρίσει με μισθοφόρους», συνεχίζει ο ΜακΦέιτ, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν πόλεις που έχουν πια εξελιχθεί σε «γνωστά στέκια μισθοφόρων», όπως η Ερμπίλ στο βόρειο Ιράκ, η Καμπάλα στην Ουγκάντα, το Αμπού Ντάμπι και το Ντουμπάι.<br /><br />Δημοσιεύματα με έδρα τη Λεμεσό και εκπαίδευση στο Χαλέπι | Πολίτης στον κυπριακό Τύπο το 2019 εντόπιζαν την παρουσία μισθοφόρων ακόμη και στη Λεμεσό, εν προκειμένω των ρωσικών εταιρειών παροχής μισθοφορικού τύπου υπηρεσιών Vegacy Strategic Services και Legat-Corps, που τροφοδοτούσαν με έμψυχο δυναμικό και τεχνογνωσία το στρατόπεδο του προέδρου Μπασάρ αλ ΆσαντΜπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία.<br /><br />Ο όρος «μισθοφόροι» πάντως σε γενικές γραμμές πλέον αποφεύγεται. Έχει αντικατασταθεί από το ακρωνύμιο PMC και όρους που ακούγονται πιο νομιμοφανείς, όπως οι Private Military Contractors και Private Military Companies.<br /><br />«Ένα φαινόμενο που έχει ενταθεί κατά την τελευταία δεκαετία στη Μέση Ανατολή είναι εκείνο της χρήσης μισθοφόρων με στόχο την προβολή ισχύος και την προώθηση συμφερόντων. Φαίνεται πως οι χώρες του Κόλπου, η Τουρκία και η Ρωσία ηγούνται αυτής της τάσης, χρησιμοποιώντας πολλούς μισθοφόρους σε πολεμικές αποστολές πέρα από τα σύνορά τους. Ως προς αυτό διαφέρουν από τις ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές χώρες και την Κίνα που χρησιμοποιούν μεν μισθοφόρους αλλά ως δυνάμεις υποστήριξης», γράφουνThe Use of Mercenaries: A New Recourse to an Old Practice for Waging War in the Middle East | The Institute for National Security Studies οι αναλυτές του ισραηλινού Ινστιτούτου Σπουδών Εθνικής Ασφαλείας (INSS) του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ. «Μέσα σε δέκα χρόνια, η αγορά έγινε περισσότερο φονική», συμφωνεί ο Σον ΜακΦέιτ του Πανεπιστημίου Εθνικής ΆμυναςNational Defense University των ΗΠΑ. Για την Αμερικανίδα ακαδημαϊκό Κίμπερλι Μάρτεν του Columbia University, ειδικά οι ρωσικές ιδιωτικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αποτελούνOnline Event: Russia's "Private" Military Companies: The Example of the Wagner Group | CSIS μια κατηγορία από μόνες τους, λόγω του νεφελώδους και παρασκηνιακού, «ημικρατικούRussia’s use of semi-state security forces: the case of the Wagner Group | Post-Soviet Affairs» και ημιπαράνομου πλαισίου μέσα στο οποίο φαίνεται να λειτουργούν, άλλοτε εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του ρωσικού κράτους και άλλοτε τα συμφέροντα μεμονωμένων προσώπων που σχετίζονται με τη ρωσική ηγεσία, χωρίς ωστόσο ποτέ να αποκαλύπτουν την πραγματική δράση τους.<br />Η επιστροφή των μισθοφόρων στα πολεμικά μέτωπα<br /><br />Πώς όμως φτάσαμε να συζητάμε για μισθοφόρους πολεμιστές ως παράγοντες ικανούς να καθορίσουν την έκβαση των συγκρούσεων; Πολλοί εντοπίζουν την αρχή του νήματος σε μια εταιρεία με την επωνυμία Executive Outcomes. Η Executive Outcomes ιδρύθηκε στη Νότια Αφρική στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από πρώην στελέχη των νοτιοαφρικανικών ειδικών δυνάμεων, που ωθούνταν τότε στο περιθώριο με φόντο το τέλος του Απαρτχάιντ. Έως και το λουκέτο της εταιρείας το 1998, οι άνδρες της Executive Outcomes είχαν αλωνίσει την Αφρική παίρνοντας μέρος σε μάχες εναντίων ανταρτών-ατάκτων (π.χ. στην Ανγκόλα), προστατεύοντας πετρελαιοπηγές και ορυχεία (στη Σιέρα Λεόνε), εκπαιδεύοντας στρατεύματα κ.ά. ΛέγεταιMercenaries and War: Understanding Private Armies Today | National Defense University Press πως όταν ξέσπασαν τα γεγονότα που θα οδηγούσαν στη Γενοκτονία της Ρουάντα το 1994, οι υπεύθυνοι της Executive Outcomes πήγαν στον ΟΗΕ και προσφέρθηκαν να επιβάλουν την τάξη έναντι 120 εκατ. δολαρίων, με την προσφορά τους ωστόσο να απορρίπτεται από τον τότε επικεφαλής των ειρηνευτικών επιχειρήσεων και μετέπειτα Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν με το αιτιολογικό ότι «ο κόσμος ακόμη δεν είναι έτοιμος να ιδιωτικοποιήσει την ειρήνηSecretary-General Reflects on 'Intervention' in 35th Annual Ditchley Foundation Lecture | United Nations».<br /><br />Μέσα στη μεταψυχροπολεμική δεκαετία του 1990, είχαν αρχίσει να κάνουν τα πρώτα τους βήματα τους και άλλες δυτικές «ιδιωτικές στρατιωτικές επιχειρήσεις», όπως η Sandline International, η διαβόητη Blackwater Security Consulting (που πλέον έχει μετονομαστεί σε Academi), και η Military Professional Resources Incorporated-MPRI, που αρχικά στρατολογούσαν ως επί το πλείστον βετεράνους των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων.<br /><br />Η συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες μισθοφόρων προέκυψε ως αναγκαιότητα για τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι οι πολεμικές τους περιπέτειες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν τελικά δεν επρόκειτο να διαρκέσουν ούτε πέντε ημέρες, ούτε πέντε εβδομάδες, ούτε το πολύ πέντε μήνες, όπως είχε προβλέψειRumsfeld: It Would Be A Short War | CBS News το 2002 ο τότε υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ, αλλά πολύ περισσότερο. Για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες που γιγαντώνονταν, οι αμερικανικές δυνάμεις άρχισαν να δίνουν «δουλειές» και σε ιδιώτες, με την υποσημείωση ωστόσο ότι επρόκειτο για «δουλειές» κυρίως υποστηρικτικού χαρακτήρα. Οι περισσότεροι από τους ιδιώτες δεν εμπλέκονταν οι ίδιοι σε μάχες, πλην όμως υπήρχαν και εξαιρέσεις.<br /><br />Ήταν Σεπτέμβριος του 2007, όταν μισθοφόροι της ιδιωτικής αμερικανικής εταιρείας παροχής υπηρεσιών ασφαλείας Blackwater Security Consulting άνοιξαν πυρ στην πλατεία Νισούρ της Βαγδάτης με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 17 άμαχοι και να τραυματιστούν 20. Εάν δεν είχε συμβεί το συγκεκριμένο περιστατικόFormer Blackwater guard convicted for 2007 massacre of civilians in Baghdad | The Guardian, η δράση των ιδιωτών Αμερικανών μισθοφόρων στο Ιράκ ενδεχομένως να μην είχε ποτέ γνωστή στον βαθμό που τελικώς έγινε λόγω της διεθνούς κατακραυγής που ακολούθησε.<br /><br />«Όταν οι άνθρωποι μιλούν για private military contractors, φαντάζονται την Blackwater Security Consulting στο Ιράκ γύρω στο 2007, ωστόσο η αγορά έχει προχωρήσει. Εταιρείες όπως η Blackwater είναι παλιομοδίτικες εάν συγκριθούν με το Wagner Group και άλλους σύγχρονους μισθοφόρους», γράφει ωστόσο ο Σον ΜακΦέιτ.</div><div><br />H διαβόητη ρωσική Wagner<br /><br />Εάν υπάρχει όντως ένα όνομα που κυριαρχεί σήμερα στη διεθνή φιλολογία γύρω από τη δράση των μισθοφόρων, αυτό είναι σίγουρα εκείνο της Wagner (ή Vagner). Άνδρες της φέρονται να πολέμησαν στην Ουκρανία το 2014 στο πλευρό των φιλορώσων αυτονομιστών, στη Συρία από το 2015 στο πλευρό του Άσαντ, στη Λιβύη υπέρ του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ (αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι στο πλευρό του Χάφταρ δεν βρέθηκαν άνδρες της Wagner αλλά μιας άλλης ρωσικής ιδιωτικής εταιρείας μισθοφόρων με την επωνυμία RSB-group), στο Σουδάν υπέρ του ανατραπέντος πλέον Ομάρ αλ Μπασίρ, αλλά και στην υποσαχάρια Αφρική. Και λέμε «φέρονται» καθότι η Wagner δεν δημοσιοποιεί καμία πληροφορία σχετικά με τη δράση της, ενώ και η ρωσική κυβέρνηση αρνείται να κάνει κάποιο σχόλιο όταν καλείται να τοποθετηθεί δημοσίως για το θέμα. Ο ρωσικός ειδησεογραφικός ιστοχώρος Fontanka αναφέρει ότι από το 2015 έως και τα τέλη του 2017, περίπου 3.000 ΡώσοιThousands of Russian private contractors fighting in Syria | ΑΡ μισθοφόροι είχαν πολεμήσει στη Συρία υπό την ομπρέλα της Wagner.<br /><br /><br /><br /><img height="480" src="https://insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-img/public/wagner000_1v84lt.jpg?itok=jTA-A0YC" width="640" /><br /><i>Αχρονολόγητη φωτογραφία που παρελήφθη στις 15 Ιουλίου 2020 δείχνει παγιδευμένη νάρκη κατά προσωπικού, συνδεόμενη με τη ρωσική ομάδα Wagner, σε κατοικημένη περιοχή στην Τρίπολη της Λιβύης. [Africom/AFP]</i></div><div><br />Ωστόσο η Wagner δεν είναι η πρώτη ρωσική ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία που έχει κάνει αισθητή την παρουσία της τα τελευταία χρόνια. Είχε προηγηθεί η Slavonic Corps, που φέρεται να ανέπτυξε δράση στη Συρία για πρώτη φορά το 2013, με ολίγους εκατοντάδες άνδρες και αποστολή την προστασία των ενεργειακών εγκαταστάσεων που τελούσαν υπό τον έλεγχο του Άσαντ. Από τη Συρία λέγεται πως έχει περάσει και μια άλλη ρωσική ιδιωτική εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, η Moran Security Groupmoran-group.org, που στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε κυρίως στις θάλασσες παρέχοντας προστασία από τους πειρατές.<br /><br />Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Σπουδών Εθνικής ΑσφαλείαςThe Use of Mercenaries: A New Recourse to an Old Practice for Waging War in the Middle East | The Institute For National Security Studies του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, «η Wagner φαίνεται να αποτελεί μια κοινοπραξία μεταξύ της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GRU) και του επιχειρηματία Γεβγκένι Πριγκόζιν». Η κεντρική βάση εκπαίδευσης των ανδρών της φέρεται να βρίσκεταιMoscow's Mercenary Wars: The Expansion of Russian Private Military Companies στο Κρασναντάρ της νοτιοδυτικής Ρωσίας, δίπλα σε βάση εκπαίδευσης της GRU, ενώ κορυφαία θέση στον εν λόγω μισθοφορικό στρατό λέγεται πως κατέχει ένας πρώην αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων της GRU, ο Ντμίτρι Ούτκιν, γνωστός και με το ψευδώνυμο Vagner. Ο Ούτκιν έχει παρασημοφορηθεί για την ανδρεία του από το ρωσικό κράτος, ενώ τον Δεκέμβριο του 2016 εθεάθηRussia's Paramilitary Mercenaries Emerge From The Shadows | Radio Free Europe Radio Liberty και σε δεξίωση στο Κρεμλίνο ως προσκεκλημένος του προέδρου Πούτιν.<br /><br /><img src="https://insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-img/public/utkin.jpg?itok=cj-4vQ_-" /><br /><i>Εκπρόσωπος του Κρεμλίνου επιβεβαίωσε πως ο Ντίμτρι Ούτκιν ήταν παρών σε τελετή απονομής στρατιωτικών βραβείων στο Κρεμλίνο, την 13η Δεκεμβρίου 2016</i>.<br /><br />Ο έτερος φερόμενος ως ισχυρός άνδρας της Wagner, ο Γεβγκένι Πριγκόζιν, ανήκει στο στενό περιβάλλον του Πούτιν – είναι γνωστός άλλωστε και ως «ο μάγειρας του ΠούτινΟ πολυσχιδής “μάγειρας” του Πούτιν» επειδή ελέγχει εταιρείες catering (όπως την Concord) που έχουν αναλάβει να σερβίρουν τα γεύματα στο Κρεμλίνο. Λέγεται πως στα νιάτα του είχε εκτίσει ποινή εννέα ετών κάθειρξηςPutin Chef's Kisses of Death: Russia's Shadow Army's State-Run Structure Exposed | Βellingcat (για κλοπές, απάτες, μαστροπεία), προτού ανοίξει το πρώτο του εστιατόριο στην Αγία Πετρούπολη.<br /><br />Ο Πριγκόζιν δραστηριοποιείται πλέον και σε άλλους τομείς, μέσω εταιρειών όπως η Internet Research Agency (η «φάρμα των τρολ» που κατηγορείται πως χειραγώγησε το αποτέλεσμα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2016 μέσω των social media) και η Evro Polis. Η Evro Polis λέγεται πως διατηρεί γραφεία στη Δαμασκό, ενώ έχει συνάψει συμφωνίεςTo συμβόλαιο (ρωσικά) και με το καθεστώς του Άσαντ, βάσει των οποίων λαμβάνει 25% των εσόδων από την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου στις εγκαταστάσεις που προστατεύει ή ανακαταλαμβάνει από το Ισλαμικό Κράτος. Οι άνδρες της Wagner λέγεται πως είχαν συμβάλει αποφασιστικά και στην απελευθέρωση της Παλμύρας το 2016, πολεμώντας στο πλευρό των δυνάμεων του Άσαντ ενάντια στους τζιχαντιστές. Οι οποίοι τζιχαντιστές από την πλευρά τους συνεργάζονταιThe Blackwater of Jihad | Foreign Policy και με δικές τους ιδιωτικές εταιρείες παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, όπως για παράδειγμα τη Malhama TacticalJihadist-owned private military company unsettles Russia | The Arab Weekly με έδρα το Ουζμπεκιστάν.<br /><br />Τόσο ο Ούτκιν όσο και ο Πριγκόζιν φιγουράρουν ψηλά στη λίστα με τους Ρώσους στους οποίους έχουν επιβληθεί κυρώσεις από τις ΗΠΑ. Τις σκοτεινές επιχειρηματικές δραστηριότητες του Πριγκόζιν είχε επιχειρήσει να ξεσκεπάσειKremlin-Linked Businessman Prigozhin Vows to Ruin Navalny | The Moscow Times ο πολιτικός αντίπαλος του Πούτιν, Αλεξέι ΝαβάλνιΑλεξέι Ναβάλνι: «Ο άνθρωπος που φοβάται περισσότερο ο Πούτιν» | Η Καθημερινή, που τον Αύγουστο παραλίγο να χάσει τη ζωή του όταν δηλητηριάστηκε με τον νευροτοξικό παράγοντα Νόβιτσοκ.</div><div><br />Τουρκία<br /><br />Ιδιωτικές εταιρείες τύπου Wagner υπάρχουν βέβαια και αλλού. Στην Τουρκία δραστηριοποιείται η εξόχως αμφιλεγόμενη Sadat International Defense ConsultingSadat Defense. Ο λόγος για μια επιχείρηση παροχής υπηρεσιών ασφαλείας που ιδρύθηκε το 2012 από τον πρώην αξιωματικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων Αντνάν Τανριβερντίadnantanriverdi.com. Βαθιά αμφιλεγόμενος και διχαστικός, ο Τανριβερντί φημίζεται για τις ακραία ισλαμιστικές του θέσεις – λέγεται μάλιστα πως ήταν ακριβώς αυτές οι ακραίες απόψεις που τον είχαν οδηγήσει σε πρόωρη αποστρατεία το 1996. Υπό την ηγεσία του ισλαμιστή Έρντογαν ωστόσο, τα δεδομένα στην Τουρκία θα άλλαζαν, με τον Τανριβερντί να επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο. Από το 2018 έως και τις αρχές του 2020 κατείχε και θέση κορυφαίου συμβούλου του Τούρκου προέδρου.<br /><br /><img height="384" src="https://insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-img/public/adnan.jpg?itok=tJVo3QPG" width="640" /><br /><i>Ο Αντνάν Τανριβερντί (2Δ) ως σύμβουλος ακόμα του Έρντογαν δέχεται την επίσκεψη του Σουδανού πρέσβη στην Άγκυρα και του Γεν. Γραμμ. του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, προκειμένου να συζητήσουν την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας σε αφρικανικές χώρες.</i><br /><br />Όσο για τη Sadat, έχει κατηγορηθεί τα τελευταία χρόνια για πολλά:<br />Ότι τροφοδοτείShin Bet accuses Turkey of allowing Hamas to raise, launder money | The Times of Israel «υπογείως» με όπλα και χρήματα τη Χαμάς<br />Ότι έχει παράσχει εκπαίδευση σε τζιχαντιστέςHas SADAT become Erdogan’s Revolutionary Guards? | American Enterprise Institute στη Συρία (ISIS, Al Nusra) ενάντια στις δυνάμεις του Άσαντ<br />Ότι έχει προχωρήσει σε εκκαθαριστικές επιχειρήσειςSadat International Defense Consulting Company | MENA Research Center κατά επικριτών του καθεστώτος Έρντογαν στο εσωτερικό της Τουρκίας<br />Ότι διατηρεί βάσεις εκπαίδευσης στην κεντρική Ανατολία (Τοκάτ) αλλά και στα βορειοδυτικά (Κοτζάελι), που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά, ως κράτος εν κράτει, υπονομεύονταςSADAT: the horsemen of the apocalypse? | duvaR.english τα όποια εναπομείναντα ψήγματα ανεξαρτησίας των επίσημων τουρκικών μηχανισμών ελέγχου<br /><br />Η Sadat και ο Τανριβερντί έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους στη Λιβύη το μακρινό 2013, προετοιμάζοντας το έδαφος για όσα θα ακολουθούσαν. Επτά χρόνια μετά, η Sadat φέρεται να έχει εκπαιδεύσει περίπου 3.000 ξένους μαχητές για τα μέτωπα της Λιβύης και της Συρίας, αλλά και να έχει μεταφέρει συνολικά χιλιάδες τόνους όπλων και πυρομαχικών, συγκεκριμένα στο μέτωπο της Λιβύης.<br /><br />Η Sadat εμφανίζεταιSadat International Defense Consulting Company | MENA Research Center να διατηρεί σήμερα παρουσία σε Συρία, Λιβύη, Κατάρ, Τυνησία, Σομαλία, Αιθιοπία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσοβο και Αλβανία, ενώ φέρεται να συνεργάζεται και με οργανισμούς που κατευθύνονται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στην Ευρώπη.<br /><br />Η Τουρκία ωστόσο πλέον εμπλέκεται στρατιωτικά μέσα από την αποστολή μισθοφόρων στο αναζωπυρωμένο πολεμικό μέτωπο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Φήμες κυκλοφορούσαν ήδη από το περασμένο καλοκαίρι ότι η Άγκυρα ετοιμαζόταν να στείλει Σύρους μαχητές στο Αζερμπαϊτζάν, στρατολογώντας άνδρες μέσα από τη δεξαμενή των δυνάμεων του επονομαζόμενου Συριακού Εθνικού Στρατού (SNASyrian National Army) που υποστηρίζεται από την Τουρκία. Για να τους δελεάσουν, τους έλεγαν ότι θα πάνε στο Αζερμπαϊτζάν προκειμένου να εργαστούν ως φύλακες σε παρατηρητήρια, στρατιωτικές βάσεις ή εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, με συμβόλαια τριών ή έξι μηνών και μισθούς που ξεπερνούν τα €1.100 μηνιαίως. Όσοι δελεάστηκαν, πέρασαν στην Τουρκία μέσω του συνοριακού περάσματος στο Χαουάρ Κιλίς και έφτασαν στο Γκαζιαντέπ. Από εκεί μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη και με μεταγωγικά αεροσκάφη στο Αζερμπαϊτζάν. Δημοσιογραφικές πηγέςTurkey’s Syrian Mercenaries in Azerbaijan “Feel Tricked” as Bodies Pile Up | The Investigative Journal αναφέρουν ότι οι πρώτοι Σύροι μαχητές είχαν προσγειωθεί στο Αζερμπαϊτζάν ήδη από τις 22 Σεπτεμβρίου, ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ Αζέρων και Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα ξεκινούσαν στις 27 του μήνα. Εάν ισχύουν όσα καταγγέλλονταιSyrian recruit describes role of foreign fighters in Nagorno-Karabakh | The Guardian, περισσότεροι από 1.000 άνδρες έχουν μεταβεί από τη Συρία στο μέτωπο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με πολλούς εξ αυτών να μην γνωρίζουν ότι πηγαίνουν σε πόλεμο. Ο Εμανουέλ Μακρόν μίλησεMacron reprimands Turkey, accuses Erdogan of sending 'jihadists' to Azerbaijan | France24 για εκατοντάδες τζιχαντιστές που μεταφέρθηκαν από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας.<br /><br /><img height="566" src="https://insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-img/public/sna.jpeg?itok=H6Hw0RSp" width="640" /><br /><i>Σύμφωνα με το περιοδικό The Investigative Journal, που επικαλείται πηγή από τον Syrian National Army (SNA), αυτοί είναι οι πρώτοι μισθοφόροι του SNA που έφτασαν στο Αζερμπαϊτζάν.</i><br /><br />Η «συνταγή» είχε δοκιμαστεί άλλωστε στο μέτωπο της Λιβύης, όπου η Τουρκία έχει μεταφέρει 10.000-16.000 Σύρους μαχητές κυλιόμενα από τον Δεκέμβριο του 2019 για να στηρίξουν την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης ενάντια στις δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, δελεάζοντάς τους με μισθούς κοντά στα €1.700 μηνιαίως (που όμως ποτέ δεν δόθηκαν, όπως καταγγέλλεταιTurkey’s Syrian Mercenaries in Azerbaijan “Feel Tricked” as Bodies Pile Up | The Investigative Journal) αλλά και την ψευδή υπόσχεση ότι «δεν πρόκειται να χρειαστεί να πολεμήσουν».</div><div><br />Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα<br /><br />Δεν είναι ωστόσο μόνο η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν που στέλνει μισθοφόρους να πολεμήσουν υπέρ των συμφερόντων της στα φλέγοντα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες, εχθροί της Τουρκίας του Έρντογαν, όπως είναι για παράδειγμα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μέσω της εταιρείας Black Shields, τα Εμιράτα εμφανίζονταιUAE Lures Foreign Mercenaries to Fight Proxy Wars | InsideArabia να έχουν στρατολογήσει τα τελευταία χρόνια συνολικά χιλιάδες Αφρικανούς, κυρίως από το Σουδάν αλλά και από χώρες όπως ο Νίγηρας και το Τσαντ, προκειμένου να πολεμήσουν σε περιοχές όπως η Λιβύη (ενάντια στους Σύρους μισθοφόρους της Τουρκίας) και η Υεμένη (ενάντια στους αντιπροσώπους-proxies του Ιράν). Τα Εμιράτα είχαν από το 2010 συνεργαστεί και με τον Αμερικανό Έρικ Πρινς, τον ιδρυτή της διαβόητης Blackwater. Εμπιστευτική έκθεση του ΟΗΕ, στοιχεία της οποίας ήρθαν στη δημοσιότηταUN report finds Jordan, Turkey, UAE violated Libya arms embargo | France24 τον Νοέμβριο του 2019, βλέπει Σουδανούς μισθοφόρους στην ανατολική Λιβύη.<br /><br />Ο Έρικ Πρινς (παρεμπιπτόντως αδελφός της Αμερικανίδας υπουργού Παιδείας Μπέτσι ντε Βος) υποστηρίζει την «ιδιωτικοποίηση» της αμερικανικής εμπλοκής στο Αφγανιστάν το 2018.<br /><br />Αφρικανοί μισθοφόροι από χώρες όπως το Σουδάν, το Τσαντ και η Ερυθραία φέρονται να έχουν στρατολογηθεί και από τη Σαουδική Αραβία για να πολεμήσουν στο μέτωπο της Υεμένης ενάντια στους –υποστηριζόμενους από το Ιράν– Χούτι.<br /><br />Στην Υεμένη ωστόσο, εμφανίζονται Hundreds of Colombian mercenaries to fight for Saudi-led coalition in Yemen | Middle East Eye να έχουν πολεμήσει τα τελευταία χρόνια ως μισθοφόροι, στρατολογημένοι κυρίως από τα ΗΑΕ, και εκατοντάδες άνδρες προερχόμενοι από χώρες της Λατινικής Αμερικής όπως η ΚολομβίαEmirates Secretly Sends Colombian Mercenaries to Yemen Fight | The New York Times, ο Παναμάς, το Ελ Σαλβαδόρ και η Χιλή.<br /><br />Όπως στην περίπτωση της Τουρκίας, έτσι και στην περίπτωση των Εμιράτων, οι επίδοξοι μισθοφόροι τείνουν να προέρχονται από φτωχές και ασταθείς περιοχές γεμάτες προβλήματα (ανεργία κ.ά.), όπως την εμφυλιοπολεμική Συρία και το Σουδάν. Το μεγάλο δέλεαρ είναι τα χρήματα, καθώς μιλάμε για μισθούς που αγγίζουν τα $2.000 μηνιαίως, αλλά και η προοπτική ξένης ιθαγένειας. Πολλοί φεύγουν στο εξωτερικό με την εντύπωση ότι θα εργαστούν ως φύλακες π.χ. σε εγκαταστάσεις πετρελαίου ή φυσικού αερίου ή ως υπάλληλοι σε υπηρεσίες ασφαλείας, χωρίς δηλαδή να γνωρίζουν ότι ίσως βρεθούν να πολεμούν. Τόσο η Τουρκία όσο και τα ΗΑΕ έχουν κατηγορηθεί πως έχουν παραπλανήσει, με δόλωμα ψευδείς υποσχέσεις ή μισές αλήθειες, πολλούς ξένους στο να αναλάβουν θέσεις μισθοφόρων σε τρίτες χώρες μακριά από την πατρίδα τους. Δεν είναι, ωστόσο, στο σύνολό τους οι σύγχρονοι μισθοφόροι απρόθυμοι ή ανυποψίαστοι. Κάθε άλλο.</div><div><br />Τόσο παλαιοί όσο και ο πόλεμος<br /><br />Οι μισθοφόροι ως φαινόμενο δεν είναι κάτι νέο. Στην πραγματικότητα είναι τόσο παλαιοί όσο και ο πόλεμος. Ο συγκεκαλυμμένα σκοτεινός και άναρχος (unregulated) τρόπος με τον οποίον ωστόσο οι μισθοφόροι επέστρεψαν στο προσκήνιο κατά τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ως αντιπρόσωποι-proxies κρατικών δρώντων σε πολεμικά μέτωπα, μπορεί να ερμηνευτεί παράλληλα και ως ενδεικτικός των γεωπολιτικών εξελίξεων που έχουν προηγηθεί:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Της μείωσης του στρατιωτικού αποτυπώματος των Αμερικανών, που αποσύρουν μέρος των στρατευμάτων τους από ορισμένες περιοχές της υφηλίου</li><li>Του βαθμού στον οποίον οι μακροχρόνιες πολεμικές επεμβάσειςThe long war: the United States military and the Middle East | RTE του πρόσφατου παρελθόντος έχουν πια κουράσει τις ΗΠΑ</li><li>Της κρίσηςNATO at 70: An alliance in crisis | Harvard Kennedy School με την οποία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο το ίδιο το ΝΑΤΟ</li><li>Των proxy-warsThe Future of Conflict is Proxy Warfare, Again | Defense One (πολέμων δια αντιπροσώπων) που πληθαίνουν</li><li>Της ανάδυσης νέων παικτών, ενίοτε αναθεωρητικών, που διεκδικούν ενισχυμένο ρόλο στη διεθνή σκηνή, σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν παράλληλα και τα κενά που αφήνουν πίσω τους οι Ηνωμένες Πολιτείες</li><li>Των ανταγωνισμών που οξύνονται</li><li>Του κλίματος απαξίωσης απέναντι σε διεθνείς νόρμες, διεθνείς κανόνες και διεθνείς Συνθήκες</li><li>Της πολυπλοκότητας των συγκρούσεων μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο πολυπολικό περιβάλλον</li><li>Της εξέλιξης της τεχνολογίας που επιτρέπει σε ιδιώτες να έχουν στην κατοχή τους εξελιγμένα οπλικά συστήματα</li><li>Της παγκοσμιοποίησης των εγκληματικών δικτύων</li></ul>Εάν ο πόλεμος είναι άλλωστε «μια απλή συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», όπως υποστήριζε ο Πρώσος Καρλ Φον Κλαούζεβιτς στο περίφημο Περί του ΠολέμουΣτην Πολιτεία, από τις εκδόσεις Βάνιας, τότε η πολιτική είναι εκείνη που δείχνει τον δρόμο.<br /><br />Οι μισθοφόροι πάντως από την πλευρά τους εμφανίζονται να «συμφέρουν», για μια σειρά από καθαρά πρακτικούς λόγους:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Είναι πιο φτηνοί από τις συμβατικές δυνάμεις σε καιρό πολέμου, ενώ δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα σε καιρό ειρήνης.</li><li>Είναι πιο ευέλικτοι καθώς δεν υπόκεινται σε εθιμοτυπίες και συμβατικούς κανόνες εμπλοκής.</li><li>Επιτρέπουν στους εντολείς τους να βρίσκονται στο απυρόβλητο, αποποιούμενοι κάθε ευθύνη σε περίπτωση κρίσης.</li><li>Πεθαίνουν μεν στο πεδίο της μάχης, χωρίς όμως να προσμετρώνται στις επίσημες λίστες με τις ανθρώπινες απώλειες, με αποτέλεσμα να μειώνεται αυτομάτως και το όποιο επικοινωνιακό-πολιτικό κόστος για τους κρατικούς δρώντες.</li><li>Δίνουν την ευκαιρία σε όποιον το επιθυμεί να παίξει βρώμικα, εάν το κρίνει σκόπιμο.</li></ul>Παράλληλα βέβαια, οι μισθοφόροι κομίζουν και κινδύνους. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να έρθουν σε ρήξη με τον εντολέα τους (principal/agent problem) ή να αλλάξουν στρατόπεδο επειδή ο αντίπαλος αποφάσισε να τους δώσει περισσότερα χρήματα ή προνόμια. Εάν υπάρξει δε κάποια τέτοιου τύπου ρήξη, προφανώς και δεν θα μπορεί να επιλυθεί στα δικαστήρια. Το γεγονός ότι δεν υπακούουν σε κανόνες μπορεί παράλληλα να τους καταστήσει ανεξέλεγκτους. Το γεγονός, από την άλλη, ότι πληρώνονται μόνον όταν κάποιος τους χρειάζεται, μπορεί να τους μετατρέψει και σε αποσταθεροποιητικό παράγοντα που θα προκαλεί κρίσεις για να μπορεί στη συνέχεια να τις εκμεταλλεύεται ως αιτίες επέμβασης. Μισθοφόροι θα μπορούσαν όμως να λειτουργήσουν και ως προβοκάτορες στην υπηρεσία κρατικών δρώντων, οδηγώντας σε διακρατικές κρίσεις.<br /><br />Ο Μακιαβέλι τους μισούσε. «Είναι άχρηστοι και επικίνδυνοι και αν κάποιος κρατάει το κράτος του θεμελιωμένο σε μισθοφορικό στρατό, δε θα είναι ποτέ σταθερός ούτε ασφαλής, γιατί είναι διαιρεμένοι, φιλόδοξοι, χωρίς πειθαρχία, άπιστοι, δεν έχουν φόβο για τον Θεό ούτε πίστη στους ανθρώπους», έγραφε ο Φλωρεντίνος πίσω στις αρχές του 16ου αιώνα μέσα από τις σελίδες του Ηγεμόνα. Πέντε αιώνες μετά, κάποια από εκείνα τα λόγια ηχούν επίκαιρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://insidestory.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Για ποιον δουλεύουν οι μισθοφορικοί στρατοί σήμερα;

Ρώσοι μαχητές στο πλευρό του Άσαντ, Τούρκοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και Λατινοαμερικανοί στην Υεμένη. Οι μισθοφόροι επιστρέφουν στο προσκήνιο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία εναντίον Δύσης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpc-QeivDVc0wF34tVRNJG9nmgkzn7X6q6SGI7boOxwSrTnaRpWPn-C8TKJdh5qrz2MpeY9RFWkP8B82Y_MlhHVZiXHzoH-HCESUWK5JXxPR7I5w-2SpOb99UK0VF9OwyNZZOHPb_6KPo/s630/444785210.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="419" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpc-QeivDVc0wF34tVRNJG9nmgkzn7X6q6SGI7boOxwSrTnaRpWPn-C8TKJdh5qrz2MpeY9RFWkP8B82Y_MlhHVZiXHzoH-HCESUWK5JXxPR7I5w-2SpOb99UK0VF9OwyNZZOHPb_6KPo/w640-h426/444785210.jpeg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα έξι ναυτικά μίλια δεν μπορούν να είναι η κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα<br />Ο κατευνασμός, η φοβική πολιτική και η υποχωρητικότητα αποθρασύνουν την Τουρκία ακόμη περισσότερο.</span></h3><b>Περικλής ΝεάρχουΠρέσβης ε.τ.</b><br />Ο υπουργός Προεδρίας κος Γεραπετρίτης προέβη σε μία αδιανόητη δήλωση, που επιβεβαιώθηκε, δυστυχώς, από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ως επίσημη κυβερνητική γραμμή. Ότι δηλαδή η Ελλάδα θα αντιδράσει στο Καστελόριζο εάν παραβιασθούν τα Ελληνικά χωρικά ύδατα των έξι ναυτικών μιλίων, γιατί αυτά καθορίζουν την εθνική κυριαρχία. Προφανώς, η Άγκυρα δεν έχει κανένα λόγο να παραβιάσει τα έξι ναυτικά μίλια. Με τη θέση αυτή, η Ελλάδα θέτει εαυτόν μακράν του εχθρού ή ″συμβάλλει″ στην αποκλιμάκωση, όπως θα έλεγε και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών κος Μάας.<br /><br />Η θεωρία όμως αυτη που εξέφρασε ο κος Γεραπετίτης ως εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως, αντιπροσωπεύει μία άκρως επικίνδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα. Τι είναι δηλαδή η θαλάσσια περιοχή πέρα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και γύρω από τα ελληνικά νησιά; Είναι αδέσποτη περιοχή, στην οποία το Ορουτς Ρέις μπορεί να διεξάγει απρόσκοπτα έρευνες, συνοδευόμενο από πλοία του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Η υφαλοκρηπίδα, αντίθετα με την ΑΟΖ, υπάρχει αφ’εαυτής. Γιατί προεκλήθη το 1976 και το 1987, αντιστοίχως επί κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου, μεγάλη Ελληνοτουρκική κρίση, που έφτασε στα πρόθυρα πολεμικής συρράξεως; Όχι, ασφαλώς, για ενδεχόμενη παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η Άγκυρα αμφισβητούσε την ελληνική υφαλοκρηπίδα και γι′ αυτήν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις αντέδρασαν και ανέλαβαν μεγάλους κινδύνους για να αποτρέψουν την παραβίασή της .<br /><br />Η Τουρκική πλευρά, αναλαμβάνοντας έρευνες μέχρι 6,5 ναυτικά μίλια από τις ακτές του Καστελλορίζου, θέλει να στείλει το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σε 12 μίλια, όπως έχει δικαίωμα, αλλά και ότι δεν αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά. Όχι μόνο για το Καστελλόριζο, που, κατέχει στρατηγική σημασία στην ελληνική ΑΟΖ, αλλά και τα άλλα νησιά, μικρά ή μεγάλα.<br /><br />Πάνω στη βάση της θεωρίας αυτής, διεκδικεί ως δήθεν δική της τη θαλάσσια περιοχή μέχρι νότια της Κρήτης και υπέγραψε το περιβόητο μνημόνιο με τη Λιβύη του Αλ Σάρατζ. Η θλιβερή αυτή αναδίπλωση της Κυβερνήσεως, που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές της γνωστής Σημιτικής πολιτικής των Ιμίων και του κοινού ανακοινωθέντος της Μαδρίτης του 1977, έρχεται ως συνέχεια της αιφνίδιας μεταστροφής της Κυβερνήσεως στο θέμα της υπογραφής αμυντικού συμφώνου με τη Γαλλία, με ρήτρα αμυντικής συνδρομής, και της προμήθειας γαλλικών φρεγατών.<br /><br />Η Γαλλία, η στρατιωτικά ισχυρότερη χώρα της Ευρωπαΐκής Ενώσεως, μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και Μεσογειακή, με ιδιαίτερα συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Βόρεια και τη Μαύρη Αφρική, Είναι μία χώρα που εισπράττει άμεσα τις τουρκικές φιλοδοξίες για ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι μία χώρα επίσης, που από ιστορική παράδοση, μέγεθος και ευρωπαΐκή και διεθνή επιρροή, διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο Ευρωπαϊκό εγχείρημα και έχει υψηλή και πρωτοπορειακή αντίληψη για την ανάγκη η Ευρωπαΐκή Ένωση να αναπτύξει μία διάσταση αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής και ένα δικό της διακριτό διεθνή και γεωπολιτικό ρόλο. Τα παλαιά σχήματα, όπως το ΝΑΤΟ, που εκφράζουν, υποτίθεται, την ενωμένη Δύση, Ευρώπη και ΗΠΑ, με κύρια αναφορά τον Ρωσικό κίνδυνο, αποδεικνύονται ανεπαρκή να χωρέσουν και να εκφράσουν τις νέες εξελίξεις, ιδιαίτερα στην ΝΑ πτέρυγα του.<br /><br />Από μία άποψη, το πρόβλημα δεν είναι νέο. Η Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση έχει δεκαετίες πίσω της, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Η σημερινή όμως Τουρκία δεν είναι η ίδια. Ο τούρκος ηγέτης Ταγίπ Ερντογάν διαπλάθει μία νέα Ίσλαμο-εθνικιστική Τουρκία, προβάλλει οράματα Νέο- Οθωμανικής Μεγάλης δυνάμεως και διεκδικεί στην περιοχή αλλά και διεθνώς ηγετικό ρόλο στον Μουσουλμανικό κόσμο, όσο διασπασμένος και αν είναι αυτός.<br /><br />Η προβολή από τη Γαλλία της ανάγκης για ένα δυναμικό Ευρωπαϊκό ρόλο στη Μεσόγειο, έρχεται σε αντίθεση με τη Γερμανική πολιτική, που έχει ως κύριο πεδίο επιρροής την Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη, αλλά θέλει ταυτόχρονα να εξισορροπεί τη Γαλλική επιρροή στη Μεσόγειο, με άξονα τις παραδοσιακές αλλά και τις πολύ σημαντικές οικονομικές της σχέσεις με την Τουρκία. Αντιτίθεται, για το λόγο αυτό, σε οποιαδήποτε επιβολή Ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Τουρκίας, υποβαθμίζει τη σημασία που έχουν για την Ελλάδα οι επεκτατικές Τουρκικές διεκδικήσεις και ακολουθεί πολιτική «ίσων» δήθεν αποστάσεων.<br /><br />Γιατί, όμως η Ελλάδα προστρέχει στη Γερμανική διαμεσολάβηση, όταν η Γερμανική πολιτική των ίσων αποστάσεων, λειτουργεί, προφανώς, υπέρ του επιτιθέμενου; Ο Ερντογάν δεν έχει κανένα λόγο να θέλει αποκλιμάκωση. Η κρίση και η ένταση είναι το όπλο του για να εκβιάσει την Ελλάδα, υπό την απειλή πολέμου, να δεχθεί να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εκτός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου, για να συζητήσει τις αυθαίρετες τουρκικές διεκδικήσεις. Γιατί η Ελλάδα προκρίνει αυτού του είδους τον ψευτοδιάλογο, ο οποίος, για να «επιτύχει», πρέπει η Ελλάδα να προβεί σε οδυνηρές και απαράδεκτες υποχωρήσεις; Γιατί η Ελλάδα πάγωσε την υπογραφή του Ελληνογαλλικού αμυντικού συμφώνου και την προμήθεια των Γαλλικών φρεγατών, στη συντομότερη δυνατή προθεσμία, που θα ενίσχυαν καταλυτικά τη θέση της και την αποτρεπτική της δύναμη;<br /><br />Το πρόβλημα ειδικότερα των φρεγατών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τεχνικό και εμπορικό θέμα ή ως παράγων διπλωματικής ισορροπίας μεταξύ διαφόρων προμηθευτών και συμμάχων. Προέχει ο επιχειρησιακός παράγων, που απαιτεί άμεση δράση και συμμαχική αλληλεγγύη. Δεν υποτιμάται, προφανώς, η σημασία άλλων συμμαχικών παραγόντων, οπως είναι οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Υπάρχουν όμως άλλοι τρόποι εξισορροπήσεως των σχέσεων, που δεν θα λειτουργούσαν ως τροχοπέδη στην άμεση ενίσχυση της επιχειρησιακής αμυντικής ισχύος της χώρας.<br /><br />Παρόμοια ερωτήματα τίθενται σχετικά με την ανακήρυξη της ΑΟΖ και την επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια, την εφαρμογή δηλαδή και από την Ελλάδα του διεθνούς θαλάσσιου δικαίου, που κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της. Είναι ενδεικτικό και πολύ θετικό ότι η Ρωσία θεώρησε σκόπιμο να δηλώσει, σε αυτή τη συγκυρία, ότι υποστηρίζει την εφαρμογή του διεθνούς θαλάσσιου δικαίου, περιλαμβανομένου του δικαιώματος της επεκτάσεως των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια, από όλες τις χώρες και υπενθύμισε το γεγονός ότι η Ρωσία έχει επικυρώσει τη σχετική Διεθνή Σύμβαση.<br /><br />Οι πρόσφατες επίσης δηλώσεις Αμερικανών επισήμων, σε επίπεδο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και υπουργού Εξωτερικών κ. Πομπέο, είναι οι θετικότερες που υπήρξαν για την Ελληνική πλευρά στο πρόσφατο παρελθόν. Αντικαθρεφτίζουν την αυξανόμενη δυσφορία των ΗΠΑ για την επιθετική πολιτική Ερντογάν και αναφέρονται , με σαφέστερο τρόπο, στο διεθνές δίκαιο ως πλαισίου για τον συστηνόμενο Ελληνο- Τουρκικό διάλογο. <br /><br />Με αυτά τα δεδομένα, η φοβική πολιτική, που προβάλλει η θέση ότι κόκκινη γραμμή για την ελληνική πλευρά είναι η παραβίαση των χωρικών υδάτων των έξι μιλίων , στέλνει λάθος μηνύματα και υπομονεύει όχι μόνο το αγωνιστικό φρόνημα και την εθνική υπερηφάνεια του ελληνικού λαού, αλλά και τις εν δυνάμει συμμαχίες της χώρας. Ποιος θα σπεύσει να συμπαραταχθεί με μία χώρα , που συμπεριφέρεται φοβικά και δεν αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση του εθνικού της χώρου.<br /><br />Το δέον γενέσθαι σήμερα είναι προφανές για όσους δεν άγονται από αυταπάτες και έχουν στοιχειώδη στρατηγική αντίληψη και διορατικότητα:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Άμεση υπογραφή του Ελληνό-Γαλλικού αμυντικού συμφώνου, με ρήτρα αμυντικής συνδρομής.</li><li>Άμεση προμήθεια των δύο γαλλικών φρεγατών Fremm, ως ενδιάμεση λύση, και των δύο φρεγατών τύπου belharra, αργότερα.</li><li>Ενίσχυση, με κάθε άλλο δυνατό τρόπο , της αμυντικής ισχύος της χώρας και της αποτρεπτικής της ικανότητας.</li><li>Επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια στην Ανατολική Μεσόγειο, ως απάντηση στην τουρκική πρόκληση στο Καστελόριζο.</li><li>Ανακήρυξη ΑΟΖ σε όλες τις ελληνικές θάλασσες, εφόσον η αντίθεση της Άγκυρας δεν θα επιτρέψει την οριοθέτηση της απο πριν. Είναι άλλο θέμα η ανακήρυξη και άλλο η οριοθέτηση. Εφόσον, ούτως ή άλλως, η Τουρκία αντιτίθεται στην ανακύρηξη ΑΟΖ απο την Ελλάδα, και εγείρει διεκδικήσεις , εκτός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου και αυθαίρετως δεν αποδέχεται ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, η διαμάχη υπάρχει. Αυτό όμως δεν αναιρεί το δικαίωμα της Ελλάδος να ανακηρύξει ΑΟΖ, με βάση το διεθνές δίκαιο, και να καταθέσει συντεταγμένες στον ΟΗΕ. Θα ήταν μάλλον ευκολότερη τότε η παραπομπή του θέματος σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα.</li></ul>Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα μία απροκάλυπτη επιβουλή εκ μέρους της Άγκυρας. Ο κατευνασμός δεν είναι η κατάλληλη πολιτική για την αποτροπή της. Ο κατευνασμός, η φοβική πολιτική και η υποχωρητικότητα την αποθρασύνουν ακόμη περισσότερο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πολύ επίκαιρα τα λόγια του Τσώρτσιλ, που τα είπε αναφερόμενος στην κατευναστική πολιτική του Τσάμπερλεν στο Μόναχο. ”Είχαν να επιλέξουν μεταξύ κατευνασμού και πολέμου. Επέλεξαν τον κατευνασμό αλλά είχαν τον πόλεμο”.<div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία εναντίον Δύσης

Τα έξι ναυτικά μίλια δεν μπορούν να είναι η κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα Ο κατευνασμός, η φοβική πολιτική και η υποχωρητικότητα αποθρασύνου...

Διαβάστε την συνέχεια

“Να υπερασπίζεσαι τα δίκαια της χώρας σου δεν είναι μαξιμαλισμός”! Ο Ν. Κοτζιάς για τα εθνικά θέματα

<iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="350" src="https://www.youtube.com/embed/Xeso9aJuPog" width="680"></iframe><div><br /></div><div>Ο πρώην ΥΠΕΞ και επικεφαλής της πολιτικής κίνησης ΠΡΑΤΤΩ Νίκος Κοτζιάς, μιλά στο Militaire, για τα εθνικά θέματα επικεντρώνοντας φυσικά στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Γίνεται πολύς λόγος για κυρώσεις στην Τουρκία. Αλλά ποιες θα ΄ναι πραγματικά αποτελεσματικές για να κάνει πίσω η Άγκυρα. Δύο είναι τα είδη των κυρώσεων που θα “πονέσουν” τον Ερντογάν και ο Νίκος Κοτζιάς εξηγεί ποιες είναι και γιατί μπορούν να επιβληθούν.<br /><br />Εξηγεί πως φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο στα ελληνοτουρκικά, ξεκινώντας την ανάλυση του από τις συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Ασκεί κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς αλλά και στην αξιωματική αντιπολίτευση.<br /><br />Παρουσιάζει τα ακλόνητα επιχειρήματα που έχει η Ελλάδα έναντι των παράλογων απαιτήσεων της Τουρκίας, όπως για παράδειγμα το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών το οποίο η Άγκυρα από το 1936 έχει αποδεχτεί ότι δεν υφίσταται!<br /><br />Απαντά σ΄ όσους τον κατηγορούν για μαξιμαλισμό και προβλέπει έναν πολύ δύσκολο πολιτικό χειμώνα.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

“Να υπερασπίζεσαι τα δίκαια της χώρας σου δεν είναι μαξιμαλισμός”! Ο Ν. Κοτζιάς για τα εθνικά θέματα

Ο πρώην ΥΠΕΞ και επικεφαλής της πολιτικής κίνησης ΠΡΑΤΤΩ Νίκος Κοτζιάς, μιλά στο Militaire, για τα εθνικά θέματα επικεντρώνοντας φυσικά στα ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Τουρκία με 70 δις από την ΕΕ εξοπλίζεται εναντίον της Ελλάδας”

<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://player.vimeo.com/video/469228154" title="vimeo-player" width="640"></iframe><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Κύρα Αδάμ: Η Τουρκία κερδίζει 70δις από την ΕΕ για υπερ-εξοπλισμούς κατά της Ελλάδας</span></h3>Η δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ, που αρθρογραφεί στο Militaire.gr μίλησε στην εκπομπή του Kontra Channel με την Αναστασία Γιάμαλη και τον Σπύρο Σουρμελίδη. Όπως και στα άρθρα της ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτική για όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά. Με αφορμή το Βατερλό της Συνόδου Κορυφής η Κύρα Αδάμ είπε:<br /><br />Διαλύθηκαν οι αυταπάτες της κυβέρνησης στην Σύνοδο Κορυφής.<br />Η Ευρώπη δεν πρόκειται ποτέ να βάλει κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας.<br />Στην επόμενη σύνοδο του Δεκεμβρίου δεν πρόκειται να συζητηθούν κυρώσεις γιατί τότε θα μπει το καινούργιο πλαίσιο του προσφυγικού προβλήματος.<br />Οι Ευρωπίιοι που είναι έντρομοι στις απειλές Ερντογάν ότι θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες και δεν θα βάλουν κυρώσεις κατά της Τουρκίας.<br />Η ελληνική κυβέρνηση συνειδητά δεν έθεσε θέμα κυρώσεων στην Σύνοδο Κορυφής.<br />Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει έτοιμο φάκελο από την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής για να απειληθεί η Τουρκία.<br />Το μοναδικό που φοβάται ο Ερντογάν είναι η αναθεώρηση της τελωνειακής ένωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας<br />Η Τουρκία κερδίζει 70 δισεκατομμύρια από τα αδασμολόγητα προϊόντα της ΕΕ λόγω τελωνειακής ένωσης, τα οποία χρησιμοποιεί για υπερ-εξοπλισμούς και απειλές κατά της Ελλάδας<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

“Η Τουρκία με 70 δις από την ΕΕ εξοπλίζεται εναντίον της Ελλάδας”

Κύρα Αδάμ: Η Τουρκία κερδίζει 70δις από την ΕΕ για υπερ-εξοπλισμούς κατά της Ελλάδας Η δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ, που αρθρογραφεί στο Militair...

Διαβάστε την συνέχεια

Σ. Πλακούδας: "Αργυρώνητοι Έλληνες ακαδημαϊκοί χρηματοδοτούνται από Τουρκία υιοθετώντας θέσεις"

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPPAi4Sb5bhADWvmwIP0BR2bSuwmPm36PSNg_e5bT0-dhBM3uWWbkpRmPmY6VG0PmMTZ-NUuY3VAKwNPhQ51IILX7m2FrEk0Ev-WG0CxLopaKsGthTOlEuiYtnwUbPSew0BsRxd9YA_-0/s1000/%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25B5%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPPAi4Sb5bhADWvmwIP0BR2bSuwmPm36PSNg_e5bT0-dhBM3uWWbkpRmPmY6VG0PmMTZ-NUuY3VAKwNPhQ51IILX7m2FrEk0Ev-WG0CxLopaKsGthTOlEuiYtnwUbPSew0BsRxd9YA_-0/w640-h384/%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25B5%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BF.jpg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;">   <span style="font-weight: normal;">Έλληνες ακαδημαϊκοί συνεργάζονται με την Τουρκία;</span></h3>Σε μια σοβαρή καταγγελία στην εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» στον ραδιοσταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM προχώρησε ο καθηγητής Σπύρος Πλακούδας, κάνοντας λόγο για Έλληνες ακαδημαϊκούς που χρηματίζονται από την Άγκυρα για την προώθηση των τουρκικών θέσεων.<br /><br />Ο καθηγητής καταγγέλλει με την ευκαιρία της νέας κρίσης που δημιουργεί ο Ερντογάν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις στέλνοντας πάλι το Ορούτς Ρέις στην θάλασσα Καστελόριζου.<br /><br />Στα κράτη του Αραβικού Κόσμου δεν ευδοκιμεί η Δημοκρατία. Άρα δυσκολεύεται η Τουρκία να εκβιάσει ή να δωροδοκήσει τους πολιτικούς όπως κάνει στην Ευρώπη.<br />Πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί συνεργάζονται και χρηματοδοτούνται υπογείως από την ΤΙΚΑ (Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού) και άλλες ΜΚΟ της Τουρκίας, που ανήκουν στην τουρκική προεδρία (Ερντογάν).<br /><br />Έλληνες ακαδημαϊκοί συνεργάζονται με την Τουρκία. Αργυρώνητοι καθηγητές είτε δια των συνεδρίων είτε για τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων τους υιοθέτησαν κάποιες θέσεις όχι τόσο εθνικές είτε για το σχέδιο Ανάν είτε διαμάχη του Αιγαίου κ.ο.κ.<br /><br />Στη μάχη Ιουλίου-Αυγούστου επικρατήσαμε. Θα τους νικήσουμε τους Τούρκους, ιδιαίτερα στο ναυτικό και την Αεροπορία. Να πούμε λοιπόν με αποφασιστικότητα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ: Μαζέψτε τον νταή, άλλως θα τον μαζέψουμε εμείς.<div><br /></div><div><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="345" src="https://www.youtube.com/embed/2zYRUg9lcqs" width="680"></iframe><div><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Σ. Πλακούδας: "Αργυρώνητοι Έλληνες ακαδημαϊκοί χρηματοδοτούνται από Τουρκία υιοθετώντας θέσεις"

    Έλληνες ακαδημαϊκοί συνεργάζονται με την Τουρκία; Σε μια σοβαρή καταγγελία στην εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» στον ραδιοσταθμό Παραπολιτικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Έλληνας αναλυτής: Μας περιμένουν εκπλήξεις εάν οι ένοπλες δυνάμεις μας δεν ενισχυθούν αμέσως

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNEqFk5axQVcqQJlAO9uJbjbLood7IsWYdelkU5B984EYSFFS82iEIPR8OkV-uPi-Yp8aHmjJ9RzeagZVWa9jCKR_DaD6ER-zRsiE0t65oq2Rv-yzGoFauHd4UplxamHXyFrHGIkfvzUQ/s1000/%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1-%25CE%259C%25CE%25B5%25CF%2583%25CF%258C%25CE%25B3%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNEqFk5axQVcqQJlAO9uJbjbLood7IsWYdelkU5B984EYSFFS82iEIPR8OkV-uPi-Yp8aHmjJ9RzeagZVWa9jCKR_DaD6ER-zRsiE0t65oq2Rv-yzGoFauHd4UplxamHXyFrHGIkfvzUQ/w640-h384/%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1-%25CE%259C%25CE%25B5%25CF%2583%25CF%258C%25CE%25B3%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ζητάει χρήματα από τον κρατικό κορβανά για Πολεμικό Ναυτικό και Πολεμική Αεροπορία -”Αν κλείσουμε 100 στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα, θα έχουμε χρήματα για περισσότερα πλοία και αεροσκάφη”</span></h3>Μετά τις προ δεκαημέρου “υποδείξεις” του διευθυντή της “Καθημερινής” Αλέξη Παπαχελά.προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά λέγοντας πως “πάμε σε νέα κρίση με την Τουρκία”, και περιέργως το Oruc Reis είναι πάλι εδώ- για να μην θυμηθούμε τα Βαρώσια- η “Καθημερινή” με ένα ακόμη άρθρο υποδεικνύει στην κυβέρνηση πως: “Η Ελλάδα πρέπει να ενισχύσει το ναυτικό και την αεροπορική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο”<br /><br />Ο αναλυτής Πάνος Λασκαρίδης, συνεργάτης της εφημερίδας, τονίζει πως “επιτέλους, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός - έστω και καθυστερημένοι - συνειδητοποίησαν ότι χωρίς σημαντική ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών μας, οι συζητήσεις είτε με την Τουρκία είτε με τους διάφορους επίδοξους φίλους και συμμάχους, οι περισσότεροι από τους οποίους μας μεταχειρίζονται με «ψευδή φιλία» θα είναι μάταιες. Το είπαμε εκατό φορές και αναρωτιέμαι πόσες ακόμη πρέπει να επαναληφθούν”.<br /><br />Σύμφωνα με τον κ. Λασκαρίδη μας περιμένουν μεγάλες και δυσάρεστες εκπλήξεις εάν οι ένοπλες δυνάμεις μας δεν ενισχυθούν αμέσως.<br /><br />Ο αναλυτής αναγνωρίζει πως ανακοινώθηκε ένα φιλόδοξο και μεγάλης κλίμακας πρόγραμμα, αλλά πως δεν είναι αρκετό, και πως παρόλο που είναι καλό, χρειάζεται βελτίωση, ωριμότητα και εξειδίκευση.<br /><br />Αφού αναλύει τα δεδομένα κάνει έκκληση προς τον πρωθυπουργό: “απαιτούμε την άμεση εκταμίευση σημαντικού ποσού για τις καθημερινές ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας συνοδευόμενο από την άμεση κατάργηση της αφόρητης γραφειοκρατίας μέσω νέας νομοθεσίας. Κύριε Πρωθυπουργέ, αφήστε αυτά τα πράγματα να συμβούν και σε λίγους μήνες - όχι χρόνια - θα τρίβετε τα μάτια σας με την αύξηση της επιχειρησιακής ικανότητας των ενόπλων δυνάμεών μας”.<br /><br />Ο κ. Λασκαρίδης σχολιάζει μεταξύ άλλων πως “το πρόγραμμα θα εξελιχθεί σε διάστημα αρκετών ετών, επομένως δεν θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο στις επικρατούσες, μάλλον δύσκολες συνθήκες, εκτός εάν έχουν χορηγηθεί σημαντικά κονδύλια για την αντιμετώπιση των τρεχουσών αναγκών του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας και με στόχο την αντιμετώπιση πολλών ετών παραμέλησης. Αυτό το ζήτημα έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα, επειδή ο στόλος μας πρέπει να παραμείνει στη θάλασσα για εβδομάδες και, το σημαντικότερο, μακριά από τις βάσεις του (σε αντίθεση με τον τουρκικό στόλο που λειτουργεί πολύ κοντά στις δικές του ναυτικές βάσεις). Επιπλέον, η Πολεμική Αεροπορία μας πρέπει να πετάει συνεχώς, με αποτέλεσμα σημαντική εξάντληση πόρων και προσωπικού”.<br /><br />Χαρακτηρίζει απαράδεκτη την γραφειοκρατία στη διαχείριση των χρηματοοικονομικών και των πόρων και τονίζει πως “ο ισχύων νόμος δεν είναι μόνο επιβλαβής, αλλά και επικίνδυνος για την εθνική ασφάλεια, και για αυτόν τον λόγο συμφωνώ με τη θέση του Προδρόμου Εμφιτζόγλου, η οποία αντικατοπτρίστηκε στην επιστολή του προς την Καθημερινή πριν από μερικές ημέρες. Μέσα στην εν λόγω επιστολή, ανακοίνωσε ότι υποβάλλει αγωγή εναντίον μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με την παρατεταμένη καθυστέρηση στην έγκριση της εκτέλεσης μιας συμφωνίας που σχετίζεται με τις ανάγκες του Ναυτικού”.<br /><br />Επιπλέον εκτιμά πως δεν αρκούν ούτε τα προγράμματα εξοπλισμών ούτε τα πρόσθετα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός. “Αυτό που είναι απαραίτητο είναι ριζικές αλλαγές στον αρχαίο και παλιομοδίτικο τρόπο με τον οποίο οι ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα, παρά το γεγονός ότι οι ανάγκες έχουν αλλάξει ριζικά” υποστηρίζει.<br /><br />“Εάν 1.000 τανκ (από τα 1.400 που έχουμε) μπορούσαν να ανταλλαχθούν και να αντικατασταθούν από πλοία και αεροσκάφη, θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη θέση. Εάν είχαμε ξοδέψει χρήματα για την ανάπτυξη της ναυτικής βάσης στη Σούδα της Κρήτης, θα είχαμε τώρα ναυτική κάλυψη νότια της Κρήτης και στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα με πολύ χαμηλότερο κόστος και χωρίς την εξάντληση πόρων και προσωπικού. Αν κλείσουμε 100 στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα, θα έχουμε χρήματα για περισσότερα πλοία και αεροσκάφη” αναφέρει.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Έλληνας αναλυτής: Μας περιμένουν εκπλήξεις εάν οι ένοπλες δυνάμεις μας δεν ενισχυθούν αμέσως

Ζητάει χρήματα από τον κρατικό κορβανά για Πολεμικό Ναυτικό και Πολεμική Αεροπορία -”Αν κλείσουμε 100 στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα, θα έχουμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιστορικό δεδομένο ότι στο Καραμπάχ είναι πόλεμος για πλήρη εξαφάνιση οτιδήποτε είναι αρμενικό

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKre5XiA04zxA9yf76wAXJ92OMSIEpM2cNeMpkiov2osnI_gCKOcTWmoNOX36qn1bnb9gv0LubS-ib5XCnqU1TWBlNteRHFDO2_HavcsIkSXgFh4MBOF6xkGjt_0Xzaqs25Z79q6zESXk/s790/Ruins_of_the_Armenian_part_of_the_city_of_Shusha_after_the_March_1920_pogrom_by_Azerbaijani_armed_units._In_the_center_-_church_of_the_Holy_Savior.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKre5XiA04zxA9yf76wAXJ92OMSIEpM2cNeMpkiov2osnI_gCKOcTWmoNOX36qn1bnb9gv0LubS-ib5XCnqU1TWBlNteRHFDO2_HavcsIkSXgFh4MBOF6xkGjt_0Xzaqs25Z79q6zESXk/w640-h324/Ruins_of_the_Armenian_part_of_the_city_of_Shusha_after_the_March_1920_pogrom_by_Azerbaijani_armed_units._In_the_center_-_church_of_the_Holy_Savior.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div>Το Αζερμπαϊτζάν βομβάρδισε τον καθεδρικό ναό στη Σούσα. Για να είμαστε ακριβείς τον ναό του Χριστού Σωτήρος [ο ναός ανεγέρθηκε την περίοδο 1858-1887 και ανήκει στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία]. Το βομβάρδισε απολύτως σκόπιμα. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία στρατιωτική σημασία σ’ αυτή την πράξη. Ο ναός υπήρξε, πράγματι, στρατιωτικός χώρος. Αλλά αυτό συνέβη πριν από καιρό και το έκαναν οι Αζέροι. Κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου στο Καραμπάχ, οι Αζέροι αποθηκεύτηκαν εκεί πυρομαχικά για τους πολλαπλούς εκτοξευτές “Grad”, ορθά πιστεύοντας ότι οι Αρμένιοι δεν θα χτυπούσαν τη δική τους εκκλησία, αν και δεν είχαν λειτουργήσει εντός της ήδη για 70 χρόνια.<br /><br />Του <b>Gleb Kuznetsov*</b><br /><br />Δεν ήταν, όμως, οι κομμουνιστές που σταμάτησαν τις λειτουργίες στο ναό και τον μετέτρεψαν σε αποθήκη το 1920. Ήταν οι άνθρωποι του δήμιου του Καραμπάχ, του Khosrov bey Pasha bey oglu Sultanov, που διορίστηκε από την κυβέρνηση των μουσαβατιστών [παντουρκιστικό κίνημα των Αζέρων που κυβέρνησε την Λ.Δ. του Αζερμπαϊτζάν το διάστημα 1918-1920] ως «κυβερνήτης» [ο ίδιος ήταν και υπουργός άμυνας του κράτους αυτού].<br /><br />Ο Σουλτάνοφ έγινε διάσημος για τη σφαγή των Αρμενίων και τις ληστείες που διέπραξε, στη συνέχεια προσπάθησε να πάει με τους Μπολσεβίκους που επιτέθηκαν στην Υπερκαυκασία, αλλά αυτοί δεν τον δέχθηκαν. Τότε κατέφυγε στην Τουρκία, όπου τελείωσε τις μέρες του θέτοντας τα θεμέλια για το σημερινό τουρκικό προπαγανδιστικό οικοδόμημα «Δύο χώρες – ένας λαός».<br /><br />Η σφαγή στη Σούσα, την οποία οργάνωσε ο Σουλτάνοφ, δεν άφησε ούτε έναν Αρμένιο στη μεγάλη εμπορική πόλη, που ο μισός της πληθυσμός ήταν Αρμένιοι. Πολλές χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν [ο αριθμός φθάνει μέχρι τις 30 χιλιάδες]. Αυτόπτες μάρτυρες των συνεπειών της δράσης του Σουλτάνοφ στο Καραμπάχ από τον επιτιθέμενο Κόκκινο Στρατό, όπως ο Σεργκό Ορντζονικίντζε, περιέγραψαν το ερειπωμένο αρμενικό τμήμα της πόλης ως μια από τις πιο φρικτές εντυπώσεις της ζωής τους. Και οι Μπολσεβίκοι, που έζησαν τον εμφύλιο πόλεμο, προφανώς, είχαν δει τα πάντα.<br /><br />Εάν κερδίσει το Αζερμπαϊτζάν, αυτή θα είναι η μοίρα του Αρτσάχ. Και δεν είναι μια υπερβολή. Είναι απλή διαπίστωση. Οι Αρμένιοι που δεν αφήνουν τα σπίτια τους οικειοθελώς, θα αναγκαστούν να το κάνουν υπό το φόβο του θανάτου. Οι εκκλησίες τους θα καταστραφούν ή θα μετατραπούν σε τζαμιά. Τα μνημεία θα καταστραφούν.<br /><br />Θα καταστραφούν επίσης τα νεκροταφεία των Αρμενίων, ώστε να μην παραμείνει ούτε μία ένδειξη της παρουσίας τους σε αυτήν τη γη. Αυτό συνέβη και συμβαίνει στην Τουρκία, μετά τη σφαγή [1915], αλλά και στο Ναχιτσεβάν και στο Αζερμπαϊτζάν – τα πρόσφατα χρόνια. Γι’ αυτήν την εξέλιξη δεν υπάρχει κανένα μυστικό ή πιθανότητα άλλων σεναρίων.<br /><br />Όσοι μιλούν για «ουδετερότητα», για δύο αλήθειες, για «τους Αρμένιους που επίσης πυροβολούν», είτε εν γνώσει τους, με βάση το συναίσθημα ή τα χρήματα, είτε ασυνείδητα, απλώς αρνούνται την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα του τι θα συμβεί αν κερδίσει το Αζερμπαϊτζάν. Δεν πρόκειται για πόλεμο για την «εδαφική ακεραιότητα», αλλά για έναν πόλεμο αφανισμού. Αφανισμός των ανθρώπων, αφανισμός της ιστορίας και αφανισμός του πολιτισμού.<div><br /></div><div><b>*Πολιτικός επιστήμονας, επικεφαλής του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων του Εξειδικευμένου Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας – EISI</b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ιστορικό δεδομένο ότι στο Καραμπάχ είναι πόλεμος για πλήρη εξαφάνιση οτιδήποτε είναι αρμενικό

Το Αζερμπαϊτζάν βομβάρδισε τον καθεδρικό ναό στη Σούσα. Για να είμαστε ακριβείς τον ναό του Χριστού Σωτήρος [ο ναός ανεγέρθηκε την περίοδο 1...

Διαβάστε την συνέχεια

Έχουμε καταλάβει ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiG7WpOc-6YuWSxRWEJ9QPjjFbRGsIA5ZdvIQyhA6cFLgCnxW5CpszLhEFCrByTNV54nHbJrHVl5oA9h4u6R7FcFFPs8S1saM9S1T21PeI1rjLkEr-VzU1LY1XbMK5obpAPLPb_iYs-m7w/s720/4447896541000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="405" data-original-width="720" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiG7WpOc-6YuWSxRWEJ9QPjjFbRGsIA5ZdvIQyhA6cFLgCnxW5CpszLhEFCrByTNV54nHbJrHVl5oA9h4u6R7FcFFPs8S1saM9S1T21PeI1rjLkEr-VzU1LY1XbMK5obpAPLPb_iYs-m7w/w640-h360/4447896541000.jpg" width="640" /></a><br /><br />του <b>Σάββα Καλεντερίδη</b><br />Η Τουρκία την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα της εξωτερικής της πολιτικής, και στρατηγικό στόχο, να αποτρέψει την Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.<br /><br />Η πιο μεγάλη πίεση ασκήθηκε στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1994, όταν τέθηκε σε ισχύ η Διεθνής Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Τότε το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ ενισχύθηκε, αφού αυτό προβλέπεται ξεκάθαρα και σαφώς από την προαναφερθείσα συνθήκη.<br /><br />Ήταν τότε που ο επιτετραμένος των ΗΠΑ στην Ελλάδα επισκέφθηκε τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στο Καστρί και του ζήτησε να κάνει δήλωση ότι η Ελλάδα δεν θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέθεσε το δύσκολο αυτόν ρόλο στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο, Ευάγγελο Βενιζέλο.<br /><br />Μετά από εκείνη την άγνωστη κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, του Νοεμβρίου του 1994, η Ελλάδα κύρωσε την ως άνω Σύμβαση με τον Ν. 2321/1995, που βάσει του συντάγματος υπερισχύει κάθε αντίθετης διάταξης νόμου, αλλά και ως νεότερος νόμος κατισχύει παντός παλαιοτέρου.<br /><br />Σύμφωνα με το ελληνικό ΥΠΕΞ:<br /><br />«Η Ελλάδα κατά την κύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (Ν. 2321/1995) δήλωσε ρητά ότι επιφυλάσσεται να ασκήσει σε οιονδήποτε χρόνο το δικαίωμά της να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ν.μ.».<br /><br />Ως αντίδραση η τουρκική Βουλή εξουσιοδότησε με ψήφισμά της (8/6/1995) την τουρκική κυβέρνηση, εν λευκώ και στο διηνεκές, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα (εξουσιοδότηση για χρήση και στρατιωτικών μέσων κατά της Ελλάδας), σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ.<br /><br />Ακολούθησε η κρίση των Ιμίων και η Διακήρυξη της Μαδρίτης, με την οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει στην Τουρκία «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο», φαλκιδεύοντας έτσι τη θέση για μελλοντική επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ, αφού με αυτήν πλήττονται τα «ζωτικά» συμφέροντα της Τουρκίας, τα οποία αναγνωρίσαμε. Εκτός αυτού, στην ουσία νομιμοποιήσαμε το casus belli, αφού είναι γενικώς παραδεκτό ότι όταν μια χώρα επικαλείται ζωτικά συμφέροντα, «δικαιούται» να τα υπερασπιστεί ακόμα και με πόλεμο.<br /><br />Να τονίσουμε πάντως ότι με βάση το ελληνικό ΥΠΕΞ το casus belli και «η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί απαγόρευσης χρήσης ή απειλής χρήσης βίας (άρθρο 2, παρ. 4), περί ειρηνικής επίλυσης (άρθρο 2, παρ. 3) και περί καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης (Προοίμιο).<br /><br />»Παράλληλα, δυναμιτίζει τη συμμαχική σχέση που οφείλουν να έχουν κράτη που μετέχουν στην ίδια Συμμαχία και αντίκειται στις βασικές αρχές στις οποίες στηρίζεται το ΝΑΤΟ (άρθρα 1 και 2 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου)».<br /><br />Έκτοτε, όλες οι κυβερνήσεις με τις ενέργειές τους στην ουσία έδειξαν ότι δεν τολμούν να προβούν στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ, δίνοντας έτσι την εντύπωση στην Τουρκία ότι «ο στόχος επετεύχθη».<br /><br />Έτσι, επειδή η πολιτική είναι ένα δυναμικό πεδίο, και όταν επιτυγχάνεις έναν στόχο πρέπει να θέσεις τον επόμενο, η Τουρκία έθεσε ως στόχο να επιβάλλει τη θέση της στην Ελλάδα για το θέμα της υφαλοκρηπίδας των νησιών.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική άποψη, τα νησιά έχουν μόνο χωρικά ύδατα που εκτείνονται στα 6νμ και δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.<br /><br />Η «λογική» της Τουρκίας στηρίζεται στην παράλογη παραδοχή ότι η τουρκική υφαλοκρηπίδα εκτείνεται μέχρι το μέσον του Αιγαίου, ήτοι τον 25ο μεσημβρινό, και ότι τα ελληνικά νησιά απλώς επικάθηνται επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας.<br /><br />Με βάση το ελληνικό ΥΠΕΞ:<br /><br />«Οι θέσεις της Ελλάδας επί της ουσίας του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας και των ορίων αυτής, βασίζονται στις προβλέψεις του ισχύοντος Δικαίου της Θαλάσσης, συμβατικού και εθιμικού, και είναι οι εξής:<br />Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει κυριαρχικά δικαιώματα του παρακτίου κράτους επί της υφαλοκρηπίδας, το εύρος της οποίας είναι τουλάχιστον 200 ν.μ., εφόσον το επιτρέπει η απόσταση μεταξύ των αντικειμένων ακτών. Τα δικαιώματα αυτά του παρακτίου κράτους υφίστανται ipso facto και ab initio. Η Ελλάδα κύρωσε την ως άνω Σύμβαση με τον Ν. 2321/1995, που βάσει του συντάγματος υπερισχύει κάθε αντίθετης διάταξης νόμου, αλλά και ως νεότερος νόμος κατισχύει παντός παλαιοτέρου.<br />Σύμφωνα με το άρθρο 121 (2) της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας, όλα τα νησιά δικαιούνται αιγιαλίτιδας ζώνης, συνορεύουσας ζώνης, αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας. Οι ζώνες αυτές καθορίζονται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις της Σύμβασης, όπως αυτές εφαρμόζονται στις ηπειρωτικές περιοχές. Ο γενικός αυτός κανόνας αποτελεί και εθιμικό δίκαιο, δεσμεύει, δηλαδή, και τα κράτη που δεν είναι συμβαλλόμενα στη Σύμβαση. Κατ’ εφαρμογή του κανόνα αυτού, όλα τα ελληνικά νησιά, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, έχουν υφαλοκρηπίδα».<br /><br />Όμως, παρά την ξεκάθαρη πρόνοια του Διεθνούς Δικαίου, η Τουρκία επιμένει και προσπαθεί να επιβάλει τη θέση της με κάθε τρόπο, της απειλής στρατιωτικής βίας συμπεριλαμβανομένης.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό η Τουρκία πρώτα επεξεργάστηκε και υιοθέτησε θεσμικά το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, με έναν χάρτη που δείχνει την τουρκική υφαλοκρηπίδα να εκτείνεται σε όλη την υφαλοκρηπίδα της Κύπρου και της Ελλάδος, στην Ανατολική Μεσόγειο και ανατολικώς του 25ου μεσημβρινού.<br /><br />Σύμφωνα με το χάρτη, όλα τα ελληνικά νησιά «επιπλέουν» πάνω στα νερά της Γαλάζιας Πατρίδας και, φυσικά, δεν δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Σε εφαρμογή αυτού του δόγματος η Τουρκία υπέγραψε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, σε εφαρμογή αυτού του δόγματος αλωνίζει το «Oruç Reis» και τα άλλα ερευνητικά πλοία και γεωτρύπανα στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα της Κύπρου και της Ελλάδας, σε εφαρμογή αυτού του δόγματος η Τουρκία χάραξε τα όρια της NAVTEX μέχρι τα 6,5νμ από τις ακτές του Καστελόριζου.<br /><br />Τη στιγμή λοιπόν που αυτός είναι ο ξεκάθαρος στόχος της Τουρκίας, δηλαδή να «κατοχυρώσει τα δικαιώματά της στη Γαλάζια Πατρίδα», δηλαδή σε περιοχές που εκτείνονται πέραν των χωρικών μας υδάτων, η απάντηση του Γ. Γεραπετρίτη στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha σε ερώτηση σχετικά με το ποιες είναι οι «κόκκινες γραμμές», ότι «Η κόκκινη γραμμή είναι η εθνική κυριαρχία, και όταν λέμε εθνική κυριαρχία εννοούμε αυτονοήτως τα εθνικά χωρικά ύδατα τα οποία σήμερα είναι προσδιορισμένα στα έξι ναυτικά μίλια», στην ουσία στρώνει το χαλί στην Τουρκία να συνεχίσει να αλωνίζει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Δηλαδή, έχουμε «κόκκινες γραμμές» για την εθνική κυριαρχία και αφήνουμε τους Τούρκους να παραβιάζουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και να αλωνίζουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Απλώς, να τονίσουμε για άλλη μια φορά ότι αν τελικά η Τουρκία κατορθώσει να περάσει τις θέσεις της για τα δικαιώματα των νησιών στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη εθνική καταστροφή μετά το 1922.<br /><br />Καληνύχτα σας.<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Έχουμε καταλάβει ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας;

του Σάββα Καλεντερίδη Η Τουρκία την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα της εξωτερικής της πολιτικής, και στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο ρόλος του εβραϊκού κράτους πίσω από τα παρασκήνια της αρμενικής κρίσης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNSewbNl7fB6hbeWQzwV7Fn_Vfrs4jgY0uBdzC_AXVtoQwblgiaivplAmpC8MJvfguunC4_0Ebv_WLJNArY8cGjQZ0RKiEebreR3H5tBQieQnrpC0L45JnGN-wGB8XB6KUAs-hTD3OLhU/s1480/Israel-conflit.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="862" data-original-width="1480" height="372" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNSewbNl7fB6hbeWQzwV7Fn_Vfrs4jgY0uBdzC_AXVtoQwblgiaivplAmpC8MJvfguunC4_0Ebv_WLJNArY8cGjQZ0RKiEebreR3H5tBQieQnrpC0L45JnGN-wGB8XB6KUAs-hTD3OLhU/w640-h372/Israel-conflit.png" width="640" /></a></div><div><br /></div>του στρατηγού ε.α. <b>Dominique Delawarde </b>(Γαλλία)*  <br />Σας προτείνω ένα κείμενο αφιερωμένο στο ρόλο του εβραϊκού κράτους πίσω από τα παρασκήνια της σύγκρουσης Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας.<br /><br />Δίνω την προσωπική μου ανάλυση, επιμένοντας στην υπερβολικά πολύ μικρή προσέγγιση στο ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, από τους «ειδικούς» που ασχολούνται με την περιοχή στη γεωπολιτική.<br /><br />Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης mainstream έδωσαν μεγάλη έμφαση στον σημαντικό και αναμφισβήτητο ρόλο της Τουρκίας στην κρίση μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, αλλά παρέμειναν εξαιρετικά και εκπληκτικά διακριτικά, αν όχι σιωπηλά, σχετικά με τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραματίζεται πίσω από τα παρασκήνια. , από το Ισραήλ, και για τη θέση του στο θέμα αυτό.<br />.<br />Ωστόσο, αυτός ο ρόλος δεν θα έπρεπε να ξεφύγει από έναν γεωπολιτικό ή ενημερωμένο παρατηρητή.<br />.<br />Υπάρχουν, φυσικά, οι διακριτικές αεροπορικές μεταφορές μεταξύ Τελ Αβίβ και Μπακού, οι οποίες, στις αρχές Οκτωβρίου, δεν μετέφεραν πορτοκάλια, αλλά εξελιγμένα όπλα (συμπεριλαμβανομένων drone και πυραύλων). Ένα μη ασήμαντο μέρος του αζερικού εξοπλισμού είναι ισραηλινής προέλευσης. Πρέπει να θυμίσουμε ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι ο κύριος προμηθευτής πετρελαίου του Ισραήλ και το προμηθεύει για το 40% των αναγκών του. Αυτό θα αρκούσε σχεδόν για να εξηγήσει τη de facto συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών, μια συμμαχία που βασίζεται σε ένα είδος ανταλλαγής « πετρελαίου αντί όπλων ».<br /><a href="https://www.jpost.com/israel-news/video-shows-azerbaijan-using-israeli-lora-missile-in-conflict-with-armenia-644327">https://www.jpost.com/israel-news/video-shows-azerbaijan-using-israeli-lora-missile-in-conflict-with-armenia-644327</a><br /><br />Υπάρχει η σχετική διακριτική ευχέρεια των καγκελαρίων και των δυτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης – που γνωρίζουμε ποιοι τα ελέγχουν – σχετικά με την ανοιχτή επέμβαση της Τουρκίας, χώρας μέλους του ΝΑΤΟ εναντίον της Αρμενίας, χώρας μέλους του ΟΣΣΑ (Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας) μαζί με τη Ρωσία. Ο δυτικός συνασπισμός διαμαρτυρήθηκε μέσα στα δόντια του, κάλεσε για «συγκράτηση» και «κατάπαυση του πυρός», αλλά άφησε την Τουρκία να προχωρήσει χωρίς να καταγγείλει τον ισλαμιστικό ιμπεριαλισμό της, από τώρα και στο εής προς όλες τις κατευθύνσεις (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Ανατολική Μεσόγειος, Καύκασος).<br />Υπάρχει επίσης η επίσημη στάση του Ζελένσκι, του πρώτου εβραίου προέδρου της Ουκρανίας, υπέρ του Αζερμπαϊτζάν και κατά της Αρμενίας.Αυτός ο πρόεδρος θα ήταν σίγουρα πιο διακριτικός στην υποστήριξή του εάν το Αζερμπαϊτζάν ήταν εχθρικό προς το εβραϊκό κράτος.<br />Τέλος, υπάρχει αυτή η δήλωση του Georges Malbrunot, μεγάλου δημοσιογράφου στο Le Figaro, ο οποίος μας μαθαίνει σε ένα tweet:<br /><br />Σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Πέρα από το σταθμό της Μοσάντd που εδρεύει στο Αζερμπαϊτζάν για να κατασκοπεύσει το Ιράν και την παράδοση στρατιωτικού εξοπλισμού στο Μπακού, το Ισραήλ εκπαιδεύει δυνάμεις ασφαλείας των Αζέρων, μας επιστέυεται ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης, ο οποίος έδρευε στο Αζερμπαϊτζάν .<br /><br /><div>Αλλά γιατί όμως το Εβραϊκό κράτος ξεχωρίζει σήμερα, από την παρουσία του και τη δράση του σε αυτήν την περιοχή του κόσμου στο πλευρό της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν και του ισλαμικού τζιχαντισμού;<br /><br />Πριν επιχειρήσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ακτιβισμός του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή δεν είναι μόνο περιφερειακός, αλλά και παγκόσμιος. Μπορεί να είναι άμεσος ή έμμεσος. Το αποτύπωμά του είναι συχνά αντιληπτό και απόλυτα αναγνωρίσιμο στην εξωτερική πολιτική των μεγάλων δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Καναδάς, Αυστραλία), αλλά είναι επίσης σχεδόν σε όλα τα σημαντικά γεγονότα που έχουν επηρεάσει την παγκόσμια γεωπολιτική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετίων: (πόλεμοι στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, χρωματιστές επαναστάσεις ή / και αλλαγή εξουσίας (ή απόπειρες) ειδικά στη Νότια Αμερική (Βραζιλία, Βολιβία, Βενεζουέλα, Κολομβία, Εκουαδόρ) αλλά και στην Ευρώπη (Maïdan …) και στη Βόρεια Αφρική (αραβικές ανοίξεις, αλγερινό χιράκ). Ας σημειώστε επίσης την περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτή παρέμβαση στις εκλογές των μεγάλων χωρών του δυτικού συνασπισμού (ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία) με τη γενναιόδωρη χρηματοδότηση από τη διασπορά του για την προώθηση υποψηφίων που είναι υπέρ του και για την καταστροφή εκείνων που δεν είναι.<br /><br />Αυτός ο ακτιβισμός υπέρ του Ισραήλ ασκείται μέσω μιας πλούσιας, ισχυρής και οργανωμένης διασποράς. Αυτή η διασπορά συλλέγει τις θέσεις επιρροής και εξουσίας, περισσότερο ή λιγότερο «αγορασμένες» με την πάροδο του χρόνου και των περιστάσεων, στο κόρφο των κρατικών μηχανισμών, στο κόρφο των κυριότερων μέσων ενημερώσεως mainstream , στο κόρφο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και GAFAM (Google, Apple, Facebook, Amazon και Microsoft) που ελέγχει. Η Μοσάντ δεν είναι μακριά, και βασίζει την αποτελεσματικότητα της δράσης της στο σύστημα των σαγιανίμ (sayanims), που περιγράφεται τέλεια από τον Jacob Cohen στο συνέδριό του στη Λυών.<br /><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2FYAHjkTyKU">https://www.youtube.com/watch?v=2FYAHjkTyKU</a><br /><br />Η δράση αυτών των ρελέδων και υποστηρικτών στοχεύει στην υπεράσπιση και την προώθηση των άμεσων και έμμεσων συμφερόντων του εβραϊκού κράτους σε ολόκληρο τον πλανήτη και στη διεύρυνση του κύκλου των χωρών και των κυβερνήσεων που το υποστηρίζουν. Στοχεύει επίσης στην αποδυνάμωση όσων του αντιτίθενται. Είναι ανθεκτικό, αποτελεσματικό και διαρκές.<br /><br />Για να κερδίσει, το εβραϊκό κράτος, όπως το κάνει πολύ καλά και το ΝΑΤΟ, δεν διστάζει ποτέ να κάνει περιστασιακές συμμαχίες, περιορισμένες στο χώρο και το χρόνο, με τον έναν ή τον άλλο από τους αντιπάλους του (Τουρκία και τζιχαντιστές στη Συρία για παράδειγμα). Οι ενέργειές του είναι συχνά «προμελετημένες», «επινοημένες» και «συντονισμένες» με τους «νεοσυντηρητικούς» ανταποκριτές του στην Ουάσιγκτον. Όπως παντού αλλού, το κρατικό ψέμα και η διπλασία είναι κοινά νομίσματα …<br /><br />Γιατί να ξεσηκώσουν ή / και να βάλουν φωτιά σε μια σύγκρουση μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας και γιατί τώρα;<br /><br /> Τρεις μεγάλες χώρες στην περιοχή, η Ρωσία, η Τουρκία και το Ιράν, επηρεάζονται άμεσα από αυτήν τη σύγκρουση και τις δυνητικές συνέπειές της, επειδή συνορεύουν με ένα από τα δύο αντιμαχόμενα μέρη, και μερικές φορές και τα δύο. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, εμπλέκεται μόνο έμμεσα, αλλά εμπλέκεται, όπως θα δούμε.<br /><br />Εάλλου, αυτή η περιοχή του Καυκάσου είναι επίσης μια «ζώνη τριβής» μεταξύ συμμαχιών που δεν εκτιμούνται πραγματικά: ο δυτικός συνασπισμός και το ΝΑΤΟ, των οποίων η Τουρκία και το Ισραήλ παίζουν τη παρτιτούρα, ο ΟΣΣΑ (Οργάνισμός της Συνθήκης της Συλλογική Ασφάλεια) του οποίου είναι μέλη η Ρωσία και η Αρμενία, και ο ΟΣΣ (Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης) με την οποία συνδέονται η Ρωσία και το Ιράν (για το Ιράν, ως μέλος παρατηρητή και επίδοξος υποψήφιος για 15 χρόνια) .<br /><br />Για να περιπλέξει τα πράγματα, ο Αρμένιος πρωθυπουργός, Νικολ Πασινιάν, θεώρησε σκόπιμο να επιδείξει την προτίμησή του για τη Δύση μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του και να αποστασιοποιηθεί από τη Μόσχα, γεγονός που θέτει τη χώρα του σε ευαίσθητη θέση για να απαιτήσει σήμερα βοήθεια από τη Ρωσία.<br /><br />Κατά τη γνώμη μου, το ξέσπασμα της τρέχουσας κρίσης είναι μια επιχείρηση που υπερβαίνει πολύ το στενό πλαίσιο μιας εδαφικής σύγκρουσης μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας. Πρόκειται για μια ακόμη επιχείρηση – μετά τον Μαϊντάν στην Ουκρανία, μετά την απόπειρα έγχρωμης επανάστασης στη Λευκορωσία και μετά τις υποθέσεις Skripal και Navalny – με στόχο να ασκήσει πίεση στη Ρωσία, αλλά και στο Ιράν, βάζοντας τους σε δύσκολη θέση , ακόμη και να τους πιέζουν να κάνουν το λάθος.<br /><br />Είναι σαφές ότι οποιαδήποτε ταχεία και ισχυρή παρέμβαση της Ρωσίας σε αυτήν τη σύγκρουση θα είχε καταδικαστεί αμέσως από την «αυτοανακηρυχθείσα διεθνή κοινότητα» – ήτοι από το ΝΑΤΟ – και θα ακολουθούσε το συνηθισμένο πακέτο αντι-ρωσικών κυρώσεων, από τις ΗΠΑ, ακολουθούμενη δουλικά από τους Ευρωπαίους υποτελείς τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο τερματισμός του αγωγού φυσικού αερίου North Stream II παραμένει ένας σημαντικός στόχος για τις ΗΠΑ …<br />.<br />Η έλλειψη ισχυρής δυτικής αντίδρασης στην κρίση του Καυκάσου είναι, από μόνη της, αποκαλυπτική για τέσσερα σημεία:<br /><br />1 – Η υπεράσπιση της Αρμενίας δεν αποτελεί προτεραιότητα για τον δυτικό συνασπισμό. Ο Κύριος Nikol Pashinyan, πρωθυπουργός της Αρμενίας, καβάλησε λοιπόν το λάθος άλογο στοιχηματίζοντας στη Δύση για την άμυνα της χώρας του. Ο δυτικός συνασπισμός εγκαταλείπει συχνά τους περιστασιακούς συμμάχους του, όπως έκαναν με τους Κούρδους στη Συρία …<br /><br />2 – Χρονοτριβώντας και αναμένοντας μια ρωσική αντίδραση στην οποία ελπίζει μπορεί να επιβάλει κυρώσεις τερματίζοντας το North Stream II , ο δυτικός συνασπισμός δείχνει, για άλλη μια φορά, την διπλοπροσωπία και τον κυνισμό του. Δεν του νοιάζει η Αρμενία …<br /><br />3 – Με τη δημιουργία μιας εστίας τζιχαντιστικής μόλυνσης στα σύνορα της Ρωσίας και του Ιράν, ο ισραηλινο-δυτικός συνασπισμός δείχνει , για άλλη μια φορά, ότι είναι έτοιμος να συμβιβαστεί με τον διάβολο και να τον χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τους σκοπούς του , ήτοι την αποδυνάμωση των Ρώσων και Ιρανών αντιπάλων του.<br /><br />4 – Αφήνοντας την Τουρκία και το Ισραήλ να δράσουν χωρίς αντίδραση, ο δυτικός συνασπισμός αναγνωρίζει σιωπηρά, πίσω από παραπλανητικούς λόγους, ότι αυτές οι δύο χώρες ενεργούν προς όφελός του.<br /><br />Η ισραηλινή εφημερίδα “The Jerusalem Post” αντιμετώπισε σε πρόσφατο άρθρο τις συγκρούσεις μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας, όχι χωρίς να ξεσπάσει την ισραηλινή χαρά να βλέπει τον Καύκασο να γίνει μια νέα εστία κρίσης που ενδέχεται να έχει σημαντικό αντίκτυπο η Μέση Ανατολή. Ο αντίκτυπος που επιδιώκει το Ισραήλ είναι πάντα ο ίδιος: να μειώσει τις ιρανικές και ρωσικές πιέσεις και δράσεις στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων ανοίγοντας ένα «νέο μέτωπο προβληματισμών» στα σύνορα αυτών των δύο χωρών.<br /><br />Συμπερασματικά, αξίζει να υπογραμμιστούν τέσσερα σημεία, σε αυτό το στάδιο της κρίσης,<br /><br />1 – Ο κύριος Πασινιάν, πρωθυπουργός της Αρμενίας, έκανε λάθος εκτίμησης στοιχηματίζοντας σε ένα δυτικό στρατόπεδο που αποδεικνύεται λιγότερο αξιόπιστο από το αναμενόμενο για να υπερασπιστεί το συμφέρον της χώρας του. Θα πρέπει ίσως, in fine, να κάνει οδυνηρές παραχωρήσεις, και μπορεί να χάσει, για αυτό το λόγο, τη δουλειά του στις επόμενες εκλογές.<br /><br />2 – Ο κύριος Αλίγιεφ, πρόεδρος ενός κυρίως σιιτικού Αζερμπαϊτζάν, θα μετανιώσει ίσως μια μέρα ότι εισήγαγε σουνίτες τζιχαντιστές στο έδαφος του για να πολεμήσει την Αρμενία. Μπορεί επίσης ίσως να μετανιώσει για τη χειραγώγηση της οποίας είναι το αντικείμενο από τη Τουρκία και του Ισραήλ, δούρειους ίππους του ΝΑΤΟ. Οι Ρώσοι και Ιρανοί γείτονές του δεν θα τον συγχωρήσουν εύκολα …<br /><br />3 – Η Ρωσία, της οποίας η διακυβέρνηση και η διπλωματία δεν γεννήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας βροχής, δεν έχει ακόμα πέσει, απότομα, στην παγίδα της άμεσης και μυϊκής επέμβασης που θα μπορούσε, μετά την κομικο-τραγωδία “Navalny », να σημάνει το θάνατο του North Stream II.<br /><br />Θα επέμβει, αργά ή γρήγορα, όταν θα είναι η κατάλληλη στιγμή. Οι διάφοροι άμεσοι και έμμεσοι πρωταγωνιστές δεν θα χάσουν τίποτα περιμένοντας.<br /><br />4 – Το Ισραήλ και η Δύση του ΝΑΤΟ θα έχουν κερδίσει οτιδήποτε συνεχίζοντας τις ενέργειες παρενόχλησης στα σύνορα της Ρωσίας και του Ιράν, χειραγωγώντας το Αζερμπαϊτζάν και επιδιώκοντας να αποσπάσουν την Αρμενία από το ΟΣΣΑ στο πλαίσιο της στρατηγικής επέκτασης προς την Ανατολή που ακολουθούν εδώ και τριάντα χρόνια; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Το μέλλον θα μας πει.<br /><br />Όσον αφορά την επίλυση του εδαφικού προβλήματος, πηγή της σύγκρουσης που προκλήθηκε από το Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Αρμενίας, έγκειται πιθανότατα στην εφαρμογή του άρθρου 8 του Δεκαλόγου της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι που ψηφίστηκε την 1η Αυγούστου 1975, το οποίο διέπει τις διεθνείς σχέσεις μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών. Αυτό το άρθρο αναφέρει σαφώς « το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση » .<br /><br />Όταν η επιθυμία να εγκαταλειφτεί μια κρατική οντότητα επικυρώνεται από ένα, ή/και περισσότερα δημοψηφίσματα, με ποσοστό πάνω από το 90%, και όταν αυτή η απόσχιση έχει ισχύ εδώ και 34 χρόνια, χωρίς μεγάλη σύγκρουση – γεγονός που ισχύει για τη Δημοκρατία του Αρτσάχ ( Nagorno–Karabakh) -, φαίνεται θεμιτό και νομιμοποιημένο ότι η διεθνής κοινότητα μπορεί να λάβει υπόψη τη βούληση των λαών και να αποδεχτεί να αναγνωρίσει αυτό το γεγονός προικίζοντας αυτά τα νέα κράτη με συγκεκριμένη νομική δομή που τους εγγυάται μια ειρήνη υπό διεθνή προστασία. Θα μου πείτε ότι το άρθρο 3 του ίδιου Δεκαλόγου του Ελσίνκι υπενθυμίζει το απαραβίαστο των συνόρων. Για τη διεθνή κοινότητα, επομένως, το ζήτημα θα είναι να καθορίσει εάν το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση πρέπει να υπερισχύει του απαραβίαστου των συνόρων, μετά από 34 χρόνια συνολικού και αποτελεσματικού διαχωρισμού της κοινής ζωής μεταξύ δύο τμημάτων ενός ίδιου κράτους<br /><br /><div>Αυτή η απόφαση, όταν ληφθεί, θα είναι χωρίς νομικές συνέπειες για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου, της Κριμαίας ή της κατεχόμενης Παλαιστίνης …<div>Μετάφραση:<b> Κριστιάν Ακκυριά</b><div><em style="background-color: white; box-sizing: inherit; color: #242424; font-family: Ubuntu; font-size: 18.6667px;"><br /></em></div><div><b><i>* πρώην διοικητή της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών « Κατάστασης-Νοημοσύνη-Ηλεκτρονικός Πόλεμος» στο γενικό Επιτελείο των γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div></div></div>

Ο ρόλος του εβραϊκού κράτους πίσω από τα παρασκήνια της αρμενικής κρίσης

του στρατηγού ε.α. Dominique Delawarde (Γαλλία)*   Σας προτείνω ένα κείμενο αφιερωμένο στο ρόλο του εβραϊκού κράτους πίσω από τα παρασκήνια ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικός επεκτατισμός & επιθέσεις σε Αρμενία, Ελλάδα, Κύπρο.

<div><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhehkXaIvmc32fnPEaNfil6c3NDGYf0MnLHC6ap60EMcpm2cIB7zFe0xEXcq1OO_5Hg6IGnrBKMUOnQNKQCGoSFU4-J50DovXamiihy6uTvPALy4RfrLqqRHxJlxjnrL4eHz4o-5VRj7w/s800/414841484148.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="800" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhehkXaIvmc32fnPEaNfil6c3NDGYf0MnLHC6ap60EMcpm2cIB7zFe0xEXcq1OO_5Hg6IGnrBKMUOnQNKQCGoSFU4-J50DovXamiihy6uTvPALy4RfrLqqRHxJlxjnrL4eHz4o-5VRj7w/w640-h384/414841484148.jpeg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Παραπληροφόρηση και μαύρη προπαγάνδα αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία επιβιώνει ο ισλαμο-φασισμός.</span></h3>Γράφει ο <b>Λεωνίδας Κουμάκης*</b><br />Ο τουρκικός επεκτατισμός υπό τον απόλυτο έλεγχο του ισλαμο-φασιστικού «μείγματος» που ελέγχει την εξουσία στην Άγκυρα, βρίσκεται σε παροξυσμό. Αιτία του παροξυσμού, η παταγώδης, στρατιωτική και διπλωματική αποτυχία των νέο-οθωμανικών φαντασιώσεων σε όλα ανεξαιρέτως τα μέτωπα(Κουρδικό, Συρία, Λιβύη, Αρμενία, Κύπρος, Ελλάδα κ.α.) με μια πρωτοφανή διεθνή απομόνωση της σημερινής Τουρκίας.<br /><br />Ο μηχανισμός παραπληροφόρησης των Τούρκων ισλαμο-φασιστών της Άγκυρας, λειτουργεί «παραγωγικά» με ξέφρενους ρυθμούς. Σύμφωνα με πίνακα του Forbes on statista, ο οποίος δημοσιεύεται στην ειδική σελίδα <a href="https://professors-phds.com/28827-2/">Turkish Fake news</a> του ΙΗΑ, οι μισές «ειδήσεις» που διοχετεύονται από Τούρκους επίσημους, ελεγχόμενα ΜΜΕ και κρατικά μέσα είναι ψεύτικες ή παραπλανητικές.<br /><br />Το καθημερινό αυτό φαινόμενο εντάσσεται στο πλαίσιο ενός γενικευμένου υβριδικού πολέμου με στόχο τον αποπροσανατολισμότης διεθνούς κοινής γνώμης και τον φανατισμό ή την συσπείρωση των πολιτών στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ας θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα, κραυγαλέα παραδείγματα του φαινομένου αυτού:<br /><br />Η Τουρκία εδώ και πολύ καιρό προγραμμάτιζε ψυχρά και μεθοδικά, σε πλήρη συνεργασία με το «αδελφό» ισλαμο-φασιστικό καθεστώς Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, μια αιφνιδιαστική επίθεση και κατάληψη του θύλακα Ναγκόρνο Καραμπάχ ο οποίος κατοικείται, στο συντριπτικό του ποσοστό, από Αρμένιους κατοίκους. <br /><br />Η 4.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων περιοχή, ορεινή και δασώδης, αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής «Υπερκαυκάσιας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας» η οποία με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ διαλύθηκε στις ξεχωριστές Δημοκρατίες της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν και της Γεωργίας. Η περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, παρόλο που το σύνολο σχεδόν των κατοίκων του είναι Αρμένιοι, δεν «αποδόθηκε» στην Αρμενία αλλά στο Αζερμπαϊτζάν. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση της Δημοκρατίας του Αρτσάχ και στην διεκδίκηση διεθνούς αναγνώρισης που δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα.<br /><br />Η Τουρκική προπαγάνδα που επικαλείται ό,τι την βολεύει, όποτε την βολεύει, κυριολεκτικά οργίασε με την «είδηση» πως (δήθεν) η Αρμενία «επιτέθηκε στο Αζερμπαιτζάν», πως οι Αρμένιοι κάνουν «εγκλήματα πολέμου» και «παραβιάζουν βαριά την Σύμβαση της Γενεύης», υποσχόμενη μάλιστα «κατάλληλα αντίποινα»!<br /><br />Η αντιστροφή της αλήθειας και ηπροσπάθεια αποπροσανατολισμού της διεθνούς κοινής γνώμης πως (δήθεν) η Αρμενία των 3 εκατ. κατοίκων επιτέθηκε ξαφνικά στα ισλαμο-φασιστικά καθεστώτα του Αζερμπαιτζάν των 10 εκ. κατοίκων και έμμεσα της Τουρκίας των 75 εκ. κατοίκων, αποτελεί μεν αστειότητα αλλά ταυτόχρονα και μια επικίνδυνη πραγματικότητα.<br /><br />Ο ίδιος ο Ρ. Τ. Ερντογάν που οργάνωσε την επίθεση εναντίον των Αρμενίων, μετά από πολύμηνες προετοιμασίες και κοινά γυμνάσια με τους Αζέρους, δεν δίστασε να αποκαλύψει σε ομιλία του στα εγκαίνια του Αστικού Νοσοκομείου της Κόνια (2 Οκτωβρίου 2020) πως «Ο αγώνας θα συνεχιστεί έως ότου το Καραμπάχ απελευθερωθεί από την κατοχή».<br /><br />Την αμέσως προηγουμένη (1/10/2020) είχε το απόλυτο θράσος, χωρίς την ελάχιστη αίσθηση των λόγων του να «προειδοποιήσει» αυτούς που υποστηρίζουν αυτό το κράτος-ληστή (δηλαδή την Αρμενία) «πώς θα κληθούν να λογοδοτήσουν ενώπιον της κοινής συνείδησης της ανθρωπότητας».Ποιος; Αυτός που αρνείται πεισματικά την ψυχρή γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους νεότουρκους, αυτός που αυτοπροσώπως οργανώνει ακόμα και σήμερα φρικτά εγκλήματα εναντίον Αρμενίων, αλλά και Κούρδων, Σύριων, Ιρακινών, Λιβύων και πολλών άλλων.<br /><br />Η Τουρκία το 1974 εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία με το γελοίο επιχείρημα (και τις πανίσχυρες πλάτες Αμερικανών, Βρετανών, Γερμανών και Εβραίων) για να «προστατέψει» το 12% του Κυπριακού πληθυσμού που ήταν τουρκόφωνοι και μουσουλμάνοι. Το 2020 εισβάλλει στο Ναγκόρνο Καραμπάχ για να «απελευθερώσει» το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού που είναι Αρμένιοι… από τους Αρμένιους!<br /><br />Η φασιστική θεωρία του ζωτικού χώρου (Lebensraum) των Ναζί, δεν εφαρμόζεται σήμερα από την Τουρκία μόνο στην περιοχή του Καυκάσου, αλλά ξεκίνησε ήδη να εφαρμόζεται «στην πράξη» εκτός από την Κύπρο, σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, έμμεσα δε σε πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.<br /><br />Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των ισλαμο-φασιστών που ελέγχουν την εξουσία στην Άγκυρα, χρησιμοποιεί καθημερινά «ειδήσεις» παραπληροφόρησης, επιστρατεύοντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο.<br /><br />Ο λαλίστατος αρχηγός του «επιτελείου»παραπληροφόρησης, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του μετενσάρκωση σουλτάνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μετά από συνεδρίαση του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου στην Άγκυρα (21 Σεπτεμβρίου 2020) χρησιμοποίησε ταχυδακτυλουργικά, για πολλοστή φορά, την τέχνη της προπαγάνδαςτην οποία σίγουρα κατέχει: «Όσοι γυρνούν την πλάτη σε ιστορικά γεγονότα, διεθνείς συμφωνίες και εμφανείς αλήθειες με στόχο την προστασία των δικαιωμάτων ορισμένων χωρών στην Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στον κόσμο. Όσοι επιχειρούν να ανατρέψουν τις ισορροπίες στην περιοχή και τον κόσμο, εξαιτίας της εχθρότητάς τους απέναντι στην Τουρκία, σκάβουν τον ίδιο τους τον τάφο».<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου 2020, αφού είχαν προηγηθεί η πρωτοφανής, καθαρά στρατιωτική «επιχείρηση» στο Καστελόριζο με την εμφάνιση ενός τουρκικού drone το οποίο υπό τους ήχους οθωμανικών εμβατηρίων σκόρπισε 100 κιλά κόκκινης μπογιάςπάνω στην ελληνική σημαία η οποία είναι ζωγραφισμένη στη δεξιά πλευρά του νησιού(Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020) και το θεατρικό «άνοιγμα της παραλίας των Βαρωσίων» απ΄ ευθείας από την Άγκυρα για την ενίσχυση του αχυράνθρωπου – «υποψήφιου προέδρου» της κατεχόμενηςΚύπρου, ο Τούρκος πρόεδρος με απόλυτη φυσικότητα, «κατηγόρησε» την Ελλάδα «ότι πραγματοποιεί μονομερείς ενέργειες, κάνοντας προκλητικά βήματα»!<br /><br />Τα ίδια ακριβώς δήλωσε (12 Οκτωβρίου 2020) προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Μισέλ Μπαρνιέ και αφού εν τωμεταξύ είχε αποστείλει με απροκάλυπτα προκλητικό και εριστικό τρόπο τον OrucReis για μια ακόμα φορά μέσα στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, δυναμιτίζοντας κάθε προσπάθεια διαλόγου: «Η Ελλάδα συνεχίζει τα βήματα που κλιμακώνουν την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο»!<br /><br />Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Η σημερινή Τουρκία, στην οποία απαγορεύτηκε η εξέταση DΝΑ προκειμένου πολλοί «Τούρκοι» να μην ανακαλύπτουν ότι δεν είναι Τούρκοι, η παραπληροφόρηση και η μαύρη προπαγάνδα αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία επιβιώνει ο ισλαμο-φασισμός.<br /><br />Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι, από την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία μέχρι σήμερα, έχει ανακοινωθείεννέα φορές με αντίστοιχες φιέστες, ότι «ανακαλύφτηκαν τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Μαύρη Θάλασσα». <br /><br />Ο αρχηγός μάλιστα της τουρκικής «φαμίλιας» τον Αύγουστο του 2020 έσπασε όλα τα κοντέρ παραπληροφόρησης όταν ανακοίνωσε με απόλυτη φυσικότητα πως «Η εξόρυξη (νέο-ανακαλυφθέντος) φυσικού αερίου θα ξεκινήσει το 2023». Γι αυτόν δεν έχει καμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότιανάλογες εξορύξεις απαιτούν τουλάχιστον μια ολόκληρη… δεκαετία!<br /><br />Δυστυχώς όμως για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή και τώρα τον Καύκασο, η εξουσία στην Τουρκία ελέγχεται από έναν «υστερικό» (κατά Ολλανδό πρωθυπουργό), «ψυχρό ψυχασθενή» (κατά διάσημο Τούρκο μπασκετμπολίστα του ΝΒΑ), «κανονικό ισλαμοφασίστα» (κατά Τούρκο καθηγητή και πρώην πρέσβη των Ηνωμένων Εθνών στην Σλοβακία), «δικτάτορα» (κατά πρωθυπουργό του Ισραήλ), «άθλιο» (κατά Σύριο Πρόεδρο), «αναξιόπιστο» (κατά Γάλλο Πρόεδρο) κ.ο.κ.ε.<br /><br />Αυτόν έχουμε απέναντι μας και αυτόναντιμετωπίζουμε. Τα λόγια και οι πράξεις του δεν μπορούν να δημιουργήσουν κανένα «τετελεσμένο» γιατί απλά, δεν μπορεί να τον πιστέψει κανείς. Ακόμα και όταν συντόμως θα «ανακοινώσει» με τις κατάλληλες τυμπανοκρουσίες, ότι (δήθεν) «βρήκε τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου» σε Ελληνικές ή Κυπριακές περιοχές!<br /><br />Οι βόλτες, με συνοδεία πολεμικών πλοίων και τηλεοπτικών συνεργείων για τις ανάγκες της τουρκικής προπαγάνδας στην Κυπριακή ΑΟΖ και την Ελληνική υφαλοκρηπίδα, προκαλούν διεθνείς αντιδράσεις. Σε μια σπάνια ταύτισηαπόψεων, Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία καταδικάζουν απερίφραστα πλέον τις τουρκικές ενέργειες που δυναμιτίζουν την ειρήνη και την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου – και όχι μόνο. <br /><br />Ταυτόχρονα, πυκνώνουν και να συσπειρώνουν το διεθνές στρατιωτικό και διπλωματικό τείχος, απέναντι στηνσημερινή Τουρκία. Το ειρωνικό tweet του Χαλιφά Χαφτάρ προς τον Ρ.Τ. Ερντογάν(15/8/2020) στον λογαριασμό του ΛιβυκούΕθνικού Στρατού – LNA, που συνοδεύεται με αντίστοιχες φωτογραφίες του Έλληνα πρωθυπουργού, είναι πολύ χαρακτηριστικό: «Αγαπητέ Ερντογάν, ενώ εσύ απομονώνεσαι και δαιμονοποιείσαι, η Ελλάδα κάνει νέους φίλους. Λιβύη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία…»<br /><br />Όλες οι εκκλήσεις αποτελεσματικής, διεθνούς αντιμετώπισης του Ρ.Τ. Ερντογάν (όπως εκείνη του ΙΗΑ «Σταματήστε τον νέο Χίτλερ τώρα!»), δεν παρουσίασαν αξιόλογα αποτελέσματα μέχρι τώρα.<br /><br />Οι κυρώσεις που θα γονατίσουν αμέσωςτην αλαζονεία του Ρ. Τ. Ερντογάν δεν φαίνεται να βρίσκονται στην ατζέντα των «μεγάλων δυνάμεων» για λόγους οικονομικών συμφερόντων. Η μόνη χώρα που αγνοεί τα οικονομικά συμφέροντα καταφέρνοντας ισχυρό πλήγμα στην τουρκική οικονομία είναι η Σαουδική Αραβία. Ηέκκληση του προέδρου του Εμπορικού Επιμελητηρίου Σαουδικής Αραβίας που αγνοεί μερικά δις δολάρια συναλλαγών, τα λέει όλα: «Λόγω της συνεχιζόμενης επιθετικής στάσης της τουρκικής κυβέρνησης, απέναντι στην κυβέρνησή μας, στη χώρα μας και στους πολίτες μας, είναι καθήκον κάθε Σαουδάραβα εμπόρου ή καταναλωτή, να μποϋκοτάρει οτιδήποτε σχετικά με την Τουρκία, είτε πρόκειται για εισαγωγές, είτε για επενδύσεις, είτε για τουρισμό».<br /><br />Πως να μην νοιώσει κανείς μεγάλη απογοήτευση όταν αναλογίζεται πως στην Ελλάδα υπάρχει τηλεοπτικός σταθμός (StarChannel), συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη, ο οποίος επιδεικνύει πλήρη <a href="https://analyst.gr/2020/09/13/i-ethniki-anaisthisia-tou-star/">εθνική αναισθησία</a> προβάλλοντας καθημερινά τουρκική προπαγάνδα «ήπιας ισχύος» μέσα σε κάθε ελληνικό σπίτι με την μορφή ενός ατέλειωτου σήριαλ χιλίων επεισοδίων, για κάποιους λόγους, ίσως οικονομικούς, που μόνο οι ιδιοκτήτες του καναλιού γνωρίζουν. Και άντε εάν επρόκειτο για κάποιους πεινασμένους λιγούρηδες, εδώ όμως έχουμε κοτζάμ οικογένεια Βαρδινογιάννη… <br /><br />Όταν λοιπόν οι κανόνες της λογικής δεν βρίσκουν ανταπόκριση, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις σήμερα αρρωστημένες καταστάσεις παρελθόντων αιώνων, είναι απόλυτη ανάγκη να επιδεικνύεις τερατώδη ψυχραιμία, να βρίσκεσαι σε μια διαρκή στρατιωτική ετοιμότητα και σε μια υπέρ – εντατική διπλωματική δραστηριότητα.<br /><br />Ας ενισχύσουμε όσο μπορούμε το διπλωματικό και στρατιωτικό τείχος απέναντι στον νεοφασισμό των ισλαμιστών της Τουρκίας με τους Κύπριους, τους Αρμένιους, τους Κούρδους, τους Σύριους, τους Λίβυους, τους Αιγύπτιους και κάθε άλλο λαό που υποφέρει από τις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις των παντουρκιστών*<br /><br />Τα σημάδια καθόδου του Ρ. Τ. Ερντογάν προς την συντριβή είναι πλέον ολοένα και πιο ευδιάκριτα. Όσο όμως πιο ευδιάκριτα γίνονται, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι κίνδυνοι κινήσεων απελπισίας πριν από την συντριβή του…<div><br /></div><div><b><i>* Μέλος INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION ((IHA)</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://professors-phds.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τουρκικός επεκτατισμός & επιθέσεις σε Αρμενία, Ελλάδα, Κύπρο.

Παραπληροφόρηση και μαύρη προπαγάνδα αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία επιβιώνει ο ισλαμο-φασισμός. Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης* Ο τουρκικό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν ξανατραβάει το σχοινί – Τι επιδιώκει με την αποστολή του Oruc Reis

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicLhmuq56TG_2bO6lkHCO0Uu0SVyWHLI7szIQhSvBXAdxU-KwOsu3MAelnBPhPxY7mGIkDrmJBSqnUuKACgm5QIm4g4umgE23aXKzURL2QoeDiX1e5Znhj1Cl1wNIh6CPWRveOozvzMiw/s1000/Oruc-reis-fregata.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="617" data-original-width="1000" height="394" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicLhmuq56TG_2bO6lkHCO0Uu0SVyWHLI7szIQhSvBXAdxU-KwOsu3MAelnBPhPxY7mGIkDrmJBSqnUuKACgm5QIm4g4umgE23aXKzURL2QoeDiX1e5Znhj1Cl1wNIh6CPWRveOozvzMiw/w640-h394/Oruc-reis-fregata.jpg" width="640" /></a></div><br /><div>Η εκ νέου διαμορφούμενη κατάσταση ανοικτά του νησιωτικού συμπλέγματος Μεγίστης/Καστελλόριζου επαναφέρει τα πράγματα εκεί που ήταν επί εβδομάδες τον Αύγουστο, αφού η τουρκική προκλητικότητα πλησιάζει σε απόσταση ακόμα πιο πολύ την περιοχή, με την Αγκυρα να μη δείχνει κάποιο σημείο αλλαγής συμπεριφοράς.</div><br />Γράφει ο <b>Αθανάσιος Ε. Δρούγος*</b><br /><br />Με την αποστολή του ερευνητικού-σεισμογραφικού πλοίου «Ορούτς Ρέις» υπεράνω της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (άσχετα αν δεν έχει οριοθετηθεί) -και μάλιστα σε περιοχή-κλειδί στην Ανατολική Μεσόγειο- η Τουρκία οδηγεί τις εξελίξεις σε σημείο μηδέν, με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, και σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά.<br /><br />Οι κινήσεις του τελευταίου τριημέρου από πλευράς του Ταγίπ Ερντογάν βάζουν ταφόπλακα σε οποιασδήποτε μορφής διάλογο ή διερευνητικού χαρακτήρα συνομιλίες της Αθήνας με την Αγκυρα. Επιπλέον ναρκοθετούν την όποια (έστω και αναιμική) πρωτοβουλία του Βερολίνου, δεν λαμβάνουν υπόψη τις αποφάσεις της Ε.Ε. των Βρυξελλών, ενώ προκαλούν έντονους πονοκεφάλους στην Ατλαντική Συμμαχία, που βλέπει ότι βρίσκεται μπροστά στη χειρότερη κρίση της νότιας περιοχής της.<br /><br />Από την πλευρά των ΗΠΑ υπήρξε αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία αναφορικά με τις νέες προκλήσεις, με τους Αμερικανούς να αποδοκιμάζουν τον νέο κύκλο ερευνών του τουρκικού υδρογραφικού σκάφους.<br /><br />Οι ΗΠΑ επικρίνουν έντονα την τουρκική στάση που μονομερώς αυξάνει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο και εσκεμμένα υπονομεύει την έναρξη των διερευνητικών επαφών μεταξύ των δύο νατοϊκών συμμάχων. Επιπλέον καλούν την Αγκυρα να σταματήσει τη στρατηγική των προκλήσεων και να ξεκινήσει άμεσα τις διερευνητικές συζητήσεις γιατί οι μονομερείς ενέργειες δεν βοηθούν στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και δεν παράγουν βιώσιμες λύσεις. Και η ανακοίνωση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών καταλήγει τονίζοντας ότι «ο εξαναγκασμός, οι απειλές, ο εκφοβισμός και η στρατιωτική δραστηριότητα δεν θα επιλύσουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο».<br />Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η Τουρκία προκαλεί και επιδιώκει έντονη κρίση με την Ελλάδα, ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο:<br /><br />1. Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των προσεχών προεδρικών εκλογών, μέχρι στις 20 Ιανουαρίου 2021 ο Ερντογάν μπορεί να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στους επόμενους τρεις μήνες (συνολικά) μπορεί να προχωρήσει στην ουσιαστικοποίηση των λεκτικών και άλλων προκλήσεών του, με τους Αμερικανούς να είναι επικεντρωμένοι σε πολιτικά και εσωτερικά ζητήματα.<br /><br />2. Παρατηρείται μία στάση της Ρωσίας που για τους δικούς της λόγους «κλείνει το μάτι» στην Αγκυρα. Η Μόσχα αντιμετωπίζει αρκετά εσωτερικά και άλλα προβλήματα και επί του παρόντος ευνοεί την «ιδιότυπη μορφή συνύπαρξης και συγκυριαρχίας» με την Τουρκία (αυτό είναι εμφανές στην Κεντρική Λιβύη με την εκεχειρία, καθώς και στη Βόρεια Συρία/ανατολικά και δυτικά του Ευφράτη). Κάτι παρόμοιο δείχνει να κινείται και στην περίπτωση του πολέμου Αρμενίων και Αζέρων στον Νότιο Καύκασο. Συνεπώς η Ρωσία δεν εμφανίζεται δυναμική, ενώ ελίσσεται με τον Ερντογάν που ελέγχει τα Στενά, ως και τις κινήσεις του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, σε ενίσχυση της κυβέρνησης της Δαμασκού.<br /><br />3. Στη φάση που βρίσκεται η Ατλαντική Συμμαχία, το ενδιαφέρον της είναι όψιμο και υποβαθμισμένο για την περιοχή μας. Το ΝΑΤΟ στην εποχή μας εστιάζει στη ρωσική απειλή (από τη Σκανδιναβική/Αρκτικός μέχρι τη Βαλτική και από εκεί μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, στην κατάσταση στη Λευκορωσία, στον ύπουλο/υβριδικό πόλεμο Μόσχας και Πεκίνου κατά της Δύσης, στην παγκόσμια ασφάλεια μετά την Covid-19 -αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί μία εκτενέστατη απόρρητη ανάλυση-, ως και στην εμπόλεμη κατάσταση στην Υπερκαυκασία).<br /><br />4. Η Αγκυρα εκτιμά ότι είναι σε φάση «έντονης περιφερειακής υπερδυναμοποίησης», αφού παρεμβαίνει σε πολλά γεωγραφικά σημεία, προσπαθώντας να ενδυναμώσει το ρόλο και τα συμφέροντά της (Μεσοποταμία-Κέρας της Αφρικής-Υποσαχάρια Αφρική, Αφγανιστάν, Νότιος Καύκασος κ.ά.). Συνεπώς, βλέποντας κενά σε πολλές στρατηγικής αξίας ζώνες, με στρατιωτικά μέσα επιδεικνύει την ισχύ της ως ρεβιζιονιστική δύναμη. Οσοι θεωρούν ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη ή θα διαλυθεί ή θα καταρρεύσει οικονομικά είναι εκτός πραγματικότητας. Εκτιμούν λαθεμένα και απλά αδυνατούν να εξηγήσουν τα συμβαίνοντα .Ειδικότερα αυτή την περίοδο η Τουρκία εμπλέκεται ακόμα και στο Μάλι της γαλλόφωνης Αφρικής υποστηρίζοντας την ισλαμοποίηση του νέου στρατιωτικού καθεστώτος!<br /><br />5. Η Τουρκία ως αναθεωρητική δύναμη «απλώνει τη θεματολογία της ατζέντας της» προς όλα τα αζιμούθια, και ως εκ τούτου, πέραν των χερσαίων επιδιώξεών της, επικεντρώνεται και στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», των γνωστών αποστράτων, αλλά με υπολογίσιμη επιρροή ναυάρχων (Γιαϊγτζί-Γκουρντενίζ-Ορνέκ), άρα «στρέφει τα βέλη της» προς Ελλάδα και Κύπρο. Αν άφηνε παραπλεύρως τους θαλάσσιους τομείς θα έδειχνε ότι «παρά τα ισχυριζόμενα, αδυνατεί να υλοποιήσει ένα τόσο φιλόδοξο δόγμα». Το συγκεκριμενοποιεί σε Ανατολική Μεσόγειο και κυπριακή ΑΟΖ, ενώ την ίδια στιγμή το Ισραήλ έχει παραμείνει στα λόγια και το Κάιρο υστερεί -παρά την πανσπερμία οπλικών συστημάτων που διαθέτει-να αντιμετωπίσει την Αγκυρα (συν το ότι έχει και την πανίσχυρη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που ανά πάσα στιγμή είναι ικανή να προκαλέσει βαθιά ρήγματα στο εσωτερικό της Αιγύπτου).<br /><br />6. Δεν είναι ικανοποιημένη από τη θέση της Αθήνας, που εμμένει στα περί συζητήσεων μόνο για τις θαλάσσιες ζώνες. Με όλα τα μέσα (στρατιωτικά και μη) θα εκβιάσει να συμπεριληφθούν πάγιες μονομερείς επιδιώξεις σε βάρος μας, όπως η αποστρατιωτικοποίηση νήσων και νησίδων, καθώς και η μείωση του εθνικού εναέριου χώρου μας από τα 10 στα 6 ν.μ. Επιπλέον εστιάζει τις προκλητικές ενέργειές της στο σύμπλεγμα της Μεγίστης και ανάλογα με τις εξελίξεις στις περιοχές του τουρκο-λιβυκού μνημονίου. Το ότι μέχρι στιγμής δεν έχει ενεργήσει στον δεύτερο γεωγραφικό τομέα οφείλεται στο ότι σε αυτή τη χρονική στιγμή δεν επιθυμεί να προκαλέσει μία απόλυτη ρήξη με το Κάιρο.<br /><br />7. Με τις συνεχείς προκλήσεις σε βάρος μας ενισχύει το εσωτερικό του μέτωπο, συγκλισιακά με τις μαξιμαλιστικές απόψεις του. Πέραν του εθνικιστή ηγέτη Ντεβλούτ Μπαχτσελί, ωθεί πιο κοντά του μεγάλη μερίδα βουλευτών του «Καλού Κόμματος» της λύκαινας Μεράλ Ακσενέρ, που ένθερμα υποστηρίζουν τις ακραίες κινήσεις του προς όλα τα γεωγραφικά μέτωπα (οι 29 από τους 38 βουλευτές).<br />8. Αν και ο προσεχής δεύτερος γύρος των ψευδοεκλογών στα Κατεχόμενα θα είναι αρκετά σκληρός μεταξύ Ακιντζί και Τατάρ, το κλιμακωτό άνοιγμα των Βαρωσίων/Αμμοχώστου που υποστηρίζει η κυβερνώσα ελίτ στην Αγκυρα στοχεύει στην ολική αποστροφή στις συνομιλίες για το μέλλον του Κυπριακού, ως και στην περαιτέρω στρατιωτικοποίηση του ανατολικού τμήματος της νήσου. Εκτρέπει τον όποιο διάλογο και τουρκοποιεί πιο έντονα τα Κατεχόμενα. Η περιοχή μεταξύ Δωδεκανήσου και κατεχόμενης Κύπρου γεωγραφικά περιλαμβάνει το σύμπλεγμα της Μεγίστης. Αρα, σε εφαρμογή της «Γαλάζιας Πατρίδας» και των ευρύτερων ναυτικών του επιδιώξεων, στοχοποιεί τον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Συνεπώς η πρόκληση κρίσεων είναι στην υπηρεσία των συμφερόντων της Αγκυρας, οπότε ρισκάρει με τη δυναμική αναθέρμανση της έντασης, ως και την πρόκληση τοπικού επεισοδίου με πολλαπλές επιπτώσεις και παρενέργειες.<br /><br /><b><i>*Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής</i></b><div><br /></div><div><a href="eleftherostypos.gr">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν ξανατραβάει το σχοινί – Τι επιδιώκει με την αποστολή του Oruc Reis

Η εκ νέου διαμορφούμενη κατάσταση ανοικτά του νησιωτικού συμπλέγματος Μεγίστης/Καστελλόριζου επαναφέρει τα πράγματα εκεί που ήταν επί εβδομά...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν: Ένα διαρκές «casus belli»

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2uDKfa_1Udbt0aJtOb77VrKOgN7ZBN_nBOFe1R4SNjQg9WqF55BYs2SePQ2S8QiZP9QL6ViESCouNISg2F3jhNrOlfiB5QwYZKJdZwL0cx3GhRbrtwHd_wd7tSZeOWV96BgiIUr5Y2mY/s630/222212222.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="439" data-original-width="630" height="446" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2uDKfa_1Udbt0aJtOb77VrKOgN7ZBN_nBOFe1R4SNjQg9WqF55BYs2SePQ2S8QiZP9QL6ViESCouNISg2F3jhNrOlfiB5QwYZKJdZwL0cx3GhRbrtwHd_wd7tSZeOWV96BgiIUr5Y2mY/w640-h446/222212222.jpeg" width="640" /></a><br /><br /><i>«Να μιλάμε ευγενικά, να διαπραγματευόμαστε ήσυχα και να περιμένουμε έτοιμοι οπλισμένοι» </i><b>(Ρούζβελτ)</b>.<br /><br /><b>Ηλίας Γιαννακόπουλος </b>Φιλόλογος, πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.<br /><br />Oι τελευταίες επιθετικές ενέργειες των Τούρκων σε συνδυασμό με τον παραληρηματικό λόγο του κ. Ερντογάν δεν θέτουν σε δοκιμασία μόνο τις αντοχές και την υπομονή των Ελλήνων αλλά και την ίδια τη διπλωματία και την ανθρώπινη λογική. Kι αυτό γιατί για πολλούς συνιστά ένα ανεξήγητο γεγονός η προκλητική στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα που δεν απειλεί και κατ’ ουσίαν δεν αποτελεί εμπόδιο για την ανάπτυξη των γειτονικών χωρών ούτε κίνδυνο για την εθνική τους ασφάλεια. <br /><br />Οι θεωρίες περί του «απρόβλεπτου» Ερντογάν φαίνεται να καταρρέουν, αφού εδώ και καιρό οι λεκτικές απειλές του μετουσιώνονται σε επικίνδυνες πράξεις. Αν, όμως, όλες οι κινήσεις της Τουρκίας και του «απρόβλεπτου» Ερντογάν είναι προσχεδιασμένες και κατά καιρούς ιταμά εκπεφρασμένες, γιατί η ελληνική διπλωματία (και όχι μόνο αυτή) αδυνατεί να ανιχνεύσει τα βαθύτερα κίνητρα και τους απώτερους στόχους;<br /><br />Χρόνια τώρα ως χώρα και πολιτική ηγεσία γνωρίζουμε τη διπλωματική δεινότητα των Τούρκων. Μία δεινότητα που άλλοτε εκδηλώνεται με την τεχνική των διαπραγματεύσεων - τα γνωστά παζάρια - με την Ε.Έ. και άλλοτε με την τάση να «γκριζάρουν» σε ανύποπτο χρόνο περιοχές της Ελληνικής επικράτειας. Ο θρίαμβος της τουρκικής διπλωματίας ήταν η εισβολή στη Β. Συρία (Ιντλίπ…) και το Τουρκο-Λιβυκό σύμφωνο συνεργασίας. Τα δύο τελευταία όχι μόνον δεν «ενόχλησαν» τους διεθνείς οργανισμούς αλλά εξασφάλισαν την ανοχή ή την σιωπηρή υποστήριξη των «μεγάλων» (ΗΠΑ, Ρωσίας).<br /><br />Το γαλλικό περιοδικό Le Point δημοσίευσε άρθρο με τίτλο: «Ερντογάν, χρήσιμος ηλίθιος του Πούτιν». Ωστόσο, τα ερωτήματα πληθαίνουν και αιωρούνται για την «ανεξήγητη» εμπάθεια και επιθετικότητα των Τούρκων και του Ερντογάν προς την Ελλάδα. Θα μπούμε στη θέση ενός διπλωματικά ηλίθιου η αφελούς για να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα σχετικά με το «πρώτο κινούν» του Τούρκου ηγέτη.<br /><br />Τα αφελή ερωτήματα<br /><br />1. Ο φόβος: Όταν προκαλείς ή επιτίθεσαι σύμφωνα με την ατομική ψυχολογία αλλά και τη διεθνή διπλωματική πρακτική εξωτερικεύεις το αίσθημα δύναμης και ανωτερότητας ή κάποιον ενδόμυχο ανομολόγητο φόβο. Φοβούνται, όμως, οι Τούρκοι την Ελλάδα; Την θεωρούν απειλή για την εθνική τους ακεραιότητα; Είναι η Ελλάδα για τους Τούρκους μία ασύμμετρη απειλή ή ένας επικίνδυνος ανταγωνιστής; Ωστόσο τα οικονομικά, τα στρατιωτικά και τα πληθυσμιακά μεγέθη δεν δικαιολογούν έναν τέτοιο φόβο. Αν εξαιρέσουμε το 1919 - 22 (Μικρασιατική εκστρατεία), ποτέ άλλοτε έως σήμερα η Ελλάδα δεν απείλησε την Τουρκία. Προς τι λοιπόν η προκλητικότητα των Τούρκων; <br /><br />2. Ο νέο-Οθωμανισμός: Ο Ερντογάν εδώ και καιρό έχει διακηρύξει πως στόχος του είναι η επανίδρυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ανερυθρίαστα δήλωσε, μετά το ΤουρκικοΛιβυκό σύμφωνο, πως η επικράτεια της Τουρκίας φθάνει μέχρι τα βόρεια της Αφρικής. Όραμά του η «γαλάζια πατρίδα» που τα όριά της καθορίζονται κάθε φορά ανάλογα με τις προσωπικές επιλογές του Ερντογάν και τις γενικότερες επιδιώξεις της τουρκικής διπλωματίας. Μικρό, όμως, εμπόδιο στο νεο - Οθωμανισμό στέκεται η Ελλάδα, που είχε την ατυχία να είναι ο γεωγραφικός γείτονας. Το Αιγαίο ως θάλασσα πρέπει να «μοιραστεί» σύμφωνα με τα τουρκικά σχέδια. Είναι, όμως, αυτός μία λογική για μία τέτοιου μεγέθους τουρκική επιθετικότητα έναντι των Ελλήνων;<br /><br />3. Περιφερειακή δύναμη: Ο Ερντογάν στοχεύει να δημιουργήσει μία Τουρκία ικανή να λειτουργεί ως μία περιφερειακή δύναμη στο γεωγραφικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης ή και της εγγύτερης ανατολής. Προβάλλουν την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας δευτερεύουσας ηγέτιδας δύναμης στις περιοχές αυτές που θα καλύπτουν το κενό των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Με την τεχνική του «στρατηγικού χάους» δημιουργούν εστίες αστάθειας για να μπορούν να επεμβαίνουν στο όνομα της «ειρήνης» και της υπεράσπισης της ασφάλειας της Τουρκίας (εισβολή στη Β. Συρία, ξεριζωμός Κούρδων, παραβίαση Κυπριακών ΑΟΖ…) Επιλέγουν περιοχές και χρόνο όπου και όταν Ρωσία και ΗΠΑ δείχνουν απροθυμία να επέμβουν. Μπορεί, ωστόσο, αυτός ο σχεδιασμός των Τούρκων να στοχεύει αποκλειστικά την Ελλάδα και να αιτιολογική - δικαιολογεί το μένος των Τούρκων έναντι της χώρας μας; <br /><br />4. Ισλαμοποίηση: Οι παραπάνω σχεδιασμοί των Τούρκων εκτυλίσσονται πάνω στη βάση μιας προγραμματισμένης ισλαμοποίησης των Βαλκανίων (όπου υπάρχουν πυρήνες ισλαμικού στοιχείου) αλλά και της Ευρώπης σε βάθος χρόνου. Ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως εργαλείο και πολιορκητικό κριό για την άλωση της χριστιανοκρατούμενης (ως πότε αλήθεια;) Δύσης. Επειδή στρατιωτικά δεν μπορεί η Τουρκία να κυριαρχήσει καταφεύγει μέσω των προσφύγων - μεταναστών σε ένα ύπουλο πόλεμο, τον υβριδικό. Το πολιτικό ισλάμ είναι η νέα απειλή. Η Ελλάδα με σχετική θρησκευτική ομοιογένεια (95% κατά δήλωση χριστιανοί) συνιστά ένα εμπόδιο στα σχέδια ισλαμοποίησης των Βαλκανίων. Τυχαία είναι η προτροπή – πρόκληση του Ερντογάν «ανοίξτε τα σύνορα»; Είναι κι αυτή μία πρωτογενής αιτία του τουρκικού μένους εναντίον της χώρας μας; <br /><br />5. Προσωπική φιλοδοξία: Αν οι παραπάνω τέσσερις αιτίες σχετίζονται με εξωγενή - αντικειμενικά δεδομένα, η πέμπτη αντανακλά τον καταπιεσμένο ναρκισσισμό του Ερντογάν. Σαν άλλος Θεμιστοκλής («ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδους τρόπαιον»). ο τούρκος πρόεδρος μεριμνά για την υστεροφημία του. Θέλει να μείνει ως σουλτάνος που «μεγάλωσε» την Τουρκία, περισσότερο από τον ιδρυτή της, τον Ατατούρκ. Ως χώρα δεν πρέπει να υποτιμούμε την αιτία αυτή. Η ιστορία μας δίδαξε πως η «ιστορία» γράφτηκε από τις υπέρμετρες φιλοδοξίες των ηγετών και τον αρρωστημένο ναρκισσισμό τους. Στο βαθμό που η αντιπολίτευση (η πολιτική) απουσιάζει από την Τουρκία, ας συμβιβαζόμαστε με την ιδέα πως η Ελλάδα θα αποτελεί ένα διαρκή στόχο του τουρκικού επεκτατισμού και των φιλοδοξιών του Ερντογάν.<br /><br />Η Εθνική ομοψυχία<br /><br />Μπορεί τα παραπάνω ερωτήματα να θεωρούνται «αφελή» αλλά εδράζονται στην αγωνία και στην απαίτηση μιας πιο καθαρής και ορθολογικής ερμηνείας κι απάντησης. Τη χρειαζόμαστε ως πολίτες και κράτος για να οργανώσουμε την άμυνά μας. Καλές και απαραίτητες οι συμμαχίες, αλλά δεν είναι αρκετές. «Τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς. Έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα»(Πάλμερστον, Βρετανός Πρωθυπουργός).<br /><br />Ο Ερντογάν στόχευε στο “FalseFlag”, στο γνωστό «διαίρει και βασίλευε». Προς το παρόν ως Έλληνες το αποφύγαμε. Ο Ν. Καζαντζάκης το είδε καθαρά και μας συμβουλεύει με το παρακάτω: <br /><br /><i>«Μωρέ, μην είσαι παλαβός, μην ανακατεύεσαι στις ρωμαίικες δουλειές· παλιά κατάρα είναι αυτή, από Θεού. Άκου τι μου ‘λεγε ο μακαρίτης ο παππούς μου, να καταλάβεις. Όλα τα ΄κάμε καλά ο Αλλάχ, μου ‘λεγε, όλα, μα μία μέρα βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό· μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε· είχε ένα μάτι, ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα· ας πιάσω να κάνω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Έπιασε το λοιπόν μέλι και μπαρούτι, τα μάλαξε καλά καλά, έφτιαξε τον Τούρκο. Κι ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν από το πρωί ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε κάτω τον άλλο· μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος ο Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος! «Ο διάολος να με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι·τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι…. Τι να κάμω; Όλη νύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης· μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα! Βρήκα!» φώναξε· έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιασε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα· τρικλοποδιά ο ένας και ο άλλος· μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος· μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος…. Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι έτσι ο κόσμος, Μπραϊμάκι μου, βρήκε την ησυχία του» (Ο Χριστός ξανασταυρώνεται).</i><br /><br /><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Ερντογάν: Ένα διαρκές «casus belli»

«Να μιλάμε ευγενικά, να διαπραγματευόμαστε ήσυχα και να περιμένουμε έτοιμοι οπλισμένοι» (Ρούζβελτ) . Ηλίας Γιαννακόπουλος Φιλόλογος, πτυχιού...

Διαβάστε την συνέχεια