«Τι θα έκανε ο Τραμπ αν ο Πούτιν χτυπούσε την Ευρώπη;»

Την προοπτική να επιχειρήσει ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλάντιμιρ Πούτιν, μια επίθεση στην Ευρώπη θίγει σήμερα 17.4.2026 στην Washington Post ο αρθρογράφος David Ignatius σε κείμενο υπό τον τίτλο «Τι θα έκανε ο Τραμπ αν ο Πούτιν χτυπούσε την Ευρώπη;».

Κατά τον Ignatius, ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται να αισθάνεται «στριμωγμένος» την άνοιξη του 2026. Με το μέτωπο στην Ουκρανία σε τέλμα και τις απώλειες να εκτοξεύονται, αναλυτές προειδοποιούν ότι το Κρεμλίνο ενδέχεται να αναζητήσει διέξοδο μέσω μιας απευθείας αναμέτρησης με την Ευρώπη, εκμεταλλευόμενο το ρήγμα στις σχέσεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.

Παρά την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, η ρωσική οικονομία παραμένει σε χαώδη κατάσταση, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις της Μόσχας εμφανίζονται ανίσχυρες να επιτύχουν την αποφασιστική νίκη που επιζητά ο Ρώσος πρόεδρος, αναφέρει ο αρθρογράφος, παραθέτοντας και τα υπόλοιπα «μέτωπα» που άνοιξαν για τον Πούτιν, όπως η αδυναμία του να στηρίξει έναν από τους πιστούς του συμμάχους, το Ιράν, ή η «απώλεια» του «δικού του» Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία. Το πλαίσιο συμπληρώνει η αποφασιστικότητα – ή και η σπουδή – που δείχνει εσχάτως η Ευρώπη για την αμυντική θωράκισή της.

Έκθεση-σοκ: «Η Ευρώπη είναι ο επόμενος στόχος»

Ο Ignatius επικαλείται μια νέα μελέτη από το Carnegie Endowment for International Peace, με τίτλο «Πολεμοχαρής και πολιορκημένη: Η Ρωσία μετά τον πόλεμο με την Ουκρανία», η οπία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ο συντάκτης της, Eugene Rumer, πρώην στέλεχος των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, υποστηρίζει ότι ο Πούτιν βλέπει την Ευρώπη ως το «κύριο θέατρο επιχειρήσεων».

«Η Ρωσία θα βγει από τον πόλεμο στην Ουκρανία λιγότερο ασφαλής, πιο αγανακτισμένη και πιο απειλητική. Οι αντιλήψεις της για την απειλή θα ρίξουν μια βαριά σκιά πάνω από την Ευρώπη», προειδοποιεί ο Rumer.

Το «παράθυρο ευκαιρίας» και ο παράγοντας Τραμπ

Η ανησυχία εντείνεται από το ενδεχόμενο ο Πούτιν να επιτεθεί σε χώρα της Βαλτικής πριν η Ευρώπη ολοκληρώσει τον επανεξοπλισμό της. Το Κρεμλίνο ήδη διεξάγει έναν «υβριδικό πόλεμο» δολιοφθορών, ενώ αυτή την εβδομάδα το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας προειδοποίησε ότι θα μπορούσε να χτυπήσει ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Ουκρανία, μια ομάδα χωρών που περιλαμβάνει τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Σουηδία, την Ιταλία και την Ολλανδία.

Σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η στάση του Ντόναλντ Τραμπ προκαλεί τριγμούς. Η ρητορική του κατά του ΝΑΤΟ, το οποίο χαρακτήρισε «χάρτινη τίγρη», και η στρατηγική «αμεροληψίας» που προωθεί η κυβέρνησή του, αφήνουν την Ευρώπη εκτεθειμένη.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι εφιαλτικό: Αν ο Πούτιν αποφασίσει να δοκιμάσει την αντοχή του Άρθρου 5 της Συμμαχίας, θα είναι οι ΗΠΑ εκεί για να αποτρέψουν το μοιραίο, ή η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας της μόνη της;

Το «ασυγχώρητο» λάθος του Τραμπ

«Τι θα έκανε ο Τραμπ αν ο Πούτιν χτυπούσε μια ευρωπαϊκή χώρα; Για μένα, αυτή είναι η πιο τρομακτική ερώτηση», γράφει ο Ignatius, εξηγώντας ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ σπαταλά πολύτιμο κρφάλαιο κακολογώντας το ΝΑΤΟ.

Και ο αρθρογράφος καταλήγει: «Ένα από τα πιο ασυγχώρητα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει ο Τραμπ στην εξωτερική πολιτική θα ήταν να εγκαταλείψει τους Ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ σε μια στιγμή που αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη, ρητή απειλή από τη Μόσχα. Όπως γράφει ο Rumer, «Ένα διατλαντικό διαζύγιο προτού η Ευρώπη οικοδομήσει τις συμβατικές της άμυνες και λύσει το πρόβλημα της αποτροπής των πυρηνικών απειλών από τη Ρωσία χωρίς την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ πάνω από αυτήν, θα δημιουργούσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για τον Βλαντιμίρ Πούτιν να επιδιώξει τις φιλοδοξίες του». Η Ευρώπη ακούει σειρήνα μέσα στη νύχτα. Ο Τραμπ είναι τόσο απασχολημένος με τη λίστα των παραπόνων του κατά του ΝΑΤΟ που φαίνεται να κωφεύει σε αυτό που θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη κρίση της προεδρίας του. Αν μια μέρα οι ιστορικοί ρωτήσουν, «Ποιος έχασε την Ευρώπη;» τι θα πουν ως απάντηση οι σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας του Τραμπ;».

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.