Κ. Γρίβας: Οι αμερικανικές φρεγάτες δεν κάνουν για την Ελλάδα - Ο Μακρόν δεν ήρθε γιατί προωθούν αυτές...

<iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="380" src="https://www.youtube.com/embed/sgam1D3NWJ8" title="YouTube video player" width="700"></iframe><br /><br /><div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div></div>

Κ. Γρίβας: Οι αμερικανικές φρεγάτες δεν κάνουν για την Ελλάδα - Ο Μακρόν δεν ήρθε γιατί προωθούν αυτές...

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

” Οι 6 κινήσεις της Τουρκίας μετά από τις εκλογές στις ΗΠΑ, δείχνουν ότι έχει σχέδιο”

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/erdogan_bidenJoe-Biden.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/erdogan_bidenJoe-Biden-696x464.jpg" width="640" /></a><br /><br />Γράφει ο <b>ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ</b><br />PhD© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας<br /><br /><div>Στο προηγούμενο άρθρο επισημάνθηκαν Ρωσία, Κίνα και Ιράν ως προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και επί διοίκησης Μπάιντεν. Αντίστοιχα φωτίστηκε η διάθεση αυτής να κινηθεί δυναμικά απέναντι τους, αλλά και η επιδίωξη της να επιτύχει συμβιβασμούς μαζί τους σε κάποιους τομείς. Σήμερα θα επιχειρηθεί η εξαγωγή συμπερασμάτων για την πολιτική της Τουρκίας, βάσει της εξέτασης 6 κινήσεων της μετά τις Αμερικανικές εκλογές, οι οποίες εμπλέκονται στις προτεραιότητες της πολιτική των ΗΠΑ.<br /><br />Αρχικά ξεχωρίζει (1) η ένταση των προσπαθειών της Άγκυρας για την περεταίρω και πιο σταθερή συσπείρωση χωρών γύρω της. Σε αυτή την κατεύθυνση, επωφελούμενη και της συμβολής της στο αποτέλεσμα του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αναβαθμίζει τη συμμαχία της με το ομοεθνές Αζερμπαϊτζάν στον Καύκασο και προχωρά στη σύσφιξη των δεσμών της με τις Τουρκόφωνες κεντροασιατικές δημοκρατίες. Συγκεκριμένα η Τουρκία ανακοίνωσε την περεταίρω στρατιωτική της συνεργασία με το Καζακστάν (εξαγωγές/συμπαραγωγή/εκπαίδευση), την αναβάθμιση της συνεργασίας της με Τουρκμενιστάν και Αζερμπαϊτζάν σε ενέργεια, ασφάλεια, υγεία, μεταφορές, τουρισμό και περιβάλλον, επίσης τη συνεργασία της με το Ουζμπεκιστάν σε οικονομία και εκπαίδευση, την ίδρυση Τουρκικού Προξενείου στη Σαμαρκάνδη, αλλά και τη συνεργασία της με την Κιργισία σε εκπαίδευση και διπλωματία, ενώ με όλες αυτές τις χώρες τη συνεργασία της σε ζητήματα πολιτισμού/κουλτούρας. Όλα αυτά «έκλεισαν» στην επίσκεψη του Τούρκου αν. υπ. Άμυνας στο Καζακστάν, στην 5η τριμερή συνάντηση Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν-Τουρκμενιστάν στην Άγκυρα, αλλά και στην περιοδεία του Τούρκου υπ. Εξωτερικών στην Κεντρική Ασία. Προηγουμένως Τουρκμενιστάν και Αζερμπαϊτζάν συμφώνησαν τη συνεκμετάλλευση του πεδίου “Φιλία” στην Κασπία Θάλασσα, γεγονός που συνδυαστικά με τις εξελίξεις στον Καύκασο, αναζωπυρώνει σενάρια εξαγωγής του υδρογονανθρακικού δυναμικού του Τουρκμενιστάν στο Αζερμπαϊτζάν και από εκεί στην ΕΕ μέσω Τουρκίας. <br /><br />Παράλληλα η Άγκυρα αναβαθμίζει τις σχέσεις της με το Πακιστάν. Συγκεκριμένα ανακοίνωσε τη συνεργασία μαζί του στην καταπολέμηση της «Ισλαμοφοβίας» και των «διακρίσεων εις βάρος των Μουσουλμανικών μειονοτήτων», αλλά και σε υγεία, ασφάλεια, καταπολέμηση εγκληματικότητας. Τα παραπάνω συμφωνήθηκαν στο 2ο γύρο του τριμερούς διαλόγου Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν-Πακιστάν στο Ισλαμαμπάντ, στο οποίο συμφωνήθηκε και η αλληλοϋποστήριξη των 3 χωρών σε περιφερειακά ζητήματα. Πρόσθετα η Άγκυρα επιχειρεί ενεργότερη ανάμειξη στο Αφγανιστάν. Αφορμή είναι η διεξαγωγή συνομιλιών μεταξύ της Αφγανικής κυβέρνησης και των Ταλιμπάν στην Τουρκία τον Απρίλιο, έπειτα από παραίνεση του υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ προς την Αφγανική κυβέρνηση. Η τελευταία εκτυλίχθηκε στο έδαφος της εμπιστοσύνης που φαίνεται να απολαμβάνει η Τουρκία από τις εμπόλεμες πλευρές. Τα παραπάνω γεγονότα διαδραματίζονται 3 χρόνια μετά την κύρωση της συνθήκης “Λάπιντ Λάζουλι” από την Τουρκία (Αφγανιστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Τουρκία) και 1,5 χρόνο μετά την εξαγγελία της Τουρκικής πρωτοβουλίας “Asia Anew”. Η πρώτη αφορά την υλοποίηση σιδηροδρόμων και αυτοκινητόδρομων για τη διασύνδεση του Αφγανιστάν με την Ευρώπη. Η δεύτερη αποτελεί απόπειρα της Άγκυρας να διεισδύσει την Ασία σε πεδία εκπαίδευσης, στρατιωτικής βιομηχανίας, επενδύσεων, εμπορίου, κουλτούρας, τεχνολογίας και πολιτικού διαλόγου. Σε αυτό το φόντο δεν προξενεί έκπληξη και η πρόσφατη διοργάνωση διεθνούς διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη με θέμα τον εναρμονισμό των αναπτυξιακών στρατηγικών Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν-Πακιστάν-Κεντρικής Ασίας με τη συμμετοχή ερευνητικών κέντρων από τις αντίστοιχες περιοχές. <br /><br />Αντίστοιχα η Άγκυρα ιεραρχεί την επιρροής της επί της Λιβύης, όπου η νέα κυβέρνηση υπό τον Α. Ντμπεϊμπάχ, με τη στήριξη Χαφτάρ-Κοινοβουλίου, μάλλον υπηρετεί το στόχο της. Άλλωστε ο Ντμπεϊμπάχ επισκέφθηκε (μυστικά) μετά την εκλογή του την Άγκυρα, ενώ στην πρώτη του συνέντευξη (στο Anadolu!) χαρακτήρισε την Τουρκία αδελφή. Πρόσθετα εκφράστηκε υπέρ της συμφωνίας Άγκυρας-Τρίπολης στην Αν. Μεσόγειο, ενώ διεργασίες δείχνουν την παραμονή των Τούρκων στρατιωτών στη Λιβύη και μετά την αποχώρηση των μισθοφόρων. Τέλος η απόφαση Χαφτάρ να επιτρέψει τον ελλιμενισμό Τουρκικών εμπορικών πλοίων στην ανατολική Λιβύη συμβαδίζει με το όλο κλίμα. <br /><br />Πρόσθετα η Άγκυρα εμβαθύνει τις σχέσεις της και με τους άλλους Άραβες εταίρους της. Συγκεκριμένα προχωρά στην αναβάθμιση της συνεργασίας της με Κατάρ, Κουβέιτ και Ομάν σε ζητήματα οικονομίας, υγείας και περιφερειακής συνεργασίας, η οποία επισφραγιστικέ στις επισκέψεις του Τούρκου υπ. Εξωτερικών στον Περσικό Κόλπο. Παράλληλα ενισχύεται σταθερά και η σχέση της με τη Σομαλία, καθώς η Αφρικανική χώρα ψήφισε πρόσφατα νόμο που επιτρέπει στις Τουρκικές πετρελαϊκές εταιρείες να εμπλακούν στην εκμετάλλευση του υδρογονανθρακικού δυναμικού της. Επιπλέον η Τουρκία έχτισε και παρέδωσε στη Σομαλική κυβέρνηση νέες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Υπενθυμίζεται ότι σε Κατάρ και Σομαλία υπάρχουν Τουρκικές στρατιωτικές βάσεις. <br /><br />Τέλος η Άγκυρα σφιχταγκαλιάζει περεταίρω την Ουκρανία. Για ακόμη μία φορά το προηγούμενο διάστημα δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, ενώ δεν πρέπει να λησμονείται ότι τον Οκτώβρη οι δύο κυβερνήσεις υπέγραψαν σημαντικές συμφωνίες σε στρατιωτικά ζητήματα. Συνακόλουθα, σε αυτό το φόντο μεταξύ άλλων, πρέπει να ιδωθεί και η προθυμία της Τουρκίας να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις Νατοϊκές ασκήσεις στη Μαύρη Θάλασσα.<br /><br />Την ίδια περίοδο η Άγκυρα επιχειρεί (2) να κατοχυρώσει/επεκτείνει τις επίσημες/ανεπίσημες ζώνες «ασφαλείας» της σε Συρία-Ιράκ. Σε αυτή την κατεύθυνση μετέχει σε μία ακόμη τριμερή διαδικασία για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στη Σύρια, από κοινού με Ρωσία-Κατάρ. Αντίστοιχα επιχειρεί να ωφεληθεί των επεισοδίων ΗΠΑ-Ιράν στη Μεσοποταμία, αλλά και των διαθέσεων της Ιρακινής κυβέρνησης και της Αυτόνομης Κουρδικής διοίκησης να περιορίσουν το βαθμό επιρροής που τους ασκεί το Ιράν, προκειμένου να εκδιώξει το PKK από το Σιντζάρ και να πατήσει πόδι στην περιοχή. Να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο μέρος-πατρίδα των Γιεζίντι, το PKK συνεργάζεται με τις φιλοιρανικές παραστρατιωτικές “Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης”, γεγονός που διευκολύνει την επικοινωνία τους με «αδερφές» οργανώσεις στη Συρία. <br /><br />Επίσης αίσθηση προκαλούν (3) οι φιλοδοξίες της Άγκυρας να καταστεί πυρηνική δύναμη, όπως διατυπώθηκαν από τον Τούρκο Πρόεδρο στα εγκαίνια του 3ου πυρηνικού αντιδραστήρα στο Akkuyu στη Μερσίνη. Σε αυτή της την προσπάθεια, για την οποία δηλώνει ότι υποκινείται μόνο από ενεργειακά και περιβαλλοντικά κίνητρα, η Τουρκία έχει συνέταιρο τη Ρωσία. Άλλωστε η Rosatom είναι βασικός μέτοχος του έργου. Ωστόσο πολλοί αναλυτές σχετίζουν τις εξελίξεις με ενδεχόμενο Τουρκικό σχέδιο απόκτησης πυρηνικών όπλων σε συνεργασία με το Πακιστάν.<br /><br />!Ταυτόχρονα η Άγκυρα (4) ακολουθεί πολυδιάστατη πολιτική προμήθειας εμβολίων κατά της Covid-19. Η συγκεκριμένη επιλογή εκτυλίσσεται παράλληλα με την απόφαση ΕΕ-ΗΠΑ να θέσουν εμπόδια στην εξαγωγή εμβολιαστικών υλικών. Συνακόλουθα η Τουρκική κυβέρνηση αρχικά ξεκίνησε την εμβολιαστική διαδικασία με το Κινεζικό εμβόλιο της Sinovac Biotech, στην πορεία όμως προχώρησε και στην εισαγωγή εμβολίων της Pfizer-BioNTech, ενώ όπως αναφέρουν επίσημες Ρωσικές πηγές υπάρχει συμφωνία για τη μεταφορά εμβολιαστικής τεχνολογίας στην Τουρκία και την εκεί συμπαραγωγή του Ρωσικού εμβολίου Sputnik V.<br /><br />Πρόσθετα η Άγκυρα (5) μετέχει στις διπλωματικές διεργασίες για την επίτευξη διευθετήσεων σε Αν. Μεσόγειο-Μέση Ανατολή, την οποία προωθούν ΗΠΑ-Ην. Βασίλειο-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Η Τουρκία υποστηρίζει τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και καλεί τις ΗΠΑ να άρουν της κυρώσεις προς την Τεχεράνη για να διευκολύνουν τη διάσωση της. Μάλιστα φαίνεται ότι μαζί με το Κατάρ επιθυμούν να διαμεσολαβήσουν σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίστοιχα η Τουρκική κυβέρνηση επιχειρεί να προσεγγίσει Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο, αξιοποιώντας την εξομάλυνση των σχέσεων τους με το Κατάρ. Σε αυτή τη διαδικασία προσπαθεί να δελεάσει το Ριάντ με την πώληση drone και το Κάιρο με επιπλέον ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα, αλλά και με χαλιναγώγηση της δράσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Άλλωστε η επιρροή της τελευταίας στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη προβληματίζει και το Ισραήλ, με το οποίο η Τουρκία επίσης επιδιώκει να εξομαλύνει τις σχέσεις της, προτάσσοντας τα οικονομικά πλεονεκτήματα της εξαγωγής του φυσικό του αερίου μέσω της επικράτειας της.<br /><br />Και αν το «καρότο» χαρακτηρίζει τις κινήσεις της Άγκυρας προς Αραβικές δυνάμεις και Ισραήλ, το «μαστίγιο» χαρακτηρίζει την προσέγγιση της προς Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία προσέρχεται στην πενταμερή για το Κυπριακό τον Απρίλιο, συνεχίζοντας τις προκλήσεις στην Αμμόχωστο και θέτοντας ως βάση συζήτησης την κυριαρχική ισότητα δύο κρατών. Αντίστοιχα η αναβάθμιση του ελληνοτουρκικού διαλόγου με τη διεξαγωγή, πέραν των διερευνητικών συνομιλιών και του διαλόγου στο ΝΑΤΟ, και πολιτικών διαβουλεύσεων, την οποία επικυρώνει και ο προγραμματισμός της συνάντησης των υπ. Εξωτερικών των δύο χωρών, συνοδεύεται από συνεχείς Τουρκικές προκλήσεις, αλλά και από αξιώσεις για την αποδοχή από την Αθήνα ως βάσης συζήτησης τη «Γαλάζια Πατρίδα», την αποστρατιωτικοποίηση των Ελληνικών νησιών, το περεταίρω γκριζάρισμα του Αιγαίου και την πολιτική εμπλοκή της Τουρκίας στη Θράκη. <br /><br />Τέλος έχει ενδιαφέρον (6) η προσπάθεια της Άγκυρας να θέσει εκτός νόμου το φιλοκουρδικό κόμμα HDP, αλλά και η αποχώρηση της από τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για τα δικαιώματα των γυναικών. Παρότι οι δύο επιλογές, ιδιαίτερα η πρώτη, αφορούν την προστασία της κυριαρχίας του Ερντογάν, εντούτοις σχετίζονται και με την απόπειρα της Τουρκικής κυβέρνησης να παρουσιάσει στη διεθνή κοινότητα ένα εναλλακτικό πολιτικό/πολιτισμικό μοντέλο που να ευνοεί τη διεύρυνση διεθνώς της Τουρκικής επιρροής σε Ισλαμικές πολιτικές δυνάμεις και κυβερνήσεις.<br /><br />Αν τώρα εξεταστούν αυτές οι 6 Τουρκικές κινήσεις στο φόντο των προτεραιοτήτων της Αμερικανικής διοίκησης, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των ΗΠΑ, τότε παρατηρούνται τα εξής: Η (1η) -η προσπάθεια συσπείρωσης χωρών γύρω της- μπορεί να υπονομεύσει την επιρροή και τη συνεννόηση Ρωσίας-Κίνας-Ιράν σε προνομιακές τους περιοχές (Κεντρική Ασία). Η (2η) -η απόπειρα κατοχύρωσης «ζωνών ασφαλείας» σε Συρία-Ιράκ- μπορεί να συμβάλλει στους στόχους των ΗΠΑ, να περιοριστεί η επιρροή του Ιράν στο Ιράκ και να διευκολυνθεί η υπονόμευση του Συριακού καθεστώτος. Μάλιστα σε περίπτωση της εκεί κλιμάκωσης της σύγκρουσης τους με Ρωσία και Ιράν, οι συγκεκριμένες ζώνες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προωθημένα Νατοϊκά φυλάκια. Η (3η) -οι πυρηνικές φιλοδοξίες- δε μπορεί να ευχαριστεί την Ουάσιγκτον.</div><div><br /></div><div> Ωστόσο αν δεν αφορά την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων δεν επηρεάζει κρίσιμα Αμερικανικά συμφέροντα. Η (4η) -η πολυδιάστατη πολιτική προμήθειας εμβολίων- δε πρέπει να εκπλήσσει τις ΗΠΑ, εφόσον η δική τους πολιτική έχει εξωθήσει συμμάχους τους, ακόμη και εντός ΕΕ, στην αναζήτηση συνεργασιών με ανταγωνιστές τους. Άλλωστε και οι ίδιες έχουν χαρακτηρίσει τη διαχείριση της πανδημίας ως ενδεχόμενο πεδίο διεθνούς συνεργασίας. Η (5η) -η συμμετοχή της στις καθοδηγούμενες από την ευρωατλαντικό παράγοντα διευθετήσεις στην περιφέρεια της- εξυπηρετεί τις Αμερικανικές επιδιώξεις να ενσωματωθεί με έναν τρόπο η περιοχή στην ευρωατλαντική αρχιτεκτονική, να «εξημερωθεί» το Ιράν και να διευκολυνθεί η διείσδυση του ευρωατλαντικού κεφαλαίου στα πλαίσια υλοποίησης project συνεκμετάλλευσης. Τέλος η (6η) -η ξετσίπωτη ένταση του αυταρχισμού στο εσωτερικό της- αντικειμενικά δυσχεραίνει το Λευκό Οίκο να παρουσιάζεται ως σημαιοφόρος των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αφού η ίδια είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ. <br /><br />Ενδιαφέρον όμως έχει η εξέταση των 6 κινήσεων στο ενδεχόμενο γεωπολιτικής μετατόπισης της Τουρκίας προς την Ευρασία. Τότε η (1η) και η (5η) θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως συμπλήρωμα στα ρωσοκινεζικά σχέδια ευρασιατικής ολοκλήρωσης και θα αποδυνάμωναν την εξάπλωση της ευρωατλαντική αρχιτεκτονικής, δυσκολεύοντας την παρουσία της Δύσης στην καρδιά της Ασίας, διευκολύνοντας την παρουσία των ευρασιατικών δυνάμεων στη Μεσόγειο, ενώ θα δημιουργούσαν αρνητικό επενδυτικό κλίμα για το ευρωατλαντικό κεφάλαιο. Αντίστοιχα η (2η) θα μπορούσε να τραυματίσει τους Αμερικανικούς σχεδιασμούς σε Συρία-Ιράκ, ενώ η (4η) και (6η) θα διευκόλυναν την εργαλειοποίηση της πανδημίας για την προβολή ήπιας ισχύος από Ρωσία-Κίνα, αλλά και το αίτημα των ευρασιατικών δυνάμεων για ένα δημοκρατικότερο (ιμπεριαλιστικό) διεθνές σύστημα απαλλαγμένο από τις αντιλήψεις των ΗΠΑ περί δημοκρατίας. Τέλος η (3η), αν σχετιστεί με πυρηνικά όπλα, θα μεταβάλλει σημαντικά την ισορροπία ισχύος Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας προς όφελος της Τουρκίας. <br /><br />Βάσει των παραπάνω προκύπτει ότι η πολιτική της Τουρκίας δεν αντιστοιχεί στην πολιτική νευρικής χώρας που τελεί υπό πολιορκία ή χώρας της οποίας η ηγεσία έχει χάσει το μέτρο. Αντίθετα υποδεικνύει αυτοπεποίθηση και σχέδιο για την αναβάθμιση της θέσης της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, θωρακίζοντας το ρόλο της ως περιφερειακός ηγεμόνας και διεκδικώντας ρόλο μεγάλης δύναμης. Η Άγκυρα ως ορθολογικός και όχι ως παράφρων δρών δείχνει να αντιλαμβάνεται την όξυνση του ανταγωνισμού Ευρωατλαντισμού-Ευρασίας, αλλά και τη διάθεση που επιδεικνύουν ακόμη τα δύο μέρη για λειτουργική συνύπαρξη και επιμέρους συμβιβασμούς ως ευκαιρία για την ίδια.<br /><br />Σε αυτά τα πλαίσια η Τουρκική κυβέρνηση: 1ον) Συνεχίζει ακάθεκτη την αναθεωρητική/επεκτατική της πολιτική, εναλλάσσοντας ή και παρατάσσοντας ταυτόχρονα πολιτικές προβολής ήπιας και σκληρής ισχύος. 2ον) «Παζαρεύει» με τις μεγάλες δυνάμεις ανταλλάγματα, προκειμένου να αποσπάσει ανοχή ή στήριξη στους σχεδιασμούς της. Σε αυτό το «παζάρι» τη βοηθά η αναγνώριση της από το ευρωατλαντικό γκρουπ ως πολύ σημαντικού παράγοντα για την ανάσχεση της επιρροής της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, αλλά και η αναγνώριση της από τις ευρασιατικές δυνάμεις ως παράγοντα που μπορεί να μετριάσει την επιθετικότητα των ευρωατλαντιστών. Έτσι η Τουρκία συνεχίζει να αρνείται στις ΗΠΑ ακόμη και τη σημαντική γι’ αυτές απομάκρυνση του Ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400 από την επικράτεια της. 3ον) Ακολουθεί την ενισχυόμενη τάση της «διαμερισματοποίησης» των θεμάτων στις διεθνείς σχέσεις, η οποία επιτρέπει σε δύο χώρες την παράλληλη εμβάθυνση της συνεργασίας τους σε ορισμένα ζητήματα και την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης τους σε άλλα, προκειμένου να διαχειριστεί τις σχέσεις της με τις μεγάλες δυνάμεις. Υπό αυτό το πρίσμα λόγου χάρη μπορεί να εξηγηθεί η «φαινομενική» παραδοξότητα της συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας στο Αφγανιστάν και Ρωσίας-Τουρκίας στην ενέργεια, με την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Τουρκίας στη βορειοανατολική Συρία και Ρωσίας-Τουρκίας στην Ουκρανία, στη Συρία και στη Λιβύη.<br /><br />Φυσικά όλα αυτά δε σημαίνουν ότι η Άγκυρα θα επιτύχει τους στόχους της ή ότι δεν κινδυνεύει να συνθλιβεί στις συμπληγάδες των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων μεταξύ μεγαλύτερων δυνάμεων. Πόσο μάλλον δε σημαίνουν ότι η πολιτική της είναι υπέρ των συμφερόντων του Τουρκικού λαού, ακριβώς γιατί προϋποθέτουν τη θυσία του βιοτικού του επιπέδου, της ασφάλειας του, των δημοκρατικών του ελευθεριών και δικαιωμάτων και της ειρηνικής του ζωής, στο βωμό των εξοπλιστικών προγραμμάτων, των ιμπεριαλιστικών «παζαριών» και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Ωστόσο σημαίνουν ότι το κυρίαρχο αφήγημα στην Ελλάδα, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία είναι απομονωμένη και εγκλωβισμένη, και ότι η ειρήνη η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας είναι διασφαλισμένα λόγω της συμμετοχής της σε ΝΑΤΟ-ΕΕ και της ευθυγράμμισης της πολιτικής της στις επιταγές της Ουάσιγκτον και του Βερολίνου, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψιν προτού να προκύψουν οδυνηρές εξελίξεις. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

” Οι 6 κινήσεις της Τουρκίας μετά από τις εκλογές στις ΗΠΑ, δείχνουν ότι έχει σχέδιο”

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ PhD© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας Στο προηγούμενο άρθρο επισημάνθηκαν Ρωσία, Κίνα και Ιράν ως προτεραιότητες...

Διαβάστε την συνέχεια

Άρνηση ΑΚΕΛ για αποστολή αγήματος Ε.Φ στην Ελλάδα. Συμφώνησε ο Αναστασιάδης!

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-03/erdog%20italy_1.jpg?itok=0vDo5FeP" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Την στιγμή που οι Τούρκοι κάνουν επιθέσεις στον Ελληνισμό, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν ''τρικλοποδιές''.</span></h3>Σύμφωνα με όσα ανέφερε στην Πρώτη Εκπομπή, κατέθεσε πρόταση ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας να προχωρήσει σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας για συμμετοχή κυπριακού αγήματος, «δεδομένου ότι η Κύπρος είχε μια ενεργό συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση και ας μην ξεχνάμε τι επακολούθησε».<br /><br />Σημείωσε ότι «με την πρόταση αυτή διαφώνησε ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, ενώ από τους υπόλοιπους δεν υπήρξε οποιαδήποτε τοποθέτηση ή υποστήριξη». Πρόσθεσε ότι η διαφωνία του κ. Κυπριανού ήταν ότι «είμαστε ξεχωριστό κράτος».<br /><br />Εξήγησε ότι «από την πλευρά τη δική μας θεωρούσαμε ότι αυτό είναι αναγκαίο, γιατί πέρα απ όσα είπα για το 1821, θεωρώ ότι η οποιαδήποτε συμμετοχή της Κύπρου αλλά κυρίως κάποια αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Ελλάδα ειδικά αυτές τις εποχές είναι επιβεβλημένη και αναγκαία».<br /><br />Σε ερώτηση ποια ήταν η αντίδραση του Προέδρου, Αναστασιάδη, απάντησε ότι «δεν γνωρίζω εάν ο πρόεδρος προχώρησε σε οποιοσδήποτε επαφές, αλλά από το αποτέλεσμα φαίνεται ότι οι οποιασδήποτε ενέργειες δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα σε αυτή την πρόταση».<br /><br />Μιλώντας στην ίδια εκπομπή η πρόεδρος της Αλληλεγγύης, Ελένη Θεοχάρους, ανέφερε ότι «συνηγορήσαμε υπέρ της πρότασης που κατατέθηκε από τον κ.Σιζόπουλο, αλλά είναι λάθος που λέει ότι οι άλλοι δεν είπαν τίποτα, τόσο η ομιλούσα όσο και ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και ο εκπρόσωπος του ΕΛΑΜ είχαν συνηγορήσει υπέρ της ενεργότερης συμμετοχής της Κύπρου στην παρέλαση. Είχα πει μια παλαιότερη πρόταση μου για συμμετοχή σώματος ενόπλων βρακοφόρων που θα είναι και το αντίστοιχο ευζωνικό μας εδώ στην Κύπρο και θα τονίζει την κρατική μας υπόσταση και την Ελληνικότητα».<br /><br />Συμπλήρωσε ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης «όντως δεν αντέδρασε καθόλου, λες και δεν ήθελε να ακούσει αυτή την πρόταση. Ο κύριος Αβέρωφ δεν είπε τίποτα, δεν τοποθετήθηκε στο θέμα. Ο κ. Κυπριανού είπε ότι είναι άλλη χώρα, είμαστε δύο κράτη και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο και η συζήτηση έληξε όταν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενστερνίστηκε την πρόταση του κ. Κυπριανού».<br /><br />Η απάντηση Κυπριανού<br />«Έχουμε συζητήσει, να μου επιτρέψετε να μην τα πω δημόσια, είναι ζητήματα τα οποία θα συζητήσουμε με τους αρμόδιους Υπουργούς, να πω ότι χειριστήκαμε κάποια από αυτά και στο παρελθόν σε συνεννόηση με τον τότε Υπ. Εξωτερικών και με τον Υπ. Δικαιοσύνης.»<br /><br />«Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι δεν αποφασίζω εγώ για τέτοια ζητήματα, ως εκ τούτου ο κ. Σιζόπουλος καλά κάνει να απευθυνθεί στον ΠτΔ, έχω άποψη, την είπα την άποψή μου στη συνεδρίαση και για να είμαι ειλικρινής είχα την εντύπωση ότι ο κάθε ένας στις συνεδριάσεις του Εθνικού Συμβουλίου μπορεί να δημοσιοποιεί εκείνα τα οποία λέει ο ίδιος.»<br /><br />«Έχω πει ότι διαφωνώ, διαφώνησα με την αποστολή αγήματος στις παρελάσεις οι οποίες θα γίνονταν στην Ελλάδα, είμαστε δύο ξεχωριστά κράτη και ιδιαίτερα παραμονές της μετάβασης στη Γενεύη, θεωρώ ότι έπρεπε να το είχαμε διαφυλάξει αυτό το πράγμα.»<br />''Επίθεση'' Ερντογάν σε Κύπρο για το τζαμί στη Λεμεσό<br />Άρνηση ΑΚΕΛ για αποστολή αγήματος Ε.Φ στην Ελλάδα για την 25η Μαρτίου-Συμφώνησε ο Αναστασιάδης!<br /><br />''Επίθεση'' Ερντογάν σε Κύπρο για το τζαμί στη Λεμεσό.<div><br /></div><div>Aντιμέτωποι με την εικόνα ενός... καταγάλανου τζαμιού με ζωγραφισμένες ελληνικές σημαίες, σταυρούς και συνθήματα ήρθαν κάτοικοι της Λεμεσού.<br /><br />Το τζαμί, που βρίσκεται δυτικά της πόλης της Λεμεσού κοντά στις νότιες ακτές της Κύπρου, ήταν βαμμένο με μπλε σπρέι με γκράφιτι της ελληνικής σημαίας στο πέτρινο εξωτερικό του. Χριστιανικοί σταυροί, επίσης με μπλε χρώμα, ζωγραφίστηκαν στις δύο ξύλινες πόρτες του.<br /><br />Θέση για το ζήτημα πήρε και ο Ερντογάν, ο οποίος ανέφερε τα εξής: <br />''Οι Ελληνοκύπριοι κάνουν επιθέσεις σε τζαμιά συνέχεια, αποτελεί μία πρόκληση η συγκεκριμένη ενέργεια!'' <br /><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Άρνηση ΑΚΕΛ για αποστολή αγήματος Ε.Φ στην Ελλάδα. Συμφώνησε ο Αναστασιάδης!

Την στιγμή που οι Τούρκοι κάνουν επιθέσεις στον Ελληνισμό, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν ''τρικλοποδιές''. Σύμφωνα με όσα ανέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το “ανήκομεν εις τας ΗΠΑ” μας ρίχνει στην “αγκαλιά” της Τουρκίας

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/souda-mitsotakis.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τζήμας Θέμης</b><br />Αυτές τις μέρες, των μίζερων νεοπλουτίστικων, κιτς εορτασμών, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός εξορίζεται από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου για να προσέλθουν ξένοι γαλαζοαίματοι, σε μια μεταμοντέρνα επανάληψη του πρώιμου νεοελληνικού κράτους και που η Γιάννα Αγγελοπούλου δικαιώνει την αισθητική της δικτατορίας, συγκρούονται (όπως συνήθως) δύο πλευρές στο πλαίσιο του Ελληνισμού.<br /><br />Η μία, αποκλεισμένη από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, στοχάζεται με όπλο την ανάλυση και την εμπιστοσύνη στο έθνος. Θέτει πλαίσιο σχεδιασμού και άρα συμφωνίας, ή διαφωνίας επί της ουσίας. Η άλλη, η κυρίαρχη στα ΜΜΕ πλευρά, αναζητά προστάτες και βυθίζεται σε φαντασιώσεις.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών της πατρίδας μας, για παράδειγμα, διαβάζοντας την έκθεση Μπορέλ περί της Τουρκίας, η οποία δεν αναφέρεται σε καμία από τις επιθετικές συμπεριφορές της γείτονος, διέκρινε το θετικό, λέει, ότι αντιμετωπίζει την Τουρκία η ΕΕ ως πρόβλημα. Το υποστηρίζει αυτό δε, ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ στέλνει τον Ελληνισμό στον Τσαβούσογλου, σε διερευνητικές και σε Πενταμερή-παγίδα για την Κύπρο και κυρίως ενώ η ΕΕ, για το “πρόβλημα” -υποτίθεται- Τουρκία έχει μια από τα ίδια, δηλαδή τίποτα, ενώ για την Ρωσία άφθονες κυρώσεις.<br /><br />Όσο όμως, η ελληνική ελίτ βυθίζεται στην φαντασίωση της υπερατλαντικής προστασίας, αγνοώντας τεκτονικές διεργασίες τις οποίες, μεταξύ άλλων, ανέλυσε ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης, σε πρόσφατα άρθρα του στο Slpress, η πραγματικότητα ετοιμάζεται να εκδικηθεί. Συνοπτικά, η πραγματικότητα είναι η εξής:<br /><br />Εάν δεν μπορέσουμε να προλάβουμε την Τουρκία, στην πολυσχιδή προσπάθειά της να καταστεί η κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη και ταυτοχρόνως δύναμη παγκοσμίων επιπτώσεων, θα εγκλωβιστούμε σε μια καθυστερημένη και ασθμαίνουσα απόπειρα να την ανταγωνιστούμε, αφότου θα έχει κατακτήσει ένα σαφώς ανώτερο πεδίο από εμάς, η οποία, επειδή ακριβώς θα ξυπνήσουμε πολύ αργά, θα οδηγήσει είτε σε υποταγή- δορυφοριοποίηση, είτε και σε σύγκρουση.<br /><br />Πολλαπλά μηνύματα<br /><br />Τα μηνύματα είναι πολλά. Σταχυολογούμε εδώ μόνο μερικά και ενδεικτικά: Πρώτον, ο Ερντογάν, στις 15 Μαρτίου δημοσίευσε στο Bloomberg (όχι τυχαία) άρθρο για τα 10 χρόνια από την έναρξη του πολέμου επί της Συρίας. Απευθύνεται προς την “Δύση” και κυρίως τις ΗΠΑ και χονδρικά λέει: «Στηρίξτε με να φέρω σε πέρας την αλλαγή καθεστώτος που μαζί σχεδιάσαμε, στην Συρία. Το να με στηρίξετε, θα σας βγει πολύ φθηνότερα από οποιαδήποτε δική σας εμπλοκή».<br /><br />Υπονοεί: «είμαι η αιχμή του δόρατος των ΗΠΑ στον Καύκασο, στην Ουκρανία υπό όρους και στην Μέση Ανατολή. Δώστε μου τα αντίστοιχα ανταλλάγματα.» Δεύτερον, θα δώσει αυτά τα ανταλλάγματα η προεδρία Μπάιντεν στην Τουρκία, δηλαδή τα γεράκια των Δημοκρατικών και των νεοσυντηρητικών;<br /><br />Ενδεχομένως όχι στον Ερντογάν, αν και δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει το να βρουν και μαζί του ένα ευνοϊκό για τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο, modus operandi. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα δώσει μάχη για να φέρει την Τουρκία σε θέση πλήρους ευθυγράμμισης με τις ΗΠΑ και τότε τα ανταλλάγματα και στο Αιγαίο θα είναι δεδομένα.<br /><br />Τρίτον, ο νεοοθωμανισμός είναι παρών πριν τον Ερντογάν, σε πιο φιλοδυτική εκδοχή και κυρίως είναι παρούσα από πριν ακόμα τον Ερντογάν, η προσπάθεια της Τουρκίας να μετατραπεί στην κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, με παγκόσμιο εκτόπισμα. Η εν λόγω στρατηγική θα μείνει “προίκα” και μετά τον Ερντογάν.<br /><br />Βασίζεται πλέον σε κάποιους άξονες, όπως είναι το δημογραφικό μέγεθος, οι σχέσεις με Ανατολή και Δύση, η άσκηση μαλακής ισχύος σε πληθυσμούς εκτός συνόρων, η ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, οι στρατιωτικές βάσεις σε πλήθος κρατών, η εναλλαγή διπλωματικής και πολεμικής προσπάθειας.<div><br />Η Τουρκία επιδιώκει “σκληρή ισχύ”<br /><br />Βεβαίως, οι άξονες αυτοί θα τροποποιηθούν προϊόντος του χρόνου, αλλά και θα προκαλέσουν ισχυρούς κλυδωνισμούς στην Τουρκία, ακόμα και υπαρξιακού χαρακτήρα. Το άνοιγμα στην Ανατολή μπορεί να οδηγήσει όχι τόσο εύκολα σε στρατιωτικό κόστος για την Τουρκία, αλλά μπορεί να προκαλέσει οικονομικό πλήγμα. Οι θεσμοί οικονομικής συνεργασίας στο διεθνές επίπεδο ελέγχονται από τις ΗΠΑ.<br /><br />Ακόμα κι έτσι ωστόσο, η έκθεση τραπεζών δυτικών κρατών στην Τουρκία της παρέχει διαπραγματευτική δυνατότητα, την οποία μπορεί να αξιοποιήσει. Η στρατηγική αξιοποίησης ωστόσο της διαδικασίας αλλαγής του μεσογειακού και μεσανατολικού χάρτη, αλλά και περιορισμού της Ρωσίας, με πολεμικές συγκρούσεις δια αντιπροσώπων στα σύνορά της δεν θα τελειώσει με τον Ερντογάν, όσο θα συντηρείται από μεγαλύτερες δυνάμεις και κυρίως από την πλευρά της Ουάσιγκτον αυτή η διαδικασία.<br /><br />Τέταρτον, η Τουρκία είναι πιθανό ότι θα αποπειραθεί να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο με αντίστοιχες πυραυλικές δυνατότητες, καθώς και παραγωγή σύνθετου εξοπλισμού κινητήρων και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Ο στόχος είναι η αναβάθμιση της διεθνούς της παρουσίας σε επίπεδο “σκληρής ισχύος”.<br /><br />Εφόσον επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα θέσει τον Ελληνισμό ενώπιον του διλήμματος, είτε της σχεδόν επίσημης εκχώρησης της κυριαρχίας του σε τρίτη δύναμη, είτε της πλήρους δορυφοριοποίησης ή και υποταγής. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώνει για πολύ μέσα από τα δύο κυρίαρχα κράτη του, εφόσον η τουρκική επιθετικότητα, παρά τις όποιες υφέσεις, εξακολουθεί και ενώ το χάσμα ισχύος με την Τουρκία θα μεγαλώνει.<br /><br />Δεν μπορεί να υπάρξουν σε στοιχειώδη συμμετρία τρία κράτη, όταν το ένα εξελίσσεται σε προβληματικό μεν αλλά μεσαίο-μεγάλο διεθνή παράγοντα, ενώ τα άλλα δύο υποβιβάζονται σε μικρό-μεσαίους περιφερειακούς δρώντες, που αναζητούν πρόθυμους πάτρωνες, για να μιλήσουμε σχηματικά.<br />Επικίνδυνες φαντασιώσεις<br /><br />Αν ο Ελληνισμός αφεθεί στην πλευρά των ουτοπικών φαντασιώσεων θα εγκλωβιστεί στον ετεροπροσδιορισμό από την Τουρκία πρώτα και έπειτα στο προαναφερθέν καταστροφικό δίλημμα της δορυφοριοποίησης, ή της σύγκρουσης από δυσμενή θέση. Όσο δε, η ισχύς των ΗΠΑ θα μετριάζεται, το υποσύστημα ασφαλείας, του οποίου την σχετική μόνο ηρεμία διασφάλιζαν οι πρώτες θα απορρυθμίζεται.<br /><br />Με απλά λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούν να διασφαλίσουν για πάντα, ακόμα και αν θα το θέλουν, πως η Τουρκία δεν θα μας επιτεθεί, όπως και ότι η όποια τυχόν πολεμική αναμέτρηση θα έχει να κάνει με ένα τοπικό και ολιγοήμερο στρατιωτικό επεισόδιο. Είναι χαρακτηριστικό δε, του βαθμού εξάρτησης αλλά και της τύφλωσης του ελληνικού κατεστημένου, ότι αντί να προσπαθεί να αποκόψει την Τουρκία από τις ισχυρές, υπό διαμόρφωση σχέσεις της, μεταξύ των οποίων και με την Ρωσία, δείχνει να επιχαίρει για αυτές, ελπίζοντας άραγε τι;<br /><br />Ότι οι ΗΠΑ θα κηρύξουν τον πόλεμο στην Τουρκία, στην Κίνα και στην Ρωσία μαζί και ότι θα αποδειχτούν αυτές το “ξανθό γένος”, το οποίο θα μας χαρίσει την Πόλη και την Αγία Σοφία, ή ότι θα επιβάλλουν μνημόνια στην Τουρκία, που με έναν μαγικό τρόπο θα την εξευμενίσουν απέναντί μας; Αν δεν θέλουμε να εγκλωβιστούμε, πρέπει να προλάβουμε. Το ζήτημα είναι υπαρξιακό!<br /><br />Η πρώτη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι να θέσουμε την πλευρά της ανάλυσης, της μεθοδολογικής εντιμότητας και συνέπειας στο κέντρο του δημοσίου διαλόγου και σχεδιασμού. Η αφετηρία για να μην εγκλωβιστούμε από την Τουρκία είναι η μάχη για την ηγεμονία στον δημόσιο διάλογο στο εσωτερικό του Ελληνισμού, 200 χρόνια μετά την επανάσταση. Το αν θα μπει στο επίκεντρο ο λαός μας ή οι ξένοι πάτρωνες. Τα υπόλοιπα έπονται και θα συζητηθούν σε επόμενα άρθρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί το “ανήκομεν εις τας ΗΠΑ” μας ρίχνει στην “αγκαλιά” της Τουρκίας

Τζήμας Θέμης Αυτές τις μέρες, των μίζερων νεοπλουτίστικων, κιτς εορτασμών, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός εξορίζεται από την π...

Διαβάστε την συνέχεια

Anadolu: Από απόλυτο όπλο, αχίλλειος πτέρνα του τουρκικού Ναυτικού

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/anadolu.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Στα βασίλεια της Νοτιοανατολικής Ασίας εθιμικά δωρίζονταν σε βασιλείς λευκοί ελέφαντες, σύμβολα μοναδικότητας, αλλά και παντελώς άχρηστα αποκτήματα, τα οποία απλά απορροφούσαν κονδύλια χωρίς να επιτελούν κανένα έργο. Από αυτή την περίεργη σχέση γεννήθηκε ο όρος “άσπρος ελέφαντας”: κάτι εντυπωσιακό, αλλά τελικά άχρηστο και ακριβό, όπως ακριβώς είναι το καμάρι του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, το TCG Anadolu.<br /><br />Πριν μερικές μέρες η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το υπό ένταξη καμάρι του Ναυτικού της, το ελικοπτεροφόρο αμφιβίων επιχειρήσεων (Landing Helicopter Dock-LHD) TCG Anadolu θα μεταφέρει drones αντί για μαχητικά αεροσκάφη που η Τουρκία δεν έχει και δεν μπορεί να αποκτήσει μετά τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα F-35. Γεγονός είναι ότι πολύ δύσκολα θα βρει η Άγκυρα αεροσκάφη βραχείας ή και καθέτου απογειώσεως, ενώ τα drones δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα μαχητικά αεροσκάφη για τους ρόλους που αυτά επιτελούν.<br /><br />Ο Χαλούκ Μπαϊρακτάρ, επικεφαλής της τουρκικής εταιρείας Baykar που κατασκευάζει drones, ανακοίνωσε ότι η εταιρεία του σχεδιάζει να αναπτύξει σε ένα χρόνο από τώρα ένα νέο μη επανδρωμένο πολεμικό εναέριο όχημα που θα προσγειώνεται και θα απογειώνεται επιτυχώς από το Anadolu. Αυτό είναι όχι μόνο υποβάθμιση του ρόλου, για τον οποίο κατασκευάστηκε το μεγάλο αυτό πολεμικό πλοίο, αλλά και ως πρόγραμμα μάλλον ανέφικτο στα εξαγγελθέντα χρονικά πλαίσια.<br /><br />Η προσγείωση σε αεροπλανοφόρο είναι πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι σε αεροδρόμιο. Καταπονεί την δομική αρτιότητα ενός αεροσκάφους, οπότε η Τουρκία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει αναπτύσσοντας drones, αλλά και να αποκτήσει πρόσθετη για να λύσει αυτό το πρόβλημα. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η μακρά παρουσία σε θαλάσσιο περιβάλλον και η επίδραση που έχει σε υλικά και κινητήρες.<div><br />Δεν είναι λύση για το Anadolu<br /><br />Τα μέτρα που μπορεί να λάβει η Τουρκία περιλαμβάνουν προηγμένες αναβαθμίσεις στο Bayraktar TB2 ή στο πιο προηγμένο μεγαλύτερο Akıncı PT-2. Η Τουρκία δήλωσε επίσης ότι το λεγόμενο Bayraktar TB3 είναι υπό κατασκευή γι’ αυτόν τον ρόλο. Το Anadolu βασίζεται σχεδιαστικά στη ναυαρχίδα του Ισπανικού Ναυτικού Juan Carlos I. Έχει σχεδιαστεί για τη μεταφορά ελικοπτέρων και μαχητικών με δυνατότητες κατακόρυφης προσγείωσης – μικρής απογείωσης (STOVL), όπως το AV-8 Harrier και η παραλλαγή Β του F-35.<br /><br />Η Τουρκία δεν μπορεί να προμηθευτεί κανέναν από αυτά τα μαχητικά. «Δεν υπάρχει επιλογή μαχητικού σταθερής πτέρυγας για το Anadolu μετά τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35B και τη μη διαθεσιμότητα μεταχειρισμένων, μη προσιτών και μειωμένων δυνατοτήτων παλαιών μαχητικών Harrier από τη Δύση» λένε Τούρκοι αναλυτές. Η αγορά ρωσικών αεροσκαφών δεν ενδείκνυται και όχι μόνο λόγω των πολιτικών προβλημάτων που θα προκαλέσει μια αγορά π.χ. Su-33. Το Anadolu δεν είναι σχεδιασμένο για τόσο ισχυρά αεροσκάφη, τα οποία είναι άλλης φιλοσοφίας και των οποίων τα όπλα και τα συστήματα δεν “κουμπώνουν” με τα τουρκικά συστήματα.<br /><br />Η Ρωσία αναπτύσσει drones VTOL για την υπό κατασκευή φρεγάτα της κατηγορίας 22350 “Ναύαρχος Γκόρσκοφ” και drones που μπορούν να προσγειωθούν ή να “πέσουν” σε ειδικά δίχτυα. Αυτό μπορεί να δώσει έναυσμα στους Τούρκους να αποτολμήσουν κάτι παρόμοιο. Ο Σασάνκ Τζόσι, αμυντικός συντάκτης του Economist, επεσήμανε ότι όποια drones επιλέξει η Τουρκία για την ναυαρχίδα της θα πρέπει να είναι αρκετά μικρά «με αντίστοιχα μικρότερο ωφέλιμο φορτίο, επειδή το Anadolu δεν έχει καταπέλτες, και αντ’ αυτού βασίζεται στη “ράμπα σκι”... Τα αμερικανικά Predator και Reaper, για να δώσουμε δύο γνωστά παραδείγματα, δεν μπορούν να απογειωθούν από αεροπλανοφόρα. Το τούρκικο Bayraktar TB2, στην τυπική του μορφή, δεν είναι πολύ μικρότερο».<br /><br />Τα τουρκικά drones χρησιμοποιούν απλούς εμβολοφόρους κινητήρες και στροβιλοκινητήρες turbodiesel, οι οποίοι ενδέχεται να μην είναι κατάλληλοι για εκτόξευση από την “ράμπα σκι” του Anadolu, ακόμα κι αν έχουν σχεδιαστεί εκ νέου για να το κάνουν. Και ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, το ήδη περιορισμένο ωφέλιμο φορτίο και τα καύσιμα τους (λόγω περιορισμών χρήσης της ράμπας) θα μειώσουν το εύρος και τον ρόλο τους.<br /><br />“Ναυτικοποιημένα” drones<br /><br />Τα κύρια χαρακτηριστικά του “ναυτικοποιημένου” drone είναι η προστασία από τη διάβρωση που προκαλείται από το αλμυρό νερό, προηγμένα συστήματα ανάσχεσης, ισχυρά αμορτισέρ προσγείωσης, ειδικά ελαστικά και ένα πίσω άγκιστρο για τις προσγειώσεις. Τα συστήματα βραχείας απογείωσης που έχουν σχεδιαστεί με δυνατότητες για ανάσχεση με σύρματα ή εμπόδια (STOBAR) χρησιμοποιούνται από ρωσικά ινδικά, και κινέζικα αεροπλανοφόρα με “ράμπες σκι” που δεν διαθέτουν καταπέλτες. Καταπέλτες χρησιμοποιούνται στα μεγάλα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ και στο αεροπλανοφόρο-ναυαρχίδα της Γαλλίας.<br /><br />Ως εκ τούτου, η Τουρκία πρέπει να αναπτύξει δικό της σύστημα STOBAR υποβοηθούμενης απογείωσης από πλοίο γι’ αυτά τα μικρής ισχύος drones, ώστε να πετύχουν βέλτιστη ταχύτητα και ωφέλιμο φορτίο μέσω της “ράμπας σκι”. Επίσης, να τα ανασχέσει με άγκιστρα κατά την προσγείωση. Αυτά κάπως πρέπει να εξοπλιστούν με πτέρυγες που διπλώνουν. Το πρόβλημα αυτό περιπλέκει τα πράγματα σχεδιαστικά και κατασκευαστικά. Είναι ως εκ τούτου αμφίβολο αν μπορεί να επιλυθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα.<br /><br />Σε αντίθεση με τα μαχητικά αεροσκάφη, τα drones έχουν εξαιρετικά περιορισμένες δυνατότητες σχετικά με την διεξαγωγή περιπολιών (CAP), την επίτευξη αεροπορικής υπεροχής, την πραγματοποίηση αποστολών βαθέως πλήγματος, ή την παροχή αεροπορικής υποστήριξης. Τούρκοι αναλυτές αναρωτιούνται εάν μια τέτοια προσπάθεια αξίζει ακόμη και το κόστος, δεδομένης της περιορισμένης ικανότητας και της αποτελεσματικότητας των ναυτικών drones. Οι ίδιοι προτείνουν «το κόστος έρευνας και ανάπτυξης γι’ αυτά τα ναυτικά drones να ακυρωθεί και θα διατεθεί για τα “ναυτικοποιημένα” S70B28D+, MH60R, CH53K, CV22, ATAK ή ανακαινισμένα επιθετικά ελικόπτερα AH1W».<br /><br /></div><div>Ελλειψη αντιαεροπορικής προστασίας<br /><br />Ακόμη και αν η Τουρκία συνεχίσει τις προσπάθειες να αναπτύξει ναυτικά drones, παραμένει το ζήτημα πώς το Anadolu μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του επαρκώς από αεροπορικές επιθέσεις. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι το drone Akıncı μπορεί να εξοπλιστεί με τους τουρκικούς πυραύλους Bozdoğan και Gökdoğan εντός οπτικής εμβέλειας και πέρα αυτής. Αλλά αυτό δεν αναπληρώνει τις αδυναμίες των drones, καθώς δεν θα έχει την ταχύτητα, την ισχύ, την ευελιξία, την επιτάχυνση, τα ηλεκτρονικά, την αυτοπροστασία, την προβολή και το φορτίο πυραύλων για την αντιμετώπιση σύγχρονων μαχητικών.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, το Anadolu πιθανότατα θα πρέπει να συνοδεύεται από άλλα πολεμικά πλοία με σημαντικές δυνατότητες αεροπορικής άμυνας. Αλλά και εδώ η Άγκυρα έχει πρόβλημα καθώς, το τουρκικό Ναυτικό δεν διαθέτει πλοία με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής. Οι τουρκικές φρεγάτες μπορούν να καλύψουν και να υπερασπιστούν το Anadolu μόνο τοπικά.<br /><br />Επί του παρόντος το τουρκικό Ναυτικό σχεδιάζει την κατασκευή ενός πανομοιότυπου αδελφού πλοίου, που θα ονομάζεται Trakya (Θράκη), αλλά με όσα αναφέραμε εύλογο καθίσταται το ερώτημα αν τελικά θα υλοποιηθεί. Πέραν όλων των άλλων ενδοιασμών για την χρησιμότητα τέτοιων σκαφών από δυνάμεις που δεν έχουν σκοπό την υπερπόντια προβολή ισχύος, οι διοικητές του τουρκικού Ναυτικού πρέπει να αναρωτηθούν πως αυτό το τεράστιο πλοίο-στόχος θα πλεύσει από τα Στενά μέσω του Αιγαίου, που θα πάει και τι ρόλο μπορεί να παίξει.<br /><br />Το Anadolu έχει σχεδιαστεί και για την υποστήριξη αμφιβίων επιχειρήσεων. Μπορεί αυτό το θηριώδες πλοίο να διεξάγει τέτοιες επιχειρήσεις σε ελληνικά νερά, εναντίον ελληνικών νησιών ή ακτών, ή είναι για επιθέσεις στις αφρικανικές ακτές; Γιατί στο Αιγαίο, λόγω της γεωγραφίας, θα έχει πολύ περιορισμένη διάρκεια ζωής, η δε απώλεια του θα αποβεί καίριο πλήγμα γοήτρου και ηθικού.<br /><br />Χωρίς την δυνατότητα αυτοπροστασίας, ή την ικανότητα μεταφοράς μαχητικών, η τουρκική ναυαρχίδα απαιτεί την προστασία μέρους του υπόλοιπου τουρκικού στόλου, ώστε να προστατευτεί. Το πανάκριβο αυτό πλοίο, που ναυπηγήθηκε για να αποτελέσει δύναμη κρούσης, στην πράξη θα καταλήξει να αποδυναμώσει την ισχύ των Τούρκων για άλλες ναυτικές επιχειρήσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Anadolu: Από απόλυτο όπλο, αχίλλειος πτέρνα του τουρκικού Ναυτικού

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Στα βασίλεια της Νοτιοανατολικής Ασίας εθιμικά δωρίζονταν σε βασιλείς λευκοί ελέφαντες, σύμβολα μοναδικότητας, αλλά κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμφίπλευρο παιχνίδι Ερντογάν με την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/sisi-kai-erdogan.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />«Η Τουρκία δεν θα παραδώσει κανέναν άνθρωπο σε καμία χώρα που έχει θανατική ποινή και στερείται δίκαιης και διαφανούς δικαστικής εξουσίας» σημείωσε σύμβουλος του προέδρου Ερντογάν, σχολιάζοντας την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να παραχωρήσει την τουρκική υπηκοότητα σε 700 Αιγύπτιους εξόριστους, ορισμένοι εκ των οποίων φέρονται να συνδέονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα.<br /><br />Ο ίδιος τόνισε πως οι Αιγύπτιοι εξόριστοι (που έχουν καταφύγει στην Τουρκία μετά την άνοδο του στρατηγού Σίσι στην εξουσία) δεν αποτελούν μέρος της διαπραγμάτευσης στις διμερείς τουρκοαιγυπτιακές συνομιλίες που διεξάγονται σε χαμηλόβαθμο επίπεδο, την πρώτη σοβαρή προσπάθεια να βελτιωθούν οι ψυχροπολεμικές σχέσεις των δύο χωρών, από το 2013.<br /><br />Ο Ταγίπ Ερντογάν έβλεπε στην ισλαμική κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, της ιστορικής οργάνωσης του πολιτικού Ισλάμ στον αραβικό κόσμο, ένα μοντέλο πολιτικής αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των «συνόρων της καρδιάς του», όπως έχει περιγράψει ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος.<br /><br />Το στρατιωτικό κίνημα του Σίσι έδωσε τέλος σε αυτά τα σχέδια, με το νέο καθεστώς να εξαπολύει ένα κύμα καταστολής εις βάρος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, τερματίζοντας την πολυετή “πολιτική των ανοιχτών θυρών” (που είχε εγκαινιάσει ο Ανουάρ Σαντάτ) έναντι της ισλαμικής οργάνωσης και φέρνοντας τις σχέσεις Αιγύπτου και Τουρκίας σε ψυχροπολεμικά επίπεδα.<br />Η μεταστροφή του Ερντογάν<br /><br />Όμως οι ραγδαίες εξελίξεις που σημειώθηκαν στην Μέση Ανατολή, με πιο χαρακτηριστική την απόφαση τεσσάρων αραβικών χωρών να αναγνωρίσουν το κράτος του Ισραήλ (μεταξύ άλλων και το Σουδάν, όπου η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν άτυπος κυβερνητικός εταίρος του φιλότουρκου πρώην δικτάτορα της χώρας Ομάρ Μπασίρ) σηματοδότησαν την αποτυχία της μεσανατολικής πολιτικής του Ερντογάν, που βασίστηκε σε δύο σκέλη: στην συμμαχία του με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και στην εργαλειοποίηση του παλαιστινιακού ζητήματος.<br /><br />Είναι ο λόγος που ο Ερντογάν προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα που χωρίζει την Τουρκία από σημαίνουσες χώρες της Μέσης Ανατολής, προχωρώντας σε επιθέσεις φιλίας προς την Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Αν στην περίπτωση του εβραϊκού κράτους η Τουρκία δεν φάνηκε διατεθειμένη να επανεξετάσει την υποστήριξη της στην ισλαμική οργάνωση της Χαμάς, στην περίπτωση της Αιγύπτου ακολουθεί διαφορετική τακτική.<br /><br />Η Τουρκία δεν περιορίστηκε, μέσω του ίδιου του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, να “παζαρέψει” μία συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες με την ηγέτιδα δύναμη του αραβικού κόσμου (όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο σύμβουλος του Τούρκου προέδρου Ιμπραχήμ Καλίν), ένα παζάρι φυσικά εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, φάνηκε να περιορίζει την υποστήριξη της προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ως μία κίνηση καλής θέλησης έναντι του καθεστώτος Σίσι.<br /><br />Ο Αιγύπτιος υπουργός Πληροφοριών χαιρέτισε την εντολή της Άγκυρας προς τα κανάλια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που εδρεύουν στην Κωνσταντινούπολη, να περιορίσουν την κριτική τους στο καθεστώς Σίσι, με τις τουρκικές αρχές μάλιστα να τα απειλούν μέχρι και με την επιβολή προστίμων. Ο Οσάμα Χεικάλ μίλησε για κίνηση που θα «μπορούσε να δημιουργήσει ένα ενθαρρυντικό κλίμα για διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών».<br /><br />Νέους “φίλους” θέλει η Τουρκία<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό πως η Τουρκία προσπαθεί για την αναθέρμανση των σχέσεων της με την Αίγυπτο, παρόλο που η τελευταία την ανταγωνίζεται την σε μία σειρά από περιφερειακά ζητήματα, όπως την Λιβύη. Όμως για τον Ερντογάν επείγει να περιορίσει την απομόνωση του στον αραβικό κόσμο, γνωρίζοντας πως ήδη υπάρχει ένα τμήμα του αιγυπτιακού βαθέους κράτους που επιδιώκει “γέφυρες” με την Άγκυρα.<br /><br />Αυτό εξάλλου έδειξε το επεισόδιο με την επίμαχο χάρτη των αιγυπτιακών θαλάσσιων ερευνών, που δικαίωνε τους τουρκικούς ισχυρισμούς για την ΑΟΖ, ο οποίος τελικώς αποσύρθηκε έπειτα από τις διπλωματικές πρωτοβουλίες της ελληνικής πλευράς. Το επεισόδιο αυτό είδε ως ευκαιρία η τουρκική διπλωματία να σπεύσει να προσεγγίσει την Αίγυπτο. Δεν μοιάζει τυχαίο που αμέσως μετά δόθηκε η τουρκική εντολή να τερματίσουν τα κανάλια της Αδελφότητας τις επιθέσεις τους στον Σίσι.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει την ανασφάλεια του Σίσι από την δράση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ανασφάλεια που κάνει το αιγυπτιακό καθεστώς να χαρακτηρίζει την όποια κριτική δέχεται στο εσωτερικό του, με την υποστήριξη στην ισλαμική οργάνωση. Ο ίδιος ο Ερντογάν ανάφερε στην τελευταία του ομιλία ότι «η Τουρκία θέλει να αυξήσει τον αριθμό των φίλων της» και να «διευθετήσει τις εχθρότητες» με τρίτες χώρες (προφανώς εννοεί και την Αίγυπτο).<br /><br />Πως μπορεί να συμβεί αυτό, όταν η Τουρκία παρέχει υπηκοότητα σε 700 Αιγύπτιους εξόριστους, πολλοί εκ των οποίων προφανώς και συνδέονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα; Αξίζει να αναφέρουμε πως το πρώτο πράγμα που έκανε η Τουρκία ήταν να καθησυχάσει την αιγυπτιακή κυβέρνηση, με Τούρκους διπλωμάτες να δηλώνουν πως αυτοί οι εξόριστοι, είτε δεν συνδέονται με την ισλαμική οργάνωση, είτε θα τερματίσουν κάθε πολιτική τους δραστηριότητα!<br /><br />Αρκούν αυτές οι βεβαιώσεις να καθησυχάσουν την Αίγυπτο; Αντί επιλόγου, να παραθέσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα: η Αίγυπτος, αν και υπήρξε πρωτοπόρος των αραβοϊσραηλινών πολέμων, υπήρξε η πρώτη αραβική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ, αφού είχε προηγηθεί ο θάνατος του ιστορικού εθνικιστή ηγέτη Νάσερ. Δεν θα μπορούσε να γίνει το ίδιο με μία Τουρκία χωρίς τον Ερντογάν για παράδειγμα, όποτε έρθει αυτή η συγκεκριμένη μέρα;<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αμφίπλευρο παιχνίδι Ερντογάν με την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Λυκοκάπης Γιώργος «Η Τουρκία δεν θα παραδώσει κανέναν άνθρωπο σε καμία χώρα που έχει θανατική ποινή και στερείται δίκαιης και διαφανούς δικα...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε ποιο στρατόπεδο είναι οι Γερμανοί στον νέο Ψυχρό Πόλεμο;

<img height="400" src="https://www.moneyreview.gr/wp-content/uploads/2021/03/germany_chinaus-768x480.jpg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πώς τα σχέδια Μπάιντεν σκοντάφτουν στη Γερμανία.</span></h3>Ταϊτσάνγκ, Κίνα: Γερμανικές και κινεζικές σημαίες κοσμούν τις λεωφόρους. Εργάτες δουλεύουν στην οικοδομή για την ανέγερση ενός συγκροτήματος καταστημάτων και ξενοδοχείου σε αρχιτεκτονική που θυμίζει έντονα τη Βαυαρία. Ένα κοντινό εστιατόριο σερβίρει ψημένα λουκάνικα Θουριγγίας και sauerkraut.<br /><br />Και στον φούρνο του Έρβιν Γκέρμπερ κοντά στην Ταϊτσάνγκ, βιομηχανική πόλη βορειοδυτικά της Σανγκάης, οι πελάτες μπορούν να αγοράσουν πρέτσελ φτιαγμένα ακριβώς όπως στη Βάδη Βυτεμβέργη. «Ό,τι βρίσκεις στη Γερμανία μου, μπορείς να το βρεις στον φούρνο μου» λέει ο κ. Γκέρμπερ. <br /><br />Η Ταϊτσάνγκ είναι η επιτομή των βαθύτατων δεσμών ανάμεσα στη δεύτερη και την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Η κινεζική πόλυ είναι τόσο στενά δεμένη με τη Γερμανία που κάποιοι την αποκαλούν «Μικρή Swabia», από τη γερμανική περιοχή από την οποία κατάγονται πολλοί ιδιοκτήτες εργοστασίων εκεί. <br /><br />Αλλά υπάρχει ανησυχία ότι η Γερμανία έχει φτάσει να εξαρτάται υπερβολικά από την Κίνα. Και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί μεγάλο αγκάθι για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος έχει καταστήσει την απομόνωση του Πεκίνου μεγάλο τμήμα της συνολικής στρατηγικής του για την Κίνα. <br /><br />Τον Δεκέμβριο η Γερμανία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στο να επιτευχθεί μία αρχική επενδυτική συμφωνία με την Κίνα, παρά τις ενστάσεις της ομάδας του Τζο Μπάιντεν, που ετοιμαζόταν τότε να αναλάβει τα ηνία της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη. Η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, έχει υπερασπιστεί τη συμφωνία ως αναγκαία προκειμένου να βοηθηθούν οι ευρωπαϊκές εταιρείες να κερδίσουν περισσότερο έδαφος στην Κίνα. Άφησε να εννοηθεί τον Ιανουάριο ότι δεν θέλει να πάρει θέση η Γερμανία στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, λέγοντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. «Δεν είμαι υπέρ της διαμόρφωσης διαφόρων μπλοκ». <br /><br />Η στάση της θα μπορούσε να έχει μεγάλη επιρροή ανά την Ευρώπη. «Είναι κρίσιμη σε όρους επιρροής» λέει η Τερίζα Φάλον απο το Κέντρο για Ρωσικές, Ευρωπαϊκές και Ασιατικές Σπουδές στις Βρυξέλλες. Ωστόσο μέσα στους επόμενους μήνες η Γερμανία θα πιεστεί να διαλέξει στρατόπεδα. Η συμφωνία με την Κίνα απαιτεί έγκριση από το Ευρωκοινοβούλιο, όπου είναι πολλοί εκείνοι που αντιδρούν σε αυτήν. <br /><br />Θα μπορούσε επίσης να δεχθεί πίεση στη διάρκεια της Συνόδου του Ιουνίου των βιομηχανικών χωρών των G7, που επίσης περιλαμβάνει τη Γαλλία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Βρετανία και την Ιαπωνία. Ο κ. Μπάιντεν θέλει να ενισχύσει τον συγκεκριμένο θεσμό. <br /><br />Ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ψηφοφόροι και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν από τη Γερμανία να τηρήσει πιο σκληρή στάση στο θέμα της καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επικαλούνται τη βίαιη καταστολή του δημοκρατικού κινήματος στο Χονγκ Κονγκ και τις κρατήσεις έως και 1 εκατομμυρίου Ουιγούρων στην Σιντσιάνγκ. <br /><br />Ακόμη και οι κορυφαίες επιχειρηματικές ενώσεις στη Γερμανία, αν και γενικά στηρίζουν τη στάση της Μέρκελ, έχουν ζητήσει από την Κίνα να απαντήσει στην κριτική.<br /><br />«Η κατάσταση με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα καθώς και η πολιτική κατάσταση στο Χονγκ Κονγκ, πιέζουν τις πολιτικές και οικονομικές μας σχέσεις» λέει ο Γιόαχιμ Λανγκ, επικεφαλής της Γερμανικής Ομοσπονδίας Βιομηχανιών. «Θα ήταν προς το συμφέρον της Κίνας να είναι πιο ξεκάθαρη στην διεθνή κοινότητα σχετικά με τις συνθήκες στο έδαφός της κα να απαντήσει στις κατηγορίες».<br /><br />Η Κίνα απορρίπτει την κριτική ως παρέμβαση στα εσωτερικά της ζητήματα. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις στην κίνα λένε ότι αποφεύγουν τη χρήση καταναγκαστικής εργασίας στην Σιντσίανγκ, την άγρια δύση της Κίνας.<br /><br />Από τότε που ξέσπασε η πανδημία η Κίνα ξεπέρασε τις ΗΠΑ ως μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας και έχει καταστεί η μεγαλύτερη αγορά για πολλές επιχειρήσεις της. Τα γερμανικά εργοστάσια κατασκευάζουν εξοπλισμό ακριβείας που χρειάζονται πολλές μεταποιητικές κινεζικές επιχειρήσεις για να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Εάν το Πεκίνο πετύχει στο στοίχημά του για βιομηχανική αυτονομία, η Κίνα δεν θα τις χρειάζεται πια, προειδοποιεί πρόσφατη μελέτη του Bertelsmann Foundation. Οι γερμανικές επιχειρήσεις ωστόσο βλέπουν ακόμη χώρο για ανάπτυξη στην Κίνα. <br /><br />Η Βανέσα Χέλβινγκ, στέλεχος της Chiron, κατασκευάστριας εργαλείων που χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία και την αεροναυπηγική και η οποία έχει εργοστάσιο στην Ταϊτσάνγκ, λέει ότι η ταχεία ανάκαμψη της κινεζικής οικονομίας από την πανδημία έχει βοηθήσει στο να αντισταθμιστούν οι πτωτικές πωλήσεις αλλού. Η Ευρώπη παραμένει η μεγαλύτερη αγορά της Chiron λέει η κ. Χέλβινγκ, προσθέτοντας ωστόσο ότι «η πιο σημαντική αγορά για ανάπτυξη είναι η Κίνα». <br /><b><i>The New York Times</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.moneyreview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Σε ποιο στρατόπεδο είναι οι Γερμανοί στον νέο Ψυχρό Πόλεμο;

Πώς τα σχέδια Μπάιντεν σκοντάφτουν στη Γερμανία. Ταϊτσάνγκ, Κίνα: Γερμανικές και κινεζικές σημαίες κοσμούν τις λεωφόρους. Εργάτες δουλεύουν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μουσουλμάνοι Θράκης: Σήμερα συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την Ανεξαρτησία της Πατρίδας μας

<img height="281" src="https://pameevro.gr/Portals/0/EasyDNNNews/7755/800600p505EDNmainimg-pomakoi4-630x400.jpeg" width="640" /><br /><br />Το μήνυμα της Μουφτείας Ξάνθης:<br /><br />«Πριν 200 σχεδόν χρόνια, μέσα ένα πανευρωπαϊκό κλίμα απολυταρχίας και συντηρητισμού, το πρώτο συνταγματικό κείμενο των επαναστατημένων αγωνιστών στην Επίδαυρο μιλούσε για τις αρχές τις ισότητας όλων των Ελλήνων και για το σεβασμό όλων των θρησκειών, οι τελετές και οι ιεροπραξίες των οποίων θα εκτελούνται ακώλυτα.<br /><br />Για εμάς τους μουσουλμάνους της Θράκης, οι αρχές αυτές εμπνέουν μέχρι και σήμερα την καθημερινή μας ζωή. Έναν σχεδόν αιώνα μετά το 1821, επιλέξαμε κι εμείς να ενταχθούμε στην Ελλάδα πιάνοντας το νήμα από εκεί που το αφήσαν οι πρόγονοί μας. Και από τότε κάνοντας πράξη τη μετάβαση από το “εγώ” στο “εμείς” συμβάλλουμε στο χτίσιμο μιας ελεύθερης και ανεκτικής προς όλες τις θρησκείες πατρίδα, αναπόσπαστο μέρος της οποίας νιώθουμε.<br /><br />Χρόνια Πολλά Ελλάδα!».<br /><br />Το μήνυμα της Μουφτείας Κομοτηνής:<br /><br />Για την Εθνική επέτειο 25η Μαρτίου 1821 Χρόνια Πολλά σε όλους τους συμπολίτες και συμπατριώτες μας .<br />Ευχόμαστε το κάθε καλό για την πατρίδα μας.<br /><br />Σήμερα συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την ανεξαρτησία της πατρίδας μας.<br /><br />Προσευχόμαστε για να τελειώσουν σύντομα αυτές οι δύσκολες ημέρες που διανύουμε.<div><br /></div><div><a href="https://pameevro.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μουσουλμάνοι Θράκης: Σήμερα συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την Ανεξαρτησία της Πατρίδας μας

Το μήνυμα της Μουφτείας Ξάνθης: «Πριν 200 σχεδόν χρόνια, μέσα ένα πανευρωπαϊκό κλίμα απολυταρχίας και συντηρητισμού, το πρώτο συνταγματικό κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Τι φοβάται και τι σχεδιάζει ο Ερντογάν

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/09/05/macron_erdogan.png"><img height="466" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/09/05/macron_erdogan-696x507.png" width="640" /></a><br /><br />Του Didier Billion (*)<br />Απειλές κατά του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, αεροπορικές επιδρομές εναντίον των Κούρδων στη Συρία, αποχώρηση από την ευρωπαϊκή συνθήκη για την αποτροπή της βίας κατά των γυναικών, εκδίωξη του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας: οι τελευταίες κινήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εντάσσονται στον συνήθη τρόπο λειτουργίας του με στόχο τη δημιουργία κρίσεων και εντάσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της Τουρκίας. Ο Ερντογάν είναι ένας άνθρωπος των «πληγμάτων». Πρέπει να δει κανείς όμως την οικονομική και υγειονομική κατάσταση της χώρας, που προκαλεί δυσαρέσκεια στην κοινή γνώμη. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση της δημοτικότητας του κυβερνώντος κόμματος, που βλέπει την κοινωνική του βάση να συρρικνώνεται. Ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί λοιπόν να ανακτήσει την πρωτοβουλία.<br /><br />Για να αυξήσει τη δημοτικότητά του, ο Ερντογάν στηρίζεται σε δύο πόλους. Ο ένας είναι το ακροδεξιό Κόμμα εθνικιστικής δράσης (ΜΗΡ), που είναι σφοδρά αντικουρδικό και επέτρεψε στο ΑΚΡ να κερδίσει πολλές μάχες στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Ο άλλος πόλος είναι τα πιο συντηρητικά στρώματα του εκλογικού σώματος. Αυτά προσπάθησε να κολακεύσει με την αποχώρηση της χώρας από τη σύμβαση για τη βία κατά των γυναικών. Και για την απόφασή του αυτή επιδοκιμάστηκε από τις μουσουλμανικές αδελφότητες.<br /><br />Την ίδια στιγμή, βέβαια, δυσαρεστεί ένα άλλο κομμάτι της εκλογικής του βάσης, τους νέους και τις γυναίκες. Οι διαδηλώσεις υπέρ των γυναικών ήταν μαζικές. Μπορεί να οργανώθηκαν από τους συνήθεις αντιπάλους του Ερντογάν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι από την απόφαση για την αποχώρηση από τη συνθήκη δεν δυσαρεστήθηκε και ένα μέρος των ψηφοφόρων του AKP, περιλαμβανομένων των γυναικών που φορούν μαντήλα οι οποίες δεν είναι αντιφεμινίστριες. Τα αστικοποιημένα μεσαία στρώματα απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το ΑΚΡ.<br /><br />Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η στάση του κυβερνώντος κόμματος απέναντι στο ΗDP. Η επιθετική πολιτική που έχει επιλέξει το τουρκικό κράτος για να λύσει το κουρδικό ζήτημα είναι λανθασμένη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν είναι σήμερα ισχυρότερο απ’ό,τι ήταν τη δεκαετία του ’80. Η επίσημη ρητορική που εμφανίζει το HDP ως φύλλο συκής του ΡΚΚ υπήρξε αντιπαραγωγική. Γιατί ακόμη κι αν υπάρχουν σχέσεις ανάμεσα στα δύο κόμματα, δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις «τρομοκράτες» ένα κόμμα που έλαβε το 10% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δήμαρχοι που εξελέγησαν με το ΗDP στις κουρδικές πόλεις καθαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από αξιωματούχους. Ο μεγάλος φόβος του ΑΚΡ είναι μια εκλογική συμμαχία, έστω και άτυπη, ανάμεσα στο ΗDP και το σοσιαλδημοκρατικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα.<br /><br />Τούτων λεχθέντων, η μεγάλη δύναμη του Ερντογάν είναι ότι αντιλαμβάνεται την εξέλιξη της κοινωνίας. Σκέφτεται για τα επόμενα δύο χρόνια. Εκμεταλλεύεται μια στιγμή που οξύνονται οι εντάσεις για να δημιουργήσει συσχετισμούς που θα του χρησιμεύσουν στις εκλογές του 2023. Το διακύβευμα είναι μεγάλο, γιατί αν ηττηθεί η δικαιοσύνη μπορεί να του ζητήσει εξηγήσεις για τον πλουτισμό και τη διαφθορά του κύκλου του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Νετανιάχου στο Ισραήλ. Πρόκειται για μια φυγή προς τα εμπρός.<br /><br />Το πρόβλημα με τον αυταρχισμό του Ερντογάν είναι ότι φτάνει να θεωρεί τον εαυτό του οικονομολόγο, ενώ δεν έχει ιδέα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι με την αποπομπή του κεντρικού διοικητή αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι. Ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων που κέρδισε το ΑΚΡ χάρις στην ευημερία που απέκτησαν οι μεσαίες τάξεις θα ανησυχήσει από τον νέο οικονομικό προσανατολισμό του τούρκου προέδρου.<br /><br />Το βασικό πρόβλημα του Ερντογάν αυτή τη στιγμή είναι η αβεβαιότητα στις σχέσεις του με τη νέα κυβέρνηση Μπάιντεν. Αισθάνεται λιγότερο άνετα απ΄ό,τι με τον Τραμπ. Αυτό εξηγεί και την απόφασή του να συμπεριφερθεί με μεγαλύτερη μετριοπάθεια απέναντι στην ΕΕ. Και να επαναλάβει τον διάλογο με τον Μακρόν.<br /><br /><b>(*) Ο Ντιντιέ Μπιλιόν είναι υποδιευθυντής του Ινστιτούτου διεθνών και στρατηγικών σχέσεων του Παρισιού</b><br /><br /><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία: Τι φοβάται και τι σχεδιάζει ο Ερντογάν

Του Didier Billion (*) Απειλές κατά του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, αεροπορικές επιδρομές εναντίον των Κούρδων στη Συρία, αποχώρηση από την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι κυρώσεις που δεν επιβάλλονται στην Τουρκία και το ιστορικό υπόβαθρο.

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/03/1821_europe.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/03/1821_europe-696x410.png" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Γιατί δεν επιβάλλονται κυρώσεις στην Τουρκία , παρά τις προκλήσεις και αμφισβητήσεις ;<br />Υπάρχει ιστορικό υπόβαθρο ;</span></h3>Του <b>Δημ. Σταθακόπουλου*</b><br />Αναστοχασμός εν όψει και της επετείου των 200 ετών από την Ελληνική επανάσταση <br /><br /> Για το θέμα του γνήσιου ή μη, φιλελληνισμού έχουν γραφτεί τόμοι. Ενίοτε υπερασπιστικοί του φαινομένου εκείνης της εποχής, άλλοτε αποδομητικοί και ενίοτε με κριτική σκέψη ή περιπτωσιολογία με θετικές ή αρνητικές αναφορές στα πρόσωπα / άτομα και όχι στην εν γένει γεωπολιτική σκοπιμότητα των χωρών καταγωγής των φιλελλήνων, που πολλοί εξ αυτών σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών δίπλα σ’ Έλληνες αγωνιστές.<br /><br /> Στο παρόν δεν θα κάνω άλλη μία τέτοια αναφορά, υπέρ ή κατά , εξάλλου δεν ενδείκνυται σ’ ένα σύντομο άρθρο να προσπαθήσεις να εξαντλήσεις το σύνολο και τα επιμέρους. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ( 1821 – 3.2.1830 πρωτόκολλο του Λονδίνου ) , οι μεγάλες δυνάμεις είχαν φροντίσει να εξασφαλίσουν τα γεωπολιτικά, δηλαδή οικονομικά/ εμπορικά τους συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο, στο δρόμο για την Ανατολή. Αυτό συνέβαινε ήδη από το 1536 με τις οικονομικο/φορολογικές διευκολύνσεις – διομολογήσεις/ Kapitülasyon / capitulation του Γάλλου Βασιλιά François I / Φραγκίσκου του Α’ με τον Sultan Süleyman-ı Evvel / Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, τις συνεχείς αποστολές εμπόρων/πρακτόρων, τους ναυτικούς αποκλεισμούς, τις συγκρούσεις και πολέμους, τις συνθήκες κ.λ.π επί αιώνες.<br /><br /> Φτάνοντας η εποχή της Ελληνικής επανάστασης οι Δυτικοί προβληματίστηκαν , η δε επίσημη στάση τους μέσω της Sainte-Alliance/ ιεράς συμμαχίας, ήταν αρνητική. Οι συμπάθειες προς την επανάσταση ήταν μεμονωμένες και με δεύτερες σκέψεις ποδηγέτησής της, με σκοπό την εκμετάλλευση της γεωπολιτικής/ στρατηγικής/ εμπορικής θέσης της νοτίου Ελλάδας προς όφελός τους ( αναφέρεται ειδικό ενδιαφέρον του Ναπολέοντα για τον Μοριά ήδη από το 1808, γι’ αυτό και οι μυστικές συναντήσεις Δονζελότ, Αλή Φαρμάκη , θ.Κολοκοτρώνη ). Το ότι υπήρχαν ρομαντικές προσωπικότητες/μονάδες που φαντασιώνονταν την αρχαία Ελλάδα και έκαναν εράνους , δεν αλλάζει την γενική εικόνα των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. <br /><br /> Υπήρχε μάλιστα περίπτωση , η Sainte-Alliance να επέμβει κατασταλτικά και υπέρ των Οθωμανών, κάτι όμως που απέτρεψε ο Ι. Καποδίστριας. Αρχικά οι δυτικοί έδειξαν ανοχή , θεωρώντας πως οι Οθωμανοί θα μπορούσαν να καταστείλουν την επανάσταση μόνοι τους, κάτι όμως που δεν έγινε, λόγω πολλών συγκυριών, εσωτερικών προβλημάτων των Οθωμανών και του σθένους των αγωνιστών με τους αρχηγούς τους, τον κλεφτοπόλεμο φθοράς του αντιπάλου και την σκληραγωγημένη φύση τους.<br /><br /> Όταν όμως οι ξένες δυνάμεις διαπίστωσαν πως οι Έλληνες θα κάνουν – έστω και μικρό αρχικά – κράτος, θεώρησαν προς έπρεπε να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους. Αρχικά διακριτικά όσον αφορά την στρατιωτική παρουσία τους και φοβούμενη η μία δύναμη την άλλη ( είναι γνωστό το μίσος και η μεταξύ τους πολεμική , άγγλων – ρώσων , άγγλων – γάλλων ) , αλλά φανερά, ως προς τους ανθρώπους τους, που θα μιλούσαν με τους αρχηγούς των επαναστατών για την χρηματική / δανειακή εξάρτηση. Τι και εάν υπήρχαν φωνές που έλεγαν όχι στα δάνεια, υπήρχαν πολλές άλλες που έλεγαν ναι σε αυτά και στην εξάρτηση από το άρμα των μεγάλων δυνάμεων. Ήδη από το πρώτο δάνειο του 1824, των 800.000 λιρών, οι επαναστάτες διχάστηκαν και αλληλοεξοντώνονταν. Ο αγώνας ποδηγετήθηκε και έβαινε σε πλήρη διάλυση. <br /><br />Παρόλα αυτά , εν όψει του Ιμπραήμ, παραμερίστηκαν οι έριδες και έγινε προσπάθεια αντίστασης στο Γαλλοεκπαιδευμένο και Γαλλοστελεχωμένο στράτευμα των Αιγυπτίων συμμάχων των Οθωμανών, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το 1822 στη Χίο, όταν ο Κανάρης ανατίναξε την οθωμανική ναυαρχίδα , μαζί με τον Καρά Αλή και τους Οθωμανούς ναύτες , που κυρίως ήταν λεβέντες δηλ. χριστιανοί ρωμιοί δέσμιοι, σκοτώθηκαν και πολλοί άγγλοι αξιωματικοί που έκαναν «δημόσιες σχέσεις» επάνω στη ναυαρχίδα λόγω του εορτασμού του μπαϊραμιού, ενώ η Γαλλική μοίρα που ναυλοχούσε στη Χίο δεν παρενέβη να αποτρέψει τη σφαγή.<br /><br />Το Ναυαρίνο/Ναβαρίνο, θεωρείται ως η Ναυμαχία / μάχη που έσωσε την επανάσταση και έδωσε πίσω στους επαναστατημένους την αξιοπρέπεια και την ανασύστασή τους . Εκ του αποτελέσματος έτσι φαίνεται. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αφενός το Οθωμανο –αιγυπτιακό ναυτικό με τα συμμαχικά τους πλοία, που ήταν αγκυροβολημένα στον κόλπο, δεν ανέμεναν σύγκρουση, οι δε τρείς Ναύαρχοι : Εντουαρντ Κόδρινκτον της Αγγλίας, Ανρί Δεριγνύ της Γαλλίας και Λογγίνος Χέϋδεν ( Ολλανδικής καταγωγής ) της Ρωσσίας, δεν είχαν εντολή να χτυπήσουν τον αντίπαλο στόλο του Ιμπραήμ Πασά, του Αμίρ Ταχίρ Πασά, του Μοχαρράμ Μπέη και του Καπιτάν Μπέη , αντιθέτως έπρεπε απλά να τον εποπτεύουν και να τον πιέζουν διακριτά όπως σε σύντομο διάστημα να φορτώσει τα χερσαία στρατεύματα, αποχωρώντας αναίμακτα άκαπνα και οριστικά από τον Μοριά. <br /><br />Η σύγκρουση έγινε από τυχαίο γεγονός και παρανόηση , ενώ οι Ναύαρχοι είχαν πειθαρχικές συνέπειες γι’αυτήν, μιάς και παράκουσαν εντολές, ρίσκαραν να πάθουν ζημιές, σκοτώθηκαν πληρώματα , ενώ υπήρξαν οικονομικά αντίποινα στους εμπόρους και τα συμφέροντα των τριών μεγάλων δυνάμεων στην Αίγυπτο και σε όλη την Οθωμανική αυτοκρατορία, καθώς και ρήξη με τον Σουλτάνο την οποία δεν ήθελαν στη δεδομένη στιγμή. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν είχαν κανέναν λόγο να συγκρουστούν με το ναυτικό του Ιμπραήμ – μόνον να τον περιορίσουν – στο οποίο ναυτικό του υπήρχαν κυρίως Γάλλοι, και κάποιοι άλλοι Ευρωπαίοι και φυσικά πολλοί δέσμιοι άμαχοι χριστιανοί, χρησιμοποιούμενοι ως «μαξιλάρι» προστασίας. Μην ξεχνάμε πως ο Ιμπραήμ έφυγε από το Μοριά ένα έτος μετά, το 1828 και πως εάν δεν γινόταν η πίεση των Ρώσων το 1829 ( Ανδριανούπολη ) το πρωτόκολλο του Λονδίνου ( 3.2.1830 ) για την ανεξαρτησία της Ελλάδος δεν θα το αποδεχόταν ποτέ ο Σουλτάνος. Ένα πρωτόκολλο που κατήργησε τα Συντάγματα των Ελλήνων, επέβαλε ελέω Θεού ξένη Μοναρχία και κατήργησε εν ζωή τον Καποδίστρια. Οπότε κάπου εκεί πρέπει ν’ αναζητήσουμε τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του το Σεπτ. του 1831 στο Ναύπλιο. <br /><br />O Jean-Marie Letellier (Brest, 3 Οκτωβρίου 1767 – Αλεξάνδρεια, 17 Απριλίου 1830) ήταν αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού, που από το 1816 υπηρετούσε ως σύμβουλος του Ιμπραήμ Πασά και του πατέρα του Muhammad Ali, στην Αίγυπτο.<br /><br />Πολλοί γάλλοι αξιωματικοί προσέφεραν υπηρεσίες στον Ιμπραήμ όταν κατέστρεφε τον Μοριά.<br />Πριν τη ναυμαχία του Ναυαρίνο/Ναβαρίνο, τους ζητήθηκε ν’ αποχωρήσουν για να μην χρειαστεί να πολεμήσουν κατά των γάλλων του Δεριγνύ . Αν και επιβιβάστηκαν σ’ ένα “ουδέτερο” αυστριακό πλοίο από την Τεργέστη ( τότε Αυστριακή και όχι Ιταλική πόλη ) , εν τούτοις έδιναν εντολές από αυτό. Στα οθωμανικά, αιγυπτιακά και συμμαχικά τους πλοία , όπως προαναφέρθηκε , υπήρχαν πολλοί Έλληνες ναύτες σκλάβοι, δεμένοι στις θέσεις τους για να μην φύγουν, αιχμάλωτοι, καθώς και γάλλοι, άγγλοι, γερμανοί μισθοφόροι που σκοτώθηκαν. Ο Letellier διατήρησε τη θέση του ( παρά την ήττα ) ως επόπτης και φύλακας του λιμανιού της Αλεξάνδρειας μέχρι το θάνατό του το 1830 από ατύχημα.<br />* Σχετικά: Dictionnaire des capitines de νaisseau de Napoléon , Danielle & Bernard Quintin, SPM, 2003.<br /><br />Στη συνέχεια οι σχέσεις μεγάλων δυνάμεων Υψηλής Πύλης και Αιγύπτου συνεχίστηκαν άριστα και μάλιστα έχουμε πολλούς Άγγλους, Γερμανούς κ.ά συμβούλους, πασάδες στη δούλεψη των Οθωμανών όλο τον 19ο αι. και 20ο αι.<br /><br />Ο Βρετανός Baldwin Wake Walker, ή Yavir Pasha, εντάχθηκε στο Οθωμανικό ναυτικό το 1838 και υπηρέτησε για 7 χρόνια. Το 1840, βοήθησε τον Ahmet Fevzi Pasha, ν’ αλλάξει στρατόπεδο και από το οθωμανικό να πάει με το μέρος του Muhammad Ali της Αιγύπτου, ο οποίος τότε ήταν σε σύγκρουση με την Υψηλή Πύλη. Ομοίως, ο Βρετανός Henry Felix Woods, ή Woods Pasha, υπηρέτησε περισσότερα από 40 χρόνια στο Οθωμανικό ναυτικό , κυρίως υπό τον Σουλτάνο Abdul Hamid τον 2ο .<br /><br />Ο Adolphus Slade ή Mushaver ( σύμβουλος ) Pasha, πολέμησε ως Κυβερνήτης πλοίου στον Κριμαϊκό πόλεμο.<br /><br />Ο Augustus Charles Hobart-Hampden, γνωστός ως Hobart Pasha, μετά τον Αμερικάνικο εμφύλιο, κατατάχθηκε εθελοντικά στο Οθωμανικό ναυτικό και έφτασε στο βαθμό του αντιναυάρχου στο ΡωσσοΤουρκικό πόλεμο του 1877 -78 . Ο αδελφός του, ονόματι Henry Hobart – Lord Hobart, ήταν την ίδια περίοδο ο Γενικός Τραπεζίτης της Ottoman Bank. Ο Arnold Burrowes Kemball ήταν το «δεξί χέρι» του Abdülkerim Pasha, στον ΡωσσοΤουρκικό πόλεμο. Ο Valentine Baker ή Baker Pasha, ήταν Ταξίαρχος του Οθωμανικού στρατού στο στράτευμα του Mehmet Ali Pasha, ο οποίος με τη σειρά του ήταν Γερμανός , που έγινε μουσουλμάνος και Οθωμανός Πολίτης . Το Γερμανικό του όνομα, ήταν Ludwig Karl Friedrich Detroit. Μετά τον πόλεμο, ο Valentine Baker ή Baker Pasha, πήγε στην Αίγυπτο και ίδρυσε ως πρώτος διοικητής της , την στρατοχωροφυλακή jandarma της χώρας. Πέντε χρόνια πριν τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Douglas Gamble προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Οθωμανικό στρατό , κυρίως κατά τον Ελλήνων. Ο Βρετανός, Hugh Pigot Williams , που αντικατέστησε τον Gamble ως σύμβουλος του Ναυτικού, ομοίως έπραξε το ίδιο. ( σχετικά: https://britishdeepstate.com ) <br /><br /> Ο Ιταλός Giuseppe Donizetti Pasha, ήταν αδελφός του συνθέτη της όπερας Gaetano Donizetti. Από το 1828 ήταν ο Γενικός μαέστρος της αυτοκρατορικής Οθωμανικής μουσικής στην αυλή του Σουλτάνου Μαχμούτ Β (1808-39, δηλ. αυτού της Ελληνικής επανάστασης ). Μάλλον είναι ο συνθέτης του πρώτο εθνικού ύμνου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας , ενώ καλούσε στην αυλή του Σουλτάνου στην Πόλη και σε μουσικές συναυλίες, συνθέτες μουσουργούς όπως ο Franz Liszt , ο Parish Alvars και ο Leopold de Meyer. <br /><br /> Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος, εάν παρατεθούν όλα τα ονόματα μη Τούρκων που ήταν στην υπηρεσία των Οθωμανών διαχρονικά , ενώ είχαν ποικίλες καταγωγές. <br /><br />Σουλτάνοι και πασάδες από Ελληνίδες μητέρες. Γενίτσαροι αξιωματούχοι, Διπλωμάτες Οθωμανοί Ελληνικής καταγωγής , εξωμότες εξισλαμισμένοι κ.λ.π <br /><br />Εν κατακλείδι, οι άνθρωποι πάντοτε κυνηγούσαν την τύχη τους και εύκολα άλλαζαν στρατόπεδα με τα «καπάκια», αναλόγως της ζήτησης και προσφοράς , εθελούσια ή βιαίως. Αυτό δεν αναιρεί την πίστη σε αξιακούς κώδικες και στο ακριβό τίμημα που πλήρωσαν και πληρώνουν όσοι δεν ζούν απ’ τις ιδέες τους, αλλά ζούσαν και ζούν πιστοί για τις ιδέες τους. Δηλ. ο τυχοδιωκτισμός παρότι υπήρχε και υπάρχει, δεν είναι γενικό/ καθολικό ισοπεδωτικό φαινόμενο.<br /><br />Φιλίες μεταξύ κρατών δεν υπάρχουν, παρά μόνον συμφέροντα που μεταβάλλονται εύκολα. Υπάρχουν μόνον συγκυριακές συμμαχίες και πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται, καθώς και πράγματα που γίνονται , αλλά δεν λέγονται. <br /><br />Όπως θα έλεγε και Μακιαβέλι στο έργο του Il Principe / ο Ηγεμών: « η υπόσχεση που δόθηκε, ήταν μια ανάγκη του παρελθόντος, ο λόγος που δεν κρατήθηκε ( η υπόσχεση ) , είναι μια ανάγκη του παρόντος » <br />Όσα φαίνονται ανήθικα στον καθημερινό βίο των ανθρώπων και τιμωρούνται από το νόμο, στις διεθνείς σχέσεις Κρατών , παρά την επίκληση του διεθνούς δικαίου, φαντάζουν αμελητέα πταίσματα. <br /><br />Πολλοί Βαυαροί και αρκετοί Άγγλοι, Γάλλοι υπηρέτησαν ως σύμβουλοι και στο Ελληνικό στράτευμα . Οι Γερμανοί ( κυρίως ) ήταν και είναι σύμβουλοι των Τούρκων σε όλους τους πολέμους, στις δε σχολές τους εκπαιδεύονταν Έλληνες και Τούρκοι αξιωματικοί, οι οποίοι είχαν υπάρξει συμφοιτητές. <br /><br />Μέσα στο σύντομο αυτό άρθρο και στον κυκεώνα των διακρατικών σχέσεων και συμφερόντων, ποιος μπορεί να μιλήσει για γνήσιο ή νόθο φιλελληνισμό ; <br /><br />Σύνθετα πράγματα με σύνθετες και επίπονες αναλύσεις , χωρίς απόλυτες απαντήσεις, που μας ταλανίζουν έντονα μέχρι σήμερα και φυσικά οι αιτίες δεν είναι όψιμες, αλλά έχουν μεγάλο ιστορικό βάθος. <div><br /></div><b><i>*Δρα Παντείου Πανεπιστημίου – Οθωμανολόγου /Τουρκολόγου<br />Συνεργάτη του Εργαστηρίου Τουρκικών & Ευρασιατικών Μελετών Παν.Πειραιά <br />Δικηγόρου στον Άρειο Πάγο </i></b><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι κυρώσεις που δεν επιβάλλονται στην Τουρκία και το ιστορικό υπόβαθρο.

Γιατί δεν επιβάλλονται κυρώσεις στην Τουρκία , παρά τις προκλήσεις και αμφισβητήσεις ; Υπάρχει ιστορικό υπόβαθρο ; Του Δημ. Σταθακόπουλου* Α...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν "σκίζει" τη Συνθήκη του Μοντρέ: ''Θα αποσυρθούμε!''

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-03/bosphorus_ap_emrah_gurel%20%281%29.jpeg?itok=O_4Oqbv_" width="640" /><br /><br />Ανδρέας Μουντζουρούλιας<br />ΟΕρντογάν δίνει τα ρέστα του σε ΗΠΑ και Ρωσία προετοιμαζόμενος να κερδίσει όσα πιο πολλά μπορεί, στην προσπάθεια να σωθεί ο ίδιος μαζί με το ισλαμικό του καθεστώς, εβιάζοντας με απόσυρση του από την συνθήκη του Μοντρέ. <br /><br />Ο Πρόεδρος της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, Mustafa Şentop, δήλωσε σε τηλεοπτικό πρόγραμμα χθες το βράδυ ότι «ο Τούρκος Πρόεδρος μπορεί να αποσυρθεί από την συνθήκη του Μοντρέ και άλλες διεθνείς συμφωνίες, όπως έκανε και με την σύμβαση της Κωνσταντινούπολης», προκαλώντας σεισμό σε Ουάσιγκτον και Μόσχα όπως είναι φυσικό.<br /><br />Ο γνωστός Τούρκος ναύαρχος ε.α. Cem Gürdeniz, απάντησε για την συνθήκη του "Montreux" στον πρόεδρο του τουρκικού κοινοβουλίου Mustafa Şentop, ο οποίος ουσιαστικά προανήγγειλε αυτήν την “απόσυρση της Τουρκίας από την συνθήκη των Στενών του Βοσπόρου. <br /><br />"Αυτά τα λόγια είναι εξαιρετικά ευχάριστα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις επιδιώξεις της ιμπεριαλιστικής ναυτικής τους δύναμης χωρίς αμφιβολία", δήλωσε ο Τούρκος ναύαρχος για την συνθήκη του Μοντρέ και το καθεστώς των Στενών.<br /><br />Ο Gürdeniz συνεχίζοντας τόνισε ότι "οι συνέπειες μιας πιθανής κατάργησης της συνθήκης του Montreux, θα ήταν ισοδύναμη με την εγκατάλειψη του σχεδίου της Γαλάζιας Πατρίδας ή την έγκριση ίδρυσης ενός κουρδικού κράτους μαριονέτα στο νότο".<br /><br />Ακριβώς 13 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης, την οποία επίσης θέλει και αυτή να καταργήσει ο Ερντογάν, είχαμε την συνθήκη του Μοντρέ που καθόρισε και συνεχίζει να καθορίζει την είσοδο και έξοδο όλων των τύπων των πλοίων στην Μαύρη θάλασσα.<br /><br />Το στυγνό τουρκικό καθεστώς που ελέγχει τα Στενά 85 χρόνια μετά την γνωστή Συνθήκη, ετοιμάζει πιθανόν προεδρικό Διάταγμα για απόσυρση της χώρας από την Συνθήκη, πράγμα εντελώς ασυμβίβαστο με τα διεθνή πρότυπα.<br /><br />"Εάν δεχτούμε τη Συνθήκη της Λωζάννης ως τη ραχοκοκαλιά της τουρκικής Δημοκρατίας, η συνθήκη του Μοντρέ, είναι το σημαντικότερο συμπληρωματικό μέρος αυτής της ραχοκοκαλιάς, αφού όχι μόνο αποκατέστησε την κυριαρχία των Στενών, αλλά και καθιέρωσε ένα καθεστώς ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα.<br /><br />Η Σύμβαση του Μοντρέ επέζησε επιτυχώς του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, του Ψυχρού πολέμου και της περιόδου που διήρκεσε μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά και μετά.<br /><br />Η συνθήκη του Μοντρέ έσωσε την κατάσταση το 2008, όταν είχαμε τον κεραυνοβόλο πόλεμο μεταξύ Γεωργίας και Ρωσίας, αλλά και την περίοδο του 2014, που είχαμε την διένεξη Ρώσων και Ουκρανών.<br /><br />Τυχόν κατάργηση της συνθήκης του Μοντρέ θα δημιουργούσε μεγάλο χάος στη Μαύρη Θάλασσα και συνθήκες κλιμάκωσης που μπορούν να έφταναν στο επίπεδο των ένοπλων στρατιωτικών συγκρούσεων στη σημερινή παγκόσμια συγκυρία.<br /><br />Ρώσοι και Αμερικανοί θέλουν να πιέσουν την Τουρκία να συμμετάσχει στον επερχόμενο πόλεμο στο πλευρό τους, και θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η κύρια αιτία αυτής πίεσης είναι τα Στενά”, δηλώνει ο Γκιουρντενίζ. <br /><br />Σε περίπτωση που ο Ερντογάν αποχωρήσει απο την συνθήκη του Μοντρέ ή προσπαθήσει να ελέγχξει πλήρως τα Στενά σύμφωνα με τα συμφέροντα του, η απάντηση των Ρώσων θα ήταν τουλάχιστον "καταιγιστική". Η Μόσχα θα ξεκινούσε επίθεση στην περιοχή αυτή και στην Κωνσταντινούπολη ισοπεδώνοντας τα πάντα, σύμφωνα με Ρώσους αξιωματούχους.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν "σκίζει" τη Συνθήκη του Μοντρέ: ''Θα αποσυρθούμε!''

Ανδρέας Μουντζουρούλιας ΟΕρντογάν δίνει τα ρέστα του σε ΗΠΑ και Ρωσία προετοιμαζόμενος να κερδίσει όσα πιο πολλά μπορεί, στην προσπάθεια να ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το 1821 η θυσία, το 2021 ο ιός του φόβου…

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/1821.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Βενιζέλος Κώστας</b><br />Διακόσια χρόνια από την επανάσταση του 1821, συμπληρώνονται φέτος. Σήμερα η εθνική επέτειος. Μια επανάσταση που ξεκίνησε για να αποτινάξει την τουρκική σκλαβιά από τον τόπο. Μια επανάσταση, που καθόρισε το αξιακό παράδειγμα της νέας Ελλάδος, εθνικά και κοινωνικά. Το 21, διακόσια χρόνια μετά και επίκαιρο είναι και σημείο αναφοράς παραμένει. Άλλωστε ο ελληνισμός βρίσκεται ενώπιον των ίδιων κινδύνων.<br /><br />Ο εχθρός παραμένει εντός των τειχών. Στην Κύπρο από το 1974 και εντεύθεν η Τουρκία κατέχει τμήμα της χώρας και επιχειρεί με αποφάσεις και ενέργειες της (ψευδοκράτος, έποικοι), να εδραιώσει την παρουσία της. Την ίδια ώρα, η κατοχική δύναμη απειλεί και προκαλεί την Ελλάδα.<br /><br />Τότε, το 1821, ο αγώνας ήταν άνισος, το ισοζύγιο δυνάμεων σε βάρος της Ελλάδος. Αλλά αυτό δεν επηρέασε ούτε τις αποφάσεις της ηγεσίας της επανάστασης, ούτε ασφαλώς και την αγωνιστικότητά του λαού. Η επανάσταση ήταν αναγκαιότητα και έγινε πράξη καθώς αυτή ήταν η μόνη διέξοδος σε ένα δίλημμα που διαχρονικά εγείρεται: Είτε θα παρέμεναν για πάντα σκλάβοι, είτε θα έπαιρναν στα χέρια τους την τύχη τους και θα επαναστατούσαν για να εκδιώξουν τον κατακτητή.<br /><br />Σήμερα, το δίλημμα αυτό παραμένει ενώπιον μας και δεν έχει δοθεί ακόμη απάντηση. Ασφαλώς και τα δεδομένα είναι διαφορετικά και πρωτίστως Ελλάδα και Κύπρος είναι κράτη, τα οποία συμμετέχουν σε διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ασφαλώς και είναι διαφορετικά τα δεδομένα, καθώς ο αγώνας μπορεί να γίνει σε μια άλλη βάση, με άλλες μεθόδους και πρακτικές.<div><br />Αποφασιστικότητα και όραμα<br /><br />Το ζητούμενο είναι κατά πόσο έχει ξεκαθαρίσει ποιες είναι οι προτεραιότητες, οι στόχοι και το όραμα. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο υπάρχει αποφασιστικότητα για υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της ελευθερίας. Εάν το σύστημα, τα κατεστημένα και τα συμφέροντα επιτρέπουν εγκατάλειψη της πολιτικής του κατευνασμού και της προσαρμοστικότητας.<br /><br />Παρακολουθήσαμε χθες τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, Κυριάκο Μητσοτάκη, στις κοινές δηλώσεις τους μετά από συνάντηση που είχαν στην Αθήνα. Η επανάληψη από αμφότερους το γνωστό… ποίημα, που λένε και ξαναλένε, χωρίς να δίνουν διεξόδους. Για «προειδοποιήσεις» Μητσοτάκη έκαναν λόγο τα ΜΜΕ.<br />Τι έχει προειδοποιήσει και πώς τις εισέπραξε ο Ερντογάν;<br />Τι κάνει η Ελλάδα για τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία;<br />Τι κάνει η Κύπρος για να ανατρέψει τα κατοχικά δεδομένα;<br />Είναι με την πολιτική του κατευνασμού, που θα αντιμετωπιστεί η κατοχική Τουρκία; Αυτή η πολιτική είναι δοκιμασμένη και έχει αποτύχει καθώς αποδεδειγμένα έχει αποθρασύνει το καθεστώς της Άγκυρας.<br /><br />Κομβικό σημείο<br /><br />Τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 είναι ένας σταθμός, ένα κομβικό σημείο, καθώς ο ελληνισμός διανύει μια δύσκολη περίοδο, βιώνει κρίσεις. Καθώς γίνεται επίκληση στον μεγάλο ξεσηκωμό, τους αγώνες, για να έχουν σημασία τα λέγονται, θα πρέπει να αφυπνίσουν εθνικά και κοινωνικά. Για να ανατραπούν οι σχεδιασμοί της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου, για να διαμορφωθεί και να αναπτυχθεί ένα νέο αφήγημα για τον ελληνισμό.<br /><br />Χωρίς εξαρτήσεις και απαλλαγμένος από ιούς, όπως αυτός της διαφθοράς, της διαπλοκής. Το 1821 οι Έλληνες απέδειξαν πως ο εχθρός δεν είναι ανίκητος. Είναι σήμερα η Τουρκία ανίκητη; Μια χώρα της οποίας η οικονομία καταρρέει και το καθεστώς δοκιμάζεται, δεν μπορεί να είναι φόβητρο. Τίποτε δεν μπορεί να φοβίζει έναν, ο στόχος και το όραμα είναι η ελευθερία και ανεξαρτησία, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το 1821 η θυσία, το 2021 ο ιός του φόβου…

Βενιζέλος Κώστας Διακόσια χρόνια από την επανάσταση του 1821, συμπληρώνονται φέτος. Σήμερα η εθνική επέτειος. Μια επανάσταση που ξεκίνησε γι...

Διαβάστε την συνέχεια

Αν δεν θυσιαζόταν ο Παλαιολόγος στην Πόλη θα υπήρχαν τα τόσα 1821;

<img src="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2018/05/KONSTANTINOS-PALAIOLOGOS-1-758x400.jpg" /><br /><br />Στα παιδικά μας χρόνια μάθαμε τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Έχουν περάσει αιώνες από τότε που η Πόλη, η “χαρά και επίδα όλων των Ελλήνων,” είχε υποταχθεί στον πλέον βάρβαρο λαό. Ο θρύλος όμως δεν πέθανε, πως θα μπορούσε άλλωστε να πεθάνει, ο θρύλος, η ίδια η θύμηση του Παλαιολόγου, που μάχεται μόνος με χιλιάδες εχθρούς, αν και γνωρίζει ότι τελικά οι βάρβαροι θα περάσουν. Μήπως την ίδια αλήθεια δεν γνώριζε και ένας άλλος βασιλιάς, 2000 χρόνια πριν από αυτόν, όταν έπεσε «τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενος», κραυγάζοντας Μολών Λαβέ.<br /><br />Μήπως ο Παλαιολόγος δεν ήταν που αναστήθηκε και με τη μορφή του Διάκου και πολέμησε με λίγα παλληκάρια τις χιλιάδες του Ομέρ Βρυώνη στην Αλαμάνα, μήπως δεν του ξανάδωσε ο άγγελος το σπαθί και δεν τον έστειλε στην Πίνδο και στο Αργυρόκαστρο, μήπως προσφάτως δεν μετενσαρκώθηκε και δεν πολέμησε στην πολύπαθη Κύπρο, προδομένος, επιχειρώντας, έστω και χωρίς σπαθί, να σταματήσει τους βαρβάρους; Αυτός ήταν ο Παλαιολόγος, η μορφή που έδωσε όραμα, θέληση για ζωή και φως στους σκλάβους Έλληνες, αυτός ήταν πηγή έμπνευσης που γέννησε το 1821!<br /><br />Η επίθεση<br /><br />Από τις 5 Απριλίου 1453 η Κωνσταντινούπολη, η βασιλίδα των πόλεων άρχισε να περιζώνεται από τα τουρκικά στίφη. Με χιλιάδες στρατιώτες και δεκάδες πυροβόλα ο Μωάμεθ Β’ ξεκίνησε την περιώνυμη πολιορκία. Παρά τις προσπάθειές του όμως η Πόλη άντεχε. Ούτε οι προτάσεις του στον Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο περί παράδοσης της Κωνσταντινούπολης είχαν αποτέλεσμα. Έτσι αποφάσισε την τελική έφοδο. Ο αυτοκράτορας, μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων, μαζί με όλες τις κεφαλές του στρατού και με άλλους πολεμιστές και αμάχους, οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια τον ασπάζονταν και του φιλούσαν το χέρι.<br /><br />Αμέσως μετά ο Βασιλέας ίππευσε το αραβικό του άτι και χάθηκε στη νύκτα μαζί με τους συστρατιώτες του. Έφτασε στα τείχη, γύμνωσε το σπαθί και ως απλός στρατιώτης έλαβε θέση, στο πλέον εκτεθειμένο σημείο της αμύνης, στο σταύρωμα (πρόχειρα επισκευασμένο τμήμα του τείχους που είχε γκρεμιστεί από το πυροβολικό) της πύλης του Αγ. Ρωμανού. Είχε νυχτώσει για τα καλά. Η 29η Μαΐου διένυε ήδη τις πρώτα ώρας της. Οι Τούρκοι εξαπέλυσαν αλλεπάλληλες μανιασμένες εφόδους με αποτέλεσμα να εισέλθουν τελικά στην Πόλη.<br /><br />Ο θάνατος και ο θρύλος<br /><br />Τότε ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να περάσει στον θρύλο. «Εάλω η Πόλης». Η τρομερή κραυγή αντήχησε. «Η Πόλης κυριεύθηκε και εγώ ακόμη ζω», κραύγασε με τη σειρά του ο Βασιλιάς και όρμησε εμπρός με το σπαθί στο χέρι και με λίγους αφοσιωμένους συντρόφους να βρει τον ένδοξο θάνατο που του έπρεπε. Όρμησε λοιπόν ο Κωνσταντίνος, μαζί με τον Φραγκίσκο Τολέδιο, τον Θεόφιλο Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δαλμάτη κατά των εχθρικών στιφών. Τέσσερις εναντίων χιλιάδων. «Θέλων θανείν ή ζείν», κραύγασε ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και όρμησε με το σπαθί στον συρφετό. Οι τέσσερις αυτοί άνδρες, μόνοι τους έστρωσαν το έδαφος με κουφάρια εχθρών.<br /><br />Τότε όμως ο Κωνσταντίνος δέχτηκε το μοιραίο πλήγμα. Πρόλαβε μόνο να κραυγάσει πριν πέσει «δεν υπάρχει κανένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι». «Οι εταίροι του βασιλέως έπαυσαν βλέποντες αυτόν εν τη μάχη. Εκείνος δε αποφασίσας ν’ αποθάνη εξ ης ώρας εγίγνωσκε ότι είχε κυριευθή η Πόλης, έπεσεν αφανώς», αναφέρουν οι χρονικογράφοι. Συμφώνως με τον Δούκα οι Τούρκοι αναγνώρισαν τον νεκρό του βασιλέως από τις ερυθρές εμβάδες του, τις διακοσμημένες με δικεφάλους αετούς. Το σώμα του γδάρθηκε, συνεχίζει ο Δούκας, και το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και διαπομπεύτηκε. Η τουρκική ανανδρία και μικροψυχία, ακόμη και στη στιγμή της νίκης τους ήταν και είναι ενδεικτική της ποιότητος του πολιτισμού τους.<br /><br />Ότι και αν έπραξαν όμως, μαζί με τους χιλιάδες φόνους, τους βιασμούς, τις αρπαγές και τις λεηλασίες, την ερήμωση και την παντελή καταστροφή του ωραίου, της περιωνύμου εκείνης βασιλίδος των πόλεων, ουδέν επέτυχαν. Δεν επέτυχαν και δεν κατορθώσουν ποτέ να επιτύχουν να ξεριζώσουν από τις θύμισες ενός λαού τον θρύλο του Έλληνα που αντιστέκεται, αδιαφορώντας για τις συνθήκες του αγώνα, που αντιστέκεται απλώς και μόνο γιατί πρέπει να αντισταθεί, γιατί έτσι επιβάλει ο πολιτισμός και η ιστορία του.<br /><br />Όπως αναφέρει ο Δούκας «δεν ήταν δυνατόν να παραδοθεί η Πόλη στους Τούρκους από τα χέρια Ελλήνων. Γιατί, εάν τούτο μπορούσε να συμβεί, σε ποιό δρόμο ή σε ποιόν τόπο, ή σε ποία πόλη χριστιανών θα μπορούσαν να μετοικήσουν οι Έλληνες χωρίς να είναι κατάπτυστοι και ντροπιασμένοι»; Αυτή ακριβώς η θυσία του Παλαιολόγου γέννησε τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά τον οποίο άγγελος Κυρίου “μαρμάρωσε” και έκρυψε σε μια σπηλιά. Όταν έρθει η ώρα το άγγελος θα έδινε και πάλι το σπαθί στον βασιλιά για να εγερθεί και να κυνηγήσει τους Τούρκους μέχρι την “Κόκκινη Μηλιά”… Αυτό προσπάθησαν, 200 χρόνια, πριν, οι πρόγονοί μας το 1821, και πολλοί πριν από αυτούς ήδη αμέσως μετά την Άλωση, μέχρι της επιτυχίας. Αντίθετα με λεγόμενα ορισμένων τα χρόνια της σκλαβιάς ήταν χρόνια πολέμου για τους Έλληνες.<div><br /></div><div><a href="https://www.history-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αν δεν θυσιαζόταν ο Παλαιολόγος στην Πόλη θα υπήρχαν τα τόσα 1821;

Στα παιδικά μας χρόνια μάθαμε τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Έχουν περάσει αιώνες από τότε που η Πόλη, η “χαρά και επίδα όλων των Ελλήν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν αγωνιά για το μέλλον του και σχεδιάζει πρόωρες εκλογές – Τι αναφέρει ανάλυση του Bloomberg

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/03/erdogan-1-768x506-1.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/03/erdogan-1-768x506-1-696x459.jpg" /></a><br /><br />Την ίδια ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν απέλυσε τον Νατζί Αγκμπάλ, τον τρίτο διοικητή της κεντρικής τράπεζας μέσα σε δύο χρόνια, ανακοίνωνε επίσης την αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, μια συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των γυναικών.<br /><br />Και οι δύο αποφάσεις προκάλεσαν αμέσως διεθνή κριτική, ωστόσο όπως επισημαίνει το Bloomberg, γίνονται καλύτερα κατανοητές εάν ενταχθούν στο πλαίσιο της εσωτερικής τουρκικής πολιτικής – και συγκεκριμένα, της εκστρατείας επανεκλογής του Ερντογάν στο ύπατο αξίωμα.<div><br />Ο Ερντογάν σχεδιάζει πρόωρες εκλογές<br /><br />Η Τουρκία δεν απαιτείται να προσφύγει στις κάλπες πριν το 2023, τόσο για προεδρικές, όσο και για βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο, ο τούρκος πρόεδρος φαίνεται να έχει αποφασίσει να πραγματοποιήσει πρόωρες εκλογές προκειμένου να αλλάξει τη δυναμική του πολιτικού τοπίου.<br /><br />Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξηγήσει κανείς τις πρόσφατες κινήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της απόφασης του εισαγγελέα να ζητήσει την απαγόρευση του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP).<br />Οι προοπτικές για τον Ερντογάν δεν μοιάζουν καλές: οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερή πτώση της υποστήριξης προς το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), του οποίου ηγείται. Η τελευταία έρευνα της εταιρίας δημοσκοπήσεων Research Istanbul θέτει το ποσοστό ψήφου του κυβερνώντος κόμματος κάτω από το 30% για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες.<br /><br />Οι αριθμοί αντικατοπτρίζουν μια ολοένα και πιο εδραιωμένη πεποίθηση μεταξύ των Τούρκων ότι ο, εδώ και 18 χρόνια, ηγέτης τους εδώ είναι υπεύθυνος για κακή διαχείριση της οικονομίας. Το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει υποχωρήσει από την κορυφή των 12.000 δοαρίων του 2013 στα 7.700 δολάρια το 2020.<br /><br />Η υπερσυγκέντρωση εξουσίας η οποία ήρθε με τη μετάβαση στο προεδρικό σύστημα το 2018 έχει μειώσει την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων έχει γίνει λιγότερο προβλέψιμη, δημιουργώντας αβεβαιότητα για τους οικονομικούς παράγοντες, εντός και εκτός χώρας. Ως αποτέλεσμα, οι ιδιωτικές επενδύσεις έχουν μειωθεί, καθιστώντας πιο δύσκολο για την κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ανεργία.<br /><br />Αλλαγή του στάτους κβο<br /><br />Για να μπορέσει να επεκτείνει χρονικά την εξουσία του σε μια τρίτη δεκαετία, ο Ερντογάν πρέπει να αλλάξει το στάτους κβο – και οι αποφάσεις του οι οποίες ελήφθησαν το περασμένο Σαββατοκύριακο έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν ακριβώς αυτό.<br /><br />Ο πρόεδρος κατηγορεί την πολιτική αύξησης επιτοκίων του πρώην κεντρικού τραπεζίτη Αγκμπάλ, η οποία οδήγησε την Τουρκία να υιοθετήσει το δεύτερο υψηλότερο ονομαστικό επιτόκιο στον ΟΟΣΑ μετά την Αργεντινή, για παρεμπόδιση της οικονομικής ανάκαμψης και της δημιουργίας θέσεων εργασίας και, κατά συνέπεια, της λαϊκής υποστήριξης προς τον πρόεδρο της χώρας.<br /><br />Ο Σαχάπ Καβτσίογλου, ο νέος διοικητής της κεντρικής τράπεζας, είναι πρώην βουλευτής του κόμματός του και πιστός στην οικονομική ανορθόδοξη “ορθοδοξία” του Ερντογάν ότι τα υψηλά επιτόκια προκαλούν πληθωρισμό.<br /><br />Με έναν εύκαμπτο νέο διοικητή στο τιμόνι της κεντρικής τράπεζας, ο Ερντογάν είναι πιθανό να επιστρέψει στην επεκτατική νομισματική πολιτική, διευκολύνοντας τις συνθήκες χορήγησης τραπεζικής πίστης και τις πρακτικές δανεισμού. Κατά την άποψή του, μια τόνωση της πίστης είναι απαραίτητη για την οικονομική ανάκαμψη.<br /><br />Η αγορά κινείται σε ριζικά αντίθετη κατεύθυνση: η τουρκική λίρα και οι μετοχές βυθίστηκαν. Οι επενδυτές πιστεύουν ότι η μεγέθυνση που τροφοδοτείται από την υπερχρεώση βρίσκεται στη ρίζα των υποκείμενων τρωτών σημείων της οικονομίας και αναμένουν κύκλο υποτίμησης του νομίσματος, πληθωριστικών πιέσεων και έλλειψης στις ροές κεφαλαίων. Εάν η λίρα υποστεί έντονη πίεση, η κυβέρνηση θα “στραγγίξει” περαιτέρω τα συναλλαγματικά αποθέματά της για να την στηρίξει.<br /><br />Κατά ειρωνικό τρόπο, εξαναγκάζοντας μια αντιστροφή της νομισματικής πολιτικής και υπονομεύοντας την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, ο Ερντογάν πιθανόν να έχει ο ίδιος ήδη θέσει σε κίνδυνο τις προοπτικές επανεκλογής του.</div><div><br />Κλείνει το μάτι στους ακροδεξιούς ισλαμιστές<br /><br />Δεν είναι επίσης καθόλου ξεκάθαρο εάν η απόφασή του να εγκαταλείψει τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης θα δημιουργήσει ρεύμα υπέρ του. Παραδόξως, η συμφωνία ήταν αρχικά πνευματικό τέκνο της Άγκυρας. Η Τουρκία ήταν βασικός υποστηρικτής της στο Συμβούλιο της Ευρώπης και τελικά μετατράπηκε σε πολυμερή συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής του ευρωπαϊκού Οργανισμού, σε σύνοδο η οποία πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2011.<br /><br />Αποσύροντας την Τουρκία από τη συμφωνία, ο πρόεδρος ελπίζει να ασκήσει πολιτική έλξη στους ακροδεξιούς ισλαμιστές, τους οποίους θεωρεί χρήσιμη δύναμη για την επανεκλογή του και οι οποίοι αντιπαθούν τη σύμβαση για τις διατάξεις που αποσκοπούν στην ενίσχυση της προστασίας του τρόπου ζωής των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ.<br /><br />Ο Ερντογάν τελευταία επιτίθεται συστηματικά στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ σε ομιλίες του. Ωστόσο, υπήρξε μικρή δημόσια υποστήριξη στην απόσυρση από τη συμφωνία, ειδικά σε μια εποχή που η χώρα αντιμετωπίζει και πάλι δυσκολίες στην αναχαίτιση της βίας κατά των γυναικών.<br /><br />Τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δείχνουν ότι το 38% των γυναικών στην Τουρκία υφίστανται βία από κάποιον σύντροφό τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους, σε σύγκριση με περίπου το 25% των γυναικών στην Ευρώπη. Οι αντίπαλοι του Ερντογάν θα χρησιμοποιήσουν αναμφίβολα την αποχώρησή του από τη σύμβαση στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν γυναίκες ψηφοφόρους από τον πρόεδρο και το κόμμα του.<br /><br />Ακόμη και για έναν πολιτικό με τάση προς στρατηγικές υψηλού κινδύνου και υψηλών ανταμοιβών αντίστοιχα, αυτές οι αποφάσεις αντιπροσωπεύουν δύο μεγάλα πολιτικά στοιχήματα, και ρίσκα, για τον Ερντογάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν αγωνιά για το μέλλον του και σχεδιάζει πρόωρες εκλογές – Τι αναφέρει ανάλυση του Bloomberg

Την ίδια ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν απέλυσε τον Νατζί Αγκμπάλ, τον τρίτο διοικητή της κεντρικής τράπεζας μέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νατοϊκοί βομβαρδισμοί της Σερβίας: Σαν σήμερα ξεκίνησε η σφαγή που ντροπιάζει την Δύση

<img height="360" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2021/03/4B39DA79-73CE-4BC3-866F-59CD0FE579A5.jpeg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι ευθύνες της ελληνικής πλευράς και της τότε κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη</span></h3>Ένα εκπληκτικό γερμανικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ με τίτλο <a href="https://www.youtube.com/watch?v=ljEAyryiwsg">«Ξεκίνησε με ένα ψέμα» (It begun with a lie)</a>,τον Απρίλιο του 1999, εν μέσω της εγκληματικής εκστρατείας βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ εναντίον όσων είχαν μείνει όρθια στη Γιουγκοσλαβία, αποκάλυπτε πως ο τότε Γερμανός υπουργός Άμυνας Ρούντολφ Σαρπινγκ κατηγόρησε επανειλημμένα τη σερβική πλευρά για εγκατάσταση «στρατοπέδου συγκεντρώσεως» ναζιστικού τύπου στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Πρίστινα, πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας. Πιεσμένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για απόδειξη, ο Σάρπινγκ ανέφερε «μαρτυρία αυτοπτών μαρτύρων» – την οποία φυσικά δεν προσκόμισε ποτέ στη συνέχεια.<br /><br />Ένα μήνα νωρίτερα, ο ίδιος άνθρωπος, ο Σάρπινγκ δήλωνε ότι «δεν θα είχαμε αναλάβει ποτέ στρατιωτική δράση εάν δεν υπήρχε αυτή η ανθρωπιστική καταστροφή στο Κοσσυφοπέδιο, με 250.000 πρόσφυγες εντός του Κοσσυφοπεδίου και πολύ περισσότερους από 400.000 πρόσφυγες συνολικά, και με έναν αριθμό θανάτωνπου δεν είμαστε καν σε θέση να μετρήσουμε ακόμα».<br /><br />Ωστόσο, βασικές πηγές τον αντέκρουσαν. Ο ΟΑΣΕ ανέφερε «39 θανάτους σε όλο το Κοσσυφοπέδιο— πριν έρθουν τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ». Ο Χάιντς Λοκουάι, Γερμανός στρατηγός που συνδέεται με τον ΟΑΣΕ, δήλωνε ότι «το είδος της ανθρωπιστικής καταστροφής που βάσει του διεθνούς δικαίου, θα δικαιολογούσε την έναρξη των βομβαρδισμών δεν υπήρχε στο Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο». Και η Νόρμα Μπράουν, διπλωμάτης των ΗΠΑ με τον ΟΑΣΕ, επιβεβαίωνε: «Δεν υπήρχε ανθρωπιστική κρίση μέχρι την αρχή των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ». Όπως αναφέρει κατηγορηματικά το γερμανικό ντοκιμαντέρ, «Δεν βρέθηκε ούτε μια έκθεση για τη βία στο Κοσσυφοπέδιο από τον ΟΑΣΕ που να δείχνει τουλάχιστον μια επικείμενη ανθρωπιστική καταστροφή».<br /><br /><img src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2021/03/FB2ADE3E-C6D0-4B1B-B1E4-723725D0BA47.jpeg" /><br /><br /><div>Παρ’ όλα αυτά, και ενάντια στα πραγματικά περιστατικά, ο Γερμανός πρωθυπουργός Σρέντερ, ο Σάρπινγκ και ο υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ και οι Γερμανοί πήραν αυτό που ήθελαν: Όχι μόνο τους βομβαρδισμούς και την μετέπειτα ραδιενεργό μόλυνση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά και την πρώτη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εμπλοκή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων σε μια επιθετική στρατιωτική αποστολή!<br /><br />Ο εφιάλτης, αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας διήρκεσε 78 ημέρες με την ρίψη 22.000 τόνων πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων απαγορευμένων βομβών διασποράς και πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου, με την ενεργό συνεργασία με μια τρομοκρατική οργάνωση, τον Αλβανικό KLA αλλά και ισλαμοφασίστες τρομοκράτες, με αποτέλεσμα χιλιάδες άμαχους και στρατιωτικούς νεκρούς και τραυματίες, τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων και την καταστροφή δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε περιουσίες και υποδομές. Μία πραγματική γενοκτονία των σέρβων του Κοσσυφοπεδίου και όχι μόνο.<br /><br />Δύο δεκαετίες μετά, η σημερινή υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Κραμπ-Καρενμπάουερ δημιουργεί έναν νέο εχθρό: «Βλέπουμε μια επιθετική, δυναμική πολιτική να προέρχεται από τη ρωσική ηγεσία», είπε, αναφερόμενη στην επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία το 2014. «Η Ρωσία δεν σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης άλλων χωρών. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που τα σύνορα άλλαξαν με τη βία»!<br /><br />Μόνο που, όπως αναφέραμε, δεν ήταν… η «πρώτη φορά». Διότι, παρά το ακόμα υπάρχον ψήφισμα 1244του ΟΗΕ , το οποίο επιβεβαιώνει την εδαφική ακεραιότητα του διαδόχου της Γιουγκοσλαβίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, της Σερβίας, εν αναμονή μιας τελικής πολιτικής διευθέτησης, η Γερμανία στέκεται υπερήφανα μεταξύ των κρατών που έχουν αναγνωρίσει τη μονομερή απόσχιση της ιστορικής νότιας επαρχίας της Σερβίας. Δηλαδή του Κοσσυφοπεδίου. Αυτό παρά το γεγονός ότι αυτή η συγκεκριμένη αλλαγή συνόρων είχε προκύψει ως αποτέλεσμα ακριβώς των βίαιων μεθόδων που υποτίθεται ότι αποδοκιμάζει τώρα η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας, ακόμη και όταν η χώρα της τις χρησιμοποίησε και επωφελήθηκε γεωπολιτικά από αυτές.<br /><br />Έχοντας όλα αυτά κατά νου, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα πρόσφατα λόγια του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, «οι εγκέφαλοι και οι πολιτικοί αναλυτές με στενούς δεσμούς με τη γερμανική κυβέρνηση έχουν αρχίσει ανοιχτά να εργάζονται για μια νέα ανατολική πολιτική», η οποία περιλαμβάνει την κατάργηση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία, η οποία τώρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Προφανώς, οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων στο Βερολίνο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι καιρός να κάνουν το επόμενο βήμα. Αφού άλλωστε έμειναν ατιμώρητοι για την σφαγή στην Σερβία.<br /><br />Έτσι, κατά την αξιολόγηση του νέου Drang nach Osten της Γερμανίας, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι η επιθετική συμπεριφορά της γερμανικής πολιτικής ελίτ δεν ξεκίνησε χθες και φυσικά δεν σχετίζεται με περιπτώσεις τύπου Navalny. Αυτό είναι ένα πρόσχημα σαν τα ανύπαρκτα σερβικά «στρατόπεδα συγκέντρωσης» στο Κοσσυφοπέδιο.<br /><br />Αντίθετα, αυτή η εγκληματική πολιτική αναπτύχθηκε μεθοδικά τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια της βίαιης διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και στιλβώθηκε στην εκστρατεία δαιμονοποίησης του στενότερου Γιουγκοσλαβικού Ρώσου συμμάχου, της Σερβίας. Και, ενώ τα ψέματα και οι υπερβολές των γερμανών πολιτικών ήταν κατάφωρα και θανατηφόρα όσον αφορά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι ο αρνητικός γερμανικός ρόλος σε ολόκληρη τη γιουγκοσλαβική κρίση θα μπορούσε να εντοπιστεί, ακόμη περισσότερο, μέχρι τις απαρχές της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας.<br /><br />Όπως ανέφεραν οι New York Times τον Ιανουάριο του 1992, η Γερμανία ήταν αυτή που ώθησε τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη να αναγνωρίσουν τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας των αποσχιστικών δημοκρατιών Σλοβενία και Κροατία. Πότε ακριβώς ήταν που χάθηκε και το παιχνίδι με τα Σκόπια, αφού η Ελλάδα δεν άσκησε βέτο προκειμένου να τελειώσει μια και καλή η καπηλεία του ονόματος «Μακεδονία» από τότε.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Βλάντισλαβ Γιοβάνοβιτς χαρακτήρισε το ρόλο της Γερμανίας «ιδιαίτερα αρνητικό», προσθέτοντας ότι ήταν «πολύ σοβαρό προηγούμενο να ενθαρρυνθεί η μονομερής απόσχιση σε ένα πολυεθνικό κράτος». Ακόμα και τότε, ένα σχόλιο στην κύρια εφημερίδα της Βόννης General-Anzeiger προειδοποίησε ότι «ο φόβος της γερμανικής κυριαρχίας και της ιδιοτέλειας έχει αυξηθεί»!<br /><br />Ο Carl Cavanagh Hodge το αποκάλεσε «μια από τις πιο κρημνώδεις ενέργειες στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο» με την οποία «η κυβέρνηση της Βόννης στην πραγματικότητα απαρνήθηκε τη νομιμότητα του υπάρχοντος γιουγκοσλαβικού κράτους και πίεσε άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν το ίδιο».<br /><br />Στο βιβλίο της «Βαλκανική Τραγωδία», η Σούζαν Γούντγουορντ κατέκρινε την «γερμανική μανούβρα» πιέσεων σε άλλα μέλη της EC να αναγνωρίσουν τη Σλοβενία και την Κροατία, και κατέληξε: «Το προηγούμενο που δημιουργήθηκε από αυτόν τον γερμανικό ελιγμό ήταν ότι η αρχή της «αυτοδιάθεσης» θα μπορούσε νόμιμα να διαλύσει πολυεθνικά κράτη, ότι η εφαρμογή της αρχής αυτής από την ΕΚ ήταν αυθαίρετη, και ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για τους πολιτικούς που είναι αποφασισμένοι να επιτύχουν την ανεξαρτησία ήταν να υποκινήσουν έναν αμυντικό πόλεμο και να κερδίσουν διεθνή συμπάθεια και αναγνώριση».<br /><br />Θα ήταν μάλλον αφελές να πιστεύουμε ότι το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο δεν γνώριζε τις συνέπειες των πράξεών του. Παρ’ όλα αυτά, το προπαγανδιστικό φράγμα της σχολής του Γκαίμπελς εναντίον των Σέρβων μπορούσε μόνο να αυξηθεί σε ένταση, με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ να κραυγάζει ότι: «η Σερβία πρέπει να γονατίσει»! Μετά τη διαβόητη «σφαγή του ψωμιού» στο Σεράγεβο, στα τέλη Μαΐου του 1992, για την οποία, μαζί με τους περισσότερους άλλους Δυτικούς διπλωμάτες και ΜΜΕ, κατηγόρησε αμέσως τις Σερβοβόσνιες δυνάμεις, χωρίς στοιχεία, φυσικά.<br /><br />Στην πραγματικότητα, υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις, που εκφράστηκαν σε εμπιστευτικές εκθέσεις του ΟΗΕ, ότι οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι «έσφαξαν τον λαό τους «προκειμένου να επιρρίψουν την ευθύνη στους Σέρβους και να εξωθήσουν σε παρέμβαση τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Βολικά, η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από συνάντηση πρεσβευτών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων στη Σερβία.<br /><br />Σίγουρα ο Kinkel πρέπει να γνώριζε αυτές τις εκθέσεις που διέψευδαν το αφήγημα. Αλλά παρ’ όλα αυτά οργίασε. Και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ως επί το πλείστον ακολούθησαν. Φαινόταν ακόμη και τότε ότι η πρόσφατα επανενωμένη πολιτική τάξη της Γερμανίας έψαχνε με λαχτάρα να βρει «Ναζιστές» στο εξωτερικό για να επιδείξει τον φανατικό «εκδημοκρατισμό» της. Ειδικά αν η ετικέτα μπορούσε να καρφωθεί σε έναν από τους λαούς που υπέστησαν τις περισσότερες απώλειες στα χέρια των στρατών του Χίτλερ, τους Σέρβους!<br /><br />Εάν ο στόχος της επανενωμένης γερμανικής ελίτ ήταν από την αρχή να ανακτήσουν το καθεστώς της μεγάλης δύναμης –υπό την κάλυψη της ΕΕ, αν ήταν δυνατόν– τότε ήταν απαραίτητο όχι μόνο να αυξηθεί η δύναμη από οικονομική και στρατιωτική άποψη, αλλά και από την άποψη της «ήπιας δύναμης». Και το τελευταίο συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, κάποια πραγματικό ή κατασκευασμένο υψηλό ηθικό ανάστημα.<br /><br />Για τις φιλοδοξίες της επανενωμένης γερμανικής ελίτ, αυτό προφανώς σήμαινε όχι μόνο διαχωρισμό από τη ναζιστική φρίκη –κάτι που η μεταπολεμική Γερμανία είχε κάνει αξιοθαύμαστα μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου– αλλά και την ικανότητα να φορτώσει ένα παρόμοιο είδος ενοχής στους πρώην – και, όπως φαίνεται, στους μελλοντικούς αντιπάλους και στα θύματα της στο παρελθόν. Πρώτα η Σερβία, και τώρα, όλο και περισσότερο, η Ρωσία.<br /><br />Χρειάστηκε η Γερμανία σχεδόν τρεις δεκαετίες για να αισθανθεί ότι έχει αποκτήσει αρκετά υψηλό «ηθικό βάθρο» από το οποίο θα μπορούσε να αισθάνεται αρκετά σίγουρη για να ξεκινήσει την θρασύτατη, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία εκστρατεία της.<br /><br />Είναι άλλο πράγμα για μια χώρα με το μέγεθος και τον πλούτο της Γερμανίας να αναζητήσει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο. Και είναι κάτι άλλο όταν αυτό γίνεται με τόσο επιθετικό και ανέντιμο τρόπο, γιατί αυτό εγείρει αναπόφευκτα ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα . Εάν μια χώρα υπεύθυνη για δύο παγκόσμιους πολέμους τον περασμένο αιώνα ξεκινήσει μια σκόπιμη εκστρατεία ψεύδους εναντίον προηγουμένων θυμάτων της, είναι ορθό να συμπεράνουμε ότι μπορεί να μπήκε και πάλι σε κίνηση, ή σύντομα θα είναι. Χρησιμοποιώντας άλλα μέσα, αλλά με παρόμοιους στόχους.<br /><br />Οι ευθύνες της ελληνικής πλευράς και ειδικά της τότε κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη είναι κολοσσιαίες. Συνήργησαν σε αυτό το έγκλημα, υπηρετώντας την γερμανική δολοφονική πολιτική, όντας εκβιαζόμενοι από τις μίζες της Siemens, των εξοπλιστικών, με τον Άκη Τσοχατζόπουλο να προκαλεί το πανελλήνιο κάνοντας δηλώσεις ακόμα και μετά την μεγάλη παρέλαση της 25ης Μαρτίου στις οποίες ξέπλενε τους δολοφονικούς βομβαρδισμούς.<br /><br />Σήμερα ξέρουμε γιατί η τότε κυβέρνηση υποτάχτηκε. Και έγινε συνεργός σε ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το έχουμε όμως καταλάβει;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Νατοϊκοί βομβαρδισμοί της Σερβίας: Σαν σήμερα ξεκίνησε η σφαγή που ντροπιάζει την Δύση

Οι ευθύνες της ελληνικής πλευράς και της τότε κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη Ένα εκπληκτικό γερμανικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ με τίτλο «Ξεκίνησε με...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μούτζα του Ροβέρτου Παλάμη για τις φρεγάτες

<img height="386" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/TRS-4D-LCS17-Indianapolis-780x470.jpg" width="640" /><br /><br /><div>Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης</b><br />Καλώς ή κακώς, με το σημερινό σχόλιο που αργότερα διέγραψε, ο πρώην ΑΚΑΜ των ΗΠΑ στην Αθήνα Ροβέρτος Παλάμης, έδειξε πως μας βλέπουν (και προφανώς πως μας αντιμετωπίζουν) ειδικώς οι Αμερικανοί. Μήπως όμως και οι άλλοι, στους οποίους στρεφόμαστε; Beggars!<br /><br />“Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να επιλέγουν” ήταν το σχόλιο του Ροβέρτου Παλάμη.<br /><br /><img src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/Screenshot-2021-03-23-22.54.21.png" /><br /><br />Ας αναρωτηθούμε όλοι σε τι αναφέρεται. Αν αυτό έχει να κάνει με την επιλογή φρεγάτας ή με την εν γένει στάση της χώρας που τα τελευταία έτη συνάπτει συμμαχίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ, οι οποίες όμως δείχνουν ότι συνδέονται στενά με ένα είδος καταβολής “φόρου”, που σχετίζεται με αναθέσεις συμβάσεων για εξοπλιστικά προγράμματα. Φυσικά δεν υπάρχει κάτι περίεργο ή και μεμπτό, στο να σφυρηλατείς μια σχέση μέσω “δούναι και λαβείν“. Το ζήτημα είναι τι θέτεις εσύ ως απαίτηση από αυτή την σχέση και, ίσως το σημαντικότερο, με ποιον τρόπο το παρουσιάζεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Γιατί όταν πηγαίνεις σε τέτοιες υποθέσεις με “κατεβασμένα σώβρακα”, είναι φυσικό να μην εμπνέεις και ιδιαίτερο σεβασμό.<br /><br />Για να σε αποκαλεί ο άλλος “ζητιάνο”, μάλλον κάτι δεν κάνουν διαχρονικώς οι αρμόδιοι σωστά. Μπορεί όμως να υποθέσει κανείς με σχετική άνεση, ότι αυτό για το οποίο εμφανίζεται να ζητιανεύει η χώρα, 200 έτη από την Επανάσταση για την απελευθέρωσή της, είναι η “προστασία” από κάποιον μεγάλο. Και για να σου αποδίδει ο άλλος τον ρόλο του “ζητιάνου”, σημαίνει ότι του δίνεις να καταλάβει ότι δεν έχεις και καμμιά ιδιαίτερη συναίσθηση αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, με τον τρόπο με τον οποίο παρακαλάς για βοήθεια.<br /><br />Υπάρχουν υποθέσεις που πρέπει να μας απασχολήσουν;<br />Μήπως “ζητιάνοι”, επειδή οι αρμόδιοι για την εξωτερική πολιτική περιορίζονται σε απλές παρακλήσεις για ένα τηλέφωνο του πλανητάρχη, χωρίς να έχουν θέσει κάποιον συγκεκριμένο ουσιαστικό και μεγάλο στόχο;<br />Μήπως “ζητιάνοι”, επειδή ακόμη και όταν έχουμε να διαπραγματευτούμε για ένα “asset” όπως η Σούδα – MDCA, περιοριζόμαστε σε ανταλλάγματα αερολογιών;<br />Μήπως “ζητιάνοι”, επειδή οι αρμόδιοι περιορίζουν το “λαβείν” σε κατά παραγγελία μαγειρεμένες αναβαθμίσεις της ελληνικής Οικονομίας από αμερικανοϊσραηλινούς οίκους, μόνο και μόνο για το κυβερνητικό αφήγημα;<br />Μήπως “ζητιάνοι”, επειδή αυτοί που έχουν αναλάβει το εξοπλιστικό “δούναι”, έχουν δώσει δείγματα γραφής για “δουλίτσες” και άλλες τέτοιες ωραίες ιστορίες από το παρελθόν;<br /><br />Από την άλλη, θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει τον Ροβέρτο Παλάμη, πως ακριβώς είμαστε “ζητιάνοι”, όταν επί των ημερών του ως ΑΚΑΜ στην Αθήνα την περίοδο 2014-2018, όπως αναφέρει και στο βιογραφικό του, αναθέσαμε συμβάσεις ύψους 2 δισ. $ (αναβαθμίσεις Ρ-3 και F-16) με την χώρα σε Μνημόνια και τώρα ετοιμαζόμαστε να σκάσουμε μερικά δισεκατομμύρια για φρεγάτες. Σήμερα κιόλας, ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέφθηκε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο και καμάρωσε τα ελικόπτερα MH-60R που παραγγέλθηκαν με ταχείες διαδικασίες. Μήπως οι πολλές επιλογές αμερικανικού υλικού, έχουν κάτι που μεταφράζεται περίεργα από τους Συμμάχους;<br /><br />Ευκαιρία πάντως είναι να επισκοπήσουν οι αρμόδιοι την κατάσταση, αρχίζοντας από το θέμα της νέας φρεγάτας και της συνεννοήσεως που υπάρχει εδώ και καιρό με την αμερικανική πλευρά. Όπως επιβεβαιώνει ο Ροβέρτος Παλάμης στο δεύτερο δικαιολογητικό σχόλιό του, δεν διαφαίνεται πρόθεση αποδεσμεύσεως αντιτορπιλικών ARLEIGH BURKE ως “ενδιάμεση λύση”. Διευκρίνισε ότι το “Beggars can’t be choosers“, απευθυνόταν σε Έλληνα που σχολίαζε ως ανεπαρκή την ενδιάμεση λύση των Γάλλων και των Αμερικανών για LCS. Είναι σαν να είπε “ξεχάστε το! Πάρτε τα δύο LCS που εξαρχής προτάθηκαν, και πολλά σας είναι, ζήτουλες“!<br /><br /><img src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/InkedScreenshot-2021-03-23-22.56.47_LI.jpg" /><br /><br />Κι επειδή αυτό είναι καθαρά κομμάτι της αμερικανικής κυβερνήσεως, μάλλον πρέπει τώρα η κυβέρνηση να “σηκώσει” το θέμα στην κυβέρνηση Μπάιντεν, αφού επί Τραμπ το ζήτημα είχε αφεθεί για μετά τις εκλογές. Τυχόν θετική ανταπόκριση εξάλλου, είναι και μια διέξοδος από πολιτικής απόψεως, για την δημοσία προσβολή Ροβέρτου Παλάμη. Ο οποίος ως πρόσωπο σχετιζόμενο με τα συμφέροντα της ΟΝΕΧ, είναι φυσικό να δυσανασχετεί με τον ελληνικό στόχο περί ARLEIGH BURKE, που “απειλεί” την υπόθεση των ναυπηγείων Ελευσίνος.<br /><br />Σε τελική ανάλυση, το ζητούμενο είναι τι κάνουμε εμείς κι όχι τι λέει ο κάθε παλιάτσος. Ας δούμε κατάματα την ανοικτή παλάμη. Το καλό ή “κακό” για τους “ζητιάνους”, είναι ότι έχουν σε εξέλιξη και εκείνον τον “μπελά” που ακούει στο όνομα MDCA. Ας κάνουν λοιπόν ό,τι καλύτερο μπορούν οι αρμόδιοι, για να ανταποδώσουν την μούτζα που έριξε ο Ροβέρτος Παλάμης. Καμμιά φορά δεν είναι κακό να σου μιλάνε σκληρά.</div><div><br /></div><div><a href="https://doureios.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η μούτζα του Ροβέρτου Παλάμη για τις φρεγάτες

Από Σάββας Δ. Βλάσσης Καλώς ή κακώς, με το σημερινό σχόλιο που αργότερα διέγραψε, ο πρώην ΑΚΑΜ των ΗΠΑ στην Αθήνα Ροβέρτος Παλάμης, έδειξε π...

Διαβάστε την συνέχεια