Η Ευρώπη αναζητά τον δικό της Ρούζβελτ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7B7vnIHQJonGWETO7renz0h_wrgM__siJOc-SzhKz3c0GSjPhOqfB3pCTFxH1evANmmQ11UO5tC8Ba-4QFEGO1stYfyfhLFZHUIPt-BBABuOG99TmjEJ7477YVE040bD8fbiMBbzAKSsI/s1600/EE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7B7vnIHQJonGWETO7renz0h_wrgM__siJOc-SzhKz3c0GSjPhOqfB3pCTFxH1evANmmQ11UO5tC8Ba-4QFEGO1stYfyfhLFZHUIPt-BBABuOG99TmjEJ7477YVE040bD8fbiMBbzAKSsI/s640/EE.jpg" width="640" /></a></div> <div> <h5 style="text-align: center;"> <i><b>(Φωτ.: Η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και των δημοσίων οικονομικών των κρατών-μελών μέσα από την προώθηση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης με δημοκρατική ομοσπονδιακή συγκρότηση είναι η μόνη λύση που μπορεί να αποτρέψει επιδείνωση της κρίσης.)</b></i></h5> Του <b>Δρ. Χρήστου Μπαξεβάνη</b>*<br /><br />Η Ευρώπη συνεχίζει να αναζητά τον Roosevelt της, ενώ οι ηγέτες της Ένωσης δείχνουν ικανοποιημένοι με συμβιβαστικές λύσεις οι οποίες συνήθως στερούνται φιλοδοξιών. Το φιλόδοξο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, το οποίο συνέλαβαν οραματιστές πολιτικοί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με στόχο την εξασφάλιση της ειρήνης που δοκιμάστηκε τόσα σκληρά στη διάρκεια του 20ού αιώνα, και ενός προτύπου ανάπτυξης στην ευρωπαϊκή ήπειρο βασισμένο σε πολιτικές αλληλεγγύης, εκφυλίστηκε σε ένα άνευρο γραφειοκρατικό οικοδόμημα.<br /><br /><b>Από τις κρίσεις στην Κρίση</b><br /><br />Η Ευρώπη έχει βυθιστεί τα τελευταία χρόνια σε μια επίμονη και ίσως παρατεταμένη περίοδο οικονομικής στασιμότητας που προκαλεί πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική ζημιά. Την ίδια στιγμή, γίνεται απόλυτα σαφές ότι η κρίση δεν έχει (μόνο) εθνικά χαρακτηριστικά, αντίθετα, έχει συστημικές αφετηρίες και συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με δομικές ανισορροπίες της Ευρωζώνης. Για τον λόγο αυτό δεν προσφέρει σε τίποτα μια πολιτική ηθικολογία λουθηριανής εμπνεύσεως που συνδυάζει τον προτεσταντικό πουριτανισμό με τον πρωσικό αυταρχισμό, σύμφωνα με την οποία οι «υπεύθυνοι» της κρίσης σε κάθε χώρα πρέπει να αναλάβουν το βάρος της αντιμετώπισης της. Στο ίδιο πλαίσιο κριτικής αξίζει να αναφερθεί ότι η εσπευσμένη και άναρχη διεύρυνση προς χώρες του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ επιτάχυνε προς την παρακμή και την αβεβαιότητα, ενώ η όποια συζήτηση για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. στην παρούσα φάση κάθε άλλο παρά βοηθά τα πράγματα. Οι συνθήκες της κρίσης, λοιπόν, αποκαλύπτουν αδυναμίες σε ό,τι αφορά στην αρχιτεκτονική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και (οφείλουν να) επιφέρουν συνολικούς αναπροσανατολισμούς.<br /><br />Ο μεγαλύτερος ίσως κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Ε.Ε. σήμερα είναι αυτός της εσωτερικής κατάρρευσης λόγω της αδυναμίας ή της έλλειψης βούλησης των κυβερνήσεων των κρατών-μελών να λάβουν έγκαιρα εκείνες τις αποφάσεις που επιβάλλουν οι νέες συνθήκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσφυγική κρίση που βρήκε την Ένωση απροετοίμαστη, χωρίς ενότητα και αλληλεγγύη. Η μαζική έλευση προσφύγων κυρίως από τη Συρία και μαζί μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα από διάφορες χώρες επηρεάζει έντονα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και την εσωτερική πολιτική κατάσταση σε όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέτει σε δοκιμασία τη Συνθήκη Σένγκεν και τους κανόνες του Δουβλίνου, όπως επίσης αναδεικνύει τα όρια και τις ανεπάρκειες της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας της Ευρώπης, αλλά και των αντίστοιχων εθνικών πολιτικών των κρατών-μελών της Ε.Ε.<br /><img height="431" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEh85SM7W4_l7xzPVvVp_COmxnHiNy07p2msksNG5vL394xN-PlV1qQq9fcA96Xjm8Fn5Ly665v88vW2C7EDWGUnQnrZ6Bmpv2DhOFMlo8sZgP7aB60u85SU7zSe7WRszo-Y9Gzq2tnxOB2Wp7c5b-2YLPhydaGWBW-UAsQcXRQIWAvZTdrfse95FQeWgD5twnRNwbw=" width="640" /><br /><i>(Φωτ.: Διαμαρτυρία Σύριων μεταναστών στην Ειδομένη, που ζητούν να ανοίξουν τα σύνορα, μετά την απόφαση της συνόδου κορυφής Ευρωπαικής Ενωσης - Τουρκίας για το κλείσιμο του διαβαλκανικού διαδρόμου, την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016. Η μαζική έλευση προσφύγων κυρίως από τη Συρία και μαζί μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα από διάφορες χώρες επηρεάζει έντονα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και θέτει σε δοκιμασία τη Συνθήκη Σένγκεν και τους κανόνες του Δουβλίνου.)</i><br /><br />Την ίδια στιγμή, η άνοδος ευρωσκεπτικιστικών και αντιευρωπαϊκών κομμάτων, διαφορετικών μεταξύ τους ιδεολογικών αποχρώσεων και εν πολλοίς αντιφατικών απόψεων, αλλά με κοινό παρονομαστή και βασικό πρόσημο τον λαϊκισμό και την ξενοφοβία, προκαλεί έντονη ανησυχία. Η κρίση με το ευρώ και η ραγδαία αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών έχουν ενισχύσει φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της Ένωσης και ταυτόχρονα απειλούν τους βασικούς πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, όπως π.χ. βλέπουμε με την εκστρατεία υπέρ της εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε. Την ίδια στιγμή σοκαρισμένη παραμένει η Ευρώπη μετά τη δολοφονία της Βρετανίδας βουλευτού Τζο Κοξ, μια επίθεση στην ανθρωπότητα, τον ιδεαλισμό και τη δημοκρατία, όπως χαρακτήρισε τη δολοφονία της γνωστή εφημερίδα του Ηνωμένου Βασιλείου.<br /><br /><b>Υπάρχει λύση;</b><br /><br />Η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και των δημοσίων οικονομικών των κρατών-μελών μέσα από την προώθηση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης με δημοκρατική ομοσπονδιακή συγκρότηση είναι η μόνη λύση που μπορεί να αποτρέψει επιδείνωση της κρίσης. Η εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης και της οικονομικής διακυβέρνησης προϋποθέτουν μια σειρά μέτρων, όπως είναι η εκπόνηση μιας ολοκληρωμένης πανευρωπαϊκής αναπτυξιακής στρατηγικής με τη μεταφορά πόρων από τον Βορά στον Νότο και τη δημιουργία ευρωπαϊκών πολιτικών κατά της ανεργίας και της φτώχειας, αμοιβαιοποίηση μέρους του χρέους, απαγκίστρωση από (όλους) τους φορολογικούς παραδείσους, ενοποίηση των τραπεζικών συστημάτων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, όπως επίσης θέσπιση κανόνων κατά του ξεπλύματος χρήματος και της φοροδιαφυγής. Οι συνέπειες μιας καθυστέρησης στις διαδικασίες της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ένωσης δεν εξαντλούνται απλώς και μόνο σε μια χρονική αναβολή της. Αντίθετα, συνεπάγονται επιδείνωση τις κρίσης. Για παράδειγμα, η καθυστέρηση της ενοποίησης του τραπεζικού χώρου θα έχει ως αποτέλεσμα οι ασυμμετρίες να πυκνώσουν, η ροή κεφαλαίων προς βορρά – κι από όλη την Ευρώπη, προς τις ασιατικές οικονομίες και την Αμερική να συνεχιστεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για την ανάκαμψη των οικονομιών του Νότου όσο και για τη γεωοικονομική και γεωπολιτική θέση της Ε.Ε. συνολικά στο διεθνές σύστημα.<br /><br />Η μετάθεση της ευθύνης στα κράτη υποδοχής και η Κομισιόν που έδειξε τον δρόμο προς μια συνολική απάντηση στο πρόβλημα<br /><br /><img height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEg-hjLgwNujPMOWBAchOYcnibcb43UfIU7TEuGdSU1pf_lwbGwocb4lJlOueqtMVGSSB63DVan8AkI_qyLntNJX5kof1ejeefpshYiZYZKGhVWDJjKgUbrgTDLjbxXkUulazK5oNDbQOmRAGUNvElVO_9iTtW__s6GPobHC0JRFiWN4LGybuOXUMfxE3IK0Ch2s2DA=" width="640" /><br /> </div> <div> Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλο αυτό το διάστημα τα ευρωπαϊκά κράτη προσπάθησαν να μεταφέρουν το βάρος ευθύνης για τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης στα κράτη πρώτης υποδοχής (Ελλάδα) και σήμερα πλέον σε ένα κράτος μη μέλος της Ε.Ε. (Τουρκία). Η Επιτροπή, αντίθετα, από την πρώτη τη στιγμή έδειξε τον δρόμο για μια συνολική και ευρωπαϊκή απάντηση στη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ευρωπαϊκή agenda για τη μετανάστευση που παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2015 αποτέλεσε την πρώτη άμεση απάντηση της Ένωσης στο δράμα των χιλιάδων μεταναστών που με κίνδυνο της ζωής τους επιχειρούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο, εισάγοντας για πρώτη φορά έννοιες όπως αυτή της εσωτερικής μετεγκατάστασης (relocation) και της μετεγκατάστασης (settlement). Τον περασμένο μήνα η Επιτροπή κατέθεσε πρόταση για την αναθεώρηση του Κανονισμού του Δουβλίνου και τη μετάβαση σε νέο σύστημα κατανομής αιτούντων άσυλο μόνιμου χαρακτήρα, βασισμένο σε κριτήρια όπως είναι το μέγεθος, ο πλούτος και η ικανότητα απορρόφησης του κάθε κράτους-μέλους, την ενδυνάμωση του συστήματος Eurodac, όπως επίσης τη μετεξέλιξη του EASO σε «Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου» με ενισχυμένες αρμοδιότητες και της FRONTEX σε μια ευρωπαϊκή ακτοφυλακή - συνοριοφυλακή. Η Επιτροπή επανήλθε προ ημερών με ένα σχέδιο δράσης για την ενίσχυση της συνεργασίας με τρίτες χώρες, την προσέλκυση μεταναστών υψηλής ειδίκευσης, καθώς και τη στήριξη των κρατών μελών όσον αφορά την ένταξη και την αξιοποίηση υπηκόων τρίτων χωρών, ώστε αυτοί να συμβάλλουν στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Ε.Ε.<br /><b><br />Τα ευρωπαϊκά κράτη θα ακολουθήσουν;</b><br /><br />Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι: Μεταξύ μιας ηπείρου στην οποία θα μας χωρίζουν πάλι σύνορα και εθνοκεντρικοί εγωισμοί από τη μία, και από την άλλη μιας ηπείρου η οποία κατορθώνει να βρει από κοινού απαντήσεις στα προβλήματά της: με μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου, με τον κοινό αγώνα κατά των βαθύτερων αιτίων της προσφυγικής κρίσης. Ακριβώς αυτό είναι το πεδίο όπου πρέπει να αναδειχθεί το πολιτικό, αλλά και ουσιαστικά νομικό θέμα της αρχής της αλληλεγγύης για την κατανομή των ευθυνών στην Ε.Ε.<br /><br /><img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhSW_CwWPhJx2BfCJw-PNr-VMdT8Rhfk6dp_BGrTVgOWkq-oZxVUE4-OkN65UAGv2k1c1UoAnV6E2sA791K8td2m9xun0EZtRDeI0nxU7PeyCg9HdSrdwDdEJ8kSmlPqUSZ5dWM6RNCqdooWNtYsbShpLaOXjHwONG1KJNDnpENPkxLmVu6377KqVUSrImUSYugMfKD4CCMi2X2IOctwFkO3qw9TeI7bOUHIIVoVkrrtn2enA=" /><br /><i>(Φωτ.: Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι: Μεταξύ μιας ηπείρου στην οποία θα μας χωρίζουν πάλι σύνορα και εθνοκεντρικοί εγωισμοί από τη μία, και από την άλλη μιας ηπείρου η οποία κατορθώνει να βρει από κοινού απαντήσεις στα προβλήματά της.)</i><br /><br />Κοιτάζοντας πέραν του ορίζοντα της τρέχουσας κρίσης, η προώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με κοινωνικά ισορροπημένο τρόπο, με δημοκρατικό έλεγχο και συμμετοχή των πολιτών και των κοινοβουλίων είναι εν τέλει ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε ζωντανό το ευρωπαϊκό όραμα και να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά φυγόκεντρες τάσεις. Μόνο μια πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης θα ακυρώσει επίσης την ανάγκη για μια ηγεμονική δύναμη στην Ευρώπη. Η σωστή κατεύθυνση είναι πλέον γνωστή. Απαιτούνται τολμηρές ριζοσπαστικές κινήσεις που να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, γιατί διαφορετικά, όπως είπε ο Άγγλος φιλόσοφος του 19ου αιώνα Τ. Carlyle, «εάν δεν κάνουμε κάτι, αυτό θα γίνει από μόνο του και με τρόπο που δεν θα ευχαριστεί κανένα».</div> <div>  </div> <div> <div style="text-align: justify;"> <i><b>* Ο Δρ. Χρήστος Μπαξεβάνης είναι διεθνολόγος.</b></i><br /> </div> </div> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.liberal.gr%2Fadmin%2Fuploads%2Fx12178142053_cfa0478be4%2CP20-%2CP20Copy%2CP20%2C283%2C29.jpg.pagespeed.ic.cq32VdNpp9.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhSW_CwWPhJx2BfCJw-PNr-VMdT8Rhfk6dp_BGrTVgOWkq-oZxVUE4-OkN65UAGv2k1c1UoAnV6E2sA791K8td2m9xun0EZtRDeI0nxU7PeyCg9HdSrdwDdEJ8kSmlPqUSZ5dWM6RNCqdooWNtYsbShpLaOXjHwONG1KJNDnpENPkxLmVu6377KqVUSrImUSYugMfKD4CCMi2X2IOctwFkO3qw9TeI7bOUHIIVoVkrrtn2enA=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.liberal.gr%2Fadmin%2Fuploads%2F860x573x2046142.jpg.pagespeed.ic.MHVnvx7svE.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEg-hjLgwNujPMOWBAchOYcnibcb43UfIU7TEuGdSU1pf_lwbGwocb4lJlOueqtMVGSSB63DVan8AkI_qyLntNJX5kof1ejeefpshYiZYZKGhVWDJjKgUbrgTDLjbxXkUulazK5oNDbQOmRAGUNvElVO_9iTtW__s6GPobHC0JRFiWN4LGybuOXUMfxE3IK0Ch2s2DA=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.liberal.gr%2Fadmin%2Fuploads%2F860x580x2491467.jpg.pagespeed.ic.f7M0t640rc.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEh85SM7W4_l7xzPVvVp_COmxnHiNy07p2msksNG5vL394xN-PlV1qQq9fcA96Xjm8Fn5Ly665v88vW2C7EDWGUnQnrZ6Bmpv2DhOFMlo8sZgP7aB60u85SU7zSe7WRszo-Y9Gzq2tnxOB2Wp7c5b-2YLPhydaGWBW-UAsQcXRQIWAvZTdrfse95FQeWgD5twnRNwbw=" -->

Η Ευρώπη αναζητά τον δικό της Ρούζβελτ

(Φωτ.: Η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και των δημοσίων οικονομικών των κρατών-μελών μέσα από την προώθηση της οικονομικής και πολ...

Διαβάστε την συνέχεια

BREXIT: “Κι αν προκύψει”; Τι επιπτώσεις θα υπάρξουν ακόμη και στο πεδίο της Άμυνας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-CY8gqHBXoO0RW8gyg5oRyz3j8SoX22iF7DOBrHE4H2QZpG2rckQBksjjjjQJ-1q1D8H579ItIpkDNtL1Z_wRXvlcXqwKBfWTPCJ9NIBHnUz_UPu0mxME7IWKQ_8vjiadUgCykIK23xF-/s1600/brexit.+ti+epiptwseis+tha+yparxoyn+stin+amyna.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-CY8gqHBXoO0RW8gyg5oRyz3j8SoX22iF7DOBrHE4H2QZpG2rckQBksjjjjQJ-1q1D8H579ItIpkDNtL1Z_wRXvlcXqwKBfWTPCJ9NIBHnUz_UPu0mxME7IWKQ_8vjiadUgCykIK23xF-/s640/brexit.+ti+epiptwseis+tha+yparxoyn+stin+amyna.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Αρνό Λεπαρμαντιέ *</b><br /> <div class="p1"> <span class="s1">Aν παρ’ ελπίδα οι Βρετανοί επιλέξουν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα καταρρεύσει ένας παλιός μύθος: Ότι οι Άγγλοι είναι εκείνοι που εμπόδιζαν ανέκαθεν την Γαλλία και την Γερμανία να εμβαθύνουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την ευρωζώνη. Την επομένη ενός ενδεχόμενου Brexit, το Παρίσι και το Βερολίνο θα προτείνουν μία ευρωπαϊκή επίθεση σε όλα τα μέτωπα  εκτός από το ευρώ. Οι δύο πρωτεύουσες είναι ανίκανες να συνεννοηθούν σε αυτό το μέτωπο ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων του 2017.</span><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Από την πλευρά της Γαλλίας, θα επισημανθεί απλώς ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη δημοσιονομική λιτότητα και περισσότερες μεταρρυθμίσεις: Η ομάδα Βαλς- Ολάντ είναι αδύνατον να κάνει ένα βήμα παραπάνω. Από την πλευρά της Γερμανίας πάλι, θα αναφερθεί ότι πρέπει να επανεφευρεθεί η λέξη αλληλεγγύη: Όχι απέναντι στους Έλληνες, αλλά σε σχέση με τα εμπορικά πλεονάσματα της τάξης του 9% του ΑΕΠ που έχουν δημιουργηθεί. Το γαλλογερμανικό οικονομικό «new deal» θα περιμένει.</span><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Οι δύο πρωτεύουσες δεν θα μιλήσουν βέβαια καθόλου γι΄ αυτές τις διαφωνίες. Σε μία καλοδουλεμένη γλώσσα, θα εξηγήσουν ότι για να αποφευχθεί το «ξήλωμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει πρώτα απ? όλα να σταθεροποιηθεί η Ευρώπη των 27.</span><br /> </div> <div class="p1"> <b><span class="s1">Ένα ενδεχόμενο Brexit θα είχε πράγματι μεγαλύτερες συνέπειες σε μη οικονομικό επίπεδο. «Η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα έπληττε το 15% του ΑΕΠ της Ευρώπης, το 30% της διπλωματίας της, το 40% της στρατιωτικής της ικανότητας και το 50% της ιστορίας της» επισημαίνει ο Πασκάλ Λαμί, πρώην γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.</span></b><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Με την προσφυγική κρίση και τις τρομοκρατικές επιθέσεις, η ΕΕ κρίνεται αυτές τις ημέρες και σε επίπεδο ασφαλείας. «Η Ευρώπη δεν οικοδομήθηκε γι΄ αυτό, αλλά εκεί κρίνεται» σημειώνει ο Γάλλος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Αρλέμ Ντεζίρ.</span><br /> </div> <div class="p1"> <b><span class="s1">Εβδομήντα χρόνια μετά την ομιλία του Τσόρτσιλ στη Ζυρίχη με θέμα την οικοδόμηση των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», ο Φρανσουά Ολάντ ψάχνει τις σωστές λέξεις για να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή οικογένεια. Θα χρειαστεί να μιλήσει στους Γάλλους την Παρασκευή 24 Ιουνίου, στους σοσιαλδημοκράτες φίλους του και στον Αλέξη Τσίπρα το πρωί της 26ης Ιουνίου, στην καγκελάριο Μέρκελ το απόγευμα της ίδιας ημέρας, στο Βερολίνο. Οι δύο ηγέτες θα σχεδιάσουν εκεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της επομένης του δημοψηφίσματος.</span></b><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Το πρώτο στάδιο της ευρωπαϊκής «επίθεσης» μετά το δημοψήφισμα θα είναι η επανίδρυση της Σένγκεν. Η Frontex θα πρέπει να μετατραπεί σε μία αστυνομία των ευρωπαϊκών συνόρων. Οι Αφρικανοί και Άραβες μετανάστες θα πρέπει να εφοδιαστούν με βιομετρικά διαβατήρια. Όποιος θέλει να ταξιδέψει στην Ευρώπη θα πρέπει προηγουμένως να εγγραφεί στο Διαδίκτυο, όπως απαιτούν οι Αμερικανοί με το σύστημα ESTA. Αντίθετα, οι Γάλλοι δεν θέλουν ούτε την αναθεώρηση του «Δουβλίνου» ούτε την εισαγωγή ποσοστώσεων: Κάθε χώρα δέχεται τους πρόσφυγές της. «Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει σε καθεστώς διεθνούς αφέλειας» λέει ο Ντεζίρ.</span><br /> </div> <div class="p1"> <b><span class="s1">Το δεύτερο στάδιο θα είναι η άμυνα. Ο γερμανικός προϋπολογισμός στο πεδίο αυτό είναι πλέον μεγαλύτερος από τον γαλλικό. Το πιο εύκολο θα ήταν η βιομηχανική συνεργασία των δύο χωρών στα άρματα μάχης και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Οι δύο χώρες δεν είναι βέβαια αναγκασμένες να ξαναπαίξουν τον αγώνα Rafale- Eurofighter, τον οποίο η Γαλλία θα κέρδιζε αν η Γερμανία δεχόταν να μην είναι πάντα η καλύτερη.</span></b><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Το τρίτο στάδιο θα είναι η προώθηση μιας πολιτικής συνεργασίας με την Αφρική στους τομείς της ανάπτυξης και της μετανάστευσης. Σχετικές αποφάσεις έλαβε η σύνοδος της Μάλτας του περασμένου φθινοπώρου.</span><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Αυτές οι μετριοπαθείς προτάσεις θα γίνονταν δεκτές στην Γαλλία και την Γερμανία; Σύμφωνα με μια έρευνα του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που δημοσιεύτηκε στις 13 Ιουνίου, τα τρία τέταρτα των Γάλλων και των Γερμανών θα ήθελαν η ΕΕ να παίξει μεγαλύτερο ρόλο στα παγκόσμια πράγματα. Και μάλιστα για τους αντίθετους λόγους! Οι Γάλλοι, επειδή θεωρούν, σε ποσοστό 46%, ότι η χώρα τους έχει χάσει την τελευταία δεκαετία την επιρροή της. Οι Γερμανοί, επειδή πιστεύουν, σε ποσοστό 62%, ότι η χώρα τους παίζει τα τελευταία χρόνια μεγαλύτερο ρόλο στα παγκόσμια πράγματα.</span></div> <div class="p1"> <span class="s1">Το ένα τρίτο των πληθυσμών των δύο χωρών θέλει την αύξηση των αμυντικών δαπανών. Οι Γάλλοι τείνουν βέβαια περισσότερο προς τη χρήση της στρατιωτικής ισχύος, ενώ οι Γερμανοί επιμένουν στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρόλα αυτά, όμως, η στρατιωτική τους συνεργασία φαίνεται πιο εύκολη από τον συντονισμό των οικονομιών τους.</span><br /> </div> <div class="p1"> <span class="s1">Η απόσταση εδώ είναι πράγματι μεγάλη. Οι Γάλλοι αντιτίθενται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους Γερμανούς στην αύξηση των εισαγωγών από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Φοβούνται επίσης πολύ περισσότερο τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στους μισθούς και την απασχόληση. Και επικρίνουν περισσότερο την οικονομική πολιτική της ΕΕ. Είναι λογικό λοιπόν οι Γάλλοι να είναι πιο εχθρικοί απέναντι στην ΕΕ (61%) από τους Γερμανούς, αλλά και τους Βρετανούς (48%).</span></div> <div class="p1"> <span class="s1">Η αποχώρηση των Βρετανών θα διευκόλυνε έτσι, παραδόξως, την ενοποίηση της Ευρώπης σε δύο τομείς όπου η Βρετανία θεωρείται απαραίτητη – την άμυνα και την ασφάλεια – ενώ θα προκαλούσε μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου μία αντιπαράθεση στην οποία οι Αγγλοσάξονες είχαν βγει νικητές το 1980: Τη μάχη για μία Ευρώπη- φρούριο.</span><br /> </div> <div class="p1"> <b><span class="s1">Le Monde</span></b></div> <div class="p1"> <i><b><span class="s1">* Ο Αρνό Λεπαρμαντιέ είναι αρθρογράφος της Le Monde </span></b></i><br /> <a href="http://www.militaire.gr/" target="_blank"><br /></a> <a href="http://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

BREXIT: “Κι αν προκύψει”; Τι επιπτώσεις θα υπάρξουν ακόμη και στο πεδίο της Άμυνας

Του Αρνό Λεπαρμαντιέ * Aν παρ’ ελπίδα οι Βρετανοί επιλέξουν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα καταρρεύσει ένας παλιός μύθος: Ό...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επίθεση του εχθρού αρχίζει από τις προπαρασκευαστικές ενέργειες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVIh-8FOeBBwbcwcGC50dW2bOZxdSH474vH760G2SrzfmIBqO2mZXe7BezyGal1YCZx4XJuFHFTpb-5q5dBWiG04dxtKmvuvS-bttuTqyBKjh2hSt7gvL6jmNWwE7zXdlEbJA4BWlT6XdE/s1600/ellada%252Ctoyrkia+_flag.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="382" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVIh-8FOeBBwbcwcGC50dW2bOZxdSH474vH760G2SrzfmIBqO2mZXe7BezyGal1YCZx4XJuFHFTpb-5q5dBWiG04dxtKmvuvS-bttuTqyBKjh2hSt7gvL6jmNWwE7zXdlEbJA4BWlT6XdE/s640/ellada%252Ctoyrkia+_flag.jpg" width="640" /></a></div> <i><b><br /> Αν συνεχίσουμε να επιδεικνύουμε ανεκτικότητα στις τουρκικές προσβολές δεν θα χάσουμε μόνον τα Ίμια, αλλά πολύ περισσότερα.</b></i><br /><br /> Μια είδηση που μετέδωσε η ισραηλινή εφημερίδα «Jerusalem Post», ότι μετά από 35 χρόνια αποφάσισε το Ιράκ να μηνύσει το Ισραήλ για τον βομβαρδισμό του πυρηνικού αντιδραστήρα του, στις 7 Ιουνίου του 1981, δίνει τη αφορμή για προβληματισμό σχετικά με το κατά πόσο είναι «φιλικές» ή όχι οι σχέσεις μας με την Τουρκία.<br /><br />Το Ιράκ ξεκίνησε εργασίες κατασκευής του πυρηνικού αντιδραστήρα το 1979, στα περίχωρα της Βαγδάτης, με γαλλικά υλικά και τεχνογνωσία. Οι Ισραηλινοί, μόλις πληροφορήθηκαν τα πυρηνικά σχέδια του Ιράκ, ήταν φυσικό να θορυβηθούν, φοβούμενοι ότι ο αντιδραστήρας θα χρησιμοποιείτο για την κατασκευή πυρηνικών όπλων (όπως συμβαίνει και στις μέρες μας με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν).<br /><br />Οργάνωσαν παράτολμη επιχείρηση, με τοποθέτηση πρόσθετων δεξαμενών καυσίμων στα αεροσκάφη τους, που παρέμειναν επί τρίωρο στον αέρα, περνώντας πάνω από εχθρικό έδαφος (Σαουδικής Αραβίας, κατ’ άλλους από Ιορδανία) και έφεραν σε πέρας τον βομβαρδισμό, καταστρέφοντας τις εγκαταστάσεις (με 10 Ιρακινούς στρατιώτες νεκρούς και έναν Γάλλο τεχνικό).<br /><br />Φυσικά, ηγέρθη θέμα, με τις διαμαρτυρίες όχι μόνον των αραβικών χωρών, αλλά και πλήθους δυτικών, με τον ΟΗΕ να εκδίδει ψήφισμα βάσει του οποίου έπρεπε να αποζημιωθεί το Ιράκ, στο οποίο ψήφισμα το Ισραήλ έδωσε τόση σημασία όση δίνουν και οι Τούρκοι σε ανάλογα ψηφίσματα για την Κύπρο. Αυτό είναι το ιστορικό. Σημασία για μας έχει, η αιτιολογία της κυβέρνησης Μπέγκιν -η οποία αποφάσισε την καταστροφή του αντιδραστήρα-, ότι αποτελούσε πράξη αυτοάμυνας, που προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />Και επανήλθε προς συζήτηση το θέμα, πότε κρίνεται ότι μια χώρα επιτίθεται σε μια άλλη; Όταν πέσουν πυροβολισμοί, ή περάσουν τα στρατεύματά της στο έδαφος της άλλης, ή όταν γίνονται γνωστές οι προπαρασκευαστικές ενέργειες που εμφανώς αποβλέπουν σε επίθεση, όπως ισχυρίστηκε το Ισραήλ;<br /><br />Γεγονός, είναι, πως σ’ αυτό το θέμα έχει απαντήσει η ελληνική διπλωματία από τις αρχές του… 20ού αιώνα, με τον καθηγητή και διπλωμάτη Νικόλαο Πολίτη, που είχε αναδειχθεί σε μια από τις πιο έγκυρες επιστημονικές προσωπικότητες του απόδημου ελληνισμού (καθηγητής στην Γαλλία) και κέρδισε την εκτίμηση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, του οποίου έγινε στενός συνεργάτης. (Στα 1912-13 μετέσχε ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διεθνείς διασκέψεις του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου).<br /><br />Ο καθηγητής λοιπόν, Νικόλαος Πολίτης είχε διευκρινίσει πως η επίθεση του εχθρού αρχίζει από τη στιγμή των προπαρασκευαστικών ενεργειών του. Αυτό σημαίνει, πως η χώρα εναντίον της οποίας στρέφεται η προπαρασκευή, θεωρείται αμυνόμενη και δικαιούται να αρχίσει «προληπτικό» πόλεμο, για να εξουδετερώσει την επίθεση που ετοιμάζει ο εχθρός εναντίον της.<br /><br />Αυτό ήταν και το επιχείρημα των Ισραηλινών (υπάρχει ένα ενδιαφέρον σύγγραμμα του καθηγητή Ηλία Κουσκουβέλη για τον «προληπτικό πόλεμο», αναφερόμενο όμως μόνον στην πυρηνική απειλή).<br /><br />Αν συνεχίσουμε να επιδεικνύουμε ανεκτικότητα στις τουρκικές προσβολές, έναντι ενός εχθρού δηλαδή, ο οποίος συμφώνως προς τα ανωτέρω, μας έχει ήδη επιτεθεί, δεν θα χάσουμε μόνον τα Ίμια και τις άλλες γκρίζες ζώνες, αλλά πολύ περισσότερα. Και ασφαλώς, δεν εννοώ κάποια ενέργεια τύπου Ισραήλ προς Ιράκ, επειδή αυτού του είδους ενέργειες προτιμώνται μόνον όταν εξαντληθούν όλα τα άλλα μέσα.<br /><br />Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο προχθεσινό περιστατικό. Την ώρα, που ο Αρχηγός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Αντιπτέραρχος Χρήστος Βαϊτσης, επισκεπτόταν την Άγκυρα, προσκεκλημένος του Τούρκου ομολόγου του και συναντιόταν με τον Τούρκο Αρχιστράτηγο Χουλουσί Ακάρ, οι Τούρκοι έβγαλαν ΝΟΤΑΜ λέγοντας ότι ο Αη Στράτης είναι αποστρατικοποιημένη περιοχή και ως εκ τούτου δεν μπορούν να γίνονται εκεί ασκήσεις από την Πολεμική Αεροπορία μας. Η Τουρκία με την ΝΟΤΑΜ αμφισβητεί ουσιαστικά την κυριαρχία της Ελλάδας στη Λήμνο και τον Αη Στράτη, τον οποίο μάλιστα αναφέρει με τουρκική ονομασία (Bozbaba), λέγοντας ότι δεν μπορεί να περιλαμβάνεται σε οποιοδήποτε στρατιωτικό σενάριο ασκήσεων!<br /><br />Ερώτηση: Γιατί δεν εγκατέλειψε αμέσως την Τουρκία ο Έλληνας αξιωματικός, εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την εχθρική ενέργεια; Το ίδιο ερώτημα και για τον Κοτζιά, τον Τσίπρα, και όλους τους άλλους, που μόλις πατούν σε τουρκικό έδαφος, οι Τούρκοι «ξεσαλώνουν» με τις παραβιάσεις του χώρου κυριαρχίας μας, με τους δικούς μας να απολαμβάνουν το λουκουμάκι που τους τρατάρουν (μόνον ο Μολυβιάτης επέστρεψε αμέσως στην Αθήνα και έστειλε το σωστό μήνυμα).<br /><br />Ας πάψουν επιτέλους, όσοι μας εκπροσωπούν, να χασκογελούν δείχνοντας κατενθουσιασμένοι που τους έπιασε το χέρι ο Σουλτάνος. Δεν υπηρετούν έτσι τα συμφέροντα των Ελλήνων.<br /> <a href="http://www.voria.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η επίθεση του εχθρού αρχίζει από τις προπαρασκευαστικές ενέργειες

Αν συνεχίσουμε να επιδεικνύουμε ανεκτικότητα στις τουρκικές προσβολές δεν θα χάσουμε μόνον τα Ίμια, αλλά πολύ περισσότερα. Μια είδηση πο...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωπολιτικό μήνυμα BREXIT: Όχι στη νέου τύπου γερμανική κυριαρχία…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjas9hJ6ivufl0jyx3-hzBmtIcKDt8CWRTJol18GNse-tuJY_2Rw9alhf9ITmezYVYxMEwJ2WG3azwE1bPlGSHF1AcoIQXhuAzFP2uRIq9XHrnV7TAqmLGzheA9XgIu1QOcVkfXjgQlBvuo/s1600/oxi+stin+neoy+tyoy+germaniki+kyriarxia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjas9hJ6ivufl0jyx3-hzBmtIcKDt8CWRTJol18GNse-tuJY_2Rw9alhf9ITmezYVYxMEwJ2WG3azwE1bPlGSHF1AcoIQXhuAzFP2uRIq9XHrnV7TAqmLGzheA9XgIu1QOcVkfXjgQlBvuo/s640/oxi+stin+neoy+tyoy+germaniki+kyriarxia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Η Ιστορία μαζί με τη Γεωγραφία θα είναι παρούσες στο προσεχές δημοψήφισμα, καθώς 71 έτη μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, το αρχαιότερο γεωπολιτικό κέντρο λήψεως αποφάσεων του αγγλοσαξονικού κόσμου, φέρεται να έχει καταλήξει και σταθμίσει τα συν και τα μείον μιας νέας γεωστρατηγικής αφετηρίας. Ενδεχόμενη απόφαση εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα αποτελέσει το τέλος της περιόδου γεωστρατηγικής ανοχής, την οποίαν οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν έναντι της Γερμανίας, ανοίγοντας τον γεωπολιτικό ασκό του Αιόλου.<br /> <br /> <b>Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος</b><br /> Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής<br /> <br /> Η προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού Κάμερον να προχωρήσει σε δημοψήφισμα αναφορικώς με την παραμονή ή όχι στην ΕΕ, δεν μπορεί να ειδωθεί ως μια απλή μετεκλογική συνέπεια σε επίπεδο υποσχέσεων. Όχι εφόσον συζητούμε για αποφάσεις που λαμβάνονται στη Μεγάλη Βρετανία.<br /> <br /> Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως σκοπός της παρούσης αναλύσεως δεν αποτελεί η υποστήριξη του ΝΑΙ ή του ΌΧΙ στο δημοψήφισμα, αλλά να καταγραφεί μια γεωπολιτική εκτίμηση βασιζόμενη επί μιας σειράς ιστορικών και γεωγραφικών αιτιών, τα οποία συνιστούν ένα ακλόνητο υπόβαθρο αντλήσεως συμπερασμάτων.<br /> <br /> Η «Μεγάλη Βρετανία (GB) προτού συρρικνωθεί σε Ηνωμένο Βασίλειο (UK)» (σ.σ. ως UK εισήλθε το 1973 στην τότε ΕΟΚ προκειμένου να ικανοποιηθεί η γαλλική απαίτηση να μην περιλαμβάνεται ο γεωγραφικός όρος Βρετανία, λόγω της υπάρξεως της γαλλικής Βρετάνης… αν μας λέει κάτι για τη δική μας διένεξη με τα Σκόπια), υπήρξε επί 300 περίπου έτη η κυρίαρχη θαλάσσια δύναμη, η οποία πρωτοστατούσε στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές εξελίξεις.<br /> <br /> Πριν από 112 έτη δια χειρός του Βρετανού γεωγράφου Sir Halford Mackinder, ο κόσμος υποδέχθηκε το διάσημο έργο του «The Geographical Pivot of History» βάσει του οποίου θεμελιώθηκε η γεωπολιτική θεωρία της Heartland. Εάν κάποιος επιχειρούσε να εντοπίσει τη γενεσιουργό αιτία του Brexit θα την ανεύρισκε στον φόβο της θαλασσοκράτειρας ενάντια στην πιθανότητα απώλειας ελέγχου κρίσιμων σημείων ναυτικής γεωγραφίας, από μια χερσαία δύναμη (σ.σ. τη Ρωσία κυρίως και δευτερευόντως τη Γερμανία), η οποία θα κυριαρχούσε στην Ευρασία.<br /> <br /> Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους και μετά από τη διατύπωση της θεωρίας της Rimland του Αμερικανο-ολλανδού Nickolas Spykman, ο αγγλοσαξονικός κόσμος υιοθέτησε την αναγκαιότητα αναχαιτίσεως/ανασχέσεως της δυνάμεως που θα επικρατούσε στην Ευρώπη (σ.σ. είτε της ΕΣΣΔ ή του Γ’ Ράιχ).<br /> <br /> <img height="486" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiHk3IWQMq435veIFzh2QBlaWAmQNhvuE7bjx-nat4zRWkdc-WI6UP1CoH6zQUNCePLSBlVuYVxqWL1IeXWljdfkjVDh5GiOpVTsNtIDEbRccN1jXBSGjWtuO2aVXihJsrtd3Py25yOKbyaMsSu9lkaFKraoDD2f8wrGujKn36F3LL8G4SgVq0-4rHRjh3qzEf6wQBjwkcCJ3bE=" width="640" /><br /> <br /> Τόσον η ΕΣΣΔ όσο και η Γερμανία, αποτελούσαν τους βασικούς εκπροσώπους της χερσαίας ισχύος – η Γαλλία είχε τεθεί εκτός μετά από τους Ναπολεόντειους Πολέμους – και οι Αγγλοσάξονες, οι οποίοι συνεργάστηκαν στενά για να επικρατήσουν και στις δύο παγκόσμιες αναμετρήσεις, ξεκαθάρισαν και προσδιόρισαν τις μελλοντικές γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Το Γ’ Ράιχ δεν κατόρθωσε να νικήσει τους Σοβιετικούς και η κόκκινη σημαία υψώθηκε στο Ράιχσταγκ.<br /> <br /> Η συγκρότηση του ΝΑΤΟ έφερε τους «Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω». Ο ισχυρότερος αναθεωρητικός μοχλός στην Ευρώπη, ο γερμανικός ηγεμονισμός είχε συντριβεί και ο γεωγραφικός γερμανικός/πρωσικός χώρος διαμοιράστηκε μεταξύ των νικητών. Ό,τι απέμεινε χωρίστηκε εκ νέου σε δύο τμήματα, τα οποία αποτέλεσαν τα ανεξάρτητα κράτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας (Δυτικής) και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας (Ανατολικής) της Γερμανίας.<br /> <br /> Ωστόσο, παρά τις προτάσεις του τότε Αμερικανού υπουργού Οικονομικών (Secretary of the Treasury)Henry Morgenthau, οι οποίες προέβλεπαν την πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή της ικανότητας της Γερμανίας στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής, ώστε να μην μπορέσει ποτέ να αποκτήσει την ισχύ που θα της επέτρεπε να επανασυγκροτήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της, οι ΗΠΑ επέδειξαν μια αξιοσημείωτη γεωπολιτική μεγαθυμία και μεγαλοψυχία.<br /> <br /> Η ανάγκη ανασχέσεως της σοβιετικής απειλής ήταν άμεση και επιτακτική. Η θεωρία της Rimland έπρεπε να λειτουργήσει σε βάθος χρόνου και να αντέξει σε οποιαδήποτε πολιτικοοικονομική πίεση. Στο κρίσιμο μέτωπο της Ευρώπης, ωρίμασε η ιδέα της κατασκευής μιας νέας μορφής ενώσεως, η οποία θα ενίσχυε την άμυνα της Δύσεως και θα προετοίμαζε μια ευρύτατη συνεργασία μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών, καθώς η αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ και το κομμουνιστικό στρατόπεδο θα διαρκούσε δεκαετίες.<br /> <br /> Παρά την απειλή του πυρηνικού πολέμου οι Αγγλοσάξονες γνώριζαν, ότι αφού διέθεταν τον έλεγχο των θαλασσών και του εμπορίου, αφού έλεγχαν κύρια γεωστρατηγικά σημεία, θα ήταν ζήτημα χρόνου οι δυτικές οικονομίες να κερδίσουν τον αγώνα της αναπτύξεως, της βιομηχανικής παραγωγής και του εκσυγχρονισμού.<br /> <br /> Σε αυτό το μεσομακροπρόθεσμο σχεδιασμό, η εμπλοκή της δυτικογερμανικής βιομηχανικής μηχανής θα ήταν ζωτικής σημασίας. Όπως η Ιαπωνία έτσι και η Δυτική Γερμανία θα αναλάμβανε έναν ειδικό ρόλο αναδεικνυόμενη σταδιακά σε ατμομηχανή της Ευρώπης, εξέχον παράδειγμα καπιταλισμού και πιστός σύμμαχος των Αγγλοσαξόνων.<br /> <br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2016/06/European_Community_Treaty_of_Rome.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img height="294" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiAu1Hk0f4oHwsdVwaerNSYBCB-GaH9idHZGJHneDADNvU8DZNU9TJ46tmTMKitp5PVZh5TVj28SJRRVXWUwHa3PVvo-pBAGWHKHyngYh-Morm5Z_Fu3kk-twkSqLdPZMnBOtTKTPlL8tGVeUKe67L6XusNdio21noIni4bUja8lhJAJentgoUQ7X8HHyRZ3l29y9vzqeKl8L2LVaDBxgdjjA=" width="400" /></a><br /> <br /> <b>Η ανασυγκρότηση της γερμανικής ισχύος</b><br /> <br /> Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακος και Χάλυβος το 1952 έθεσε τις βάσεις για ένα πολύ πιο φιλόδοξο εγχείρημα. Το 1957 με τις Συνθήκες της Ρώμης συγκροτήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), υλοποιώντας το στρατηγικό σχεδιασμό μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας, ως ισχυρό αντίβαρο ενάντια στους Σοβιετικούς και τους συμμάχους τους.<br /> <br /> Η ένταξη της Βρετανίας ως Ηνωμένο Βασίλειο (σ.σ. για να παρακαμφθούν οι γαλλικές αντιδράσεις) το 1973 καθώς και άλλων χωρών στη συνέχεια – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – δημιούργησε μια οικονομική ευρωπαϊκή Rimland, την εποπτεία της οποίας ασκούσαν διακριτικώς οι Αγγλοσάξονες με «επίτιμους» τους Γάλλους.<br /> <br /> Οι Γερμανοί ένοιωθαν ευγνωμοσύνη καθώς για τις πρώτες δύο δεκαετίες μετά τον Β΄ΠΠ οι σύμμαχοί τους πλήρωναν τεράστια ποσά για την ασφάλεια και την άμυνα της Δυτικής Γερμανίας, τα εργοστάσιά τους είχαν κατακλυστεί από φθηνά εργατικά χέρια (σ.σ. αλήθεια έχει εκτιμηθεί πόσο και ποιο ήταν το οικονομικό όφελος στην γερμανική οικονομία, το οποίο προήλθε από τους Έλληνες μετανάστες;) και σταδιακά τα προϊόντα τους άρχιζαν να κατακτούν τις αγορές της Δύσεως.<br /> <br /> Λίγο πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Δυτική Γερμανία είχε μετεξελιχθεί σε έναν ισχυρότατο οικονομικό παράγοντα, με τους σχετικούς δείκτες να προειδοποιούν ότι η χώρα μπορεί να τα καταφέρει ακόμη καλύτερα. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ αποδέσμευσε όλες τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΚΟΜΕΚΟΝ και το ζήτημα της γερμανικής ενοποιήσεως τέθηκε το 1990 επί χάρτου. Παρά τις βρετανικές αντιρρήσεις οι οποίες κάμφθηκαν, η ενοποίηση των δύο Γερμανιών ήταν γεγονός.<br /> <br /> Τo 1993 γεννήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) των 12 μελών, η οποία σταδιακά επεκτάθηκε προς ανατολάς φθάνοντας τα 28 κράτη μέλη. Εκείνη την περίοδο οι μελετητές της ευρωπαϊκής ιστορίας θυμήθηκαν το σχέδιο του υπουργού Οικονομικών του Γ΄ Ράιχ (1938-1945) Walter Funk, το οποίο σε περίπτωση νίκης, προέβλεπε τη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ενώσεως…<br /> <br /> O ρόλος της Γερμανίας αναβαθμιζόταν συνεχώς και αυτό άρχισε να δημιουργεί νέες βεβαιότητες για το πώς θα χρησιμοποιούσε το Βερολίνο την αναγεννημένη ισχύ, γεγονός το οποίο φάνηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων που οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον μετέπειτα εμφύλιο πόλεμο (1991-1999).<br /> <br /> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEh0o3wLHEMyMFzQ0Z1yuXuEdT3ESSb-Z2oPNoOzPn7_OJxSb4A1B2IInwF-ntVyQoIHtgPle8Mm0XPOwb-IPYitFWywkqhrQrY_fp8MuksW0jHR48WGyZoSoTQdgJAIrKBsy09zWv4wWVyAcEx0yCC0njDAaFoui2RvFPRV3mG4kjlRDdw_Lh-pITXxVZYqtfGE=" /><br /> <br /> Η περίοδος προεδρίας Κλίντον συνέβαλλε σημαντικά στην γεωστρατηγική «αποθράσυνση» της εμφόρτου με νέα αυτοπεποίθηση Γερμανίας. Τότε, για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, αεροσκάφη κρούσεως Tornado IDS της Luftwaffe συμμετείχαν σε αποστολές καταδείξεως στόχων εδάφους με λέιζερ, τους οποίους προσέβαλαν στη συνέχεια μονάδες πυροβολικού. Η Γερμανία πολεμούσε ξανά χρησιμοποιώντας τις Ένοπλες Δυνάμεις της σε μια αποστολή που είχε συμβολική σημασία.<br /> <br /> Λίγα χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1999, αεροσκάφη Tornado ECR μετείχαν ενεργότερα σε επιχειρήσεις καταστολής/καταστροφής της σερβικής αεραμύνης (SEAD/DEAD). Οι εικόνες των γερμανικών αεροσκαφών να προσβάλλουν στο πλαίσιο της επιχειρήσεως του ΝΑΤΟ Allied Force τις σερβικές δυνάμεις, προκάλεσε ισχυρούς ιστορικούς συνειρμούς. Ακόμη ένα εμπόδιο είχε αρθεί ενισχύοντας τη γερμανική γεωστρατηγική.<br /> <br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2016/06/schroeder-putin.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhhOSNtyRDaZHviFM_VdHd5hKJsmQls1pID3DRRv20A5-E7IJ4KRuVxlJXeoYoHARnyE0SwMqo9-nMp4qUl1L0m8JvCEzX0H04isHfafnCRz-BbIPG0WnoSDjCi5k0h9_A7chmE7CEYGydChzI5MiwtE5PFN64cpyBt9kZ1SJ6_CUsxJYlmqAzwGBj9ao8J5pBAvzipF-H-=" /></a>To 1999 απεδείχθη καθοριστικής σημασίας όχι μόνο επειδή ολοκληρώθηκε η ήττα της σερβικής πολιτικής μέσω της ΝΑΤΟϊκής εμπλοκής, την οποία η Γερμανία υποστήριξε με υπερβάλλον (σ.σ. έως παρεξηγήσεως) ζήλο, αλλά κυρίως για την υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, του ευρώ. Το Βερολίνο έβλεπε να υλοποιείται το όνειρο του Funk χωρίς να χρειαστούν Panzer και Stukas, αυτήν τη φορά.<br /> <br /> Η βρετανική στάση υπήρξε σαφής και απορριπτική, καθώς το Λονδίνο δεν εισήλθε στη νέα νομισματική ένωση, γεγονός που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μια προειδοποίηση – κίτρινη κάρτα προς τον «υπερφίαλο» πρώην ηττημένο. Όμως η Γερμανία προχώρησε ακόμη περισσότερο, όταν χάρη στις ενέργειες του καγκελαρίου Σρέντερ (Schroeder) τέθηκε σε εφαρμογή η συμφωνία κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου (φ.α.) Nord Stream, μέσω του οποίου ρωσικό φ.α. θα διοχετευόταν απευθείας στη γερμανική ενδοχώρα.<br /> <br /> Επρόκειτο για ένα εξαιρετικής γεωενεργειακής σημασίας έργο, το οποίο διέθετε και μια άλλη παράμετρο. Ο αγωγός δεν θα διερχόταν μέσω των βαλτικών χωρών, ούτε μέσω της Πολωνίας. Η σύγκριση με το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ στην ενέργεια δεν ήταν καθόλου συμπτωματική.<br /> <br /> <b>Αναχαιτίζοντας την γερμανική ισχύ</b><br /> <br /> Η ενεργειακή συνεργασία Γερμανίας και Ρωσίας ενόχλησε τους Αγγλοσάξονες όταν έγινε αντιληπτό ότι:<br /> <ul> <li> Το φ.α. που αγόραζε σε προνομιακές τιμές η Γερμανία από την Ρωσία χρησιμοποιείτο για την αύξηση του γερμανικού πλούτου και της ισχύος, καθώς το Βερολίνο είχε σταδιακά μετεξελιχθεί σε οικονομικό παντεπόπτη – gauleiter, με φιλοδοξίες να ελέγξει τις πολιτικές της ΕΕ και όχι μόνον των χωρών μελών της ΟΝΕ,</li> </ul> <br /> <ul> <li> τα εκατοντάδες δις ευρώ έσοδα τα οποία εισέρεαν στα ρωσικά ταμεία λόγω των πωλήσεων φ.α. χρησιμοποιώντας ολόκληρο το σύστημα αγωγών (π.χ. μέσω Ουκρανίας) χρησιμοποιήθηκαν από την ηγεσία του Κρεμλίνου προς όφελος της αναβαθμίσεως και εκσυγχρονισμού της ρωσικής ισχύοςκαι ιδιαιτέρως της στρατιωτικής,</li> </ul> <br /> <ul> <li>φαντάζει οξύμωρο, τα χρήματα τα οποία δημιουργήθηκαν πριν και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο στην Ευρώπη και έφεραν την αμερικανική σφραγίδα, να διοχετεύονται προς την Μόσχα, τον μεγάλο ηττημένο με αιχμή την ενέργεια. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Αγγλοσάξονες θέλησαν να τερματίσουν την ρωσική πρωτοκαθεδρία και αποκλειστικότητα, η οποία ενισχύθηκε και συνεχίζει να ενισχύεται από τη γερμανική στάση, αναζητώντας εναλλακτικούς δρόμους τροφοδοσίας με στόχο την μείωση της ρωσικής εξαρτήσεως.</li> </ul> <b>Προειδοποιητικός επίλογος</b><br /> <br /> Η Γερμανία σύμφωνα με την αρχετυπική γεωπολιτική θεώρηση και τους απορρέοντες γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των Αγγλοσαξόνων, όπως προαναφέραμε συνιστά μια δύναμη η οποία οφείλει την ύπαρξή της στην πολιτική ανάσχεσης της Σοβιετικής Ενώσεως και της διαδόχου Ρωσικής Ομοσπονδίας.<br /> <br /> Συνεπώς, δεν θα πρέπει να εκληφθεί από κανέναν Γερμανό επίσημο σοβαρά, ότι η όποια αναβάθμιση της επετράπη, – λόγω συγκυριών ή λαθών – αποτέλεσε αφετηρία για την επανεμφάνισή της ως κέντρο ενός πολυπολικού κόσμου. Το Βερολίνο χρησιμοποιώντας την ήπια ισχύ κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τους βασικότερους μηχανισμούς της ΕΕ, χρησιμοποίησε τη γραφειοκρατία, γεγονός που σήμαινε ότι χωρίς πόλεμο, κατάφερε να ηγηθεί μιας νέας Ευρώπης, η οποία έχει ένα φαινομενικό κέντρο στις Βρυξέλλες και ένα ουσιαστικό στη Γερμανία.<br /> <br /> Η σύναψη ειδικής σχέσεως με επίκεντρο την ενέργεια με την Μόσχα, απέδειξε μια αυτονόμηση η οποία έφερε δύο πρώην αντιπάλους, αλλά με κοινά συμφέροντα πλέον, στο να συμπήξουν μια ιδιότυπη τακτική συμμαχία. Στόχος της νέας αυτής «πορείας προς ανατολάς» είναι ο έλεγχος (σ.σ. με διαφορετικούς σκοπούς) της Κεντρικής, Ανατολικής και Νοτίου Ευρώπης.<br /> <br /> Μια τέτοια δυνητική εξέλιξη προκαλεί την αντίδραση των Αγγλοσαξόνων, η οποία φαίνεται να καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο ρόλος της ΕΕ, όπως αυτή μετεξελίχθηκε από τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση ( σ.σ. η οποία διαλύθηκε το 2010 μετά από 62 έτη και αφού η ΕΕ με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας ανέλαβε τις λειτουργίες της) και ιδιαιτέρως εξαιτίας της γερμανικής – εν πολλοίς – αναθεωρητικής πολιτικής έχει περατωθεί.<br /> <br /> Συνεπώς υπό αυτό πρίσμα πρέπει να δοθεί ένα ισχυρό μήνυμα προς το Βερολίνο, καθώς σε αντίθετη περίπτωση θα γίνουμε μάρτυρες της σταδιακής αποδομήσεως της ΕΕ και τη δημιουργία δύο τουλάχιστον οικονομικών χώρων:<br /> <br /> α) της γερμανικής ζώνης με ευρώ ή χωρίς αυτό και<br /> β) τουλάχιστον άλλης μιας με άλλο νομισματικό σύστημα. Ο αγγλοσαξονικός κόσμος ήδη οικοδομεί τον δικό του νέο ευρωπαϊκό ισχυρό πόλο στην Πολωνία και εάν οι ελληνικές κυβερνήσεις μπορούσαν να αντιληφθούν και να τολμήσουν, ο δεύτερος και πολύ πιο ισχυρός και μεγίστης γεωστρατηγικής αξίας θα μπορούσε κάλλιστα λόγω γεωγραφίας να είναι η χώρα μας.<br /> <br /> Συμπερασματικά, το πρόβλημα της Ουκρανίας, η πορεία των αγωγών φ.α. (εναλλακτική διαδρομή από τις πηγές προμηθείας της Μέσης Ανατολής), η προοπτική αποσταθεροποιήσεως της Λευκορωσίας (σ.σ. ως συνέχεια του ντόμινο με στόχο την Μόσχα), η ισλαμική πίεση μέσω των λαθρομεταναστών και προσφύγων λόγω της στάσεως της Τουρκίας, θα αποτελέσουν το απόλυτο εκρηκτικό μίγμα αποσταθεροποιήσεως για την επόμενη περίοδο.<br /> <br /> Ασχέτως του τι θα ψηφίσουν οι Βρετανοί την προσεχή Πέμπτη, εκτιμώ ότι το ξήλωμα του ευρωπαϊκού χιτώνος ξεκίνησε. Τα αίτια παραμένουν αμετάβλητα, οι αφορμές λαμβάνουν πολλές μορφές αναλόγως των συγκυριών και κυρίως των επιλογών<br /> <br /> <center> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/EzU6i9QW4g4" width="620"></iframe></center> <br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fnews%2Fwp-content%2Fuploads%2F2016%2F06%2FTornado-German-AF.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEh0o3wLHEMyMFzQ0Z1yuXuEdT3ESSb-Z2oPNoOzPn7_OJxSb4A1B2IInwF-ntVyQoIHtgPle8Mm0XPOwb-IPYitFWywkqhrQrY_fp8MuksW0jHR48WGyZoSoTQdgJAIrKBsy09zWv4wWVyAcEx0yCC0njDAaFoui2RvFPRV3mG4kjlRDdw_Lh-pITXxVZYqtfGE=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fnews%2Fwp-content%2Fuploads%2F2016%2F06%2FEuropean_Community_Treaty_of_Rome.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiAu1Hk0f4oHwsdVwaerNSYBCB-GaH9idHZGJHneDADNvU8DZNU9TJ46tmTMKitp5PVZh5TVj28SJRRVXWUwHa3PVvo-pBAGWHKHyngYh-Morm5Z_Fu3kk-twkSqLdPZMnBOtTKTPlL8tGVeUKe67L6XusNdio21noIni4bUja8lhJAJentgoUQ7X8HHyRZ3l29y9vzqeKl8L2LVaDBxgdjjA=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fnews%2Fwp-content%2Fuploads%2F2016%2F06%2Fschroeder-putin-300x168.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhhOSNtyRDaZHviFM_VdHd5hKJsmQls1pID3DRRv20A5-E7IJ4KRuVxlJXeoYoHARnyE0SwMqo9-nMp4qUl1L0m8JvCEzX0H04isHfafnCRz-BbIPG0WnoSDjCi5k0h9_A7chmE7CEYGydChzI5MiwtE5PFN64cpyBt9kZ1SJ6_CUsxJYlmqAzwGBj9ao8J5pBAvzipF-H-=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fnews%2Fwp-content%2Fuploads%2F2016%2F06%2FSoviet_Flag_Reichstag_WWII.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiHk3IWQMq435veIFzh2QBlaWAmQNhvuE7bjx-nat4zRWkdc-WI6UP1CoH6zQUNCePLSBlVuYVxqWL1IeXWljdfkjVDh5GiOpVTsNtIDEbRccN1jXBSGjWtuO2aVXihJsrtd3Py25yOKbyaMsSu9lkaFKraoDD2f8wrGujKn36F3LL8G4SgVq0-4rHRjh3qzEf6wQBjwkcCJ3bE=" -->

Γεωπολιτικό μήνυμα BREXIT: Όχι στη νέου τύπου γερμανική κυριαρχία…

Η Ιστορία μαζί με τη Γεωγραφία θα είναι παρούσες στο προσεχές δημοψήφισμα, καθώς 71 έτη μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, το αρχαιότερο γεωπολιτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, πριν να είναι αργά

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj02E5KxHGoTImYnPdtJvd6Go0UJrx7yjlMvitO2Cbae-NbWtwjbAetvcAFBE0_1VWVMw04mnNIJJKyEUH8sOBsGqPNScOTO1ztZH9A4r5KT_EkSu86SRC3rKMCYNlUyB11Stw68yRb8pm_/s1600/politiki+ethnikis+asfaleias+prin+einai+arga.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj02E5KxHGoTImYnPdtJvd6Go0UJrx7yjlMvitO2Cbae-NbWtwjbAetvcAFBE0_1VWVMw04mnNIJJKyEUH8sOBsGqPNScOTO1ztZH9A4r5KT_EkSu86SRC3rKMCYNlUyB11Stw68yRb8pm_/s640/politiki+ethnikis+asfaleias+prin+einai+arga.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Toυ Δημήτρη Τσαϊλά*</strong><br /> <div style="text-align: justify;"> Καθ’ όλη  την ιστορία του πολέμου, οι αντίπαλοι προσπάθησαν να δυσκολέψουν και να περιορίσουν την ελευθερία κινήσεων και δράσεως του δυνητικού αντιπάλου στο πεδίο της μάχης. Ενώ οι παλαιότερες μορφές της προσπάθειας αυτής περιλάμβαναν εμπόδια, όπως το Σινικό Τείχος της Κίνας ή η γραμμή Μεταξά στα καθ’ ημάς, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι αμυντικοί ερευνητές προσδιόρισαν τον συνδυασμό προσέγγισης, πληροφοριών - τεχνολογίας, χερσαίου, θαλασσίου και εναέριου χώρου ως την αναδυόμενη απειλή για την προβολή στρατιωτικής ισχύος. Ακριβώς όπως το Blitzkrieg άλλαξε τους κανόνες της μάχης το 1940, σήμερα η πρόσβαση στις τεχνολογίες και στρατηγικές σε περιοχές άρνησης (Anti-Access Area Denial) έχουν επαναπροσδιορίσει τον χαρακτήρα του σύγχρονου πολέμου. Αυτό συμβαίνει διότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύονται οι σύγχρονες δυνάμεις προβολής ισχύος των κρατών, δηλαδή με την άρνηση της ελεύθερης δράσης γύρω από τις περιοχές ενδιαφέροντος.</div> <div style="text-align: justify;"> Σήμερα, επειδή πιστεύεται από τις νατοϊκές δυνάμεις ότι η Ρωσία έχει αναδειχθεί ως μια περιφερειακή δύναμη με ισχυρές αμυντικές ικανότητες και ασαφείς πολιτικές και στρατιωτικές προθέσεις, επικρατεί μια συντονισμένη ώθηση ιδιαίτερα των πρώην ανατολικών κρατών που βρίσκονται στους κόλπους του ΝΑΤΟ για να προωθηθεί το ζήτημα της καταπολέμησης της ρωσικής ισχύος στην εξέχουσα περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης. Υπό αυτό το πρίσμα πολιτικής έγινε συνάντηση κορυφής των  υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας, Mevlüt Çavuşoğlu, της Πολωνίας, Witold Waszczykowski, και της Ρουμανίας, Lazăr Comănescu, που έλαβε χώρα την περασμένη εβδομάδα στη Βαρσοβία <strong>(ΦΩΤ.)</strong>, όπου συζητήθηκαν θέματα της επερχόμενης συνόδου του ΝΑΤΟ. Με αυτήν την κίνηση, εκτιμάται ότι επιθυμούν να αποστείλουν ένα ισχυρό σημάδι ενότητας στην ανατολική πλευρά της συμμαχίας και ότι βρίσκονται σε συντονισμό των θέσεων τους για τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου.</div> <div style="text-align: center;"> <img alt="" data-pagespeed-url-hash="4087439238" height="450" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/860x606xGettyImages-538951818.jpg.pagespeed.ic.9WNTCMqSiF.jpg" width="640" /></div> <h5 style="text-align: center;"> <strong>Photo by Anadolu Agency / Contributor / Getty Images / Ideal Image</strong></h5> <div style="text-align: justify;"> <strong>Τριμερής γεωστρατηγική συμφωνία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Η Πολωνία και η Ρουμανία, κυρίως λόγω της ιστορικής αντιθέσεως τους με τη Ρωσία ως κράτη που υπέφεραν κάτω από το σιδηρούν παραπέτασμα, είναι οι ποιο ένθερμοι υποστηρικτές μιας ισχυρής παρουσίας του ΝΑΤΟ στην ανατολική πλευρά της Συμμαχίας, από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα. Και οι δύο χώρες είναι ισχυροί αντίπαλοι της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη και επικριτές των στρατιωτικών και πολιτικών κινήσεων του ηγέτη της Ρωσίας, Vladimir Putin, και αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που προσπαθούν να προστατεύσουν τη θέση τους, θέτοντας τα ζητήματα που τους αφορούν στην ατζέντα του ΝΑΤΟ.</div> <div style="text-align: justify;"> Από την πλευρά της Τουρκίας, είναι διαφορετικά τα ενδιαφέροντα. Βασική προτεραιότητα της Τουρκίας είναι οι απειλές που προέρχονται από τον βίαιο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, τις προσφυγικές ροές, την τρομοκρατία και τις προσπάθειες της Ρωσίας για τη δημιουργία αεροναυτικών βάσεων στη Συρία, καθώς και την ενίσχυση παρουσίας του ρωσικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία εκτιμάται ότι θα θέσει το ζήτημα της σύνδεσης του Εργατικού Κουρδικού Κόμματος (ΡΚΚ), που έχει οριστεί από την Τουρκία ως τρομοκρατική οργάνωση, με τη συριακή κουρδική ομάδα (PYD), έναν κεντρικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά του ISIS. Επίσης η Τουρκία είναι σίγουρο ότι θα ζητήσει βοήθεια από το ΝΑΤΟ για τις πυραυλικές επιθέσεις του ISIS που εκτοξεύονται από τη Συρία.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η Τουρκία στο ανατολίτικο παζάρι με τη συμμαχία για την κοινή απειλή</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Αν και μέχρι τώρα δεν υπήρχαν ιδιαίτερες επαφές της Τουρκίας ούτε με την Πολωνία ούτε με τη Ρουμανία, ωστόσο, καθώς οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία έχουν επιδεινωθεί, φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να συνταχθούν με «τους εχθρούς του εχθρού τους». Πολύ σημαντικό είναι ότι και οι τρεις χώρες θα φιλοξενήσουν ενεργητικά και παθητικά συστήματα της λεγόμενης αντιπυραυλικής ασπίδας, δίδοντας τους γεωστρατηγική αναβάθμιση στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, αλλά και καθιστώντας τους ταυτόχρονα, στόχους της Ρωσίας, αφού αυτήν την αντιπυραυλική ασπίδα η Ρωσία την αντιλαμβάνεται ως άμεση απειλή. Ακόμα κι αν η Δύση συνεχίζει να υποστηρίζει ότι το σύστημα παρουσιάζει μια ασήμαντη απειλή για τη Ρωσία και ότι στοχοποιεί μόνο κράτη παρίες, όπως το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα, η ανάπτυξη του δίνει στη Ρωσία την ευκαιρία να σταματήσει όλες τις προσπάθειες αφοπλισμού, οι οποίες έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης εδώ και δεκαετίες.</div> <h5> <a href="http://www.liberal.gr/admin/uploads/FBX_T_1.jpg" target="_blank"><img alt="" data-pagespeed-url-hash="1379807037" height="190" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/221x132xFBX_T.jpg.pagespeed.ic.Wk8NMmOQpk.jpg" style="float: left;" width="320" /></a></h5> Η ιδέα της αντιπυραυλικής άμυνας υπήρξε ένα από τα βασικά θέματα στην ατζέντα της Συμμαχίας κατά τα τελευταία δύο χρόνια. Αφού αρχικά δίσταζε, η Τουρκία τελικά συμφώνησε να φιλοξενήσει το ραντάρ του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ και μια <strong>κινητή μονάδα ραντάρ AN/TPY-2 (ΦΩΤ.)</strong>, στοιχείο του όλου συστήματος. Ως εκ τούτου, η Τουρκία εκτιμάται ότι θα υποστηρίξει μια αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επιδιώκει συνέχεια τη στρατιωτική και πολιτική στήριξη έναντι της πιθανής ρωσικής επιθετικότητας.<br /> <br /> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η εκτιμώμενη αντίδραση από τη Ρωσία</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> <img alt="" data-pagespeed-url-hash="1915434588" height="320" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/268x379xBashar_al_Assad_1.jpg.pagespeed.ic.B5uYJBJoX4.jpg" style="float: right;" width="226" />Η Ρωσία δρα μεθοδευμένα ως παγκόσμια δύναμη, επιδιώκοντας να κρατήσει τα προπύργια που δημιούργησε τα τελευταία χρόνια, ώστε μια στρατηγική εξουδετέρωσης της να μην είναι δυνατή. Ενώ η κατοχή και η προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά και η υποστήριξη της Ρωσίας προς το καθεστώς του <strong>Σύριου Προέδρου, Bashar al-Assad (ΦΩΤ.)</strong>, και η εξασφάλιση των βάσεων στη Συρία με μια πρώτη ματιά φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, στην πραγματικότητα υφίσταται συνέργεια τόσο στρατιωτικά, αφού η Κριμαία είναι ένα εξαιρετικό λιμάνι ορμητήριο προς τα θερμά νερά και την προμήθεια των ρωσικών βάσεων στη Συρία, όσο και γεωπολιτικά, καθώς η Ρωσία διατηρεί ενεργή την επιρροή στην περιφέρεια της Ευρώπης, αυξάνοντας την πίεση τόσο στη Συμμαχία όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.</div> <h5 style="text-align: right;"> <img alt="" data-pagespeed-url-hash="2642764591" height="201" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/286x201x2534690_1.jpg.pagespeed.ic.CHkUdtB3Bq.jpg" style="float: left; text-align: justify;" width="286" /></h5> <div style="text-align: justify;"> Η Ρωσία πιστεύει ότι η συμμαχία θα κάνει ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία της αν συνεχίσει την ανάπτυξη του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς με τις ενέργειές της η συμμαχία δημιουργεί περισσότερες απειλές για την Ευρώπη, παρά τη διασφάλιση της ασφάλειας της. Εκτιμάται ότι θα θέσει τη γνωστή πυρηνική συνθήκη μέσου βεληνεκούς (INF), μια συμφωνία του 1987 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης (και αργότερα με τα διάδοχα κράτη της), σε κίνδυνο αθέτησης. <strong>Ο Πρόεδρος Putin (ΦΩΤ.)</strong>, άλλωστε, προειδοποίησε επανειλημμένα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποσυρθεί από τη συνθήκη, εάν το ΝΑΤΟ συνεχίσει τα σχέδιά του για την ανάπτυξη του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, καθώς διαταράσσεται η ασφάλεια της Ρωσίας.</div> <div style="text-align: justify;"> Ως εκ τούτου, πρέπει να συνεκτιμηθεί η αυξανόμενη ανησυχία εντός της συμμαχίας ότι η Ρωσία θα μπορούσε μονομερώς να αποσυρθεί από την ιστορική συμφωνία περιορισμού των πυρηνικών.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η ελληνική πολιτική Εθνικής Ασφάλειας</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Η εθνική στρατηγική οφείλει και πρέπει να λαμβάνει υπόψη της όλους τους παράγοντες της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Αυτό το στοιχείο είναι πολύ κρίσιμο, επειδή αναπτύσσεται και εφαρμόζεται σε πραγματικό χρόνο και χώρο για την αντιμετώπιση του όποιου αντιπάλου. Ένα κράτος, λοιπόν, οφείλει να προσαρμόζει συνειδητά τη στρατηγική του στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. Σε περίπτωση που οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάξουν, οι διαμορφωτές πολιτικής πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνουν αυτές τις αλλαγές και να τροποποιήσουν τη στρατηγική και τους στρατηγικούς σκοπούς αναλόγως. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο αντικειμενικός σκοπός είναι και παραμένει ο ίδιος.</div> <div style="text-align: justify;"> Η Ελλάδα είναι ένα πολιτισμένο φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος και είναι πιστό στις αρχές της Ε.Ε. του ΟΗΕ και στη συνθήκη του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτόν τον λόγο στις διεθνείς σχέσεις της επιμένει στην αποχή από πράξεις που θα συνιστούσαν απειλή ή χρήση βίας. Οφείλουμε όμως να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο και να παρακολουθούμε όλες τις εξελίξεις. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στο διεθνές γίγνεσθαι και να αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, που ήδη διαφαίνονται στον ορίζοντα, όπως είναι η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και το πρόβλημα εισόδου του κύματος των μεταναστών και προσφύγων.</div> <div style="text-align: center;"> <img alt="" data-pagespeed-url-hash="4253970524" height="369" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/x2234094_1.jpg.pagespeed.ic.wTzaHFYjm4.jpg" width="640" /></div> <h5 style="text-align: center;"> <em>(Φωτ.: Ο υπουργός των Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, μαζί με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πάνο Καμμένο. Η ελληνική ηγεσία οφείλει να βρίσκεται σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο και να παρακολουθεί όλες τις εξελίξεις. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στο διεθνές γίγνεσθαι και να αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους.)</em></h5> <div style="text-align: justify;"> Για αυτόν τον λόγο εκτιμάται ότι είναι απαραίτητη η προσπάθεια ευθυγράμμισης των εθνικών και των κοινών ευρωπαϊκών στόχων στον γεωπολιτικό μας χώρο.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Συμπεράσματα</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Η Πολωνία και η Ρουμανία προσπαθούν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη της Άγκυρας για την ενίσχυση της ασφάλειας της Μαύρης Θάλασσας, η οποία σήμερα σε μεγάλο βαθμό διαταράσσεται από την ενισχυμένη ναυτική παρουσία της Ρωσίας. Ενώ φαινομενικά είναι χαμηλής προτεραιότητας για την Πολωνία, η πρόληψη της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα θεωρείται πολλή σημαντική για την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής. Τα ρωσικά πλοία που ναυλοχούν στην Κριμαία μπορεί εύκολα να ταξιδεύσουν και να επιχειρήσουν στη Μεσόγειο. Όχι μόνο οι τρεις χώρες, αλλά και η Συμμαχία ως σύνολο, αντιμετωπίζει τη ρωσική πρόκληση με τη στρατηγική της Anti-Access Area Denial, ξεκινώντας από το <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kaliningrad" target="_blank">Καλίνινγκραντ</a>, προς τη <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Baltic_Sea" target="_blank">Βαλτική</a>, συνεχίζει στην <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Crimea" target="_blank">Κριμαία</a>, περνάει στη <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Black_Sea" target="_blank">Μαύρη Θάλασσα</a> και καταλήγει στη <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Mediterranean_Sea" target="_blank">Μεσόγειο</a>, όπου υφίστανται στη <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Syria" target="_blank">Συρία</a> οι αεροναυτικές βάσεις της Ρωσίας. Στις βάσεις όπου υφίσταται μια ισχυρή αεράμυνα, συμπεριλαμβανομένων των συστοιχιών <strong>S-400 (ΦΩΤ.)</strong>, η ​​Ρωσία προσπαθεί να κυριαρχήσει και να ελέγχει τις τρεις ζωτικές θαλάσσιες περιοχές της Συμμαχίας, με βαθιές συνέπειες για την Πολωνία, τη Ρουμανία, και την Τουρκία.</div> <div style="text-align: center;"> <img alt="" data-pagespeed-url-hash="2815419781" height="573" src="http://www.liberal.gr/admin/uploads/860x573x1200px-,PD0,PA1-400_,PC2,PAB,PD0,PA2,PD1,P80,PD0,PB8,PD1,P83,PD0,PBC,PD1,P84,PC2,PBB.JPG.pagespeed.ic.5d9EmgVYh2.jpg" width="860" /></div> <h5 style="text-align: center;"> <a href="https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=40082350" target="_blank">Photo by Соколрус - Own work</a></h5> <div style="text-align: justify;"> Η τριμερής συνάντηση μεταξύ του Πολωνού, Ρουμάνου και του Τούρκου υπουργών Εξωτερικών στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα προς το ΝΑΤΟ για τη σημασία που πρέπει να δοθεί στην ανατολική και τη νότια πλευρά της Συμμαχίας και ότι η ασφάλεια των θαλασσίων περιοχών της Βαλτικής, της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου, καθώς και των ηπειρωτικών περιοχών της περιφέρειας που καταλαμβάνουν, είναι υψηλής σημασίας.</div> <div style="text-align: justify;"> Σηματοδοτεί επίσης την ενότητα της ανατολικής πλευράς, από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα, και διαλύεται η οποιοδήποτε εντύπωση για ύπαρξη πολιτικού ρήγματος μεταξύ των βορείων και νοτίων τμημάτων της συμμαχίας. Αυτά τα μηνύματα είναι σημαντικά εν όψει της συνόδου, και με κατάλληλη προετοιμασία, που όπως φαίνεται ξεκίνησαν να κάνουν, θα προσδώσουν πλεονεκτήματα  στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των χωρών τους.</div> <div style="text-align: justify;"> Από τη δική μας πλευρά, οφείλουμε να αποκτήσουμε ένα προσανατολισμό για να εξελιχθούμε σε γεωπολιτική δύναμη της Μεσογείου και του βαλκανικού χώρου. Η βασική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι η πολιτική εθνικής ασφαλείας να παράσχει ένα αποτρεπτικό δόγμα με σύγχρονες αμυντικές υποδομές με σωστή τεχνογνωσία για τα θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής με συμμαχίες τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στη Μεσόγειο. Αντί λοιπόν να γινόμαστε θεατές των συμφωνιών που συνάπτονται στη γειτονιά μας, να προβούμε σε διεξοδικό καθορισμό της πολιτικής εθνικής ασφαλείας, διότι είναι πράγματι ζωτικής σημασίας σε μια εποχή όπου η γειτονιά μας μοιάζει με ένα «δαχτυλίδι της φωτιάς» και όχι ένα «δαχτυλίδι γάμου».<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <em><strong>* Ο κ. Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.</strong></em><br /> <em><strong><a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank"><br /></a></strong></em></div> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, πριν να είναι αργά

Toυ Δημήτρη Τσαϊλά* Καθ’ όλη  την ιστορία του πολέμου, οι αντίπαλοι προσπάθησαν να δυσκολέψουν και να περιορίσουν την ελευθερία κινήσεω...

Διαβάστε την συνέχεια

Το βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου και οι συνέπειές του

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-PGiQYTB5z3SsT8Z9CkuAo8WFA19dqsckz2ncHeie4RN092EC50UXaplbGRLTuHZsusWTmYCu1RZrRFac1fjwBnOQIVsbDZSCFxyTuD8iUY75a5593T7b2_13RuR5Zad7JwnzQ0AYNqmw/s1600/BREXIT.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-PGiQYTB5z3SsT8Z9CkuAo8WFA19dqsckz2ncHeie4RN092EC50UXaplbGRLTuHZsusWTmYCu1RZrRFac1fjwBnOQIVsbDZSCFxyTuD8iUY75a5593T7b2_13RuR5Zad7JwnzQ0AYNqmw/s640/BREXIT.jpg" width="640" /></a></div> <span class="name fn"><b><br /></b></span> <span class="name fn"><b>Γιάννης Παπαγεωργίου*</b></span><a class="fan" href="http://www.huffingtonpost.gr/users/becomeFan.php?of=hp_blogger_%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85"></a><br /> Το επερχόμενο δημοψήφισμα για την <strong>παραμονή ή αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση</strong> θα έχει, ενδεχομένως, σημαντικές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Σκοπός του παρόντος είναι να δώσει μια εικόνα των θεσμικών εξελίξεων για την Ένωση, που θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και για τις δύο εναλλακτικές. <br /> <b><br /></b> <b>1. Το ιστορικό</b><br /> <br /> Ο θεσμός του δημοψηφίσματος είναι ξένος στο βρετανικό πολιτικό σύστημα που παραδοσιακά εδράζεται στην κυριαρχία του Κοινοβουλίου. <strong>Σε εθνικό επίπεδο έχει χρησιμοποιηθεί μόνο δύο φορές: τον Ιούνιο του 1975</strong>, όταν η τότε κυβέρνηση των Εργατικών οργάνωσε δημοψήφισμα για την συμμετοχή (και πάλι) της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα <strong>και τον Μάιο του 2011</strong>, για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Πέραν αυτών των «παμβρετανικών» δημοψηφισμάτων, <strong>περιφερειακά δημοψηφίσματα έχουν πραγματοποιηθεί και στην Σκωτία και Ουαλία</strong> για την εφαρμογή εκεί του θεσμού της αποκέντρωσης (και <strong>στη Σκωτία</strong> πέρυσι για την ανεξαρτητοποίηση της χώρας) καθώς και <strong>στη Β. Ιρλανδία</strong> για την επικύρωση της ειρηνευτικής διαδικασίας. <br /> <strong>Ο Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron έθεσε εκ νέου το θέμα ενός δημοφηφίσματος για την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε</strong>. το 2013, εν πολλοίς για να περιορίσει την αυξανόμενη πίεση του ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος στις τάξεις του Συντηρητικού κόμματος και για να αντιμετωπίσει το ανερχόμενο τότε <em>UKIP</em> του <em>Nigel Farage</em>. Η πρότασή του αυτή ωστόσο δεν προχώρησε κυρίως λόγω της αντίδρασης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, τότε κυβερνητικών εταίρων του Cameron. Ο κ. Κάμερον επανέφερε την πρότασή του κατά την προεκλογική περίοδο του 2015 - και πάλι υπό την πίεση των ευρωσκεπτικιστών του κόμματός του. Η πρόταση μάλιστα περιλήφθηκε και στο προεκλογικό Μανιφέστο του κόμματος. <br /> <strong>Η επανεκλογή, τον Μάιο του 2015, των Συντηρητικών και μάλιστα με απόλυτη πλειοψηφία επέτρεψε στον κ. Κάμερον να υλοποιήσει την δέσμευσή του</strong>. Το Δεκέμβριο του 2015 το Βρετανικό Κοινοβούλιο ενέκρινε τον νόμο για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, γνωστό ως <em>European Union Referendum Act 2015</em> (<a href="http://www.legislation.gov.uk/ukpga/2015/36/pdfs/ukpga_20150036_en.pdf" target="_hplink">το σχετικό κείμενο εδώ</a>). Ταυτόχρονα ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Ένωση ώστε να εξασφαλίσει μια σειρά εξαιρέσεων της Βρετανίας από ενωσιακές πολιτικές και υποχρεώσεις και, με τον τρόπο αυτό, να ζητήσει από τους πολίτες να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής της χώρας σε μια αλλαγμένη, μετεξελιγμένη Ε.Ε. στα βρετανικά μέτρα. <br /> <strong>Ο Κάμερον στην πράξη ήθελε να διεξαγάγει - τουλάχιστον όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του ιδίου - δύο παράλληλες διαπραγματεύσεις</strong>. Αφενός με τους ευρωσκεπτικιστές του κόμματός του - να τους πείσει ότι η νέα θέση της χώρας τους στην Ε.Ε. ήταν προς όφελος των εθνικών συμφερόντων και αφετέρου με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ένωσης ώστε να τους πείσει την ανάγκη παραχωρήσεων προς τη Βρετανία για να αποφευχθεί ένα <em>brexit</em>. <strong>Όπως προκύπτει, δεν πέτυχε κανένα από τους δύο στόχους του</strong>. Έναντι της Ε.Ε. ο κ. Κάμερον χρειάστηκε γρήγορα να μειώσει τους αρχικούς του στόχους. Το τελικό κείμενο που εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Φεβρουαρίου 2016 παρότι δημιουργεί σειρά προβλημάτων στη συνοχή της Ένωσης όπως θα εξετασθεί παρακάτω, απείχε σημαντικά από τους αρχικούς στόχους του κ. Κάμερον. Από την άλλη, η υπόσχεση του δημοψηφίσματος άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου στο Συντηρητικό κόμμα και έβγαλε προς τα έξω τις εσωτερικές έριδες για την Ευρώπη. <strong>Είναι ενδεικτικό ότι στο στρατόπεδο της αποχώρησης (του LEAVE) πρωτοστατούν Συντηρητικοί πολιτικοί, ακόμα και υπουργοί. Ενώ το στρατόπεδο του REMAIN (παραμονή στην Ένωση) κυριαρχείται από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν ταχθεί σχεδόν στο σύνολό τους υπέρ της παραμονής</strong>. <br /> <b><br /></b> <b>2. Οι συνέπειες της επικράτησης του "LEAVE"</b><br /> <br /> Κανένα κράτος δεν έχει αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. <strong>Άλλωστε αποχώρηση ενός κράτους μέλους δεν προβλεπόταν μέχρι τη Συνθήκη της Λισσαβώνας</strong>: η συμμετοχή στην Ένωση αποτελούσε μονόδρομο - η εκχώρηση μέρους κρατικής κυριαρχίας στο ευρωπαίκό εγχείρημα ήταν πράξη αμετάκλητη ως προς εκείνο το μέρος. Η κυριαρχία αυτή είχε εφεξής αφαιρεθεί από το κράτος. Ωστόσο γενικευμένη άποψη ήταν ότι, εφόσον ένα κράτος μέλος επιθυμούσε να αποχωρήσει από την Ε.Ε., θα βρισκόταν μια <em>ad hoc</em> πολιτική και νομική λύση που θα το επέτρεπε: δεν ήταν νοητή η δια της βίας υποχρέωση ενός κράτους να παραμείνει στην Ένωση. Η Συνθήκη της Λισσαβώνας προέβλεψε ρητά αυτό το δικαίωμα για πρώτη φορά στο άρθρο 50 της Συνθήκης Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ) που αναφέρει ότι: <br /> «<em>Κάθε κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες.</em><br /> <em><strong>2.</strong>   Το κράτος μέλος που αποφασίζει να αποχωρήσει γνωστοποιεί την πρόθεσή του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Υπό το πρίσμα των προσανατολισμών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ένωση προβαίνει σε διαπραγματεύσεις και συνάπτει με το εν λόγω κράτος συμφωνία που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρησή του, λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο των μελλοντικών του σχέσεων με την Ένωση. Η διαπραγμάτευση της συμφωνίας αυτής γίνεται σύμφωνα με το άρθρο 218, παράγραφος 3 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης [πρόκειται για τη διαδικασία διαπραγμάτευσης διεθνών συνθηκών]. Η συμφωνία συνάπτεται εξ ονόματος της Ένωσης από το Συμβούλιο το οποίο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία, μετά από την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.</em><br /> <em><strong>3.</strong>   Οι Συνθήκες παύουν να ισχύουν στο εν λόγω κράτος από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της συμφωνίας αποχώρησης ή, ελλείψει τέτοιας συμφωνίας, δύο έτη μετά τη γνωστοποίηση που μνημονεύεται στην παράγραφο 2, εκτός εάν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, σε συμφωνία με το εν λόγω κράτος μέλος, αποφασίσει ομόφωνα την παράταση της προθεσμίας αυτής.</em><br /> <em><strong>4.</strong>   Για τους σκοπούς των παραγράφων 2 και 3, το μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου που αντιπροσωπεύει το αποχωρούν κράτος μέλος δεν συμμετέχει ούτε στις συζητήσεις ούτε στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή του Συμβουλίου που το αφορούν. Η ειδική πλειοψηφία ορίζεται βάσει του άρθρου 238, παράγραφος 3, στοιχείο β), της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.</em><br /> <em><strong>5.</strong>   Εάν το κράτος που αποχώρησε από την Ένωση ζητήσει την εκ νέου προσχώρησή του, η αίτησή αυτή υπόκειται στη διαδικασία του άρθρου 49</em>». <br /> <strong>Δεν υπάρχουν ιστορικά άλλων αποχωρήσεων κρατών από την Ένωση. Το μόνο σχετικό προηγούμενο είναι η αποχώρηση της Γροιλανδίας το 1985</strong>. Η Γροιλανδία, αυτοκυβερνώμενο έδαφος της Δανίας, είχε προσχωρήσει στην ΕΟΚ το 1973 ως τμήμα της τελευταίας. Από το 1982 έως το 1984 ωστόσο, το νησί έλαβε ένα <strong>εξελιγμένο καθεστώς αυτονομίας από τη Δανία</strong> και, με δημοψήφισμα το 1984, οι κάτοικοί του αποφάσισαν την αποχώρησή της από την ΕΟΚ (κατά βάση για λόγους που είχαν να κάνουν με την αλιευτική πολιτική της τελευταίας). Παρότι το θέμα νομικά ήταν έωλο (αφενός γιατί δεν υπήρχε σχετική πρόβλεψη και αφετέρου γιατί η Γροιλανδία δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος), η Κοινότητα με την Συνθήκη για τη Γροιλανδία (το σχετικό κείμενο εδώ) αποφάσισε να δεχθεί την αποχώρηση του νησιού που ωστόσο παραμένει συνδεδεμένο με την Ένωση μέσω της Δανίας σε πολλούς τομείς. <br /> <strong>Προφανώς το προηγούμενο της Γροιλανδίας δε μπορεί να μεταφερθεί στη βρετανική περίπτωση</strong>. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η διαδικασία αποχώρησης θα ακολουθήσει, βάσει του άρθρου 50, την εξής σειρά:<br /> 1. <strong>Δήλωση της Βρετανίας ότι αποφάσισε να αποχωρήσει βάσει των εσωτερικών συνταγματικών κανόνων</strong>. Τούτο σημαίνει ότι η βρετανική κυβέρνηση, σε συνέχεια του δημοψηφίσματος, θα ενημερώσει σχετικά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Το δημοψήφισμα δεν παράγει νομικά αποτελέσματα αφ'εαυτού - συνιστά απλώς πολιτική επιλογή που πρέπει να περιβληθεί χαρακτηριστικά νόμου από το Κοινοβούλιο (είτε στο ξεκίνημα είτε στο τέλος της διαδικασίας αποχώρησης). Τυπικά, επειδή το δημοψήφισμα δεν είναι δεσμευτικό, είναι δυνατό το Κοινοβούλιο (το παρόν ή το επόμενο, μετά από τυχόν νέες εκλογές) να το αγνοήσει - ωστόσο μια τέτοια απόφαση πολιτικά θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένη, ακόμα και αν στην κυβέρνηση ανέβαινε άλλο κόμμα.<br /> 2. <strong>Με την ενημέρωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα ξεκινήσουν οι σχετικές διαπραγματεύσεις</strong>. Στην πράξη το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα συναντηθεί αμέσως μετά το δημοψήφισμα (στις 25-26 Ιουνίου), δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι θα δώσει αμέσως τους «προσανατολισμούς» για τις σχετικές διαπραγματεύσεις που προβλέπει η Συνθήκη ή θα αφήσει ένα περιθώριο χρόνου για να σκεφθεί την περαιτέρω πορεία. Οι διαπραγματεύσεις αυτές θα διεξαχθούν στο πλαίσιο του Συμβουλίου με σημαντική ωστόσο εμπλοκή και της Επιτροπής μέσω των «συστάσεων» που αναφέρει το άρθρο 218.3 ΣΛΕΕ. Οι υποστηρικτές του LEAVE διατείνονται ότι στις διαπραγματεύσεις αυτές θα ζητήσουν (και θεωρούν ότι θα επιτύχουν) την διατήρηση των εμπορικών δεσμών της Βρετανίας με την Ένωση, κατά βάση την ενιαία αγορά. Το άρθρο 50 άλλωστε αναφέρει ότι οι συζητήσεις θα περιλάβουν και το «πλαίσιο των μελλοντικών σχέσεων με την Ένωση» του προς αποχώρηση κράτους. Δεν είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι η Ένωση θα θέλει - και θα μπορεί τεχνικά - να δώσει μια τέτοια δυνατότητα, λαμβάνοντας υπόψη ιδίως το γεγονός ότι η τελική συμφωνία ενδέχεται να πρέπει να εγκριθεί και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επιπλέον είναι νομικά συζητήσιμο κατά πόσον μια νέα σχέση Βρετανίας - ΕΕ (π.χ. η συμμετοχή της στην ενιαία αγορά) δεν θα θεωρηθεί ότι απαιτεί την έγκρισή της από τα εθνικά κοινοβούλια, όπως συνέβη με την συμμετοχή χωρών όπως των μελών της ΕΖΕΣ (Νορβηγία, Ελβετία κ.α.) σε κοινοτικές πολιτικές.<br /> 3. <strong>Η περίοδος των διαπραγματεύσεων και η αποχώρηση της Βρετανίας πρέπει να ολοκληρωθεί το αργότερο σε 2 χρόνια</strong>, εκτός εάν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο - και η Βρετανία - «αποφασίσει ομόφωνα την παράταση της προθεσμίας αυτής». Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ υποστήριξε πρόσφατα ότι οι διαπραγματεύσεις και η αποχώρηση μπορεί να κρατήσουν έως και επτά χρόνια¹. Δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσον και οι δύο πλευρές θα ήθελαν ή όχι μια παρατεταμένη περίοδο πριν το οριστικό διαζύγιο, ωστόσο τα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν είναι όντως σημαντικά και σύνθετα. Δεν είναι επίσης απίθανο, πριν την αποχώρηση και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η -ίδια ή άλλη- βρετανική κυβέρνηση να προκαλέσει νέο δημοψήφισμα, με το επιχείρημα π.χ. ότι οι προτάσεις της Ένωσης για τις σχέσεις της Βρετανίας με την Ένωση είναι ιδιαίτερα αρνητικές για τους Βρετανούς. Σε περίπτωση που το δεύτερο δημοψήφισμα αποβεί θετικό, η Βρετανία δεν θα έχει αποχωρήσει από την Ένωση.<br /> 4. <strong>Η μεταβατική περίοδος και ο ρόλος της Βρετανίας σε αυτή είναι επίσης περίπλοκο θέμα</strong>. Σε τι βαθμό η χώρα θα μετέχει και θα ψηφίζει κανονισμούς και οδηγίες η έναρξη ισχύος των οποίων θα είναι ενδεχομένως μετά την αποχώρησή της; Ποιες αρμοδιότητες θα έχει ο Βρετανός επίτροπος, πώς θα δικάζει ο Βρετανός δικαστής στο Δικαστήριο της Ένωσης; Τέλος τι ρόλο θα διαδραματίζουν οι Βρετανοί βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο αριθμός των οποίων μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στην τελική ψηφοφορία; Καθοριστική επίσης - όπως σε κάθε διαζύγιο - είναι και η οικονομική διάσταση. Μέχρι πότε θα μετέχει η χώρα στον προϋπολογισμό της Ένωσης; Η απλή λύση είναι μέχρι την ημερομηνία της αποχώρησής της αλλά στην πράξη αυτό δεν μπορεί να συμβεί - η Ένωση προβαίνει σε αναλήψεις υποχρεώσεων και σε πληρωμές με μεγάλη χρονική απόκλιση. <br /> 5. <strong>Η ψήφος υπέρ της αποχώρησης ενδέχεται να έχει σημαντικές πολιτικές και θεσμικές εσωτερικές επιπτώσεις στη χώρα</strong>. Είναι πιθανό το <em>LEAVE</em> να επικρατήσει στην Αγγλία, ωστόσο στη Σκωτία, την Ουαλία και ίσως και τη Β. Ιρλανδία το <em>REMAIN</em> φαίνεται ότι υπερτερεί. Δεν είναι σαφές τι πορεία θα ακολουθήσουν οι τοπικές κυβερνήσεις. Ιδίως, το <em>Scottish National Party</em>, κυρίαρχο και κυβερνητικό κόμμα στην Σκωτία έχει ήδη δηλώσει ότι θα επαναφέρει το θέμα της ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας και θα ζητήσει την ένταξη του νέου κράτους στην Ένωση (σε κάθε περίπτωση η Σκωτία θα πρέπει να ακολουθήσει την κανονική διαδικασία προσχώρησης που προβλέπει το άρθρο 49 της Συνθήκης). Είναι αβέβαιο, επίσης, τι θα κάνει η Β. Ιρλανδία ενόψει του ότι μια σειρά κοινών θεσμών με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας (που προφανώς θα παραμείνει μέλος της Ένωσης) θα τεθούν σε κίνδυνο. Η κυβέρνηση συνεργασίας του <em>Democratic Unionist Party</em> (που έχει ταχθεί υπέρ του <em>LEAVE</em>) και του <em>Sinn Fein</em> (που υποστηρίζει το <em>REMAIN</em>) θα αντιμετωπίσει κλυδωνισμούς. <strong>Αντίστοιχους κλυδωνισμούς θα αντιμετωπίσει και η κυβέρνηση Κάμερον -και σίγουρα ο ίδιος προσωπικά</strong>. Η εμφανής εχθρότητα ανάμεσα στις δύο πλευρές του κόμματος δύσκολα θα επιτρέψει την επιβίωση μιας κυβέρνησης που στην πλειοψηφία της έχει ταχθεί υπέρ του <em>REMAIN</em> και μιας κοινοβουλευτικής ομάδας όπου τουλάχιστον 130 μέλη κάνουν καμπάνια υπέρ του <em>LEAVE</em>. <br /> <br /> <b>3. Τι θα συμβεί σε περίπτωση επικράτησης του «REMAIN"</b><br /> <br /> Όπως προαναφέρθηκε, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Βρετανίας και λοιπών κρατών μελών οδήγησε στην υιοθέτηση, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 18-19 Φεβρουαρίου 2016, <strong>μιας σειράς ρυθμίσεων για τις σχέσεις της Βρετανίας με την Ένωση</strong> (<a href="http://www.consilium.europa.eu/el/meetings/european-council/2016/02/18-19/" target="_hplink">το κείμενο των Συμπερασμάτων του Συμβουλίου είναι εδώ</a>). Τα συμπεράσματα του Συμβουλίου υπογραμμίζουν σε πολλά σημεία ότι οι ρυθμίσεις αυτές είναι «πλήρως συμβατές με τις Συνθήκες» και θα παράγουν αποτελέσματα από «την ημερομηνία κατά την οποία η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ενημερώσει τον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ως εκ τούτου, σε περίπτωση επικράτησης του <em>REMAIN</em>, η κυβέρνηση Κάμερον θα ενημερώσει επίσημα το Συμβούλιο και θα ζητήσει την υλοποίηση των συμφωνιών που περιέχονται στο σχετικό κείμενο. <br /> <strong>Τόσο η κυβέρνηση Κάμερον όσο και τα κράτη μέλη της Ένωσης μερίμνησαν ώστε το περιεχόμενο της συμφωνίας να περιβληθεί τον τύπο διεθνούς διακρατικής συμφωνίας</strong> - και για αυτό είναι απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (το κείμενο της απόφασης αναφέρει προσεκτικά ότι πρόκειται για «απόφαση των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων, συνελθόντων στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου") ώστε να αποφύγουν την εμπλοκή των λοιπών ευρωπαϊκών οργάνων, κυρίως του Δικαστηρίου. Ωστόσο δεν είναι αυτονόητο ότι οι αλλαγές αυτές θα υλοποιηθούν αμέσως, και ιδίως χωρίς προβλήματα. <br /> <strong>Κάποιες από τις αλλαγές που ζήτησε και πέτυχε ο κ. Κάμερον είναι συμβολικού χαρακτήρα</strong>. Για παράδειγμα, η Βρετανία δεν θα δεσμεύεται από το στόχο της «<em>ολοένα και στενότερης ένωσης των λαών της Ευρώπης</em>» που αναφέρει η Συνθήκη. Τούτο ωστόσο θα υλοποιηθεί, όπως το αναφέρει και η ίδια η απόφαση, στην επόμενη αναθεώρηση των Συνθηκών, άρα δεν θα υπάρξει άμεση υλοποίηση της σχετικής απόφασης. Σε ορισμένες (το δικαίωμα της Βρετανίας να διατηρήσει μόνιμα την στερλίνα ως το νόμισμά της και την προστασία των συμφερόντων του City) οι αποφάσεις ανήκουν αποκλειστικά στο Συμβούλιο και άρα δεν θα προκαλέσουν ιδιαίτερα ζητήματα. <br /> <strong>Κάποιες άλλες αλλαγές έχουν ουσιαστικότερο περιεχόμενο αλλά επίσης είναι ευρύτερα αποδεκτές</strong> (όπως η ανάγκη για επανεξέταση της νομοθεσίας για να διαπιστωθεί αν σέβεται τις αρχές της επικουρικότητας και η μείωση της γραφειοκρατίας) <strong>και δεν απαιτούν νομοθετική δράση</strong>, αλλά απλώς πολιτική βούληση (άλλωστε η Επιτροπή Γιούνκερ στην πραγματικότητα έχει ήδη ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία από το 2014). <br /> <strong>Υπάρχουν ωστόσο ρυθμίσεις που απαιτούν νομοθετική αλλαγή και όπου εμπλέκονται και οι λοιποί θεσμοί της Ένωσης, ιδίως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο</strong>. Μια βασική κατηγορία της Βρετανίας κατά της Ένωσης αφορούσε στο ότι πολίτες της Ένωσης, ιδίως Ανατολικοευρωπαίοι, χρησιμοποιούσαν το <strong>δικαίωμα της ελευθερία εγκατάστασης στην Ένωση</strong> για να εκμεταλλεύονται τα βρετανικά επιδόματα (ιδίως τα οικογενειακά) για μέλη της οικογένειάς τους που βρίσκονταν στη χώρα καταγωγής τους. <strong>Εδώ η απόφαση επιτρέπει στα κράτη (όχι μόνο στη Βρετανία) να επιβάλλουν όρους και προϋποθέσεις στην ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων στην Ε.Ε</strong>. ιδίως με τη δημιουργία ενός μηχανισμού διασφάλισης (<em>safeguard mechanism</em>) που θα επιτρέπει περιορισμούς στη χορήγηση επιδομάτων σε αλλοδαπούς πολίτες της ΕΕ όταν υπάρχει «<em>εξαιρετική εισροή εργαζομένων από άλλο κράτος της ΕΕ</em>». Η αλλαγή αυτή, που για πρώτη φορά επιτρέπει διακρίσεις στο εσωτερικό της Ένωσης στη βάση της ιθαγένειας, απαιτεί τροποποίηση σειράς νομοθετικών κειμένων. Η Επιτροπή σε δήλωσή της που περιλαμβάνεται στην απόφαση έχει δεσμευθεί να προτείνει τις αλλαγές αυτές. <strong>Ωστόσο τούτο απαιτεί την εμπλοκή του Ευρ. Κοινοβουλίου - ως συννομοθέτη - και ιδίως ενέχει τον κίνδυνο να κριθεί από το Δικαστήριο της Ένωσης ως παράνομο γιατί είναι αντίθετο με τις αρχές της Ένωσης</strong> (ιδίως την απαγόρευση των διακρίσεων). Επιπλέον, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, εν πρώτοις η Πολωνία που έχει και νέα, ιδιαίτερα ευρωσκεπτικιστική και εθνικιστική, κυβέρνηση, δεν είναι βέβαιο ότι θα συναινέσουν για την αλλαγή των οδηγιών και κανονισμών που πλήττουν ευθέως πολίτες τους.<br /> <br /> <b>4. Συμπεράσματα</b><br /> <blockquote> Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου, και ανεξάρτητα από την έκβασή του, <strong>δε θα αποτελέσει το τέλος αλλά μάλλον την αρχή μιας σειράς θεσμικών και πολιτικών αλλαγών για την Ευρωπαϊκή Ένωση</strong>. Η Ελλάδα, κλεισμένη στην εσωστρέφειά της, δεν έχει συζητήσει ούτε καν υπολογίσει τις συνέπειες και κυρίως την στρατηγική που η χώρα θα πρέπει να ακολουθήσει στην μετα-δημοψηφισματική περίοδο. Ωστόσο ο χρόνος τρέχει.<br /> <div class="ql"> </div> <div class="qr"> </div> </blockquote> <b><i>*Δικηγόρος, Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ</i></b><br /> <br /> <a href="http://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου και οι συνέπειές του

Γιάννης Παπαγεωργίου* Το επερχόμενο δημοψήφισμα για την παραμονή ή αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει, ενδεχομένως...

Διαβάστε την συνέχεια

Από το ΤΤΙΡ στη διαπραγμάτευση για TiSA: Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, και όποιος αντέξει!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwhJ7iCs2dWhM0inF8QeCo9waNgemeCgeL5Jpp9sSHhcEDs2yE2PfoOFCGFtOdEa0Z_zYk8tuEXDm2Pzm1BQicF9irBBzP0VW0N4ndItag3Yd9upZJFibw7CnFkMGAArZrIbXlMxR9u-_r/s1600/apo+tin+TTIP+stin+TiSA.+APO+TIN+SKYLA+STIN+XARYBDI.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="326" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwhJ7iCs2dWhM0inF8QeCo9waNgemeCgeL5Jpp9sSHhcEDs2yE2PfoOFCGFtOdEa0Z_zYk8tuEXDm2Pzm1BQicF9irBBzP0VW0N4ndItag3Yd9upZJFibw7CnFkMGAArZrIbXlMxR9u-_r/s640/apo+tin+TTIP+stin+TiSA.+APO+TIN+SKYLA+STIN+XARYBDI.jpg" width="640" /></a></div> <strong><br /></strong> <strong>Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο</strong><br /> <br /> 1.Ακόμη δεν έχουμε ξεμπερδέψει με το ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investments Partnership) και εμφανίζεται στο προσκήνιο η TiSA, μια άλλη μυστική διαπραγμάτευση πάλι αμερικάνικης έμπνευσης που αποκάλυψε πρόσφατα το WikiLeaks.<br /><br />Και τί είναι αυτή η TiSA; Απλά άλλη μια σύμβαση που θα μπορεί όμως να επηρεάσει δισεκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο, μιας και προβλέπει την απόλυτη ιδιωτικοποίηση όλων των κυριοτέρων υπηρεσιών.<br /><br />Σε γενικές γραμμές όπως με το ΤΤΙΡ οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές θα μπορούν να έχουν το πάνω χέρι στον τεράστιο τομέα του διεθνούς εμπορίου, έτσι τώρα με το TiSA πάλι οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές θα μπορούν να έχουν βαρύνοντα και οριστικό λόγο στον εξίσου τεράστιο τομέα των υπηρεσιών.<br /><br />Ως τώρα η οικονομική πειθαρχία πραγματοποιούταν με το GATS(General Agreement on Trade in Services), Γενική Συμφωνία για το Εμπόριο, μέρος των συμφωνιών στα πλαίσια του ΠΟΕ (Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου), WTO(World Trade Organisation).<br /><br />Επειδή εκδηλώθηκαν ωστόσο έντονες αντιρρήσεις των αναπτυσσομένων χωρών στην επιδίωξη των πλουσιοτέρων για περισσότερο φιλελευθερισμό μέσα στις διαδικασίες του ΠΟΕ και για να παρακαμφθούν αυτές οι ενοχλητικές αντιρρήσεις, ΗΠΑ (πάντα αυτές!) και τα πρόθυμα κολλητήρια μελέτησαν την εξέλιξη μιας νέας σύμβασης που εμφανώς υπονομεύει και ακυρώνει την δημοκρατική διαπραγμάτευση εντός ΠΟΕ με προοπτική την κατάργηση των κανονισμών που ιδίως αφορούν τις υπηρεσίες και παράλληλα την ελεύθερη έλευση των μεγάλων εταιρειών και πολυεθνικών χωρίς πια εμπόδια που απειλούν την κερδοφορία τους.<br /><br />Η καινούρια σχέση λοιπόν ονομάστηκε TiSA(Trade in services agreement). Πάντα και παντού υπάρχει ένα απατηλό “trade” σε αυτές τις προτεινόμενες μεγάλες «λύσεις»!<br /><br />Η μυστικότητα (μάλλον: μυστικοπάθεια) που περιβάλλει τις συνομιλίες είναι τόσο αυστηρή που φτάνει σε σημείο να ορίζεται πως το περιεχόμενο της σύμβασης θα μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο μετά από πέντε χρόνια που αυτή θα έχει μπει σε εφαρμογή και, εάν δεν εφαρμοστεί, πάλι πέντε χρόνια μετά το κλείσιμο των διαπραγματεύσεων.<br /><br />Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα, πολύ βαρύ και επικίνδυνο: το περιεχόμενο της σύμβασης πρέπει να είναι τόσο τραγικά ανατρεπτικό και εξωφρενικά διαλυτικό για ό, τι υπάρχει σήμερα στον κόσμο της εργασίας, που θα επιτρέπεται να το γνωρίσουν όλοι μόνο μετά που θα έχει περάσει αρκετός χρόνος ώστε οι «αλλαγές» να έχουν «συνηθιστεί» και «χωνευτεί»! Η δημοκρατία στα Τάρταρα.<br /><br />Έτσι πρόκειται για μια σύμβαση που, όπως φαίνεται από τις πρώτες διαρρεύσεις, θα φέρει τα πάνω-κάτω σε όλες τις υπηρεσίες τουλάχιστον στο 80% του κόσμου και θα καταστήσει τα κράτη σκέτους παλιάτσους μπροστά στις πολυεθνικές. Οπότε εύλογα διερωτάται κανείς: πώς είναι δυνατόν αυτά τα ίδια κράτη να αυτοευνουχίζονται τόσο απροκάλυπτα και πώς αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο αυτοαπαξιώνεται και αυτοεξοντώνεται υπέρ των ΗΠΑ, Καναδά και Ιαπωνία, οι τρεις χώρες που τελικά θα είναι και οι νικήτριες των πάντων.<br /><br />Το άκρον άωτο του άγριου φιλελευθερισμού και της αποπνιχτικής παγκοσμιοποίησης!<br /><br />Η TiSA αφορά επομένως τις υπηρεσίες, δηλαδή την ίδια την καρδιά της παγκόσμιας οικονομίας των ανεπτυγμένων και μη χωρών, ένας τομέας που είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο από άποψη θέσεων εργασίας. Μόνο στις ΗΠΑ αντιπροσωπεύει το 75 % της οικονομίας της και παράγει το 80% των θέσεων εργασίας του ιδιωτικού τομέα, ενώ η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη «παραγωγός» υπηρεσιών στον πλανήτη, εξ ου και η άκρατη βουλιμία των αμερικανικών πολυεθνικών να βάλουν εκεί τα χέρια τους.<br /><br />2.Στα πλαίσια της TiSA, το πιο επιθετικό λόμπι για την πραγματοποίηση της σύμβασης είναι η Coalition of Sevices Industries η ατζέντα της οποίας περιέχει την υποχρεωτική ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών, και ειδικά εκείνων του Δημοσίου.<br /><br />Μέσα σε αυτή τη προοπτική τα κράτη και οι κυβερνήσεις θεωρούνται απλά τα μεγάλα εμπόδια στην μεγάλη business! Γράφει η Coalition: «Πρέπει να βοηθήσουμε τις εταιρείες να ανταγωνίζονται με τον σωστό τρόπο και έχοντας σαν δεδομένο συντελεστές που βασίζονται στην αγορά και όχι στις κυβερνήσεις».<br /><br />Επομένως: υπερ-φιλευθεροποίηση, πλήρης ιδιωτικοποίηση και άγριος, κανιβαλικός ανταγωνισμός για την ανεξάντλητη κερδοφορία.<br /><br />Η WikiLeaks του Julian Assange διέρρευσε ένα κείμενο που περιέχει το άρθρο 11 της TiSA σχετικά με τις τραπεζικές υπηρεσίες, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα και τις ασφάλειες. Το κείμενο γράφτηκε στις 14.4.2016 στην χρονικά τελευταία συνάντηση (η προσεχής θα γίνει στις 23/27.6.2016).<br /><br />Φαίνεται τελείως παράξενο και παράλογο πώς συμβαίνει και, με την γιγαντιαία κρίση που παρέσυρε όλη τη παγκόσμια οικονομία, κατέστρεψε επιχειρήσεις, ακύρωσε εκατομμύρια θέσεις εργασίας και διέλυσε ανθρώπινες ζωές, να υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν ακόμη να θέλουν να αλλάξουν όλους τους οικονομικούς κανόνες εξοντώνοντας ό, τι έμεινε όρθιο και βιώσιμο.<br /><br />Βέβαια, οι αετονύχιδες των πολυεθνικών δεν γνωρίζουν κρίση ή μάλλον η κρίση είναι νη καλύτερη ευκαιρία για να κατακτήσουν εκείνο που έμεινε ακόμη σαν προστασία του ανθρώπου και να το θυσιάσουν στον βωμό του θεού Πλούτου. Και η TiSA είναι η μεγάλη ευκαιρία: είναι η επαναφορά όσων σχεδίων «χοντρού» κέρδους δεν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν στο παρελθόν.<br /><br />3.Ας πούμε πως η TiSA είναι η κληρονομιά του Doha Round, ως γνωστόν μια σειρά διαπραγματεύσεων που έγιναν στην Ντόχα του Κατάρ από το 2001 και μετά, στα πλαίσια του WTO (World Trade Organisation), Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, με σκοπό την παγκοσμιοποίηση και φιλελευθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας.<br /><br />Το Doha Round απέτυχε λόγω των μεγάλων αντιδράσεων στο κόσμο, και τελικά «έκλεισε» το 2011.<br /><br />Ωστόσο οι ΗΠΑ και οι χώρες που πρωτοστατούν στην παγκοσμιοποίηση δεν θα μπορούσαν να παραιτηθούν τόσο εύκολα από την μεγαλεπήβολη ιδέα του θριάμβου των πολυεθνικών μέσω των οποίων αυτές ζουν, απομυζούν και επιβάλλονται σε όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου! Αυτό όχι μόνο δεν είναι pax americana, αλλά είναι αέναο bellum americanum.<br /><br />Οπότε από τις στάχτες του Doha Round ξεπετάχτηκε, ως εκ θαύματος, νέος φοίνικας, η TiSA, με μια βασική διαφορά όμως: όσο το πρώτο ήταν ανοιχτό στη πληροφορία και μόλοι ήξεραν τι συζητούσαν, τόσο η δεύτερη είναι κλειστή και κανείς δεν ξέρει τι «μαγειρεύουν», εκτός από μερικά «νέα» που «διαρρέουν» κάθε τόσο, κανείς δεν ξέρει πόσο στ’ αλήθεια «κλεμμένα» ή επίτηδες «αφημένα» για να δημιουργήσουν σύγχυση.<br /><br />4.Ο πυρήνας της TiSA βρίσκεται στα χρηματοπιστωτικά δεδομένα. Εκείνοι οι ίδιοι που απέτυχαν στο WTO με το χρηματοπιστωτικό μοντέλο της deregulation, το οποίο ελέγχεται και για την παγκόσμια οικονομική κρίση, τώρα επιστρέφουν με την TiSA με την οποία, αν υπογραφεί, «οι κυβερνήσεις θα δεσμευτούν στην ολική απορρύθμιση των δημοσίων οικονομιών, θα απολέσουν το δικαίωμα να διατηρούν στο έδαφός τους τα χρηματοπιστωτικά δεδομένα τους, θα πρέπει να εγκρίνουν οικονομικά προϊόντα δυνητικά τοξικά και θα υπόκεινται σε δικαστικές επιθέσεις εάν τολμήσουν να λάβουν προφυλακτικά μέτρα προς αποφυγή άλλης κρίσης», λέει η Jane Kelsey, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Auckland της Νέας Ζηλανδίας.<br /><br />Στις σημερινές συνομιλίες της TiSA η κάθε χώρα προσπαθεί να κερδίσει κάτι μέσα στα πάντα που πρέπει να δώσει. Οι ΗΠΑ πάντως είναι απόλυτες: «όλες οι χώρες που μπαίνουν στην συμφωνία θα επιτρέψουν στον προμηθευτή της χρηματοπιστωτικής υπηρεσίας να μεταφέρει τα δεδομένα τους μέσα ή έξω από τα εδάφη τους και σε οποιαδήποτε μορφή ο ίδιος θέλει»: δηλαδή, τα κράτη (θα) είναι σαν να μην υπάρχουν και οι πολυεθνικές θα κόβουν και θα ράβουν όπως και ό, τι θέλουν!<br /><br />Για την Ευρώπη, την ΕΕ πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια εκχώρηση άνευ όρων της κυριαρχίας της πάνω στα δικά της χρηματοπιστωτικά και οικονομικά δεδομένα με σκοπό απλά το business των πολυεθνικών, ως επί το πλείστον φυσικά αμερικάνικες και ιαπωνικές!<br /><br />5.Το ερώτημα είναι όμως: η TiSA επιδιώκει να «κατακτήσει» όλες ανεξαιρέτως της υπηρεσίες, και όχι μόνο τις οικονομικές;<br /><br />Απ’ ό, τι φαίνεται, ναι! Όλες, και ειδικά τις υπηρεσίες που συνδέονται με την υγεία και την παιδεία!<br /><br />Πράγματι μέσα στη προοπτική κλεισίματος ή ιδιωτικοποίησης οποιωνδήποτε υπηρεσιών παρεχομένων από τη Δημόσιο, κεντρική θέση έχουν οι μεταφορές, η παιδεία και η υγεία.<br /><br />Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, πρόκειται για τεράστια συμφέροντα τα οποία οι πολυεθνικές θέλουν να αφαιρέσουν από τα κράτη και να τα διαχειριστούν βάσει των νόμων της αγοράς που οι ίδιες έχουν κατάλληλα διαμορφώσει Και οι ορέξεις των πολυεθνικών και των λόμπι είναι τερατώδεις.<br /><br />Για να δώσουμε μια ιδέα αυτών των ορέξεων και των γιγαντιαίων μέσων που διαθέτουν οι εταιρείες μέλη της Coalition of Services Industries, παραθέτουμε τα ονόματά τους, μη λησμονώντας ότι εκτός από αυτές υπάρχουν πολλές άλλες μικρότερες και με λιγότερο γνωστά ονόματα:<br /><br />BASF, Glaxo Smith Kline, Monsanto, Chevron, Lilly, J. P. Morgan, Shell, Microsoft, Goldman Sachs, Maersk, Tesco, Unilever, Ford, Walt Disney, Visa International, Citigroup, Mercedes, GDFSuez, Walmart, Santander, Philip Morris, IBM, BNPParibas, Fedex, Google, eBay Inc., Mastercard, 20th Century Fox, HP.<br /><br />Στην ουσία, ένας καθεαυτού τεράστιος εγκληματικά μαφιόζικος συνασπισμός με έναν μόνο σκοπό: την κατάληψη της οικονομικής εξουσίας ολόκληρου του πλανήτη, όπερ σημαίνει και κατάληψη/κατάλυση της πολιτικής εξουσίας με την αντίστοιχη δυνατότητα να ορίζουν τις τύχες όλου του κόσμου, όσο παράλογο κι αν φαντάζει αυτό!<br /><br />Διερωτόμαστε έως πού θα φτάσουν οι απαιτήσεις της Coalition. Διόλου απίθανο κάποια στιγμή να συμπεριλάβουν και τον στρατιωτικό τομέα αφού αυτός πολύ συχνά προσφεύγει κιόλας τώρα σε ιδιώτες.<br /><br />6.Όπως είναι γνωστό, η πιστωτικο-οικονομική κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Ο «ιός» μεταφέρθηκε μετά από λίγο αυτούσιος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία από τότε βολοδέρνει δίχως να βρει λυτρωμό.<br /><br />Οι ΗΠΑ όμως είναι εκτός κρίσης. Με έναν πακτωλό φρέσκα δολάρια, που συνέχεια μπορούν να «τυπώνουν» και να πλημμυρίζουν τους πάντες, εξουδετέρωσαν τα τοξικά της Wall Street, ενώ η πεφωτισμένη πολιτική των Βρυξελλών με τον Juncker επικεφαλής, μερίμνησε να διαλύσει εκατομμύρια επιχειρήσεις τις οποίες οι αμερικάνοι μπορούν να αγοράσουν για μια μπουκιά ψωμί.<br /><br />Και για να μη μπορέσει η ΕΕ να θεσπίσει προστατευτικούς φραγμούς – εάν κατά λάθος της έρθει αυτή φαεινή ιδέα – έρχονται πάλι οι ΗΠΑ να της φορτώσουν δυο (!) συμβάσεις ελεύθερου εμπορίου (αλλά και μια τρίτη με τον Καναδά, τσιράκι των ΗΠΑ).<br /><br />Αυτό σημαίνει απλά πως με αυτές τις άκρως δεσμευτικές συμβάσεις, ένα ατέλειωτο κύμα δολαρίων θα πέσει πάνω στην Ευρώπη, που θα δημιουργήσει μια άφθονη ανατίμηση του ευρώ και μια υποτίμηση του δολαρίου. Έτσι τα αμερικάνικα εμπορεύματα θα γίνουν αυτομάτως πολύ πιο ανταγωνιστικά: οπότε οι gringos θα μπορούν να ελέγχουν έναν ανυπολόγιστο αριθμό ευρωπαϊκών εταιρειών και ειδικά τα assets και τις υπηρεσίες.<br /><br />Τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους και μάλλον οι φταίχτες (ας βάλει κανείς όποιο επίθετο θέλει δίπλα σε αυτή τη λέξη) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν θα τιμωρηθούν ποτέ για την παράδοση των Ευρωπαίων στον χαμό τους.<br /><br />Μια λεπτομέρεια μεγάλης σημασίας: και στο ΤΤΙΡ και στο ΤΤΡ και στη TiSA δεν βρίσκονται χώρες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική). Γιατί άραγε; Απλά γιατί ΤΤΙΡ, ΤΡΡ, ΤiSA, CETA χρησιμεύουν για να απομονώσουν τα κράτη BRICS και να μειώσουν στο ελάχιστο τη δράση και επιρροή τους, προπαντός της Ρωσίας, το μέγα φάντασμα που στοιχειώνει τον νέο «ψυχρό πόλεμο» των ΗΠΑ, μια χώρα που κυριολεκτικά διεξάγει ή παράγει συνεχείς πολέμους στον κόσμο (πώς θα πουλήσουν οι βιομηχανίες τους τα όπλα τους!) και είναι σε συνεχή αναζήτηση ενός «εχθρού», και εκεί που δε υπάρχει στην πραγματικότητα!<br /><br />Παρενθετικά όμως και σαν «συμπλήρωμα» των αμερικανικών «κατορθωμάτων», θα ήταν ελλιπής η έκθεση έως εδώ αν δεν λέγαμε δυο λόγια για αυτή τη Coalition of Services Industries, δυο λόγια που θα μας φωτίσουν για το «ποιον» της και για το τί πρέπει να περιμένουμε απ΄αυτήν.<br /><br />Ο πρόεδρος είναι ένας κύριος ονόματι Peter Allgeier ο οποίος παρουσιάζεται σαν “Rockfeller Fellow at Harward Divinity School”, δηλαδή αυτός ο Allgeier βγήκε από ένα think tank του εργαστηρίου Rockfeller.<br /><br />Όσο για το J.P. Morgan, άλλος δεν είναι από τον τακτικό σύνδειπνο του Rothschild και Rockfeller, ένα από τα μυαλά που σχεδίασαν την FED.<br /><br />7.Tα σενάρια που παρουσιάζονται είναι αρκούντως ανησυχητικά. Οι πολυεθνικές Google και Facebook ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν τις πληροφορίες από τα προσωπικά μας δεδομένα ενάντια σε κάθε δικαίωμα της privacy. Οι τράπεζες οι οποίες, παρεμπιπτόντως(!), επέζησαν εις βάρος των πολιτών και χάρη στους φόρους που πλήρωσαν αυτοί, προτίθενται να αυξήσουν την κερδοσκοπία τους.<br /><br />Τα tycoons των media ετοιμάζονται να εκτοπίσουν απ’ την αγορά όλα τα κανάλια της ελεύθερης πληροφόρησης, οι πολυεθνικές προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις του νερού, του πολυτιμότερου αγαθού που διαθέτει ο άνθρωπος.<br /><br />Όλα αυτά, και πολλά άλλα, από τον Φεβρουάριο του 2012 συμφωνούνται μυστικά, στο απόλυτο σκοτάδι, σαν τους κλέφτες και συνωμότες, μέσα στην αμερικάνικη πρεσβεία παρά τον ΟΗΕ στη Γενεύη.<br /><br />Το Der Spiegel είχε γράψει πως σε αυτό το κτήριο υπάρχουν κεραίες και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ έμπειροι στις υποκλοπές, μια ειδική μονάδα με το όνομα “Special Collection Service”.<br /><br />Σχετικά με αυτήν, ο whistleblower Edward Snowdon είχε πει ότι διαχειρίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ 80 σταθμούς ακρόασης σε όλο τον κόσμο! Πού; Στην Ελβετία! Την αθώα Ελβετία που κάνει…τη πάπια!<br /><br />8.Μια από τις βασικές επιδιώξεις της TiSA είναι, όπως είπαμε, η απελευθέρωση των υπηρεσιών υγείας και των υδάτινων πόρων.<br /><br />Όσο αφορά τη πρώτη, ένα ντοκουμέντο της Associated Whistleblowing Press(AWP) αποκαλύπτει ότι: «Υπάρχει μια απέραντη δυνατότητα που ακόμη δεν έγινε εκμεταλλεύσιμη στην παγκοσμιοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Αυτές οι υπηρεσίες χρηματοδοτούνται ακόμη από το Κράτος ή από οργανώσεις πρόνοιας».<br /><br />Αυτές λοιπόν οι υπηρεσίες πρέπει «να ανοίξουν» στις εμπορικές εταιρείες ώστε να γίνει μια τεράστια αγορά υγείας όπου βέβαια η δυνατότητα και η ποιότητα των παροχών θα εξαρτάται αποκλειστικά από το κόστος που θα μπορεί να πληρώνει ο κάθε πολίτης.<br /><br />Η εμποριοποίηση σε πλανητικό επίπεδο της υγείας είναι λοιπόν μέσα στα πρώτα σχέδια της TiSA. Τις συνέπειες αυτής της «επιχείρησης» ο καθένας μπορεί να τις φανταστεί και να φρίξει όσο θέλει!<br /><br />9.Τα κράτη έως τώρα έχουν βέβαια το δικαίωμα και μπορούν να νομοθετούν και να ορίζουν τους κανονισμούς που συγκροτούν την πειθαρχία του κόσμου των υπηρεσιών. Η δημοσίευση της σχετικής νομοθεσίας είναι πάντα η αρχή της «πορείας» στην οποία πρέπει να υπακούει ο επιχειρηματίας της υπηρεσίας.<br /><br />Αυτή τη φορά η «επέμβαση» των πολυεθνικών μέσω της TiSA δεν γίνεται με τρόπο άμεσο, αλλά έμμεσο και πλάγιο, που ωστόσο υπονομεύει την αποτελεσματικότητα των κρατικών νομοθετημάτων τα οποία κατά κάποιο τρόπο «ξεγυμνώνει» πριν ακόμη τεθούν σε εφαρμογή.<br /><br />Το γενικό θέμα και επιδίωξη της TiSA είναι, όπως είπαμε, το άνοιγμα των αγορών. Μεταξύ άλλων και πέρα των προαναφερθέντων, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τομείς όπως η αδειοδότηση των υπηρεσιών, το ηλεκτρονικό εμπόριο, οι τηλεπικοινωνίες, οι θαλάσσιες μεταφορές και η παροχή υπηρεσιών από προσωρινό διακινητή στο εξωτερικό: δηλαδή ένας απέραντος χώρος δράσης που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον χώρο που αφορά τον ΤΤΙΡ.<br /><br />Μια άλλη από τις βασικές θεματολογίες είναι το ηλεκτρονικό εμπόριο, ένα πλέγμα σχέσεων σε πλανητική βάση πια, με την πληθώρα κανόνων που καθορίζουν όλες τις υπηρεσίες του. Εδώ η TiSA προβλέπει πως το κράτος δεν μπορεί να αξιώνει από μια ξένη εταιρεία να έχει στην επικράτειά του μια τοπική υπηρεσία για την διάθεση των προϊόντων της.<br /><br />Με απλά λόγια η ξένη εταιρεία απαιτείται να μπορεί να πουλάει παντού υπηρεσίες από μακριά, από κάπου όπου θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατον να την βρεις – να πουλάει δηλαδή υπηρεσίες χωρίς να έχει στη χώρα αντιπροσώπους ή υπεύθυνους πωλήσεων. Κάπως ανωνύμως, χωρίς να υπάρχει κάποιος που να δίνει λόγο για οτιδήποτε!<br /><br />Μια ακόμη καταλυτική επέμβαση στην νομοθετική κυριαρχία του κράτους προβλέπει πως το κράτος ναι μεν μπορεί να θεσπίσει κανόνες και μέτρα για την διεξαγωγή των υπηρεσιών, αλλά υποχρεώνεται να τους δημοσιεύει εκ των προτέρων και λεπτομερώς πριν τεθούν σε εφαρμογή.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές, και όχι μόνο, μπορούν να γνωρίζουν έγκαιρα, πριν από την εφαρμογή των κανόνων, ποιο θα (μπορεί να) είναι το αντίκτυπο στα συμφέροντά τους και αναλόγως να αρθρώσουν τις υπηρεσίες τους.<br /><br />Τέλος, υπάρχει ακόμη και το θέμα της προστασίας των προσωπικών πληροφοριών των πελατών που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες: ένας τομέας αδιευκρίνιστος που ίσως (αλλά μάλλον σίγουρα) επιφυλάσσει όχι ευχάριστες εκπλήξεις.<br /><br />10.Αυτή τη στιγμή για την TiSA στην Γενεύη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με πληρεξούσιο των 28 μελών, βρίσκεται σε συνεννοήσεις με ΗΠΑ, Αυστραλία, Ελβετία, Νορβηγία, Νέα Ζηλανδία, Καναδάς, Ιαπωνία, Μεξικό, Περού, Νότιος Κορέα, Ταϊβάν, Πακιστάν, Κολομβία, Χονγκ Κονγκ, Ισλανδία, Ισραήλ, Κόστα Ρίκα, Τουρκία, Μαυρίκιος, Λιχτενστάιν, Χιλή, Παναμάς.<br /><br />Μια διαπραγμάτευση που πραγματεύεται την επίθεση των πολυεθνικών στα κράτη και στις κοινωνίες. Και η επίθεση αυτή διακλαδώνεται μέσα στα δίκτυα των διαφόρων συμβάσεων αποσκοπώντας πλέον να γίνει ολική, σε κάθε τι που παράγεται στον κόσμο.<br /><br />Η αιχμαλωσία των λαών και των εθνών προαναγγέλλεται σκληρή και δίχως ελπίδα διεξόδου<br /><br />Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το ότι τα ίδια τα κράτη που θα υπόκεινται σε αφόρητους και απαράδεκτους περιορισμούς ως και σε καθολική απαξίωση, που στην ουσία θα αντανακλώνται δυσμενώς πάνω στους πληθυσμούς τους, είναι και εκείνα που οργανώνουν τις διαπραγματεύσεις και συζητούν(!) την αυτοχειρία τους!<br /><br />Τι να πει κανείς; Ένα είναι πάντως το αδιαμφισβήτητο: η TiSA, εάν οι ευρωπαϊκές χώρες είναι τόσο ανόητες και την επικυρώσουν, θα είναι η οριστική νίκη του εξωφρενικού νεοφιλελευθερισμού πάνω στην πολιτική σε πλανητική διάσταση, η νίκη των πολυεθνικών πάνω σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.<br /><br />Πάντως ο πυρετός των προτεινόμενων(!) αλλά μάλλον επιβαλλόμενων οικονομικών «συνθηκών» τόσο πολύ μοιάζει με τα περιβόητα χολιγουντιανά film catastrophe με τα οποία από χρόνια μας πλημμυρίζουν οι παμπόνηροι αμερικανοί κινηματογραφιστές(εξάλλου δεν έχουμε ήδη πλημμυρίσει από αμερικάνικα τραγούδια και όλοι πια «ομνύουν» σε αυτά;!).<br /><br />Μόνο που τώρα με τα διάφορα ΤΤΙΡ, TiSA, TTP, CETA φεύγουμε από το κλίμα ταινίας και αρρωστημένης φαντασίας και μπαίνουμε σε ατμόσφαιρα ζωής και εξίσου αρρωστημένης πραγματικότητας.<br /><br />Λέτε αυτά τα φιλμ να ήταν οι προπομποί των καταστροφών που μας ετοιμάζουν ακόμη μια φορά οι ΗΠΑ(και εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο των δικαίων και εμπιστευόμαστε τους καλούς μας συμμάχους και φίλους;!).<br /><br />Σε όλον αυτόν τον Αρμαγεδδώνα που μηχανεύονται κυβερνήσεις και εμπορικοί μεγιστάνες, μια σειρά πρώτων απαντήσεων θα πρέπει όμως οπωσδήποτε να αντιταχθεί, οπωσδήποτε μια έντονη αντίδραση πρέπει να εκδηλωθεί σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, μαζί με δυναμικές διαδηλώσεις έναντι των απαιτήσεων των ΗΠΑ και συμμάχων.<br /><br />Η webedition «Ελευθερία» προτείνει τις εξής άμεσες δράσεις τις οποίες οι πάντες θα πρέπει να επικροτήσουν και να εφαρμόσουν:<br /><ul> <li> οι συμφωνίες ΤΤΙΡ και TiSA να συζητηθούν στο Ευρωκοινοβούλιο και στην ελληνική Βουλή και να παρθούν αποφάσεις που θα κοινοποιηθούν σε όλους τους ενδιαφερόμενους.</li> <li> να γίνουν κατάλληλα διαβήματα ώστε οι συμφωνίες να συζητηθούν σε όλα τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια με αντίστοιχες αποφάσεις.</li> <li> τα πολιτικά κόμματα να πάρουν σαφή και δημόσια θέση σχετικά με τις συμφωνίες και τις συνέπειες τους στους λαούς, ζητώντας να πάψουν να είναι μυστικές και να μπορούν όλοι να γνωρίσουν το περιεχόμενό τους.</li> <li> οι Δήμοι και οι Περιφέρειες να κηρύξουν επίσημα ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΖΩΝΕΣ από ΤΤΙΡ, TiSA, CETA τις περιοχές τους σύμφωνα με την Διακήρυξη των Ευρωπαϊκών Αυτοδιοικητικών Φορέων που συνήλθαν τον Απρίλιο 2016 στην Βαρκελώνη.</li> <li> με σχετικά διαβήματα οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Ελλάδας να ζητήσουν να κάνουν το ίδιο και οι Δήμοι και Περιφέρειες στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες.</li> <li>στα τέλη Ιουνίου 2016 στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα γίνει η συζήτηση επικύρωσης της συμφωνίας CETA με Καναδά. Η Ελλάδα να μην την επικυρώσει και να ζητήσει από άλλες φίλες χώρες να μην την επικυρώσουν κι αυτές.</li> <li> νομικοί, δικαστικοί, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, αγρότες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες να είναι σε επαγρύπνηση, να συντονίσουν μελλοντικούς αγώνες για προστασία των ευρωπαϊκών εργασιακών και κοινωνικών καταστάσεων (κοινωνικό κράτος, δημόσια αγαθά (νερό/ηλεκτρικό, τρόφιμα, περιβάλλον και δημόσια υγεία).</li> <li>τα ελληνικά συντονιστικά δρώμενα να κοινοποιηθούν και σε άλλες χώρες μέσω των ΜΜΕ</li> </ul> Εάν γίνουν όλα αυτά σε Ελλάδα και άλλες χώρες στην ΕΕ με τον πρέποντα τρόπο, υπάρχει μεγάλη δυνατότητα να δημιουργηθούν οι κατάλληλες ανασχετικές επιδράσεις στα σχέδια των διαφόρων Συνθηκών.<br /><br />Εάν όχι, ο σώζων εαυτόν, σωθήτω!<div> <br /><b><i>*Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι συγγραφέας-Ελληνιστής</i></b></div> <div> <b><i><br /></i></b><a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Από το ΤΤΙΡ στη διαπραγμάτευση για TiSA: Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, και όποιος αντέξει!

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 1.Ακόμη δεν έχουμε ξεμπερδέψει με το ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investments Partnership) και εμφανίζεται στ...

Διαβάστε την συνέχεια