Από το Κίεβο στην Αγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsG-cLJPseUxSFo2I1GVbvv3iifdd8oq2HQm0ur-FnmRXpCqaCTMtYywqZvvNGo9FjqyIhR9xEPHnKVTXoyB2GqFMMjAlJ7AHLMotGzAMdNnhZ7kzRc9fQ3vy-3MGjUiNKbiayVzykqzg/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="340" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsG-cLJPseUxSFo2I1GVbvv3iifdd8oq2HQm0ur-FnmRXpCqaCTMtYywqZvvNGo9FjqyIhR9xEPHnKVTXoyB2GqFMMjAlJ7AHLMotGzAMdNnhZ7kzRc9fQ3vy-3MGjUiNKbiayVzykqzg/s1600/5.jpg" width="620" /></a></div> <br /> του Γιώργου Καπόπουλου<br /> <strong>Η Κρίση</strong> στην Ουκρανία συμπίπτει με την κορύφωση της εσωτερικής αντιπαράθεσης στην Τουρκία με ορατές επιπτώσεις στις περιφερειακές ισορροπίες. Μετά την ανεπιφύλακτη κατανόηση και υποστήριξη του Πεκίνου, ο Πούτιν εισέπραξε προχθές Δευτέρα την ευμενή ουδετερότητα του Νταβούτογλου που σύμφωνα με φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα δήλωσε ότι αν κάποια δύναμη προσπαθήσει να μετατρέψει την κρίση στην Κριμαία σε σύγκρουση Ρώσων - Τατάρων και στη συνέχεια σε σύγκρουση Ρωσίας - Τουρκίας, η Αγκυρα δεν θα το επιτρέψει.<br /> <strong>Την ώρα </strong>που ο Ερντογάν σε σχεδόν καθημερινή βάση καταγγέλλει τον εγκατεστημένο στην Πενσιλβανία αντίπαλό του, Φετουλάχ Γκιουλέν, σχεδόν ανοικτά ως μαριονέτα της Ουάσιγκτον, η Τουρκία παρέχει πολύτιμη διπλωματική στήριξη στο Κρεμλίνο, ένα σκληρό μήνυμα προς τις ΗΠΑ, που τηρουμένων των αναλογιών θυμίζει την άρνηση της τουρκικής Βουλής την άνοιξη του 2003 να επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που θα πλαγιοκοπούσαν και από Βορρά το Ιράκ. <br /> Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση διαμόρφωσης ενός ετερόκλητου μεν αλλά βαρύνοντος για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μετώπου δυσαρεστημένων από την αμερικανική πολιτική, που πιστοποιεί και το βάθος της σύγκρουσης του Ερντογάν με τις ΗΠΑ.<br /> <strong>Η Αγκυρα </strong>δηλώνει ότι δεν προσλαμβάνει ως απειλή την παλινόρθωση της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα από τα σύνορα της Ρουμανίας μέχρι και τα σύνορα Αμπχαζίας - Γεωργίας και καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται να αξιοποιήσει την Κρίση στην Ουκρανία για να ενισχύσει την επιρροή της σε μειονοτικά εθνικά και θρησκευτικά ερείσματα στην Κριμαία αλλά και στον Καύκασο.<br /> <strong>Συνεργαζόμενες</strong> στη Συρία και στο Ιράν, ΗΠΑ και Ρωσία βρίσκονται σε σκληρή αντιπαράθεση στην Ουκρανία. Απέναντι στη Ρωσία και σε μικρότερο βαθμό στις ΗΠΑ για τη Συρία, η Τουρκία στηρίζει τη Μόσχα απέναντι στην Ουάσιγκτον. Αλά καρτ συμπλεύσεις και συσπειρώσεις που θυμίζουν τους διπλωματικούς ελιγμούς του 19ου αιώνα και απέχουν έτη φωτός από τις στατικές και δεσμευτικές συμμαχίες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.<br /> <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Από το Κίεβο στην Αγκυρα

του Γιώργου Καπόπουλου Η Κρίση  στην Ουκρανία συμπίπτει με την κορύφωση της εσωτερικής αντιπαράθεσης στην Τουρκία με ορατές επιπτώσεις...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία είναι αδιάλλακτη;

<div class="f_post_thumb"> <img alt="Η Τουρκία είναι αδιάλλακτη;" class="attachment-588x330" height="340" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2014/03/TOYRKIA-ECONOMY01-03JANUARY2014.jpg" title="Η Τουρκία είναι αδιάλλακτη;" width="620" /></div> <br /> Του Δρ Άρη Πετάση<br /> <br /> Αδιαλλαξία και στοχοθεσία. Άλλο αδιαλλαξία και άλλο στοχοπροσήλωση. Στη δεκαετία του 1950 η Τουρκία έθεσε σαν στόχο την επανάκτηση της Κύπρου. Από τότε ακολουθεί με εντυπωσιακή σταθερότητα μια αταλάντευτη στρατηγική προς τον τελικό της στόχο. Λειτουργεί όπως μια πετυχημένη εταιρεία που με σωστή στρατηγική προσπαθεί να κατακτήσει, για παράδειγμα, το 40% της αγοράς χωρίς κανένας ανταγωνιστής όμως να την κατηγορεί για αδιαλλαξία.<br /> <br /> Εάν, παρ’ ελπίδα, διευθυντής ανταγωνιστή κατηγορήσει την εταιρεία για αδιαλλαξία έρχεται αμέσως αντιμέτωπος με άμεση απόλυση, χωρίς προοπτική απασχόλησης αλλού, με την κατηγορία πως αντί να αναπτύξει στρατηγική αναχαίτισης προσπαθεί να συγκαλύψει την πραγματικότητα. Και εδώ βρίσκεται η διαφορά του τρόπου με τον οποίο η δική μας κυβέρνηση αντιμετωπίζει την Τουρκία. Δηλαδή, αντί να προσπαθεί να αναχαιτίσει την πορεία της Τουρκίας κρύβεται πίσω από το ψευδεπίγραφο “η Τουρκία είναι αδιάλλακτη και θα πρέπει να πειστεί να αλλάξει.” Με αυτή την προσέγγιση καλύπτει την παντελή αδυναμία της στο να χαράξει στρατηγική αναχαίτισης. Και έτσι το εθνικό μας θέμα οδεύει από τον ένα γκρεμό στον άλλο και βρίσκεται σήμερα σε πορεία ολέθρου. Και δεν είναι σημερινή η καταστροφική αυτή τακτική γιατί είναι πολύ παλιά. Απλά τώρα η κρατικοί εκπρόσωποι προσπαθούν με προπαγάνδα, επικοινωνιακή πλάνη και άλλα τεχνάσματα να πείσουν με αφελείς δηλώσεις του τύπου, “….η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει την Τουρκία πως είναι προς το συμφέρον της μια σωστή λύση του προβλήματος.<br /> <b>Η στρατηγική της Τουρκίας.</b> Η διαχρονική στρατηγική της Τουρκίας για την Κύπρο είναι απλή και αποτελείται από τρεις φάσεις:<br /> <b> α.) φάση πρώτη:</b> χρήση βίας, κάτω από προσχήματα (1974), για στρατιωτική κατάληψη του 40% σχεδόν της Κύπρου και εθνοκάθαρση,<b> β.) φάση δεύτερη:</b> εμπλοκή σε αναίμακτο πόλεμο εναντίον της Κύπρου για προώθηση των κεκτημένων της κατοχής (π.χ., προπαγάνδα, εποικισμό, κτλ) και<b> γ.) φάση τρίτη:</b> πλήρης κατάληψη ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της Κύπρου μέσω μιας “λύσης” που θα θέτει όλη την Κύπρο κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας με σταδιακή Αλεξανδρεττοποίηση και φυγή των Κυπρίων προς στο εξωτερικό (διερωτάται ο πολίτης πόσοι από αυτούς που σπουδάζουν τώρα στο εξωτερικό θα επιστρέψουν στην Κύπρο γνωρίζοντας πως οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται στην βάση του κοινού ανακοινωθέντος των δύο κρατών και ανύπαρκτης κεντρικής κυβέρνησης;) Η δική μας πλευρά γνωρίζει ξεκάθαρα τους στόχους της Τουρκίας αλλά προσποιείται πως όλα πηγάζουν από αδιαλλαξία. Έτσι, βρίσκει ένα βολικό τρόπο για να κρύψει την ανυπαρξία αξιόπιστης στρατηγικής αναχαίτισης. Το κλισέ “ευθύνεται η Τουρκική αδιαλλαξία” αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο πονηρά επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καλυφθεί η απουσία (ανικανότητα) στρατηγικής σκέψης. Η επινόηση τρόπων παραπλάνησης είναι ευκολότερη από την μελέτη, την ανάλυση, τον καθορισμό εναλλακτικών προσεγγίσεων, τον προβληματισμό και την ευθυκρισία που απαιτούνται για χάραξη ευφυούς στρατηγικής αναχαίτισης. <br /> <br /> <b>Εκπρόσωποι-δραγομάνοι.</b> Ενώ η Τουρκία αποκαλύπτει τους παράλογους στόχους της αμέσως έρχονται προς βοήθειά της οι κρατικοί μας εκπρόσωποι που με διάφορες ανακοινώσεις της προσφέρουν κάλυψη. Για παράδειγμα, εξηγούν τοις πάσι πως, “…..η Τουρκία τα λέει όλα αυτά για εσωτερική κατανάλωση” και πως“….δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα.” Ακολούθως επανέρχεται η Τουρκία και ξανά διατυπώνει τις θέσεις της κρυστάλλινα, π.χ., “θέλουμε δύο κράτη στην Κύπρο,” “θέλουμε συνομοσπονδία με ανύπαρκτη κεντρική κυβέρνηση,” “θέλουμε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.” Ενεργοποιώντας τον μηχανισμό, “ερέθισμα-άμεση αντίδραση” του Παύλοφ επανέρχονται οι έμμισθοι εκπρόσωποι για να μας “μεταφράσουν” τις ακριβώς λέει η Τουρκία μπας και την παρεξηγήσουμε! <br /> <br /> <b>Αναίμακτος πόλεμος</b>. Εδώ και 40 χρόνια η Τουρκία διεξάγει ένα αναίμακτο πόλεμο εναντίον μας που προωθεί με εντυπωσιακή συνέπεια. Επειδή όμως η φύση του συγκεκριμένου πολέμου δεν απαιτεί χρήση όπλων και εκτεταμένη βία η κυβέρνησή μας προσποιείται, επί σκοπώ, πως όλα αυτά αποτελούν μέρος της αδιαλλαξίας της Τουρκίας και τίποτα άλλο. Οι αναίμακτοι πόλεμοι έχουν σκοπό να υπονομεύσουν το ηθικό του λαού και σιγά-σιγά να τον πείσουν να παραδοθεί όντας ψυχολογικά εξουθενωμένος. Μεταξύ άλλων τα όπλα του αναίμακτου πολέμου είναι: α.) τα διλήμματα (“λύση” ή διχοτόμηση”,) β.) η προπαγάνδα (“οι Τουρκοκύπριοι είναι απομονωμένοι”), γ.) η κατασκοπία (η Suddeutsche Zeitung σε άρθρο της με ημερομηνία 5 November 2013 αποκαλεί την Κύπρο “νησί των πρακτόρων,”) δ.) η επίδειξη δύναμης (το Μπαρμπαρός και Τουρκικά πολεμικά πλοία στα ανοικτά της Πάφου), ε.) απειλές (“θα επέμβουμε δυναμικά στην Κυπριακή ΑΟΖ,”) στ.) απαγορεύσεις (όχι κυπριακά πλοία στα Τούρκικα λιμάνια.) Η Τουρκία εφαρμόζει τα πιο πάνω όχι επειδή διακατέχεται από κάποιο πάθος αδιαλλαξίας αλλά γιατί αυτά αποτελούν θανάσιμα, αλλά κάπως αδιόρατα, όπλα στον πόλεμο εναντίον μας.<br /> <br /> <b>Πλήρης επικράτηση Τουρκίας.</b> Κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο ερώτησα τον σημερινό πρόεδρο δημόσια να μας αναφέρει μια μόνο επιτυχία της Κύπρου μέσα από τις διαπραγματεύσεις των τελευταίων 40 ετών. Ο πρόεδρος δυσκολεύτηκε. Το συμπέρασμα είναι πως κατά τα τελευταία 60 χρόνια η Τουρκία δεν έχει παρεκκλίνει από τους στόχους της ούτε κατά ένα ιώτα. Εφαρμόζει σταθερά μια πετυχημένη στρατηγική που αποκαλούμε “αδιαλλαξία” και εμείς λειτουργούμε με στρατηγική συνεχών παραχωρήσεων και μηδενικού κέρδους που ονομάζομε “στρατηγική του εφικτού.” Η τελευταία κοινή διακήρυξη αποτελεί μια ακόμα παραχώρηση που φέρνει την Τουρκία λίγα μόνο βήματα μακριά από τον τελικό της στόχο. Είμαι σίγουρος πως η στρατηγική της Τουρκίας σε ότι αφορά την Κύπρο αποτελεί πρότυπο πετυχημένης πρακτικής έναντι μαθητευομένου αντίπαλου που θα διδάσκεται ευρέως στα πανεπιστήμια. Αποτελεί κλασσική περίπτωση αυτού που ονομάζουν τα βιβλία μάνατζμεντ σαν single minded focus (ή αυστηρή προσήλωση στους στόχους.) Η Τουρκία δεν είναι αδιάλλακτη απλά ξέρει πώς να πάρει αυτά που θέλει από αφελείς και απροετοίμαστους που λειτουργούν υπό το κράτος πανικού. <br /> <br /> * Ο Δρ Άρης Πετάσης είναι μέλος του Board of Trustees, Int’l Fund, Moscow State Aviation Universtity.<br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Η Τουρκία είναι αδιάλλακτη;

Του Δρ Άρη Πετάση Αδιαλλαξία και στοχοθεσία. Άλλο αδιαλλαξία και άλλο στοχοπροσήλωση. Στη δεκαετία του 1950 η Τουρκία έθεσε σαν στόχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πούτιν, ο Ομπάμα, και οι ακροδεξιοί του Κιέβου

<img alt="Ο Πούτιν, ο Ομπάμα, και οι ακροδεξιοί του Κιέβου" class="attachment-588x330" height="340" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2014/03/Putin-Obama01-05august20131.jpg" title="Ο Πούτιν, ο Ομπάμα, και οι ακροδεξιοί του Κιέβου" width="620" /><br /> <br /> Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ<br /> <br /> Η σύγκρουση της Ρωσίας και της Δύσης για την Ουκρανία δεν θα σημάνει και την έναρξη του νέου «ψυχρού πολέμου», όσο και αν υποστηρίζουν το αντίθετο ακόμα και σοβαροί αναλυτές στην αμερικανική πρωτεύουσα, οι οποίοι περισσότερο ερεθίζονται με την ιδέα, παρά πιστεύουν ότι η Ουάσιγκτον και η Μόσχα θα επιστρέψουν στη δεκαετία του ’60.<br /> <br /> Οταν ο Μπάρακ Ομπάμα και ο Βλαντιμίρ Πούτιν επιλέγουν να συνομιλούν για 90 λεπτά, και όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές γίνονταν διευθετήσεις για να μιλήσουν ξανά -το έκαναν την Παρασκευή- αυτό δείχνει πως θα εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια που έχουν, και θα αναζητήσουν εύσχημους τρόπους για να ξεπεράσουν την κρίση, αν και η αμοιβαία υποχώρηση θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να επιτευχθεί.<br /> <br /> Ο Πρόεδρος της Ρωσίας δεν μπορεί να απωλέσει την Ουκρανία ως χώρα-δορυφόρο, αν και περισσότερο τον ενδιαφέρει η Κριμαία, και οπωσδήποτε ο κ. Ομπάμα το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Από την άλλη πλευρά, επιβάλλοντας την επιρροή της στο Κίεβο, η Αμερική θα έχει σχηματίσει τόξο που «πνίγει» τη Μόσχα, η οποία δεν υπάρχει περίπτωση να το επιτρέψει. Ο κ. Πούτιν, ούτε Γκορμπατσόφ είναι, ούτε Γιέλτσιν. Είναι ένας καλά εκπαιδευμένος πρώην πράκτορας, με αντιαμερικανικές «αρχές», που ηγείται μίας μεγάλης χώρας, όπου οι αντίθετοι φιμώνονται.<br /> <br /> Εχοντας στην κατοχή του τα έγγραφα του Εντουαρντ Σνόουντεν, θα μπορούσε να εκβιάσει την Αμερική. Και ο λόγος που δεν το πράττει –όσο και αυτό να προκαλεί κατάπληξη- έχει να κάνει ακριβώς με το γεγονός ότι πέρασε από τις μυστικές υπηρεσίες: Ο Ρώσος πρόεδρος επέλεξε να συγκρούεται στο πολιτικό και το διπλωματικό πεδίο, διότι μόνο έτσι θα αναβιώσει την υπερδύναμη ΕΣΣΔ. Ενώ ανδρώθηκε επί κομμουνισμού, η πίστη του στην Ορθοδοξία τον εντάσσει αυτόματα στο στρατόπεδο των αντικομμουνιστών, διότι η Εκκλησία δεν πίστεψε ποτέ στον κομμουνισμό, και τον θεώρησε εχθρό της.<br /> <br /> Ο κ. Πούτιν δεν έχει την παραμικρή πολυτέλεια να απωλέσει την Κριμαία, και πιστεύει ότι έχοντας τον έλεγχο στη χερσόνησο, στην ουσία ελέγχει –έστω και με δυσκολία- και την Ουκρανία, την οποία δεν θα χάσει διότι γνωρίζει πως θα ηττηθεί στο γενικότερο γεωπολιτικό παιγνίδι. Ως παλιός πράκτορας, ο Ρώσος Πρόεδρος κάνει πολύ στοχευμένες κινήσεις. Οι Αμερικανοί πρώην συνάδελφοί του με τρόμο ανακάλυψαν την περασμένη Παρασκευή το πρωί, ότι όλη η πληροφόρηση που έδωσαν στο Λευκό Οίκο δεν ίσχυε, αφού ο κ. Πούτιν και αντέδρασε δυναμικά και επίσης, μέχρις ότου τον πάρουν είδηση, είχε πάρει τον απόλυτο έλεγχο της Κριμαίας. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας πιστεύει πως δεν επιτρέπεται να χάσει, και αυτό τον καθιστά πιό επικίνδυνο.<br /> <br /> Ο Αμερικανός ομόλογός του, βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να έχει πέσει στην παγίδα του Πούτιν, ο οποίος θα μπορούσε να τον τραυματίσει πολιτικά και διπλωματικά. Η Αμερική έχασε το στρατιωτικό πλεονέκτημα, διότι ο κ. Ομπάμα και συγχαινεται τους πολέμους, και επίσης η Ουκρανία είναι …μακρυά. Αντιμετωπίζει και ένα πρόβλημα, που έχει να κάνει με τους νέους ηγέτες της χώρας. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ακραίοι εθνικιστές και θιασώτες του ναζισμού, και αυτή η βασική λεπτομέρεια ενοχλεί αφάνταστα τους ψηφοφόρους του πρώτου αφρο-αμερικανού προέδρου των ΗΠΑ.<br /> <br /> Ο κ. Ομπάμα δεν έχει κανένα λόγο να συντάσσεται με τους ακροδεξιούς εθνικιστές και πρέπει να προσέξει πολύ, διότι ο χρόνος θα δείξει ότι χρησιμοποιούν την Αμερική. Εάν δε προκαλέσουν μεγαλύτερο αιματοκύλισμα, η ευθύνη θα πέσει στις πλάτες του Αμερικανού ηγέτη.<br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Ο Πούτιν, ο Ομπάμα, και οι ακροδεξιοί του Κιέβου

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Η σύγκρουση της Ρωσίας και της Δύσης για την Ουκρανία δεν θα σημάνει και την έναρξη του νέου «ψυχρού πολέμου», όσο κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πατριάρχες, Αγ. Σοφία τζαμί & κρίση ανάμεσα σε Αθήνα και Μόσχα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Patriarches.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97585" height="340" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Patriarches.jpg" title="Patriarches" width="620" /></a></div> <br /> <strong>Πανορθόδοξη Σύνοδος, στην οποία μετείχαν οι προκαθήμενοι όλων σχεδόν των πρεσβυγενών πατριαρχείων και των αυτοκέφαλων ορθοδόξων εκκλησιών, πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. </strong><br /> Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έθεσε, στους προκαθημένους των λοιπών ορθοδόξων εκκλησιών, <strong>το ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί,</strong> που ανασύρει η Τουρκία και το ζήτημα του ανοίγματος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.<br /> <strong>Στη σύνοδο συμμετείχαν, πέραν του Οικουμενικού Πατριάρχη</strong> Βαρθολομαίου, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο Μόσχας Κύριλλος, ο Πατριάρχης Σερβίας, ο Βουλγαρίας, ο Ρουμανίας, ο Γεωργίας, ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο Πολωνίας, ο Αλβανίας και ο Τσεχίας και Σλοβακίας. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας παρέστη μέσω εκπροσώπου του, λόγω προβλήματος υγείας.<br /> <br /> <strong>Η παρουσία του Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Ρωσική Εκκλησία έχει δημιουργήσει πολλά ζητήματα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι μεταξύ τους σχέσεις δεν βρίσκονταν στο καλύτερό τους σημείο.</strong> Φαίνεται όμως ότι γίνεται προσπάθεια εξομάλυνσής τους, χωρίς όμως και να λείψουν τα υπονοούμενα, από την πλευρά του Μόσχας, σχετικά με την πρωτοκαθεδρία του Φαναρίου.<br /> <strong>Ο Ρώσος Πατριάρχης επικεντρώθηκε, στην εισήγησή του, στις διώξεις κατά των Χριστιανών που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.</strong> «Ο χριστιανισμός βρίσκεται υπό εξαφάνιση στις περιοχές αυτές», είπε χαρακτηριστικά.<br /> <br /> <span style="color: maroon;"><strong>Ο Μόσχας Κύριλλος επίσης δεν αποδέχτηκε την πρόσκληση, σε επίσημο γεύμα, της ελληνικής πρεσβείας στη Μόσχα, μετά την ακύρωση προγραμματισμένου ταξιδιού του Αθηνών Ιερωνύμου στη Ρωσία. Ο Έλληνας προκαθήμενος ακύρωσε το ταξίδι του λόγω των γεγονότων στην Ουκρανία και σε απάντηση ο Ρώσος Πατριάρχης αρνήθηκε να μεταβεί στο καθιερωμένο επίσημο γεύμα που παραθέτει η ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα, επ’ ευκαιρία της Κυριακής της Ορθοδοξίας.</strong></span><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/">πηγή</a>

Πατριάρχες, Αγ. Σοφία τζαμί & κρίση ανάμεσα σε Αθήνα και Μόσχα

Πανορθόδοξη Σύνοδος, στην οποία μετείχαν οι προκαθήμενοι όλων σχεδόν των πρεσβυγενών πατριαρχείων και των αυτοκέφαλων ορθοδόξων εκκλησιών...

Διαβάστε την συνέχεια

Δέκα συμπεράσματα αναλύοντας την ουκρανική κρίση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/svoboda_ukraine.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97544" height="340" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/svoboda_ukraine.jpg" title="svoboda_ukraine" width="620" /></a></div> <br /> <strong>Επιχειρώντας μια αρχική προσέγγιση στα γεγονότα της Ουκρανίας και στις επιπτώσεις τους στο διεθνές σύστημα διατυπώνουμε μια σειρά συμπερασμάτων:</strong><br /> <span style="color: maroon;"><strong>του Σωτήρη Δημόπουλου</strong></span><br /> <span style="color: maroon;"><strong>1. </strong></span>Κορυφαία αντιπαράθεση στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος παραμένει αυτή μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Είκοσι τρία έτη μετά τη πτώση του σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης, αποδεικνύεται ότι <strong>οι κανόνες της Γεωπολιτικής είναι διαχρονικοί</strong>. Έτσι, η Ρωσία αποτελεί τον κυριότερο αντίπαλο των ΗΠΑ, όχι εξαιτίας των εμμονών του υπερσυντηρητικού αμερικανικού κατεστημένου αλλά, <strong>λόγω των ασύγκριτων πλεονεκτημάτων της</strong> (φυσικοί πόροι και αχανής έκταση, στρατιωτικό δυναμικό, πολιτικό προσωπικό με αυτοκρατορική οπτική στις διεθνείς σχέσεις, πολιτισμικό βάθος) που μπορεί, σε συνεργασία βέβαια με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, να απειλεί την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>2.</strong></span> Η ουκρανική κρίση αλλάζει πλέον το διεθνές τοπίο. Όποια κι αν είναι η κατάληξή της τίποτε δεν θα είναι όπως πριν. <strong>Φαίνεται ότι μόλις ξεκίνησε, και επισήμως, ένας νέος «ψυχρός πόλεμος», με άγνωστη για την ώρα κατάληξη.</strong> Η μεταβατική περίοδος που ακολούθησε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, και την απόλυτη ηγεμονία των ΗΠΑ, κλείνει με τα γεγονότα του Κιέβου και της Κριμαίας. Θα έχει προηγηθεί, όμως, σειρά εξελίξεων στην κεκαυμένη ζώνη, που <strong>ξεκινά από την Κεντρική Ασία και καταλήγει στη Λιβύη, που έχουν πλήξει το γόητρο των ΗΠΑ</strong> και τα αμερικανικά συμφέροντα. Ανάμεσά τους τα γεγονότα που σήμαναν συναγερμό στην Ουάσιγκτον, υπήρξαν η αντεπανάσταση των στρατιωτικών στην Αίγυπτο και η αντοχή του Άσαντ στη Συρία. <strong>Η αδυναμία των ΗΠΑ να επιβάλλουν την επιθυμητή λύση έδωσε το μήνυμα ότι η υπερδύναμη ήταν σε υποχώρηση.</strong> Και επειδή στον διεθνή ανταγωνισμό δυνάμεων δεν υπάρχουν κενά, ο Πούτιν φρόντιζε με ταχύτητα να τα καλύπτει. Αυτό προκάλεσε την αντεπίθεση των Αμερικανών σε πολλά μέτωπα, με κορύφωση την αυλή της Ρωσίας, την Ουκρανία.<br /> <br /> <span style="color: maroon;"><strong>3.</strong></span> <strong>Η Ουκρανία αποτελεί κομβικό χώρο για τον έλεγχο της Ευρασίας και την ισχύ της Ρωσίας.</strong> Η γειτνίασή της με την Κεντρική Ευρώπη και η εκτεταμένη ακτογραμμή στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, επιτρέπουν στη Μόσχα να διατηρεί την επιρροή της τόσο στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη όσο και στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο ρόλος της χώρας ενισχύθηκε από τους ενεργειακούς αγωγούς που τη διασχίζουν.<strong> Η Ουκρανία, όμως, συνιστά επιπλέον το πεδίο όπου κρινόταν η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί μια στρατηγική, οικονομική κυρίως, συμμαχία της Ρωσίας με τη Γερμανία.</strong> Για τον λόγο αυτό, εξ αρχής, οι ΗΠΑ επεδίωξαν, σύμφωνα και με το θεωρητικό σχήμα του Μπρζεζίνσκι, να δημιουργήσουν <strong>μια ζώνη για την αποτροπή αυτού του ενδεχομένου,</strong> από τις Βαλτικές Δημοκρατίες έως τα Βαλκάνια. Από τη μεριά τους, <strong>οι Γερμανοί κινούνται κατά βάση ευκαιριακά</strong> και με γνώμονα το μέγιστο οικονομικό όφελος, όπως διαφάνηκε και κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης. Η απώθηση, όμως, της Ρωσίας και η ασιατική της αναδίπλωση, ενέχει <strong>τον υπαρκτό για τα αμερικανικά συμφέροντα, κίνδυνο,να τη φέρει εγγύτερα στην Κίνα</strong>.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>4. </strong></span>Η «κατάληψη» της Κριμαίας εξασφαλίζει στη Ρωσία τη <strong>συνέχιση της απρόσκοπτης ναυτικής της παρουσίας στις «ζεστές θάλασσες»</strong>. Ταυτοχρόνως, στέλνει εγκαίρως μήνυμα αποφασιστικότητας, προς τη Δύση και το Κίεβο αλλά και στις φιλορωσικές δυνάμεις εντός της Ουκρανίας, ώστε να αντισταθούν στην κεντρική κυβέρνηση. <strong>Ως βασική απειλή για τη Μόσχα αναδεικνύεται ο ταταρικός πληθυσμός,</strong> που τρέφει αισθήματα μίσους προς τη Ρωσία, για την κατάκτηση του ταταρικού χανάτου το 1783 και την εξορία του στην Κ. Ασία το 1944-1989. <strong>Ένα ισλαμιστικό αντάρτικο δεν θα είναι μια απίθανη εξέλιξη,</strong> με παράλληλη αναζωπύρωση του ισλαμιστικού πολέμου στον Βόρειο Καύκασο.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>5.</strong> </span><strong>Τα δύο τμήματα της Ουκρανίας είναι μάλλον αδύνατον να επιβιώσουν σε ένα κράτος. Το πιθανότερο είναι οι ανατολικές και νότιες επαρχίες, μέσω δημοψηφισμάτων, να επιδιώξουν, σε μια πρώτη φάση, τη διευρυμένη αυτονομία τους. Ανάλογα με την αντίδραση των δυνάμεων κρούσης του νέου καθεστώτος του Κιέβου, αυτή η διαδικασία μπορεί να φθάσει μέχρι την απόσχιση.</strong> Η εξέλιξη αυτή θα εξυπηρετούσε πρωτίστως τον Πούτιν, στο πλαίσιο του σχεδίου δημιουργίας της ευρασιατικής ζώνης που προωθεί. Αντιθέτως, θα ήταν αρνητική για τη δυτική και την κεντρική Ουκρανία, όπως και για τις ΗΠΑ. <strong>Χωρίς τη βαριά βιομηχανία της περιοχής του Ντονμπάς και, κυρίως, χωρίς έξοδο στη θάλασσα η Ουκρανία θα είναι κράτος «ανάπηρο», που θα επιβιώνει μόνο από «χορηγίες».</strong> Για τον λόγο αυτό, το σημείο κορύφωσης της σύγκρουσης θα είναι <strong>πιθανότατα η Οδησσός,</strong> ο σημαντικότερος λιμένας της χώρας.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>6. </strong></span>Η ουκρανική κρίση είναι <strong>πιθανό να επεκταθεί δυτικότερα</strong>. Ενεργός υποστηρικτής του ουκρανικού εθνικιστικού μπλοκ είναι εκτός της <strong>Πολωνίας </strong>(αν και ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με την ιδέα ότι η Γαλικία βρίσκεται εκτός των συνόρων της), και η <strong>Ρουμανία</strong>, λόγω της Μολδαβίας.<strong> Το Τσισινάου υπέγραψε τη συμφωνία με την Ε.Ε., την ίδια που απέρριψε ο Γιανουκόβιτς </strong>και στην ουσία βρίσκεται σε τροχιά απορρόφησής του από το Βουκουρέστι. Αυτή η προοπτική βρίσκει αντίθετους τους ισχυρούς κομουνιστές της χώρας, την αποσχισθείσα Υπερδνειστερία αλλά και τους Γκαγκαούζους στο νότο. <strong>Οι Γκαγκαούζοι, ορθόδοξοι χριστιανοί τουρκόφωνοι (ο πληθυσμός τους είναι περίπου 200.000), διενήργησαν δημοψήφισμα</strong> στις 3 Φεβρουαρίου για να επιλέξουν ανάμεσα στην Ε.Ε. και στην Ευρασιατική Ένωση του Πούτιν, και <strong>το αποτέλεσμα ήταν καθολικό (98,4%)</strong> υπέρ της δεύτερης επιλογής.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Ethnolingusitic_map_of_ukraine.png"><img alt="" class="aligncenter size-large wp-image-97545" height="314" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Ethnolingusitic_map_of_ukraine-1024x715.png" title="Ethnolingusitic_map_of_ukraine" width="450" /></a><br /> <span style="color: maroon;"><strong>7. </strong></span>Στη Τουρκία, και σε μια δύσκολη συγκυρία για τον Ερντογάν, <strong>η νέο-οθωμανική πολιτική επιτάσσει τη στήριξη του ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, </strong>ο οποίος άλλωστε ήδη από το 1990 ενισχύθηκε σε σημαντικό βαθμό τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά από την Άγκυρα. Η τουρκική επιρροή σε όλο το ρωσικό υπογάστριο (<strong>από την Κριμαία, τον Καύκασο, μέχρι βορείως της Κασπίας και τη Κ. Ασία</strong>) είναι απαραίτητη για τις ΗΠΑ. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή, <strong>σε συνθήκες ψυχρού πολέμου, θα στερήσει από την Άγκυρα τη δυνατότητα να συνεργάζεται πλέον στο οικονομικό και ενεργειακό πεδίο,</strong> όπως έκανε ως σήμερα, με την Ρωσία.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>8.</strong></span> Στο πλαίσιο της αμερικανικής αντεπίθεσης θα πρέπει να εντάξουμε και <strong>τη λύση που προωθείται στη Κύπρο</strong>. Η στρατηγική συμμαχία ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκίας, πέρα από την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων και των διαδρομών τους, <strong>θα εξοβέλιζε τον ρωσικό παράγοντα από το νησί</strong> και θα περιόριζε συνολικά τις κινήσεις του στην ανατολική Μεσόγειο.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>9. </strong></span>Επιβεβαιώνεται και στην περίπτωση της Ουκρανίας, ότι <strong>κυρίαρχος παράγων των μεγάλων ανακατατάξεων παραμένουν οι κλασικές συλλογικές ταυτότητες,</strong> δηλαδή η εθνική και η θρησκευτική.<br /> <!-- /metas --> <br /> <span style="color: maroon;"><strong>10. </strong></span>Η προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων συνεχίζει να <strong>παραμερίζει με ιδιαίτερη ευκολία τους κανόνες της «πολιτικής ορθότητας»</strong>. Μετά τη Συρία, όπου χρησιμοποιούνται οι ακραίοι ισλαμιστές, για να ανατραπεί το καθεστώς του Άσαντ, και στην Ουκρανία, <strong>στηρίχθηκαν ανοιχτά οι ακροδεξιοί του «Σβόμποντα» και του «Πράβι Σέκτορ», </strong>που καθοδήγησαν την εξέγερση στην πλατεία Μαϊντάν. <strong>Μια κίνηση που προκαλεί τουλάχιστον απορία,</strong> καθώς στην Ουκρανία δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι, όπως στο περιβόητο Μπάμπι Γιάρ του Κιέβου, βρήκαν τραγικό θάνατο από τις δυνάμεις του άξονα με τη άμεση συνέργεια των Ουκρανών συμμάχων τους.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Δέκα συμπεράσματα αναλύοντας την ουκρανική κρίση

Επιχειρώντας μια αρχική προσέγγιση στα γεγονότα της Ουκρανίας και στις επιπτώσεις τους στο διεθνές σύστημα διατυπώνουμε μια σειρά συμπερα...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ: Αντιδρούν οι βιομήχανοι με τις κυρώσεις στη Ρωσία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/US_Congress.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97572" height="340" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/US_Congress.jpg" title="US_Congress" width="620" /></a></div> <br /> <strong>Αμερικανοί βιομήχανοι απεύθυναν επίσημη προειδοποίηση στον πρόεδρο Ομπάμα, αναφέροντας, ότι τυχόν επιβολή οικονομικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας θα θέσουν σε κίνδυνο δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια αμερικανικών επενδύσεων, τα οποία έχουν επενδυθεί στον τομέα της ενέργειας, αλλά και σε άλλους τομείς.</strong><br /> Για τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, η εμπλοκή τους με τη ρωσική αγορά αποτελεί κεντρική στρατηγική επιλογή, η οποία δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο. Η <strong>PepsiCo,</strong> αυτή τη στιγμή, αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία στη Ρωσία, που ενεργοποιείται στον τομέα των τροφίμων και ποτών, με <strong>κύκλο εργασιών το 2012, ύψους σχεδόν 5 δισ. δολαρίων</strong>.<br /> Η δε <strong>General Electric </strong>έχει συστήσει, ήδη, δύο θυγατρικές εταιρείες στη Ρωσία, βιομηχανικές τουρμπίνες. Η <strong>Ford Motor Co,</strong> λίγο πριν το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης, είχε κλείσει συμφωνία συνεργασίας με ρωσική εταιρεία στον τομέα των αυτοκινήτων, ενώ η <strong>Boeing</strong> αποτελεί βασικό εξαγωγέα στη Ρωσία.<br /> <br /> <span style="color: maroon;"><strong>Αν οι κυρώσεις τεθούν σε εφαρμογή, όλες αυτές οι εταιρείες κολοσσοί, θα χάσουν πάρα πολλά δισ. δολάρια, με καταστροφικά αποτελέσματα, τόσο για τις ίδιες, όσο και την αμερικανική οικονομία, γενικότερα. Οι Αμερικανοί βιομήχανοι έχουν ήδη θέσει τι θέμα, τόσο σε εκπροσώπους της κυβέρνησης, όσο και σε γερουσιαστές και μέλη του Κογκρέσου Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. </strong></span><br /> <br /> Οι Αμερικανοί επιχειρηματίες πιστεύουν, ότι <strong>ακόμα κι αν τελικά επιβληθούν κυρώσεις, θα είναι κυρώσεις για την τιμή των όπλων και μόνο,</strong> οι οποίες δεν θα αγγίζουν, ουσιαστικά, τα οικονομικά συμφέροντα των δύο χωρών. Το ίδιο, υποστηρίζουν, ισχύει και τις συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αφού <strong>μόνο το ύψος των ρωσικών δανείων και επενδύσεων ξεπερνά τα 200 δισ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζεται η απόλυτη ενεργειακή εξάρτηση </strong>της Ευρώπης από τη Ρωσία.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

ΗΠΑ: Αντιδρούν οι βιομήχανοι με τις κυρώσεις στη Ρωσία

Αμερικανοί βιομήχανοι απεύθυναν επίσημη προειδοποίηση στον πρόεδρο Ομπάμα, αναφέροντας, ότι τυχόν επιβολή οικονομικών κυρώσεων κατά της Ρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Μεγάλη Ιδέα» και η παρακμή της Ελλάδας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjThsm2CUbV8RKsWf8zOmGmZw49OzsONCCHDAhpO9ul4pI7j3NtF2oWbF8EyBFILk3sKFPrRU5oQ0th28NRtysiDUIXFhCSXR08QIsyTHHY5ZMKnNrponsnJuCzbKYjro_GvMDnu-sJ0mu_/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF512.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjThsm2CUbV8RKsWf8zOmGmZw49OzsONCCHDAhpO9ul4pI7j3NtF2oWbF8EyBFILk3sKFPrRU5oQ0th28NRtysiDUIXFhCSXR08QIsyTHHY5ZMKnNrponsnJuCzbKYjro_GvMDnu-sJ0mu_/s640/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF512.jpg" /></a></div> <b>Σάββας Καλεντερίδης</b> <br /> Οταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση το 1821, οι Ελληνες, εκτός από τον ελλαδικό χώρο, ήταν διασκορπισμένοι στις παράλιες περιοχές του Εύξεινου Πόντου και της λεκάνης της Μεσογείου, καθώς και σε μεσόγειες περιοχές της Ανατολής και της Βαλκανικής. Με τη σύσταση του ελληνικού κράτους, στις ψυχές όλων γεννήθηκε η ελπίδα ότι το κράτος αυτό θα αποτελέσει τον βασικό μηχανισμό της πνευματικής αναγέννησης του έθνους, αλλά και τον προστάτη και υποστηρικτή ολόκληρου του Ελληνισμού. Φυσικά θα ήταν εξωπραγματικό να περιμένει κανείς από ένα νεοσύστατο, αδύναμο και πολλαπλώς εξαρτημένο κράτος να είναι σε θέση να επεμβαίνει στις χώρες όπου υπήρχαν προαιώνιες ελληνικές κοινότητες, για να προστατεύει τα μέλη τους όταν υπήρχαν προβλήματα που οφείλονταν στα εθνικιστικά πάθη, όμως η φλόγα της ελπίδας ήταν πάντα αναμμένη.<br /> <br /> Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ότι η ίδρυση του ελλαδικού κράτους ήταν ένα μεγάλο λάθος που λειτούργησε ως άλλοθι στις σφαγές και τις διώξεις του Ελληνισμού, οι οποίοι -με βάση το σκεπτικό των αλλοφύλων-, αφού απέκτησαν κράτος, θα μπορούσαν πλέον να εγκατασταθούν στα εδάφη του, «αδειάζοντας τη γωνιά» σε Βουλγάρους, Τούρκους, Αιγυπτίους και τόσους άλλους που εκδίωξαν τους Ελληνες από τα εδάφη τους. Σύμφωνα με αυτές τις απόψεις, αν ο Ελληνισμός είχε υιοθετήσει ένα άλλο δόγμα, θα μπορούσε να είναι η κυρίαρχη δύναμη στα Βαλκάνια, στην Ανατολή και στον Εύξεινο Πόντο, διεκδικώντας ίσως τον έλεγχο μεγάλης περιοχής της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.<br /> Αυτές τις απόψεις δεν θα τις κρίνουμε στο παρόν άρθρο και ίσως αξίζει τον κόπο να γίνει μια εκτεταμένη συζήτηση για το θέμα αυτό. Να μείνουμε όμως στο θέμα μας.<br /> <br /> Με την ίδρυση του ελλαδικού κράτους, τα πρώτα χρόνια επικράτησε μια διαμάχη μεταξύ αυτόχθονων και ετερόχθονων. Οι πρώτοι ζητούσαν τον αποκλεισμό από το κράτος και τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων των ετερόχθονων, δηλαδή των Ελλήνων που κατάγονταν από περιοχές εκτός της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. Μάλιστα, έθεταν ως όρο να έχουν πολεμήσει στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ή να εγκαταστάθηκαν στις προαναφερθείσες περιοχές την περίοδο έως την ίδρυση του κράτους. Ανάλογης υφής προβλήματα υπήρχαν και στο ζήτημα της εκλογής βουλευτών. Τελικά, ως αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο όρος «Μεγάλη Ιδέα», από τον Ιωάννη Κωλέττη το 1844, και έκτοτε αποτελούσε ιδεολογική αναφορά η οποία καθόριζε την πολιτική της χώρας και αποσκοπούσε στην απελευθέρωση των εδαφών που κατοικούνται από Ελληνες και την ενσωμάτωσή τους στο ελληνικό κράτος.<br /> <br /> Η «Μεγάλη Ιδέα» ήταν αυτή που κινητοποίησε το έθνος για να ακολουθήσουν οι αγώνες που οδήγησαν στην επέκταση των συνόρων προς Βορρά και στην απελευθέρωση των εδαφών της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θράκης και των νησιών του Ιονίου και του Αιγαίου.<br /> <br /> Ομως η «Μεγάλη Ιδέα» έπασχε σε ένα σοβαρό ζήτημα. Ηταν κρατικοκεντρική και όχι ανθρωποκεντρική. Δηλαδή δεν μπορούσε να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Εστω με έναν μαγικό τρόπο απελευθερώνονταν όλα τα εδάφη στα οποία οι Ελληνες ήταν πλειονότητα. Τι θα γινόταν με τις υπόλοιπες ελληνικές κοινότητες που ήταν διασκορπισμένες σε δεκάδες χώρες, στη Βαλκανική, στον Εύξεινο Πόντο, στην Ανατολή και τη λεκάνη της Μεσογείου; Και το ερώτημα αυτό είναι πιο επώδυνο, αν σκεφτεί κανείς ότι οι κοινότητες αυτές θα είχαν να αντιμετωπίσουν την εθνικιστική μήνιν των λαών, που έχασαν από τους Ελληνες εδάφη τα οποία θεωρούσαν ότι ήταν δικά τους.<br /> <br /> Τα αναφέρουμε όλα αυτά γιατί θεωρούμε ότι το ελληνικό κράτος, ακριβώς επειδή ενστερνίστηκε ως επίσημη ιδεολογία τη «Μεγάλη Ιδέα», δεν κατόρθωσε ποτέ να αναπτύξει και να υιοθετήσει ένα δόγμα για την προστασία με κάθε τρόπο του απανταχού Ελληνισμού. Ισα ίσα, η δημιουργία του κράτους και η προσπάθεια της εθνικής ολοκλήρωσης μέσω της «Μεγάλης Ιδέας» θυματοποίησαν τον οικουμενικό Ελληνισμό, με τους γνωστούς ακρωτηριασμούς που οδήγησαν στη σημερινή παρακμή το ελληνικό έθνος.<br /> <br /> Γιατί, αν υπήρχε αυτό το δόγμα της πάση θυσία προστασίας του οικουμενικού Ελληνισμού, όταν για παράδειγμα σχεδιαζόταν η εκστρατεία στην Κριμαία, πολύ δε περισσότερο η Μικρασιατική Εκστρατεία, πολιτικοί και επιτελείς θα είχαν βάλει στο τραπέζι το εξής απλό ζήτημα: Πώς θα επηρεάσει η κάθε ενέργεια τον Ελληνισμό της Ρωσίας και του Καυκάσου στη μία περίπτωση και του Πόντου και της Ανατολής στην άλλη;<br /> <a href="http://www.dimokratianews.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η «Μεγάλη Ιδέα» και η παρακμή της Ελλάδας

Σάββας Καλεντερίδης Οταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση το 1821, οι Ελληνες, εκτός από τον ελλαδικό χώρο, ήταν διασκορπισμένοι στις παρά...

Διαβάστε την συνέχεια

'Νέμεσις' στην Κυπριακή ΑΟΖ - Κοινή άσκηση Ελλάδας, Κύπρου , ΗΠΑ , Ισραήλ

<img alt="" height="340" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/AOZ_ENERGEIA/cache/exedra_israelis-630x419.jpg" width="630" /><br /> <br /> <strong>“Νέμεσις” στην Κυπριακή ΑΟΖ! Την οποία μάλιστα δεν θα αποδώσουν μόνοι τους οι Κύπριοι,αλλά σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ελλάδα. Η κοινή άσκηση έρευνας διάσωσης των τεσσάρων χωρών με την -όχι τυχαία- κωδική ονομασία “Νέμεσις” έχει προγραμματιστεί για τις 10 Απριλίου, με σενάριο άκρως ενδιαφέρον που είναι βέβαιο ότι θα “θερμάνει” πάλι τα νερά της νοτιοανατολικής Μεσογείου.</strong><br /> <br /> Η άσκηση που από την Ελλάδα την <strong>διαχειρίζεται το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου</strong> έχει ήδη σχεδιαστεί και όπως προκύπτει από τα έγγραφα που έχει στη διάθεσή του το Onalert έχει σενάριο άμεσα σχετικό με τα αποθέματα φυσικού αερίου.<br /> <br /> <img alt="" height="442" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/DOCUMENTS/askisi_aoz_kypros.png" width="600" /><br /> <br /> <strong>Σύμφωνα μ΄ αυτό:</strong><br /> •Οι συμμετέχουσες δυνάμεις θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σοβαρό επεισόδιο σε πλατφόρμα άντλησης φυσικού αερίου εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Το “επεισόδιο” όπως περιγράφεται στα έγγραφα θα έχει προέλθει από “τρομοκρατική επίθεση εναντίον της πλατφόρμας” . <br /> <br /> •Από την επίθεση έχουν προκύψει πολλοί τραυματίες, οι οποίοι χρήζουν άμεσης ιατρικής βοήθειας.<br /> <br /> •Η αποστολή των δυνάμεων είναι πρώτα απ΄ όλα να φθάσουν από αέρα και θάλασσα ,άμεσα στην πλατφόρμα που έχει “χτυπηθεί” και να την “ασφαλίσουν” από ενδεχόμενο νέο χτύπημα.<br /> <br /> •Ταυτόχρονα θα πρέπει να γίνεται και η μεταφορά των τραυματιών του προσωπικου της πλατφορμας.<br /> <br /> •Το Κέντρο Επιχειρήσεων θα βρίσκεται στην Λάρνακα και αυτό είναι σημαντικό για τη Κύπρο.<br /> <br /> Η Κύπρος θα συμμετάσχει με σημαντικές για τις δυνατότητές της δυνάμεις. Ένα αεροσκάφος ,επτά ελικόπτερα, πέντε ταχέα σκάφη ,ομάδα βατραχανθρώπων και νοσοκομειακές υποδομές.<br /> <br /> Το Ισραήλ βάζει τη δύναμη πυρός με τρία “σκάφη μάχης” και οι ΗΠΑ θα συμμετάσχουν με πολεμικό πλοίο και αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας P - 3 Orion.<br /> <br /> Η Ελλάδα θα έχει σημαντική παρουσία στην άσκηση με ένα ελικόπτερο της Ελληνικής Ακτοφυλακής , ένα σκάφος, βατραχαχνθρώπους , δυο αεροσκάφη Canadair ,ένα C -130, ένα σκάφος του ΠΝ και μονάδα Ειδικών Δυνάμεων του στρατού.<br /> <br /> Από την παράθεση αυτών των στοιχείων προκύπτει ότι η άσκηση δεν γίνεται…απλά για να γίνει. Η υπόθεση του φυσικού αερίου είναι πολύ σοβαρή στην νοτιονατολική Μεσόγειο και μεταξύ άλλων θεμάτων που πρέπει να επιλυθούν είναι και η ασφάλεια των εγκαταστάσεων που θα “στηθούν” για την άντληση των αποθεμάτων.<br /> <br /> Το Ισραήλ έχει αρχίσει ήδη να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ασφάλειας των δικών του εγκαταστάσεων και “περνά” αυτή την “γνώση” και στην Κύπρο.<br /> <br /> Πρώτα απ΄ όλα οι Ισραηλινοί κρατούν …μυστική την ακριβή θέση κάθε πλατφόρμας που έχουν στήσει. Αυτό που έχει γίνει γνωστό είναι ότι ενώ το ναυτικό του είχε χώρο ευθύνης μέχρι 23 χιλιόμετρα από τις ακτές του, μετά από την έναρξη άντλησης φυσικού αερίου, η απόσταση αυτή έγινε 150 χιλιόμετρα.<br /> <br /> <b>Τι φοβούνται οι ισραηλινοί;</b><br /> <br /> Οι πλατφόρμες είναι αρκετά μακριά από την ακτή, και τα πλοία αναγκαστικά πρέπει να περάσουν απο τον Λίβανο, κατι που τα κάνει ευκολο στόχο για ομάδες όπως την Χεζμπολάχ, η οποία, κατάφερε να χτυπήσει την κορβετα INS Hanit κατά τη διάρκεια του δευτερου Λιβανικου Πολέμου. Η λιστα ενδεχομενων απειλών είναι μεγάλη, και το ναυτικό υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει.<br /> <br /> Για αυτο το λόγο αυτό που ορίστηκε για το ναυτικό πριν δυο χρόνια <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ως αποστολή για την υπεράσπιση των ‘οικονομικών υδατων’ του Ισραήλ έχει μετατραπει σε ένα σχέδιο άμυνας που περιλαμβάνει τόσο την ανάπτυξη μιας στρατηγικής όσο και τον εξοπλισμό του Πολεμικού Ναυτικού με νέα πλοία κατάλληλα για την προστασία των εξέδρων και των εγκαταστάσεων παραγωγής. Το ναυτικό θέλει να αγοράσει τέσσερα σκάφη. Και ετοιμάζεται να πουλήσει και δύο στην Κύπρο. Η ασφάλεια πάντα…κόστιζε.<br /> <br /> Δεν είναι τυχαίο ότι το Ισραήλ θέλει να δαπανήσει περίπου 760 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά περιπολικών σκαφών αλλά και μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων,για να τα χρησιμοποιήσει σε επιχειρήσεις προστασίας εναντίον πιθανών επιθέσεων στις εξέδρες εξόρρυξης φυσικού αερίου.<br /> <br /> Η έναρξη της άντλησης φυσικού αερίου από το οικόπεδο Ταμάρ έδωσε διάσταση επείγοντως στις εξοπλιστικές προμήθειες του Ισραήλ. Το Ταμάρ απέχει 40 μίλια από το λιμάνι και τη ναυτική βάση της Χάιφα στο βόρειο Ισραήλ. Έχει αποθέματα περίπου 10 τρισεκατομμύρια κυβικα φυσικού αερίου. Μεγαλύτερα αποθέματα έχει το Λεβιάθαν, βορειότερα. Υπολογίζονται σε περίπου 16 τρισεκατομμύρια.<br /> <br /> Σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν , το Πολεμικό Ναυτικό του Ισραήλ θέλει τεσσερα πλοία 1.200 τόνων, εξοπλισμένα με αμυντικά πυραυλικά συστήματα για την αντιμετώπιση πυραύλων κατά θαλάσσιων στόχων .<br /> <br /> Η Κύπρος μπορεί να συζητά την προμήθεια των δύο σκαφών από το Ισραήλ, στην Ελλάδα βέβαια δεν μπορεί να γίνει ούτε σκέψη για οποιαδήποτε αγορά. Γι΄ αυτό και ο “άξονας” Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδας που στρατιωτικά έχει εμφανώς την αμερικανική υποστήριξη είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμος για την Αθήνα.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

'Νέμεσις' στην Κυπριακή ΑΟΖ - Κοινή άσκηση Ελλάδας, Κύπρου , ΗΠΑ , Ισραήλ

“Νέμεσις” στην Κυπριακή ΑΟΖ! Την οποία μάλιστα δεν θα αποδώσουν μόνοι τους οι Κύπριοι,αλλά σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ελλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε ήδη;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmVDk8PQ_s0pgWOzpF37f1w210kdz_JIf2aMWnfoDouAc-oXVHUAU8Ic3bevR_uYWtn23U5pifreuj5Z5sQYdnUv_3EX6n0n-kAtvke-xTM6e6otwX5jI7ZhL3WPhBHuUKiq2LTGKwUPw8/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF514.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmVDk8PQ_s0pgWOzpF37f1w210kdz_JIf2aMWnfoDouAc-oXVHUAU8Ic3bevR_uYWtn23U5pifreuj5Z5sQYdnUv_3EX6n0n-kAtvke-xTM6e6otwX5jI7ZhL3WPhBHuUKiq2LTGKwUPw8/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF514.jpg" /></a></div> <br /> <b><i>Δεν νομίζουμε ότι δεν γνώριζαν οι δυτικοί πως θα αντιδρούσε η Ρωσία, όταν έβαλαν τους νεοναζί της Ουκρανίας να ανατρέψουν πραξικοπηματικά την νόμιμα εκλεγμένη φιλορωσική κυβέρνηση. Γνώριζαν πολύ καλά.</i></b><br /> Δεν μπορεί να χωρέσει λογικός νους το ότι η Ρωσία θα έμενε άπραγη, τη στιγμή που...<br /> <br /> αφενός ο μισός πληθυσμός της Ουκρανίας είναι στην ουσία Ρώσοι, αφετέρου τυχόν προσχώρηση της Ουκραν<a href="http://hassapis-peter.blogspot.gr/2014/03/blog-post_2610.html">ί</a>ας στον έλεγχο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, θα είχε ως αποτέλεσμα να εγκατασταθούν βάσεις του ΝΑΤΟ και αμερικανικοί πύραυλοι στα σύνορα της Ρωσίας. Επομένως γνώριζαν πολύ καλά τις αντιδράσεις της Ρωσίας και άρα το λογικό συμπέρασμα είναι ότι τις προκάλεσαν. Γιατί όμως; Είναι τόσο σημαντική η πτωχευμένη Ουκρανία για τη Δύση, ώστε να αποτελέσει την απαρχή μιας τεράστιας σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας; Όχι, ούτε κατά διάνοια.<br /> <br /> Άρα που οδηγούμαστε; Οδηγούμαστε άραγε σε έναν γενικευμένο πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας; Όχι, ούτε αυτό. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πλήξουν πολεμικά τη Ρωσία μέσα στο σπίτι της. Θα θυμούνται προφανώς τι συνέβη στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν κ.λ.π. Αν γίνει κάτι τέτοιο, οι ΗΠΑ θα ηττηθούν και αυτό θα σημάνει αφενός το τέλος του ΝΑΤΟ, αφετέρου το γκρέμισμα των ΗΠΑ από την παγκόσμια κυριαρχία. Τότε γιατί όλα αυτά;<br /> <br /> Όλα οδηγούν στο λογικό συμπέρασμα ότι οι Δυτικοί, με την καθοδήγηση των ΗΠΑ, στοχεύουν στις οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας (έχοντας την παγκοσμιοποίηση με το μέρος τους) με το προπαγανδιστικό προκάλυμμα της δήθεν αναίτιας στρατιωτικής δράσης της Ρωσίας, εναντίον ενός ελεύθερου κράτους. Αυτό μεταφράζεται στην αρπαγή των ρωσικών κεφαλαίων απανταχού της γης, ώστε να ρεφάρουν οι χρεωκοπημένες δυτικές τράπεζες και να ξεφουσκώσουν κάπως τη φούσκα του παγκόσμιου χρέους που έχουν στα χέρια τους και από την οποία πραγματικά κινδυνεύουν. Ταυτόχρονα η Ρωσία θα καταρρεύσει οικονομικά και έτσι θα πέσει ως «ώριμο φρούτο» στα χέρια των Δυτικών. Αργότερα θα έρθει και η σειρά της Κίνας. Η παγκοσμιοποίηση «πρέπει» να επικρατήσει παντού. Ναι θα το κάνουν.<br /> <br /> Τι θα κάνει η Ρωσία; Δεν της μένει άλλος δρόμος από τη στρατιωτική δράση στην ευρύτερη περιοχή γύρω της και φυσικά κάποια οικονομικά αντίμετρα (ήσσονος όμως σημασίας) που θα λάβει. Αν δεχτεί τα τετελεσμένα της Δύσης στην Ουκρανία, στην ουσία αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της κατάρρευσής της. Έτσι ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (αν κάτι τελικά δεν σταματήσει αυτόν τον παραλογισμό), φαίνεται ότι θα είναι από το ένα στρατόπεδο κυρίως οικονομικός, χωρίς να αποκλείονται κάποιες τοπικές συγκρούσεις και από το άλλο κυρίως στρατιωτικός και όποιος αντέξει. <br /> <br /> Στο τέλος, το τίμημα θα το πληρώσει για μια ακόμα φορά η Ευρώπη, της οποίας οι άφρονες και άπληστες ελίτ, «τσιμπάνε το τυράκι» των ΗΠΑ, για να αρπάξουν τα ρωσικά κεφάλαια, αλλά δεν βλέπουν τον κίνδυνο που έρχεται ή ακόμα χειρότερα, δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτόν και τις συνέπειες που θα έχει για όλους εμάς τους απλούς Ευρωπαίους πολίτες.<br /> <br /> ΥΓ. Τι θα κάνει η Ελλάδα; Απλά, ό,τι την διατάξουν ΗΠΑ και Γερμανία. Δεν αποκλείεται να δούμε και ελληνικά στρατεύματα εναντίον της Ρωσίας, σε μια επανάληψη του 1917, εναντίον τότε των μπολεσεβίκων του Λένιν. <br /> <a href="http://www.hassapis-peter.blogspot.gr/2014/03/blog-post_2610.html" target="_blank">πηγή</a>

Ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε ήδη;

Δεν νομίζουμε ότι δεν γνώριζαν οι δυτικοί πως θα αντιδρούσε η Ρωσία, όταν έβαλαν τους νεοναζί της Ουκρανίας να ανατρέψουν πραξικοπηματικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανική Διαμάχη: Το Μεγάλο Παιχνίδι και η Ελλάδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXQIsqzanlMG7y1Gg4ThBii-R1fnVruFV9n_ZkeODkQ3IAqjaCtCKM6UUu-YdYM-UthEgRfa9ZpnvGtfSEjUnv6J47Al7UMUir2o4wSSkz-FVfGmE0lsof4jo3NoWBS26UXYc37KS9kZoo/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF513.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXQIsqzanlMG7y1Gg4ThBii-R1fnVruFV9n_ZkeODkQ3IAqjaCtCKM6UUu-YdYM-UthEgRfa9ZpnvGtfSEjUnv6J47Al7UMUir2o4wSSkz-FVfGmE0lsof4jo3NoWBS26UXYc37KS9kZoo/s640/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF513.jpg" /></a></div> <br /> Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης και η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσει, όπως ακριβώς συνέβη και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τότε η Γερμανία προσπάθησε να αφαιρέσει την Ουκρανία από τη Ρωσία και να την μεταβάλει ουσιαστικά σε ασιατική ή ημιασιατική δύναμη. Και αυτό, γιατί η Ουκρανία ευρισκόμενη στο κέντρο της ανατολικής Ευρώπης και εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της και της πρόσβασής της στη Μαύρη Θάλασσα, αποτελεί την ευρωπαϊκή δίοδο της Ρωσίας ή αντιστρόφως την ανατολικοευρωπαϊκή έξοδο των γερμανικών συμφερόντων.<br /> Μ ετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το διαμελισμό της, και την βαθύτατη κρίση της Ρωσίας, η Γερμανία απέκτησε και πάλι το στρατηγικό βάθος που χρειαζόταν προς τα ανατολικά της για να μεταβληθεί στην κεντρική δύναμη του ευρωπαϊκού χώρου. Ταυτόχρονα, επειδή έχει μεγάλη έλλειψη πρώτων υλών και ειδικά ενέργειας, προσπάθησε να μεταβάλλει τη Ρωσία σε βασικό προμηθευτή της, με αντάλλαγμα τη σχετική ανασυγκρότηση της ρωσικής οικονομίας. Έτσι φτιάχτηκε μία παράδοξη σχέση Γερμανίας Ρωσίας, με στοιχεία μιας οιονεί υπόγειας λυκοφιλίας (την οποία και πλήρωσε η Κύπρος πρόσφατα) στην αντιμετώπιση της αμερικάνικης κυριαρχίας.<br /> Οι Γερμανοί, από τη στιγμή και πέρα που είχε εξαφανιστεί ο μπαμπούλας των σοβιετικών πυραύλων, μπορούσαν να αποκτήσουν μεγάλους βαθμούς αυτονομίας έναντι των ΗΠΑ, που εξάλλου βρίσκονταν σε οικονομική κρίση και ήταν μπερδεμένοι στους ατέλειωτους πολέμους της Μ. Ανατολής. Εάν όμως συνεχίζονταν οι προνομιακές οικονομικές σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε. (προς την οποία οι εξαγωγές της ξεπερνούν τα 230 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως) θα δημιουργούνταν μία προνομιακή σχέση Ρωσίας-Ε.Ε., που στο βάθος του δρόμου θα έθετε εκ νέου το ζήτημα μιας Ευρώπης απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια όπως την οραματιζόταν ο Ντε Γκώλ.<br /> Κάτι τέτοιο όμως, δεν είναι εν τέλει στις προθέσεις ούτε της Γερμανίας, αλλά ούτε των Αμερικανών.<br /> Η μεν Γερμανία διότι τις προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία θέλει να τις κρατάει στο επίπεδο των σχέσεων ενός εξωτερικού εταίρου, προμηθευτή πρώτων υλών και όχι ενός ισότιμου ευρωπαϊκού παίκτη, διότι τότε θα κινδύνευε να απολέσει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη. Σε μια ενιαία Ευρώπη η Δυτική πτέρυγα με κέντρο τη Γαλλία, και η Ανατολική με τη Ρωσία  θα στρίμωχναν  και πάλι τις «κεντρικές δυνάμεις», δηλαδή τη Γερμανία. Γι’ αυτό, και η στάση της Γερμανίας υπήρξε επαμφοτερίζουσα στην ουκρανική κρίση. Από τη μια πλευρά, δεν επιθυμούσε να έρθει ακόμα σε ανοιχτή ρήξη με τη Ρωσία, και από την άλλη, ήθελε αποκοιμίζοντας την «αρκούδα» να την αποκόψει με όσο γίνεται πιο βελούδινο τρόπο από την Ουκρανία. Γι’ αυτό και οι συμφωνίες Μέρκελ- Πούτιν για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής σε αυτή τη χώρα.<br /> Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά μαζί με το πιστό σκυλί τους την Αγγλία, είδαν την ευκαιρία να θέσουν και πάλι ζήτημα της στρατηγικής και στρατιωτικής σύγκρουσης, στο οποίο έχουν το επάνω χέρι συγκριτικά με τους Γερμανούς, και έτσι, να αποκόψουν οριστικά τη Ρωσία από την Ευρώπη. Βεβαίως, αυτό θα έχει ως τίμημα την οριστική στροφή της Ρωσίας προς την Κίνα, και την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Όμως κάτι τέτοιο δεν ενοχλεί καθόλου τους Αγγλοαμερικανούς διότι μέσω αυτού μπορούν να ελέγξουν εκ νέου το σύνολο της Δύσης και την Ευρώπη κατ’ εξοχήν. Γι’ αυτό και εκείνοι που προωθούσαν την όξυνση, της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ήταν οι Αμερικανοί, οι οποίοι την έβλεπαν και ως μια ευκαιρία για να πάρουν την ρεβάνς από τους Ρώσους σε σχέση με τις εξελίξεις στη Συρία. Η αναβίωση του ψυχρού πολέμου είναι το τελευταίο όπλο των Αμερικανών για να ανασυστήσουν την ηγεμονία τους στο σύνολο της Δύσης. Γι’ αυτό εξάλλου χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά τις αδυναμίες του αντιπάλου.<br /> Πρώτον, το γεγονός ότι η διεφθαρμένη διοίκηση της Ουκρανίας με τον Γιανουκόβιτς και τους ολιγάρχες επικεφαλής, παίζοντας για αρκετά χρόνια μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, και αποφασίζοντας μόλις τον Νοέμβριο να έρθει σε ρήξη με την Ε.Ε. μετά τους εκβιασμούς των Ρώσων, είχε προετοιμάσει το έδαφος για το βαθύτατο διχασμό και την άνοδο των ναζιστικών στοιχείων που ακολούθησε.<br /> Δεύτερον, διότι η Ρωσία του Πούτιν, βυθισμένη στην αυτάρκεια των πετροδολαρίων και έχοντας αποδυθεί τους τελευταίους μήνες σε μια τεράστια προσπάθεια να διασφαλίσει την απαραίτητη ησυχία για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι (με το ασύλληπτο κόστος των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων), εγκατέλειψε ανενόχλητους επί μήνες τους Αμερικανούς και την προπαγάνδα των δυτικών στην Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα υπερτιμούσε τη συμμαχία με τη Γερμανία. Αυτή η «συμμαχία» δεν αναιρούσε το γεγονός ότι η Γερμανία ανήκει στη Δύση και ότι η επέκταση του κεφαλαίου της την οδηγούσε άσφαλτα να αναμιχθεί ενεργά και στην Ουκρανία.  Έτσι, η Ρωσία αντέδρασε κατόπιν  εορτής, έχοντας σαν σύμμαχο ένα υποκείμενο της τελευταίας υποστάθμης σαν τον Γιανουκόβιτς και έπεσε κατευθείαν στην παγίδα των Αμερικανών που ήθελαν την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Ένας ψυχρός πόλεμος άνισος μια και η Ρωσία των 145 εκατομμυρίων εκ των οποίων οι 20 εκατομμύρια μουσουλμάνοι δεν είναι σε θέση να τον διεξάγει αποτελεσματικά. Η Ρωσία με την τεράστια έκτασή της, τους πόρους της και τα πυρηνικά της, είναι ικανή να αποτελέσει τον απαραίτητο στρατηγικό εταίρο ενός μεγάλου μπλοκ, είτε του ευρωπαϊκού είτε του κινεζικού. Δεν μπορεί να είναι παγκόσμιος παίκτης με τον τρόπο που ήταν επί Σοβιετικής Ένωσης.<br /> Έτσι, σήμερα, υποχρεώθηκε απλώς να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην Κριμαία, την τελευταία έξοδο που της έχει απομείνει προς τη Μαύρη Θάλασσα, έστω και εάν υποχρεωθεί να αναδιπλωθεί σε μεγάλο βαθμό σε μια ασιατική προοπτική. Καθόλου τυχαία, οι μόνοι εταίροι που θα της μείνουν στην Ευρώπη στην οικονομική ένωση που προσπαθεί να δημιουργήσει, αν χαθεί η Ουκρανία, είναι η Λευκορωσία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, Καζακστάν κλπ, βρίσκονται στην κεντρική Ασία.<br /> Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία αν ολοκληρωθεί με αυτόν τον τρόπο θα είναι ιδιαίτερα αρνητική, βραχυπρόθεσμα, για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, τα οποία έτσι στριμώχνονται ακόμα περισσότερο μεταξύ Αμερικανών, Γερμανών και Τούρκων. Χάνοντας σε μεγάλο βαθμό τη ρωσική στήριξη στα θέματα της Κύπρου, ακυρώνοντας τελεσίδικα την προοπτική των αγωγών αερίου προς την Ελλάδα, και μειώνοντας τη ροή Ρώσων τουριστών στην Ελλάδα, κ.λπ.<br /> Γι’  αυτό πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα-δυνατά για να αποφευχθεί η στρατηγική του ψυχρού πολέμου, καθώς και το στρίμωγμα της Ρωσίας εκτός Ευρώπης. Πρέπει να καταγγελθεί τόσο η αγγλοαμερικανική στρατηγική, όσο και η γερμανική, η οποία σπεύδει  πάντα πίσω από τα Αμερικανικά αεροπλάνα να εισπράξει τα οικονομικά και πολιτικά κέρδη στην Ευρώπη, όπως έκανε στη Γιουγκοσλαβία και την Ανατολική Ευρώπη. Πρέπει να αντισταθούμε στην δυτική προπαγάνδα που δαιμονοποιεί τη Ρωσία και να καταδείξουμε πως αν για κάτι  πρέπει να κατηγορηθεί η Ρωσία του Πούτιν είναι ακριβώς για το αντίθετο:  Βυθισμένη στις ονειροφαντασίες των ολιγαρχών που ζούνε στο σίτυ του Λονδίνου,  σ την μεγαλομανία του Πούτιν στο Σότσι, και αποκοιμισμένη από τις συμφωνίες με τον Σταϊνμάγιερ και τη Μέρκελ,  άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν αρνητικά και να φθάσουν στο σημείο της μη επιστροφής.<br /> Ένας ακόμα λόγος για να καταγγελθούν οι γέσμεν που μας κυβερνάνε –  ­λέγε με Βενιζέλο­. Η Ελλάδα, με όση δύναμη έχει, και αυτό ισχύει και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης  πρέπει να θέσει, άμεσα και έμμεσα, το ζήτημα της στρατηγικής της Ευρώπης, μακριά από τον Ατλαντικό εναγκαλισμό και τη γερμανική μονοκρατορία.<br /> <a href="http://ardin-rixi.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ουκρανική Διαμάχη: Το Μεγάλο Παιχνίδι και η Ελλάδα

Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης και η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσει, όπως ακριβώς συνέβη και κατ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα -7 Μαρτίου 1948 (video)

<div style="text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-o87fNh8sUdA/UxmnUTRdufI/AAAAAAAAnlw/hGX2u9dOWU4/s1600/dvdekanhsa-ensvmatvsh.jpg"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-o87fNh8sUdA/UxmnUTRdufI/AAAAAAAAnlw/hGX2u9dOWU4/s1600/dvdekanhsa-ensvmatvsh.jpg" /></a></div> <br /> Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.<br /> <a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a><br /> Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές... από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους.<br /> <br /> Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.<br /> <br /> Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν.<br /> <br /> Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.<br /> Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.<br /> <br /> Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.<br /> <br /> Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.<br /> <br /> Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότωφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.<br /> <br /> Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.<br /> <br /> Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.<br /> <div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-amy_tAboRX8/UxmnUI3e7yI/AAAAAAAAnls/6JzfjOsyZdM/s1600/dvdekanhsa-ensvmatvsh-1.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-amy_tAboRX8/UxmnUI3e7yI/AAAAAAAAnls/6JzfjOsyZdM/s1600/dvdekanhsa-ensvmatvsh-1.jpg" /></a></div> <div> Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.<br /> <br /> Το διάγγελμα του Βασιλέως των Ελλήνων Παύλου στις 7 Μαρτίου 1948 προς τον λαό της Δωδεκανήσου στην Πλατεία Διοικητηρίου στη Ρόδο.<br /> <br /> "Κατά την χαρμόσυνον αυτήν στιγμήν φέρω εις τους Έλληνας της Δωδεκανήσου τον αδελφικόν χαιρετισμόν του Ελληνικού Λαού.<br /> Η σημερινή αγία ημέρα, κατά την οποίαν ικανοποιείται ο ζωηρότερος παλμός της Ελλάδος, είναι η ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής μου. Ευχαριστώ τον Θεόν διότι έλαχεν εις εμέ η τιμή να περιβάλω με την ενεργόν στοργήν μου την Δωδεκάνησον και να ίδω κυματίζουσαν την Κυανόλευκον εις τον Ελληνικόν ουρανόν της.<br /> Η σημερινή ημέρα επληρώθη με πολύ αίμα και πολλά δάκρυα, αλλά μόνον με αίμα και δάκρυα γράφονται ιστορίαι, όπως η Ελληνική.<br /> <br /> Η Δωδεκάνησος υπήρξεν εις των λαμπροτέρων αστέρων εις τον ουρανόν του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Υπήρξεν πάντοτε ένδοξον προπύργιον των αγώνων της Φυλής και μήτηρ υπερηφάνων και ανδρείων τέκνων.<br /> <br /> Υπήρξε πάντοτε πηγή ακτινοβολίας Ελληνικού πνεύματος. Η Δωδεκάνησος δεν είναι μόνον Ελληνική, είναι Ελλάς.<br /> <br /> Είμαι ευτυχής και συγκεκινημένος. Αισθάνομαι να πτερυγίζουν χαρμοσύνως γύρω μας αι ψυχαί των νεκρών αδελφών μας του τελευταίου ενδόξου πολέμου και η σκέψις μου την στιγμήν αυτήν στρέφεται προς τον Μέγαν Απόντα, τον αείμνηστον αδελφόν μου Βασιλέα Γεώργιον, τον νικητήν του Πολέμου της Αλβανίας.<br /> <br /> Εν ονόματι της ικανοποιήσεως των ιερωτέρων ανθρωπίνων δικααιωμάτων,<br /> Εν ονόματι της ενδόξου Ελληνικής Ιστορίας,<br /> Ενώπιον της αιωνίας Ελλάδος και ενώπιον του Παντοδυνάμου Θεού<br /> Κυρώνω την προσάρτησιν της Δωδεκανήσου εις την μητέρα Πατρίδα"<br /> <br /> <iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/xkNhHKcmjSI" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /> <a href="http://www.logiosermis.net/">πηγή</a></div> </div>

Η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα -7 Μαρτίου 1948 (video)

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο στρατηγικός ζεόλιθος

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeeb6Fk7lL-umZwYIjWJBe4tx7kRYvUQfrkxctRxNxwZlALD2_fRH4T0Ixk-MCwfNlui1DX4k9FwZ7lZ00gUvj5IaM3sv8-715Ky4_6yjH90wbSCrvTUQHq3HewXNeW8-rmvhChUr3xXU/s1600/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%9B%CF%85%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+--+%CE%9F+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%B6%CE%B5%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="586" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeeb6Fk7lL-umZwYIjWJBe4tx7kRYvUQfrkxctRxNxwZlALD2_fRH4T0Ixk-MCwfNlui1DX4k9FwZ7lZ00gUvj5IaM3sv8-715Ky4_6yjH90wbSCrvTUQHq3HewXNeW8-rmvhChUr3xXU/s1600/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%9B%CF%85%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+--+%CE%9F+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%B6%CE%B5%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%82.jpg" width="640" /></a></div> <br /> του Νίκου Λυγερού<br /> Πριν καταλάβουν όλοι οι δικοί μας την αξία του ελληνικού ζεόλιθου, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για στρατηγικό ορυκτό πλούτο όχι μόνο για τη Θράκη μας αλλά για όλη την πατρίδας μας. Ο ζεόλιθος δεν είναι μία λεπτομέρεια τοπικού επιπέδου όπως προσπαθούν να τον παρουσιάσουν μερικοί. Και αυτός που είναι ιζηματογενούς προέλευσης δηλαδή ο φυσικός είναι μία αντικειμενική αξία με πάμπολλες εφαρμογές σ' ένα ευρύ φάσμα τομέων της επιστήμης, της τεχνολογίας αλλά και της καθημερινότητας με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αν λοιπόν έχουμε στο νου μας το μέγεθος των ελληνικών κοιτασμάτων στην Θράκη μας και ταυτόχρονα την παγκόσμια ετήσια κατανάλωση, μπορούμε ν' αντιληφθούμε τη στρατηγική αξία. <br /> Διότι ο ελληνικός ζεόλιθος απαντά σε όλα τα απαραίτητα κριτήρια της στρατηγικής, σε μέγεθος, σε περιεκτικότητα, σε κόστος. Και στις εφαρμογές του επιτρέπει να πετύχουμε μία αυξημένη αξία ακόμα και σε αντικειμενικό επίπεδο, πράγμα το οποίο αλλάζει ριζικά τα δεδομένα των προϊόντων μας σε παγκόσμιο επίπεδο δίχως καμία πρακτική δυσκολία εκτός βέβαια από το γεγονός ότι πρέπει να ξεπεράσουμε την νοητική αδράνεια μερικών στο τομέα της γραφειοκρατίας. Γιατί πλέον ακόμα και ο δικαστικός τομέας έχει προχωρήσει και σε αποφάσεις και σε δράσεις σε εθνικό επίπεδο. Από την άλλη, καθώς ο ζεόλιθος είναι φιλικός προς το περιβάλλον, η εξόρυξη του δεν εμπεριέχει καμία οικολογική δυσκολία. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για μας γιατί δεν έχει νόημα ένα προϊόν όποια και να είναι η αξία του αν καταστρέφει οριστικά το περιβάλλον της πατρίδας μας. Ο ελληνικός ζεόλιθος είναι στρατηγικός και αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους τους παράγοντες της πολιτικής, των εμπορικών και τεχνικών επιμελητήριων αλλά και των επιχειρήσεων αφού χρειαζόμαστε μία κάθετη ανάπτυξη για να αξιοποιήσουμε στο βέλτιστο τις δυνατότητες που μας προσφέρει. Ο ζεόλιθος πρέπει ν’ απελευθερωθεί από τα εμπόδια και να περάσει στη ζωή μας για να γίνει μία αλλαγή φάσης στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τη Θράκη μας αλλά όλη την πατρίδα μας για να παραμείνουμε ελεύθεροι Έλληνες.<br /> <br /> <a href="http://www.logiosermis.net/" target="_blank">πηγή</a> <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-XSaY9BhfFFM%2FUxsLMcwhzyI%2FAAAAAAAAP70%2FPL_0nF3TpDQ%2Fs1600%2F%25CE%259D%25CE%25AF%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%259B%25CF%2585%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2582%2B--%2B%25CE%259F%2B%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2582%2B%25CE%25B6%25CE%25B5%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25B8%25CE%25BF%25CF%2582.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeeb6Fk7lL-umZwYIjWJBe4tx7kRYvUQfrkxctRxNxwZlALD2_fRH4T0Ixk-MCwfNlui1DX4k9FwZ7lZ00gUvj5IaM3sv8-715Ky4_6yjH90wbSCrvTUQHq3HewXNeW8-rmvhChUr3xXU/s1600/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%9B%CF%85%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+--+%CE%9F+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%B6%CE%B5%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%82.jpg" -->

Ο στρατηγικός ζεόλιθος

του Νίκου Λυγερού Πριν καταλάβουν όλοι οι δικοί μας την αξία του ελληνικού ζεόλιθου, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για στρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κυπριακό: Η κορυφαία μας δικαιολογία… η αδιάλλακτη Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/02/Cyprus_sat.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="alignleft size-medium wp-image-95869" height="340" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/02/Cyprus_sat-300x157.jpg" title="Cyprus_sat" width="620" /></a></div> <strong><br /> <br /> Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-κριτική στην τακτική της ελληνικής πλευράς διαχρονικά, όσον αφορά τις διαδικασίες επίλυσης, εντός ή εκτός εισαγωγικών, του Κυπριακού, μας εστάλη από καλό φίλο που παρακολουθεί τις εξελίξεις στο νησί της Αφροδίτης εκ του σύνεγγυς. Διαβάζοντάς το ας αναρωτηθούμε πόσο δίκιο ή άδικο έχει. Διότι όσο πιο πολύ δίκιο εκτιμήσουμε ότι έχει, τόσο πιο πολύ στραβά αρμενίζουμε…</strong><br /> <span style="color: maroon;"><strong>Του Δρ. Άρη Πετάση*</strong></span><br /> <span style="color: blue;"><strong>Αδιαλλαξία και στοχοθεσία.</strong></span> Άλλο αδιαλλαξία και άλλο στοχοπροσήλωση. Στη <strong>δεκαετία του 1950</strong> η Τουρκία έθεσε σαν στόχο την <strong>επανάκτηση </strong>της Κύπρου. Από τότε ακολουθεί με <strong>εντυπωσιακή σταθερότητα μια αταλάντευτη στρατηγική</strong> προς τον τελικό της στόχο.<br /> Λειτουργεί όπως μια πετυχημένη εταιρεία που με σωστή στρατηγική προσπαθεί να κατακτήσει, για παράδειγμα, το 40% της αγοράς χωρίς κανένας ανταγωνιστής όμως να την κατηγορεί για αδιαλλαξία. Εάν, παρ’ ελπίδα, διευθυντής ανταγωνιστή κατηγορήσει την εταιρεία για αδιαλλαξία έρχεται αμέσως αντιμέτωπος με άμεση απόλυση, χωρίς προοπτική απασχόλησης αλλού, με την κατηγορία πως αντί να αναπτύξει στρατηγική αναχαίτισης προσπαθεί να συγκαλύψει την πραγματικότητα.<br /> <strong>Και εδώ βρίσκεται η διαφορά του τρόπου με τον οποίο η δική μας κυβέρνηση αντιμετωπίζει την Τουρκία. </strong><br /> Δηλαδή, αντί να προσπαθεί να αναχαιτίσει την πορεία της Τουρκίας κρύβεται πίσω από το ψευδεπίγραφο<strong> “η Τουρκία είναι αδιάλλακτη και θα πρέπει να πειστεί να αλλάξει.” Με αυτή την προσέγγιση καλύπτει την παντελή αδυναμία της στο να χαράξει στρατηγική αναχαίτισης.</strong> Και έτσι το εθνικό μας θέμα οδεύει από τον ένα γκρεμό στον άλλο και βρίσκεται σήμερα σε πορεία ολέθρου.<br /> Και δεν είναι σημερινή η καταστροφική αυτή τακτική γιατί είναι πολύ παλιά. Απλά τώρα η κρατικοί εκπρόσωποι προσπαθούν με προπαγάνδα, επικοινωνιακή πλάνη και άλλα τεχνάσματα να πείσουν με αφελείς δηλώσεις του τύπου, “….η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει την Τουρκία πως είναι προς το συμφέρον της μια σωστή λύση του προβλήματος.”<br /> <span style="color: blue;"><strong>Η στρατηγική της Τουρκίας.</strong></span> Η διαχρονική στρατηγική της Τουρκίας για την Κύπρο είναι απλή και αποτελείται από τρεις φάσεις: <span style="color: maroon;"><strong>α.) φάση πρώτη:</strong></span> <strong>χρήση βίας, κάτω από προσχήματα (1974),</strong> για στρατιωτική κατάληψη του 40% σχεδόν της Κύπρου και εθνοκάθαρση, <span style="color: maroon;"><strong>β.) φάση δεύτερη:</strong></span> <strong>εμπλοκή σε αναίμακτο πόλεμο εναντίον της Κύπρου</strong> για προώθηση των κεκτημένων της κατοχής (π.χ., προπαγάνδα, εποικισμό, κτλ) και <span style="color: maroon;"><strong>γ.) φάση τρίτη:</strong></span> <strong>πλήρης κατάληψη ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της Κύπρου μέσω μιας «λύσης» που θα θέτει όλη την Κύπρο κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας</strong> με σταδιακή Αλεξανδρεττοποίηση και φυγή των Κυπρίων προς στο εξωτερικό (διερωτάται ο πολίτης πόσοι από αυτούς που σπουδάζουν τώρα στο εξωτερικό θα επιστρέψουν στην Κύπρο γνωρίζοντας πως οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται στην βάση του κοινού ανακοινωθέντος των δύο κρατών και ανύπαρκτης κεντρικής κυβέρνησης;)<br /> Η δική μας πλευρά γνωρίζει ξεκάθαρα τους στόχους της Τουρκίας αλλά προσποιείται πως όλα πηγάζουν από αδιαλλαξία. Έτσι, βρίσκει ένα βολικό τρόπο για να κρύψει την ανυπαρξία αξιόπιστης στρατηγικής αναχαίτισης.<strong> Το κλισέ “ευθύνεται η Τουρκική αδιαλλαξία” αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο πονηρά επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καλυφθεί η απουσία (ανικανότητα) στρατηγικής σκέψης.</strong> Η επινόηση τρόπων παραπλάνησης είναι ευκολότερη από την μελέτη, την ανάλυση, τον καθορισμό εναλλακτικών προσεγγίσεων, τον προβληματισμό και την ευθυκρισία που απαιτούνται για χάραξη ευφυούς στρατηγικής αναχαίτισης.<br /> <span style="color: blue;"><strong>Εκπρόσωποι-δραγομάνοι. </strong></span>Ενώ η Τουρκία αποκαλύπτει τους παράλογους στόχους της αμέσως έρχονται προς βοήθειά της οι κρατικοί μας εκπρόσωποι που με διάφορες ανακοινώσεις <strong>της προσφέρουν κάλυψη</strong>. Για παράδειγμα, εξηγούν τοις πάσι πως, «…η Τουρκία τα λέει όλα αυτά για εσωτερική κατανάλωση» και πως «…δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα.» <strong>Ακολούθως επανέρχεται η Τουρκία και ξανά διατυπώνει τις θέσεις της κρυστάλλινα,</strong> π.χ., «θέλουμε δύο κράτη στην Κύπρο», «θέλουμε συνομοσπονδία με ανύπαρκτη κεντρική κυβέρνηση», «θέλουμε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ενεργοποιώντας τον μηχανισμό, «<strong>ερέθισμα-άμεση αντίδραση</strong>» του Παύλοφ επανέρχονται οι έμμισθοι εκπρόσωποι <strong>για να μας «μεταφράσουν» τι ακριβώς λέει η Τουρκία μπας και την παρεξηγήσουμε!</strong><br /> <span style="color: blue;"><strong>Αναίμακτος πόλεμος.</strong></span> Εδώ και 40 χρόνια η Τουρκία διεξάγει ένα <strong>αναίμακτο πόλεμο</strong> εναντίον μας που προωθεί με εντυπωσιακή συνέπεια. Επειδή όμως η φύση του συγκεκριμένου πολέμου δεν απαιτεί χρήση όπλων και εκτεταμένη βία η κυβέρνησή μας προσποιείται, επί σκοπώ, πως όλα αυτά αποτελούν μέρος της αδιαλλαξίας της Τουρκίας και τίποτα άλλο. <strong>Οι αναίμακτοι πόλεμοι έχουν σκοπό να υπονομεύσουν το ηθικό του λαού</strong> και σιγά-σιγά να τον πείσουν να παραδοθεί όντας ψυχολογικά εξουθενωμένος.<br /> Μεταξύ άλλων τα όπλα του αναίμακτου πολέμου είναι: <span style="color: maroon;"><strong>α.) τα διλήμματα</strong></span> (“λύση” ή διχοτόμηση”,) <span style="color: maroon;"><strong>β.) η προπαγάνδα</strong></span> (“οι Τουρκοκύπριοι είναι απομονωμένοι”), <span style="color: maroon;"><strong>γ.) η κατασκοπία</strong></span> (η <strong>Suddeutsche Zeitung</strong> σε άρθρο της με ημερομηνία 5 November 2013 αποκαλεί την Κύπρο “νησί των πρακτόρων,”) <span style="color: maroon;"><strong>δ.) η επίδειξη δύναμης</strong></span> (το Μπαρμπαρός και Τουρκικά πολεμικά πλοία στα ανοικτά της Πάφου), <span style="color: maroon;"><strong>ε.) απειλές</strong></span> (“θα επέμβουμε δυναμικά στην Κυπριακή ΑΟΖ,”) <span style="color: maroon;"><strong>στ.) απαγορεύσεις</strong></span> (όχι κυπριακά πλοία στα Τούρκικα λιμάνια.) <strong>Η Τουρκία εφαρμόζει τα πιο πάνω όχι επειδή διακατέχεται από κάποιο πάθος αδιαλλαξίας αλλά γιατί αυτά αποτελούν θανάσιμα, αλλά κάπως αδιόρατα, όπλα στον πόλεμο εναντίον μας.</strong><br /> <span style="color: blue;"><strong>Πλήρης επικράτηση Τουρκίας.</strong></span> Κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο ερώτησα τον σημερινό πρόεδρο δημόσια<strong> να μας αναφέρει μια μόνο επιτυχία της Κύπρου μέσα από τις διαπραγματεύσεις των τελευταίων 40 ετών. Ο πρόεδρος δυσκολεύτηκε.</strong> Το συμπέρασμα είναι πως κατά τα τελευταία 60 χρόνια η Τουρκία δεν έχει παρεκκλίνει από τους στόχους της ούτε κατά ένα ιώτα. <strong>Εφαρμόζει σταθερά μια πετυχημένη στρατηγική που αποκαλούμε «αδιαλλαξία»</strong> και εμείς λειτουργούμε με στρατηγική συνεχών παραχωρήσεων και μηδενικού κέρδους που <strong>ονομάζομε «στρατηγική του εφικτού»</strong>.<br /> <strong>Η τελευταία κοινή διακήρυξη αποτελεί μια ακόμα παραχώρηση που φέρνει την Τουρκία λίγα μόνο βήματα μακριά από τον τελικό της στόχο.</strong> Είμαι σίγουρος πως η στρατηγική της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την Κύπρο αποτελεί πρότυπο πετυχημένης πρακτικής έναντι μαθητευομένου αντίπαλου που θα διδάσκεται ευρέως στα πανεπιστήμια. Αποτελεί κλασική περίπτωση αυτού που ονομάζουν τα βιβλία μάνατζμεντ σαν <strong>single minded focus</strong> (ή αυστηρή προσήλωση στους στόχους.) <strong>Η Τουρκία δεν είναι αδιάλλακτη απλά ξέρει πώς να πάρει αυτά που θέλει από αφελείς και απροετοίμαστους που λειτουργούν υπό το κράτος πανικού. </strong><br /> <strong><br /></strong> <!-- /metas --> <br /> * Ο Δρ Άρης Πετάσης είναι μέλος του Board of Trustees, Int’l Fund, Moscow State Aviation Universtity.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Κυπριακό: Η κορυφαία μας δικαιολογία… η αδιάλλακτη Τουρκία

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-κριτική στην τακτική της ελληνικής πλευράς διαχρονικά, όσον αφορά τις διαδικασίες επίλυσης, εντός ή εκτός εισα...

Διαβάστε την συνέχεια

Αντεπίθεση Ερντογάν …βάζει στο κόλπο τους στρατιωτικούς;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/08/Erdogan_Basbug.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-81954" height="360" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/08/Erdogan_Basbug.jpeg" title="Erdogan_Basbug" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Μια πολύ σημαντική εξέλιξη βρίσκεται στα σκαριά στην Τουρκία, η οποία προφανώς συνδέεται με τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας και τον πόλεμο εξουσίας που διεξάγεται ανάμεσα στον Ερντογάν και τους οπαδούς του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.</strong><br /> Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας γνωμοδότησε <strong>υπέρ της προσφυγής του πρώην αρχηγού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (2008-2010), στρατηγού εν αποστρατεία, Ιλκέρ Μπασμπούγ,</strong> ο οποίος προσέφυγε υποστηρίζοντας ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες διετάχθη η σύλληψη και κράτησή του ήταν παράνομες.<br /> Η διαδικασία αυτή οδήγησε στην καταδίκη του σε ισόβια δεσμά, με την κατηγορία της συνωμοσίας για την ανατροπή νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης. Κατά συνέπεια, <strong>είναι πιθανό η απόφαση να ανοίγει τον δρόμο να αφεθεί ελεύθερος από τη φυλακ</strong>ή της Κωνσταντινούπολης όπου κρατείται.<br /> <br /> Στα δεδομένα που συνηγορούν υπέρ αυτού του ενδεχομένου, να προστεθεί και το ότι <strong>το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο αναφέρεται στην αιτιολόγηση της απόφασης από το Δικαστήριο, λέγοντας ότι η τεκμηρίωση της απόφασης δεν δημοσιεύθηκε και δεν δόθηκε η δυνατότητα προσφυγής του κατηγορουμένου στο εφετείο</strong>. Κάτι που παραβίασε θεμελιώδες συνταγματικό του δικαίωμα.<br /> Πρόκειται για μια απόφαση, όπως αναφέρει ο τουρκικός Τύπος, η οποία <strong>μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο και για τους υπόλοιπους 270 κρατούμενους στρατιωτικούς για την υπόθεση «Εργκενεκόν»</strong>. Αυτό που έχει όμως σημασία στο πολιτικό πεδίο, είναι ότι ο Ερντογάν «<strong>το είπε και το έκανε</strong>»…<br /> <!-- /metas --> <br /> <br /> <span style="color: maroon;"><strong>Άρα αναμένεται να διαπιστωθεί το αν και κατά πόσον βάζει στο παιχνίδι τους κεμαλιστές στρατιωτικούς και κατά πόσον αυτοί αισθάνονται την παρέμβαση Γκιουλέν στα πολιτικά πράγματα ως απειλή χειρότερη από τον σημερινό πρωθυπουργό, ο οποίος πλέον έχει «κοντύνει» πολιτικά…</strong></span><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Αντεπίθεση Ερντογάν …βάζει στο κόλπο τους στρατιωτικούς;

Μια πολύ σημαντική εξέλιξη βρίσκεται στα σκαριά στην Τουρκία, η οποία προφανώς συνδέεται με τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χένρι Κίσιντζερ: Απαράδεκτοι και μυωπικοί όλοι στο θέμα της Ουκρανίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Kissinger.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97516" height="397" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Kissinger.jpg" title="Kissinger" width="640" /></a></div> <br /> Ίσως θα μπορούσε να διεκδικήσει επαξίως τον τίτλο του πιο μισητού «statesman», του πιο μισητού δηλαδή πολιτικού σε θέση – κυβερνητικής – ευθύνης του 20ου αιώνα. Του έχουν καταλογιστεί τεράστιες ευθύνες για πλειάδα θεμάτων, ενώ η κατηγορία που του απευθύνεται, σύμφωνα με την οποία υπήρξε ο πιο <strong>αμοραλιστής </strong>πολιτικός του 20ου αιώνα, πιθανότατα δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>Του Μιχαήλ Βασιλείου</strong></span><br /> <strong>Ειδικά εμείς οι Έλληνες, έχουμε πλειάδα λόγους όχι μόνο να μην τον συμπαθούμε, αλλά ακόμα και να τον μισούμε, για τον ρόλο που έπαιξε στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και κυρίως στην τραγωδία της Κύπρου…</strong> Άλλοι πάλι λένε, ότι ειδικά εξαιτίας αυτών των εξόφθαλμων χαρακτηριστικών του, ήταν κατά βάθος προβλέψιμος και την ευθύνη φέρουν οι πολιτικοί και οι ιδεοληψίες και στερεοτυπικές πεποιθήσεις σε μια σειρά ζητημάτων, των οποίων ήταν φορείς…<br /> Όμως, ουδείς δεν καταλόγισε ποτέ <strong>στον Χένρι Κίσιντζερ,</strong> πρώην υπουργό Εξωτερικών (1973-1977) και νωρίτερα Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, <strong>ότι δεν γνωρίζει καλά τις διεθνείς σχέσεις</strong>. Ότι δεν έχει βαθύτατη γνώση των δεδομένων όταν καλείται να εξετάσει, για παράδειγμα, μια διένεξη και να αποφανθεί για το δέον γενέσθαι. Με ένα άρθρο του στην εφημερίδα <strong>Washington Post </strong>στις 6 Μαρτίου, με τίτλο «<strong>How the Ukraine crisis ends</strong>» (πως τελειώνει η κρίση στην Ουκρανία), ο Κίσιντζερ ψέγει όλους τους εμπλεκόμενους στην κρίση, ιδιαίτερα όμως τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Πολλοί θα αναφέρουν, ότι η στάση του για μια ακόμη φορά καθορίζεται με βάση ιδιοτελείς υπολογισμούς. Η εταιρία συμβούλων που διατηρεί και δραστηριοποιείται σε παγκόσμια κλίμακα, παρότι ο ίδιος τελεί πλέον σε βαθύ γήρας αφού είναι περίπου 90 χρονών, έχει δεδομένες σχέσεις με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Για την ακρίβεια, είναι ένας από τους αγαπημένους – σχεδόν φίλος θα έλεγε κανείς – του Ρώσου ηγέτη. </strong></span></div> Δεν είναι τυχαίο, ότι κατά την τελευταία του επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, <strong>τον είχε επισκεφθεί στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη</strong> (εάν δεν μας απατά η μνήμη μας, συνολικά για το περιστατικό) και είχε περάσει αρκετή ώρα μαζί του συζητώντας. Όπως μάλιστα έχουν αναφέρει στο παρελθόν πρόσωπα κοντά στο Κρεμλίνο, <strong>ο λόγος που είναι πολύ αγαπητός στη Ρωσία, είναι διότι ποτέ δεν τους άρχιζε στην «κατήχηση» για τα ανθρώπινα δικαιώματα, </strong>ποτέ δεν τους αντιμετώπισε, ωσάν αυτός να ήταν εκπρόσωπος του… καλού και αυτοί οι αντίστοιχοι του «κακού».<br /> <strong>Όταν είχε να εξετάσει ένα ζήτημα, το πρώτο που ζητούσε να πληροφορηθεί, ήταν τα συμφέροντα των εμπλεκομένων μερών.</strong> Και πάντα, στο τέλος, εάν τον ενδιέφερε, κατόρθωνε να βρει μια αποδεκτή λύση και για τις δυο πλευρές, μια λύση που να είναι όλοι ικανοποιημένοι με όσα πέτυχαν… Άρα οι απόψεις που καταθέτει, έχουν εξ ορισμού ιδιαίτερη βαρύτητα.<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Η εισαγωγική του παράγραφος είναι απλώς εντυπωσιακή: «Η δημόσια συζήτηση για την Ουκρανία αφορά όλη τη σύγκρουση, Αλλά, γνωρίζουμε που πηγαίνουμε; Στη ζωή μου έχω δει τέσσερις πολέμους που ξεκίνησαν με μεγάλο ενθουσιασμό και λαϊκή υποστήριξη, τους οποίους όμως, όλους, δεν γνωρίζαμε πώς να τελειώσουμε και από τους τρεις αποσυρθήκαμε μονομερώς. Το τεστ μιας πολιτικής, είναι πως ολοκληρώνεται, όχι πως ξεκινά».</strong></span></div> Και συνεχίζει, ότι όλοι συζητούν εάν η Ουκρανία θα ενταχθεί στο ανατολικό ή το δυτικό «στρατόπεδο». Όμως, για να επιβιώσει και να ευημερήσει, δεν θα πρέπει να είναι κανενός το «φυλάκιο» σε βάρος του άλλου, αλλά <strong>να λειτουργεί ως «γέφυρα» ανάμεσά τους</strong>. Η Ρωσία πρέπει να αποδεχθεί, ότι το να επιχειρεί να υποχρεώσει την Ουκρανία να γίνει δορυφόρος της και επί της ουσίας να επεκτείνει τα ρωσικά σύνορα, <strong>θα την καταδικάσει να επαναλάβει την Ιστορία της, που διακρίνεται από αυτοεκπληρούμενους «κύκλους» αμοιβαίων πιέσεων με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη</strong>.<br /> Όπως αναφέρει στη συνέχεια ο Κίσιντζερ, <strong>η Δύση πρέπει να κατανοήσει, ότι για τη Ρωσία, η Ουκρανία ποτέ δεν θα γίνει απλά μια ξένη χώρα</strong>. Από εκεί ξεκίνησε η ρωσική <strong>Ιστορία </strong>(Kievan-Rus), η ρωσική θρησκεία εξαπλώθηκε από εκεί, ήταν μέρος της Ρωσίας επί αιώνες, ενώ οι ιστορικές διαδρομές των δύο ήταν από πριν διασυνδεδεμένες. Ακόμα και διακεκριμένοι αντικαθεστωτικοί, όπως ο <strong>Αλεξάντερ Σολζενίτσιν</strong> και ο <strong>Τζόσεπ Μπρόντσκι</strong>, επέμεναν ότι η Ουκρανία ήταν οργανικό μέρος της ρωσικής Ιστορίας και εν τέλει, της ίδιας της Ρωσίας.<br /> Η Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικότερα, θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η γραφειοκρατική της αναβλητικότητα (bureaucratic dilatoriness) και <strong>η υποταγή του στρατηγικού στοιχείου στην εσωτερική πολιτική,</strong> κατά τη διαπραγμάτευση της σχέσης της Ουκρανίας με την Ευρώπη, συνεισέφερε στο να μετατραπεί η διαπραγμάτευση σε κρίση. «<strong>Η εξωτερική πολιτική είναι η τέχνη του καθορισμού προτεραιοτήτων</strong>», αναφέρει με νόημα, απαξιώνοντας με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την ΕΕ…<br /> Μετά από μερικά πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ανάμιξη των δυο λαών, Ρώσων και Ουκρανών, ο Κίσιντζερ προειδοποιεί, ότι <strong>το να χειριστείς την Ουκρανία σαν μέρος της σύγκρουσης ανατολής-δύσης,</strong> θα καταστρέψει για δεκαετίες ότι προοπτικές θα υπήρχαν για την ενσωμάτωση της Ρωσίας και της Δύσης σε ένα συνεργατικό διεθνές σύστημα.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/ukraine-russia.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97517" height="265" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/ukraine-russia.jpg" title="ukraine-russia" width="420" /></a><br /> Κι εδώ ξεκινά η κριτική στην Ουκρανία: <strong>Είναι ανεξάρτητη μόλις 23 χρόνια, ενώ από τον 14ο αιώνα τελούσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπό κάποια μορφή ξένου ελέγχου. Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύουν ότι οι Ουκρανοί πολιτικοί δεν έχουν διδαχθεί την τέχνη του συμβιβασμού.</strong> Οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην προσπάθεια Ουκρανών πολιτικών να επιβάλλουν τη θέλησή τους σε απείθαρχες περιοχές της χώρας, πρώτα η μία πλευρά και στη συνέχεια η άλλη. Αυτή είναι και η ουσία της σύγκρουσης ανάμεσα στον Γιανουκόβιτς και την Τιμοσένκο.<br /> Οι δυο τους, εκπροσωπούν τις δυο πλευρές της Ουκρανίας και δεν επιθυμούσαν ποτέ να μοιραστούν την εξουσία. Η σοφή πολιτική για τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν <strong>να επιδιώκει να πετύχει της συνεργασίας της μιας πλευράς της χώρας με την άλλη. Σε αυτό το σημείο ίσως να μπορούσαμε να ισχ</strong>υριστούμε ότι κάπου εδώ φαίνεται η διαχρονική επιρροή του Κίσιντζερ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, υπό την έννοια της πρόταξης από αμερικανικής πλευράς του να συζητήσουν απευθείας οι Ρώσοι με τους Ουκρανούς.<br /> Ο ίδιος δηλώνει, ότι <strong>δεν εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα το να κυριαρχήσει η μία πλευρά της χώρας σε βάρος της άλλης, </strong>ενώ ούτε οι Ρώσοι έχουν κινηθεί με αυτό ως γνώμονα στην πολιτική τους. Και οι δύο όμως με τη στάση τους, έχουν επιδεινώσει την κατάσταση.<br /> <strong>Η Ρωσία, δεν θα κατορθώσει α επιβάλλει στρατιωτική λύση, χωρίς να απομονώσει τον εαυτό της, σε μια συγκυρία που πολλά από τα σύνορά της είναι επισφαλή, ενώ θα προκληθεί ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος. Για τη δε Δύση, η δαιμονοποίηση του Βλαντμίρ Πούτιν, δεν είναι πολιτική, είναι άλλοθι για την απουσία πολιτικής.</strong> Ο Πούτιν είναι σοβαρός στρατηγιστής (<strong>strategist</strong>), πάντα με το βλέμμα στραμμένο στη ρωσική Ιστορία. Όπως όμως ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται την αμερικανική ψυχολογία και τις αξίες της χώρας, έτσι και οι ΗΠΑ δεν διακρίνονται από την επαρκή κατανόηση της ρωσικής Ιστορίας και της ψυχολογίας αυτής της χώρας.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Crimea_Russians.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-97518" height="237" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Crimea_Russians.jpg" title="Crimea_Russians" width="420" /></a><br /> Και ο Χένρι Κίσιντζερ προχωράει στην <strong>καταγραφή των «αρχών» ειρηνικής επίλυσης της κρίσης,</strong> σε ένα κείμενο τεσσάρων σημείων, συμβατού με τις αξίες και τα συμφέροντα ασφαλείας και των δυο πλευρών, για τα οποία <strong>τονίζει ότι δεν είναι «συνταγή»</strong>:<br /> <span style="color: blue;"><strong>>Η Ουκρανία</strong></span> θα πρέπει αν έχει το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής των οικονομικών και πολιτικών της συνεταιρισμών, της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης.<br /> <span style="color: blue;"><strong>>Η Ουκρανία </strong></span>ΔΕΝ πρέπει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, μια θέση που διατύπωσε για πρώτη φορά προ επταετίας, όταν το θέμα είχε ανακύψει ξανά.<br /> <span style="color: blue;"><strong>>Η Ουκρανία</strong></span> θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερη να επιλέξει οποιαδήποτε κυβέρνηση αποφασίσουν οι πολίτες της. Εάν είναι σοφοί οι Ουκρανοί πολιτικοί, <strong>θα προωθήσουν πολιτική συμφιλίωσης και συμβιβασμού ανάμεσα στα διάφορα μέρη της χώρας</strong>. Διεθνώς, η θέση τους θα πρέπει να μοιάζει <strong>με αυτή της Φινλανδίας,</strong> η οποία δεν αφήνει αμφιβολίες περί της ανεξαρτησίας της, όμως αποφεύγει συστηματικά να δημιουργήσει <strong>«θεσμοποιημένη» εχθρότητα</strong> απέναντι στη Ρωσία.<br /> <span style="color: blue;"><strong>>Είναι ασύμβατη</strong></span> με τους κανόνες της ισχύουσας «παγκόσμιας τάξης πραγμάτων» η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία. <strong>Η Μόσχα θα πρέπει να αναγνωρίσει την ουκρανική κυριαρχία στην Κριμαία και το Κίεβο να ενισχύσει την αυτονομία της χερσονήσου</strong> και οι εκλογές να διεξαχθούν παρουσία διεθνών παρατηρητών. Η διαδικασία προσέγγισης Ρωσίας – Ουκρανίας στο θέμα της Κριμαίας, θα πρέπει να περιλάβει και την απομάκρυνση κάθε ασάφειας, αναφορικά <strong>με το καθεστώς του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, </strong>στη Σεβαστούπολη.<br /> <!-- /metas --> <br /> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: left;"> <span style="color: maroon;"><strong>Και κλείνοντας προειδοποιεί: «Το τεστ δεν είναι η απόλυτη ικανοποίηση, αλλά η ισορροπημένη δυσαρέσκεια»… Εάν δεν εξευρεθεί κάποια λύση επί τη βάσει αυτών ή παρόμοιων αρχών, το ρεύμα στη κατεύθυνση της σύγκρουσης θα επιταχυνθεί…</strong></span></div> <div style="text-align: left;"> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a></div> </div>

Χένρι Κίσιντζερ: Απαράδεκτοι και μυωπικοί όλοι στο θέμα της Ουκρανίας

Ίσως θα μπορούσε να διεκδικήσει επαξίως τον τίτλο του πιο μισητού «statesman», του πιο μισητού δηλαδή πολιτικού σε θέση – κυβερνητικής – ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα συμφέροντα των 4 στην Ανατολική Μεσόγειο

<img alt="" height="362" src="http://defencenews.gr/templates/paula/scripts/timthumb.php?src=images/122659-elliniki_aoz.jpg&w=256&zc=1" width="640" /> <br /> <br />  <span style="line-height: 1.3em;">Η Ανατολική Μεσόγειος ήταν πάντα  ο θησαυρός σ’ ένα παιχνίδι θηρευτών φυσικών πόρων. Τη δεκαετία 1939-1948 η Βρετανική Εταιρεία Iraq Petroleum Co. αναζητούσε πετρέλαιο,  το 1960 οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (ΗΠΑ) και η Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) έδειξαν ενδιαφέρον για υδρογονάνθρακες στην περιοχή και από τότε μέχρι σήμερα γίνονται πληθώρα σεισμογραφικών και άλλων μελετών. Φτάνουμε όμως στο 2010, οπότε και ανακαλύπτονται κοιτάσματα φυσικού αερίου στις ακτές του Ισραήλ. Τα γειτονικά κράτη μπαίνουν στο παιχνίδι με τη φιλοδοξία ότι διαθέτουν κι εκείνα κοιτάσματα. Η προσδοκία τους επαληθεύεται και πράγματι καθίσταται σαφές ότι η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο θησαυρός πετρελαίου και φυσικού αερίου που όλοι αναζητούν. Nihil est simplex, όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι Λατίνοι για τις καθόλου απλές γεωπολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές ακόμα επιπτώσεις της εκμετάλλευσης ενός τέτοιου θησαυρού.</span><br /> <strong><em>Γράφει η Κατερίνα Χλιάρα</em></strong><br /> <strong><em></em></strong><br /> Το Ισραήλ λοιπόν. Μία χώρα που για μερικούς αφήνει μόνο την εντύπωση ενός κράτους που εμπλέκεται στο ζήτημα της Μέσης Ανατολής . Εντούτοις, το Ισραήλ θεωρείται πρωτοπόρο σε θέματα έρευνας και τεχνολογίας, καθώς κατατάσσεται διεθνώς στην υψηλότερη βαθμίδα στην έρευνα και την ανάπτυξη συστημάτων διαχείρισης υδάτινων πόρων, αλλά και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ο καθορισμός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) του Ισραήλ ήταν ένα από τα σημαντικότερα και, όπως φάνηκε στη συνέχεια, πιο εκρηκτικά θέματα στο συνέδριο IRENA στο Άμπου Ντάμπι. Μεταξύ άλλων συζητήθηκε η ένταξη της Κύπρου στη Διεθνή Υπηρεσία Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA), που απέσπασε τη θετική ψήφο 185 χωρών, αλλά και το μοναδικό βέτο της Τουρκίας.Η τουρκική πολιτική, φοβούμενη τη συνεργασία Κύπρου-Ελλάδας και τον επικείμενο απομονωτισμό της από την Ευρώπη, προσπάθησε να αναχαιτίσει τις προσδοκίες των δύο απ’ τους τρεις εταίρους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία παράγει ποσοστό ενέργειας διπλάσιο από αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /> Από το σημερινό 25% που παράγει από τις ΑΠΕ, φιλοδοξεί να το αυξήσει στο 30% μέχρι το 2023, οπότε και θα εξοικονομεί το 20% της ενέργειας που παράγει.Στη βορειοανατολική Μεσόγειο δεσπόζει η Κύπρος, ένα νησί που μέχρι το 2010 υποστήριζε μηδενική παραγωγή και κατανάλωση φυσικού αερίου. Μετά το 2010, όμως, η ανεύρεση φυσικού αερίου οδήγησε τις επιστημονικές προβλέψεις να υπολογίζουν μέχρι και πλούτο ενός τρισεκατομμυρίου κυβικών μέτρων αερίου, ποσό που είναι αρκετά μεγάλο για να καλυφθούν οι εξαγωγές στην Ευρώπη και πόσω μάλλον οι ελληνικές ανάγκες για τα επόμενα 200 χρόνια! Το σίγουρο είναι ότι από τα δεκατρία (13) θαλάσσια οικόπεδα, το δωδέκατο, η Αφροδίτη, έχει αξία 350 δις €, η οποία μεταφράζεται σε καθαρό κέρδος 86 δις €. Η Κύπρος και το Ισραήλ συζητούν συνεργασία για την κατασκευή σταθμού υγροποιημένου αερίου. Η Τουρκία δε θέλει να απέχει αλλά αιτίες συντρέχουν να παρεμποδίσουν αυτές της τις βλέψεις. Ένας από αυτούς τους λόγους είναι και η έλλειψη εμπιστοσύνης των Ισραηλινών απέναντι στους Τούρκους μετά τα μοιραίο επεισόδιο στο Mavi Marmara το 2010.Συνεπώς, η Τουρκία προσπαθεί να εμποδίσει τη συνεργασία των εταίρων.<br /> Η Ελλάδα συζητείται να διακινεί ενεργειακούς πόρους και να συμμετέχει στην παραγωγή ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Νότια της Ρόδου, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, η Τουρκία ξεκινά έρευνα υδρογονανθράκων, γεγονός, φυσικά, παράνομο αφού η υφαλοκρηπίδα φαίνεται να συμπίπτει ολοκληρωτικά με την προβλεπόμενη ελληνική ΑΟΖ. Η τουρκική πρωτοβουλία θορύβησε τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, τη Γαλλία, το Πεντάγωνο, τη Γερμανία, τη Μάλτα και το Ισραήλ. Η Ρωσία τάσσεται κατά της Τουρκίας ενώ οι ΗΠΑ κινούνται διπλωματικά καθώς επιθυμούν την παύση του ρωσικού εφοδιασμού φυσικού αερίου στην Τουρκία, ώστε να λάβουν την τελευταία με το μέρος τους σε τυχόν πυρηνικό πρόγραμμα στη Μέση Ανατολή, δίχως ρωσική επιρροή. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, ακάθεκτη, συνεχίζει τις διεθνείς σχέσεις της με τη Ρωσία κατά την υπογραφή της συνεργασίας για την κατασκευή τμήματος του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, πράξη που αποδοκίμασαν οι αμερικανικές αρχές. Συνεχίζει παράλληλα και την τριμερή συνεργασία της με το Ισραήλ και την Κύπρο σχετικά με το έργο υποθαλάσσιας διασύνδεσης (Euro-Asia Interconnector).Η περίπτωση αυτή θα μελετηθεί ευρύτερα τώρα που η Ελλάδα έχει αναλάβει την Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι σχέσεις μας με την Τουρκία ακόμα παραμένουν κατά βάθος εχθρικές και ανταγωνιστικές.<br /> Η Τουρκία, όμως, θα επιμείνει στη σύσφιξη σχέσεων με το Ισραήλ ή σκοπεύει να επηρεάσει διαφορετικά την τριμερή συνεργασία; Κατά βάθος και το Ισραήλ κλίνει αρνητικά προς μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης με την Τουρκία. Οδηγούμαστε σε αδιέξοδο; Μήπως θα έπρεπε να παρατηρήσουμε περισσότερο την ισχύουσα δύναμη της Τουρκίας και να την προσεγγίσουμε για άλλη μια φορά με ελιγμούς; Όπως είπε και ο πολιτικός Bo Bennett, «η διπλωματία είναι κάτι περισσότερο από το να λέμε ή να κάνουμε τα σωστά πράγματα στη σωστή στιγμή· είναι ν’ αγνοούμε να λέμε ή να κάνουμε λανθασμένες κινήσεις κάθε στιγμή». Ίσως τώρα να είναι η ευκαιρία μας να προωθήσουμε και τα ελληνικά συμφέροντα. Επιτέλους.<br /> <a href="http://defencenews.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τα συμφέροντα των 4 στην Ανατολική Μεσόγειο

  Η Ανατολική Μεσόγειος ήταν πάντα  ο θησαυρός σ’ ένα παιχνίδι θηρευτών φυσικών πόρων. Τη δεκαετία 1939-1948 η Βρετανική Εταιρεία Iraq Pe...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ερώτημα των δημοτικών εκλογών στην Τουρκία.

<img alt="98798754r44345bbbyt4564" height="355" src="http://cyprusnews.eu/images/moudouroarthro.jpg" style="float: left; margin-bottom: 10px; margin-left: 10px; margin-right: 10px;" width="640" /><br /> <br /> Γράφει: <b>Νίκος Μούδουρος</b><br /> <br /> <b>Οι δημοτικές εκλογές στις 30 Μαρτίου 2014 σηματοδοτούν την έναρξη ενός ιδιαίτερα κρίσιμου έτους για την Τουρκία. </b><br /> Τον Αύγουστο του 2014 θα διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές, ενώ το 2015 κανονικά θα πραγματοποιηθούν οι γενικές εκλογές. Υπό αυτή την έννοια, η εκλογική αναμέτρηση για την τοπική αυτοδιοίκηση στις σημερινές συγκυρίες, αποτελεί το πρώτο μεγάλο «δημοψήφισμα» μέσα από το οποίο θα εκτιμηθούν οι πολιτικές ισορροπίες στη χώρα, αλλά και το μέλλον του Πρωθυπουργού Έρντογαν. Με δεδομένο το στόχο του Έρντογαν για ανάληψη της προεδρίας της χώρας, αλλά και με φόντο το πολιτικό πρόγραμμα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) που φτάνει μέχρι και το 2023, οι δημοτικές εκλογές του Μαρτίου συνιστούν σημείο καμπής για τις αντοχές των κοινωνικών δυνάμεων-φορέων του μετασχηματισμού της Τουρκίας τουλάχιστον κατά την τελευταία δεκαετία.<br /> <br /> Το ΑΚΡ διακυβερνά την Τουρκία από το Νοέμβριο του 2002 και έχει ήδη καταγράψει τη μεγαλύτερη διάρκεια μονοκομματικής κυβέρνησης από την εποχή υιοθέτησης του πολυκομματικού συστήματος. Παράλληλα, ο Έρντογαν είναι ο Πρωθυπουργός με τη μεγαλύτερη θητεία από οποιοδήποτε άλλο δημοκρατικά εκλεγμένο Τούρκο ηγέτη. Οι εκλογές του Μαρτίου λοιπόν, τοποθετούμενες μέσα στο πλαίσιο των σημερινών αντιπαραθέσεων, μετατρέπονται σε κριτήριο για τη συνέχιση ή όχι της παντοδυναμίας του Ισλάμ και για τους επόμενους προσανατολισμούς της χώρας.<br /> <br /> <b>Οι τρεις «εποχές» της εξουσίας Έρντογαν</b><br /> <br /> Μέχρι και τις γενικές εκλογές του 2015 (και εάν αυτές δεν πραγματοποιηθούν πρόωρα), η Τουρκία φαίνεται να αφήνει πίσω της μια σημαντική περίοδο μετάβασης, τα χαρακτηριστικά της οποίας επηρεάστηκαν κυρίως από την ηγεμονία του ΑΚΡ. Από το 2002 μέχρι και το 2008, το κυβερνών κόμμα αναζήτησε και πέτυχε τη διεύρυνση της πολιτικής και κοινωνικής του νομιμοποίησης είτε μέσα από εξωτερικούς άξονες που δημιουργούσαν πιέσεις (π.χ ευρωπαϊκή προοπτική), είτε μέσα από εσωτερικούς παράγοντες που συγκροτούσαν ένα δημοκρατικότερο περιβάλλον ενάντια στην αρχαϊκή κεμαλική αυταρχικότητα. Από το 2008 με την αποκάλυψη του παρακρατικού δικτύου Εργκενεκόν μέχρι και το 2010, το ΑΚΡ προσανατολίστηκε περισσότερο στο θρυμματισμό που κεμαλικού κατεστημένου με την ενίσχυση της συνεργασίας με την κοινότητα Γκιουλέν. Μετά το δημοψήφισμα του 2010 μέχρι και σήμερα, η Τουρκία πέρασε στην περίοδο της ενδοϊσλαμικής σύγκρουσης, μιας σύγκρουσης που φαίνεται ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συνεχιστεί μέχρι και την ολοκλήρωση όλων των επερχόμενων εκλογικών διαδικασιών.<br /> <br /> <br /> Τουλάχιστον μέχρι και το τέλος της δεύτερης θητείας του ΑΚΡ που κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα συνταγματικών αλλαγών το 2010 και με το συντριπτικό 49.9% στις εκλογές του 2011, το κυβερνών κόμμα κατάφερνε να διευρύνει την κοινωνική του συμμαχία. Το σημείο αυτό ήταν τελικά καθοριστικής σημασίας: Ο Έρντογαν και το κόμμα του συγκρότησαν μια ολοκληρωμένη στρατηγική εξουδετέρωσης της παλιάς ελίτ, μέσα από την απόλυτη κυριαρχία στην υπόθεση του εκδημοκρατισμού. Το ΑΚΡ καθιερώθηκε ως ο μοναδικός φορέας του «νέου» και κατάφερε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις της κοινωνίας πέραν από τον παραδοσιακό ισλαμικό χώρο. Ένας μεγάλος συνασπισμός δημοκρατών, φιλελεύθερων, αριστερών και Κούρδων συνεργάστηκε με το Ισλάμ για την «αποκεμαλοποίηση» της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Τουρκίας. <br /> <br /> <b>Η «αποκεμαλοποίηση» και η πρώτη ρήξη</b><br /> <br /> Όμως τα κεντρικά χαρακτηριστικά αυτής της διαδικασίας σε μεγάλο βαθμό είχαν ταυτίσει την «αποκεμαλοποίηση» με τη δημοκρατία, ενώ σε συνδυασμό με τη νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση της Τουρκίας έθεταν φραγμούς στην υπόθεση ενός ολοκληρωτικού εκδημοκρατισμού. Η σταδιακή επικράτηση του πολιτικού Ισλάμ σε όλα τα πεδία, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αντικατάσταση του «κεμαλικού ρεπουμπλικανισμού» από ένα νέο, αλλά εξίσου συντηρητικό «θρησκευτικό ρεπουμπλικανισμό». Στο επίκεντρο της οικοδόμησης αυτής της νέας κατάστασης πραγμάτων ήταν η βαθμιαία συγκέντρωση των εξουσιών στο πρωθυπουργικό γραφείο και η ένταση του πατριαρχικού τρόπου άσκησης τους από τον Έρντογαν.<br /> <br /> Το πρώτο σημείο ρήξης στην ισλαμική ηγεμονία των τελευταίων χρόνων σημειώθηκε με τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού 2013. Η «αντίσταση του Γκεζί» ήταν η πρώτη εκκωφαντικά μαζική «δημοκρατική αντιπολίτευση». Υπό αυτή την έννοια, σε μεγάλο βαθμό το πάρκο Γκεζί, συνιστά την πρώτη και ουσιαστική αμφισβήτηση της τελευταίας δεκαετίας για το ποιος εκπροσωπεί το «νέο» στην Τουρκία. Σε ένα άλλο επίπεδο, οι δυναμικές που απελευθερώθηκαν από το Γκεζί συνέβαλαν στο να υποχωρήσει το ΑΚΡ έστω και μερικώς από το στόχο του για υιοθέτηση του προεδρικού συστήματος μέσα από συνταγματικές αλλαγές. Επιπρόσθετα, ο τρόπος αντιμετώπισης των κινητοποιήσεων και των αιτημάτων τους από την τουρκική κυβέρνηση, ενίσχυσε την κριτική ενάντια στον Έρντογαν από το εξωτερικό. Συνεπώς η πολιτική κληρονομιά της τελευταίας περιόδου η οποία συμπληρώθηκε από την αποκάλυψη της διαφθοράς και των σκανδάλων, έχει προσθέσει στη γενικότερη φθορά του κυβερνώντος κόμματος. <br /> <br /> <b>Οι δημοτικές εκλογές ως σταθμός του νέου καθεστώτο</b>ς<br /> <br /> Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η σημαντικότητα των δημοτικών εκλογών της 30ης Μαρτίου επεκτείνεται στους σχεδιασμούς των πολιτικών κομμάτων και ιδιαίτερα της κυβέρνησης για τις προεδρικές εκλογές. Η εκλογή του επόμενου προέδρου της χώρας απευθείας από το λαό, μετατρέπει τη συγκεκριμένη αναμέτρηση σε μια «ντε φάκτο» μετακίνηση της χώρας προς ένα ακόμα πιο ενδυναμωμένο προεδρικό αξίωμα. Ιδιαίτερα στην περίπτωση που τελικά θέσει υποψηφιότητα και κερδίσει ο Έρντογαν. Επομένως, το ποσοστό του ΑΚΡ στις δημοτικές θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αξιολόγηση της προεδρικής υποψηφιότητας του ηγέτη του, ενώ μοιραία κάθε μονάδα κάτω από το 49.9% του 2011 θα αξιολογείται αρνητικά.<br /> <br /> Όμως είναι γεγονός ότι το ΑΚΡ παρά τη φθορά που αντιμετωπίζει συνεχίζει να παρουσιάζεται σε πολλές δημοσκοπήσεις με ποσοστά μεταξύ του 42% και 45%. Συνεπώς μια πιθανή μείωση 3-4 ποσοστιαίων μονάδων από την εκλογική δύναμη του Έρντογαν θα αποτελέσει ένα επιπρόσθετο αρνητικό στην πορεία του για τις προεδρικές, χωρίς ωστόσο να την καταργεί πλήρως. Με αυτό το σκεπτικό, βασικό κριτήριο επιτυχίας της κυβέρνησης θα είναι η ικανότητά της ή όχι, να κρατήσει την ηγεμονία της στο χώρο της παραδοσιακής τουρκικής κεντροδεξιάς. Εάν επιτύχει να κρατήσει συσπειρωμένο το μεγάλο συνασπισμό των ισλαμικών επιχειρηματικών κύκλων, της θρησκευόμενης περιφέρειας και της συντηρητικής κεντροδεξιάς των μεγάλων πόλεων της Ανατολίας, μπορεί να διατηρήσει καλές πιθανότητες και για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.<br /> <br /> Η μεταβατική περίοδος που ξεκίνησε με την κορύφωση της ενδοϊσλαμικής αντιπαράθεσης και αναμένεται να ξεκαθαρίσει στο επίπεδο των πολιτικών ισορροπιών με τις επερχόμενες τρεις εκλογές, φαίνεται να καθορίζει παράλληλα τις βασικές ιδεολογικές αρχές του νέου τουρκικού καθεστώτος. Με λίγα λόγια τα εκλογικά αποτελέσματα στην Τουρκία θα πρέπει να αναλυθούν με τρόπο που να αποκωδικοποιούν τους κυριότερους φορείς της «νέας» τάξης πραγμάτων και τους προσανατολισμούς της.<br /> <a href="http://cyprusnews.eu/" target="_blank">πηγή</a>

Το ερώτημα των δημοτικών εκλογών στην Τουρκία.

Γράφει: Νίκος Μούδουρος Οι δημοτικές εκλογές στις 30 Μαρτίου 2014 σηματοδοτούν την έναρξη ενός ιδιαίτερα κρίσιμου έτους για την Τουρκία....

Διαβάστε την συνέχεια

44 μίλια από την Κύπρο το Μπαρμπάρος

<img alt="44 μίλια από την Κύπρο το Μπαρμπάρος" class="attachment-588x330" height="400" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2014/03/Barbaross-Turkey01-05september2013.jpg" title="44 μίλια από την Κύπρο το Μπαρμπάρος" width="640" /><br /> <br /> <strong><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ</span></strong><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Μπαρμπαρός» έφθασε χθες να πλέει 44 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Κύπρου, απέναντι από τη χερσόνησο του Ακάμα. Το σκάφος παραμένει τις τελευταίες εβδομάδες στην περιοχή, χθες ωστόσο, πλησίασε αρκετά τις κυπριακές ακτές, συνεχίζοντας τις έρευνες τους στη θάλασσα και θέλοντας παράλληλα να διαμηνύει ότι αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.<span id="more-22335"></span></span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Η παρουσία του «Μπαρμπάρος» καθώς και μια σειρά άλλες παραβιάσεις που σημειώνονται από τουρκικής πλευράς, διαμορφώνουν ένα κλίμα, στέλνοντας ένα διπλό μήνυμα. Από τη μια θα συνομιλούν και από την άλλη θα υλοποιούν τους ευρύτερους σχεδιασμούς τους στην περιοχή. Σημειώνεται ότι η περιοχή στην οποία βρίσκεται σήμερα το πλοίο έχει αμφισβητηθεί από τουρκικής πλευράς και με κατάθεση εγγράφων σε Ε.Ε. και ΟΗΕ. Υπενθυμίζεται συναφώς πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι σε περίπτωση παραβιάσεων από τους Τούρκους θα αποχωρούσε από τις συνομιλίες.</span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Η τουρκική πλευρά, πάντως, σε πολιτικό επίπεδο προσπαθεί να διατηρήσει κινητικότητα αναδεικνύοντας την εντύπωση πως βρίσκεται «ένα βήμα μπροστά» και ουσιαστικά σύρει την ελληνική πλευρά στη διαδικασία. Ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Οζντίλ Ναμί, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα «Ραντικάλ», αναφέρθηκε από τη μια στην οικονομική κρίση στις ελεύθερες περιοχές και από την άλλη στα βήματα προόδου που έκαναν οι Τουρκοκύπριοι.</span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Είπε πως η  βόρεια Κύπρος είναι μία «χώρα» που βρίσκεται στη φάση μεταφοράς νερού από την Τουρκία. Ανανεώνει το αεροδρόμιό της, ο αριθμός των φοιτητών της πέρασε τις 60.000 και κατά συνέπεια μετά από 10 χρόνια οι Ελληνοκύπριοι θα κάνουν μία ρεαλιστική αξιολόγηση. Πέραν αυτού, ανέφερε, ήρθε στην επικαιρότητα το φυσικό αέριο. «Στην αρχή έλεγαν (οι Ε/Κ) ότι θα εξορύξουν το φυσικό αέριο, ότι θα συνεταιριστούν με μεγάλες εταιρείες, ότι θα το υγροποιήσουν και θα το πουλήσουν με πλοία». Στη συνέχεια, είπε, τους δόθηκε μόνο ένα μήνυμα: «ο μοναδικός δρόμος για την πώληση του φυσικού αερίου είναι να φθάσουν στην υποδομή στην Τουρκία. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται μία ουσιαστική λύση».</span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Επίσης, η μεταφορά νερού και ηλεκτρικού ρεύματος από την Τουρκία, τους επηρέασε, ανέφερε ο Ναμί σημειώνοντας πως η  τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος σε μας, από 45 λεπτά θα μειωθεί σε 20 λεπτά. Το ηλεκτρικό στην «ε/κ» πλευρά είναι 70 λεπτά. Ο  Ναμί δήλωσε ότι οι μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών είναι  στο θέμα της ιδιοκτησίας, το εδαφικό, την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. “Τα θέματα στα οποία έχουμε εντελώς διαφορετικές απόψεις, σαν τη νύχτα με τη μέρα, είναι το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Ενώ η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι απαιτείται να συνεχιστεί ο εγγυητικός ρόλος της Τουρκίας, οι Ε/κ αυτό δεν το αποδέχονται. Υπάρχουν δύο θέσεις εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Και μας περιμένουν δύσκολες διαπραγματεύσεις”, είπε. Είπε ακόμη πως σύμφωνα με τη σφυγμομέτρηση που έγινε τον περασμένο μήνα στα κατεχόμενα, το 58% λέει ακόμα ‘ναι’.</span><br /> <strong><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">ΜΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΡΟΜΠΑΙ</span></strong><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης ταξίδευσε χθες από τις Βρυξέλλες στο Δουβλίνο για να παραστεί στο συνέδριο του ΕΛΚ, με το τζετ του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ρομπάι, ο οποίος διευκόλυνε τον Κύπριο ηγέτη. Μαζί τους συνταξίδευσε και ο Πρόεδρος της Κομισιόν, Μπαρόζο.</span><br /> <strong><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">ΕΡΟΓΛΟΥ: </span><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Να διέλθουμε </span><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">τα κεφάλαια </span><span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">με ταχύτητα</span></strong><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Ο κατοχικός ηγέτης, Ντερβίς Έρογλου δήλωσε πως η συνάντηση του με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη έχει προγραμματισθεί τέλος Μαρτίου, αρχές Απριλίου. Σε συνάντησή του με τον σύνδεσμο αλληλεγγύης και πολιτισμού των Τούρκων προερχόμενων από την πόλη Γκαζιαντέπ, ο Έρογλου είπε πως το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης για την λύση του Κυπριακού έχει αυξηθεί.</span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">Εάν είναι δυνατό, είπε, θέλουν μια συμφωνία που δεν θα παραγκωνίζει τους ανθρώπους και δεν θα προκαλεί ανησυχία. Μια συμφωνία που θα ικανοποιεί μόνο την μία πλευρά δεν θα είναι μόνιμη πρόσθεσε λέγοντας ότι και η τ/κ πλευρά εργάζεται για να προστατέψει τα δικαιώματα των Τ/κ και η ε/κ των Ε/κ. Σε άλλη συνάντηση με τον σύνδεσμο φιλίας Λευκωσίας, ο Τ/κ ηγέτης τόνισε την σημασία της εσωτερικής ενότητας.</span><br /> <span style="font-family: arial,helvetica,sans-serif;">«Το Κυπριακό είναι χρόνιο πρόβλημα. Πλέον ήρθε η ώρα να λυθεί». Γι’ αυτό, είπε, χρειάζεται η βούληση και των δύο πλευρών, επαναλαμβάνοντας ότι η πλευρά που έχει απορρίψει τις συμφωνίες στο παρελθόν είναι η ε/κ και πρέπει και οι δύο πλευρές να καταλήξουν με μια συμφωνία. Τα κεφάλαια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι ξεκάθαρα, συνέχισε ο κ. Έρογλου, τα περισσότερα έχουν συζητηθεί στο παρελθόν και επιθυμία τους είναι να διέλθουν τα κεφάλαια με ταχύτητα και να φτάσουν σε μια συμφωνία που θα ικανοποιεί τον τ/κ «λαό».</span><br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

44 μίλια από την Κύπρο το Μπαρμπάρος

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Μπαρμπαρός» έφθασε χθες να πλέει 44 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Κύπρου, απέναντι απ...

Διαβάστε την συνέχεια