Οκτώβριος τρόμου για Τραμπ και Ιράν. Το σενάριο νέου πολέμου πριν από τις κάλπες.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/76089548007-768x432.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η «παγίδα» των αμερικανικών midterms, το Ορμούζ και ο φόβος ενός προληπτικού χτυπήματος – Γιατί Ουάσιγκτον και Τεχεράνη μπορεί να βρεθούν ξανά σε μεγάλη σύγκρουση πριν από τις 3 Νοεμβρίου<br /><br />Ο Οκτώβριος μπορεί να εξελιχθεί στον πιο επικίνδυνο μήνα της χρονιάς για τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ένα ολοένα πιο έντονο σενάριο στους κύκλους στρατηγικής ανάλυσης θέλει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να εξετάζουν νέα μεγάλη στρατιωτική κλιμάκωση κατά του Ιράν πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026.<br /><br />Δεν υπάρχει επιβεβαιωμένη απόφαση για επίθεση στις αρχές Οκτωβρίου.<br /><br />Υπάρχει όμως μια εξαιρετικά επικίνδυνη σύμπτωση στρατιωτικών και πολιτικών κινήτρων.<br /><br />Η Ουάσιγκτον δεν θέλει να δεχθεί ένα μεγάλο ιρανικό χτύπημα λίγες ημέρες πριν από τις κάλπες. Η Τεχεράνη, από την άλλη, γνωρίζει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας, οι αμερικανικές απώλειες και η εικόνα ενός ατελείωτου πολέμου αποτελούν πολιτική αδυναμία για τον Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Και όσο πλησιάζει ο Νοέμβριος, το κίνητρο και των δύο πλευρών να κινηθούν πρώτες μπορεί να μεγαλώνει. <div><br />Το μεγάλο πρόβλημα του Τραμπ λέγεται… κάλπες<br /><br />Η σύγκρουση με το Ιράν έχει εξελιχθεί ήδη σε σοβαρό πολιτικό βάρος για τον Λευκό Οίκο.<br /><br />Η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται περισσότερο προσηλωμένη στο κόστος ζωής, στις τιμές ενέργειας και στην οικονομία παρά σε μια μακροχρόνια στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αναλύσεις στις ΗΠΑ καταγράφουν ότι ο πόλεμος είναι αντιδημοφιλής και ότι το οικονομικό του κόστος αυξάνει τις πιθανότητες πολιτικών απωλειών για τους Ρεπουμπλικανούς στις midterms.<br /><br />Για την Τεχεράνη, αυτό δημιουργεί έναν προφανή μοχλό πίεσης.<br /><br />Όσο το Ορμούζ παραμένει περιορισμένο και το πετρέλαιο ακριβό, τόσο αυξάνεται το κόστος για τον Αμερικανό καταναλωτή.<br /><br />Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο πιο ευαίσθητος γίνεται ο Τραμπ σε κάθε νέα αύξηση της βενζίνης.</div><div><br />Το Ορμούζ είναι το μεγάλο όπλο του Ιράν<br /><br />Το μεγαλύτερο στρατηγικό χαρτί της Τεχεράνης δεν είναι οι βαλλιστικοί πύραυλοι.<br />Είναι τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Πριν από τον πόλεμο, περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ενεργειακών ροών περνούσε από τη συγκεκριμένη θαλάσσια αρτηρία.<br /><br />Η δυνατότητα του Ιράν να περιορίζει τη ναυσιπλοΐα έχει δημιουργήσει ένα επίπεδο πίεσης το οποίο οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί μέχρι στιγμής δεν έχουν κατορθώσει να εξουδετερώσουν πλήρως.<br /><br />Γι’ αυτό και το Ορμούζ έχει εξελιχθεί σε πολιτικό όπλο.<br /><br />Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται απαραίτητα να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ.<br /><br />Αρκεί να αυξήσει αρκετά το οικονομικό κόστος του πολέμου ώστε να μετατρέψει την ενεργειακή κρίση σε αμερικανικό εκλογικό πρόβλημα. </div><div><br />Ο φόβος του «χτυπήματος δύο εβδομάδες πριν»<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σενάριο.<br /><br />Εάν η Ουάσιγκτον εκτιμήσει ότι το Ιράν σχεδιάζει μια μεγάλη πυραυλική ή drone επίθεση κατά του Ισραήλ ή αμερικανικών βάσεων λίγο πριν από τις 3 Νοεμβρίου, μπορεί να θεωρήσει ότι έχει ισχυρό κίνητρο να επιτεθεί πρώτη.<br /><br />Η λογική ενός τέτοιου προληπτικού χτυπήματος θα ήταν απλή:<br /><br />να καταστραφεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των ιρανικών επιθετικών δυνατοτήτων πριν χρησιμοποιηθούν και να αφαιρεθεί από την Τεχεράνη η δυνατότητα να επιλέξει τον πολιτικά πιο ευαίσθητο χρόνο για την Ουάσιγκτον.<br /><br />Αυτό όμως δημιουργεί την κλασική παγίδα της προληπτικής κλιμάκωσης.<br /><br />Εάν και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι ο αντίπαλος ετοιμάζεται να χτυπήσει πρώτος, τότε και οι δύο αποκτούν ισχυρότερο κίνητρο να προλάβουν την επίθεση.<br />Ο «αμοιβαίος φόβος αιφνιδιασμού»<br /><br />Στη στρατηγική θεωρία το φαινόμενο περιγράφεται ως reciprocal fear of surprise attack.<br /><br />Δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι όσο μικραίνει το χρονικό περιθώριο και μεγαλώνει το θεωρούμενο πλεονέκτημα του πρώτου χτυπήματος, τόσο πιο εύκολα μια λανθασμένη πληροφορία ή μια στρατιωτική κίνηση μπορεί να προκαλέσει κλιμάκωση.<br /><br />Στην περίπτωση Ιράν–ΗΠΑ, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο επειδή πάνω στο στρατιωτικό ημερολόγιο έχει προστεθεί ένα πολιτικό deadline: οι αμερικανικές εκλογές.<br />Το Ιράν έχει χτυπηθεί, αλλά δεν έχει αφοπλιστεί<br /><br />Οι αμερικανοϊσραηλινές επιχειρήσεις έχουν προκαλέσει μεγάλη φθορά στις ιρανικές στρατιωτικές υποδομές.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ιράν έχει χάσει τη δυνατότητα ανταπόδοσης.<br /><br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους και σημαντικές δυνατότητες drones, ενώ η περιφερειακή της στρατηγική παραμένει ενεργή παρά τις βαριές απώλειες.<br /><br />Η κρίσιμη διαφορά είναι η διάρκεια.<br /><br />Ένα μαζικό κύμα εκτοξεύσεων απαιτεί τεράστιο απόθεμα πυραύλων, drones, κινητών εκτοξευτών και υποδομών διοίκησης.<br /><br />Όσο αυτά καταστρέφονται, η δυνατότητα της Τεχεράνης να διατηρήσει πολύ υψηλή ένταση μειώνεται.<br /><br />Αυτό ενισχύει το κίνητρο της Ουάσιγκτον να χτυπήσει προτού τα ιρανικά αποθέματα αναπληρωθούν.<br /><br />Αλλά δημιουργεί επίσης κίνητρο στο Ιράν να χρησιμοποιήσει μέρος του οπλοστασίου του πριν πληγεί ξανά.<br />Ο Τραμπ φοβάται και τους νεκρούς Αμερικανούς<br /><br />Υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας.<br /><br />Οι αμερικανικές απώλειες.<br /><br />Η σύγκρουση έχει ήδη αποδειχθεί ακριβότερη και πιο επίπονη για τις αμερικανικές δυνάμεις από ό,τι αρχικά αναμενόταν, ενώ η μακρά ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή έχει αρχίσει να επιβαρύνει και επιχειρησιακά το Πεντάγωνο.<br /><br />Ένα μεγάλο ιρανικό χτύπημα σε αμερικανική βάση λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές θα δημιουργούσε τεράστια πολιτική πίεση στον Λευκό Οίκο.<br /><br />Ο Τραμπ θα βρισκόταν αντιμέτωπος με δύο εξίσου δύσκολες επιλογές:<br /><br />να απαντήσει μαζικά και να βυθιστεί ακόμη περισσότερο στον πόλεμο ή να απαντήσει περιορισμένα και να κατηγορηθεί ότι εμφανίζεται αδύναμος. </div><div><br />Το Ισραήλ έχει διαφορετικό υπολογισμό<br /><br />Για το Ισραήλ, η εξίσωση είναι διαφορετική.<br /><br />Η εξασθένηση του ιρανικού πυραυλικού και στρατιωτικού μηχανισμού παραμένει στρατηγικός στόχος.<br /><br />Ωστόσο, το Ισραήλ αντιμετωπίζει ταυτόχρονα αυξημένη πίεση στους δικούς του αναχαιτιστές και γνωρίζει ότι κάθε νέο μεγάλο κύμα ιρανικών πυραύλων συνεπάγεται σοβαρό κόστος.<br /><br />Αυτό περιορίζει την επιθυμία για άσκοπη κλιμάκωση.<br /><br />Αλλά εάν η ισραηλινή ηγεσία εκτιμήσει ότι η Τεχεράνη έχει ανασυγκροτήσει σημαντικό μέρος των δυνατοτήτων της, η λογική ενός νέου προληπτικού πλήγματος μπορεί να επιστρέψει.<br />Η Κίνα μπορεί να πιέσει – αλλά μέχρι πότε;<br /><br />Στην εξίσωση μπαίνει και το Πεκίνο.<br /><br />Η Κίνα έχει ωφεληθεί γεωπολιτικά από την αμερικανική απορρόφηση στρατιωτικών και πολιτικών πόρων στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Όμως έχει και ισχυρό κίνητρο να διατηρήσει σταθερές τις ενεργειακές ροές από τον Κόλπο.<br /><br />Όσο περισσότερο διαταράσσεται το Ορμούζ, τόσο περισσότερο αυξάνεται το ενεργειακό κόστος για την κινεζική οικονομία.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το Πεκίνο μπορεί να ανέχεται την πίεση του Ιράν μέχρι ενός σημείου.<br /><br />Δεν έχει όμως απεριόριστο κίνητρο να στηρίζει μια παρατεταμένη ενεργειακή κρίση.</div><div><br />Και η Ρωσία στο παρασκήνιο<br /><br />Η Μόσχα έχει διαφορετικά συμφέροντα.<br /><br />Ένας παρατεταμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποσπά αμερικανικά στρατιωτικά μέσα και πολιτική προσοχή από την Ουκρανία.<br /><br />Παράλληλα, υψηλότερες τιμές πετρελαίου μπορούν να λειτουργήσουν ευνοϊκά για τα ρωσικά ενεργειακά έσοδα.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία ελέγχει την ιρανική στρατηγική.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι η γεωπολιτική σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης αυξάνει την πολυπλοκότητα κάθε προσπάθειας αποκλιμάκωσης.</div><div><br />Το μεγάλο deadline των 60 ημερών έληξε<br /><br />Το διπλωματικό περιθώριο έχει ήδη στενέψει.<br /><br />Η προθεσμία 60 ημερών που είχε τεθεί για μια αμερικανοϊρανική συμφωνία έληξε χωρίς ουσιαστική πρόοδο, ενώ οι δύο πλευρές παραμένουν εγκλωβισμένες στις βασικές τους απαιτήσεις.<br /><br />Το Ιράν ζητά έλεγχο στο Ορμούζ, αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων, τερματισμό των περιορισμών και αποζημιώσεις.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αρνείται αυτές τις απαιτήσεις και συνεχίζει να χρησιμοποιεί στρατιωτική και οικονομική πίεση.<br /><br />Με άλλα λόγια, το πολιτικό μονοπάτι προς συμφωνία στενεύει ακριβώς την ώρα που πλησιάζει το αμερικανικό εκλογικό deadline.</div><div><br />Τρία σενάρια για τον Τραμπ<br /><br />Μπροστά στον Οκτώβριο, η Ουάσιγκτον έχει ουσιαστικά τρεις δρόμους.<br /><br />Ο πρώτος είναι να προχωρήσει σε νέα μεγάλη επίθεση πριν θεωρήσει ότι το Ιράν είναι έτοιμο να χτυπήσει.<br /><br />Το πλεονέκτημα είναι ότι επιλέγει η ίδια τον χρόνο και το εύρος της σύγκρουσης.<br /><br />Το μειονέκτημα είναι ότι μπορεί να μετατρέψει ένα ήδη αντιδημοφιλές μέτωπο σε ακόμη μεγαλύτερο πόλεμο λίγες εβδομάδες πριν από τις κάλπες.<br /><br />Ο δεύτερος είναι να περιμένει.<br /><br />Αυτό θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να παρουσιάσει το Ιράν ως επιτιθέμενο εάν η Τεχεράνη έκανε την πρώτη κίνηση.<br /><br />Αλλά θα άφηνε αμερικανικές και ισραηλινές εγκαταστάσεις εκτεθειμένες σε έναν ενδεχόμενο αιφνιδιασμό.<br /><br />Ο τρίτος δρόμος είναι μια νέα διπλωματική συμφωνία.<br /><br />Μέχρι στιγμής όμως οι θέσεις των δύο πλευρών παραμένουν τόσο μακρινές ώστε μια ουσιαστική αποκλιμάκωση πριν από τον Οκτώβριο δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη. </div><div><br />Το πιο επικίνδυνο παράθυρο του 2026<br /><br />Γι’ αυτό το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι γνωρίζουμε πως θα υπάρξει επίθεση τον Οκτώβριο.<br /><br />Δεν το γνωρίζουμε.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι δημιουργούνται ταυτόχρονα αρκετοί λόγοι ώστε και οι δύο πλευρές να πιστέψουν πως ίσως πρέπει να κινηθούν πρώτες.<br /><br />Το Ιράν γνωρίζει ότι ο Τραμπ είναι πολιτικά πιο ευάλωτος πριν από τις midterms.<br /><br />Ο Τραμπ γνωρίζει ότι το Ιράν γνωρίζει αυτή την ευπάθεια.<br /><br />Το Ισραήλ γνωρίζει ότι το ιρανικό οπλοστάσιο ανασυγκροτείται.<br /><br />Και όλες οι πλευρές γνωρίζουν ότι το Ορμούζ παραμένει η μεγαλύτερη ενεργειακή βόμβα της παγκόσμιας οικονομίας.<br /><br />Αυτό είναι που κάνει τον Οκτώβριο επικίνδυνο.<br /><br />Όχι μια προκαθορισμένη ημερομηνία πολέμου.<br /><br />Αλλά ο φόβος ότι, όσο πλησιάζουν οι κάλπες της 3ης Νοεμβρίου, κάποιος μπορεί να αποφασίσει ότι το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι να χτυπήσει πρώτος.<br /><br />Είναι να χτυπήσει δεύτερος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οκτώβριος τρόμου για Τραμπ και Ιράν. Το σενάριο νέου πολέμου πριν από τις κάλπες.

Βασιλης Διαμαντακος Η «παγίδα» των αμερικανικών midterms, το Ορμούζ και ο φόβος ενός προληπτικού χτυπήματος – Γιατί Ουάσιγκτον και Τεχεράνη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν απλώνει δίχτυ στην πίσω αυλή του Πούτιν. Η μεγάλη μάχη Τουρκίας,Ρωσίας,Κίνας για την Κεντρική Ασία.

<img height="93" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/nato-1-768x512.jpg" width="754" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία άνοιξε ένα ιστορικό παράθυρο για την Άγκυρα – Middle Corridor, drones, εμπόριο και Οργανισμός Τουρκικών Κρατών μετατρέπονται στα νέα όπλα του Ερντογάν, αλλά Μόσχα και κυρίως Πεκίνο εξακολουθούν να βάζουν το ταβάνι στις τουρκικές φιλοδοξίες<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν άλλαξε μόνο τα σύνορα ασφαλείας της Ευρώπης. Άλλαξε και την ισορροπία δυνάμεων βαθιά μέσα στην Ευρασία.<br /><br />Και ένας από τους μεγαλύτερους κερδισμένους επιχειρεί να είναι η Τουρκία.<br /><br />Η αποδυνάμωση της ρωσικής επιρροής μετά το 2022, η ανάγκη των χωρών της Κεντρικής Ασίας να αποκτήσουν εμπορικές οδούς που παρακάμπτουν τη Ρωσία και η εκρηκτική γεωπολιτική σημασία του λεγόμενου Middle Corridor δημιούργησαν για την Άγκυρα μια ευκαιρία που αναζητούσε επί τρεις δεκαετίες.<br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί πλέον να μετατρέψει τους ιστορικούς, γλωσσικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τον τουρκικό κόσμο σε πραγματική γεωπολιτική ισχύ.<br /><br />Και αυτή τη φορά δεν ποντάρει μόνο στην ιδεολογία.<br /><br />Ποντάρει σε σιδηροδρόμους, λιμάνια, εμπόριο, επενδύσεις, στρατιωτική συνεργασία και –κυρίως– στην τουρκική αμυντική βιομηχανία.<div><br />Από τον παντουρκισμό στη γεωπολιτική<br /><br />Η τουρκική διείσδυση στην Κεντρική Ασία δεν ξεκίνησε με τον Ερντογάν.<br /><br />Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Άγκυρα ήταν από τις πρώτες που επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το τεράστιο γεωπολιτικό κενό που δημιουργήθηκε.<br /><br />Το όραμα ήταν φιλόδοξο: ένας ευρύτερος τουρκικός χώρος από την Ανατολία μέχρι την Κεντρική Ασία, βασισμένος στην κοινή ιστορία, στη γλώσσα και στην πολιτιστική συγγένεια.<br /><br />Η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ δυσκολότερη.<br /><br />Οι νεοσύστατες δημοκρατίες δεν ήθελαν να αντικαταστήσουν την εξάρτησή τους από τη Μόσχα με εξάρτηση από την Άγκυρα.<br /><br />Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Ερντογάν ακολουθεί πολύ πιο πραγματιστική στρατηγική. </div><div><br />Η ευκαιρία που έδωσε ο Πούτιν<br /><br />Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 άλλαξε τα δεδομένα.<br />Η παραδοσιακή βόρεια εμπορική διαδρομή προς την Ευρώπη μέσω Ρωσίας έγινε πολύ πιο περίπλοκη λόγω του πολέμου, των κυρώσεων και του αυξημένου γεωπολιτικού κινδύνου.<br /><br />Για το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και τις υπόλοιπες οικονομίες της περιοχής, η διαφοροποίηση των εμπορικών διαδρομών μετατράπηκε από επιλογή σε στρατηγική ανάγκη.<br /><br />Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Τουρκία.<br />Το μεγάλο χαρτί λέγεται Middle Corridor<br /><br />Ο Trans-Caspian International Transport Route, γνωστός ως Middle Corridor, φιλοδοξεί να συνδέσει την Κίνα και την Κεντρική Ασία με την Ευρώπη μέσω Κασπίας, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργίας και Τουρκίας.<br /><br />Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι με τις κατάλληλες επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις ο διάδρομος μπορεί έως το 2030 να τριπλασιάσει τις εμπορευματικές ροές και να μειώσει στο μισό τους χρόνους μεταφοράς.<br /><br />Για την Τουρκία αυτό είναι γεωπολιτικό χρυσάφι.<br /><br />Όποιος ελέγχει το δυτικό άκρο της νέας αρτηρίας Ασίας–Ευρώπης αποκτά μεγαλύτερη αξία τόσο για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Η ίδια η Άγκυρα χαρακτηρίζει τον Middle Corridor στρατηγική διαδρομή που ξεκινά από την Κίνα, περνά από Κεντρική Ασία, Κασπία, Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία και μέσω Τουρκίας καταλήγει στην Ευρώπη.<br />Δισεκατομμύρια πέφτουν πάνω στον νέο δρόμο<br /><br />Το project έχει πλέον ξεφύγει από τις διπλωματικές διακηρύξεις.<br /><br />Τον Φεβρουάριο του 2026 η Παγκόσμια Τράπεζα ενέκρινε εγγύηση 846 εκατ. δολαρίων με στόχο την κινητοποίηση χρηματοδότησης 1,41 δισ. δολαρίων για την ενίσχυση του σιδηροδρομικού τμήματος του Middle Corridor στο Καζακστάν.<br /><br />Έναν μήνα αργότερα εγκρίθηκε χρηματοδότηση 2 δισ. δολαρίων για το Istanbul North Rail Crossing, ένα έργο που ενισχύει τον ρόλο της Τουρκίας ως κόμβου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας και συνδέεται άμεσα με τον Trans-Caspian Corridor.<br /><br />Η γεωπολιτική της περιοχής αρχίζει, με άλλα λόγια, να χτίζεται πάνω σε ράγες. </div><div><br />Ο Ερντογάν χτίζει και το δικό του «κλαμπ»<br /><br />Ο δεύτερος πυλώνας είναι πολιτικός.<br /><br />Ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών έχει εξελιχθεί σε βασικό όχημα της τουρκικής στρατηγικής.<br /><br />Σήμερα μέλη του είναι Τουρκία, Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν και Ουζμπεκιστάν, ενώ Τουρκμενιστάν, Ουγγαρία και το μη αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα τουρκοκυπριακό μόρφωμα συμμετέχουν ως παρατηρητές.  <br /><br />Το κρίσιμο είναι ότι η συνεργασία δεν περιορίζεται πλέον στον πολιτισμό.<br /><br />Μεταφορές, εμπόριο, επενδύσεις, εξωτερική πολιτική και ασφάλεια μπαίνουν βαθύτερα στην ατζέντα.<br /><br />Το 2026 η Τουρκία και το Καζακστάν επανέλαβαν επισήμως ότι θεωρούν τον Middle Corridor και τον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών βασικούς μηχανισμούς της περιφερειακής τους συνεργασίας<br /><br />Εκεί όμως όπου η Τουρκία απέκτησε κάτι που δεν διέθετε τη δεκαετία του 1990 είναι η στρατιωτική τεχνολογία.<br /><br />Η επιτυχία των τουρκικών drones και γενικότερα η άνοδος της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας έδωσαν στην Άγκυρα ένα ισχυρό εργαλείο hard power.<br /><br />Το μήνυμα προς τις κυβερνήσεις της Κεντρικής Ασίας είναι ελκυστικό: υπάρχει πλέον ένας προμηθευτής οπλικών συστημάτων που δεν είναι ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα ούτε κάποια δυτική δύναμη.<br /><br />Η συνεργασία επεκτείνεται μάλιστα από τις απλές αγορές οπλικών συστημάτων στην εκπαίδευση, στην αμυντική βιομηχανία και στην από κοινού παραγωγή.<br /><br />Αυτό δίνει στην Τουρκία πρόσβαση σε ένα επίπεδο κρατικής επιρροής που η πολιτιστική διπλωματία από μόνη της δεν μπορούσε να προσφέρει.</div><div><br />Η Κίνα όμως έχει το χρήμα<br /><br />Εδώ αρχίζουν τα όρια του σχεδίου Ερντογάν.<br /><br />Η Τουρκία μπορεί να διαθέτει ιστορικούς δεσμούς, στρατιωτική τεχνολογία και γεωγραφικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η Κίνα διαθέτει κάτι πολύ μεγαλύτερο: κεφάλαια.<br /><br />Το οικονομικό αποτύπωμα του Πεκίνου στην Κεντρική Ασία είναι τέτοιου μεγέθους ώστε η Άγκυρα δύσκολα μπορεί να το ανταγωνιστεί ευθέως.<br /><br />Γι’ αυτό και ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας δεν είναι πιθανότατα να αντικαταστήσει την Κίνα.<br /><br />Είναι να γίνει ο απαραίτητος ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στην Κεντρική Ασία και την Ευρώπη.<br />Και η Ρωσία δεν έχει εξαφανιστεί<br /><br />Το δεύτερο όριο είναι η Μόσχα.<br /><br />Η Ρωσία έχει χάσει μέρος του μονοπωλίου επιρροής που διέθετε στην περιοχή, αλλά παραμένει βαθιά ενσωματωμένη στις οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές και κοινωνικές δομές αρκετών κρατών της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Η Άγκυρα επομένως δεν εισέρχεται σε κενό χώρο.<br /><br />Εισέρχεται σε μια περιοχή όπου Ρωσία και Κίνα έχουν ήδη τεράστιο αποτύπωμα.<br />Οι ίδιοι οι «Τούρκοι αδελφοί» βάζουν φρένο<br /><br />Υπάρχει και ένα ακόμη πρόβλημα για τον Ερντογάν.<br /><br />Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας δεν θέλουν νέο αφεντικό.<br /><br />Η στρατηγική τους είναι πολυδιάστατη: συνεργασία με τη Ρωσία, οικονομικές σχέσεις με την Κίνα, άνοιγμα προς την Ευρώπη, σχέσεις με τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα στενότερη συνεργασία με την Τουρκία.<br /><br />Το Καζακστάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.<br /><br />Η Τουρκία το χαρακτηρίζει τον μεγαλύτερο εμπορικό της εταίρο στην Κεντρική Ασία, ενώ οι δύο κυβερνήσεις ενισχύουν τη συνεργασία τους σε μεταφορές, εμπόριο και ασφάλεια.<br /><br />Αυτό όμως απέχει πολύ από μια αποκλειστική γεωπολιτική ευθυγράμμιση με την Άγκυρα.<br />Από την «πίσω αυλή» της Ρωσίας σε νέα σκακιέρα<br /><br />Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία.<br /><br />Η Κεντρική Ασία δεν περνά από τη ρωσική σφαίρα επιρροής στην τουρκική.<br /><br />Μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού πολλών δυνάμεων.<br /><br />Η Ρωσία διαθέτει ιστορία και στρατηγικό βάθος.<br /><br />Η Κίνα διαθέτει χρήμα και εμπορική ισχύ.<br /><br />Η Ευρώπη αναζητά νέες ενεργειακές και εμπορικές διαδρομές.<br /><br />Και η Τουρκία διαθέτει ένα ιδιαίτερο μείγμα γεωγραφίας, πολιτιστικής συγγένειας, αμυντικής τεχνολογίας και πολιτικής ευελιξίας.<br />Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο Ερντογάν;<br /><br />Η απάντηση είναι: πολύ μακρύτερα από ό,τι μπορούσε πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά όχι τόσο ώστε να μετατρέψει την Κεντρική Ασία σε τουρκική ζώνη επιρροής.<br /><br />Η μεγάλη επιτυχία της Άγκυρας είναι ότι κατάφερε να γίνει χρήσιμη.<br /><br />Για το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν αποτελεί εναλλακτική δίοδο προς τη Δύση.<br /><br />Για την Ευρώπη αποτελεί τμήμα μιας εμπορικής αρτηρίας που παρακάμπτει τη Ρωσία.<br /><br />Για τις κυβερνήσεις της περιοχής αποτελεί εναλλακτικό προμηθευτή αμυντικού υλικού.<br /><br />Και για τον Ερντογάν όλα αυτά αποτελούν κομμάτια μιας πολύ μεγαλύτερης φιλοδοξίας: να μετατρέψει την Τουρκία από περιφερειακή δύναμη στην άκρη της Ευρώπης σε κεντρικό γεωπολιτικό κόμβο ολόκληρης της Ευρασίας.<br /><br />Το παράθυρο που άνοιξε ο πόλεμος του Πούτιν είναι πραγματικό.<br /><br />Το ερώτημα είναι εάν η Τουρκία διαθέτει το οικονομικό βάθος για να το εκμεταλλευτεί πριν η Ρωσία ανακτήσει μέρος της ισχύος της ή η Κίνα καταστήσει σαφές ποιος εξακολουθεί να έχει τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην περιοχή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν απλώνει δίχτυ στην πίσω αυλή του Πούτιν. Η μεγάλη μάχη Τουρκίας,Ρωσίας,Κίνας για την Κεντρική Ασία.

Βασιλης Διαμαντακος Ο πόλεμος στην Ουκρανία άνοιξε ένα ιστορικό παράθυρο για την Άγκυρα – Middle Corridor, drones, εμπόριο και Οργανισμός Το...

Διαβάστε την συνέχεια

Οργισμένη αντίδραση του Ιράν στις δηλώσεις Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ : «Θα σου σπάσουμε τα πόδια».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Trump1.jpg"><img height="90" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Trump1-1068x628.jpg" width="748" /></a><br /><br />Νέος κύκλος έντασης και πολεμικής ρητορικής πυροδοτήθηκε μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, μετά τις εμπρηστικές δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ περί πρόθεσης ανακήρυξης των Στενών του Ορμούζ ως αμερικανικού εδάφους. Η Τεχεράνη πέρασε αμέσως στην αντεπίθεση, με ανώτατους στρατιωτικούς αξιωματούχους να εξαπολύουν ευθείες απειλές κατά των ΗΠΑ και να ανακοινώνουν αμφιλεγόμενα μέτρα.<br /><br />«Θα σου σπάσουμε τα πόδια»: Η οργισμένη απάντηση του Ιρανικού Στρατού<br /><br />Ο αρχηγός του ιρανικού στρατού, Αμίρ Χαταμί, τοποθετούμενος μέσω του κρατικού δικτύου IRIB, απευθύνθηκε σε αυστηρό τόνο προς τον Αμερικανό πρόεδρο, τονίζοντας πως υπάρχουν υπερασπιστές του Ιράν που «θα σου σπάσουν τα πόδια» και χαρακτηρίζοντας «μεγάλο λάθος» να αντιμετωπίζεται με ελαφρότητα ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν ουσιαστικά εκδιωχθεί από την περιοχή, υποστηρίζοντας πως δεν διατηρούν πλέον δικαίωμα παρουσίας στον Περσικό Κόλπο, στον Κόλπο του Ομάν ή στα Στενά του Ορμούζ, ενώ προειδοποίησε ότι οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή δεν πρόκειται να επιστρέψουν στο προηγούμενο καθεστώς λειτουργίας τους.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, ο Χαταμί ανακοίνωσε την ενεργοποίηση σχεδίου οικονομικής ανταμοιβής για όσους σκοτώσουν ή αιχμαλωτίσουν Αμερικανό στρατιωτικό. Η αμοιβή ορίστηκε σε 5 δισεκατομμύρια τομάν (περίπου 30.000 δολάρια), με την πρόβλεψη διπλασιασμού του ποσού εφόσον η ενέργεια πραγματοποιηθεί από γυναίκα. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μέτρο αποφασίστηκε λόγω αυξημένων αιτημάτων για συμμετοχή σε «οικονομικό τζιχάντ», ενώ συμπλήρωσε ότι τα όπλα που θα χρησιμοποιούνται θα αγοράζονται στη διπλάσια αξία τους από τις αρχές για να εκτίθενται σε ειδικό μουσείο.<br /><br />Η δήλωση Τραμπ και το διπλωματικό αδιέξοδο στο Ορμούζ<br /><br />Η ιρανική αντίδραση ακολούθησε τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε αστυνομική ακαδημία στη Νέα Υόρκη, όπου ανέφερε ότι μετά την ήττα του Ιράν σκοπεύει να ανακηρύξει τα Στενά του Ορμούζ επικράτεια των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε ότι ο ναυτικός αποκλεισμός που επιβάλλουν οι ΗΠΑ καθιστά ουσιαστικά τη θαλάσσια οδό αμερικανικό έδαφος, σημειώνοντας πως κανένα πλοίο δεν διέρχεται χωρίς την έγκριση της Ουάσιγκτον.<br /><br />Από την πλευρά της, η Τεχεράνη απορρίπτει τους ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας ότι διατηρεί τον έλεγχο της περιοχής, ενώ δεδομένα ναυσιπλοΐας επιβεβαιώνουν ότι ορισμένα σκάφη συνεχίζουν να διασχίζουν το πέρασμα. Αναλυτές επισημαίνουν ότι τα Στενά αποτελούν χωρικά ύδατα του Ιράν και του Ομάν, αποδίδοντας τις δηλώσεις Τραμπ σε τακτική ψυχολογικής πίεσης ενόψει της λήξης του μνημονίου κατανόησης μεταξύ των δύο πλευρών, σε μια θαλάσσια αρτηρία κομβικής σημασίας από όπου διέρχεται το ένα πέμπτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οργισμένη αντίδραση του Ιράν στις δηλώσεις Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ : «Θα σου σπάσουμε τα πόδια».

Νέος κύκλος έντασης και πολεμικής ρητορικής πυροδοτήθηκε μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, μετά τις εμπρηστικές δηλώσεις του Αμερικανού πρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ανίερες σχέσεις Τραμπ με την Τριμερή της Μέκκας.

<img height="96" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/bin-salman-trump-melania-saoudiki-arabia-pakistan-tourkia-SLpress-825x566.jpg" width="740" /><br /><br /><div><b>ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ</b><br />Τα τελευταία 24ωρα, δυο εξελίξεις μοιάζουν να συνδέονται και να επηρεάζουν την ελληνική εθνική ασφάλεια. Τα θαλάσσια πάρκα που εξήγγειλε παρανόμως η Τουρκία και η θετική δήλωση του Αμερικανού προέδρου Τραμπ για τη “Συμφωνία της Μέκκας”, την προσθήκη δηλαδή της Τουρκίας στο αμυντικό σύμφωνο της Σαουδικής Αραβίας με το Πακιστάν. Το τρέχον γεωπολιτικό περιβάλλον δικαιολογεί την ανησυχία της Αθήνας, παρότι οι διπλωματικές αντιδράσεις προσπαθούν να διατηρήσουν χαμηλούς τόνους.<br /><br />Αρχικά, τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα αναδύουν έντονα την οσμή των τουρκικών διακηρυγμένων οραματισμών περί “Γαλάζιας Πατρίδας”, καθώς «επικαλύπτουν περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και ελληνικής μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας», σύμφωνα με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Τα σχετικά προεδρικά διατάγματα φέρουν την υπογραφή Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν ήδη στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.<br /><br />Πιο συγκεκριμένα, το ένα θαλάσσιο πάρκο βρίσκεται στο Βόρειο Αιγαίο μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης. Το δεύτερο καλύπτει πολύ μεγάλη θαλάσσια περιοχή στην Ανατολική Μεσόγειο, αποκόπτοντας πλήρως το Καστελλόριζο από τη Ρόδο. Οι τουρκικές ενέργειες προφανώς και πρέπει να ενταχθούν στις διπλωματικές κινήσεις που έχουν ως στόχο την κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και με τη χρήση καταναγκαστικών πρακτικών, απόσπαση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Η δεύτερη σημαντική εξέλιξη αφορά τη δήλωση Τραμπ για τη Συμφωνία της Μέκκας. Σύμφωνα με διεθνή μέσα ενημέρωσης, μέσω του λογαριασμού του στο Truth Social, χαρακτήρισε τη συμφωνία σημαντική εξέλιξη για την ασφάλεια και τη συνεργασία στη Μέση Ανατολή και με το σύνηθες πομπώδες ύφος διάνθισε την ανάρτηση δηλώνοντας «πολύ χαρούμενος» που οι τρεις χώρες υπέγραψαν «επιτέλους» τη Συμφωνία! Μας ενημέρωσε δε, ότι αυτό το… «μεγάλο, τολμηρό και σημαντικό πρώτο βήμα», αποτελεί ένδειξη μεγαλύτερης ενότητας της Μέσης Ανατολής!<br /><br />Από διπλωματικής απόψεως, η σκοπιμότητα της δήλωσης θα ήταν κατανοητή. Βέβαια, χωρίς να το αναφέρει, εστιάζει στη σημασία της για την αντιμετώπιση του Ιράν και δεν γίνεται καμία αναφορά στη σημασία της αναφορικά με το Ισραήλ, άρα και τις δυνητικές της επιπτώσεις στην περιοχή αμέσου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος των δυο χωρών του Ελληνισμού. Ούτε οι έστω υπερβολικές, προς το παρόν, ανησυχίες πολλών περί «Ισλαμικού ΝΑΤΟ» απασχόλησαν τον Τραμπ. Έστω και έμμεσα.</div><div><a href="https://slpress.gr/diethni/oi-anieres-sxeseis-trab-me-tin-trimeri-tis-mekkas/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι ανίερες σχέσεις Τραμπ με την Τριμερή της Μέκκας.

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ Τα τελευταία 24ωρα, δυο εξελίξεις μοιάζουν να συνδέονται και να επηρεάζουν την ελληνική εθνική ασφάλεια. Τα θαλάσσια πάρκα πο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για τα θαλάσσια πάρκα που ανακοίνωσε η Τουρκία στο Αιγαίο.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/ERD1.jpg-930x550.webp" width="743" /><br /><br />Του Δρα <b>Δημ. Σταθακόπουλου</b><br />ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΝΟΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ επί των Τουρκικών Προεδρικών Αποφάσεων 11626 και 11627 της 16ης Αυγούστου 2026 για τα θαλάσσια εθνικά πάρκα .<br /><br />Αφού ελήφθησαν υπ όψιν οι από 15 Αυγούστου 2026 Προεδρικές Αποφάσεις της Τουρκικής Δημοκρατίας υπ’ αριθ. 11626 και 11627, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της 16ης Αυγούστου 2026 και αφορούν τον χαρακτηρισμό συγκεκριμένων θαλάσσιων περιοχών ως «Fethiye–Kaş Deniz Millî Parkı» και «Kuzey Ege Deniz Millî Parkı», προς αποφυγή οποιασδήποτε αμφιβολίας, προσεγγίζω νομικά τα ακόλουθα:<br />1. Το δικαίωμα προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος δεν αμφισβητείται<br /><br />Η Ελλάδα αναγνωρίζει πλήρως ότι κάθε παράκτιο κράτος δύναται, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να λαμβάνει μέτρα για την προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.<br /><br />Άλλωστε, η ίδια έχει αναπτύξει εκτεταμένο καθεστώς προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος.<br /><br />Η περιβαλλοντική προστασία, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει αυτοτελή νομική βάση για τη δημιουργία, επέκταση ή οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών κυριαρχίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων.<br /><br />2. Οι τουρκικές αποφάσεις αποτελούν πράξεις εσωτερικού δικαίου και δεν παράγουν διεθνή οριοθετική ισχύ<br /><br />Οι Αποφάσεις 11626 και 11627 εκδόθηκαν βάσει του άρθρου 3 του τουρκικού Νόμου 2873 περί Εθνικών Πάρκων και χαρακτηρίζουν τις περιοχές που προσδιορίζονται στους συνημμένους χάρτες και πίνακες συντεταγμένων ως θαλάσσια εθνικά πάρκα.<br /><br />Η Ελλάδα δεν αμφισβητεί την αρμοδιότητα της Τουρκίας να εκδίδει πράξεις του εσωτερικού της δικαίου.<br /><br />Τονίζεται όμως ότι πράξη εσωτερικού δικαίου ενός κράτους:δεν δημιουργεί διεθνή τίτλο κυριαρχίας,<br />δεν δημιουργεί Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη,<br />δεν δημιουργεί υφαλοκρηπίδα,<br />δεν μεταβάλλει τα όρια χωρικών υδάτων,<br />και δεν μπορεί να αποτελέσει μονομερή πράξη οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Καμία από τις ανωτέρω έννομες συνέπειες δεν μπορεί να παραχθεί έναντι της Ελληνικής Δημοκρατίας χωρίς διεθνή νομική βάση.<div><br />3. Ρητή μη αναγνώριση οποιασδήποτε τουρκικής θαλάσσιας οριοθέτησης<br /><br />Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει και δεν πρόκειται να αναγνωρίσει οποιαδήποτε ερμηνεία των Αποφάσεων 11626 και 11627 σύμφωνα με την οποία οι αναφερόμενες συντεταγμένες:<br /><br />α) καθορίζουν τουρκικά εξωτερικά όρια ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας,<br /><br />β) προδικάζουν την οριοθέτηση ελληνικών και τουρκικών θαλάσσιων ζωνών,<br /><br />γ) περιορίζουν τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών,<br /><br />δ) αποκλείουν οποιαδήποτε θαλάσσια ζώνη που απορρέει από το διεθνές δίκαιο υπέρ της Ελλάδος, ή<br /><br />ε) συνιστούν αποδοχή από την Ελλάδα οποιασδήποτε τουρκικής μονομερούς γραμμής οριοθέτησης.<br /><br />Οποιαδήποτε αντίθετη ερμηνεία απορρίπτεται ως νομικά αβάσιμη.</div><div><br />4. Ειδικότερα ως προς το Καστελλόριζο<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι το Καστελλόριζο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.<br /><br />Τα ελληνικά νησιά, ανεξαρτήτως μεγέθους, διαθέτουν κατ’ αρχήν τις θαλάσσιες ζώνες που προβλέπει το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Η τελική έκταση και οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές αποτελεί ζήτημα οριοθέτησης, το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί μονομερώς με διοικητική πράξη του ενός κράτους.<br /><br />Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε από τις συντεταγμένες ή τα όρια των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων επιχειρεί να αποτυπώσει ή να παγιώσει θέση που περιορίζει τα δικαιώματα του Καστελλορίζου ή άλλων ελληνικών νησιών, δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα έναντι της Ελληνικής Δημοκρατίας.</div><div><br />5. Η απαγόρευση μονομερούς προδικασμού της οριοθέτησης<br /><br />Σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου που διέπουν τις θαλάσσιες περιοχές των οποίων η οριοθέτηση δεν έχει συμφωνηθεί, ιδίως, τα άρθρα 74 §3 και 83 §3 της UNCLOS καθιερώνουν την υποχρέωση των ενδιαφερόμενων κρατών να επιδιώκουν προσωρινές πρακτικές ρυθμίσεις και, κατά το μεταβατικό διάστημα, να απέχουν από ενέργειες που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο ή να παρεμποδίσουν την επίτευξη τελικής συμφωνίας οριοθέτησης. Η σχετική αρχή έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτενούς διεθνούς νομικής επεξεργασίας.<br /><br />Η μονομερής θέσπιση κανονιστικού καθεστώτος σε περιοχή που εμπίπτει σε αλληλεπικαλυπτόμενες θαλάσσιες αξιώσεις δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παγίωση ή προδικασία της τελικής οριοθέτησης.<br /><br />6. Η Τουρκία δεν μπορεί να μετατρέψει περιβαλλοντικό μέτρο σε τίτλο δικαιοδοσίας<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να διαχωρίζει απολύτως:<br /><br />α. την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, από<br /><br />β. την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων επί φυσικών πόρων και<br /><br />γ. την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μεταξύ κρατών.<br /><br />Το γεγονός ότι μια περιοχή χαρακτηρίζεται ως «Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο» δεν συνεπάγεται ότι το κράτος που την χαρακτήρισε αποκτά κυριαρχία ή αποκλειστική δικαιοδοσία σε κάθε δραστηριότητα εντός της περιοχής.<br /><br />Η ονομασία της περιοχής και η εσωτερική διοικητική της υπαγωγή δεν μπορούν να μεταβάλουν το διεθνές νομικό καθεστώς της.</div><div><br />7. Ιδιαίτερη επιφύλαξη ως προς τις γεωγραφικές συντεταγμένες<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να επιφυλαχθεί ρητώς ως προς κάθε έννομη συνέπεια που η Τουρκική Δημοκρατία ενδέχεται να επιχειρήσει να συναγάγει από τις γεωγραφικές συντεταγμένες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα των Αποφάσεων 11626 και 11627.<br /><br />Η δημοσίευση συντεταγμένων σε πράξη εσωτερικού δικαίου, δεν ισοδυναμεί με διεθνή συμφωνία οριοθέτησης.<br /><br />Ούτε η αποτύπωση μιας γραμμής σε τουρκικό χάρτη μπορεί να δημιουργήσει διεθνώς δεσμευτικό θαλάσσιο όριο.<br /><br />Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει οποιαδήποτε τέτοια γραμμή.</div><div><br />8. Καμία σιωπηρή αποδοχή — ρητή επιφύλαξη δικαιωμάτων<br /><br />Οποιαδήποτε ελληνική απουσία αντίδρασης σε συγκεκριμένη τουρκική διοικητική πράξη, χάρτη, συντεταγμένη, κανονισμό ή εφαρμοστικό μέτρο δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως αναγνώριση ή αποδοχή του.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να διατηρεί πλήρως και ρητώς όλα τα δικαιώματά της που απορρέουν από:το διεθνές δίκαιο,<br />το δίκαιο της θάλασσας,<br />τις ισχύουσες διεθνείς συνθήκες,<br />το καθεστώς των ελληνικών νησιών,<br />και κάθε άλλη συναφή πηγή διεθνούς δικαίου.</div><div><br />9. Ειδική προειδοποίηση για εφαρμοστικά μέτρα<br /><br />Η Ελλάδα αναμένει από την Τουρκία ότι ο χαρακτηρισμός των εν λόγω περιοχών ως θαλάσσιων εθνικών πάρκων δεν θα χρησιμοποιηθεί ως βάση για:παρεμπόδιση της ελληνικής ναυσιπλοΐας,<br />περιορισμό ελληνικών αλιευτικών δραστηριοτήτων πέραν των περιοχών όπου η Τουρκία διαθέτει νόμιμη δικαιοδοσία,<br />παρεμπόδιση ελληνικής επιστημονικής έρευνας,<br />παρεμπόδιση δραστηριοτήτων που ασκούνται νομίμως βάσει του διεθνούς δικαίου,<br />ή οποιαδήποτε άλλη πράξη που θα συνιστούσε άσκηση δικαιοδοσίας σε περιοχή πέραν της διεθνώς αναγνωρισμένης τουρκικής δικαιοδοσίας.<br /><br />Οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια θα αξιολογηθεί αυτοτελώς και θα αντιμετωπισθεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.<br /><br />10. Πρόσκληση για συνεργασία — χωρίς αναγνώριση τουρκικών αξιώσεων<br /><br />Η Ελλάδα είναι καλόπιστη στο να συνεργαστεί με όλα τα παράκτια κράτη του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την αντιμετώπιση της θαλάσσιας ρύπανσης.<br /><br />Η περιβαλλοντική συνεργασία, όμως, δεν μπορεί να συνδεθεί ούτε να εξαρτηθεί από αναγνώριση αμφισβητούμενων τουρκικών θαλάσσιων αξιώσεων.<br /><br />Οποιαδήποτε συνεργασία στον τομέα της περιβαλλοντικής προστασίας θα πρέπει να πραγματοποιείται χωρίς προδικαστική διάθεση ως προς τη θέση οποιουδήποτε κράτους επί ζητημάτων κυριαρχίας, κυριαρχικών δικαιωμάτων ή οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών.</div><div><br />11. Τελική προτεινόμενη ελληνική θέση<br /><br />α) να ναγνωρίσει μεν το γενικό δικαίωμα περιβαλλοντικής προστασίας του θαλάσσιου χώρου,<br /><br />β) αλλά να μην αναγνωρίσει δε οποιοδήποτε αποτέλεσμα των Αποφάσεων 11626 και 11627 που υπερβαίνει τη νόμιμη τουρκική δικαιοδοσία,<br /><br />γ) να απορρίψει κάθε απόπειρα για να χρησιμοποιηθούν οι αποφάσεις ως μέσο μονομερούς οριοθέτησης ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας,<br /><br />δ) να απορρίψει κάθε περιορισμό των δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών,<br /><br />ε) να διατηρήσει πλήρως όλα τα δικαιώματα και τις αξιώσεις της<br /><br />και<br /><br />στ) να δηλώσει ότι οποιαδήποτε τουρκική εφαρμοστική πράξη που θα επιχειρήσει να παράγει έννομα αποτελέσματα σε περιοχή ελληνικής κυριαρχίας, ελληνικής δικαιοδοσίας ή αμφισβητούμενης θαλάσσιας δικαιοδοσίας θα αντιμετωπισθεί ως αυτοτελής πράξη και θα αξιολογηθεί από το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να καλέσει την Τουρκία να μην επιχειρήσει, υπό το πρόσχημα της περιβαλλοντικής προστασίας, να δημιουργήσει ή να παγιώσει μονομερή τετελεσμένα σχετικά με την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος είναι αντικείμενο διεθνούς συνεργασίας· δεν αποτελεί μέσο μονομερούς οριοθέτησης θαλάσσιων δικαιοδοσιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για τα θαλάσσια πάρκα που ανακοίνωσε η Τουρκία στο Αιγαίο.

Του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΝΟΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ επί των Τουρκικών Προεδρικών Αποφάσεων 11626 και 11627 της 16ης Αυγούστου 2026 για τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στο Αιγαίο: Τα θαλάσσια πάρκα, η Γαλάζια Πατρίδα και η απάντηση του ΥΠΕΞ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/Untitled-design-16.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/Untitled-design-16.jpg" width="766" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Νάρκη» στο «κλίμα καλής γειτονίας» βλέπει η Αθήνα</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε εχθές μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.<br /><br />Αν και η τουρκική πλευρά προβάλλει ως πρόσχημα την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας, η πρωτοβουλία συνδέεται ευθέως με την αμφισβήτηση των ελληνικών θέσεων και του διεθνούς δικαίου. Στην ουσία, η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, επαναφέροντας στο προσκήνιο το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Οι δύο ζώνες που οριοθετεί η Άγκυρα<br /><br />Τα σχετικά διατάγματα καθορίζουν δύο συγκεκριμένες περιοχές:<br /><br />Νοτιοανατολικό Αιγαίο: Εκτείνεται από τη Φετιγιέ της επαρχίας Μούγλων έως το Κας της επαρχίας Αττάλειας. Η συγκεκριμένη χωροθέτηση περικλείει και αποκλείει στην πράξη το σύνολο της θαλάσσιας έκτασης γύρω από το Καστελλόριζο.<br /><br /><img height="400" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/thalassio-parko1.webp" width="640" /><br /><br />Βόρειο Αιγαίο: Οριοθετείται κοντά στις τουρκικές ακτές της Ραιδεστού και των Δαρδανελίων, εκτεινόμενη γεωγραφικά στην περιοχή ανάμεσα στη Σαμοθράκη και τη Λήμνο.<br /><br /><img height="403" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/thalassio-parko2-1.webp" width="640" /><br /><br />Η κίνηση αυτή αποτελεί την επισημοποίηση του σχεδιασμού που είχε συντάξει το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Θαλάσσιου Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας.<div><br />Η τουρκική επιχειρηματολογία και η «Γαλάζια Πατρίδα»<br /><br />Η τουρκική απόφαση αποτελεί την άμεση απάντηση της Άγκυρας στα θαλάσσια πάρκα που είχε κηρύξει η Ελλάδα στο Ιόνιο και το Νότιο Αιγαίο. Τουρκικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν ανοιχτά ότι μέσω των αποφάσεων αυτών «επαναβεβαιώνονται τα θαλάσσια δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο», κατηγορώντας την Αθήνα για πολιτικές σκοπιμότητες κοντά στα Δωδεκάνησα και τις νότιες Κυκλάδες.<br /><br />Το κεντρικό μήνυμα της τουρκικής πλευράς είναι ότι η περιβαλλοντική προστασία δεν πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των «κυριαρχικών δικαιωμάτων» της. Παράλληλα, <a href="https://www.dailysabah.com/politics/turkiye-declares-new-marine-parks-in-aegean-amid-tensions-with-greece/news">όπως αναφέρει η Daily Sabah</a>, η τουρκική κυβέρνηση προετοιμάζει το ειδικό σχέδιο νόμου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο αναμένεται να κατατεθεί προς συζήτηση στην τουρκική Εθνοσυνέλευση με την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής συνόδου τον Οκτώβριο.<br /><br />Αυστηρή απάντηση ΥΠΕΞ: «Δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα»<br /><br />Άμεση και αυστηρή ήταν η αντίδραση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο ξεκαθαρίζει πως η μονομερής ανακήρυξη των τουρκικών πάρκων πέρα από τα χωρικά ύδατα της γειτονικής χώρας είναι παράνομη και δεν δημιουργεί κανένα τετελεσμένο.<br /><br />Το ΥΠΕΞ αποδομεί την τουρκική πρωτοβουλία, επισημαίνοντας ότι τα επίμαχα πάρκα καταλαμβάνουν τμήματα διεθνών υδάτων, καθώς και περιοχές που εμπίπτουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Υπογραμμίζεται ότι με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας κανένα κράτος δεν νομιμοποιείται να ορίζει αυθαίρετα προστατευόμενες θαλάσσιες ζώνες έξω από τα δικά του χωρικά ύδατα. Συνεπώς, η ενέργεια αυτή «δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα».<br />Αντιδιαστολή με τις ελληνικές πρωτοβουλίες και προειδοποίηση για τις διμερείς σχέσεις<br /><br />Η Αθήνα αντιπαραβάλλει την αυθαιρεσία της Άγκυρας με την ελληνική πρωτοβουλία για τα Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα στο Ιόνιο και το Νότιο Αιγαίο, τα οποία ορίστηκαν αυστηρά και αποκλειστικά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, τηρώντας στο ακέραιο το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Παράλληλα, το ΥΠΕΞ προειδοποιεί ότι τέτοιες ενέργειες «δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση κλίματος καλής γειτονίας και υπονομεύουν σοβαρά τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών».<br /><br />Η ανακοίνωση καταλήγει τονίζοντας ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πορεύεται «με συνέπεια και αποφασιστικότητα» για την προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, την ελευθερία της ανοικτής θάλασσας και την προστασία του περιβάλλοντος, πάντοτε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το Διεθνές Δίκαιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στο Αιγαίο: Τα θαλάσσια πάρκα, η Γαλάζια Πατρίδα και η απάντηση του ΥΠΕΞ.

«Νάρκη» στο «κλίμα καλής γειτονίας» βλέπει η Αθήνα Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνο...

Διαβάστε την συνέχεια

Όσο ο Κυριάκος κάνει διακοπές ο Ερντογάν «κύκλωσε» Καστελλόριζο και «κατέλαβε» Β/Α Αιγαίο με δήθεν «θαλάσσια πάρκα».

<img height="88" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/ERDOGAN-630x400.jpg" width="743" /><br /><br />Με δύο προεδρικά διατάγματα που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία προχώρησε στην ανακήρυξη δύο νέων «εθνικών θαλάσσιων πάρκων».<br /><br />Σύμφωνα με τα διατάγματα, το πρώτο θαλάσσιο πάρκο χωροθετείται στην περιοχή μεταξύ Φέτιγιε και Κας, στις τουρκικές ακτές, σε θαλάσσια περιοχή που περιβάλλει το Καστελλόριζο.<br /><br />Το δεύτερο αφορά θαλάσσια περιοχή κοντά στις τουρκικές ακτές της Ραιδεστού και του Τσανάκκαλε, με τη ζώνη να εκτείνεται στην περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου.<br /><br />Η ανακοίνωση των δύο δήθεν «πάρκων» έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ένταση στο Αιγαίο παραμένει αυξημένη, ενώ τουρκικά δημοσιεύματα κάνουν εκτενείς αναφορές στην ελληνική στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή, με ιδιαίτερη αναφορά και στη νήσο Ρω.<br /><br />Η κίνηση της Άγκυρας παρουσιάζεται ως απάντηση στην απόφαση της Ελλάδας να ανακηρύξει θαλάσσια πάρκα στο Νότιο Αιγαίο και το Ιόνιο, τον Ιούλιο του 2025.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η χωροθέτηση των νέων τουρκικών πάρκων, καθώς το ένα βρίσκεται στην περιοχή απέναντι από το Καστελλόριζο και το άλλο στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης.<br /><br />Τα δύο προεδρικά διατάγματα αποτελούν πλέον το νέο δεδομένο στις ελληνοτουρκικές θαλάσσιες σχέσεις, με την Άγκυρα να επιχειρεί να δώσει τη δική της έκνομη απάντηση στις αντίστοιχες ελληνικές πρωτοβουλίες.<br /><br />Αν είχαμε άλλον πρωθυπουργό κι όχι τον φοβικό κι «εκσυγχρονιστή» Μητσοτάκη θα είχαμε δώσει την ισχυρή απάντηση που καταλαβαίνει ο νεο-οθωμανός λούστρος απέναντι.<br /><br />Αλλά, μην ξεχνάμε, ο Μητσοτάκης ζει για… «ήρεμα νερά» παρέα με το άλλο «αστέρι» του κατευνασμού, τον πρώην ΠΑΣΟΚο Γεραπετρίτη κι όλη την «αυλή» των πρώην ΠΑΣΟΚων «σημιτικών» που έχει καταλάβει το Μαξίμου με τις ψήφους των Νεοδημοκρατών.<br /><a href="https://www.mfa.gr/anakoinosi-ypourgeiou-exoterikon-schetika-me-tis-tourkikes-proedrikes-apofaseis-tis-15is-avgoustou-gia-tin-anakiryxi-dyo-ethnikon-thalassion-parkon-16-08-2026/">Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας</a> σχετικά με τις τουρκικές Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου για την ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» (16/08/2026):<br /><br />«Με Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που δημοσιεύθηκαν σήμερα στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η Τουρκία ανακήρυξε δύο “εθνικά θαλάσσια πάρκα” στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων.<br /><br />»Στο μέτρο που τα εν λόγω πάρκα καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα, η εγκαθίδρυσή τους είναι παράνομη, καθώς κανένα Κράτος δεν έχει δικαίωμα, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, να προβαίνει μονομερώς στην εγκαθίδρυση θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας.<br /><br />»Περαιτέρω, τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στο βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας.<br /><br />»Πρόκειται, συνεπώς, για ενέργεια, η οποία δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα τόσο ως προς τα διεθνή ύδατα, όσο και ως προς τα δικαιώματά μας στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />»Η μονομερής θέσπιση από την Τουρκία “εθνικών” θαλάσσιων πάρκων και σε περιοχές εκτός δικαιοδοσίας της δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ούτε να επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.<br /><br />»Σχετικά υπενθυμίζεται ότι η χώρα μας έλαβε την πρωτοβουλία θέσπισης Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Πέλαγος, σε πλήρη συμμόρφωση με το Δίκαιο της Θάλασσας και αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.<br /><br />»Ενέργειες που επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα ή να επηρεάσουν μονομερώς το καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση κλίματος καλής γειτονίας και υπονομεύουν σοβαρά τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />»Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ενεργεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, τη διαφύλαξη των ελευθεριών της ανοικτής θάλασσας όπως αυτές προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Όσο ο Κυριάκος κάνει διακοπές ο Ερντογάν «κύκλωσε» Καστελλόριζο και «κατέλαβε» Β/Α Αιγαίο με δήθεν «θαλάσσια πάρκα».

Με δύο προεδρικά διατάγματα που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία προχώρησε στην ανακήρυξη δύο νέων «εθνικών θαλάσσιω...

Διαβάστε την συνέχεια

ΕΛ.Α.Σ.: Ο Μητσοτάκης επέτρεψε στην αναθεωρητική Τουρκία να επικαλείται «ήρεμα νερά» όταν μας εμπαίζει.

<img height="90" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/mitsotakis-3-630x400.jpg" width="748" /><br /><br />Η ανακοίνωση του Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) χαρακτηρίζει ως απαράδεκτη και προκλητική ενέργεια τη δημοσίευση των δύο τουρκικών Προεδρικών Διαταγμάτων για τη δημιουργία «θαλάσσιων πάρκων» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, εντός τμημάτων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, υπογραμμίζοντας ότι παραβιάζεται το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ., η ελληνική κυβέρνηση καλείται να αντιδράσει άμεσα καταγγέλλοντας τον τουρκικό αναθεωρητισμό και να επισημάνει τις συνέπειες τέτοιων παραβατικών πράξεων στις διμερείς και ευρωτουρκικές σχέσεις, αξιοποιώντας την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων.<br /><br />Η παράταξη εκτιμά πως η κλιμάκωση της έντασης αποδεικνύει την αποτυχία της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία επέτρεψε στην Άγκυρα να εναλλάσσει τη στάση της ανάλογα με τα συμφέροντά της.<br /><br />Καταλήγοντας, τίθεται αίτημα για άμεση αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά ζητήματα, με αξιοποίηση των διπλωματικών συμμαχιών και των ευρωπαϊκών εργαλείων, προκειμένου η Τουρκία να τερματίσει την παραβατικότητά της και να επανεκκινήσουν οι διερευνητικές επαφές.<div><br />Ανακοίνωση του Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΛ.Α.Σ.<br />«Παράνομη η κήρυξη τουρκικών θαλάσσιων πάρκων εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας – Να αλλάξει πλεύση η κυβέρνηση<br /><br />»Η δημοσίευση από την Τουρκία των δύο Προεδρικών Διαταγμάτων για την δημιουργία θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, εντός τμημάτων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αποτελεί απαράδεκτη και προκλητική ενέργεια η οποία παραβιάζει το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />»Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει άμεσα καταγγέλλοντας τον τούρκικο αναθεωρητισμό, και να υπογραμμίσει στην Τουρκία τις σοβαρές επιπτώσεις που έχουν τέτοιες παραβατικές ενέργειες τόσο σε επίπεδο διμερών σχέσεων όσο και στις ευρωτουρκικές σχέσεις, αξιοποιώντας και τη δυνατότητα επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων.<br /><br />»Η πρόσφατη αύξηση των εντάσεων από την Τουρκία, αποτελεί την πλέον έμπρακτη απόδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη, ο οποίος αντί να δεσμεύσει την τουρκική κυβέρνηση σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου, της έδωσε την ευκαιρία να επικαλείται τα “ήρεμα νερά” όποτε την συμφέρει και να επιστρέφει στις προκλήσεις αφού εξασφαλίσει αυτά που επιδιώκει (αμερικανικοί και ευρωπαϊκοί εξοπλισμοί, αναβάθμιση στο ΝΑΤΟ, Συμφωνία της Μέκκας κτλ.).<br /><br />»Χρειαζόμαστε άμεση αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />»Με αξιοποίηση των συμμαχιών μας, των ευρωτουρκικών σχέσεων και της δυνατότητας επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων, προκειμένου η Τουρκία να τερματίσει την παραβατική της συμπεριφορά και να δεσμευθεί σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου, με επανεκκίνηση των διερευνητικών επαφών – τις οποίες λανθασμένα διέκοψε η κυβέρνηση».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΕΛ.Α.Σ.: Ο Μητσοτάκης επέτρεψε στην αναθεωρητική Τουρκία να επικαλείται «ήρεμα νερά» όταν μας εμπαίζει.

Η ανακοίνωση του Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) χαρακτηρίζει ως απαράδεκτη και προκλητική ενέργει...

Διαβάστε την συνέχεια

Παραλήρημα Sozcu: "Θα κλέψουν το φυσικό αέριο της Τουρκίας". Στο στόχαστρο το κοίτασμα "Κρόνος".

<img height="102" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA1WqSAK.img?w=768&h=390&m=6" width="739" /><br /><br />Με προκλητική ρητορική η τουρκική Sözcü επαναφέρει τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι η ανάπτυξη του κοιτάσματος "Κρόνος" στην κυπριακή ΑΟΖ ενδέχεται να οδηγήσει σε "κλοπή" φυσικού αερίου που, κατά την τουρκική εκδοχή, ανήκει στην Τουρκία.<br /><br />Το δημοσίευμα βασίζεται σε δηλώσεις του απόστρατου ναυάρχου και θεωρητικού της "Γαλάζιας Πατρίδας" Τζεμ Γκιουρντενίζ, ο οποίος υποστηρίζει ότι τμήμα του Τεμαχίου 6, όπου βρίσκεται ο "Κρόνος", επικαλύπτει περιοχή που η Άγκυρα θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Ο Γκιουρντενίζ πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι αν ο υπόγειος ταμιευτήρας του κοιτάσματος εκτείνεται πέρα από τα όρια του Τεμαχίου 6, η παραγωγή από την κυπριακή πλευρά θα μπορούσε να μειώσει την πίεση και να "τραβήξει" φυσικό αέριο από γειτονική περιοχή.<br /><br />Η Sözcü περιγράφει το ενδεχόμενο αυτό ως ένα είδος "φαινομένου σιφονιού".<br /><br />Ωστόσο, δεν παρουσιάζεται κάποιο δημόσιο γεωλογικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο ταμιευτήρας του "Κρόνου" επεκτείνεται πράγματι σε περιοχή που διεκδικεί η Τουρκία. Ο ισχυρισμός περί "κλοπής τουρκικού φυσικού αερίου" αποτελεί επομένως την ερμηνεία του Γκιουρντενίζ και της τουρκικής εφημερίδας.<br /><br />Στόχος η επανέναρξη ερευνών από την Άγκυρα<br /><br />Ο Τούρκος απόστρατος ναύαρχος καλεί παράλληλα την κυβέρνηση Ερντογάν να επιστρέψει δυναμικά στην Ανατολική Μεσόγειο με σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις.<br /><br />Υποστηρίζει ότι η Άγκυρα δεν πρέπει να αφήσει "κενές" τις θαλάσσιες περιοχές που θεωρεί τμήμα της "Γαλάζιας Πατρίδας", καθώς, όπως λέει, διαφορετικά δημιουργούνται οικονομικά και γεωπολιτικά τετελεσμένα.<br /><br />Το σχέδιο ανάπτυξης του "Κρόνου" βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο, με Eni και TotalEnergies να έχουν λάβει αποφάσεις για την εκμετάλλευσή του και με ορίζοντα έναρξης παραγωγής το 2028.<br /><br />Έτσι, πίσω από τον προκλητικό τίτλο της Sözcü επανέρχεται ουσιαστικά η πάγια αντιπαράθεση για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτή τη φορά με φόντο ένα από τα σημαντικότερα ενεργειακά κοιτάσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παραλήρημα Sozcu: "Θα κλέψουν το φυσικό αέριο της Τουρκίας". Στο στόχαστρο το κοίτασμα "Κρόνος".

Με προκλητική ρητορική η τουρκική Sözcü επαναφέρει τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι η ανάπτυξη του κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επιστρέφουν στο Μαξίμου και ξεκινά ο ...Γολγοθάς. Τα καυτά μέτωπα Μητσοτάκη και απέναντι... Σαμαράς - Τσίπρας.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/7fbf5a514bd13d6bc17efba938426369_XL.jpg?v=3" width="748" /><br /><br /><div>Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να έχει στραμμένo το βλέμμα στη ΔΕΘ και στο πακέτο μέτρων που θα ανακοινώσει στις 5 Σεπτεμβρίου, ωστόσο δεν ξεφεύγει από την προσοχή του και ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, καθώς όποτε και να γίνουν οι εκλογές θεωρείται βέβαιο ότι θα προκαλέσει πλήγμα στη ΝΔ.</div><div><br />Διακοπές τέλος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθώς στα γραφεία τους επιστρέφουν άπαντες από αύριο, Δευτέρα 17 Αυγούστου, σύμφωνα με οδηγία που έχει δώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός που βρέθηκε στα Χανιά.<br />Έτσι, όλοι οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, εκτιμάται ότι από τη Δευτέρα 17/8 θα είναι πίσω στα γραφεία τους, όχι μόνο γιατί βρισκόμαστε εν μέσω μιας προεκλογικής χρονιάς, αλλά και ενόψει της προετοιμασίας για το πακέτο που θα ανακοινώσει στην 90η ΔΕΘ ο πρωθυπουργός.<br />Μάλιστα, αναμένεται να ξεκινήσει νέος κύκλος συσκέψεων αυτή την εβδομάδα, προκειμένου να οριστικοποιηθούν τα μέτρα, καθώς η κυβέρνηση θέλει να εντάξει στο καλάθι της ΔΕΘ ένα πακέτο φορολογικών ελαφρύνσεων, εισοδηματικών ενισχύσεων και αναπτυξιακών παρεμβάσεων. <br />Παράλληλα, το Μαξίμου έχει να κλείσει πολλά ανοιχτά μέτωπα, με κυρίαρχο το πρόβλημα της ακρίβειας που κοστίζει στη δημοσκοπική εικόνα της ΝΔ, ενώ τηρεί στάση αναμονής για τις επόμενες κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αναμένεται να ανεβάσει τον Σεπτέμβριο το πολιτικό θερμόμετρο.<br />Βέβαια, από το ...ραντάρ της δεν λείπει και ο Αλέξης Τσίπρας, που ετοιμάζεται στις 2/9 για την παρουσίαση σε ειδική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη του προγράμματος για την «Ελλάδα του 2030», αλλά και για την επίσκεψή του στην 90η ΔΕΘ στις 9/9.<br /><br />Πανικός στο Μαξίμου<br /><br />Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να έχει στραμμένo το βλέμμα στη ΔΕΘ και στο πακέτο μέτρων που θα ανακοινώσει στις 5 Σεπτεμβρίου, ωστόσο δεν ξεφεύγει από την προσοχή του και ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, καθώς όποτε και να γίνουν οι εκλογές θεωρείται βέβαιο ότι θα προκαλέσει πλήγμα στη ΝΔ.<br />Υπενθυμίζεται ότι ο Α. Σαμαράς ετοιμάζεται στα μέσα του Σεπτεμβρίου να ανακονώσει την ίδρυση νέου κόμματος, ανάβοντας εσωκομματικές... φωτιές στη ΝΔ.<br />Σε κάθε περίπτωση, το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό, προκαλεί ανησυχία για πιθανές διαρροές και δεν είναι τυχαίο πως στο Μέγαρο Μαξίμου ο εκλογικός συναγερμός έχει σημάνει εδώ και καιρό με στόχο την επαναπροσέγγιση των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ μέσω περιοδειών, αλλά και αύξησης της συσπείρωσης.<br />Μεγάλο στοίχημα αποτελεί η Μεσσηνία, καθώς εξακολουθεί να αποτελεί παραδοσιακό προπύργιο της Νέας Δημοκρατίας, όμως το κλειδί το κρατά ο Αντώνης Σαμαράς. <br />Σημειώνεται ότι οι μετρήσεις που έγιναν λίγο πριν τις διακοπές επιβεβαίωσαν ότι τα γαλάζια…κάστρα είναι προς άλωση από το κόμμα Σαμαρά και όχι μόνο.<br />Στο Μέγαρο Μαξίμου και στα κεντρικά γραφεία της ΝΔ έχει καταρτιστεί ειδικός σχεδιασμός με συνεχείς περιοδείες και στοχευμένες παρεμβάσεις.<br /><br />Πρόβλημα και ο Τσίπρας<br /><br />Παράλληλα, αναστάτωση στη ΝΔ προκαλεί η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), ο οποίος όχι μόνο ασκεί κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά βάζει στο κάδρο και το ΠΑΣΟΚ.<br />«Αυτοί οι οποίοι έχουν στρατηγικό στόχο την προσωπική μου στοχοποίηση μέσα από το ΠΑΣΟΚ είναι αυτοί οι οποίοι έχουν στρατηγικό στόχο τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία μετά τις επόμενες εκλογές», έχει δηλώσει ο Α. Τσίπρας, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα πως είναι έτοιμος να κυβερνήσει.<br />Άλλωστε, στη νίκη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) στις δεύτερες εκλογές ποντάρει ο πρόεδρός της, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος πρόσφατα αποκάλυψε πως είναι έτοιμο το 80% του ψηφοδελτίου του κόμματος, αν και κρατά τα χαρτιά του κλειστά, ξεκαθαρίζοντας μόνο ότι η στελέχωση δεν θα βασιστεί στη μετακίνηση εν ενεργεία βουλευτών από άλλα κόμματα.<br />Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του κ. Τσίπρα, "η Νέα Δημοκρατία μπορεί να χάσει την πρωτιά στη δεύτερη κάλπη, ακόμη και αν προηγηθεί στην πρώτη".<br />Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν στο πολιτικό παρασκήνιο, τουλάχιστον 18 μέλη της Βουλής περιμένουν το σήμα για να μπουν στην ΕΛΑΣ τουΤσίπρα προσδοκώντας ότι θα αποτελέσουν μέρος του ψηφοδελτίου του όταν αυτό ανακοινωθεί επισήμως. Οι περισσότεροι εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκαν ή αποστασιοποιήθηκαν από την κομματική γραμμή, αναζητώντας πλέον μια νέα πολιτική στέγη που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν με αξιώσεις την επανεκλογή τους.<br /><br />Πακέτο ΔΕΘ<br /><br />Στην τελική ευθεία βρίσκεται το πακέτο μέτρων που θα ανακοινώσει στη ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης, το οποίο θα φέρει φοροελαφρύνσεις και εισοδηματικές ενισχύσεις που δεν θα εξαντλούνται το 2027, αλλά σταδιακά θα ξετυλίγονται σε βάθος 4ετίας, έως το 2030, περνώντας έτσι και το μήνυμα για τρίτη θητεία που έχει δηλώσει πως θέλει ο πρωθυπουργός.<br />Πάνω από 1 δισ. ευρώ θα είναι το οικονομικό πακέτο που θα παρουσιαστεί στη ΔΕΘ, με επίκεντρο τη μεσαία τάξη, τους συνταξιούχους, τις οικογένειες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους νέους.<br />Στον χάρτη των παρεμβάσεων θα είναι από τους ελεύθερους επαγγελματίες, εργαζόμενους, συνταξιούχους και αγρότες, μέχρι τους ιδιοκτήτες ακινήτων και μικρομεσαίους.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επιστρέφουν στο Μαξίμου και ξεκινά ο ...Γολγοθάς. Τα καυτά μέτωπα Μητσοτάκη και απέναντι... Σαμαράς - Τσίπρας.

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να έχει στραμμένo το βλέμμα στη ΔΕΘ και στο πακέτο μέτρων που θα ανακοινώσει στις 5 Σεπτεμβρίου, ωστόσο δεν ξε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι έκρυψαν τα συστημικά ΜΜΕ. Πρόκληση από την Τεχεράνη: Επίθεση σε ΕΕ, ΗΠΑ και Ισραήλ.Τι είπε ο Αραγτσί στον Γεραπετρίτη.

<img height="84" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-15-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-04_43_13-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="747" /><br /><br />Σε απευθείας διπλωματική επικοινωνία Αθήνας–Τεχεράνης, με φόντο την εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ και τη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση Ιράν–ΗΠΑ, προχώρησαν οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών, Γιώργος Γεραπετρίτης και Αμπάς Αραγτσί.<br /><br />Ειδικότερα, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Tasnim και ο δημοσιογραφικός ιστότοπος Fararu.com, ο Seyyed Abbas Araghchi ήταν καταπέλτης απέναντι στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, διαμηνύοντας με απόλυτο τρόπο: «Μη μας ζητάτε να λύσουμε ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε από την επίθεση εναντίον μας.<br /><br />Η τηλεφωνική συνομιλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς πραγματοποιείται σε μία περίοδο κατά την οποία η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά και ενεργειακά προβλήματα παγκοσμίως.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε τον Έλληνα ομόλογό του τόσο για την κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ όσο και για τις συνομιλίες της Τεχεράνης με το Ομάν σχετικά με τη δημιουργία ασφαλών διαδρομών διέλευσης εμπορικών πλοίων.<br /><br />Παράλληλα, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατηγορώντας την για «δύο μέτρα και δύο σταθμά» και «υποκρισία» στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ αμφισβήτησε ευθέως το «ηθικό δικαίωμα» των Βρυξελλών να ασκούν κριτική στην Τεχεράνη. Οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις αποτελούν θέσεις της ιρανικής κυβέρνησης και έχουν μεταδοθεί από ιρανικά μέσα ως μέρος της επίσημης ενημέρωσης για την επικοινωνία.<div><br />Ο Αραγτσί στον Γεραπετρίτη: «Συνεχίζεται η αμερικανική επιθετικότητα»<br /><br />Κατά τη συνομιλία, ο Αμπάς Αραγτσί αναφέρθηκε εκτενώς στις σχέσεις ΗΠΑ–Ιράν, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον συνεχίζει, όπως τη χαρακτήρισε, «παράνομη και επιθετική δράση» εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Ο Ιρανός ΥΠΕΞ επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στον αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό, καθώς και στην πορεία της συμφωνίας που είχε επιτευχθεί τον Ιούνιο για προσωρινή αποκλιμάκωση.<br /><br />Το ζήτημα δεν περιορίζεται σε επίπεδο ρητορικής.<br /><br />Στις 18 Ιουνίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν άρει τον ναυτικό αποκλεισμό ιρανικών λιμανιών στο πλαίσιο μνημονίου κατανόησης που συνδεόταν με προσωρινή κατάπαυση των εχθροπραξιών. Στις 13 Ιουλίου, όμως, η αμερικανική πλευρά ανακοίνωσε την επαναφορά του αποκλεισμού, καθώς η συμφωνία είχε ουσιαστικά καταρρεύσει.<br /><br />Ακριβώς αυτή την εξέλιξη επικαλείται σήμερα η Τεχεράνη για να κατηγορήσει την Ουάσιγκτον ότι παραβίασε τις δεσμεύσεις του Ιουνίου.<br /><br />Ο Αραγτσί διεμήνυσε στον Γεραπετρίτη ότι το Ιράν παραμένει αποφασισμένο να υπερασπιστεί, όπως είπε, «τα εθνικά του συμφέροντα και την ασφάλειά του».</div><div><br />Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Το σημαντικότερο ίσως τμήμα της συνομιλίας αφορά τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Ο Αραγτσί παρουσίασε στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών την τελευταία εικόνα από τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Ιράν και Ομάν για τον καθορισμό ασφαλών διαδρόμων διέλευσης πλοίων.<br /><br />Οι συνομιλίες αυτές είναι πραγματικές και βρίσκονται εδώ και εβδομάδες σε εξέλιξη. Η Τεχεράνη είχε ανακοινώσει στις αρχές Αυγούστου ότι το σχέδιο με το Ομάν για νέες ασφαλείς θαλάσσιες οδούς βρισκόταν στα τελικά στάδια, ενώ ήδη από τον Ιούνιο το Μουσκάτ είχε συνεργαστεί με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό για προσωρινό διάδρομο διέλευσης.<br /><br />Για την Ελλάδα, το θέμα δεν είναι μακρινό.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών στον Περσικό Κόλπο αγγίζει άμεσα ελληνικά συμφέροντα, λόγω της τεράστιας παρουσίας της ελληνόκτητης ναυτιλίας στις διεθνείς μεταφορές και ιδιαίτερα στον ενεργειακό τομέα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνείς αναλύσεις καταγράφουν την Ελλάδα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν αυξημένο ενδιαφέρον για διπλωματική αποκλιμάκωση ακριβώς λόγω της ναυτιλίας και της σημασίας του Ορμούζ για την παγκόσμια ενεργειακή αγορά.</div><div><br />Η Τεχεράνη κατηγορεί ΗΠΑ και Ισραήλ για την κρίση<br /><br />Σύμφωνα με την ιρανική ενημέρωση, ο Αραγτσί υποστήριξε ότι η σημερινή ανασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της στρατιωτικής αντιπαράθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν.<br /><br />Κάλεσε μάλιστα τη διεθνή κοινότητα να καταλογίσει, κατά την ιρανική θέση, ευθύνες σε όσους η Τεχεράνη θεωρεί υπεύθυνους για την παραβίαση του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Εδώ απαιτείται μία κρίσιμη επισήμανση.<br /><br />Η εικόνα γύρω από το Ορμούζ είναι πολύ πιο σύνθετη από την εκδοχή που παρουσιάζει η Τεχεράνη.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατηγόρησαν στις 14 Αυγούστου το Ιράν ότι επιτέθηκε σε πλοίο της ADNOC που διερχόταν από τα Στενά, ενώ έχουν σημειωθεί επανειλημμένα περιστατικά ασφαλείας στη θαλάσσια περιοχή. Το Ιράν, από την πλευρά του, συνδέει την κατάσταση με τις αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρήσεις εναντίον του.<br /><br />Η πραγματικότητα είναι ότι το Ορμούζ έχει μετατραπεί σε βασικό μοχλό στρατηγικής πίεσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Και όταν πρόκειται για το θαλάσσιο πέρασμα από το οποίο διακινείται περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων θαλάσσιων ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου, κάθε επεισόδιο μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις από τις τιμές ενέργειας μέχρι την παγκόσμια ναυτιλία.<br />Σκληρή επίθεση Αραγτσί στην Ευρωπαϊκή Ένωση<br /><br />Η τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γιώργο Γεραπετρίτη είχε όμως και δεύτερο, ιδιαίτερα πολιτικό σκέλος.<br /><br />Ο Αμπάς Αραγτσί εξαπέλυσε μετωπική επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.<br /><br />Ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας κατηγόρησε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για «διπλά πρότυπα και υποκρισία», ισχυριζόμενος ότι καταγγέλλουν την Τεχεράνη για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ, κατά τον ίδιο, έχουν στηρίξει ή ανεχθεί τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα, στον Λίβανο και στο Ιράν.<br /><br />Και προχώρησε ακόμη περισσότερο.<br /><br />«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω των δικών της επιδόσεων στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν διαθέτει κανένα ηθικό έρεισμα για να κάνει μαθήματα στους άλλους», ήταν το βασικό μήνυμα που απέδωσε η ιρανική πλευρά στον Αραγτσί.<br /><br />Πρόκειται για ιδιαίτερα σκληρή διατύπωση, η οποία δείχνει ότι οι σχέσεις Τεχεράνης–Βρυξελλών έχουν περάσει πλέον σε βαθιά πολιτική αντιπαράθεση.</div><div><br />Η απάντηση Γεραπετρίτη: Διπλωματία και αποκλιμάκωση<br /><br />Από την ελληνική πλευρά, ο Γιώργος Γεραπετρίτης επέλεξε μια σαφώς διαφορετική γραμμή.<br /><br />Σύμφωνα με την ενημέρωση για τη συνομιλία, υποστήριξε τις διπλωματικές προσπάθειες για τη μείωση της έντασης, ενώ εξέφρασε την ετοιμότητα της Ελλάδας να παράσχει τεχνική ή εξειδικευμένη συνδρομή εφόσον αυτή καταστεί χρήσιμη.<br /><br />Η συγκεκριμένη τοποθέτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.<br /><br />Η Αθήνα δεν επιχειρεί να εμφανιστεί ως πολιτικός σύμμαχος της Τεχεράνης, ούτε εγκαταλείπει τις στρατηγικές σχέσεις που διατηρεί με το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες του Κόλπου.<br /><br />Επιχειρεί όμως να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας.<br /><br />Και στην παρούσα συγκυρία αυτό μπορεί να αποκτήσει πραγματική διπλωματική αξία.<br /><br />Διεθνή μέσα καταγράφουν ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Αυστρία έχουν βρεθεί το τελευταίο διάστημα μέσα σε ευρύτερη προσπάθεια επανενεργοποίησης της ευρωπαϊκής διπλωματίας προς την Τεχεράνη, καθώς Ουάσιγκτον και Ιράν αναζητούν διέξοδο από τη νέα κρίση.<br />Γιατί η Ελλάδα αποκτά ιδιαίτερο ρόλο<br /><br />Η Αθήνα βρίσκεται σε μια ασυνήθιστη αλλά δυνητικά χρήσιμη θέση.<br /><br />Από τη μία πλευρά διαθέτει εξαιρετικά στενή στρατηγική και αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Από την άλλη, έχει διατηρήσει ιστορικούς διπλωματικούς διαύλους με την Τεχεράνη.<br /><br />Παράλληλα, η Ελλάδα είναι για την περίοδο 2025–2026 μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, γεγονός που προσδίδει μεγαλύτερο ειδικό βάρος στις παρεμβάσεις της για τη θαλάσσια ασφάλεια και την αποκλιμάκωση.<br /><br />Κυρίως όμως υπάρχει το στοιχείο της ναυτιλίας.<br /><br />Για την Αθήνα, η ελεύθερη και ασφαλής ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ αποτελεί εθνικό οικονομικό συμφέρον και όχι απλώς ζήτημα διεθνούς πολιτικής.<br /><br />Γι’ αυτό και οποιαδήποτε ελληνική τεχνική συνδρομή σε ένα σύστημα ασφαλών θαλάσσιων διαδρόμων θα μπορούσε να αποκτήσει ιδιαίτερο βάρος.<br />Το μήνυμα της επικοινωνίας Αθήνας–Τεχεράνης<br /><br />Οι δύο υπουργοί συμφώνησαν, σύμφωνα με την ιρανική πλευρά, να συνεχίσουν τις διαβουλεύσεις και να διατηρήσουν τους ιστορικούς διαύλους μεταξύ Ελλάδας και Ιράν.<br /><br />Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πτυχή της συνομιλίας.<br /><br />Την ώρα που οι ΗΠΑ και το Ιράν βρίσκονται και πάλι σε αντιπαράθεση, που η εμπορική ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ αντιμετωπίζει σοβαρούς κινδύνους και που Ισραήλ και Τεχεράνη παραμένουν σε βαθιά σύγκρουση, η Αθήνα επιλέγει να κρατά ανοιχτή απευθείας γραμμή επικοινωνίας με όλες τις πλευρές.<br /><br />Δεν πρόκειται για αλλαγή στρατοπέδου.<br /><br />Πρόκειται για προσπάθεια αξιοποίησης του διπλωματικού χώρου που εξακολουθεί να υπάρχει.<br /><br />Και η φράση του Γεραπετρίτη περί ετοιμότητας της Ελλάδας να προσφέρει «τεχνική και εξειδικευμένη βοήθεια» μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική απ’ όσο φαίνεται αρχικά.<br /><br />Γιατί η μάχη για το Ορμούζ δεν αφορά μόνο το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφορά την παγκόσμια ενέργεια, τη διεθνή ναυτιλία και, αναπόφευκτα, την Ελλάδα.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι έκρυψαν τα συστημικά ΜΜΕ. Πρόκληση από την Τεχεράνη: Επίθεση σε ΕΕ, ΗΠΑ και Ισραήλ.Τι είπε ο Αραγτσί στον Γεραπετρίτη.

Σε απευθείας διπλωματική επικοινωνία Αθήνας–Τεχεράνης, με φόντο την εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ και τη συνεχιζόμενη...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ ετοίμαζε χτύπημα σε τουρκικούς στόχους στη Συρία. Ο Τραμπ ”μπλόκαρε” την επίθεση!.

<img height="90" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-15-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-04_29_03-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="754" /><br /><br />Μια εξαιρετικά σοβαρή πληροφορία που αποδίδεται στο ισραηλινό <a href="https://13tv.co.il/item/news/politics/state-policy/vvr0n-905312011/">Channel 13</a> έρχεται να φωτίσει το πραγματικό βάθος της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία για τον έλεγχο της μετα-Άσαντ Συρίας.<br /><br />Σύμφωνα με την ισραηλινή αναφορά, η Ιερουσαλήμ φέρεται να ζήτησε από την Ουάσιγκτον να πραγματοποιήσει αμερικανικά στρατιωτικά πλήγματα στη Συρία εναντίον τουρκικών στόχων ή δυνάμεων που υποστηρίζονται από την Άγκυρα, με τον Ντόναλντ Τραμπ να παρεμβαίνει προσωπικά και να «φρενάρει» την επιλογή στρατιωτικής κλιμάκωσης.<br /><br />Η συγκεκριμένη πληροφορία δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από επίσημη αμερικανική ή ισραηλινή πηγή και ως εκ τούτου πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δημοσιογραφική διαρροή. Ωστόσο, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ήδη επιβεβαιωμένων γεγονότων που δείχνουν ότι η Συρία μετατρέπεται στο βασικό πεδίο όπου συγκρούονται πλέον οι στρατηγικές επιδιώξεις Ισραήλ και Τουρκίας.<br /><br />Και αυτό είναι το στοιχείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία.<div><br />Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να κρατήσει μακριά το σενάριο Ισραήλ–Τουρκία<br /><br />Η φερόμενη παρέμβαση Τραμπ δεν εμφανίζεται σε πολιτικό κενό.<br /><br />Ήδη τον Ιούλιο του 2026, δημοσιεύματα των Axios και Channel 12, τα οποία αναπαρήγαγαν ισραηλινά μέσα, ανέφεραν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είχε ζητήσει από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να εξετάσει την αποχώρηση ή αναδιάταξη ισραηλινών δυνάμεων από τη νότια Συρία, εκφράζοντας φόβους ότι η παρατεταμένη στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε να προκαλέσει νέα περιφερειακή κλιμάκωση.<br /><br />Παράλληλα, το Ισραήλ έχει ξεκαθαρίσει επανειλημμένα ότι θεωρεί κόκκινη γραμμή τη δημιουργία μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής υποδομής μέσα στη Συρία.<br /><br />Το προηγούμενο έχει ήδη δημιουργηθεί.<br /><br />Τον Απρίλιο του 2025, ισραηλινά πλήγματα έπληξαν συριακές αεροπορικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων βάσεις τις οποίες τουρκικά στρατιωτικά κλιμάκια είχαν εξετάσει για πιθανή μελλοντική χρήση. Ισραηλινός αξιωματούχος είχε τότε καταστήσει σαφές ότι η χώρα του δεν επιθυμεί τουρκικές στρατιωτικές βάσεις κοντά στα σύνορά της.<br /><br />Με άλλα λόγια, η σύγκρουση συμφερόντων Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία δεν είναι θεωρητική. Έχει ήδη αποκτήσει στρατιωτική διάσταση.</div><div><br />Το μεγάλο ισραηλινό δίλημμα: Πόσο μακριά θα φτάσει η Τουρκία στη Συρία;<br /><br />Για το Ισραήλ το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην παρουσία λίγων Τούρκων στρατιωτικών συμβούλων.<br />Η στρατηγική ανησυχία αφορά το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει μελλοντικά αεροπορικές βάσεις, συστήματα ραντάρ, αντιαεροπορική κάλυψη, στρατιωτικά κέντρα εκπαίδευσης και αποφασιστική επιρροή στις νέες συριακές Ένοπλες Δυνάμεις.<br /><br />Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την επιχειρησιακή πραγματικότητα.<br /><br />Το Ισραήλ έχει συνηθίσει επί χρόνια να διαθέτει μεγάλη ελευθερία στρατιωτικής δράσης πάνω από τη Συρία. Η ανάπτυξη όμως ισχυρών τουρκικών αισθητήρων ή αντιαεροπορικών συστημάτων θα μπορούσε να περιορίσει αυτή την ελευθερία.<br /><br />Ισραηλινές πηγές ασφαλείας έχουν ήδη χαρακτηρίσει τη δημιουργία τουρκικής αεροπορικής βάσης στη Συρία «δυνητική απειλή», υπογραμμίζοντας ότι η Ιερουσαλήμ δεν θα δεχθεί περιορισμό της δυνατότητάς της να επιχειρεί στον συριακό εναέριο χώρο.<br /><br />Εδώ βρίσκεται η καρδιά της σύγκρουσης: η Άγκυρα θέλει στρατηγικό βάθος. Το Ισραήλ θέλει στρατηγική ελευθερία. Και τα δύο δεν μπορούν εύκολα να συνυπάρξουν στον ίδιο συριακό χώρο.<br />Η νέα συμμαχία Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Το σκηνικό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο μετά την υπογραφή του νέου αμυντικού συμφώνου μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν.<br /><br />Στις 7 Αυγούστου 2026 οι τρεις χώρες υπέγραψαν το Mecca Joint Defence Agreement, με τον Χακάν Φιντάν να δηλώνει ότι ο μηχανισμός συλλογικής άμυνας είναι τεχνικά αντίστοιχος με τη λογική του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: επίθεση εναντίον ενός μέλους αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Το γεγονός αποκτά τεράστια γεωπολιτική σημασία.<br /><br />Η Τουρκία εισέρχεται σε ένα νέο σχήμα ασφαλείας μαζί με τη Σαουδική Αραβία, μία από τις ισχυρότερες οικονομικά χώρες της Μέσης Ανατολής, και το πυρηνικά οπλισμένο Πακιστάν.<br /><br />Και η πόρτα παραμένει ανοιχτή.<br /><br />Ο Φιντάν έχει κατονομάσει την Αίγυπτο ως πιθανό μελλοντικό συμμετέχοντα, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει δηλώσει ότι το σύμφωνο είναι ανοικτό και σε άλλες χώρες που επιθυμούν να ενταχθούν στο πλαίσιο συνεργασίας.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μια ισραηλινή ενέργεια εναντίον τουρκικών συμφερόντων στη Συρία θα ενεργοποιούσε έναν γενικευμένο πόλεμο.<br /><br />Σημαίνει όμως κάτι διαφορετικό και εξίσου κρίσιμο:<br /><br />η Τουρκία επιχειρεί πλέον να χτίσει γύρω της ένα πολυεπίπεδο πλέγμα στρατηγικών και στρατιωτικών συνεργασιών που ξεπερνά τα παραδοσιακά όρια του ΝΑΤΟ.<br />Η Συρία μετατρέπεται στο μεγάλο γεωπολιτικό «οικόπεδο» της Μέσης Ανατολής<br /><br />Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ άλλαξε εντελώς τον χάρτη.<br /><br />Η Τουρκία απέκτησε τη δυνατότητα να μετατρέψει τη Συρία από εχθρικό κράτος σε στρατηγικό διάδρομο προς τον αραβικό κόσμο.<br /><br />Ο Τούρκος πρέσβης στη Δαμασκό, Νουχ Γιλμάζ, έχει χαρακτηρίσει δημόσια τις σχέσεις Άγκυρας–Δαμασκού στρατηγικές, τονίζοντας ότι η Τουρκία βλέπει τη Συρία ως πύλη προς τις αραβικές αγορές και είναι έτοιμη να συμμετάσχει στην ανοικοδόμηση, στις μεταφορές, στην ενέργεια και στο εμπόριο.<br /><br />Αυτή ακριβώς η οικονομική και πολιτική διείσδυση είναι που μπορεί σε βάθος χρόνου να δημιουργήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή συμμαχία δύο κυβερνήσεων:<br /><br />μια ζώνη τουρκικής επιρροής που θα ξεκινά από τα τουρκικά σύνορα και θα φτάνει βαθιά στο συριακό έδαφος.<br /><br />Για την Ιερουσαλήμ, ένα τέτοιο σενάριο δημιουργεί ένα εντελώς νέο στρατηγικό περιβάλλον στα βόρεια σύνορά της.<br />Ισραηλινές κινήσεις στον Γιαρμούκ – Το μήνυμα προς τη Δαμασκό<br /><br />Την ίδια στιγμή, η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στη νότια Συρία συνεχίζει να αποτελεί βασικό παράγοντα έντασης.<br /><br />Τοπικές αναφορές έχουν περιγράψει ισραηλινές κινήσεις στον άξονα Τζαμλέχ–Σαϊσούν και στη λεκάνη του Γιαρμούκ, μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή κοντά στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Οι ακριβείς αναφορές περί πρόσφατης εισόδου 12 στρατιωτικών οχημάτων και δύο drones δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα μέχρι τη στιγμή σύνταξης του παρόντος. Ωστόσο, η παρουσία και οι επιχειρήσεις του Ισραήλ στην περιοχή είναι καλά τεκμηριωμένες.<br /><br />Ήδη από τον Ιούνιο, τοπικές μαρτυρίες κατέγραφαν ισραηλινές δυνάμεις να προωθούνται στους άξονες Τζαμλέχ–Σαϊσούν, επιδιώκοντας τον έλεγχο υψωμάτων που προσφέρουν δυνατότητες επιτήρησης ολόκληρης της λεκάνης του Γιαρμούκ και του δυτικού τμήματος της Ντεράα.<br /><br />Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:<br /><br />το Ισραήλ δεν σκοπεύει να αφήσει τις εξελίξεις στη νότια Συρία να διαμορφωθούν χωρίς τη δική του στρατιωτική παρουσία.<br />Ερντογάν στη Δαμασκό; Η επιστροφή μιας υπόσχεσης από το 2012<br /><br />Στο τουρκικό στρατόπεδο, ιδιαίτερο συμβολισμό έχουν πληροφορίες που θέλουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να εξετάζει επίσκεψη στη Συρία πριν από το τέλος του 2026.<br /><br />Η πληροφορία περί συγκεκριμένου σχεδιασμού επίσκεψης και προσευχής στο Τέμενος των Ομεϋαδών δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα από την τουρκική προεδρία.<br /><br />Η ιστορική αναφορά, όμως, είναι απολύτως πραγματική.<br /><br />Στις 5 Σεπτεμβρίου 2012, ενώ ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο Ερντογάν είχε δηλώσει ότι κάποια ημέρα θα πήγαινε στη Δαμασκό και θα προσευχόταν στο Τέμενος των Ομεϋαδών.<br /><br />Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι αγνώριστη.<br /><br />Ο Άσαντ δεν βρίσκεται πλέον στην εξουσία.<br /><br />Η Τουρκία είναι από τους σημαντικότερους εξωτερικούς παίκτες της νέας Συρίας.<br /><br />Και μια ενδεχόμενη παρουσία Ερντογάν στη Δαμασκό θα είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από ένα απλό ταξίδι.<br /><br />Θα παρουσιαζόταν στο εσωτερικό της Τουρκίας ως η συμβολική ολοκλήρωση μιας στρατηγικής που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από μία δεκαετία.</div><div><br />Ο Ερντογάν όμως δεν ήταν ο πρώτος<br /><br />Υπάρχει και μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.<br /><br />Παρά την τεράστια τουρκική επιρροή στις εξελίξεις που ακολούθησαν την πτώση Άσαντ, άλλοι ηγέτες πρόλαβαν τον Ερντογάν στη Δαμασκό.<br /><br />Ο εμίρης του Κατάρ Σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι έφθασε στη συριακή πρωτεύουσα στις 30 Ιανουαρίου 2025, στην πρώτη επίσκεψη αρχηγού κράτους μετά την ανατροπή του Άσαντ.<br /><br />Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επισκέφθηκε τη Συρία τον Απρίλιο του 2026, ενώ στις 6 Ιουλίου 2026 ο Εμανουέλ Μακρόν πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψη αρχηγού κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Δαμασκό μετά την αλλαγή καθεστώτος.<br /><br />Η Συρία, λοιπόν, έχει ήδη επιστρέψει στο κέντρο της διεθνούς διπλωματίας.<br />Το πραγματικό ερώτημα: Ποιος θα ελέγξει τη νέα Συρία;<br /><br />Το ζήτημα πλέον δεν είναι απλώς ποια κυβέρνηση βρίσκεται στη Δαμασκό.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιο στρατηγικό σύστημα θα κυριαρχήσει στη Συρία τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Η Τουρκία θέλει μια φίλα προσκείμενη, σταθερή Συρία, στενά συνδεδεμένη με την τουρκική οικονομία, τις υποδομές και πιθανότατα την αμυντική της αρχιτεκτονική.<br /><br />Το Ισραήλ θέλει μια Συρία που δεν θα μπορεί να μετατραπεί σε στρατιωτική βάση τρίτης περιφερειακής δύναμης στα βόρεια σύνορά του.<br /><br />Και οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να προσπαθούν να κάνουν το σχεδόν αδύνατο: να διατηρήσουν ταυτόχρονα τις σχέσεις τους με δύο κρίσιμους συμμάχους χωρίς αυτοί να οδηγηθούν σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση.<br /><br />Η Συρία μετατρέπεται έτσι στο σημείο όπου συναντώνται –και συγκρούονται– οι φιλοδοξίες Άγκυρας και Ιερουσαλήμ.<br /><br />Και αν πράγματι το Ισραήλ έφθασε στο σημείο να ζητήσει αμερικανικά πλήγματα εναντίον τουρκικών ή φιλοτουρκικών στόχων, τότε η πληροφορία έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ένα ακόμη επεισόδιο παρασκηνιακής έντασης.<br /><br />Σημαίνει ότι η απόσταση ανάμεσα στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό και σε μια πραγματική στρατιωτική κρίση Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία μπορεί να είναι πολύ μικρότερη από όσο φαίνεται.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ ετοίμαζε χτύπημα σε τουρκικούς στόχους στη Συρία. Ο Τραμπ ”μπλόκαρε” την επίθεση!.

Μια εξαιρετικά σοβαρή πληροφορία που αποδίδεται στο ισραηλινό Channel 13 έρχεται να φωτίσει το πραγματικό βάθος της αντιπαράθεσης ανάμεσα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αμερική αποχωρεί από περιοχές της Μ. Ανατολής ή μήπως αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τις ελέγχει;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtmsD8EVZKsRrcWRqB3LfjpUx-ObwcFwbDPjl7l_7eUhBf7LK8KfPtwxtTh4TRMuuTneo6yCMjIEQsQnCQZe6PRfhyphenhyphen9aYn1x5sYx8OZcUSXU22puiUGXU1xnsuF2tDQJpxZ2IoMW2OP5qiQ3nalzKB4CxHxpmbCDs7MSHgEy6kPzVIP0o_6UeIc5D2teE/s614/1000006873.jpg"><img border="0" height="92" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtmsD8EVZKsRrcWRqB3LfjpUx-ObwcFwbDPjl7l_7eUhBf7LK8KfPtwxtTh4TRMuuTneo6yCMjIEQsQnCQZe6PRfhyphenhyphen9aYn1x5sYx8OZcUSXU22puiUGXU1xnsuF2tDQJpxZ2IoMW2OP5qiQ3nalzKB4CxHxpmbCDs7MSHgEy6kPzVIP0o_6UeIc5D2teE/w751-h92/1000006873.jpg" width="751" /></a>Η αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ και η επαναφορά του Four Seas Project αποτελούν ένα νέο κρίσιμο τεστ μιας ήδη εξελισσόμενης αναδιάταξης της Rimland: από την άμεση στρατιωτική επιστασία προς τη διαμόρφωση δικτύων που θα την ελέγχουν. <br /><br />Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να ολοκληρώσουν την αποχώρηση των στρατιωτικών τους δυνάμεων από το Ιράκ έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2026 αποτελεί το κλείσιμο ενός κύκλου που άρχισε με την εισβολή του 2003, διακόπηκε με την αποχώρηση των μάχιμων δυνάμεων το 2011 και άνοιξε ξανά το 2014. Η διαδικασία μετάβασης είχε συμφωνηθεί από την Ουάσιγκτον και τη Βαγδάτη ήδη από το 2024. Μια παρουσία που στο αποκορύφωμά της ξεπέρασε τους 170.000 στρατιώτες και τα τελευταία χρόνια είχε περιοριστεί σε περίπου 2.500 άνδρες πλέον τερματίζεται, με τις ιρακινές δυνάμεις να αναλαμβάνουν τον πρωτεύοντα ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια.<br /><br /><div>Η εξέλιξη αυτή οφείλει να εξεταστεί λαμβάνοντας υπόψη το γενικότερο πλαίσιο της γεωπολιτικής συγκυρίας: τον πόλεμο στη Γάζα μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, τη συνακόλουθη αποδυνάμωση τμημάτων του ιρανικού δικτύου proxies, την πτώση του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο 2024, και τον πόλεμο με το Ιράν το 2026. Συνδυαστικά, αποτελούν ένα ιδανικό πεδίο ελέγχου της εγκυρότητας της θεωρίας της «<a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/08/spykman-rimland.html">Παγίδας του Spykman</a>». Μπορεί μια ηγεμονική δύναμη να μειώσει το κόστος της άμεσης στρατιωτικής επιστασίας χωρίς να εγκαταλείψει τη στρατηγική επιρροή της, μεταβιβάζοντας την άσκηση ισχύος στη διαμόρφωση των δικτύων, των θεσμών και των κανόνων ασφαλείας; Αυτό είναι το ερώτημα που συνδέει οργανικά το Ιράκ με τα νέα μεγάλα έργα υποδομών, όπως το Four Seas Project. <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY2QKj1y1JrdsAnzv-rTloebYaKV-Z4GpEhdlsfW255nv-AUNs_01Wn9jsM_QEHZ5GzLq3jOa_2AmKXcU-BtkhvHFP3zv-5gJt-SWPJO94-TT-wWwkWsxgKHv7VBcsjfgEusa_2aqHTwxWyNLvWXVa3YRRP0ULiWXr9-iAJuC3tyNjlUkfNzJn-azYIOsx/s988/four%20seas%20project2.jpg"><img border="0" height="593" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY2QKj1y1JrdsAnzv-rTloebYaKV-Z4GpEhdlsfW255nv-AUNs_01Wn9jsM_QEHZ5GzLq3jOa_2AmKXcU-BtkhvHFP3zv-5gJt-SWPJO94-TT-wWwkWsxgKHv7VBcsjfgEusa_2aqHTwxWyNLvWXVa3YRRP0ULiWXr9-iAJuC3tyNjlUkfNzJn-azYIOsx/w640-h593/four%20seas%20project2.jpg" width="640" /></a> <br /><br /></div><div> Η αρχική γεωγραφική σύλληψη του Four Seas Project, η οποία επανήλθε στη στρατηγική συζήτηση μετά τη δημόσια παρέμβαση του Τομ Μπάρακ <br /><br />Από την κατοχή στην επιστασία των δικτύων <br /><br />Σε προηγούμενη ανάλυση εξηγήθηκε η «Παγίδα του Spykman» ως ένας μηχανισμός όπου το δυναμικό παγίδευσης αυξάνεται όταν συνυπάρχουν υψηλή στρατηγική κεντρικότητα, περιορισμένη υποκαταστασιμότητα και συγκεντρωμένη ευθύνη ασφάλειας σε έναν βασικό δρώντα (τις ΗΠΑ). Η αποχώρηση από το Ιράκ, αποτελεί πεδίο δοκιμής για αποφυγή της Παγίδας: τη μείωση της μονομερούς στρατηγικής επιστασίας και την ανακατανομή της ευθύνης. <br /><br />Η θεωρία ακολουθεί την ακολουθία: γεωγραφία → υποδομή → δίκτυο → κεντρικότητα → επιρροή → προσδοκίες → ευθύνη → στρατηγικό κόστος. Η πιθανή διέξοδος είναι ο συνδυασμός δύο κινήσεων: περισσότερη υποκαταστασιμότητα των διαδρομών + περισσότερο κατανεμημένη ευθύνη ασφάλειας. Η αποχώρηση αφορά το δεύτερο σκέλος, προσδίδοντας μάλιστα στρατηγική βαρύτητα στο ορόσημο της 30ής Σεπτεμβρίου που έχει θέσει η Βαγδάτη για τον αφοπλισμό των φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών. <br /><br />Η Αρχιτεκτονική του Four Seas <br /><br />Σε αυτό το σημείο, η υποκαταστασιμότητα των διαδρομών αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως καταγράφει το Enab Baladi, η ιδέα του Four Seas Project (αρχική πρόταση Abdullah Gül, 2009) επανήλθε δυναμικά τον Μάρτιο του 2026 από τον Αμερικανό ειδικό απεσταλμένο, Thomas Barrack. Ο λόγος ήταν σαφής: όταν το Ορμούζ και η Ερυθρά Θάλασσα μετατρέπονται σε ευάλωτες ζώνες, η λύση δεν είναι απλώς η προστασία τους, αλλά η δημιουργία εναλλακτικών χερσαίων δικτύων. <br /><br />Τον Ιούνιο του 2026, η ιδέα του Four Seas μετουσιώθηκε σε ένα αναλυτικό policy framework από το New Lines Institute, τοποθετώντας τη Συρία και την Τουρκία στον πυρήνα ενός συστήματος που συνδέει Περσικό Κόλπο, Κασπία, Μεσόγειο και Εύξεινο Πόντο. Το σχέδιο καλεί τον Λευκό Οίκο να το χαρακτηρίσει ως υποδομή στρατηγικής προτεραιότητας, προτείνει αρχική πίστωση 500 εκατ. δολαρίων από την U.S. Development Finance Corporation (DFC) και προβλέπει αργότερα κοινό πλαίσιο εγγυήσεων ασφαλείας. <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkjJXx42p1-AHxB6IFJdZ7ijFU9AC69wpN2LdyvRg_Kt8jukUyhEcENR-1iYw3Xh8bAKlufjgrYF36GKJqhBdFt5hZBEkU8DfA3qr3k1sVe_ra4VeNyI1BXiVcX-EGcaX6RRXvPPmj7hOL0NeG56ExieDJWhsCtyEJX7gDTUAhSJ8P5J9cTgoA6Uz-B4Nv/s640/Three-Seas-Initiative%202.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkjJXx42p1-AHxB6IFJdZ7ijFU9AC69wpN2LdyvRg_Kt8jukUyhEcENR-1iYw3Xh8bAKlufjgrYF36GKJqhBdFt5hZBEkU8DfA3qr3k1sVe_ra4VeNyI1BXiVcX-EGcaX6RRXvPPmj7hOL0NeG56ExieDJWhsCtyEJX7gDTUAhSJ8P5J9cTgoA6Uz-B4Nv/w640-h406/Three-Seas-Initiative%202.jpg" /></a> <br /><i> Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών (Three Seas Initiative, 3SI) με την οποία το New Lines προτείνει μελλοντική διασύνδεση του Four Seas. Η <a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/07/the-spykman-trap-how-west-built.html">μωβ γραμμή</a> έχει χαραχθεί με βάση τον χάρτη του FMES. </i><br /> <br />Το Ιράκ βρίσκεται στη μέση <br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα γεωοικονομικό παράδοξο. Την ίδια στιγμή που μειώνεται η αμερικανική στρατιωτική παρουσία, το Ιράκ καλείται να αποκτήσει αυξημένη λειτουργική αξία. Εάν τελικά —και όπως φαίνεται να συμβαίνει ήδη— το Four Seas υλοποιηθεί, το Ιράκ θα μετακινηθεί εν μέρει από την κατηγορία του military theatre προς εκείνη του network hub. Η στρατηγική αξία του θα εξαρτάται περισσότερο από το τι μπορεί να διέρχεται μέσω της επικράτειάς του. <br /><br />Το πρόβλημα, βέβαια, δεν λύνεται απλώς με την αναδιάταξη μιας ροής από τη θάλασσα στη στεριά. Το Ορμούζ επικεντρώνει τους κινδύνους σε ένα στενό πέρασμα, ενώ ένα χερσαίο δίκτυο τους διασπείρει σε περισσότερα σύνορα, πολιτικά καθεστώτα και τοπικούς δρώντες. Η κεντρικότητα και η απαίτηση ασφάλειας απλώς ανακατανέμονται.<br /><br />Από το Blood Borders στο Blood Networks <br /><br />Η περιφερειακή αρχιτεκτονική μεταβάλλεται ραγδαία, καθιστώντας τον περιβόητο χάρτη "Blood Borders" ένα ενδιαφέρον υπόδειγμα. Ο χάρτης που δημοσιεύθηκε στο Armed Forces Journal το 2006 από έναν απόστρατο Αμερικανό αντισυνταγματάρχη τον Ralph Peters, ως πρόταση για τη νέα Μέση Ανατολή χαραγμένη με βάση τις εθνοτικές, θρησκευτικές και γλωσσικές ιδιαιτερότητες των λαών. Δεν δημοσιεύθηκε ως επίσημος χάρτης της αμερικανικής κυβέρνησης και ο ίδιος ο Peters διευκρίνισε αργότερα ότι δεν πρότεινε οι Ηνωμένες Πολιτείες να ανασχεδιάσουν τα σύνορα της περιοχής. Το ζήτημα βέβαια δεν είναι αν ο Peters «ομολόγησε» ένα σχέδιο, αλλά αν οι πραγματικές εξελίξεις συγκλίνουν προς μια αντίστοιχη αναδιάταξη της Μέσης Ανατολής. Το αν η πραγματική γεωγραφία ισχύος συγκλίνει με τη λογική του: αποδυνάμωση παλαιών αξόνων, κατακερματισμένη κυριαρχία και ταυτόχρονη ανάδυση νέων διαδρόμων. <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3qz19EdAS_RZnvXriilmJrEf-8_hQhtqXjyWXMq5utCIJ7cM8uiRq2vTZ4qKVt8cQXt0uJgDWenUzyh7lYc2-NG1m1XQEXvCARrahrp2PEnxiwEBHWST9oGE4oqycd9gXGpYA1nRdwJEGI7uEF194HLLEGpwQ_4qCYcEmIsVGIQBHdJK_ZeycM-QDP6Q/s720/Blood%20borders%20map%202.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHifxbCQIsBEya5g4r-NgLvBTDx7vRvA2sRmepzxB0nCe2TlfBmDLnGW_ehlvHRZVQSJHFGvt4vuZ4C99C1rXvk37mjNo5POPfpNN1E3Alv5LK7onxS4AK8WK5cd1W8UutD4Z3tl3BEgXC851XLYj2wVpT0Quho03FJu-ZcwYQmgEn7U7lx0V7rE32191v/w640-h336/USA_New_Middle_East_Map2.jpg" /></a> <br /><i> Ο χάρτης των "Ματωμένων Συνόρων" (Blood Borders) του Ραλφ Πίτερς (2006). Πηγή: <a href="http://armedforcesjournal.com/peters-blood-borders-map/">Armed Forces Journal</a>. </i><br /><br />Εάν η αποχώρηση από το Ιράκ ακολουθηθεί από βαθύτερη λειτουργική αυτονομία επιμέρους περιοχών, τα παρατηρούμενα γεγονότα θα συγκλίνουν. Ωστόσο, μια αναδιάρθρωση δεν είναι απαραίτητο να εμφανιστεί ως επίσημη αλλαγή συνόρων (de jure). Ένα κράτος μπορεί να παραμένει τυπικά ενιαίο, αλλά να αναπτύσσονται στο εσωτερικό του διαφορετικές ζώνες οικονομικής επιρροής (de facto). Στη σημερινή εποχή, αυτές οι γραμμές χαράσσονται με αγωγούς, λιμάνια και ενεργειακές συμβάσεις. <br /><br />Ίσως λοιπόν το Blood Borders να μην αρκεί πλέον ως αναλυτικός όρος. Όχι επειδή τα σύνορα παύουν να έχουν σημασία, αλλά επειδή η ισχύς μπορεί να αναδιατάσσεται χωρίς να μετακινούνται οι συνοριακές γραμμές. Θα μπορούσε, επομένως, να μιλήσει κανείς για μια μετάβαση από το Blood Borders στο Blood Networks: από τη γεωγραφία των συνόρων στη γεωγραφία των κρίσιμων δικτύων.<br /><br />Από την αμερικανική παρουσία στην αμερικανική αρχιτεκτονική <br /><br />Αυτά τα νέα δίκτυα αποτελούν τα σύγχρονα εργαλεία άσκησης έμμεσης ηγεμονίας. Η επιρροή δεν παράγεται πλέον μόνο από την «αστυνόμευση» του εδάφους, αλλά από το ποιος βοηθά να καθοριστούν οι διαδρομές, ποιος παρέχει τεχνική συνδρομή και ποιος οργανώνει την ασφάλεια (όπως προτείνει το New Lines για το Four Seas). Πρόκειται για μετάβαση από την άμεση επιστασία του χώρου στη στρατηγική επιστασία των ροών. <br /><br />Βέβαια, με το Four Seas δεν είναι σίγουρο ότι θα αποφευχθεί η Παγίδα του Spykman. Εάν η προστασία του συστήματος εξαρτηθεί και πάλι αποκλειστικά από την προσδοκία ότι οι ΗΠΑ θα αποτελούν τον έσχατο εγγυητή (Single Point of Failure), τότε η «Παγίδα» θα έχει απλώς μετακινηθεί από το Ορμούζ στη χερσαία Rimland.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται στην άλλη άκρη αυτής της γεωγραφίας <br /><br />Εάν το Four Seas συνδεθεί μακροπρόθεσμα με ευρωπαϊκούς διαδρόμους (όπως την Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών - Three Seas Initiative, 3SI), η Ανατολική Μεσόγειος θα αποκτήσει τεράστια σημασία ως ζώνη διεπαφής. Four Seas, IMEC, και Σουέζ θα αλληλεπιδρούν στο ίδιο στρατηγικό περιβάλλον. Η Ελλάδα επηρεάζεται άμεσα από αυτή τη μετατόπιση της κεντρικότητας. <br /> <br /> <a href="https://fl-i.thgim.com/public/incoming/n1jvo3/article67722503.ece/alternates/LANDSCAPE_1200/IMEC-final.jpg"><img border="0" height="360" src="https://fl-i.thgim.com/public/incoming/n1jvo3/article67722503.ece/alternates/LANDSCAPE_1200/IMEC-final.jpg" width="640" /></a> <br /><i> India-Middle East-Europe Corridor (IMEC) </i><br /><br />Αυτό αυξάνει τη στρατηγική αξία της χώρας, αλλά η προηγούμενη ανάλυσή μας διευκρίνιζε ότι η κεντρικότητα είναι δίκοπο μαχαίρι. Η ελληνική διάσταση της «Παγίδας» είναι ένα ερώτημα στρατηγικής διαπραγμάτευσης: κατά πόσο η αξία των κόμβων μας μετατρέπεται σε εθνική ισχύ ή σε δυσανάλογη εξάρτηση; Ποιος αναλαμβάνει το κόστος για να παραμένει διασυνδεδεμένη η Rimland — και με τί ανταλλάγματα;<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα <br /><br />Αυτό που διαφαίνεται ως πιθανή κατεύθυνση της αμερικανικής στρατηγικής είναι η μετάβαση από την άμεση και δαπανηρή "αστυνόμευση" του χώρου σε μια περισσότερο κατανεμημένη στρατηγική επιστασία των δικτύων. <br /><br />Το Ιράκ και το Four Seas θα αποτελέσουν ένα εργαστήριο άσκησης αυτής της διαφορετικής μορφής γεωοικονομικής ισχύος. Στον 20ο αιώνα, το ερώτημα του Spykman ήταν ποιος ελέγχει τη Rimland. Στον 21ο αιώνα το ερώτημα γίνεται πιο σύνθετο: ποιος σχεδιάζει τα δίκτυα, ποιος καθορίζει τους κανόνες πρόσβασης, ποιος τα χρηματοδοτεί και ποιος αναλαμβάνει το κόστος προστασίας τους;<br /><br />Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος θα καλύψει το κενό που αφήνει η αμερικανική "αποχώρηση". Διότι η Ουάσιγκτον αποσύρει τα στρατεύματά της από το πεδίο μεταλλάσοντας την επιρροή της και μεταβιβάζοντάς τη στα δίκτυα που οργανώνουν τον χώρο. Εάν το Four Seas, το Ιράκ και οι ευρύτερες ενεργειακές και διασυνδετήριες αρχιτεκτονικές εξελιχθούν προς αυτή την κατεύθυνση, τότε η μεγάλη αλλαγή δεν θα είναι η αμερικανική αποχώρηση από τη Rimland, αλλά η μετάβαση από τον έλεγχο του χώρου στον σχεδιασμό της λειτουργίας του. Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι ποιος ελέγχει τη Rimland, αλλά ποιος μπορεί να την καταστήσει διασυνδεδεμένη με τα δικά του δίκτυα...<br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Αμερική αποχωρεί από περιοχές της Μ. Ανατολής ή μήπως αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τις ελέγχει;

Η αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ και η επαναφορά του Four Seas Project αποτελούν ένα νέο κρίσιμο τεστ μιας ήδη εξελισσόμενης αναδιάταξης ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πούτιν «πάτησε» στις Κουρίλες και στρίμωξε την Ιαπωνία: Η ρωσική παγίδα του φυσικού αερίου.

<img height="92" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/poutin-768x581.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οργή στο Τόκιο για την ιστορική επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ιτουρούπ – Η Τακαΐτσι απειλεί με νέα μέτρα, αλλά το ρωσικό LNG του Sakhalin-2 καλύπτει σχεδόν το 9% των ιαπωνικών εισαγωγών<br /><br />Μία κίνηση με ισχυρό γεωπολιτικό συμβολισμό επέλεξε ο Βλαντίμιρ Πούτιν για να υπενθυμίσει στην Ιαπωνία ότι η σύγκρουση Μόσχας–Τόκιο δεν περιορίζεται ούτε στην Ουκρανία ούτε στις κυρώσεις.<br /><br />Ο Ρώσος πρόεδρος επισκέφθηκε στις 13 Αυγούστου το Ιτουρούπ — Ετορόφου για τους Ιάπωνες — ένα από τα τέσσερα νότια νησιά των Κουρίλων που η Ιαπωνία διεκδικεί ως «Βόρεια Εδάφη». Πρόκειται για την πρώτη επίσκεψη του Πούτιν στα επίμαχα νησιά κατά τη διάρκεια της μακράς παραμονής του στην εξουσία.<br /><br />Η αντίδραση του Τόκιο ήταν άμεση. Η πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι χαρακτήρισε την επίσκεψη «απολύτως απαράδεκτη», ενώ η ιαπωνική κυβέρνηση κάλεσε τον Ρώσο πρεσβευτή για να του επιδώσει επίσημη διαμαρτυρία.<br /><br />Πίσω όμως από τη σκληρή διπλωματική γλώσσα κρύβεται ένα πολύ δυσκολότερο πρόβλημα για την Ιαπωνία: η ενέργεια.<div><br />Η πληγή που παραμένει ανοικτή εδώ και 80 χρόνια<br /><br />Η εδαφική διαμάχη ανάμεσα στις δύο χώρες έχει τις ρίζες της στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε τα τέσσερα νησιά το 1945 και έκτοτε η Μόσχα τα ελέγχει, ενώ το Τόκιο εξακολουθεί να διεκδικεί τα Ιτουρούπ/Ετορόφου, Κουνασίρ/Κουνασίρι, Σικοτάν και τη συστάδα Χαμπομάι.<br /><br />Η εκκρεμότητα αυτή βρίσκεται στον πυρήνα της αδυναμίας Ρωσίας και Ιαπωνίας να υπογράψουν ακόμη και σήμερα επίσημη συνθήκη ειρήνης για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Ο Σίνζο Άμπε είχε επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβασμού με τον Πούτιν. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η συμμετοχή της Ιαπωνίας στις δυτικές κυρώσεις ουσιαστικά πάγωσαν αυτή την προοπτική.<br /><br />Η επίσκεψη Πούτιν έρχεται τώρα να υπογραμμίσει ότι, από την πλευρά της Μόσχας, το εδαφικό ζήτημα θεωρείται λήξαν. </div><div><br />Το αδύναμο σημείο του Τόκιο λέγεται Sakhalin-2<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο δίλημμα της ιαπωνικής κυβέρνησης.<br /><br />Παρά τη συμμετοχή της στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, η Ιαπωνία εξακολουθεί να προμηθεύεται σημαντικές ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου από το Sakhalin-2 στη ρωσική Άπω Ανατολή.<br /><br />Το 2025 το ρωσικό έργο κάλυψε περίπου το 8,9% των συνολικών εισαγωγών LNG της Ιαπωνίας, δηλαδή περίπου 3,6-3,9 εκατ. τόνους ετησίως.<br /><br />Και η σχέση είναι βαθύτερη από μια απλή εμπορική συναλλαγή.<br /><br />Στο Sakhalin-2 συμμετέχουν οι ιαπωνικές Mitsui και Mitsubishi με ποσοστά 12,5% και 10% αντίστοιχα, ενώ τον έλεγχο έχει η Gazprom.<br /><br />Η γεωγραφική εγγύτητα κάνει επίσης το ρωσικό LNG ιδιαίτερα σημαντικό για την Ιαπωνία, καθώς μειώνει το μεταφορικό κόστος και τον χρόνο παράδοσης.<br />Η Ουάσιγκτον έδωσε παράταση μέχρι τον Δεκέμβριο<br /><br />Η πραγματική έκταση του προβλήματος φαίνεται από τις ίδιες τις αμερικανικές κυρώσεις.<br /><br />Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών παρέτεινε έως τις 18 Δεκεμβρίου 2026 κρίσιμες εξαιρέσεις που σχετίζονται με το Sakhalin-2, συμπεριλαμβανομένων συναλλαγών που αφορούν την Gazprombank και τη λειτουργία του έργου.<br /><br />Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει ειδική εξαίρεση για τη θαλάσσια μεταφορά LNG του Sakhalin-2 προς την Ιαπωνία έως τον Μάρτιο του 2028.<br /><br />Η ενεργειακή εξάρτηση του Τόκιο επομένως δεν αποτελεί απλώς ρωσικό επιχείρημα. Έχει αναγνωριστεί στην πράξη και μέσα στο ίδιο το δυτικό καθεστώς κυρώσεων.<br />Η Τακαΐτσι είχε ήδη παραδεχθεί το πρόβλημα<br /><br />Υπάρχει και μία ακόμη πολιτικά κρίσιμη λεπτομέρεια.<br /><br />Όταν η κυβέρνηση Τραμπ πίεσε το Τόκιο το 2025 να σταματήσει τις αγορές ρωσικής ενέργειας, η Τακαΐτσι είχε εξηγήσει στον Αμερικανό πρόεδρο ότι μια πλήρης απαγόρευση του ρωσικού LNG θα ήταν δύσκολη για την Ιαπωνία λόγω των ενεργειακών αναγκών της χώρας.<br /><br />Αυτό περιορίζει σήμερα τον χώρο αντίδρασής της.<br /><br />Το Τόκιο μπορεί να επιβάλει νέες κυρώσεις σε πρόσωπα, αξιωματούχους ή ρωσικούς φορείς. Μια απόφαση όμως που θα έπληττε ευθέως τις ροές LNG από το Sakhalin-2 θα είχε πολύ διαφορετικό οικονομικό κόστος. </div><div><br />Μπορεί η Ιαπωνία να αντικαταστήσει το ρωσικό LNG;<br /><br />Θεωρητικά, ναι.<br /><br />Μεγάλες ιαπωνικές εταιρείες ηλεκτρισμού έχουν δηλώσει ότι διαθέτουν τη δυνατότητα να αναζητήσουν εναλλακτικές ποσότητες εάν υπάρξει διακοπή των προμηθειών από το Sakhalin-2.<br /><br />Η JERA, για παράδειγμα, διαχειρίζεται συνολικό χαρτοφυλάκιο περίπου 30-35 εκατ. τόνων LNG ετησίως και αγοράζει περίπου 2 εκατ. τόνους από το ρωσικό έργο.<br /><br />Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο εάν μπορούν να βρεθούν φορτία. Είναι σε ποια τιμή, από ποια απόσταση και με πόσο σταθερές μακροχρόνιες συμβάσεις.<br /><br />Γι’ αυτό και η διαφοροποίηση προς αμερικανικές και άλλες πηγές LNG αποτελεί λύση περισσότερο μεσοπρόθεσμη παρά άμεση.<br /> Το πραγματικό μήνυμα του Πούτιν<br /><br />Η επίσκεψη στις Κουρίλες μπορεί συνεπώς να διαβαστεί και πέρα από την ιστορική εδαφική διαμάχη.<br /><br />Ο Πούτιν γνωρίζει ότι η Ιαπωνία μπορεί να καταδικάσει πολιτικά τη Ρωσία, να ενισχύσει την άμυνά της και να συμμετέχει στις δυτικές κυρώσεις. Γνωρίζει όμως επίσης ότι υπάρχει ένας τομέας στον οποίο το Τόκιο εξακολουθεί να χρειάζεται τη Μόσχα: την ενεργειακή ασφάλεια. <br /><br />Και αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη ισορροπία.<br /><br />Η Ιαπωνία χαρακτηρίζει την παρουσία του Ρώσου προέδρου στα διεκδικούμενα νησιά «απολύτως απαράδεκτη», αλλά την ίδια στιγμή σχεδόν ένα στα έντεκα φορτία LNG που εισάγει εξακολουθεί να προέρχεται από ένα ρωσικό ενεργειακό έργο.<br /><br />Το κρίσιμο τεστ, επομένως, δεν θα είναι τόσο πόσο σκληρή θα είναι η επόμενη ανακοίνωση του Τόκιο.<br /><br />Θα είναι εάν η Ιαπωνία είναι διατεθειμένη να μετατρέψει τη διπλωματική οργή για τις Κουρίλες σε οικονομικό κόστος για τη Μόσχα — ακόμη κι αν ένα μέρος αυτού του κόστους επιστρέψει στους ίδιους τους Ιάπωνες καταναλωτές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πούτιν «πάτησε» στις Κουρίλες και στρίμωξε την Ιαπωνία: Η ρωσική παγίδα του φυσικού αερίου.

Βασιλης Διαμαντακος  Οργή στο Τόκιο για την ιστορική επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ιτουρούπ – Η Τακαΐτσι απειλεί με νέα μέτρα, αλλά το ρωσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Φιντάν «βλέπει» την Τουρκία στο στόχαστρο: «Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έχουν συμμαχήσει εναντίον μας».

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/fidan-3-768x432.jpg" width="753" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Νέα αιχμηρή παρέμβαση του Τούρκου ΥΠΕΞ για τον άξονα Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ – Η Άγκυρα μιλά για «γραμμή» στη Μεσόγειο, την ώρα που παρουσιάζει τη δική της συμμαχία με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν ως καθαρά αμυντική<br /><br />Σε νέα παρέμβαση με σαφείς αιχμές κατά της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ προχώρησε ο Χακάν Φιντάν, επαναφέροντας τη θεωρία της Άγκυρας ότι η ενισχυμένη τριμερής συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ως πραγματικό αποδέκτη την Τουρκία.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε μάλιστα να αντιπαραβάλει τη συνεργασία Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ με τη νέα αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, την οποία η τουρκική πλευρά χαρακτηρίζει αμυντικό μηχανισμό που δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου κράτους. Η συμφωνία της Μέκκας πράγματι προβλέπει ότι επίθεση εναντίον ενός από τα τρία μέλη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<div><br />«Υπάρχουν συμμαχίες εναντίον μας; Υπάρχουν»<br /><br />Στην τοποθέτησή του, ο Φιντάν παρουσίασε την ελληνοκυπροϊσραηλινή συνεργασία ως μέρος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφαλείας που, κατά την τουρκική ανάγνωση, περιορίζει τον γεωπολιτικό χώρο της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />«Υπάρχουν άλλες συμμαχίες στην περιοχή εναντίον μας; Υπάρχουν», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία και Ισραήλ έχουν συγκροτήσει μια συμμαχία ασφαλείας και προσθέτοντας ότι είναι σαφές, κατά την άποψή του, εναντίον ποιου στρέφεται.<br /><br />Πρόκειται για μία θέση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον την τριμερή μόνο ως ένα διπλωματικό ή ενεργειακό σχήμα.<br /><br />Η Άγκυρα παρακολουθεί κυρίως τη στρατιωτική διάσταση που έχει αποκτήσει η συνεργασία.<br />Η «γραμμή στη μέση της Μεσογείου»<br /><br />Ο Φιντάν χρησιμοποίησε μια χαρακτηριστική γεωγραφική περιγραφή:<br /><br />«Στα βόρεια της Μεσογείου βρίσκεται η Τουρκία, στα νότια η Αίγυπτος και υπάρχει μια συμμαχία που τραβά μια γραμμή ακριβώς στη μέση της Μεσογείου», υποστήριξε.<br /><br />Και συμπλήρωσε πως, κατά την εκτίμησή του, «είναι σαφές ποιος είναι ο στόχος της και προς τα πού κατευθύνεται».<br /><br />Η αναφορά αποτυπώνει μια πάγια ανησυχία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: ότι ένα πλέγμα συνεργασιών από την Ελλάδα και την Κύπρο έως το Ισραήλ και άλλες περιφερειακές δυνάμεις μπορεί να περιορίσει την τουρκική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιώδης λεπτομέρεια: η Ελλάδα διατηρεί παράλληλα ισχυρή στρατιωτική συνεργασία και με την Αίγυπτο. Αθήνα, Λευκωσία και Κάιρο έχουν επίσης υπογράψει κοινά σχέδια στρατιωτικής συνεργασίας, γεγονός που δείχνει ότι η ελληνική στρατηγική βασίζεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα περιφερειακών συνεργασιών και όχι αποκλειστικά στον άξονα με το Ισραήλ. </div><div><br />Τι έχουν πραγματικά συμφωνήσει Αθήνα, Λευκωσία και Ιερουσαλήμ<br /><br />Εδώ χρειάζεται να διαχωριστεί η πολιτική ερμηνεία του Φιντάν από όσα προβλέπουν επισήμως οι συμφωνίες.<br /><br />Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ υπέγραψαν τον Δεκέμβριο του 2025 το Κοινό Σχέδιο Δράσης για το 2026, το οποίο περιλαμβάνει κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες, συνεκπαίδευση δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων, επιτελικές συναντήσεις και διαβουλεύσεις. Το ΓΕΕΘΑ παρουσιάζει επισήμως τη συνεργασία ως παράγοντα ενίσχυσης της ειρήνης, της σταθερότητας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Στην κοινή διακήρυξη της τριμερούς συνόδου του Δεκεμβρίου, οι τρεις κυβερνήσεις συμφώνησαν επίσης να ενισχύσουν τη συνεργασία σε άμυνα, θαλάσσια ασφάλεια, προστασία κρίσιμων υποδομών και αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, ενώ επανέλαβαν τη σημασία του σχήματος 3+1 με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Σε κανένα από τα επίσημα αυτά κείμενα δεν κατονομάζεται η Τουρκία ως στόχος.<br /><br />Επομένως, ο ισχυρισμός ότι η τριμερής συγκροτήθηκε «εναντίον της Τουρκίας» αποτελεί θέση της Άγκυρας και όχι διακηρυγμένο σκοπό της συνεργασίας.<br />Από τα drones μέχρι την αεράμυνα<br /><br />Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι ότι η αμυντική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο επιχειρησιακό βάθος.<br /><br />Ο Νίκος Δένδιας είχε ανακοινώσει τον Ιανουάριο ότι το πρόγραμμα του 2026 περιλαμβάνει 29 δράσεις στην Ελλάδα και 25 στο Ισραήλ, ενώ Αθήνα και Ιερουσαλήμ συμφώνησαν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση σμηνών drones, μη επανδρωμένων υποθαλάσσιων συστημάτων και κυβερνοαπειλών.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται κοινές ασκήσεις σε ξηρά, αέρα και θάλασσα, συνεκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και ανταλλαγή τεχνογνωσίας για UAV και ηλεκτρονικό πόλεμο.<br /><br />Αυτή ακριβώς η ποιοτική αναβάθμιση είναι που φαίνεται να προκαλεί τη μεγαλύτερη προσοχή στην Άγκυρα.<br />Η αντίφαση που δημιουργεί η συμφωνία της Μέκκας<br /><br />Η παρέμβαση Φιντάν αποκτά ακόμη μεγαλύτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον λόγω της χρονικής συγκυρίας.<br /><br />Μόλις στις 7 Αυγούστου, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα συμφωνία συλλογικής άμυνας, με μια ρήτρα που παραπέμπει στη φιλοσοφία του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: επίθεση εναντίον ενός κράτους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Ο ίδιος ο Φιντάν επιμένει ότι η συγκεκριμένη συμφωνία δεν στρέφεται ούτε κατά του Ιράν ούτε εναντίον οποιασδήποτε άλλης χώρας.<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πολιτική αντίφαση της τουρκικής επιχειρηματολογίας:<br /><br />η Άγκυρα ζητεί η δική της νέα συμμαχία να κρίνεται από τους επισήμως διακηρυγμένους αμυντικούς σκοπούς της, αλλά αποδίδει στην τριμερή Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ έναν μη διακηρυγμένο αντιτουρκικό στόχο.</div><div><br />Τι πραγματικά φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Πίσω από τη νέα δήλωση Φιντάν βρίσκεται ένα μεγαλύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι.<br /><br />Η Ελλάδα ενισχύει τις στρατηγικές της σχέσεις με το Ισραήλ, διατηρεί ισχυρή συνεργασία με την Αίγυπτο και την Κύπρο και επενδύει στη διασύνδεση άμυνας, ενέργειας και θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία οικοδομεί τη δική της αρχιτεκτονική συνεργασιών, με τη συμφωνία με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν να αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. <br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι στην ευρύτερη περιοχή σχηματίζονται παράλληλα δίκτυα ισχύος και αποτροπής.<br /><br />Και αυτό ίσως εξηγεί καλύτερα τη νέα επίθεση Φιντάν από οποιαδήποτε ρητορική περί «περικύκλωσης».<br /><br />Η Άγκυρα δεν ανησυχεί μόνο για μία τριμερή συνεργασία. Ανησυχεί για το ενδεχόμενο Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ να μετατρέψουν μια πολυετή πολιτική σχέση σε πραγματικό στρατηγικό και επιχειρησιακό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο — σε μια περιοχή όπου η Τουρκία θεωρεί ότι πρέπει να παραμένει ο κυρίαρχος παίκτης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Φιντάν «βλέπει» την Τουρκία στο στόχαστρο: «Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έχουν συμμαχήσει εναντίον μας».

Βασιλης Διαμαντακος  Νέα αιχμηρή παρέμβαση του Τούρκου ΥΠΕΞ για τον άξονα Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ – Η Άγκυρα μιλά για «γραμμή» στη Μεσόγ...

Διαβάστε την συνέχεια