Κ. Τασούλας: ένας εικονικός πρόεδρος.

<img height="96" src="https://omegapress.gr/images/TASOUL.jpeg" width="750" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άνευ σημασίας πολιτικός που “διέπρεψε” χωρίς να κάνει τίποτα στην ζωή του; Κάποιοι μιλούν για πολιτικό λάθος του πρωθυπουργού που ήθελε έναν εικονικό Πρόεδρο και επέλεξε τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Άλλοι τον θεωρούν έναν συνηθισμένο αερολόγο που δεν αξίζει την προσοχή κανενός. Άλλοι όμως του καταλογίζουν ακροδεξιές τάσεις και ουσιαστικά, είναι ίσως ο μόνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στην πράξη δεν αναγνωρίζεται από πολιτικά κόμματα και ταυτόχρονα απασχολεί τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη με τις γκάφες του.<br /><br />Πέραν όλων αυτών που έχουν βάση, γεγονός είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιβεβαιώνει και συμπυκνώνει την επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι θέλει γύρω του πειθήνιους, κενούς, ανθρώπους -δεκανίκια στα σχέδιά του, πρόθυμους συνεργάτες. Τους οποίους, δεν αξιολογεί με βάση τις ικανότητές τους, αλλά με βάση τα δικά του ιδιοτελή πολιτικά, κομματικά και οικογενειακά συμφέροντα.<br /><br />Είναι επιλογή του Μητσοτάκη<br /><br />Ο πρωθυπουργός είχε τους λόγους του για να κάνει Πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Ένα πολιτικά άβουλο στέλεχος της ΝΔ, απωθητικός, χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος, αλλόκοτος και δεδομένος . Αλλά, ήταν ό,τι πρέπει για τον ανασφαλή Μητσοτάκη, ώστε να έχει ήσυχο το κεφάλι του από το ενδεχόμενο , ένας άλλος, σοβαρός πρόεδρος, να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις με κοινωνικές ή και πολιτικές ευαισθησίες. Έτσι, υποβάθμισε συνειδητά τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό της ελληνικής δημοκρατίας, προκαλώντας την οργή της αντιπολίτευσης για την επιλογή του Τασούλα, αλλά ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει την αναισθησία του στην κριτική. Αλλά ο Τασούλας, είτε μας αρέσει , είτε όχι , είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, άρα έχει και ευθύνες έναντι του Συντάγματος και της κοινωνίας.<br /><br /> Η άρνηση πολιτικών αρχηγών , Τσίπρας, Δούρου, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Σακελλαρίδης, να παραστούν στην δεξίωση και τα ευτράπελα του προεδρικού μεγάρου κατά την επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκάλεσαν κύμα έντονης αμφισβήτησης του Κ. Τασούλα. Αλλά αυτό ήταν ένα από τα ζητήματα, όπως θα δούμε στην συνέχεια. <br /> Στη δήλωση που έκανε στην πλατεία Συντάγματος , αμέσως μετά την καθιερωμένη παρέλαση ο Τασούλας μπερδεύει την επανάσταση του 1821 με το 1981 που παραπέμπει στην ιστορική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Εκτίθεται, αλλά … η ζωή συνεχίζεται.<br />Στις 17 Ιουλίου στα Γιάννενα αφήνει εμβρόντητο τον ελληνικό λαό με την προκλητικά ντροπιαστική δήλωσή του ότι η πρωτεύουσα της Ηπείρου, “πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν, αυτά, να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια…”<br /><br />Αν και στην συνέχεια παραδέχθηκε ότι τα προνόμια καταργήθηκαν, το νόημα της δήλωσης στερείται πατριωτισμού από τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας. Η μη αντίσταση στον κατακτητή , σε κάθε κατακτητή, είναι η νοοτροπία των δουλόφρονων και φυσικά ιστορικά έχει αποδεχθεί καταστροφική για τους υποστηρικτές της όπως ήταν η κυβέρνηση των δωσίλογων στην Αθήνα υπό τους ναζί ή η Γαλλία του Βισύ . Αν πάμε πιο πίσω στην ιστορία , ο πρόεδρος όφειλε να γνωρίζει , μιας και εμφανίζεται συχνά ως αρχαιολάτρης την άρνηση των Αθηναίων και των Σπαρτιατών να προσφέρουν “γην και ύδωρ” στους Πέρσες με την γνωστή εποποιία να έχει κυρίαρχη θέση στην ιστορία μας. Αλλά να λέγονται τα ακριβώς αντίθετα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε έναν λαό που έχει υποφέρει από σφαγές , κατοχές και εγκλήματα κατακτητών, είναι δουλοπρέπεια. .<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι όμως απτόητος. Στην ομιλία του για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας προκάλεσε και πάλι αλγεινή εντύπωση τοποθετούμενος με την πλευρά της παράταξης που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Είπε μεταξύ άλλων ότι «ο οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης προκάλεσε συνέπειες, από τις οποίες δεν έχουμε ακόμη οριστικά και εντελώς ανακάμψει», ανέφερε ο κ. Τασούλας και πρόσθεσε: «Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: Και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος» .<br /><br />Ποια ήταν η παράταξη που προκάλεσε διχασμό και ποιος θέτει τα όρια της αντιπαράθεσης; για την ιστορική αλήθεια να σημειωθεί ότι το εθνικό συμφέρον δηλαδή η κοινωνική ηρεμία, η συνοχή και η δημοκρατία υπονομεύτηκαν δραματικά από τη ΝΔ και οδήγησαν στην χρεοκοπία και όχι από τα άλλα κόμματα. Επομένως που απευθύνεται; στην Αριστερά προφανώς με λογική Άδωνη Γεωργιάδη. Είπε και άλλα εξίσου εκτός ορίων και μάλιστα από τη θέση του προέδρου που οφείλει να ενώνει και όχι να προκαλεί . Και ο Τασούλας ως γνήσιος ακροδεξιός, προφανώς είναι κατώτερος των όποιων περιστάσεων . Υπό αυτή την οπτική, ήταν σωστή η επιλογή των κομμάτων της Αριστεράς να μην παραστούν στην δεξίωση της 24ης Ιουλίου, με παρόντες τους υπουργούς -υμνητές της Χούντας….</div><div><br />Πρόεδρος σε ρόλο επιτετραμμένου<br /><br /></div><div>Η χώρα διανύει δύσκολη περίοδο. Στην ευρύτερη περιοχή μας επικρατεί αταξία. Το διεθνές δίκαιο καταρρακώνεται. Οι πόλεμοι, οι απειλές για πόλεμο, η υποβάθμιση της διπλωματίας και η φρενίτιδα των εξοπλισμών, οδηγεί σε αποσταθεροποίηση, νέους κύκλους εντάσεων και προκαλεί φόβους για το μέλλον. Οι ανισότητες τσακίζουν κοινωνίες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να αφήσει στο συρτάρι του σπιτιού του την κομματική του ταυτότητα και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο ρόλος του είναι να ενώνει, να υπερβαίνει τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές και να συμβάλλει στην ομαλότητα. Οφείλει επίσης να κινείται με βάση τους κανόνες της κοινωνικής δικαιοσύνης, με σεβασμό στην διαφορετικότητα και κυρίως να είναι στο πλευρό των αδύναμων και αδικημένων από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Αυτός είναι ο ενωτικός ρόλος του. <br /><br />Με απλά λόγια, να κατανοήσει ότι ο ρόλος του είναι εθνικός και όχι κομματικός. Το ταλέντο του δεν βοηθά ιδιαίτερα, δεν έχει ικανότητες διανοητή, ούτε διαθέτει πολιτικό κύρος. Όλα αυτά είναι παραπάνω λόγοι να είναι προσεκτικός και να κάνει τα στοιχειώδη σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους. Και κυρίως τους άγραφους, ηθικούς νόμους που απαγορεύουν στον εκάστοτε πρόεδρο να συμπεριφέρεται ως επιτετραμμένος του πρωθυπουργού... </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κ. Τασούλας: ένας εικονικός πρόεδρος.

Του Στράτου Βαλτινού Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άν...

Διαβάστε την συνέχεια

Καυτό φθινόπωρο στα ελληνοτουρκικά: Καλώδιο, «Γαλάζια Πατρίδα» και Κυπριακό ξαναγράφουν την ατζέντα.

<img height="88" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/875_835abbd0-92ee-42c3-a2d1-8f33dfc1c1b5-1-1-768x518.jpg" width="754" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Αθήνα μπαίνει σε μια περίοδο δύσκολων αποφάσεων με τρία ανοιχτά μέτωπα απέναντι στην Άγκυρα – Το Great Sea Interconnector, το τουρκικό νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες ζώνες και η νέα κινητικότητα υπό τον ΟΗΕ στο Κυπριακό διαμορφώνουν ένα φθινόπωρο υψηλού διπλωματικού ρίσκου<br /><br />Ένα από τα πιο απαιτητικά φθινόπωρα των τελευταίων ετών στην εξωτερική πολιτική προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει η Αθήνα, καθώς τρία διαφορετικά μέτωπα αρχίζουν να συγκλίνουν πάνω στην ίδια γεωπολιτική γραμμή: Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος – Κύπρος.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται το μέλλον του Great Sea Interconnector, η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει θεσμικά τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και η νέα κινητικότητα στο Κυπριακό μετά την παρέμβαση του Αντόνιο Γκουτέρες.<br /><br />Κανένα από τα τρία ζητήματα δεν είναι καινούργιο.<br /><br />Το καινούργιο είναι ότι πλέον αλληλοτροφοδοτούνται.<br /><br />Η τύχη του ηλεκτρικού καλωδίου συνδέεται με το ποιος ασκεί δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η «Γαλάζια Πατρίδα» επιχειρεί να μεταφέρει τις τουρκικές διεκδικήσεις από τη στρατηγική ρητορική σε πιο θεσμοποιημένο επίπεδο. Και η επανεκκίνηση του Κυπριακού επαναφέρει την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο στο ίδιο διπλωματικό τραπέζι.<br /><br />Το φθινόπωρο, επομένως, δεν θα κριθεί σε μία μόνο συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν.<br /><br />Θα κριθεί στο εάν η αποκλιμάκωση των τελευταίων ετών μπορεί να αντέξει όταν η συζήτηση επιστρέψει στα πραγματικά προβλήματα. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/13/politiki/kauto-fthinoporo-sta-ellinotourkika-kalodio-galazia-patrida-kai-kypriako-ksanagrafoun-tin-atzenta/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καυτό φθινόπωρο στα ελληνοτουρκικά: Καλώδιο, «Γαλάζια Πατρίδα» και Κυπριακό ξαναγράφουν την ατζέντα.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Αθήνα μπαίνει σε μια περίοδο δύσκολων αποφάσεων με τρία ανοιχτά μέτωπα απέναντι στην Άγκυρα – Το Great Sea Interconne...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Φιντάν στο Κάιρο: Τι κρύβεται πίσω από την απουσία της Αιγύπτου από το νέο αμυντικό μπλοκ

<img height="90" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/fidan-3-768x432.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημιουργία του νέου αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, η απουσία της Αιγύπτου εξελίσσεται στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία του. Ο Hakan Fidan μεταβαίνει στο Κάιρο ενώ αντικρουόμενες πληροφορίες θέλουν την Άγκυρα να επιθυμούσε την ένταξη της Αιγύπτου και το Ριάντ να την απέκλεισε. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι γιατί έμεινε έξω ο Sisi — αλλά ποιος τελικά θα καθορίζει ποιος μπαίνει στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας του μουσουλμανικού κόσμου.<br /><br />Η πρώτη ρωγμή στο «Μουσουλμανικό ΝΑΤΟ»; Γιατί η Σαουδική Αραβία φέρεται να άφησε την Αίγυπτο έξω από τη Μέκκα<br /><br /> «Στην Αίγυπτο ο Φιντάν – Ερωτήματα και παρασκήνιο για το αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν» <br /><br />Μία εβδομάδα χρειάστηκε.<br /><br />Τόσο περίπου πέρασε από την υπογραφή της Mecca Joint Defense Agreement μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο σοβαρό ερώτημα για τη συνοχή της.<br /><br />Και δεν αφορά το Ιράν.<br /><br />Δεν αφορά το Ισραήλ.<br /><br />Δεν αφορά ούτε τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Αφορά την Αίγυπτο.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan μεταβαίνει στο Κάιρο για συνομιλίες με την αιγυπτιακή ηγεσία, επισήμως στο πλαίσιο του Turkey-Egypt Joint Planning Group. Στην ατζέντα βρίσκονται οι διμερείς πολιτικές, οικονομικές και αμυντικές σχέσεις, καθώς και Γάζα, Συρία, Σουδάν και Λιβύη.<br /><br />Όμως υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο:<br /><br />γιατί η Αίγυπτος δεν ήταν στη Μέκκα;<div><br />Άγκυρα: «Τη θέλαμε μέσα» – Ριάντ: «Όχι»<br /><br />Εδώ η ιστορία γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα.<br /><br />Το Middle East Eye, επικαλούμενο καλά πληροφορημένες σαουδαραβικές πηγές, μετέδωσε ότι ήταν το Ριάντ που αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου, παρά την επιθυμία της Τουρκίας να συμπεριληφθεί το Κάιρο.<br /><br />Το Al-Monitor καταγράφει την ίδια αντιπαράθεση, σημειώνοντας ότι οι διαφορετικές εκδοχές για την απουσία της Αιγύπτου έχουν φέρει στην επιφάνεια τις τριβές πίσω από τη νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική.<br /><br />Προσοχή όμως:<br /><br />η Αίγυπτος δεν έχει επιβεβαιώσει δημοσίως αυτή την εκδοχή.<br /><br />Άρα το «σαουδαραβικό βέτο» πρέπει προς το παρόν να αντιμετωπίζεται ως ισχυρή δημοσιογραφική πληροφορία και όχι ως επίσημα επιβεβαιωμένο γεγονός.<br /><br />Αλλά αν ισχύει, αλλάζει σημαντικά την ανάγνωση της συμφωνίας.<br /><br />Γιατί μέχρι σήμερα η Μέκκα παρουσιαζόταν ως η πιθανή αρχή ενός διευρυνόμενου συστήματος συλλογικής ασφάλειας.<br /><br />Τώρα εμφανίζεται ένα διαφορετικό ερώτημα:<br /><br />ποιος ελέγχει την πόρτα;<br />Γιατί η Αίγυπτος θα άλλαζε τα πάντα<br /><br />Η Αίγυπτος δεν θα ήταν απλώς ένα τέταρτο όνομα κάτω από μία συμφωνία.<br /><br />Θα άλλαζε το μέγεθος και τον χαρακτήρα της.<br /><br />Το Κάιρο διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου.<br /><br />Ελέγχει το Σουέζ, έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους διαδρόμους του πλανήτη.<br /><br />Βρίσκεται γεωγραφικά ανάμεσα στη Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Διαθέτει απευθείας σύνορα με τη Γάζα.<br /><br />Και, κυρίως, έχει το πολιτικό βάρος που συνοδεύει την ιστορική του θέση στον αραβικό κόσμο.<br /><br />Με την Αίγυπτο μέσα, η συμφωνία της Μέκκας θα έπαυε πολύ γρηγορότερα να μοιάζει με τριμερή στρατηγική συνεννόηση και θα άρχιζε να αποκτά χαρακτηριστικά πραγματικού περιφερειακού μπλοκ.<br /><br />Αυτό ακριβώς μπορεί να είναι και το πρόβλημα. <br />Η Σαουδική Αραβία θέλει συμμαχία — αλλά ποιος θα ηγείται;<br /><br />Η νέα συμφωνία βασίζεται σε μία εντυπωσιακή ανταλλαγή δυνατοτήτων.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία φέρνει το χρήμα και το πολιτικό βάρος του Κόλπου.<br /><br />Η Τουρκία φέρνει στρατιωτική ισχύ, NATO experience και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Το Πακιστάν φέρνει μεγάλο στρατό, στρατηγικό βάθος και —πάνω απ’ όλα— πυρηνικά όπλα.<br /><br />Η είσοδος της Αιγύπτου θα πρόσθετε όμως ακόμη ένα κράτος που θεωρεί τον εαυτό του φυσικό ηγέτη του αραβικού κόσμου.<br /><br />Και εκεί αρχίζει η πολιτική.<br /><br />Το Ριάντ και το Κάιρο μπορούν να είναι εταίροι.<br /><br />Μπορούν να συνεργάζονται.<br /><br />Μπορούν να έχουν κοινά συμφέροντα.<br /><br />Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν πάντοτε την ίδια αντίληψη για το ποιος πρέπει να καθορίζει την περιφερειακή ατζέντα.<br /><br />Ένα τετραμερές σχήμα θα δημιουργούσε αμέσως ένα λεπτό ερώτημα ισορροπίας:<br /><br />θα ήταν η Μέκκα μια σαουδαραβικής έμπνευσης αρχιτεκτονική ασφαλείας ή ένα σύστημα στο οποίο Κάιρο και Άγκυρα θα αποκτούσαν ισοδύναμη πολιτική επιρροή;<br />Και η Τουρκία θέλει την Αίγυπτο για δικούς της λόγους<br /><br />Η Άγκυρα έχει διαφορετικό υπολογισμό.<br /><br />Οι σχέσεις Τουρκίας–Αιγύπτου πέρασαν σχεδόν μία δεκαετία βαθιάς κρίσης μετά την ανατροπή του Mohamed Morsi το 2013.<br /><br />Erdogan και Sisi βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα.<br /><br />Στη Λιβύη.<br /><br />Στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Στο ζήτημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.<br /><br />Στις περιφερειακές συμμαχίες.<br /><br />Αυτή η περίοδος έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ανατραπεί.<br /><br />Άγκυρα και Κάιρο οικοδομούν ξανά πολιτικές, εμπορικές και αμυντικές σχέσεις.<br /><br />Για την Τουρκία, η συμμετοχή της Αιγύπτου στη Μέκκα θα ήταν επομένως κάτι περισσότερο από στρατιωτική ενίσχυση.<br /><br />Θα αποτελούσε στρατηγική επικύρωση της τουρκοαιγυπτιακής επαναπροσέγγισης.<br /><br />Και θα έδινε στην Άγκυρα έναν ισχυρό αραβικό εταίρο μέσα στη νέα δομή, μειώνοντας αναπόφευκτα τη δυνατότητα του Ριάντ να αποτελεί τον μοναδικό αραβικό πόλο της.<br />Η Μέκκα είναι ανοιχτή — θεωρητικά<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η αντίφαση.<br /><br />Πακιστανικές και τουρκικές δηλώσεις μετά την υπογραφή υπογράμμισαν ότι η συμφωνία είναι αμυντική, δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένης χώρας και παραμένει ανοιχτή σε άλλα κράτη που συμμερίζονται τις αρχές της.<br /><br />Ωραία.<br /><br />Αλλά εάν η Αίγυπτος —μία από τις προφανέστερες υποψήφιες χώρες— πράγματι δεν έγινε δεκτή λόγω αντίρρησης ενός ιδρυτικού μέλους, τότε μαθαίνουμε κάτι πολύ σημαντικό:<br /><br />η διεύρυνση δεν θα είναι τεχνική διαδικασία. Θα είναι μάχη ισχύος.<br /><br />Και αυτό μας επιστρέφει στη σύγκριση με το «Μουσουλμανικό ΝΑΤΟ».<br /><br />Το δύσκολο κομμάτι δεν είναι να γράψεις μία ρήτρα συλλογικής άμυνας.<br /><br />Το δύσκολο είναι να συμφωνήσεις:<br /><br />ποιος μπαίνει,<br /><br />ποιος μένει έξω,<br /><br />ποιος διοικεί,<br /><br />ποιος πληρώνει,<br /><br />ποιος καθορίζει την απειλή,<br /><br />και ποιος αποφασίζει πότε μία κρίση αφορά όλους.<br />Η Αίγυπτος έχει επίσης λόγους να διστάζει<br /><br />Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.<br /><br />Δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι το Κάιρο είναι απελπισμένο να ενταχθεί.<br /><br />Η Αίγυπτος έχει επί δεκαετίες μία πολύπλοκη αλλά βαθιά στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Λαμβάνει σημαντική αμερικανική στρατιωτική βοήθεια.<br /><br />Διαθέτει τη Συνθήκη Ειρήνης του 1979 με το Ισραήλ.<br /><br />Έχει δικές της ισορροπίες με τα κράτη του Κόλπου.<br /><br />Και παραδοσιακά προτιμά να διατηρεί ελευθερία κινήσεων αντί να δεσμεύεται σε σχήματα όπου άλλες πρωτεύουσες θα μπορούσαν να την παρασύρουν σε κρίσεις που δεν έχει επιλέξει.<br /><br />Αυτό κάνει την αιγυπτιακή σιωπή ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.<br /><br />Το Κάιρο μπορεί να αισθάνεται προσβεβλημένο αν πράγματι αποκλείστηκε.<br /><br />Αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θέλει να μπει με οποιοδήποτε τίμημα.<br />Ο Fidan πάει στο Κάιρο — και η ατζέντα είναι μεγαλύτερη από τη Μέκκα<br /><br />Επισήμως, η επίσκεψη αφορά πολύ περισσότερα.<br /><br />Γάζα.<br /><br />Συρία.<br /><br />Σουδάν.<br /><br />Λιβύη.<br /><br />Διμερείς οικονομικές σχέσεις.<br /><br />Άμυνα.<br /><br />Περιφερειακή συνεργασία.<br /><br />Όλα αυτά είναι πραγματικά και σημαντικά.<br /><br />Αλλά η χρονική στιγμή δύσκολα αγνοείται.<br /><br />Ο Fidan φτάνει στο Κάιρο ακριβώς τη στιγμή που η απουσία της Αιγύπτου από τη συμφωνία έχει μετατραπεί σε δημόσιο ζήτημα.<br /><br />Και εάν η Τουρκία πράγματι υποστήριξε την αιγυπτιακή συμμετοχή, ο Fidan βρίσκεται σε μοναδική θέση:<br /><br />μπορεί να μιλήσει στο Κάιρο όχι ως εκείνος που έκλεισε την πόρτα, αλλά ως εκείνος που υποστηρίζει ότι προσπάθησε να την ανοίξει.<br /><br />Αυτό είναι πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο για την Άγκυρα. </div><div><br />Ποιος φοβάται μια τετράδα;<br /><br />Υπάρχει και μία ευρύτερη διάσταση.<br /><br />Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Πακιστάν και Αίγυπτος μαζί θα δημιουργούσαν έναν εντυπωσιακό συνδυασμό.<br /><br />Σαουδαραβικό κεφάλαιο.<br /><br />Τουρκική αμυντική τεχνολογία.<br /><br />Πακιστανική πυρηνική αποτροπή.<br /><br />Αιγυπτιακή στρατιωτική μάζα και γεωγραφία.<br /><br />Αυτό δεν θα ήταν ΝΑΤΟ.<br /><br />Δεν θα είχε κοινή διοίκηση, ενιαία στρατιωτική δομή ή δεκαετίες interoperability.<br /><br />Θα ήταν όμως αρκετά μεγάλο ώστε όλες οι περιφερειακές δυνάμεις —από το Ιράν και το Ισραήλ μέχρι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα— να πρέπει να αρχίσουν να το υπολογίζουν σοβαρά.<br /><br />Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό η τέταρτη καρέκλα είναι τόσο δύσκολη να γεμίσει.<br />Η πρώτη πραγματική δοκιμασία δεν είναι πόλεμος<br /><br />Στο προηγούμενο άρθρο το βασικό ερώτημα ήταν πότε θα δοκιμαστεί στρατιωτικά η συμφωνία της Μέκκας.<br /><br />Ίσως η πρώτη δοκιμασία της να έρθει πολύ νωρίτερα.<br /><br />Και να μην περιλαμβάνει ούτε έναν πυροβολισμό.<br /><br />Η πρώτη δοκιμασία είναι η διεύρυνση.<br /><br />Εάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία έχουν ήδη διαφορετικές αντιλήψεις για την Αίγυπτο, τότε βλέπουμε από την πρώτη εβδομάδα το βασικό πρόβλημα κάθε συμμαχίας που αποτελείται από ισχυρά κράτη:<br /><br />όλοι θέλουν συνεργασία,<br /><br />αλλά κανείς δεν θέλει να παραδώσει την ηγεσία.<br />Το πραγματικό ταξίδι του Fidan<br /><br />Γι’ αυτό η επίσκεψη Fidan δεν είναι απλώς άλλη μία στάση της τουρκικής διπλωματίας.<br /><br />Είναι ένα πρώτο τεστ για το εάν η Άγκυρα μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ριάντ και Καΐρου — ή αν η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας θα αρχίσει να δημιουργεί νέες αντιπαλότητες πριν προλάβει να επιλύσει τις παλιές.<br /><br />Η συμφωνία της Μέκκας γεννήθηκε με μία εντυπωσιακή υπόσχεση:<br /><br />επίθεση στον έναν, επίθεση σε όλους.<br /><br />Αλλά ίσως η δυσκολότερη ερώτηση να μην είναι ακόμη ποιος θα πολεμήσει για ποιον.<br /><br />Είναι πολύ πιο απλή:<br /><br />ποιος αποφασίζει ποιος ανήκει στο “όλοι”;<br /><br />Και αυτή τη στιγμή, η άδεια αιγυπτιακή καρέκλα στη Μέκκα λέει περισσότερα για το μέλλον της νέας συμμαχίας από οποιαδήποτε πανηγυρική ανακοίνωση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Φιντάν στο Κάιρο: Τι κρύβεται πίσω από την απουσία της Αιγύπτου από το νέο αμυντικό μπλοκ

Βασιλης Διαμαντακος  Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημιουργία του νέου αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, η απουσία της Αιγύπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως βλέπουν οι ΗΠΑ το ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι μας λένε Αμερικανικά think tanks.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Greece-USA.jpg"><img height="83" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Greece-USA-1068x712.jpg" width="752" /></a><br /><br />Η χθεσινή επικοινωνία Γεραπετρίτη – Ρούμπιο, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αφορούσε την προετοιμασία για έναν Στρατηγικό Διάλογο στον οποίο η Ουάσιγκτον θα ζητήσει από την Ελλάδα να αναλάβει μεγαλύτερο και πιο συγκεκριμένο ρόλο σε ένα ενιαίο μέτωπο που αρχίζει στην Ουκρανία, περνά από την Ανατολική Μεσόγειο και καταλήγει στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Πως αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ αυτόν το ρόλο;<br /><br />Το economico αναζήτησε πρόσφατες αναλύσεις Αμερικανικών think tanks (με σημαντικές προσβάσεις στα κέντα αποφάσεων της Ουάσιγκτον) που αποκαλύπτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Ουάσιγκτον βλέπει πλέον την Ελλάδα ως σταθερό σύμμαχο και κρίσιμο κόμβο ανάμεσα σε τρία μέτωπα:Μέση Ανατολή, Μαύρη Θάλασσα και ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης.<br /><br />Οι σημαντικότερες είναι οι εξής:<div><br />1. Atlantic Council: Η Ελλάδα ως σύνδεσμος Ευρώπης – Κόλπου<br /><br />Η πιο άμεσα συνδεδεμένη με τον Στρατηγικό διάλογο ΗΠΑ-Ελλάδας είναι η ανάλυση του Atlantic Council, <a href="https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/dispatch-from-greece-geopolitical-crises-are-accelerating-collaboration-between-europe-and-the-gulf/">«Dispatch from Greece: Geopolitical crises are accelerating collaboration between Europe and the Gulf»</a>, της 21ης Μαΐου 2026.<br /><br />Το Atlantic Council υποστηρίζει ότι ο πόλεμος με το Ιράν μεταβάλλει ταυτόχρονα: </div><div>την ασφάλεια στον Κόλπο,<br />τις ενεργειακές ροές,<br />τις εφοδιαστικές αλυσίδες,<br />τη σχέση της Ευρώπης με τις αραβικές χώρες.<br /><br />Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως φυσικός χώρος συνάντησης αυτών των δύο γεωπολιτικών περιοχών. Η θέση της, η συμμετοχή της στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η ναυτιλία και οι ενεργειακές υποδομές της επιτρέπουν να λειτουργήσει ως πολιτική και οικονομική γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον Κόλπο.<br /><br />Η ίδια συλλογιστική επανέρχεται σε νεότερη ανάλυση του Ιουλίου:<a href="https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/europe-and-the-gulf-have-untapped-strengths-to-counter-great-power-chaos/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council – Europe and the Gulf</a> . Η πρόταση είναι να αποκτήσουν Ευρώπη και χώρες του Κόλπου μεγαλύτερη «στρατηγική αυτονομία», μέσω κοινών υποδομών, εμπορικών συμφωνιών και αμυντικών συνεργασιών. Η Ελλάδα βρίσκεται γεωγραφικά στο σημείο όπου μπορούν να συναντηθούν αυτά τα δίκτυα.<br /><br />2. Brookings: Η νέα περιφερειακή τάξη και το ελληνικό «αντίβαρο»<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η μελέτη του Brookings <a href="https://www.brookings.edu/articles/turkeys-search-for-a-middle-east-order/">«Turkey’s search for a Middle East order»</a>, της 16ης Ιουνίου 2026.<br /><br />Η ανάλυση εξετάζει την προσπάθεια της Άγκυρας να κατοχυρώσει μεγαλύτερο ρόλο στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής. Το Ινστιτούτο, στο πλαίσιο αυτό, εντάσσει και τη συγκρότηση, τον Ιούνιο, του αμερικανικού – ελληνικού – κυπριακού-ισραηλινού Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Κατά το Brookings, η θεσμοποίηση του άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ δεν είναι μια απλή ενεργειακή συνεργασία. Διαμορφώνει περιφερειακούς κανόνες, περιορίζει τα περιθώρια μονομερών κινήσεων και επηρεάζει ευθέως τις επιδιώξεις της Τουρκίας στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε δεύτερη ανάλυσή του, το Brookings (<a href="https://www.brookings.edu/articles/turkeys-post-american-hesitation/?utm_source=chatgpt.com">Brookings – Turkey’s post-American hesitation</a>) σημειώνει ότι η αμερικανοϊσραηλινή επέμβαση στο Ιράν διέψευσε τις προσδοκίες της Άγκυρας για σταδιακή αμερικανική αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή. Η Ουάσιγκτον, με άλλα λόγια, επιστρέφει ενεργά στην περιοχή – και χρειάζεται αξιόπιστες βάσεις, υποδομές και εταίρους, με στρατηγικό σύμμαχο την Ελλάδα.</div><div><br />3. Atlantic Council: Ιράν και Ουκρανία αποτελούν πλέον ένα ενιαίο στρατηγικό πεδίο<br /><br />Η έκθεση <a href="https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/us-turkish-relations-impact-on-nato-and-the-middle-east/">«US-Turkish relations: Impact on NATO and the Middle East»</a>, της 1ης Ιουλίου 2026, συνδέει ευθέως τους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία.<br /><br />Το βασικό της συμπέρασμα είναι ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν έχουν υποχρεωθεί σε στρατηγική συνθηκολόγηση. Η αντοχή των δύο χωρών περιορίζει τη δυνατότητα των μεγάλων δυνάμεων να επιβάλλουν γρήγορες λύσεις. Ταυτόχρονα, αυξάνει την αξία των περιφερειακών συμμάχων που μπορούν να προσφέρουν βάσεις, εφοδιασμό, αεράμυνα και ασφαλείς διαδρομές μεταφοράς δυνάμεων.<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το ουσιαστικότερο υπόβαθρο της επικοινωνίας Ρούμπιο–Γεραπετρίτη: για την αμερικανική στρατηγική, Ιράν και Ουκρανία δεν είναι πλέον δύο ασύνδετες κρίσεις. Συνδέονται μέσω της ρωσοϊρανικής στρατιωτικής συνεργασίας, των drones, της ενέργειας και της ανάγκης προστασίας των θαλάσσιων και χερσαίων διαδρόμων.</div><div><br />4. Atlantic Council: Οι ελληνικές υποδομές αποκτούν στρατιωτική αξία<br /><br />Σε άλλη μελέτη του για τη στρατιωτική κινητικότητα στην Ευρώπη ( <a href="https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/enhancing-land-military-mobility-in-europe-advocating-a-pragmatic-approach/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council – Military mobility in Europe</a>), το Atlantic Council επισημαίνει ότι η υποστήριξη της Ουκρανίας αποκάλυψε σοβαρές ανεπάρκειες στη δυνατότητα του ΝΑΤΟ να μετακινεί γρήγορα στρατεύματα και βαρύ εξοπλισμό προς την ανατολική πτέρυγα.<br /><br /><br />Η ανάλυση δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, οδηγεί όμως σε ένα σαφές συμπέρασμα: λιμάνια, σιδηρόδρομοι, οδικοί άξονες και ενεργειακά δίκτυα στη νοτιοανατολική Ευρώπη δεν θεωρούνται πλέον απλές οικονομικές υποδομές, αλλά τμήματα της αποτρεπτικής ικανότητας του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα και οι διάδρομοι προς Βουλγαρία και Ρουμανία αποκτούν έτσι διπλή λειτουργία: υποστηρίζουν τόσο την ανατολική πτέρυγα όσο και τις αμερικανικές επιχειρησιακές ανάγκες στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />5. Heritage Foundation: Το Ιράν παραμένει η κεντρική απειλή<br /><br />Η εκτενής έκθεση του Heritage Foundation <a href="https://www.heritage.org/defense/report/the-security-environment-the-middle-east">«The Security Environment in the Middle East»</a>, του Απριλίου 2026, εκφράζει την περισσότερο «σκληρή» σχολή σκέψης της Ουάσιγκτον.<br /><br />Το Heritage θεωρεί ότι, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί, το Ιράν εξακολουθεί να αποτελεί την κυριότερη απειλή για τους αμερικανικούς συμμάχους, τις ενεργειακές ροές και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση:</div><div>στους βαλλιστικούς πυραύλους,<br />στα ιρανικά drones,<br />στις κυβερνοεπιθέσεις,<br />στη συνεργασία Τεχεράνης-Μόσχας,<br />στην ασφάλεια των εμπορικών θαλάσσιων οδών.<br /><br />Η ελληνική σημασία προκύπτει σχεδόν αυτονόητα: χώρα με μεγάλο εμπορικό στόλο, βάσεις που εξυπηρετούν τις ΗΠΑ και θέση δίπλα στους διαδρόμους Σουέζ-Ανατολικής Μεσογείου-Μαύρης Θάλασσας.</div><div><br />6. Washington Institute: Η ελληνική ναυτιλία ως εκτεθειμένο στρατηγικό μέγεθος<br /><br />Το Washington Institute έχει εξετάσει ειδικά τις επιθέσεις των Χούθι σε πλοία ελληνικών συμφερόντων (<a href="https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/behind-houthi-attacks-ships-operated-greece-based-companies?utm_source=chatgpt.com">Washington Institute – Houthi attacks on Greek-operated ships</a>). Η ανάλυσή του δείχνει ότι οι ενέργειες των ιρανικά υποστηριζόμενων οργανώσεων δεν επηρεάζουν μόνο τη Μέση Ανατολή. Αγγίζουν άμεσα την ελληνική οικονομία και τη διεθνή ναυτιλία.<br /><br />Η προστασία της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, συνεπώς, δεν είναι για την Αθήνα αφηρημένη συμμαχική υποχρέωση. Είναι πρωτεύον εθνικό και οικονομικό συμφέρον.</div><div><br />Η εικόνα που προκύπτει από τις αναλύσεις<br /><br />Οι αμερικανικές αναλύσεις συγκλίνουν σε μια μάλλον καθαρή εκτίμηση: η αξία της Ελλάδας για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρίσκεται πλέον μόνο στη “σταθερότητα των διμερών σχέσεων”. Αφορούν κυρίως στη θέση και το ρόλο της χώρας στη γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ. Kαι αυτό με τη σειρά του εντάσσεται στους ελληνικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.<br /><br />Οι ΗΠΑ επιθυμούν η Ελλάδα να εξυπηρετεί ταυτόχρονα τέσσερις αμερικανικές προτεραιότητες: </div><div>την υποστήριξη της Ουκρανίας και της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ,<br />την παρουσία των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή,<br />την ενεργειακή διαφοροποίηση της Ευρώπης,<br />την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας απέναντι στο Ιράν και στους περιφερειακούς συμμάχους του.<br /><br />Ο επικείμενος Στρατηγικός Διάλογος ΗΠΑ-Ελλάδας θα δείξει, επομένως, αν αυτή η αναβαθμισμένη θέση που επιδιώκει η Ουάσιγκτον για την Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί σε συγκεκριμένο πολιτικό και οικονομικό όφελος για τη χώρα. Η Αθήνα καλείται να αξιοποιήσει τη συμμετοχή της στους αμερικανικούς σχεδιασμούς για να ενισχύσει την ασφάλειά της, να προσελκύσει επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές και να αποκτήσει μεγαλύτερο λόγο στις αποφάσεις για την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτό είναι, τελικά, το ελληνικό ενδιαφέρον της στρατηγικής σχέσης: τι αποδίδει στην πράξη και αν υπηρετεί, με σαφήνεια και διάρκεια, τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως βλέπουν οι ΗΠΑ το ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι μας λένε Αμερικανικά think tanks.

Η χθεσινή επικοινωνία Γεραπετρίτη – Ρούμπιο, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αφορούσε την προετοιμασία για έναν Στρατηγικό Διάλογο στον οποίο η Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό δημοσίευμα δείχνει τα ελληνικά «ευάλωτα σημεία». Στο στόχαστρο ελληνικές υποδομές και νησιά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/aigaio_2.jpg.webp?itok=KxEcfAU-" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="74" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/aigaio_2.jpg.webp?itok=KxEcfAU-" width="754" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Προκλητικό δημοσίευμα από Τούρκο αρθρογράφο στην Cumhuriyet</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Νέο δείγμα εχθρικής ρητορικής κατά της Ελλάδας καταγράφεται σε άρθρο γνώμης του Νετζάτ Εσλέν, το οποίο δημοσιεύθηκε στην τουρκική εφημερίδα <a href="https://www.cumhuriyet.com.tr/yazarlar/olaylar-ve-gorusler/komsuluk-ve-stratejik-hassasiyetler-nejat-eslen-2528378">Cumhuriyet</a> στις 12 Αυγούστου. Με τίτλο «Γειτονία και στρατηγικές ευαισθησίες», ο αρθρογράφος περιγράφει τη χώρα μας ως «καιροσκόπο» και «κακό γείτονα», προχωρώντας μέχρι και σε χαρτογράφηση όσων αποκαλεί «στρατηγικά ευάλωτα σημεία» της ελληνικής επικράτειας, τα οποία, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσε η Άγκυρα να συνυπολογίσει στον σχεδιασμό της.<div><br />Επίκληση ανισορροπίας ισχύος<br /><br />Στο κείμενό του, ο Εσλέν επιχειρεί να αναδείξει μια, κατά τον ίδιο, χαοτική ανισορροπία ισχύος ανάμεσα στις δύο χώρες, επικαλούμενος τη διαφορά πληθυσμού και οικονομικού μεγέθους. Ισχυρίζεται παράλληλα πως η Αθήνα εξαναγκάζεται να διοχετεύει τεράστια ποσά σε εξοπλιστικά προγράμματα λόγω του ανταγωνισμού της με την Τουρκία, ενώ χαρακτηρίζει τη δημογραφική δομή της Ελλάδας «εύθραυστη», αναφερόμενος ειδικά στο δημογραφικό πρόβλημα, τις μειονότητες και τους μετανάστες.<br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική, σημειώνει, έχει διαχρονικά ως βασικό άξονα την αντιπαράθεση με την Τουρκία, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει τις σχέσεις της με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, καθώς και τη συμμετοχή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.</div><div><br />Η επιχειρηματολογία περί «Μεγάλης Ιδέας»<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, ο αρθρογράφος επαναφέρει τη γνωστή τουρκική επιχειρηματολογία περί «Μεγάλης Ιδέας», την οποία θεωρεί πως εξακολουθεί να κατευθύνει την ελληνική κρατική αντίληψη, χαρακτηρίζοντας «μαξιμαλιστικές» τις ελληνικές θέσεις για το Αιγαίο, την υφαλοκρηπίδα, τις θαλάσσιες ζώνες και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το δημοσίευμα ανασύρει το σύνολο των πάγιων τουρκικών αιτιάσεων για τα 12 ναυτικά μίλια, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και τις βραχονησίδες, ενώ στο Κυπριακό επιτίθεται στην ελληνική πλευρά επειδή ζητά την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων.</div><div><br />Οι «στρατηγικές ευαισθησίες» της Ελλάδας<br /><br />Το πιο προβληματικό τμήμα του άρθρου αφορά τις υποτιθέμενες «στρατηγικές ευαισθησίες» της ελληνικής επικράτειας. Ο Εσλέν υποστηρίζει πως τα απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου είναι ευάλωτα λόγω των μεγάλων αποστάσεων ανεφοδιασμού, στρέφοντας παράλληλα την προσοχή στις ενεργειακές διασυνδέσεις και τα υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών, τα οποία, όπως σημειώνει, είναι εκτεθειμένα σε «ασύμμετρες παρεμβάσεις».</div><div><br />Στοχοποίηση λιμανιών και μειονοτήτων<br /><br />Στην ίδια λογική στοχοποίησης εντάσσει τα κρίσιμα ελληνικά λιμάνια και τις ενεργειακές υποδομές, κάνοντας λόγο για κινδύνους από κυβερνοεπιθέσεις και ψηφιακά σαμποτάζ. Συνδέει επίσης τις μειονότητες και τους μετανάστες με ενδεχόμενες κοινωνικές εντάσεις, οι οποίες, κατά την άποψή του, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στο εσωτερικό μέτωπο της Ελλάδας.<br /><br />Ο χρόνος, καταλήγει ο αρθρογράφος, λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας, ενώ τα τουρκικά συμφέροντα σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και Κύπρο παραμένουν ζωτικής σημασίας, με την τουρκική στρατηγική σκέψη να οφείλει να περιλαμβάνει την ικανότητα ασύμμετρης απάντησης ως μέσο αποτροπής</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό δημοσίευμα δείχνει τα ελληνικά «ευάλωτα σημεία». Στο στόχαστρο ελληνικές υποδομές και νησιά.

Προκλητικό δημοσίευμα από Τούρκο αρθρογράφο στην Cumhuriyet Γιάννης Κολεΐδης Νέο δείγμα εχθρικής ρητορικής κατά της Ελλάδας καταγράφεται σε ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Μπάχαλο για τα Στενά του Ορμούζ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.fortunegreece.com/wp-content/uploads/2026/04/stena-hormuz-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1366" data-original-width="2048" height="99" src="https://www.fortunegreece.com/wp-content/uploads/2026/04/stena-hormuz-1.jpg" width="745" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη</span></h3><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Το απόλυτο μπάχαλο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν όσον αφορά στα Στενά του Ορμούζ συνεχίζεται κανονικά, με ολόκληρο τον πλανήτη να μην μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak<br /><br />Απο την μια ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει οτι οι ΗΠΑ έχουν τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, και από την άλλη το Ιράν λέει ότι δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στην αναβίωση της ενδιάμεσης ειρηνευτικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, με μια ανώτερη ιρανική πηγή να λέει ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να έχουν κολλήσει.<br /><br />Η συμφωνία του Ιουνίου που υποτίθεται ότι θα τερματίζε οριστικά τον πόλεμο, κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες.<br /><br />Την ίδια στιγμή η Ουάσινγκτον κατηγορεί το Ιράν ότι δεν άνοιξε ποτέ ξανά τα Στενά του Ορμούζ, ενώω η Τεχεράνη λέει ότι οι ΗΠΑ υπαναχώρησαν πρώτα διατηρώντας τα λιμάνια τους αποκλεισμένα και τα περιουσιακά τους στοιχεία παγωμένα.<br /><br />Ο Τραμπ ισχυρίστηκε χθες ότι οι ΗΠΑ έχουν «πλήρη έλεγχο» στο Στενό: «Το Ιράν είναι μόνο λόγια και καμία δράση, ο νταής της Μέσης Ανατολής δεν υπάρχει πια».<br /><br />Ωστόσο ο οργανισμός που ίδρυσε το Ιράν για τη λειτουργία της πλωτής οδού λέει ότι εξακολουθεί να είναι κλειστός μέχρι να πληρούνται οι όροι του Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα το Ιράν απέφυγε επίσης να μιλήσει για παράταση 60 ημερών, λέγοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα για παράταση, αφού οι ΗΠΑ έσπασαν τη συμφωνία 48 ώρες αργότερα.<br /><br />Με άλλα λόγια και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι η συμφωνία έχει παραβιαστεί και εκεί περίπου τελειώνει η συμφωνία.<div><br />Προειδοποίηση Αραγτσί προς τις ΗΠΑ<br /><br />Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι κάνουν ένα ακόμη μεγαλύτερο λάθος στα Στενά του Ορμούζ από ό,τι όταν πήγαν σε πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />«Οι ΗΠΑ έχουν κάνει εδώ και καιρό λάθος υπολογισμούς λόγω αποτυχιών στις υπηρεσίες πληροφοριών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ο πόλεμος κατά του Ιράν. Τώρα, ένας ακόμη μεγαλύτερος λάθος υπολογισμός στα Στενά του Ορμούζ. Χειρότερα από τις ψευδείς ειδήσεις είναι οι ψευδείς πληροφορίες. Να είστε προσεκτικοί» είπε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Ιράν: Μπάχαλο για τα Στενά του Ορμούζ

Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη Ανδρέας Δε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ καταγγέλλει την Τουρκία ότι κατέχει παράνομα το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τ.χλμ. στο Ιράκ.

<img height="82" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/ISRAEL-FM-630x382.jpg" width="737" /><br /><br />Ευθεία επίθεση κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού και της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας εξαπέλυσε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, καταγγέλλοντας την υποκρισία της τουρκικής ηγεσίας να εγκαλεί την Ιερουσαλήμ, την ώρα που η ίδια διατηρεί παράνομη στρατιωτική κατοχή σε τρία διαφορετικά κράτη της περιοχής.<br /><br />Τα κύρια σημεία της παρέμβασης του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών:<br /><br />Η κριτική στην τουρκική υποκρισία: Επισημαίνεται ότι η Άγκυρα επιχειρεί να παραποιήσει την πραγματικότητα επί του πεδίου, έχοντας το θράσος να ασκεί κριτική στο Ισραήλ τη στιγμή που η ίδια συνιστά τη βασική πηγή αποσταθεροποίησης στην περιοχή.<br /><br />Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας: Υπογραμμίζεται η ανάπτυξη χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, καθώς και η λειτουργία δεκάδων στρατιωτικών βάσεων και φυλακίων εκτός των τουρκικών συνόρων, στις επικράτειες της Συρίας, του Ιράκ και της Κύπρου.<br /><br />Το εύρος της τουρκικής εισβολής και κατοχής: Στηλιτεύεται η επιθετικότητα του καθεστώτος Ερντογάν, το οποίο καταπατά τη διεθνή νομιμότητα κατέχοντας παράνομα το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 5% της Συρίας και 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Ιράκ.<br /><br />Η σύγκριση με τις ισραηλινές ενέργειες: Το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών αντιπαραβάλλει την τουρκική επεκτατικότητα με τον προσωρινό έλεγχο μόλις του 0,1% του συριακού εδάφους από το Ισραήλ, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται αμιγώς για μια αμυντική νεκρή ζώνη, απαραίτητη για την προστασία των Ισραηλινών πολιτών από αποδεδειγμένες απειλές ασφαλείας.<br />Η ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ:<br /><br />«Η Τουρκία έχει το θράσος να ασκεί κριτική στο Ισραήλ. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα επί του πεδίου;<br /><br />»Χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Δεκάδες στρατιωτικές βάσεις και φυλάκια διασπαρμένα στη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο.<br /><br />»Την ώρα που η επιθετικότητα του στρατού του Ερντογάν δεν γνωρίζει σύνορα, η Τουρκία κατέχει το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Ιράκ.<br /><br />»Αντίθετα, το Ισραήλ ελέγχει προσωρινά μόλις το 0,1% της Συρίας – μια νεκρή ζώνη που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για την προστασία των πολιτών του από αποδεδειγμένες απειλές ασφαλείας».<br />Δείτε την ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ στο  Facebook:<p style="background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: "Open Sans", sans-serif; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-language-override: normal; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 16px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-variation-settings: normal; line-height: 24px; margin: 10px 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="478" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FIsraelMFA%2Fposts%2Fpfbid02g2DK4pXo2FZ4oHs8iQYeYmyrrKFFCxCFftVuRJHv81n3YLc5heaco46Vt9QPemMgl&show_text=true&width=640" style="border-style: none; border-width: medium; font-family: inherit; font-style: inherit; margin: 0px; outline: 0px; overflow: hidden; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" width="640"></iframe></p><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ καταγγέλλει την Τουρκία ότι κατέχει παράνομα το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τ.χλμ. στο Ιράκ.

Ευθεία επίθεση κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού και της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας εξαπέλυσε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, κατ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Νορβηγία είναι συνένοχη στην κατοχή της Κύπρου”!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa6NCwcu0YIxGi-31gxN8VAb741X4NSs-qAmrQID__qkjZH_usIsWrmrk&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="381" data-original-width="804" height="95" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa6NCwcu0YIxGi-31gxN8VAb741X4NSs-qAmrQID__qkjZH_usIsWrmrk&s=10" width="762" /></a></div><div><br /></div>Τη στάση της Νορβηγίας απέναντι στα ισραηλινά προϊόντα από τη Δυτική Όχθη αντιπαραβάλλει με την περίπτωση των κατεχομένων της Κύπρου το Jerusalem Jurist – Israel Legal Dispatch, το επίσημο νομικό παρατηρητήριο του ισραηλινού Kohelet Policy Forum, κατηγορώντας το Όσλο για ασυνέπεια στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Αφορμή για την παρέμβασή του αποτέλεσε, σύμφωνα με την ανάρτηση, πρόταση της νορβηγικής κυβέρνησης για απαγόρευση όλων των ισραηλινών εισαγωγών που προέρχονται από την Ιουδαία και τη Σαμάρεια με το Όσλο να υποστηρίζει, κατά το Jerusalem Jurist, ότι ένα τέτοιο μέτρο «απαιτείται από το διεθνές δίκαιο», γράφει το κυπριακό <a href="https://www.sigmalive.com/news/kypriako/1325394/sinenokhi-i-norvighia-stin-katokhi-kyproy-giati-karfwnei-ipokrisia-to-israil?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4">Sigmalive</a>.<br /><br />Το ισραηλινό νομικό παρατηρητήριο στρέφει στη συνέχεια τη συζήτηση στην Κύπρο, υποστηρίζοντας ότι η Νορβηγία δεν εφαρμόζει αντίστοιχη προσέγγιση στις οικονομικές δραστηριότητες που αφορούν τις κατεχόμενες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. «Η Νορβηγία είναι βαθιά συνένοχη στην κατοχή της βόρειας Κύπρου και ουδέποτε πρότεινε ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα με τα κατεχόμενα εδάφη είναι παράνομη», αναφέρει χαρακτηριστικά.<div><br />Οι νορβηγικές οδηγίες για ακίνητα στα κατεχόμενα<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις επίσημες ταξιδιωτικές οδηγίες της νορβηγικής κυβέρνησης για την Κύπρο. Το Jerusalem Jurist επισημαίνει ότι το Όσλο συμβουλεύει τους πολίτες του να βεβαιώνονται ότι ακίνητα τα οποία αγοράζουν ή ενοικιάζουν στα κατεχόμενα δεν ανήκουν σε εκτοπισμένους Ελληνοκύπριους.<br /><br />Κατά την ερμηνεία του ισραηλινού παρατηρητηρίου, αυτό σημαίνει ότι η νορβηγική κυβέρνηση δεν θεωρεί αυτομάτως παράνομες όλες τις συναλλαγές ακινήτων στις κατεχόμενες περιοχές, γεγονός που αντιπαραβάλλει με την προσέγγιση που ακολουθεί έναντι των ισραηλινών προϊόντων από τη Δυτική Όχθη. Παράλληλα, στην ανάρτηση παρουσιάζονται παραδείγματα οικιστικών αναπτύξεων στα κατεχόμενα, οι οποίες, σύμφωνα με το Jerusalem Jurist, διαφημίζονται σε Νορβηγούς αγοραστές.<br />«Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ – Έχει κάτι να πει η Νορβηγία;»<br /><br />Το Jerusalem Jurist επικαλείται επίσης τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε σχέση με τη μη αναγνώριση της αποσχιστικής οντότητας στα κατεχόμενα. «Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Έχει κάτι να πει η Νορβηγία;», καταλήγει, απευθύνοντας την ερώτηση τόσο στο νορβηγικό Υπουργείο Εξωτερικών όσο και στην Πρεσβεία της Νορβηγίας στο Ισραήλ.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι το Jerusalem Jurist παρουσιάζεται ως η επίσημη νομική πλατφόρμα του Kohelet Policy Forum και επικεντρώνεται, σύμφωνα με την περιγραφή του, στην προάσπιση των ισραηλινών και εβραϊκών δικαιωμάτων μέσω νομικής ανάλυσης ζητημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την κυριαρχία, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο (IHL) και τη χρήση νομικών διαδικασιών ως μέσου πολιτικής ή στρατηγικής πίεσης («lawfare»).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Η Νορβηγία είναι συνένοχη στην κατοχή της Κύπρου”!

Τη στάση της Νορβηγίας απέναντι στα ισραηλινά προϊόντα από τη Δυτική Όχθη αντιπαραβάλλει με την περίπτωση των κατεχομένων της Κύπρου το Jeru...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Σε νέο αντιπολιτευόμενο κόμμα ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.

<img height="113" src="https://www.amna.gr/photos/202608/w13-95202w13141113w20142747w1915140030034540.jpg" width="740" /><br /><br />Ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε χθες, Τετάρτη, ότι εντάσσεται στο Νέο Κόμμα, που ιδρύθηκε πρόσφατα, αφού με δικαστική εντολή καθαιρέθηκε η ηγεσία του προηγούμενου κόμματός του, του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), έπειτα από μια άνευ προηγουμένου νομική καταστολή της αντιπολίτευσης. Τον περασμένο μήνα, ο αντιπολιτευόμενος τούρκος ηγέτης Οζγκούρ Οζέλ και 90 άλλοι αποσχισθέντες βουλευτές ίδρυσαν ένα νέο πολιτικό κόμμα, επιδιώκοντας να ανασυνταχθούν για να αμφισβητήσουν τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν αφού δικαστήριο έπαυσε τον Οζέλ από τη θέση του προέδρου του CHP και επανέφερε τον διχαστικό πρώην ηγέτη του κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.<br /><br />«Παραιτούμαι, έπειτα από 17 χρόνια, από μέλος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος. Αυτή η απόφαση είναι αποτέλεσμα των αξιών στις οποίες πιστεύω σχετικά με το μέλλον της χώρας μας και της ευθύνης που φέρω έναντι του λαού μας», έγραψε ο Ιμάμογλου σε δήλωση στο X.<br /><br />«Σήμερα ανοίγουμε ένα ΝΕΟ δρόμο για να οικοδομήσουμε ένα ισχυρότερο, πιο δημοκρατικό και πιο ελπιδοφόρο μέλλον για την Τουρκία», πρόσθεσε αναφερόμενος στο Νέο Κόμμα. Ο Ιμάμογλου, κύριος πολιτικός αντίπαλος του Ερντογάν, βρίσκεται στη φυλακή εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο καθώς εκκρεμεί η δίκη του με κατηγορίες για διαφθορά, τις οποίες αρνείται.<br /><br />Είχε εκλεγεί ως προεδρικός υποψήφιος του CHP με εσωκομματική ψηφοφορία μερικές ημέρες μετά τη σύλληψή του το Μάρτιο 2025. Το πανεπιστημιακό πτυχίο του, απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι υποψήφιος για την προεδρία, ακυρώθηκε από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης μία ημέρα πριν συλληφθεί. Το Νέο Κόμμα, το οποίο είναι ήδη το δεύτερο μεγαλύτερο στο κοινοβούλιο, αναμένεται να προσελκύσει τους περισσότερους ψηφοφόρους του CHP, ωστόσο ο ευρύτερος κατατεμαχισμός της αντιπολίτευσης μπορεί να αυξησει τις πιθανότητες του προέδρου να παρατείνει την 23ετή κυριαρχία του στην Τουρκία.<br /><br />Οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2028, αλλά θα μπορούσαν να διεξαχθούν νωρίτερα.<br /><br />Η αντιπολίτευση και μερικές οργανώσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων λένε πως η καταστολή, στο πλαίσιο της οποίας έχουν φυλακισθεί από το 2024 εκατοντάδες εκλεγμένοι αξιωματούχοι καθώς και μέλη του CHP, έχει πολιτικά κίνητρα και είναι αντιδημοκρατική. Η κυβέρνηση το αρνείται και ισχυρίζεται πως η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Σε νέο αντιπολιτευόμενο κόμμα ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.

Ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε χθες, Τετάρτη, ότι εντάσσεται στο Νέο Κόμμα, που ιδρύθηκε πρόσφατα,...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα: “Η Συμμαχία της Μέκκα θα δημιουργήσει στρατιωτικούς μηχανισμούς…”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSu_NRwcss4VbFNZ50wew9sAFP53j4hRSQZ5lcW_v0Zs-e5U_7WOI9QTbZA&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="561" data-original-width="547" height="109" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSu_NRwcss4VbFNZ50wew9sAFP53j4hRSQZ5lcW_v0Zs-e5U_7WOI9QTbZA&s=10" width="763" /></a></div><div><br /></div>Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν θα δημιουργήσουν πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας της Μέκκας που υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα, ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας προσθέτοντας ότι η συμμαχία θα ενισχύσει και την συνεργασία της αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Κατά την διάρκεια εβδομαδιαίας συνέντευξης Τύπου για την ενημέρωση των δημοσιογράφων στην Άγκυρα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας διευκρίνισε ότι στους κοινούς μηχανισμούς θα συμμετέχουν οι υπουργοί Άμυνας, Εξωτερικών και η στρατιωτική ηγεσία των τριών χωρών, αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.<br /><br />Κοινές στρατιωτικές ασκήσεις σχεδιάζονται στο πλαίσιο της συμφωνίας, ενώ η συνεργασία μπορεί να περιλαμβάνει κοινή παραγωγή και ανταλλαγή τεχνογνωσίας στην αμυντική βιομηχανία. Οι τρεις σουνιτικές μουσουλμανικές χώρες, σύμμαχοι των ΗΠΑ, υπέγραψαν την Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας στις 7 Αυγούστου εν μέσω της κρίσης στην Μέση Ανατολή που έφερε τις χώρες του Κόλπου αντιμέτωπες με τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις.<br /><br />Η συμφωνία ορίζει ότι μία στρατιωτική επίθεση κατά οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, μία ρήτρα που παραπέμπει στο άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας της συνθήκης της Ατλαντικής Συμμαχίας.<br /><br />Σημειώνεται ότι το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία συνδέονται από τον περασμένο Σεπτέμβριο με αμυντική συμφωνία η οποία προβλέπει ότι μία επίθεση κατά της μίας χώρας θεωρείται επίθεση κατά και των δύο και προβλέπει την χρήση «όλων των στρατιωτικών μέσων».<br /><br />Η ρήτρα πάντως δεν ενεργοποιήθηκε όταν η Σαουδική Αραβία έγινε επανειλημμένως στόχος ιρανικών επιθέσεων κατά την διάρκεια του πολέμου που ξεκίνησε με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά της Τεχεράνης.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άγκυρα: “Η Συμμαχία της Μέκκα θα δημιουργήσει στρατιωτικούς μηχανισμούς…”

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν θα δημιουργήσουν πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/turk-1-1-768x432.jpg" width="760" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χώρας, την ώρα που οι ΗΠΑ πιέζουν για συμφωνία ενοποίησης – Στο βάθος Ανατολική Μεσόγειος, πετρέλαιο και τουρκολιβυκό μνημόνιο<br /><br /> Σε μια κίνηση που αποτυπώνει τη νέα στρατηγική της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν πραγματοποιεί επαφές τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, επιχειρώντας να διασφαλίσει ότι η Άγκυρα θα παραμείνει βασικός παίκτης στη Λιβύη ανεξάρτητα από την έκβαση της αμερικανικής προσπάθειας για πολιτική ενοποίηση της χώρας.<br /><br />Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει εντείνει τις προσπάθειες προσέγγισης των δύο αντίπαλων κέντρων εξουσίας, με στόχο μια συμφωνία κατανομής ισχύος που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ενοποίηση των θεσμών και, τελικά, εθνικές εκλογές.<br /><br />Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι η πρωτοβουλία της λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη διαδικασία του ΟΗΕ και ότι οι τελικοί όροι οποιασδήποτε συμφωνίας πρέπει να αποφασιστούν από τους ίδιους τους Λίβυους.<br /><br />Για την Τουρκία, όμως, το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο.<div><br />Από την Τρίπολη στη Βεγγάζη<br /><br />Ο Φιντάν συναντήθηκε στην Τρίπολη με τον πρωθυπουργό Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, ενώ το πρόγραμμα της αποστολής περιλαμβάνει επαφές και με την ανατολική πλευρά της χώρας.<br /><br />Η κίνηση είναι ιδιαίτερα συμβολική.<br /><br />Η Τουρκία υπήρξε ο σημαντικότερος ξένος στρατιωτικός υποστηρικτής της κυβέρνησης της Τρίπολης και η παρέμβασή της το 2019-2020 συνέβαλε αποφασιστικά στην ανατροπή της επίθεσης των δυνάμεων του Χαλίφα Χάφταρ εναντίον της λιβυκής πρωτεύουσας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η Άγκυρα έχει αλλάξει τακτική.<br /><br />Χωρίς να εγκαταλείπει τη σχέση της με την Τρίπολη, άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τη Βεγγάζη και το στρατόπεδο Χάφταρ. Η ίδια η επίσκεψη Φιντάν και στις δύο πλευρές επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν θέλει πλέον να εξαρτά τα συμφέροντά της από μία μόνο λιβυκή παράταξη.<br />Η Ουάσιγκτον πιέζει για ενοποίηση<br /><br />Στο παρασκήνιο βρίσκεται η νέα αμερικανική πρωτοβουλία.<br /><br />Ο ανώτερος σύμβουλος του Τραμπ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, Μασάντ Μπούλος, έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στις επαφές με τις δύο πλευρές, επιχειρώντας να μετατρέψει τα οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα της Λιβύης σε κίνητρο πολιτικού συμβιβασμού.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιδιώκει σταδιακά την ενοποίηση πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών θεσμών. Ήδη έχει υπάρξει συμφωνία για ενιαίο εθνικό προϋπολογισμό, ενώ δυνάμεις από την ανατολική και τη δυτική Λιβύη συμμετείχαν από κοινού σε στρατιωτικές ασκήσεις υπό την AFRICOM.<br /><br />Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιχειρούν να συνδέσουν τη σταθεροποίηση της χώρας με νέες επενδύσεις στον τεράστιο πετρελαϊκό της τομέα. </div><div><br />Τι φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Για την Τουρκία, μια συμφωνία μεταξύ Τρίπολης και Βεγγάζης δημιουργεί ταυτόχρονα ευκαιρίες και κινδύνους.<br /><br />Η Άγκυρα έχει οικοδομήσει στη δυτική Λιβύη ένα πλέγμα στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Διαθέτει στρατιωτική παρουσία, συμβάσεις για τουρκικές επιχειρήσεις και ενεργειακές φιλοδοξίες.<br /><br />Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Άγκυρα, η διατήρησή του δεν αφορά μόνο τη Λιβύη αλλά τον συνολικό συσχετισμό ισχύος απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Μια νέα ενιαία λιβυκή κυβέρνηση θα μπορούσε θεωρητικά να επανεξετάσει συμφωνίες της προηγούμενης περιόδου.<br /><br />Γι’ αυτό η Τουρκία επιχειρεί πλέον κάτι πολύ πιο φιλόδοξο: να δημιουργήσει σχέσεις και με την ανατολική Λιβύη, ώστε τα συμφέροντά της να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης.<br />Η προσέγγιση με τον Χάφταρ αλλάζει το παιχνίδι<br /><br />Η εξέλιξη αυτή είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της νέας τουρκικής στρατηγικής.<br /><br />Πριν από λίγα χρόνια, Τουρκία και Χάφταρ βρίσκονταν ουσιαστικά σε αντίπαλα στρατόπεδα ενός πολέμου διά αντιπροσώπων.<br /><br />Σήμερα η Άγκυρα συνομιλεί με την ανατολική πλευρά και επιχειρεί να μετατρέψει έναν πρώην αντίπαλο σε συνομιλητή.<br /><br />Η λογική είναι καθαρά γεωπολιτική.<br /><br />Εάν η Λιβύη οδηγηθεί σε συμφωνία ενοποίησης, η Τουρκία θέλει να βρίσκεται μέσα στη νέα ισορροπία ισχύος και όχι να θεωρείται προστάτιδα μόνο μιας παράταξης.<br />Πετρέλαιο, στρατός και Μεσόγειος<br /><br />Η σημασία της Λιβύης ξεπερνά κατά πολύ τα εσωτερικά της σύνορα.<br /><br />Η χώρα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα της Αφρικής και βρίσκεται σε εξαιρετικά στρατηγική θέση απέναντι από τη νότια Ευρώπη.<br /><br />Μια σταθερότερη και ενδεχομένως ενιαία Λιβύη θα μπορούσε να προσελκύσει δισεκατομμύρια σε ενεργειακές και κατασκευαστικές επενδύσεις.<br /><br />Η Τουρκία θέλει μερίδιο σε αυτή την αγορά.<br /><br />Παράλληλα, επιδιώκει να διατηρήσει τη στρατιωτική της παρουσία και να προστατεύσει τις συμφωνίες που έχει συνάψει με την Τρίπολη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, βλέπει την οικονομική συνεργασία και το πετρέλαιο ως μοχλούς για να φέρει τα δύο στρατόπεδα πιο κοντά.<br />Η Λιβύη ξανά στο κέντρο της γεωπολιτικής<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι η νέα αμερικανική πρωτοβουλία μπορεί τελικά να ενισχύσει, αντί να περιορίσει, τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας.<br /><br />Η Άγκυρα συμμετέχει ήδη στις διεθνείς διαβουλεύσεις για το μέλλον της χώρας. Τον Ιούνιο, ο Φιντάν συζήτησε το λιβυκό ζήτημα στο Κάιρο μαζί με τους υπουργούς Εξωτερικών της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας και τον Μασάντ Μπούλος.<br /><br />Η αμερικανική πλευρά αναγνωρίζει επίσης δημοσίως την Τουρκία, μαζί με την Αίγυπτο, την Ιταλία, τη Γαλλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλες χώρες, ως έναν από τους διεθνείς παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν στη διαδικασία.<br /><br />Ο Φιντάν επομένως δεν πηγαίνει απλώς στη Λιβύη για μια διπλωματική περιοδεία.<br /><br />Πηγαίνει για να διασφαλίσει ότι, αν ξαναμοιραστεί η τράπουλα στη χώρα, η Τουρκία θα βρίσκεται στο τραπέζι όταν καθοριστούν οι νέοι όροι του παιχνιδιού.<br /><br />Και για την Ελλάδα, αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της υπόθεσης.<br /><br />Διότι η μάχη για την πολιτική ενοποίηση της Λιβύης συνδέεται πλέον άμεσα με μια δεύτερη, μεγαλύτερη γεωπολιτική μάχη: ποιος θα καθορίσει τις ενεργειακές και θαλάσσιες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.<br /><br />Παρατήρηση εκτός άρθρου: Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

Βασιλης Διαμαντακος Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

<h3 style="text-align: left;"><img height="108" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/MECCA-AGREEMENT-REUTERS-1-1440x960.jpg" width="747" /><span style="font-weight: normal;">Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα</span></h3>Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτου στο σύμφωνο ασφαλείας που υπεγράφη την προηγούμενη εβδομάδα με την Τουρκία και το Πακιστάν, παρά τις πιέσεις της Άγκυρας για τη συμπερίληψη του Καΐρου, σύμφωνα με τρεις σαουδαραβικές πηγές που είναι ενήμερες για τις διαβουλεύσεις.<br /><br />Όπως ανέφερε πρώην ανώτερος σύμβουλος της σαουδαραβικής μοναρχίας, το Ριάντ δεν επιθυμούσε τη συμμετοχή της Αιγύπτου στη συμφωνία «τουλάχιστον προς το παρόν».<br /><br />Οι πηγές, που διατηρούν την ανωνυμία τους λόγω της ευαισθησίας του ζητήματος, αποδίδουν τη στάση αυτή στην αυξανόμενη απογοήτευση από την κυβέρνηση του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και στην εκτίμηση ότι η Αίγυπτος δεν διαθέτει πλέον τη στρατηγική ή στρατιωτική αξία του παρελθόντος.<br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία<br /><br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας, η οποία υπογράφηκε την Παρασκευή, προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη θα θεωρείται επίθεση και κατά των τριών. Παρά τις περιγραφές των Σαουδαράβων αξιωματούχων περί ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων, η συμφωνία παραμένει ασαφής ως προς τους επιχειρησιακούς μηχανισμούς και τον τρόπο παροχής στρατιωτικής βοήθειας σε κατάσταση κρίσης.<br /><br />Οι πηγές υπογραμμίζουν ότι η απόφαση του Ριάντ πηγάζει από τις υποβόσκουσες εντάσεις με το Κάιρο. Αν και η Σαουδική Αραβία υπήρξε ο κυριότερος οικονομικός υποστηρικτής της κυβέρνησης Σίσι μετά το 2013, επενδύοντας αρχικά περίπου 25 δισεκατομμύρια δολάρια, το Ριάντ θεωρεί ότι δεν υπήρξε ανάλογη αμοιβαία στήριξη σε ζητήματα ασφάλειας. Ενδεικτικά, αναφέρθηκε ο «ελάχιστος και αναξιόπιστος» ρόλος της Αιγύπτου στον πόλεμο με τους Χούθι στην Υεμένη, καθώς και η δυσαρέσκεια για την «υποταγή» του Καΐρου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Σύμφωνα με τις πηγές, το Ριάντ ανησυχεί για την ευθυγράμμιση του Σίσι με το Άμπου Ντάμπι, ειδικά μετά την αποστολή αιγυπτιακών συστημάτων αεράμυνας και μαχητικών αεροσκαφών στα Εμιράτα κατά τη διάρκεια των ιρανικών επιθέσεων, κίνηση που δεν επαναλήφθηκε προς τη Σαουδική Αραβία.<div><br />Η τουρκική προσπάθεια και η αμφισβήτηση του Καΐρου<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν είχε υποστηρίξει το Σάββατο ότι το Κάιρο αποτελεί «φυσικό εταίρο» για την Άγκυρα, ενώ τουρκικές πηγές επιβεβαίωσαν ότι είχαν καταβληθεί προσπάθειες για τη συμπερίληψη της Αιγύπτου. Ωστόσο, οι σαουδαραβικές πηγές αμφισβήτησαν την εκδοχή ότι το Κάιρο απέρριψε τη συμφωνία, χαρακτηρίζοντας το ενδεχόμενο αυτό «γελοίο».<br /><br />«Το γεγονός είναι ότι ο Σίσι θα ήταν πρόθυμος να συμμετοχή, ώστε να μπορέσει να αποκομίσει τα οικονομικά οφέλη αυτής της συμφωνίας, όπως κάνει συνήθως», δήλωσε ο σύμβουλος. Παράλληλα, τονίστηκε ότι η Τουρκία και το Πακιστάν προσφέρουν ανώτερες αμυντικές δυνατότητες σε σύγκριση με την Αίγυπτο, της οποίας η στρατιωτική παραγωγή επικεντρώνεται σε πολιτικές δραστηριότητες.<br /><br />«Η Αίγυπτος ήταν πάντα εξαρτημένη από εμάς, από τις ΗΠΑ, και δεν ανταποδίδει, απλώς παίρνει και παίρνει χωρίς επιστροφή», επεσήμανε ο σύμβουλος, προσθέτοντας ότι η ηγεσία του βασιλείου έχει σοβαρές αμφιβολίες για την πίστη του Σίσι. Παρά το κλίμα αυτό, οι πηγές διευκρίνισαν ότι η συμφωνία δεν αποκλείει μόνιμα την ένταξη της Αιγύπτου στο μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει αλλαγή ή βελτίωση στη στάση της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel-1068x801.jpg" width="743" /></a><br /><br />Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ, είχε απευθύνει ένα δραματικό αίτημα στον Ελιέζερ Τσαφρίρ, επικεφαλής της Μοσάντ στην Τεχεράνη.<div><br />Καθώς οι επαναστάτες κέρδιζαν έδαφος, η κυβέρνηση του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ζήτησε από τη Μοσάντ να δολοφονήσει τον Ρουχολάχ Χομεϊνί στον τόπο εξορίας του στο Παρίσι. Μετά από προσεκτικές διαβουλεύσεις, η Μοσάντ αποφάσισε να μην προχωρήσει στο σχέδιο, εκτιμώντας μεταξύ άλλων ότι δεν ήταν βέβαιη για τις προθέσεις του Χομεϊνί και ελπίζοντας ότι το νέο ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο φιλικό προς το Ισραήλ.</div><div><br />Αυτό το ιστορικό περιστατικό υπογραμμίζει μια ασυνήθιστα στενή σχέση ασφάλειας και πληροφοριών που υπήρχε τότε ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ. Σήμερα, με το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία να υπογράφουν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας —ένα σύμφωνο αμοιβαίας ασφάλειας που ορίζει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τους τρεις θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων— δύο περιφερειακές δυνάμεις ανησυχούν βαθιά: το Ισραήλ και το Ιράν. Και οι δύο έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι η νέα συμμαχία στρέφεται εναντίον τους.<br /><br />Το «Σύμφωνο της Μέκκας»<br /><br />Στις 7 Αυγούστου, η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία υπέγραψαν το Σύμφωνο Κοινής Άμυνας της Μέκκας, το οποίο έρχεται σε συνέχεια της Στρατηγικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Άμυνας που είχαν συνάψει Ριάντ και Ισλαμαμπάντ τον Σεπτέμβριο του 2025. Η νέα συμμαχία συνδυάζει τα συμπληρωματικά πλεονεκτήματα των μελών της: το πυρηνικό οπλοστάσιο και τον τεράστιο στρατό του Πακιστάν, τα πετροδολάρια, την ενεργειακή ασφάλεια και την ισλαμική νομιμότητα της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και την εμπειρία του ΝΑΤΟ και την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.<br />Η συμφωνία υπογράφηκε σε μια περίοδο που τα κράτη του Κόλπου βρίσκονται αντιμέτωπα με συνεχιζόμενες επιθέσεις από το Ιράν, την ώρα που οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας θεωρούνται πλέον ανεπαρκείς. Καθώς το αποτύπωμα των ΗΠΑ στην περιοχή εξασθενεί, η Τεχεράνη και η Ιερουσαλήμ παρακολουθούν κάθε κίνηση.</div><div><br />Το Ιράν εκτιμά δικαίως ότι αυτή η συμμαχία στοχεύει στον περιορισμό της αυξανόμενης σιιτικής επιρροής, φοβούμενο παράλληλα την αναβίωση «νεο-οθωμανικών φαντασιώσεων» στην Άγκυρα και μια γεωγραφική περικύκλωση, δεδομένου ότι συνορεύει με το Πακιστάν στα ανατολικά, την Τουρκία στα βόρεια και τη Σαουδική Αραβία στα δυτικά. Από την πλευρά του, το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία ως τον βασικό του περιφερειακό ανταγωνιστή, κατηγορώντας την Άγκυρα για υποστήριξη της Χαμάς, ενώ τα συμφέροντά τους συγκρούονται όλο και περισσότερο στη Συρία.<br /><br />Το ιστορικό προηγούμενο<br /><br />Μπορούν οι αμοιβαίες ανασφάλειες που πυροδοτεί το νέο τρίγωνο να φέρουν κοντά το Ισραήλ και το Ιράν; Ιστορικά, το Ιράν υπήρξε η δεύτερη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ. Παρά τις αρχικές αρνητικές ψήφους της Τεχεράνης στον ΟΗΕ τη δεκαετία του 1940, η ιρανική κυβέρνηση παραχώρησε de facto αναγνώριση στο Ισραήλ το 1950, με ανταλλαγή διπλωματικών αποστολών και απευθείας πτήσεις.<br />Ακολουθώντας το δόγμα του Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν για τη «Συμμαχία της Περιφέρειας», το Ισραήλ καλλιέργησε σχέσεις με μη αραβικά κράτη όπως το Ιράν, την Τουρκία και την Αιθιοπία για να σπάσει την απομόνωσή του. Το Ιράν εξελίχθηκε σε ζωτικό προμηθευτή πετρελαίου για το Ισραήλ, ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, ενώ οι δύο χώρες κατασκεύασαν από κοινού τον πετρελαιαγωγό Ειλάτ-Ασκελόν. Σημαντικό ορόσημο αποτέλεσε και το «Project Flower» (1977-1979), μια συμφωνία ανταλλαγής πετρελαίου με όπλα για την από κοινού ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br />Η ισχυρή συνεργασία επεκτάθηκε στις υπηρεσίες πληροφοριών, με τη Μοσάντ και τη CIA να συμβάλλουν στην ίδρυση της SAVAK, της μυστικής αστυνομίας του Σάχη το 1957. Εκείνη την εποχή, οι υπηρεσίες ασφαλείας των δύο χωρών μοιράζονταν την ίδια αντίληψη απειλής: τον παναραβικό εθνικισμό, το κόμμα Μπάαθ σε Συρία και Ιράκ, και την αυξανόμενη σοβιετική επιρροή.<br /><br />Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα<br /><br />Όλα άλλαξαν ριζικά μετά την επανάσταση του 1979, όταν το νέο καθεστώς όρισε την εχθρότητα προς το Ισραήλ ως βασική του ιδεολογία. Ωστόσο, η ιστορία είναι γεμάτη απρόβλεπτες ανατροπές: μόλις έναν μήνα μετά την πτώση του Σάχη, το Ισραήλ υπέγραψε ιστορική συμφωνία ασφαλείας με την Αίγυπτο, το 2020 υπογράφηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, ενώ το 2023 η Σαουδική Αραβία και το Ιράν προχώρησαν σε μια απροσδόκητη προσέγγιση. Παράλληλα, η εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ το 2026 σε αεροπορική επιδρομή σηματοδοτεί τις τεράστιες αλλαγές στο πεδίο.</div><div><br />Για να υπάρξει οποιαδήποτε προσέγγιση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν σήμερα, πρέπει να εκπληρωθούν βασικές προϋποθέσεις: Αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη: Καμία συμφωνία δεν είναι εφικτή υπό το σημερινό καθεστώς, το οποίο στηρίζει την ταυτότητά του στην εχθρότητα προς το Ισραήλ και χρηματοδοτεί περιφερειακούς «proxies» όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ωστόσο, σε μια μετα-IRGC εποχή, μια εθνικιστική κυβέρνηση με έμφαση στην περσική και όχι στη θρησκευτική ταυτότητα θα μπορούσε να επιδιώξει συμμαχία με το Ισραήλ για να εξισορροπήσει τη σαουδαραβική και τουρκική επιρροή.<br />Κοινή απειλή από το «Σύμφωνο της Μέκκας»: Εάν η νέα τριμερής συμμαχία αρχίσει να περιορίζει ενεργά την ιρανική και την ισραηλινή περιφερειακή ισχύ, Τεχεράνη και Ιερουσαλήμ ενδέχεται να καταλήξουν στην ανάγκη δημιουργίας αντι-συμμαχιών. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το Ισραήλ θα μπορούσε να προσφέρει τεχνολογία αιχμής, αντιαεροπορικά συστήματα και δίκτυα πληροφοριών, ενώ το Ιράν ενεργειακή ασφάλεια, γεωγραφία και αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Η παλιά αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει καταρρεύσει και η εποχή των σταθερών μπλοκ έχει δώσει τη θέση της σε ρευστές και προσαρμοστικές συμμαχίες. Σε ένα πραγματικά πολυπολικό περιβάλλον, το ενδεχόμενο δύο ορκισμένοι εχθροί να ευθυγραμμιστούν βάσει των καθαρών, συναλλακτικών εθνικών τους συμφερόντων δεν θεωρείται πλέον αδύνατο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="97" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" width="752" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις</span></h3><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του να αψηφήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στο θέμα της Γάζας, ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να δείξει στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στο κόμμα του ότι δεν τον επηρεάζουν οι εμπλοκές ξένων χωρών, κάτι που επηρεάζει αρνητικά τη δημοτικότητά του.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak<br /><br />Όπως αναφέρει η εφημερίδα Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ωθούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις από τις εσωτερικές πολιτικές τους επιταγές.<br />Η επίπληξη του Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι τόσο η Χαμάς όσο και το Ισραήλ είχαν συμφωνήσει στο σχέδιο για μια σταδιακή, αμοιβαία διαδικασία στην οποία η μαχητική ομάδα θα παραδώσει σταδιακά τα όπλα της σε αντάλλαγμα για τη σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από το περισσότερο από 60% της Γάζας που κατέχουν.<br /><br />Ωστόσο, απ’ ό,τι φάνηκε, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είχε άλλη άποψη για το θέμα, καθώς μιλώντας σε κυβερνητική συνεδρίαση παρουσίασε τον εαυτό του ως κάποιον ικανό να πει όχι στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Είπε ότι η διαδικασία ήταν απαράδεκτη και ότι δεν θα υπάρξει αποχώρηση του Ισραήλ μέχρι να παραδοθούν πρώτα όλα τα όπλα της Χαμάς και να αποσυναρμολογηθούν όλες οι σήραγγες.<br /><br />«Μπορούμε και ξέρουμε πώς να υπερασπιστούμε τη θέση μας, ακόμη και απέναντι στους καλύτερους φίλους μας όταν είναι απαραίτητο», δήλωσε ο Νετανιάχου.<br /><br />Σύμφωνα με την εφημερίδα, αυτό ήταν μια ασυνήθιστα δημόσια και ωμή επίπληξη στον Λευκό Οίκο από την πλευρά του Νετανιάχου, που απέρριψε ένα σχέδιο το οποίο είχε εγκριθεί από τις ΗΠΑ για την εφαρμογή του επόμενου σταδίου της ειρηνευτικής πρότασης του Τραμπ για τη Γάζα.<div><br />Αντιμέτωπος με την πολιτική πίεση ο Τραμπ<br /><br />Όπως αναφέρει η Washington Post, παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είχε χαιρετίσει το πλαίσιο αποστρατιωτικοποίησης ως «ιστορική» πρόοδο, αντιμετωπίζει αυξανόμενη πολιτική πίεση για να επιδείξει πρόοδο, καθώς αυξάνεται η δημόσια δυσαρέσκεια με τον χειρισμό των διεθνών υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένου του ολοένα και πιο αντιδημοφιλούς πολέμου με το Ιράν.<br /><br />«Ο Τραμπ πρέπει να επιδείξει επιτεύγματα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, ιδίως δεδομένης της έλλειψης προόδου με το Ιράν και την Ουκρανία», δήλωσε ο Μάικλ Μίλστεϊν, ανώτερος αναλυτής στο Κέντρο Μοσέ Νταγιάν στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, αναλυτές σημειώνουν πως «η διαφωνία σηματοδότησε μια ασυνήθιστα εμφανή επίδειξη εντάσεων που σιγοβράζουν εδώ και καιρό μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ σχετικά με το μέλλον της Γάζας και, πιο πρόσφατα, τον πόλεμο στο Ιράν».<br /><br />Ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, ο οποίος εργάστηκε ως διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή σε διάφορες Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές κυβερνήσεις και επί του παρόντος εργάζεται στο Carnegie Endowment for International Peace, δήλωσε ότι δεν έχει ξαναδεί τη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ «υπό μεγαλύτερη πίεση», καθώς και οι δύο εκμεταλλεύονται τα εγχώρια εκλογικά τους σώματα.<br />Τραμπ και Νετανιάχου, έμπειροι στην τέχνη της απάτης<br /><br />Αλλά ο Τραμπ και ο Νετανιάχου είναι «δύο πολιτικοί πολύ έμπειροι στην τέχνη της απάτης και εξακολουθούν να χρειάζονται ο ένας τον άλλον, τον Μπίμπι περισσότερο από τον Τραμπ, σίγουρα», είπε ο Μίλερ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, και άλλοι ειδικοί με εμπειρία στην περιοχή, όπως ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ Τομ Νάιντς, αποκάλεσε τη σχέση των δύο ανδρών ως «τέχνη της περφόρμανς», η οποία δεν έχει ακόμη επηρεάσει τα θεμελιώδη στοιχεία της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ. Αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει, είπε.<br /><br />Ο Μπράιαν Κατούλις, ο οποίος υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις άμυνας και εξωτερικής πολιτικής και τώρα εργάζεται στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής, δήλωσε ότι και οι δύο ηγέτες είναι «τόσο διψασμένοι για εξουσία, χαμαιλέοντες που θέλουν να παραμείνουν στην εξουσία, που νομίζω ότι απλώς θα προσαρμοστούν ανάλογα με τις περιστάσεις».</div><div><br />Σιγή ιχθύος από τον Λευκό Οίκο<br /><br />Την ίδια ώρα, εντύπωση έχει προκαλέσει η σιγή ιχθύος από την πλευρά της Ουάσινγκτον στις δηλώσεις του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας για να περιγράψει ευαίσθητα ζητήματα, δήλωσε ότι ο Τραμπ «έχει μια ισχυρή σχέση» με τον Νετανιάχου και ότι το Ισραήλ «ήταν πάντα ένας σπουδαίος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών».<br /><br />Παρόλα αυτά, οι εντάσεις στη σχέση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ είναι εμφανείς, λόγω της Γάζας και του πολέμου στο Ιράν.<br /><br />Ο Νετανιάχου έχει πιέσει τον Τραμπ να επεκτείνει τις επιθέσεις στο Ιράν, αλλά «ο Τραμπ του είπε ότι δεν είναι πλέον δικός σου πόλεμος», είπε ο Μίλερ. «Νομίζω ότι ο Τραμπ έχει πλέον αθετήσει μια οικονομική στρατηγική, η οποία, αν διαρκούσε έξι ή οκτώ μήνες, ίσως θα μπορούσε να καταστρέψει την ιρανική οικονομία».</div><div><br />Η μείωση της αποδοχής του Τραμπ και οι επιφυλάξεις για την ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του<br /><br />«Πολλοί ψηφοφόροι του Τραμπ θέλουν να τον δουν να επιδιώκει μια ατζέντα “Πρώτα η Αμερική” στο εξωτερικό και είναι απογοητευμένοι που ξεκίνησε μια σύγκρουση στο Ιράν, αφού είχε δώσει υποσχέσεις να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από ξένους πολέμους. Σχεδόν κανείς στην Αμερική δεν θέλει να αφιερώσουμε ενέργεια σε εξωτερικά ζητήματα αυτή τη στιγμή», είπε ο πρόεδρος και ιδρυτής της ρεπουμπλικανικής εταιρείας δημοσκοπήσεων Cygnal, Μπρετ Μπιουκάναν.<br /><br />Σύμφωνα με την Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει καθημερινά το επίπεδο αποδοχής του στο εσωτερικό να μειώνεται και το αμερικανικό κοινό να απογοητεύεται όλο και περισσότερο από το Ισραήλ, με τους συμμάχους του Κόλπου να έχουν γίνει πιο επιφυλακτικοί απέναντι στην ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του.<br /><br />«Αυτός ο πόλεμος επιλογής (στο Ιράν) τον έχει εμπλέξει σε μια σχέση με τα κράτη του Περσικού Κόλπου που πιστεύω ότι δεν δημιουργεί μεγάλη εμπιστοσύνη στην ικανότητα του Τραμπ να χαράσσει στρατηγική… Έχει ανοίξει αυτό το κουτί χωρίς κανέναν τρόπο να προσπαθήσει να το κλείσει», είπε ο Μίλερ.<br /><br />«Σε όλη τη Μέση Ανατολή, η αντίληψη είναι ότι ο Τραμπ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει πράγματα… εν μέρει λόγω του χαρακτηριστικού για το οποίο υπερηφανεύεται, της απρόβλεπτης φύσης του… Η ικανότητά του να επιτυγχάνει μειώνεται», πρόσθεσε ο Κατούλις.<br /><br />Εν τω μεταξύ, αναφέρει η εφημερίδα, ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει έντονη πίεση από τα ακροδεξιά μέλη του συνασπισμού του. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του Τραμπ για το νέο σχέδιο για τη Γάζα, αρκετοί υπουργοί στην κυβέρνηση Νετανιάχου το επιτέθηκαν. Σε επιστολή που απηύθυνε στον πρωθυπουργό, ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς το χαρακτήρισε «επικίνδυνο για το Ισραήλ», λέγοντας ότι ο πλήρης αφοπλισμός της Χαμάς πρέπει να προηγηθεί οποιασδήποτε ισραηλινής αποχώρησης από τον θύλακα.<br /><br />«Το άτομο που καθορίζει στην πραγματικότητα την πολιτική του Νετανιάχου είναι ο Σμότριτς και οι ακροδεξιοί νομοθέτες των εποίκων», δήλωσε ο πολιτικός επιστήμονας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου Γκαγίλ Ταλσίρ. «Ο Νετανιάχου είναι διχασμένος ανάμεσα στις υποσχέσεις που έδωσε στον Τραμπ και στην πολιτική της ακροδεξιάς, η οποία αρνείται να υποχωρήσει ακόμη και μέχρι την κίτρινη γραμμή», η οποία χωρίζει τις περιοχές υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο στη Γάζα και την περιοχή της Χαμάς.<br /><br />«Υπάρχει λιγότερη υπομονή από την πλευρά του Τραμπ για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο… όπου το Ισραήλ κρατά την κίτρινη γραμμή, συνεχίζει να χτυπά και δεν προχωρά» στην επόμενη φάση της ειρηνευτικής συμφωνίας, είπε. «Ο Νετανιάχου θα προσπαθήσει να πείσει τον Τραμπ να συζητήσει μια απόσυρση μόνο μετά τις εκλογές. Το βασικό ερώτημα είναι αν ο Τραμπ θα συμφωνήσει σε αυτό».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις Ανδρέας Δερμιτζάκης Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του ν...

Διαβάστε την συνέχεια

ΥΠΕΞ Ισραήλ: «Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται».

<img height="86" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/BETHLEEM-630x390.jpg" width="737" /><br /><br />Σε ανάρτηση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ στο Facebook επισημαίνεται ότι η Βηθλεέμ -η γενέτερα του Ιησού- ήταν χριστιανική σε ποσοστό περίπου 50% υπό ισραηλινή διοίκηση, ενώ σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης από την Παλαιστινιακή Αρχή, οι χριστιανοί αντιπροσωπεύουν μόλις το 15% περίπου.<br /><br />Παράλληλα, το ισραηλινό υπουργείο υπενθυμίζει ότι κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2002, Παλαιστίνιοι ένοπλοι κατέλαβαν βίαια τον Ναό της Γεννήσεως, μετατρέποντας ένα από τα ιερότερα μνημεία του Χριστιανισμού στο επίκεντρο μιας ένοπλης πολιορκίας που διήρκεσε 39 ημέρες.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάρτηση, η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται, γεγονός που -όπως τονίζεται- αποτυπώνει την πραγματικότητα της χριστιανικής ζωής υπό το καθεστώς της Παλαιστινιακής Αρχής.<div><br />Το ισραηλινό ΥΠΕΞ έγραψε:<br /><br />«Η Βηθλεέμ -η γενέτειρα του Ιησού- ήταν περίπου κατά 50% χριστιανική υπό ισραηλινή διοίκηση.<br /><br />»Σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης από την Παλαιστινιακή Αρχή, οι χριστιανοί αποτελούν μόλις το 15% περίπου.<br /><br />»Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2002, Παλαιστίνιοι ένοπλοι κατέλαβαν βίαια τον Ναό της Γεννήσεως, μετατρέποντας ένα από τα ιερότερα μνημεία του Χριστιανισμού στο επίκεντρο μιας ένοπλης πολιορκίας που διήρκεσε 39 ημέρες.<br /><br />»Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται.<br /><br />»Αυτή είναι η πραγματικότητα της χριστιανικής ζωής υπό το καθεστώς της Παλαιστινιακής Αρχής».</div><div><br />Η ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ:<br /><br />Πώς η Παλαιστινιακή Αρχή έκανε τη Βηθλεέμ μουσουλμανική από χριστιανική<br /><br />Η σύνθεση της χριστιανικής κοινότητας της Βηθλεέμ παρέμεινε διαχρονικά πολυδογματική, με μια σταθερή και συντριπτική πλειοψηφία Ανατολικών Χριστιανών.<br />Ελληνορθόδοξοι (Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων)<br /><br />Ιστορικά: Αποτελούσαν ανέκαθεν την πλειοψηφία των Χριστιανών της πόλης.<br /><br />Η ελληνορθόδοξη κοινότητα είναι η αρχαιότερη και η πολυπληθέστερη, ενώ έχει και τη μερίδα του λέοντος στη φύλαξη και τη διαχείριση του Ναού της Γεννήσεως (μαζί με τους Αρμενίους και τους Λατίνους).<br /><br />Σήμερα: Παραμένουν το μεγαλύτερο χριστιανικό δόγμα στη Βηθλεέμ (υπολογίζεται σε περίπου 50%–60% του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού της περιοχής).<br />Ρωμααιοκαθολικοί / Λατίνοι (Λατινικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων)<br /><br />Ιστορικά: Η παρουσία τους εδραιώθηκε κυρίως από την περίοδο των Σταυροφοριών και μετά, ενώ ενισχύθηκε σημαντικά μέσω των ταγμάτων (όπως οι Φραγκισκανοί).<br /><br />Σήμερα: Αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα (γύρω στο 25%–30%).<br /><br />Στη Βηθλεέμ υπάγονται επίσης και μικρότερες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (όπως οι Μελχίτες/Ελληνοκαθολικοί και οι Συροκαθολικοί).<br />Αρμένιοι Αποστολικοί<br /><br />Ιστορικά & Σήμερα: Διατηρούν μια από τις πιο παλιές και συμπαγείς κοινότητες στη Βηθλεέμ.<br /><br />Κατέχουν δικό τους μοναστήρι και δικαιώματα στον Ναό της Γεννήσεως.<br /><br />Αποτελούν μικρότερο αλλά θεσμικά ισχυρό ποσοστό.<br /><br />Αρχαίες Ανατολικές / Προχαλκηδόνιες ΕκκλησίεςΙστορικά & Σήμερα: Περιλαμβάνουν τους Σύρους Ορθοδόξους (Συριανή ή Συριακή Εκκλησία), τους Κόπτες και τους Αιθίοπες Ορθοδόξους, οι οποίοι διατηρούν ιστορικές παροικίες και εκκλησιαστικά δικαιώματα.<br />Διαμαρτυρόμενοι / Προτεστάντες<br /><br />Ιστορικά: Εμφανίστηκαν σχετικά αργά, κατά τον 19ο αιώνα, μέσω δυτικών ιεραποστολών.<br /><br />Σήμερα: Αποτελούν πολύ μικρό ποσοστό (Λουθηρανοί, Αγγλικανοί, Ευαγγελικοί).<br /><br />Παρά τη δραματική συρρίκνωση του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού στη Βηθλεέμ τις τελευταίες δεκαετίες (από πλειοψηφία άνω του 60%-80% στα μέσα του 20ού αιώνα σε μειονότητα γύρω στο 12%-15% σήμερα), η αναλογία των δογμάτων δεν έχει αλλάξει ριζικά: οι Ελληνορθόδοξοι παραμένουν η πολυπληθέστερη ομάδα, ακολουθούμενοι από τους Λατίνους (Καθολικούς).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΥΠΕΞ Ισραήλ: «Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται».

Σε ανάρτηση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ στο Facebook επισημαίνεται ότι η Βηθλεέμ -η γενέτερα του Ιησού- ήταν χριστιανική σε ποσοστό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πανέξυπνος… διακοποΚούλης έπεσε από το ποδήλατο. Παρόμοιο «σουπάρισμα» με του πανέξυπνου ΓΑΠ.

<img height="75" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/koulis-630x400.jpg" width="753" /><br /><br />Στο Νοσοκομείο Χανίων μετέβη εκτάκτως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες μετά από ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια ποδηλασίας.<br /><br />Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος βρίσκεται στη Μεγαλόνησο για τις καλοκαιρινές του διακοπές, προσήλθε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσηλευτικού ιδρύματος φέροντας μικροτραυματισμό στο χέρι, καθώς και εκδορές και επιφανειακά εγκαύματα από την τριβή με το έδαφος.<br /><br />Κατά τη σύντομη παραμονή του στο νοσοκομείο, ο πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με μέλη του προσωπικού αλλά και παρευρισκόμενους πολίτες, ενώ αποχώρησε αμέσως μετά την ολοκλήρωση της παροχής των απαραίτητων ιατρικών φροντίδων.<br /><br />Το πρόσφατο ατύχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη με το ποδήλατο στα Χανιά δεν μπόρεσε παρά να ξυπνήσει μνήμες από την εποχή του Γιώργου Παπανδρέου, φέρνοντας στο προσκήνιο μια ιδιότυπη πολιτική «παράδοση» γόνων.<br /><br />Ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται, έστω και αθέλητα, πιστός ακόλουθος της σχολής του «ΓΑΠ» σε ό,τι αφορά τις υπαίθριες δραστηριότητες.<br /><br />Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε γράψει τη δική του ιστορία με την περίφημη πτώση από το ποδήλατο -και την αλυσίδα που πέταξε- αλλά και με την περιπέτειά του στη θάλασσα, όταν παρασύρθηκε από τα κύματα κάνοντας κανό.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πανέξυπνος… διακοποΚούλης έπεσε από το ποδήλατο. Παρόμοιο «σουπάρισμα» με του πανέξυπνου ΓΑΠ.

Στο Νοσοκομείο Χανίων μετέβη εκτάκτως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες μετά από ατύχημα...

Διαβάστε την συνέχεια

«Οι στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας αυξάνουν τον κίνδυνο σύγκρουσης με το Ισραήλ», τουρκικό δημοσίευμα.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%820922.jpg?ssl=1"><img height="92" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%820922.jpg?resize=720%2C384&ssl=1" width="750" /></a><br /><br />Οι διαδοχικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή έχουν σημάνει συναγερμό στο Τελ Αβίβ, γράφει σήμερα τουρκικό δημοσίευμα.<br /><br />Η άνοδος της Άγκυρας σε κυρίαρχη θέση καλύπτοντας το κενό στη συριακή αρένα και η ιστορική Συμφωνία της Μέκκας που υπογράφηκε στο τρίγωνο Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας έχουν αντιμετωπίσει μεγάλη ανησυχία από την ισραηλινή πλευρά.<br /><br />Ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, Μέιρ Μπεν-Σαμπάτ, υποστήριξε ότι οι στρατηγικές κινήσεις της Άγκυρας έχουν αυξήσει τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Σε συνέντευξή του στην ισραηλινή εφημερίδα «Maariv», ο Μπεν-Σαμπάτ προειδοποίησε την κυβέρνηση του Τελ Αβίβ να μην εφησυχάσει μπροστά στην αυξανόμενη περιφερειακή δύναμη της Τουρκίας.<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε ότι η Τουρκία εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές αλλαγές για να γίνει η κορυφαία δύναμη στη Μέση Ανατολή και υποστήριξε ότι η άνοδος της Άγκυρας στην περιοχή αυξάνει τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />«Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ»<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ, τονίζοντας ότι «η Τουρκία έχει γίνει ο κύριος παράγοντας στη Συρία» μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μπάαθ και την «αναγκαία» απόσυρση της στρατιωτικής παρουσίας του Ιράν από την περιοχή, συνέχισε:<br /><br />«Η Άγκυρα εδραιώνει περαιτέρω τη θέση της στην περιοχή χρηματοδοτώντας και εκπαιδεύοντας τον νέο συριακό στρατό, δημιουργώντας ενεργειακές και μεταφορικές υποδομές και πολλές άλλες κινήσεις».<br /><br />Όσον αφορά τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας που υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε: «Αυτή η συμμαχία στοχεύει στην παροχή αμοιβαίας άμυνας και περιφερειακής σταθερότητας χωρίς να εξαρτάται πλήρως από την Ουάσινγκτον. Τοποθετεί την Τουρκία σε διπλωματικό-στρατιωτικό ηγετικό ρόλο».<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ υποστήριξε ότι οι στόχοι της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο βάσει του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας συγκρούονται με τη συμμαχία του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) και άλλες συμφωνίες, προσθέτοντας: «Αυτή η κατάσταση θέτει τις βάσεις για μια μόνιμη σύγκρουση σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία και κυριαρχία».<br /><br />ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΙΣΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ σημείωσε ότι η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ δεν πρέπει να εξισώνει την Τουρκία με το Ιράν, δηλώνοντας ότι «και οι δύο χώρες έχουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά».<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε ότι δεν θα έβλαπτε το Ισραήλ να είναι κάπως σκεπτικό και επιφυλακτικό όσον αφορά τις περιφερειακές συμφωνίες, προσθέτοντας:<br /><br />«Δεν πρέπει να αφήσουμε την ασφάλειά μας στα χέρια κανενός άλλου μέρους. Πρέπει να προστατεύσουμε τα περιθώρια ασφάλειάς μας, να μην ανταλλάσσουμε απτά κέρδη για αυτό ή εκείνο το κομμάτι χαρτί και να κατανοήσουμε ότι οποιαδήποτε συμφωνία μπορεί να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή», σημειώνει το δημοσίευμα.<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8209.jpg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8209.jpg?resize=527%2C460&ssl=1" /></a><br /><br />«Μετά τις κινήσεις της Τουρκίας, το Ισραήλ απειλεί με πόλεμο: Ο κίνδυνος σύγκρουσης αυξάνεται.», είναι ο τίτλος του τουρκικού άρθρου<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Οι στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας αυξάνουν τον κίνδυνο σύγκρουσης με το Ισραήλ», τουρκικό δημοσίευμα.

Οι διαδοχικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή έχουν σημάνει συναγερμό στο Τελ Αβίβ, γράφει σήμερα τουρκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία στην πόρτα του Ισραήλ… Τουρκικά F-16 στην Ερυθρά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfBpowhPuBcaPHaEaNaMIGqki9M_2CLHlpCX9mvd-K_PbtoGAHMObH4Ygn&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="150" data-original-width="150" height="88" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfBpowhPuBcaPHaEaNaMIGqki9M_2CLHlpCX9mvd-K_PbtoGAHMObH4Ygn&s=10" width="749" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η τριμερής αμυντική συμφωνία που υπογράφηκε στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου 2026 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν αποτελεί μια σημαντική στρατηγική μετατόπιση στη Μέση Ανατολή, συνδυάζοντας τα σαουδαραβικά χρήματα, την τουρκική στρατιωτική τεχνολογία και την πυρηνική αποτροπή του Πακιστάν.</div><br />Η νέα συμφωνία ορίζεται από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών ως ένα είδος μουσουλμανικού «Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ» – δηλαδή, μια επίθεση εναντίον μιας από τις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, αναφέρει το ισραηλινό <a href="https://nziv.net/130237/">nziv.net</a><div><br />Τα κύρια κίνητρα πίσω από αυτήν είναι:<br /><br />Απώλεια εμπιστοσύνης στις ΗΠΑ: Η Σαουδική Αραβία αισθάνεται ευάλωτη και εκτεθειμένη κάτω από την αμερικανική «ομπρέλα άμυνας», ειδικά στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου περιφερειακού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Αναχαίτιση του Ιράν και των Χούθι: Το άμεσο κίνητρο του Ριάντ είναι να δημιουργήσει ένα αποτρεπτικό μέσο ενάντια στις επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν και των ανταρτών Χούθι από την Υεμένη.<br /><br />Ισορροπώντας τη δύναμη του Ισραήλ: Δυτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι η συμμαχία έχει επίσης ως στόχο να αποτελέσει αντίβαρο στην περιφερειακή άνοδο και τη στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ.<br />Πόσο ρεαλιστική είναι η αναφορά για την ανάπτυξη μιας τουρκικής μοίρας;<br /><br />Η αναφορά είναι απολύτως ρεαλιστική και μάλιστα έχει άμεσο προηγούμενο. Το Πακιστάν έχει ήδη εφαρμόσει το μέρος της προηγούμενης διμερούς συμφωνίας του με τη Σαουδική Αραβία και έχει αναπτύξει περίπου 8.000 στρατιώτες, συστήματα αεράμυνας, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μοίρες μαχητικών αεροσκαφών στο βασίλειο. Η Τουρκία έχει ήδη μόνιμες δυνάμεις στο Κατάρ και τη Σομαλία. Η ανάπτυξη δεκάδων τουρκικών και πακιστανικών μαχητικών αεροσκαφών σε σαουδαραβικό έδαφος είναι το επόμενο πρακτικό βήμα της «Συμφωνίας της Μέκκας» για την εγκαθίδρυση αποτροπής στο έδαφος.<br /><br />Ποια είναι η στρατηγική σημασία για το Ισραήλ;<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αποστασιοποιείται από τον άξονα ομαλοποίησης: Η συμφωνία αποτελεί σοβαρό πλήγμα στο όραμα μιας διευρυμένης «Συμφωνίας του Αβραάμ» με τη Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ έχει επιλέξει προς το παρόν έναν εναλλακτικό σουνιτικό-ισλαμικό άξονα αντί για μια ανοιχτή αμυντική συμμαχία με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.<br /><br />Η άνοδος ενός άσπονδου εχθρού (Τουρκία): Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν ηγείται μιας σκληρής αντι-ισραηλινής γραμμής. Μια μαζική τουρκική στρατιωτική παρουσία στην αυλή του Ισραήλ του δίνει το πλεονέκτημα να ασκήσει άμεση στρατιωτική πίεση.<br /><br />Το πακιστανικό στοιχείο: Η είσοδος μιας πυρηνικής δύναμης όπως το Πακιστάν στην εξίσωση ασφάλειας του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας δημιουργεί μια νέα πολύπλευρη πρόκληση πληροφοριών και στρατηγικής για το Ισραήλ.<br /><br /> Τι σημαίνει αν η μοίρα σταθμεύει στην αεροπορική βάση Ταμπούκ;<br /><br />Η αεροπορική βάση King Faisal στο Ταμπούκ βρίσκεται στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία, μόλις περίπου 200 χιλιόμετρα από το Εϊλάτ. Η στάθμευση μιας τουρκικής μοίρας εκεί θα είχε σοβαρές τακτικές επιπτώσεις:<br /><br />Μια άμεση και άμεση αεροπορική απειλή: Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη (όπως το F-16 ή το μελλοντικό KAAN) θα μπορούσαν να φτάσουν στον εναέριο χώρο του Εϊλάτ και της Νεγκέβ μέσα σε λίγα λεπτά.<br /><br />Τριβή σε κλειστό χώρο: Η Ερυθρά Θάλασσα και ο Κόλπος του Εϊλάτ θα γίνουν ένας χώρος κορεσμένος με τουρκικά και πακιστανικά ραντάρ, αεράμυνα και συστήματα συλλογής πληροφοριών, τα οποία θα παρακολουθούν στενά τις κινήσεις της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας και του Ναυτικού.<br /><br />Περιορισμένη ελευθερία δράσης έναντι της Υεμένης: Εάν το Ισραήλ χρειαστεί να επιχειρήσει στο νότο (Ερυθρά Θάλασσα/Υεμένη), θα αναγκαστεί να πετάξει κοντά ή μέσα από εναέριο χώρο που διαχειρίζεται και επανδρώνεται από τον εχθρικό τουρκικό στρατό.<br />Ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση του Ισραήλ;<br /><br />Πληροφορίες και επιτήρηση. Αύξηση της συλλογής πληροφοριών (δορυφορικών και ηλεκτρονικών) στις σαουδαραβικές αεροπορικές βάσεις, ειδικά στο Ταμπούκ, για την ανίχνευση τουρκικής/πακιστανικής ανάπτυξης σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />Αεράμυνα Αύξηση των συστοιχιών A2/AD (άρνηση πρόσβασης περιοχής) και των συστοιχιών Arrow, David’s Sling και Iron Dome στο Εϊλάτ και στις νότιες περιοχές, ενώ παράλληλα ενημερώνονται οι επιχειρησιακές εντολές σε περίπτωση «λανθασμένης ταυτοποίησης» ή τουρκικής πρόκλησης.<br /><br />Ήσυχη διπλωματία. Αποστολή ισχυρών μηνυμάτων στη Σαουδική Αραβία (άμεσα ή μέσω των ΗΠΑ) ότι η τοποθέτηση εχθρικών τουρκικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ θα θεωρούνταν απειλητική κίνηση που θα έβλαπτε σοβαρά τις προοπτικές για τις μελλοντικές σχέσεις.<br /><br />Ενίσχυση υφιστάμενων συμμαχιών.Ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν (τα οποία παρέμειναν εκτός αυτής της συμμαχίας) και ενίσχυση του στρατηγικού συντονισμού με την Αίγυπτο – η οποία έχει λιγότερο θετική άποψη για την ενίσχυση της τουρκικής επιρροής κοντά στη Διώρυγα του Σουέζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία στην πόρτα του Ισραήλ… Τουρκικά F-16 στην Ερυθρά.

Η τριμερής αμυντική συμφωνία που υπογράφηκε στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου 2026 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν αποτελεί μια σημ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιρανικός πύραυλος ήταν έτοιμος κατά του Τραμπ στην Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSUNMUnuY1atrmp_wxgxmdOF4lXpD2u2DRdgCZykdv0hVTTH2zRpsbYOR0J&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="679" height="79" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSUNMUnuY1atrmp_wxgxmdOF4lXpD2u2DRdgCZykdv0hVTTH2zRpsbYOR0J&s=10" width="746" /></a></div><div><br /></div>Συνέχεια στο θέμα της μυστικής επιχείρησης που οργανώθηκε τον περασμένο μήνα για την αναχώρησή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από την Τουρκία μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, εν μέσω πληροφοριών για πιθανή ιρανική απόπειρα δολοφονίας του, δίνουν οι Times της Νέας Υόρκης.<br /><br /><br />Υποστηρίζουν πως η Τεχεράνη γνώριζε ανά πάσα στιγμή πού βρισκόταν ο Αμερικανός πρόεδρος αλλά και πως υπήρχε συγκεκριμένη απειλή εναντίον του για πύραυλο εδάφους-αέρος. Σύμφωνα με δύο αξιωματούχους των ΗΠΑ με γνώση των λεπτομερειών της ευαίσθητης υπόθεσης, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συνέλεξαν πληροφορίες από πολλαπλές πηγές, γράφει το Hellas Journal.<br /><br />Γνώριζαν ότι υπήρχε συγκεκριμένη απειλή από πύραυλο εδάφους-αέρος εναντίον του «Air Force One» —ή οποιουδήποτε αεροσκάφους μετέφερε τον πρόεδρο— και ότι κάποιος στην ευρύτερη περιοχή που ιδοργανώθηκε η Σύνοδος του ΝΑΤΟ είχε εντοπιστεί με πύραυλο εδάφους-αέρος. Επίσης, οι Ιρανοί γνώριζαν συγκεκριμένα πού διέμενε ο κ. Τραμπ στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένου και του ορόφου, ανέφεραν οι αξιωματούχοι, που μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας.<br /><br />Οι πληροφορίες κρίθηκαν αρκετά αξιόπιστες ώστε να οδηγήσουν τον κ. Τραμπ και ανώτερα στελέχη της κυβέρνησής του να προβούν σε έκτακτη επιχείρηση παραπλάνησης ώστε να απομακρύνουν τον Αμερικανό πρόεδρο από την Τουρκία.<br /><br />Επιβιβάστηκε στο παλαιότερο «Air Force One» μπροστά στις κάμερες -το οποίο είχε ανακοινώσει ότι θα χρησιμοποιούσε «για χάρη των παλιών καλών καιρών»- πριν διαφύγει κρυφά μέσα σε ένα κοντέινερ τροφοδοσίας του αεροδρομίου και απογειωθεί με στρατιωτικό αεροσκάφος από τη χώρα.<br /><br />Ο κ. Τραμπ έχει αποτελέσει στο παρελθόν στόχο ιρανικών συνωμοσιών αλλά και άλλων απειλών. Το 2024, κατά τη διάρκεια προεκλογικής εκστρατείας του στο Μπάτλερ της Πενσυλβανίας, μια σφαίρα από επίδοξο δολοφόνο τον τραυμάτισε ελαφρώς, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά έγινε στόχος ενός άλλου οπλισμένου άνδρα στο γήπεδο γκολφ του στη Φλόριντα. Αυτές οι δύο απόπειρες δολοφονίας δεν είχαν καμία σχέση με τις ιρανικές απειλές.<br /><br />Ωστόσο, ένας άνδρας καταδικάστηκε σε σχέση με ένα σχέδιο δολοφονίας επί πληρωμή εναντίον του κ. Τραμπ, το οποίο αποκαλύφθηκε από την κυβέρνηση Μπάιντεν. Το σχέδιο αυτό φέρεται να ηγούνταν από Ιρανούς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μια ομάδα μεσάζοντων.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιρανικός πύραυλος ήταν έτοιμος κατά του Τραμπ στην Τουρκία;

Συνέχεια στο θέμα της μυστικής επιχείρησης που οργανώθηκε τον περασμένο μήνα για την αναχώρησή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα-Ριάντ… Ισλαμαμπάντ: Αντιστροφή Sykes-Picot και “Line in the Sand”.

<img height="97" src="https://www.defence-point.gr/wp-content/uploads/2026/08/SYKES-PICOT-TRT-TURKEY.webp" width="741" /><br /><br />Ποια η σχέση του Συμφώνου των τριών με τη «Sykes–Picot» του 1916; Νέα «Line in the Sand»! – Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η ιστορία ίσως επιστρέφει όχι επειδή επαναλαμβάνεται, αλλά επειδή αλλάζουν οι ρόλοι των πρωταγωνιστών. Ιδίως σε μεταβατικές περιόδους όπου αναδιατάσσεται το διεθνές σύστημα. Η πρόσφατη αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, που έχει ήδη αποκληθεί «<a href="https://www.defence-point.gr/to-quot-symfono-tis-ammoy-quot-mekkas-syndese-treis-quot-ysterovoyles-quot-dynameis">Σύμφωνο της Άμμου</a>», προσφέρεται για μια τέτοια ιστορική ανάγνωση.<br /><br />Δρ. <b>Σωτήρης Καμενόπουλος</b><br /><br />Ο συμβολισμός της ονομασίας δεν μπορεί παρά να παραπέμψει σε μια άλλη «άμμο», εκείνη πάνω στην οποία, περισσότερο από έναν αιώνα πριν, χαράχτηκε η περίφημη «Line in the Sand». Το “A Line in the Sand” είναι ο τίτλος του βιβλίου του Βρετανού ιστορικού James Barr: «<a href="https://books.google.gr/books/about/A_Line_in_the_Sand_The_Anglo_French_Stru.html?id=NGapdUDeSzUC&redir_esc=y">A Line in the Sand: The Anglo-French Struggle for the Middle East, 1914–1948</a>». Το βιβλίο ξεκινά ουσιαστικά από τη συμφωνία Sykes–Picot και εξετάζει τον αγγλογαλλικό ανταγωνισμό για τη Μέση Ανατολή μέχρι το 1948.<br /><br />Το 1916, εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η μυστική συμφωνία Sykes–Picot μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας επιχείρησε να καθορίσει τις ζώνες επιρροής των δύο ευρωπαϊκών δυνάμεων, στην υπό διαμόρφωση Μέση Ανατολή. Η μεταγενέστερη ιστοριογραφία και, ακόμη περισσότερο, η δημοσιογραφική γλώσσα συμπύκνωσαν τον συμβολισμό της συμφωνίας στη φράση «a line in the sand»: μια γραμμή που χάραξαν εξωτερικές δυνάμεις πάνω στον χάρτη μιας περιοχής της οποίας οι λαοί δεν είχαν αποφασίσει οι ίδιοι για τη μεταπολεμική της αρχιτεκτονική.<br /><br />Σε παλαιότερη ανάλυση του 2024 είχε χρησιμοποιηθεί η μυστική συμφωνία Sykes-Picot για να εξετασθεί η διαμόρφωση των σύγχρονων γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή. Το πρόσφατο «Σύμφωνο της Άμμου» μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας μπορεί να ιδωθεί ίσως(;) ως ένα ιστορικό αντίστροφο της Sykes–Picot. Όχι επειδή οι τρεις χώρες επιχειρούν να επαναχαράξουν σύνορα στον χάρτη, αλλά επειδή φαίνεται να εκφράζουν μια διαφορετική αντίληψη: ότι η αρχιτεκτονική ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής δεν είναι πλέον αποκλειστικό πεδίο των μεγάλων εξωτερικών δυνάμεων.<div><br />Από μέσα προς τα έξω… σήμερα<br /><br />Το 1916 ήταν η εποχή κατά την οποία οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες σχεδίαζαν τη Μέση Ανατολή από έξω προς τα μέσα. Σήμερα, αντίθετα, περιφερειακές δυνάμεις με διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις, επιχειρούν να δημιουργήσουν μεταξύ τους μηχανισμούς ασφαλείας και αμοιβαίας υποστήριξης. Η διαφορά είναι θεμελιώδης.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει στρατιωτική ισχύ και γεωγραφική θέση που της επιτρέπουν να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Μαύρης Θάλασσας και Κεντρικής Ασίας. Το Πακιστάν, πυρηνικό οπλοστάσιο, σημαντικές ένοπλες δυνάμεις και γεωγραφική πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό. Η Σαουδική Αραβία συνεισφέρει οικονομικό ειδικό βάρος, ενεργειακούς πόρους και κομβική θέση στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.<br /><br />Αυτό ακριβώς κάνει τη νέα συμφωνία ενδιαφέρουσα: Δεν πρόκειται για τρεις όμοιες χώρες, αλλά για τρεις διαφορετικούς πόλους ισχύος που θα προσπαθήσουν, ίσως, να συμπληρώσουν ο ένας τον άλλον. Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία της. Με άλλα λόγια, το μήνυμα μοιάζει: «η ασφάλειά μας δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από κάποιον άλλον».<br /><br />Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Η Sykes–Picot έγινε σύμβολο μιας εποχής κατά την οποία οι ξένες δυνάμεις χάραζαν γραμμές πάνω στην άμμο της Μέσης Ανατολής. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το νέο «Σύμφωνο της Άμμου» μπορεί να συμβολίζει την προσπάθεια των ίδιων περιφερειακών δυνάμεων να χαράξουν τις δικές τους γραμμές ασφαλείας.<br /><br />Ας επαναληφθεί ωστόσο κάτι σημαντικό, το οποίο είχε επισημανθεί και στο άρθρο μας του 2024: Η Συμφωνία Sykes-Picot εμμέσως αφορούσε τόσο την Ελλάδα όσο και το Ισραήλ. Αρκεί να δει κανείς το χάρτη της Συμφωνίας. Ας έχουν γνώση οι φύλακες… τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ισραήλ.<br /><br /><i>Ο υπογράφων επιθυμεί να αφιερώσει το άρθρο στον αείμνηστο καθηγητή Αντώνη Φώσκολο (στον Καναδά, αλλά και στο Πολυτεχνείο Κρήτης), ο οποίος επέμενε να ερμηνεύει τις δυο τελευταίες δεκαετίες τις ενεργειακές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, υπό το πρίσμα της συμφωνίας Sykes-Picot…</i></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a> <div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera. </div></div>

Άγκυρα-Ριάντ… Ισλαμαμπάντ: Αντιστροφή Sykes-Picot και “Line in the Sand”.

Ποια η σχέση του Συμφώνου των τριών με τη «Sykes–Picot» του 1916; Νέα «Line in the Sand»! – Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η ιστορία ίσως ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα τάξη πραγμάτων και τα … τεχνητά δάκρυα για τους Patriot.

<img height="105" src="https://omegapress.gr/images/MEKKAS.jpg" width="739" /><br /><br />Η τριμερής συμφωνία άμυνας Τουρκίας -Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας δημιουργεί τη βάση για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Οι τρεις χώρες κινούνται πλέον αποφασιστικά για τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων, αν και κάποιοι κάνουν λόγο για μετα -Αμερικανική τάξη πραγμάτων. Αν μάλιστα ευοδωθούν οι προσπάθειες του Ερντογάν για προσέλκυση και της Αιγύπτου , τότε έχουμε ανατροπή και νέα δεδομένα. Φυσικά υπάρχει το Ισραήλ, αλλά οι πρώτες ενδείξεις και δηλώσεις του υπουργού Άμυνας του Πακιστάν δεν αφήνουν αμφιβολίες ότι ο άξονας έχει τον χαρακτήρα ενός άξονα και κατά του Τελ Αβίβ. Αυτό και μόνο πρέπει να αφυπνίσει την Ελλάδα. <br /><br />Σε αυτό το σκηνικό η κυβέρνηση, τα κόμματα και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα επικεντρώθηκαν στο ζήτημα επιστροφής των Patriot από τη Σαουδική Αραβία , ως αντίδραση στην συμμετοχή του Ριάντ στην τριμερή συμμαχία. Αλλά είναι πολύ αργά και όχι μόνο αυτό. Φαντάζει ως ανοησία η συνέχιση της σχετικής συζήτησης. Είναι ζήτημα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας και όχι μεμονωμένων κινήσεων. Δηλαδή αν ανακληθούν οι Patriot θα επηρεάσει τις εξελίξεις ή θα προσθέσει ένα ακόμη πρόβλημα ; Η ουσία είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο σύνορο μιας νέας πραγματικότητας . Τα δεδομένα αλλάζουν ταχύτατα και η Ελλάδα, πρέπει να σκεφθεί, τη θέση της .<br /><br />Οι πρώτες ενδείξεις<br /><br />Το Ιράν δεν έδειξε να ανησυχεί, κάποια στιγμή θα πει κάτι και το προβληματικό Ισραήλ, ενώ ο υπουργός Άμυνας του Πακιστάν έκανε μια πολύ σκληρή επίθεση στο Ισραήλ. Το οποίο αντί να κυριαρχεί μετά τον γενοκτονικό πόλεμο στη Γάζα και τον πόλεμο κατά του Ιράν, δείχνει ότι τα όριά του δοκιμάζονται και η πολιτική του έχει σοβαρά ρήγματα.<br /><br />Ο υπουργός Άμυνας του Πακιστάν, Χαουάτζα Ασίφ, δήλωσε ότι «το Ισραήλ αποτελεί απειλή για ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο» και πρόσθεσε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός «ενιαίου στρατιωτικού μετώπου» εναντίον του.<br /><br />«Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, όλες οι μουσουλμανικές χώρες πρέπει να ενωθούν. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό», δήλωσε. Από την πλευρά του το Ιράν, μέσω του υπουργείου Εξωτερικών εκτίμησε ότι το αμυντικό σύμφωνο αποτελεί σημάδι μιας «αλλαγής στην αντίληψη» των χωρών της περιοχής απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόσθεσε ότι “οι χώρες της περιοχής έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ασφάλεια δεν είναι ένα εμπόρευμα που μπορεί να αγοραστεί από ψεύτικους μεσίτες», και ότι η Τεχεράνη “δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί ότι το σύμφωνο ασφαλείας στρέφεται εναντίον της Τεχεράνης”.<br /><br />Άρα έχουμε μια πρώτη γεύση από δύο κρίσιμες χώρες στην σκακιέρα της περιοχής που προκαλεί προβληματισμό όχι μόνο στο Ισραήλ, αλλά συνολικά στον δυτικό κόσμο.<br />Η πιθανή προσθήκη της Αιγύπτου στο σύμφωνο θα ανατρέψει όλο το σκηνικό. Το Ισραήλ θα νοιώθει πολιορκημένο παρά την μακροχρόνια συμφωνία ειρήνης με το Κάιρο, γιατί οι εξελίξεις διευκολύνουν την αλλαγή του κλίματος κατά του Ισραήλ .<br /><br />Αυτό που προκαλεί να φρενάρει μια ολοκληρωτική ανατροπή, είναι αλλαγή κυβέρνησης στο Ισραήλ, η αποχώρηση του Νετανιάχου και των ακροδεξιών και ρατσιστών εταίρων του και η δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης που θα προσέλθει σε έναν συνολικό διάλογο με τις χώρες της περιοχής Αυτό το ενδεχόμενο θα βοηθήσει αρκετά και την Ελλάδα που οφείλει να εγκαταλείψει την πλάνη της για την ολοκληρωτική πρόσδεση στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ και να ενταχθεί σε ένα νέο διπλωματικό πλαίσιο που προτάσσει την συνεννόηση και τη συνεργασία.<br /><br />Η Τουρκία ξέρει – η στρατηγική αμηχανία της Αθήνας<br /><br />Έχει συμβεί και άλλες φορές, εκεί που όλοι νομίζουν ότι ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή αποδυναμώνεται και η Άγκυρα χάνει έδαφος, ξαφνικά συμβαίνει το αντίθετο. Στον πόλεμο Ρωσίας -Ουκρανίας αγνόησε τις κυρώσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ κατά της Μόσχας, μεσολάβησε , κέρδισε από παντού και αναδείχθηκε ως σημαντική παράμετρος των εξελίξεων. Οι σχέσεις με την ΕΕ είναι μια ατέλειωτη σειρά κύκλων εντάσεων και επαναπροσέγγισης. Τώρα όμως η ΕΕ που βιώνει πολλαπλές κρίσεις προσεγγίζει στρατηγικά την Άγκυρα, της έχει αναθέσει ρόλο στην Συρία, την Λιβύη και αλλού και επιδιώκει μια νέα συμφωνία αναβάθμισης της τελωνειακής ένωσης , αλλά και συνεργασία σε αμυντικό επίπεδο.<br /><br />Η ενεργός συμμετοχή της στην υπογραφή της συμφωνίας με το Πακιστάν και την Σαουδική Αραβία την αναβαθμίζει στρατηγικά και έναντι της Ελλάδας και έναντι της Αιγύπτου και έναντι του Ισραήλ. Φυσικά η συμφωνία αποτελεί κόλαφο για μια ανύπαρκτη ευρωπαική διπλωματία και αυτό είναι ολοφάνερο. Στο εξής η ΕΕ θα είναι ακόμη πιο συνεργάσιμη και με την Τουρκία και με τις άλλες δύο χώρες. Να σημειωθεί ότι και οι τρεις χώρες, Πακιστάν, Τουρκία , Σ. Αραβία συνεργάζονται στενά με τις ΗΠΑ , αλλά αυτό δεν τις εμπόδισε να τις υπερβούν…<br /><br />Η Ελλάδα , βρίσκεται σε κατάσταση παραλυσίας. Ό,τι και να συμβεί , η κυβέρνηση το απωθεί, εκτός και αν πρόκειται για κινήσεις στήριξης στο Ισραήλ ή εφοπλιστών για να βρει τη φωνή της στην Ευρώπη. Είναι εκτός παιχνιδιού, την στιγμή που ξαναγράφεται η αρχιτεκτονική ασφάλειας της περιοχής. Έχει σοβαρότατα ανοιχτά μέτωπα με την Τουρκία , η οποία κρατά και το κλειδί των διμερών σχέσεων. Όταν θέλει η Άγκυρα λίγη ένταση, την προκαλεί, όταν θέλει ύφεση την επιβάλλει. Η διαφορά όμως είναι ότι η μεν Τουρκία έχει δραστήρια και σχεδιασμένη εξωτερική πολιτική, διαμορφώνει τις εξελίξεις , ενώ η Ελλάδα λειτουργεί ως εκτελεστικός βραχίονας της πολιτικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η διαφορά είναι χαώδης. <div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η νέα τάξη πραγμάτων και τα … τεχνητά δάκρυα για τους Patriot.

Η τριμερής συμφωνία άμυνας Τουρκίας -Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας δημιουργεί τη βάση για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Οι τρει...

Διαβάστε την συνέχεια