Τα 3 σενάρια που εξετάζει ο Trump για Ιράν. Φθηνός ελιγμός οι απειλές για Hormuz, ο άγνωστος ρόλος Ghalibaf.

<img height="42" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/c0d978d0c18772ed226696eb66190c0e_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι ΗΠΑ εξετάζουν, αποκαλύψει τρία πιθανά σενάρια με το Ιράν</span></h3>Ο Λευκός Οίκος βλέπει τρία πιθανά σενάρια για το πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα στο Ιράν καθώς οι ΗΠΑ εντείνουν τον οικονομικό έλεγχο στην περιοχή, σύμφωνα με τον αρθρογράφο της Washington Post, David Ignatius, επικαλούμενο πηγές κοντά στην κατάσταση.<br />Διευκρινίζεται ότι μία από τις επιλογές περιλαμβάνει την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης.<br />Η κυβέρνηση Trump σημείωσε ότι αυτό το σενάριο είναι πιο πιθανό εάν σταματήσουν οι επιθέσεις κατά του Ιράν παρά εάν συνεχιστούν.<br />Ένα άλλο πιθανό σενάριο είναι η άνοδος ενός νέου Ανώτατου Ηγέτη στο Ιράν.<br />Μια πηγή ανέφερε τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Mohammad Bagher Ghalibaf ως υποψήφιο.<br />Επιπλέον, ο Λευκός Οίκος εξετάζει το ενδεχόμενο οι σκληροπυρηνικοί στο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) να επιχειρήσουν να παραβιάσουν τον αποκλεισμό του Στενού του Hormuz ή να εξαπολύσουν άλλες επιθέσεις για να αναγκάσουν τις ΗΠΑ να κάνουν περαιτέρω παραχωρήσεις.<br /><br />Φθηνός ελιγμός<br /><br />Ο Ignatius, ωστόσο, εξέφρασε την άποψη ότι ο Trump δεν έχει καμία επιθυμία να συνεχίσει την ένοπλη σύγκρουση.<br />Παρά τις απειλές που εξαπολύει.<br />Οι συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν και διήρκεσαν πάνω από 20 ώρες.<br />Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance δήλωσε ότι η υπάρχουσα διαμάχη μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης εξακολουθεί να είναι πολύ μεγάλη για να ξεπεραστούν οι διαφορές που έχουν προκύψει.<br />Αναγνώρισε ότι τα μέρη δεν έχουν ακόμη καταφέρει να καταλήξουν σε συμφωνία.<br /><br />Ο λόγος της αποτυχίας των συνομιλιών ΗΠΑ-Ιράν<br /><br />Η ιρανική αντιπροσωπεία από τη μεριά της δεν συμφώνησε να σταματήσει η χρηματοδότηση συμμαχικών μαχητικών ομάδων στην περιοχή και να ανοίξει πλήρως το Στενό του Hormuz χωρίς να χρεώνει τέλη διέλευσης.<br />Ταυτόχρονα, ο αναλυτής Kamran Bohari πιστεύει ότι η αποχώρηση της αμερικανικής αντιπροσωπείας ήταν μια «κλασική κίνηση» στη διαπραγματευτική στρατηγική του Trump, με στόχο την αύξηση της πίεσης στον αντίπαλο.<br />Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) σχολίασε τη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ Trump σχετικά με τον αποκλεισμό του Στενού του Hormuz.<br />«Όλες οι κινήσεις, ακόμη και η έλλειψή τους [στο Στενό του Hormuz], βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων.<br />Οποιαδήποτε λανθασμένη κίνηση θα παρασύρει τον εχθρό στις θανατηφόρες δίνες του στενού», αναφέρει η δήλωση.<br /><br />Ο Trump σπρώχνει τον πλανήτη στον γκρεμό<br /><br />Η αντίστροφη μέτρηση για μια παγκόσμια ανάφλεξη φαίνεται πως έχει ήδη αρχίσει… Σε μια κίνηση που πολλοί αναλυτές χαρακτηρίζουν ως «γεωπολιτική αυτοκτονία», ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, έδωσε την εντολή για έναν ασφυκτικό ναυτικό αποκλεισμό στo Στενό του Hormuz, μετατρέποντας το κρισιμότερο πέρασμα της παγκόσμιας ενέργειας σε μια απέραντη πυριτιδαποθήκη.<br />Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις για τον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που έπεται, ο Λευκός Οίκος επιλέγει τον δρόμο της τυφλής σύγκρουσης. Με τις τιμές του πετρελαίου έτοιμες να εκτοξευθούν και το φάντασμα της φτώχειας να πλανάται πάνω από τη διεθνή οικονομία, ο πλανήτης κρατά την ανάσα του. Δεν πρόκειται πλέον για μια απλή διπλωματική κρίση, αλλά για μια ευθεία ώθηση της ανθρωπότητας στον γκρεμό ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ο Trump επιχειρεί να επιβάλει τη θέλησή του με «σιδηρά πυγμή» σε μια περιοχή που δεν συγχωρεί λάθη.<br />Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει αντίδραση, αλλά πόσο ολοκληρωτική θα είναι η καταστροφή που θα ακολουθήσει.<br /><br />Οι κίνδυνοι από τον αποκλεισμό του Hormuz<br /><br />Επιφανειακά, το ναυτικό embargo αποσκοπεί στη συρρίκνωση της ικανότητας του Ιράν να χρηματοδοτεί την άμυνά του, περιορίζοντας τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου. Ωστόσο, μια τέτοια επιχείρηση ενέχει τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης των παγκόσμιων ενεργειακών αγορών και πρόκλησης νέας ανόδου στις τιμές του πετρελαίου. Επίσης, θέτει σε κίνδυνο την εύθραυστη κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων που συμφωνήθηκε μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν την περασμένη Τρίτη (7/4/2026).<br />«Το κλείσιμο των στενών εξ ολοκλήρου θα εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου ακόμη περισσότερο από ό,τι πριν και θα ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στις ΗΠΑ από τη διεθνή κοινότητα», δήλωσε η Jennifer Kavanagh, διευθύντρια στρατιωτικής ανάλυσης στο Defense Priorities, μια δεξαμενή σκέψης (think-tank) της Ουάσιγκτον. «Σίγουρα δείχνει πόσο απογοητευμένος και στο τέλος των επιλογών του αισθάνεται ο πρόεδρος», πρόσθεσε.<br />Η εντολή του Trump αντικατοπτρίζει την ελπίδα του ότι μπορεί να εφαρμόσει στο Ιράν το μοντέλο της παρέμβασής του στη Βενεζουέλα, όταν οι ΗΠΑ συνέλαβαν τον τότε πρόεδρο Nicolas Maduro σε στρατιωτική επιχείρηση μετά από ναυτικό αποκλεισμό.<br />«Επιβάλλουμε πλήρη αποκλεισμό. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στο Ιράν να βγάζει χρήματα πουλώντας πετρέλαιο σε ανθρώπους που τους αρέσουν και όχι σε ανθρώπους που δεν τους αρέσουν, ή οτιδήποτε άλλο», δήλωσε ο Trump στο Fox News την Κυριακή (12/4/2026). «Είδατε τι κάναμε με τη Βενεζουέλα. Θα είναι κάτι πολύ παρόμοιο, αλλά σε υψηλότερο επίπεδο».<br /><br />Διχασμένοι οι αναλυτές<br /><br />Η απόφαση του Trump για το Hormuz «σταματά τις εξαγωγές του Ιράν, τα έσοδά του, και αποτελεί αντίβαρο στο κλείσιμο του Στενού από την πλευρά τους», έγραψε στο X ο Dennis Ross, πρώην ανώτερος διπλωμάτης των ΗΠΑ και διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή. «Μπορεί να επιτεθούν σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Κόλπου, αλλά αυτό ασκεί μεγαλύτερη πίεση στο Ιράν. Ασκεί επίσης μεγάλη πίεση στην Κίνα να πιέσει το Ιράν», πρόσθεσε.<br />«Η πολιτική "Ανοιχτά για Όλους ή Κλειστά για Όλους" θα μπορούσε να συσπειρώσει τον κόσμο καθώς αντανακλά μια δέσμευση για τη διατήρηση μιας διεθνούς υδάτινης οδού ανοιχτής προς όφελος σχεδόν όλων. Δεν θα αύξανε τις ζημιές και την καταστροφή του πολέμου», πρόσθεσε ο Richard Haass, ένας άλλος πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ.<br />Όμως άλλοι ήταν σκεπτικοί, όπως ο Vali Nasr, πρώην Αμερικανός αξιωματούχος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins. Όπως είπε, η απειλή του Trump να αποκλείσει το Στενό δεν θα ανησυχούσε την ισλαμική δημοκρατία βραχυπρόθεσμα, με την Τεχεράνη να υπολογίζει ότι ένα κλείσιμο ασκεί περισσότερη πίεση στην παγκόσμια οικονομία παρά στο Ιράν. «Αυτό είναι εντάξει για τους Ιρανούς, παρατείνει τον στραγγαλισμό στην παγκόσμια οικονομία», είπε. «Και οι Ιρανοί θα μπορούσαν να κλείσουν το Bab el-Mandeb (ένα σημείο ελέγχου στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης) και τότε οι ΗΠΑ θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και αυτό».<br />Από την έναρξη του πολέμου, το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι ένας από τους κύριους στόχους του, καθώς αντιμετωπίζει αυτό που θεωρεί υπαρξιακή μάχη για την επιβίωσή του, ήταν να αυξήσει το κόστος της σύγκρουσης για τις ΗΠΑ, τους συμμάχους τους και την παγκόσμια οικονομία.<br />«Δεν καταλαβαίνω πώς ο αποκλεισμός των στενών πρόκειται με κάποιο τρόπο να ωθήσει τους Ιρανούς να τα ανοίξουν. Δεν καταλαβαίνω τη σύνδεση εκεί», δήλωσε ο Mark Warner, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής από τη Βιρτζίνια, στο CNN την Κυριακή.<br />Ο Esfandyar Batmanghelidj, διευθύνων σύμβουλος του think tank Bourse & Bazaar Foundation με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, δήλωσε ότι το Ιράν είχε ήδη αυτοαποκλειστεί με περιορισμένη πρόσβαση στα έσοδα από το πετρέλαιο. «Ένας αποκλεισμός των ΗΠΑ μπορεί να διώξει το ιρανικό πετρέλαιο από την αγορά, αλλά ο αντίκτυπος στον κρατικό προϋπολογισμό θα είναι δευτερεύων και σε κάθε περίπτωση θα ωχριά μπροστά στο κόστος που το Ιράν ήταν πρόθυμο να υποστεί από τις αεροπορικές επιδρομές. Εάν πρόκειται για μια τακτική άσκησης πίεσης στο Ιράν, είναι μια περίεργη τακτική», είπε ο Batmanghelidj.<br /><br />Επιχειρησιακές προκλήσεις<br /><br />Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι ο αποκλεισμός θα «επιβληθεί αμερόληπτα έναντι σκαφών όλων των εθνών που εισέρχονται ή εξέρχονται από ιρανικά λιμάνια και παράκτιες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων όλων των ιρανικών λιμανιών στον Αραβικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν».<br />Οι αναλυτές έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει κατά των συγκρίσεων με το καθεστώς του Maduro στη Βενεζουέλα, επισημαίνοντας ότι η ισλαμική δημοκρατία έχει δημιουργήσει επί σχεδόν μισό αιώνα μια εδραιωμένη γραφειοκρατία και έχει δαπανήσει δεκαετίες προετοιμαζόμενη για τον τύπο του ασύμμετρου πολέμου που διεξάγει, υπό την ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης.<br />Ενώ στη Βενεζουέλα ο Trump ήταν σε θέση να βρει έναν ενδοτικό διάδοχο του Maduro στο πρόσωπο της Delcy Rodríguez, της νέας προέδρου, οι εναπομείναντες ηγέτες του καθεστώτος στο Ιράν μετά τη δολοφονία του Ayatollah Ali Khamenei και άλλων ανώτερων προσώπων δεν ήταν πρόθυμοι να υποκύψουν στις απαιτήσεις των ΗΠΑ.<br />Ο ναυτικός αποκλεισμός του Trump αντιπροσωπεύει μια απότομη μεταστροφή από τη στρατηγική της Ουάσιγκτον να επιτρέπει στο Ιράν να συνεχίσει να εξάγει πετρέλαιο, καθώς προσπαθούσε να ηρεμήσει τις ενεργειακές αγορές. Έχει επίσης προσπαθήσει να αναπληρώσει τις απώλειες παραγωγής που υπέστησαν οι γείτονές του στον Κόλπο ως αποτέλεσμα του κλεισίματος των στενών και των ιρανικών επιθέσεων στις εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου τους.<br /><br />H... προφητεία της Goldman Sachs για το Hormuz<br /><br />Η κατάρρευση των συνομιλιών για κατάπαυση του πυρός και η απόφαση των ΗΠΑ και του Donald Trump να σφραγίσουν το Στενό του Hormuz ανοίγει τις πύλες για μια οικονομική καταιγίδα χωρίς προηγούμενο. Η Goldman Sachs προειδοποιεί πως οι εξελίξεις στο Hormuz θα λειτουργήσουν ως το «απόλυτο σήμα» που θα καθορίσει την έκβαση της σύγκρουσης και την τύχη των αγορών.<br />«Αυτός που ελέγχει το Στενό του Hormuz θα αναδειχθεί νικητής. Ωστόσο, ιστορικά, καμία πλευρά δεν πέτυχε ποτέ τους στρατηγικούς της στόχους αποκλειστικά μέσω του αποκλεισμού κρίσιμων σημείων διέλευσης (chokepoints)», επισημαίνει η Shreeti Kapa, στρατηγικός αναλυτής του αμερικανικού επενδυτικού οίκου. Από την κρίση του Σουέζ το 1956 μέχρι τον «Πόλεμο των Δεξαμενόπλοιων» τη δεκαετία του '80, η ιστορία διδάσκει ότι η γεωγραφική κατοχή δεν εγγυάται τη νίκη. Σύμφωνα με τη Goldman Sachs, ο πραγματικός νικητής δεν είναι αυτός με το ισχυρότερο ναυτικό, αλλά εκείνος που διαχειρίζεται τη δυναμική της κλιμάκωσης και εξασφαλίζει τη σιωπηρή έγκριση των μεγάλων δυνάμεων.<div><br />Το 2026, ο ρόλος του ρυθμιστή μετατοπίζεται από τις ΗΠΑ προς την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, τους μεγαλύτερους εισαγωγείς αργού πετρελαίου από το Hormuz. Η στάση τους θα κρίνει αν ο αποκλεισμός θα αποτελέσει εργαλείο διαπραγμάτευσης ή μια μη βιώσιμη στρατηγική που θα οδηγήσει σε απόλυτη απομόνωση. Η έκθεση παραθέτει ένα αδυσώπητο αξίωμα του πολέμου: «Στον πόλεμο, η ικανότητα να αντέχεις την ταλαιπωρία συχνά υπερτερεί της ικανότητας να την προκαλείς».<br />Παρά τη θαλάσσια υπεροχή τους, οι ΗΠΑ ενδέχεται να μην προλάβουν να καθαρίσουν τις νάρκες εγκαίρως. Εάν ένα σοκ στην προσφορά πυροδοτήσει οικονομική κρίση, η πρωτοβουλία των κινήσεων θα χαθεί οριστικά. Η ετυμηγορία της ιστορίας παραμένει συνεπής: οι ριψοκίνδυνες προελάσεις οδηγούν σε αποτυχία και οι νικητές είναι πάντα οι πιο υπομονετικές πλευρές.<br />Η Kapa προτείνει μια λύση στα πρότυπα της Σύμβασης του Μοντρέ, αναγνωρίζοντας τη γεωγραφική επιρροή του Ιράν με αντάλλαγμα εγγυήσεις για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Όμως η έκθεση της Goldman Sachs καταλήγει με μια ωμή διαπίστωση: Η στρατιωτική βία από μόνη της δεν θα φέρει αποτέλεσμα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα επιστρέψουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά πόσο δυσβάσταχτο κόστος θα κληθεί να πληρώσει ο κόσμος μέχρι να φτάσει εκεί.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα 3 σενάρια που εξετάζει ο Trump για Ιράν. Φθηνός ελιγμός οι απειλές για Hormuz, ο άγνωστος ρόλος Ghalibaf.

Οι ΗΠΑ εξετάζουν, αποκαλύψει τρία πιθανά σενάρια με το Ιράν Ο Λευκός Οίκος βλέπει τρία πιθανά σενάρια για το πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι εξηγεί την στενή συνεργασία Ισπανίας-Τουρκίας.

<img height="55" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/04/emine-erdogan-tagip-erdogan-tourkia-ispania-pedro-sanchez-SLpress-825x645.jpg" width="280" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Η στάση και οι δηλώσεις του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, πρώτα για τη Γάζα και στη συνέχεια για τον πόλεμο με το Ιράν, έχουν καταστήσει την Ισπανία θέμα συχνής αναφοράς στην τουρκική κοινή γνώμη. Στην Τουρκία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην τηλεόραση, μεταδόθηκαν μηνύματα αλληλεγγύης προς την Ισπανία, ενώ και τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης κάλυψαν αυτή τη στήριξη.<br /><br />Γιατί η Ισπανία δεν επέτρεψε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις της; Ειδικοί που παρακολουθούν στενά τις σχέσεις των δύο χωρών υποστηρίζουν ότι αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα μιας σιωπηλής προσέγγισης που διαρκεί εδώ και χρόνια μεταξύ Ισπανίας και Τουρκίας. Σε αυτό επισημαίνεται ότι καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν τα κοινά συμφέροντα των δύο χωρών στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, καθώς και οι περιφερειακές κρίσεις που γίνονται όλο και πιο αισθητές τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Σε ποιους τομείς γίνεται πιο αισθητή η προσέγγιση; Η Ισπανία θεωρείται μία από τις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με τις οποίες η Τουρκία διατηρεί τις πιο ομαλές σχέσεις. Για περισσότερα από 10 χρόνια, η Ισπανία διατηρεί, υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας Patriot στο Ιντσιρλίκ. Χιλιάδες Ισπανοί στρατιώτες έχουν υπηρετήσει εκεί μέχρι σήμερα. Ο Ρικάρντο Γκάσκο, συντονιστής του προγράμματος εξωτερικής πολιτικής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Ερευνών της Κωνσταντινούπολης (IstanPol), δηλώνει ότι η ανάπτυξη των Patriot αποτελεί ένδειξη ότι η Μαδρίτη βλέπει την Τουρκία ως σύμμαχο πρώτης γραμμής.<br /><br />Ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας, Αλμπέρτο Μπουένο, σημειώνει ότι οι σχέσεις ανάγονται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο (2004-2011). Ο Θαπατέρο, που ήταν γνωστός για τη στήριξή του στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, παρέμεινε δημοφιλής στην Τουρκία.<br /><br />Σύμφωνα με τον Μπουένο, σε στρατηγικό επίπεδο, η ανάπτυξη των Patriot ενίσχυσε τους αμυντικούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και άνοιξε νέες προοπτικές στη βιομηχανία. «Σε στρατιωτικό-επιχειρησιακό επίπεδο, η ανάπτυξη επέτρεψε στην Ισπανία να αποκτήσει εμπειρία, να βελτιώσει τις δυνατότητές της και να αποκομίσει οφέλη, καθιστώντας την αποστολή πολύτιμη πέρα από τον συμβολισμό», προσθέτει.<br /><br />Ο ερευνητής στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων της Βαρκελώνης, Σαμουέλε Αμπράμι, επισημαίνει ότι η ανάπτυξη των Patriot στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ σηματοδοτεί αμοιβαία εμπιστοσύνη, αλλά δεν θα πρέπει να υπερτιμάται. Για την τουρκική αντίληψη, σχολιάζει: «Αυτή η διαρκής επιχειρησιακή δέσμευση δημιούργησε με τον χρόνο σχέσεις συνεργασίας, δια-λειτουργικότητα και εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο στρατών. Για την Άγκυρα, η Ισπανία θεωρείται σύμμαχος πρόθυμος να αναλάβει πραγματικό κόστος για την ασφάλεια της Τουρκίας»<br /><br />Σχέση χωρίς τριβές<br /><br />Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι δύο χώρες διατηρούν εδώ και χρόνια, σχεδόν χωρίς προβλήματα, αγαστές σχέσεις. Πώς εξηγείται αυτό; Ο Αμπράμι επισημαίνει ότι η Ισπανία δεν είχε ποτέ εδαφικές διαφορές με την Τουρκία, δεν αποτελεί αντίπαλο στην Ανατολική Μεσόγειο και το τουρκικό ζήτημα δεν έχει πολιτικοποιηθεί σημαντικά στην εσωτερική της πολιτική.<br /><br />«Σε αντίθεση με τη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Ελλάδα, η Μαδρίτη δεν βλέπει την Άγκυρα ως ανταγωνιστή ή παίκτη που μπλοκάρει αποφάσεις. Θέματα που σχετίζονται με τη διασπορά και τη συζήτηση για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ήταν ιστορικά πιο έντονα σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ενώ στην Ισπανία παρέμειναν περιορισμένα», λέει. Ο Γκάσκο προσθέτει ότι αυτή η θέση επιτρέπει στη Μαδρίτη «μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ευελιξία» στην πολιτική της απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Σε νέα φάση η ΕΕ με την Τουρκία<br /><br />Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η σιωπηλή προσέγγιση έχει πλέον εισέλθει σε μια νέα φάση. Οι συγκρούσεις από την Ουκρανία έως το Ιράν και οι αλλαγές στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας θεωρούνται καθοριστικοί παράγοντες. Σύμφωνα με τον Γκάσκο, η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ έχει αυξηθεί αισθητά λόγω των κρίσεων αυτών. Ωστόσο, εκτιμά ότι αυτή η νέα αισιοδοξία είναι αποτέλεσμα επείγουσας ανάγκης και περιορίζεται κυρίως στον αμυντικό τομέα. Η τουρκική εταιρεία Baykar ανακοίνωσε στις αρχές του 2025 συνεργασία με τον ιταλικό κολοσσό Leonardo. Παράλληλα, υπογράφηκε συμφωνία ύψους 2,6 δισ. ευρώ για την πώληση των εκπαιδευτικών αεροσκαφών Hürjet στην Ισπανία.<br /><br />Ο Αμπράμι επισημαίνει επίσης ότι η αβεβαιότητα σχετικά με τη δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, ωθεί χώρες όπως η Ισπανία και η Τουρκία να ενισχύσουν τις πραγματιστικές συνεργασίες τους. Σύμφωνα με τον ίδιο, προγράμματα όπως το SAFE, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας και το PESCO μετασχηματίζουν την ευρωπαϊκή άμυνα, αλλά αναδεικνύουν και αδυναμίες. Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία προβάλλει ως σημαντικός εταίρος λόγω της ταχύτητας υλοποίησης έργων όπως το Hürjet και το KAAN.<br /><br />Ο Αμπράμι σημειώνει ότι οι κοινές θέσεις σε ζητήματα όπως η Γάζα ενισχύουν την αντίληψη σύγκλισης. Ωστόσο, τονίζει ότι δεν υπάρχει πλήρης πολιτική σύγκλιση, λόγω διαφορών σε θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπενθυμίζεται ότι ο Σάντσεθ επισκέφθηκε τον πρόεδρο Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 2025 και στη συνέχεια υποστήριξε τον Ιμάμογλου σε διεθνή συνάντηση.<br /><br />Ο Αμπράμι θεωρεί ότι το ισπανικό μοντέλο δεν μπορεί να αντιγραφεί εύκολα, αλλά δείχνει ότι η αμυντική συνεργασία μπορεί να προχωρήσει ακόμη και όταν η πολιτική ένταξης μπλοκάρει. «Διαχωρίζοντας την ασφάλεια από την ένταξη, η Μαδρίτη συνέβαλε στην κανονικοποίηση της Τουρκίας ως λειτουργικού παράγοντα ασφάλειας στο πλαίσιο ΕΕ-ΝΑΤΟ», λέει.<br /><br />Ο Γκάσκο εκτιμά ότι υπάρχει παράθυρο ευκαιρίας για πιο θεσμική ενσωμάτωση της Τουρκίας. «Αν οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων της ΕΕ λειτουργούσαν διαφορετικά, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν περισσότερα εργαλεία επιρροής», σημειώνει. Ο Αμπράμι καταλήγει ότι η μη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ δεν εμποδίζει την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της οικονομίας.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι εξηγεί την στενή συνεργασία Ισπανίας-Τουρκίας.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Η στάση και οι δηλώσεις του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, πρώτα για τη Γάζα και στη συνέχεια για τον πόλεμο με το Ιράν, έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα σενάρια καθαίρεσης Τραμπ, ο απομονωμένος Νετανιάχου, η συντριβή Όρμπαν και η αμηχανία της ακροδεξιάς.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/02/tramp-netaniachoy-1920x1080.jpg?v=1770732498" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="157" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/02/tramp-netaniachoy-1920x1080.jpg?v=1770732498" width="280" /></a></div><div><br /></div>Του Σωτήρη Σιδέρη<br /><br />Πολλά και ελπιδοφόρα μηνύματα για σοβαρή οπισθοχώρηση των ακροδεξιών κινημάτων που επηρεάστηκαν από την ρητορική και την συμπεριφορά του Τραμπ εμφανίζονται στον πολιτικό ορίζοντα. Στις ΗΠΑ όμως φαίνεται ότι γίνεται ένα άλμα προς τα εμπρός καθώς πολλοί Δημοκρατικοί ζητούν την καθαίρεση του Αμερικανού προέδρου, επικαλούμενοι την 25η Τροπολογία, η οποία προβλέπει την αποστέρηση εξουσιών από έναν πρόεδρο που θεωρείται «ανίκανος να ασκήσει τα καθήκοντα του αξιώματός του».<br /><br />Ταυτόχρονα, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες είτε δημόσια , είτε παρασκηνιακά όλο και περισσότερο αποστασιοποιούνται από τον Τραμπ, καθώς πιθανότατα, προσβλέπουν στην μετά τον Τραμπ εποχή που ίσως δεν αργήσει . Ένας από τους ελάχιστους πιστούς του Αμερικανού προέδρου παραμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης που επιμένει στο δόγμα του προκεχωρημένου φυλακίου. Ωστόσο η ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε αγκομαχά , είτε καθηλώνεται , είτε οπισθοχωρεί, με την ήττα του Όρμπαν στην Ουγγαρία να είναι ίσως σημαδιακή για το τι ακολουθεί. Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν ίσως μια νέα ευκαιρία επανάκαμψης, παρά την ισχύ των αντιπάλων και σε ένα σκηνικό, ασταθές και επικίνδυνο. Απ την πολεμική φρενίτιδα, οδηγούμαστε μήπως σε μια νέα και πολύ αμφιλεγόμενη πολιτική εποχή ή σε πορεία αναγέννησης;<br /><br />Η συζήτηση για τον Τραμπ εντός των ΗΠΑ, εντάθηκε μετά την απειλή για καταστροφή του ιρανικού πολιτισμού που θεωρήθηκε απειλή για γενοκτονία. Το βατερλό των συνομιλιών στο Πακιστάν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν που ακολούθησε, είναι μια ακόμη ένδειξη ότι οι ΗΠΑ του Τραμπδεν έχουν καταλάβει ακόμη ο μιλιταρισμός δεν ήταν ποτέ λύση.<br />Ταυτόχρονα όμως οι Δημοκρατικοί δεν είναι τόσο σκληροί με τον άλλο εγκληματία, τον Μπένζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος συνεχίζει τους πολέμους ώστε, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, να μην ολοκληρωθεί ποτέ η δίκη του για διαφθορά γιατί υπάρχει κίνδυνος φυλάκισης. Αυτό θα φανεί σύντομα.<br /><br />Προς το παρόν όμως, ο ισραηλινός πρωθυπουργός είναι απομονωμένος στο Τελ Αβίβ απ όπου φεύγει μόνο για ΗΠΑ καθώς δεν γίνεται δεκτός σε καμία άλλη χώρα , δεδομένου ότι κινδυνεύει με σύλληψη μετά το ένταλμα του διεθνούς δικαστηρίου. Να σημειωθεί πως ο μόνος Ευρωπαίος πολιτικός που πήγε στο Τελ Αβίβ και τον συνάντησε είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τον Δεκέμβριο του 2025, αλλά και τον Απρίλιο, επίσης πέρυσι.<br />Όλα αυτά εξελίσσονται σε κλίμα γενικευμένης αμφισβήτησης και της επιρροής του Τραμπ στην ευρωπαική ακροδεξιά, κάτι που αφορά και την ΕΕ γενικότερα και την Ελλάδα ειδικότερα.<div><br />Το γενικευμένο κλίμα αμφισβήτησης<br /><br />Δεν είναι μόνο οι αποφάσεις που αφορούν τους πολέμους που αμφισβητούνται. Εντός των ΗΠΑ αμφισβητείται η ικανότητά του Τραμπ να σκέφτεται ορθολογικά και να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Κατηγορείται όλο και πιο έντονα ότι απλά εξυπηρετεί τα σχέδια του Ισραήλ , το οποίο τον χειραγωγεί ή απλά τον κρατάει με την λίστα Επστάϊν ή και άλλα σκάνδαλα. Πέραν αυτών , ακόμη και η εγγονή του είπε ότι έχει συμπτώματα άνοιας, κάτι που διαψεύδεται, αλλά σε κάθε περίπτωση, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τον Τραμπ.<br /><br />Ταυτόχρονα , ένας καταιγισμός επικρίσεων από αναλυτές, πολιτικούς αντιπάλους, ακόμη και από Ρεμπουμπλικάνους φαίνεται ότι αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο τον Αμερικανό πρόεδρο. Η πρωτοφανής ήττα των ΗΠΑ στον πόλεμο είναι προ των πυλών. Όχι στρατιωτική ήττα , αλλά πολιτική, οικονομική και διπλωματική. Βέβαια, στο στρατιωτικό επίπεδο, εκτός από καταστροφές σε υποδομές και δολοφονίες Ιρανών αξιωματούχων και παιδιών, δεν πέτυχε ο στόχος κλοπής ή καταστροφής του ουρανίου, ούτε ανατράπηκε το καθεστώς, ούτε καταστράφηκε η δυνατότητα της Τεχεράνης να πλήττει αμερικανικές βάσεις και το Ισραήλ με πυραύλους, προκαλώντας μάλιστα τεράστιες καταστροφές. Αντίθετα το Ιράν κερδίζει την αναγνώριση ότι ελέγχει πλήρως το στενό του Ορμούζ, ότι διαθέτει πυρηνικό πρόγραμμα ανέπαφο, ανεξάρτητα τις θα γίνει στο εξής.<br /><br />Τώρα η Δύση μετράει τις οικονομικές πληγές της και τις συνέπειες ενός πολέμου που ουσιαστικά ήθελε μόνο το Ισραήλ. Ήδη ο Τύπος στις ΗΠΑ κάνει λόγο για ταπείνωση και αυτό θα το χρεωθεί ο Τραμπ.<br />Το Ισραήλ απλά σκοτώνει χωρίς κανείς να γνωρίζει ποιο είναι το πλαίσιο εντός του οποίου θα σταματήσει τον πόλεμο. Η Χεζμπολάχ έχει ηττηθεί προ πολλού, ο Λίβανος καταστρέφεται οι νεκροί άμαχοι αυξάνονται . Που τελειώνει όλο αυτό;<br />Ο Νετανιάχου είναι εγκληματίας. Έτσι τον αντιμετωπίζει το διεθνές δικαστήριο και έτσι είναι. Είναι επίσης απομονωμένος στο Τελ Αβίβ, αδυνατεί να ασκήσει μια πολιτική με προοπτική το μέλλον της χώρας του. Ίσως με το τέλος του πολέμου να φυλακιστεί ή να καθαιρεθεί ή να χάσει τις εκλογές, αλλά το Ισραήλ δεν πρόκειται να επανέλθει στον προ πολέμου σχέση με τις χώρες της Ευρώπης, και μάλλον ούτε με τις ΗΠΑ. <br /> <br />Η ΕΕ , ο Όρμπαν, η Ελλάδα και η πορεία της ακροδεξιάς.<br /><br />Το κλίμα στην ευρωπαική ακροδεξιά έχει αλλάξει. Η ήττα του Όρμπαν ίσως αναδειχθεί ί σε σημείο καμπής. Εκεί που όλοι ήθελαν μια πρόσκληση και μια φωτογραφία με τον Τραμπ, τώρα θεωρείται ότι έχει ρίσκο κάθε επαφή μαζί του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τόσο η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία όσο και η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) πήραν σαφείς αποστάσεις από τη στρατηγική του Τραμπ στο Ιράν, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, η οποία διαφοροποιήθηκε δημόσια από την Ουάσιγκτον στο ζήτημα του Ιράν. Να σημειωθούν και οι έντονες αντιδράσεις του Μακρόν, του Στάρμερ, του Σάντσεθ, ακόμη και του Μερτς. <br /><br />Η στήριξη που πρόσφερε στον Όρμπαν , όχι μόνο δεν τον βοήθησε, ίσως και να μεγάλωσε την διαφορά υπέρ του Πέτερ Μάγιαρ, του νέου ηγέτη. Ο οποίος, παρά τους πανηγυρισμούς ορισμένων, έχει πολύ σκληρή απέναντι στην Ουκρανία. Θα δείξει όμως, γιατί κύριο ζήτημα που έχει αναδείξει, είναι ο πόλεμος κατά της διαφθοράς και η ακύρωση των σχεδίων του Όρμπαν για την αλλαγή του συντάγματος. Ίσως τώρα ο Τσίπρας ξέει καλύτερα τι πρέπει να κάνει... <br /><br />Ο Τραμπ με την στάση του έχει περιορίσει πάρα πολύ τον κύκλο των οπαδών -θαυμαστών του και προφανώς όλοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στις ΗΠΑ. Η ελληνική ακροδεξιά χάνει σταδιακά τη φωνή της, αλλά το ερώτημα είναι πόσο θα συμπαρασύρει και την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ που μέχρι πρόσφατα “έγλειφε” τον Τραμπ και τώρα ψάχνεται...<br />Το ΝΑΤΟ θα βρεθεί σύντομα στο επίκεντρο των εξελίξεων καθώς η στρατηγική ασφάλειας της Δύσης που ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα της Συμμαχίας δεν υπάρχει πλέον. Ο Τραμπ θέλει να εκδικηθεί την άρνηση των κρατών -μελών να πολεμήσουν στο Ιράν, προφανώς δεν ήθελαν να υποταχθούν όχι μόνο σε μια παρανοϊκή απόφαση, αλλά ούτε να γίνουν εργαλεία στα σχέδια του Ισραήλ. Η νέα κρίση εντός της Δύσης είναι προ των πυλών.<br /> <br />Η διαφθορά και οι εξελίξεις<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αρκετά πειθήνιος για να διαφοροποιηθεί από τον Τραμπ και αρκετά ανεπαρκής για να διαχωρίσει μια πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων του ΗΠΑ ή την προσωπική πρόσδεση στον Τραμπ, από την υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων. Και οι μοναρχίες του Κόλπου πίστευαν ότι η πληθώρα αμερικανικών βάσεων και η πρόσδεσή τους στις ΗΠΑ τους πρόσφερε ασφάλεια. Διαψεύστηκαν παταγωδώς και όχι μόνο αυτό, είναι τώρα αντιμέτωπες με καταστροφές που θα πληρώσουν οι ίδιες.<br /><br />Ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ίσως ο μόνος που επίσης παραμένει προσδεδεμένος στο άρμα του Ισραήλ, παρά τις επιμέρους και ανώδυνες λεκτικές διαφοροποιήσεις για τον πόλεμο στον Λίβανο. Ούτε εντός της ΕΕ, ούτε εντός του ΝΑΤΟ, λειτουργεί διπλωματικά η Ελλάδα και κυρίως ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να αποσπάσει, ούτε μια δημόσια δήλωση στήριξης από τη Συμμαχία ή την ΕΕ ή τις ΗΠΑ για την διαρκή επίθεση που δέχεται από την Άγκυρα σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.<br /><br />Ο πόλεμος θα τελειώσει. Και αμέσως μετά όλοι θα μετράνε τις συνέπειες και θα ξεκινήσουν να εφαρμόζουν άλλες πολιτικές, θα αναληφθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες, θα αρχίσει νέος διάλογος για το μέλλον των σχέσεων ΕΕ -ΗΠΑ-Ρωσίας -Κίνας. Ήδη πολλές χώρες όπως προαναφέρθηκε προετοιμάζονται. Η Ελλάδα είναι άφαντη και κυρίως, το φλέγον ζήτημα της διαφθοράς έρχεται ως μείζον πολιτικό ζήτημα να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις...</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα σενάρια καθαίρεσης Τραμπ, ο απομονωμένος Νετανιάχου, η συντριβή Όρμπαν και η αμηχανία της ακροδεξιάς.

Του Σωτήρη Σιδέρη Πολλά και ελπιδοφόρα μηνύματα για σοβαρή οπισθοχώρηση των ακροδεξιών κινημάτων που επηρεάστηκαν από την ρητορική και την σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος στο Ιράν: Ισχύς ή αδυναμία των ΗΠΑ;

<img height="152" src="https://omegapress.gr/images/STENAS.jpg" width="280" /><br /><br />Η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν αποδίδεται άλλοτε στην επιρροή του Ισραήλ στον Πρόεδρο Τραμπ ή/και στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν την επιρροή της Κίνας. Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία και στο Ιράν συμπίπτει με την σχετική αποδυνάμωση των οικονομικών των ΗΠΑ και της ΕΕ. <br /><br />Η χαμηλή φορολογία στα υψηλά εισοδήματα ενίσχυσε τις επενδύσεις σε προϊόντα χρηματοοικονομικής μηχανικής, βελτιώνοντας την κερδοφορία χωρίς όμως τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Οι δε παραγωγικές επενδύσεις κατευθύνθηκαν στην Κίνα, μεταφέροντας παράλληλα τεχνολογία. <br /><br />Η κατανάλωση στη Δύση στηρίχθηκε στη διαρκή επέκταση του χρέους, εισάγοντας τα αγαθά από την “φθηνή” Κίνα. Η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την κατάσταση τόσο στην παραγωγή όσο και στην καινοτομία, μετασχηματιζόμενη σε ισχυρή δύναμη. <br /><br />Η κρίση του 2009 σηματοδότησε την αρχή του τέλους των «ανέμελων» οικονομικών χρόνων της Δύσης. Η Δύση διαχειρίστηκε την κρίση με την νομισματική επέκταση (ποσοτική χαλάρωση). Οι ΗΠΑ λόγω του αποθεματικού χαρακτήρα του δολαρίου συνέχισαν με την αύξηση του δημοσίου χρέους να “αντιμετωπίζουν” την κρίση ενισχύοντας τα χρηματιστηριακά προϊόντα. Αντίθετα, στην ΕΕ επικράτησε η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία περιόρισε την ενεργό ζήτηση των νοικοκυριών και στην ακραία εφαρμογή της στην Ελλάδα ώθησε την οικονομία μετά από 17 χρόνια να μην έχει επιστρέψει στο επίπεδο του 2009.<br /><br />Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των διεθνών θεσμικών οικονομικών φορέων, η κρίση καλύφθηκε με τη νομισματική επέκταση, αλλά δεν αντιμετωπίσθηκε το πρόβλημα της κατανάλωσης με χρέος. Οι πόλεμοι φάνηκαν ως διέξοδος από την κρίση, αφενός ως δημιουργική καταστροφή και αφετέρου ως έλεγχος πρώτων υλών. <br /><br />Η ανάλυση του Πεκίνου<br /><br />Από την οπτική του Πεκίνου ο πόλεμος στο Ιράν ερμηνεύεται ως στρατηγικό σφάλμα, το οποίο μετατοπίζει την παγκόσμια δυναμική ισορροπίας στην Ανατολή. Η στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ κατά του Ιράν δεν συνοδεύτηκε από σχέδιο έκτακτης ανάγκης αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών του κλεισίματος του στενού του Ορμούζ, ενώ οι ΗΠΑ αδυνατούν να ενεργοποιήσουν τις συμμαχικές χώρες.<br /><br />Οι Κινέζοι αναλυτές θεωρούν την στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ, ένδειξη υπερέκτασης και φθίνουσας στρατηγικής συνοχής, επιβεβαιώνοντας τις επιλογές της Κίνας σε ασφάλεια, αυτονομία και έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού. <br /><br />Περαιτέρω, Ο πόλεμος στο Ιράν ενέχει τον κίνδυνο οι ΗΠΑ να εμπλακούν στη Μέση Ανατολή, προσφέροντας νέες ευκαιρίες στην Κίνα, όπως στην ενέργεια και στην τεχνολογική επιρροή, αναδεικνύοντας την Κίνα ως πιο αξιόπιστο εταίρο σε χώρες που ανησυχούν με την αμερικανική αστάθεια. <br /><br />Η απόλυτη στρατηγική βεβαιότητα κυριαρχίας της Κίνας περιορίζεται από την εξελισσόμενη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και τους ενδογενείς κινδύνους του κινεζικού οικονομικού μοντέλου με έμφαση στις εξαγωγές.<br /><br />Ο πόλεμος λειτουργεί ως καταλύτης σε διαρθρωτικές αλλαγές στη δυναμική της παγκόσμιας ασφάλειας και άμυνας, ιδίως στην Ευρώπη και στους κρίσιμους θαλάσσιους διαδρόμους. <br /><br />Οι διαταραχές της θαλάσσιας ασφάλειας στο Στενό του Ορμούζ μειώνουν την εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ ως εγγυητή των παγκόσμιων εμπορικών διαδρομών, ενώ οι απειλές για απόσυρση της ναυτικής προστασίας δημιουργούν ανησυχίες σχετικά με την ανθεκτικότητα μακροχρόνιων κανόνων, όπως η ελευθερία της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Αυτή η αβεβαιότητα επιτείνεται από την αυξανόμενη ευπάθεια εναλλακτικών επιλογών, όπως το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, που καταδεικνύουν την ευθραυστότητα των παγκόσμιων ενεργειακών ροών.<br /><br />Οι γεωπολιτικές εξελίξεις συναρτώνται άμεσα με τις οικονομικές εξελίξεις στις ΗΠΑ. Η αρχική πρόβλεψη αύξησης του ΑΕΠ των ΗΠΑ το 4ο τρίμηνο ήταν 2,8%, ακολούθως αναθεωρήθηκε στο 0,7% και η νέα εκτίμηση κινείται στο 0,5%, με το προηγούμενο τρίμηνο να είναι 4,4%. Ο δείκτης αυτός υποδεικνύει αποτυχία της οικονομικής πολιτικής των ΗΠΑ.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι η τελευταία φορά που οι ΗΠΑ είχαν σχεδόν μηδενική ανάπτυξη, πόλεμο στη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονη εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου ήταν το 1973, με το εμπάργκο του ΟΠΕΚ, την ανεργία να διπλασιάζεται και τον πληθωρισμό στο 12%. Τότε ονομάστηκε στασιμοπληθωρισμός, σήμερα ονομάζεται «ομαλή προσγείωση».<br /><br />Η αμερικανική οικονομία ήταν σε στασιμότητα πριν την έναρξη του πολέμου στο Ιράν. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος δεν προκάλεσε την επιβράδυνση, αλλά κάλυψε την επιβράδυνση της αμερικανικής οικονομίας. Βέβαια με το σημερινό υψηλό κόστος ενέργειας και τις πολεμικές δαπάνες δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οικονομική θέση των ΗΠΑ θα επιδεινωθεί, διαψεύδοντας όσους αναμένουν βελτίωση δεικτών λόγω παραγωγής στρατιωτικού υλικού. <br /><br />Η πορεία της αμερικανικής οικονομίας ωθεί τις κεντρικές τράπεζες (πλην ΗΠΑ) να μειώνουν σταδιακά την έκθεση τους σε ομόλογα και περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ, αναγνωρίζοντας τις χρηματοοικονομικές πιέσεις του πολέμου στις ΗΠΑ. <br /><br />Οι αυξημένες τιμές της ενέργειας και οι νομισματικές πιέσεις ωθούν τις χώρες που εισάγουν πετρέλαιο να αντλήσουν από τα αποθέματά τους και να παρέμβουν στις αγορές συναλλάγματος. Οι πωλήσεις αυτές συνιστούν τόσο άμεσες προσπάθειες σταθεροποίησης των εσωτερικών συνθηκών τους, όσο και διαφοροποίηση των αποθεμάτων με απομάκρυνση από τα περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια, ασκώντας επιπλέον πίεση στην ήδη ευάλωτη αγορά ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου.<div>  <br />Η ενεργειακή διαταραχή<br /><br />Η ενεργειακή διαταραχή εξαπλώνεται στην Ασία, όπου ήδη παρατηρούνται ελλείψεις, περιορισμοί στην κατανάλωση και επείγουσες παρεμβάσεις, προτού επεκταθεί σε μεγαλύτερο βαθμό στην Ευρώπη και σε περιοχές της Αφρικής. <br /><br />Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει την άνιση χρονική εξέλιξη της κρίσης, καθώς οι ασιατικές οικονομίες, λόγω της γεωγραφικής τους θέσης και των μειωμένων αποθεμάτων ασφαλείας, απορροφούν τους πρώτους περιορισμούς στην προσφορά, ενώ τα αποθέματα της Ευρώπης προσφέρουν μόνο προσωρινή προστασία.<br /><br />Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου επεκτείνονται πέραν από τις αγορές ενέργειας σε όλους τους κλάδους στις ευρωπαϊκές χώρες. Η Τράπεζα της Αγγλίας προειδοποίησε ότι η σύγκρουση θα μπορούσε να αναδείξει πολλαπλές ευαλωτότητες, με επιβράδυνση ανάπτυξης, υψηλότερο πληθωρισμό, αυστηρότερες χρηματοοικονομικές συνθήκες και πίεση στις αγορές κρατικού χρέους και πιστώσεων. <br /><br />Σαφώς η εικόνα των ΗΠΑ παραμένει ιδιαίτερα προβληματική, διότι παρά τα στρατιωτικά επιτεύγματα, οι βασικοί στόχοι της καταστροφής του πυρηνικού προγράμματος και η πολιτική ανατροπή στο Ιράν, δεν επιτεύχθηκαν. <br /><br />Επιπρόσθετα, οι εσωτερικές συνέπειες στις ΗΠΑ είναι εμφανείς: Αυξημένες τιμές καυσίμων, πιέσεις στην οικονομία και πολιτική πόλωση. Η αίσθηση ότι πρόκειται για «πόλεμο επιλογής» και όχι αναγκαιότητας ενισχύει την κριτική για στρατηγικό λάθος.<br /><br />Η εκεχειρία προσφέρει μια προσωρινή ανάπαυλα, αλλά δεν αναιρεί το βασικό συμπέρασμα: Η σύγκρουση αποδυνάμωσε τη δυτική επιρροή και ενίσχυσε την αβεβαιότητα σε μια ήδη εύθραυστη παγκόσμια τάξη.<br /><br /><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος στο Ιράν: Ισχύς ή αδυναμία των ΗΠΑ;

Η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν αποδίδεται άλλοτε στην επιρροή του Ισραήλ στον Πρόεδρο Τραμπ ή/και στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν την επιρροή τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Foreign Affairs: Η Ουκρανία είναι το «ανεκμετάλλευτο οπλοστάσιο» της Ευρώπης. Το μάθημα για το μέλλον του πολέμου.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Ukrainian_drone_X-1920x1080-1-768x432-1.jpg"><img height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Ukrainian_drone_X-1920x1080-1-768x432-1-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Ανάλυση του Foreign Affairs αναδεικνύει μια κρίσιμη αλλά υποτιμημένη διάσταση του σύγχρονου πολέμου: την ανάδειξη της Ουκρανίας σε «εργαστήριο» στρατιωτικής καινοτομίας και δυνητικό πυλώνα της ευρωπαϊκής άμυνας.<br /><br />Αφετηρία αποτελεί η εμπειρία της Ουκρανίας στον πόλεμο drones, η οποία σήμερα αξιοποιείται ακόμη και στη Μέση Ανατολή, καθώς σύμμαχοι των ΗΠΑ στρέφονται σε ουκρανική τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση ιρανικών επιθέσεων με φθηνά μη επανδρωμένα συστήματα.<div><br />Τι κατάφερε η Ουκρανία<br /><br />Το βασικό επιχείρημα είναι ότι η Ουκρανία έχει καταφέρει κάτι που η Δύση δυσκολεύεται: να προσαρμόσει την άμυνα στο νέο οικονομικό και τεχνολογικό περιβάλλον του πολέμου. Τα παραδοσιακά συστήματα, όπως οι πύραυλοι Patriot, παραμένουν αποτελεσματικά αλλά είναι υπερβολικά ακριβά για να αντιμετωπίσουν μαζικές επιθέσεις χαμηλού κόστους, όπως τα ιρανικά drones Shahed. Αντίθετα, η Ουκρανία έχει αναπτύξει φθηνές, ευέλικτες λύσεις – από drones αναχαίτισης έως πειραματικά laser – μειώνοντας δραστικά το κόστος άμυνας.<br /><br />Αυτή η ικανότητα δεν είναι τυχαία. Μετά το 2022, η ουκρανική αμυντική βιομηχανία μετασχηματίστηκε σε ένα αποκεντρωμένο, ταχύτατα εξελισσόμενο οικοσύστημα. Στρατιώτες, startups και κρατικοί φορείς συνεργάζονται σε πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας έναν «κύκλο ανατροφοδότησης» όπου τα προϊόντα βελτιώνονται μέσα σε ημέρες. Το αποτέλεσμα είναι μια βιομηχανία που λειτουργεί με ρυθμούς αγοράς και όχι γραφειοκρατίας, παράγοντας καινοτομία σε κλίμακα που το ΝΑΤΟ δεν μπορεί εύκολα να αναπαράγει.<br /><br />Η Ευρώπη έμεινε πίσω<br /><br />Το χάσμα με την Ευρώπη είναι έντονο. Μετά από δεκαετίες αποστρατιωτικοποίησης και εξάρτησης από τις ΗΠΑ, οι ευρωπαϊκές αμυντικές δυνατότητες είναι ανεπαρκείς για έναν πόλεμο υψηλής έντασης. Η παραγωγή drones, πυρομαχικών και πυραύλων υπολείπεται σημαντικά, ενώ τα νέα συστήματα δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί στο στρατιωτικό δόγμα. Το παράδειγμα των ασκήσεων στην Εσθονία, όπου ουκρανικές μονάδες «εξουδετέρωσαν» δυνάμεις του ΝΑΤΟ μέσα σε μία ημέρα, αποτυπώνει το μέγεθος της υστέρησης.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουκρανία παρουσιάζεται ως «ανεκμετάλλευτο οπλοστάσιο» της Ευρώπης. Διαθέτει παραγωγική ικανότητα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία όμως παραμένει εν μέρει ανενεργή λόγω έλλειψης κεφαλαίων και συνεργασιών. Η ενίσχυση των ευρω-ουκρανικών κοινοπραξιών θα μπορούσε να καλύψει τα ευρωπαϊκά κενά, ενισχύοντας παράλληλα την ουκρανική πολεμική προσπάθεια.</div><div><br />Τα μεγάλα εμπόδια<br /><br />Ωστόσο, τα εμπόδια είναι σημαντικά. Κανονιστικοί περιορισμοί, αβεβαιότητα για τις επενδύσεις και ανησυχίες για την προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας αποθαρρύνουν τη συνεργασία. Η Ουκρανία έχει αρχίσει να χαλαρώνει τους ελέγχους εξαγωγών, αλλά αυτό δεν αρκεί. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να προσφέρουν εγγυήσεις προμηθειών, φορολογικά κίνητρα και ασφάλιση κινδύνου, ώστε να καταστήσουν ελκυστικές τις επενδύσεις.<br /><br />Παράλληλα, απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας στους ευρωπαϊκούς στρατούς. Τα drones δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως εξειδικευμένα μέσα, αλλά ως βασικά, «αναλώσιμα» εργαλεία μάχης. Η ενσωμάτωσή τους στην εκπαίδευση, την τακτική και τις προμήθειες είναι κρίσιμη για την προσαρμογή στις νέες μορφές πολέμου.</div><div><br />Μικρότερη εξάρτηση από τις ΗΠΑ<br /><br />Η ανάλυση καταλήγει σε ένα ευρύτερο στρατηγικό συμπέρασμα: η Ευρώπη έχει ήδη επενδύσει σημαντικούς πόρους στην Ουκρανία, αλλά δεν έχει ακόμη αξιοποιήσει πλήρως την αξία αυτής της επένδυσης. Με βαθύτερη αμυντική ολοκλήρωση, άρση των εμποδίων και ενεργοποίηση του ιδιωτικού τομέα, μπορεί να δημιουργηθεί μια νέα ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική. Μια αρχιτεκτονική πιο ευέλικτη, πιο καινοτόμος και λιγότερο εξαρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Σε τελική ανάλυση, το μάθημα της Ουκρανίας είναι ότι ο πόλεμος του μέλλοντος δεν θα κριθεί μόνο από τη δύναμη πυρός, αλλά από την ταχύτητα καινοτομίας, την οικονομική αποδοτικότητα και την ικανότητα προσαρμογής. Και σε αυτούς τους τομείς, η Ουκρανία έχει ήδη προχωρήσει πιο μπροστά από πολλούς δυτικούς συμμάχους της.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Foreign Affairs: Η Ουκρανία είναι το «ανεκμετάλλευτο οπλοστάσιο» της Ευρώπης. Το μάθημα για το μέλλον του πολέμου.

Ανάλυση του Foreign Affairs αναδεικνύει μια κρίσιμη αλλά υποτιμημένη διάσταση του σύγχρονου πολέμου: την ανάδειξη της Ουκρανίας σε «εργαστήρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία – Ισραήλ: Ρητορική πολέμου από Ερντογάν σε μια Μέση Ανατολή που κινείται με «σπασμένα τα φρένα».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/erdogan-netanyahu.jpg.webp"><img height="52" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/erdogan-netanyahu.jpg-696x522.webp" width="280" /></a><br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ομιλία του την Κυριακή, απείλησε ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να κινηθεί στρατιωτικά και εναντίον του Ισραήλ, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, επαναλαμβάνοντας ότι η Τουρκία έχει ήδη επιδείξει αντίστοιχη επιχειρησιακή πρακτική σε άλλα μέτωπα.<br /><br />Η νέα ευθεία απειλή του τούρκου προέδρου περί στρατιωτικής επέμβασης κατά του Ισραήλ, με αναφορές σε Λιβύη και Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μπορεί να μην αλλάζει άμεσα τα επιχειρησιακά δεδομένα στη φλεγόμενη περιοχή, δημιουργεί όμως ένα νέο πλαίσιο. Σε μια συγκυρία όπου οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο και η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε φάση παρατεταμένης αστάθειας, η Άγκυρα επιλέγει να ανεβάσει το επίπεδο της ρητορικής σε σημείο που θυμίζει «στρατηγική προαναγγελία ρόλου». Όχι απαραίτητα πολέμου, αλλά παρουσίας. Και αυτό, για τη γεωπολιτική ισορροπία και τις αγορές, έχει την ίδια σημασία με την ίδια την απειλή.<div><br />Συνειδητή στρατηγική τοποθέτηση Ερντογάν<br /><br />Η πρώτη ανάγνωση της δήλωσης είναι προφανής: κλιμάκωση. Η δεύτερη, όμως, είναι πιο ουσιαστική: πρόκειται για μια συνειδητή στρατηγική τοποθέτηση της Τουρκίας σε μια περιοχή που επαναπροσδιορίζεται χωρίς σταθερούς κανόνες.<br /><br />Το timing δεν είναι τυχαίο. Το ναυάγιο των επαφών ΗΠΑ-Ιράν αφαιρεί έναν κρίσιμο μηχανισμό εκτόνωσης, ενώ η εκεχειρία στην περιοχή δείχνει όλο και πιο εύθραυστη. Σε αυτό το περιβάλλον, η Άγκυρα «διαβάζει» ένα κενό ισχύος και επιλέγει να το καλύψει – όχι απαραίτητα με στρατιωτική δράση, αλλά με επιθετική ρητορική που λειτουργεί ως εργαλείο επιρροής.<br /><br />Η επίκληση της Λιβύης και του Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχει συγκεκριμένο νόημα. Είναι τα δύο παραδείγματα όπου η Τουρκία κατάφερε να επεκτείνει την επιρροή της με περιορισμένο κόστος, χρησιμοποιώντας drones, πληρεξούσιους και επιλεκτική στρατιωτική εμπλοκή. Με άλλα λόγια, πρόκειται για το μοντέλο της «ελεγχόμενης προβολής ισχύος». Η αναφορά τους λειτουργεί ως υπενθύμιση: η Άγκυρα δεν μιλά θεωρητικά.</div><div><br />Οι προθέσεις και η πραγματικότητα<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα παραμένει διαφορετική. Μια άμεση στρατιωτική κίνηση κατά του Ισραήλ θα σήμαινε ευθεία σύγκρουση με μια στρατιωτικά υπέρτερη δύναμη, με άγνωστες συνέπειες τόσο για την Τουρκία όσο και για τη σχέση της με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι δυτικοί αναλυτές συγκλίνουν: Δεν πρόκειται για επιχειρησιακό σχέδιο, αλλά για μια μορφή επιθετικής στρατηγικής σηματοδότησης, που στόχο έχει να επηρεάσει τις ισορροπίες χωρίς άμεση σύγκρουση (“high-intensity signaling”)<br /><br />Το ερώτημα, συνεπώς, δεν είναι αν η Τουρκία θα εισβάλει στο Ισραήλ, πράγμα ελάχιστα πιθανό. Είναι γιατί επιλέγει να μιλά σαν να μπορεί.<br /><br />Η απάντηση βρίσκεται σε τρία επίπεδα.Πρώτον, στο εσωτερικό. Η οικονομική πίεση και η πολιτική φθορά καθιστούν αναγκαία την επαναφορά του αφηγήματος της «ισχυρής Τουρκίας». Η εξωτερική ένταση λειτουργεί ως μηχανισμός συσπείρωσης.<br />Δεύτερον, στο περιφερειακό παιχνίδι ισχύος. Η Άγκυρα επιχειρεί να τοποθετηθεί απέναντι τόσο στο Ισραήλ όσο και στο Ιράν, διεκδικώντας ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο και στο παλαιστινιακό ζήτημα. Είναι μια προσπάθεια να καταστεί αναντικατάστατος παίκτης.<br />Τρίτον, προς τη Δύση. Το μήνυμα είναι σαφές: η Τουρκία δεν λειτουργεί πλέον ως προβλέψιμος σύμμαχος, αλλά ως αυτόνομος γεωπολιτικός δρων που διαπραγματεύεται από θέση ισχύος.</div><div><br />Κίνδυνος «ατυχήματος»<br /><br />Αυτό που καθιστά τη συγκυρία πιο επικίνδυνη δεν είναι η πιθανότητα μιας άμεσης σύγκρουσης, αλλά ο κίνδυνος «ατυχήματος». Όσο αυξάνεται η ένταση της ρητορικής, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα λανθασμένου υπολογισμού – ενός επεισοδίου που θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο. Και το επεισόδιο αυτό δεν είναι απαραίτητο να γίνει στην επικράτεια του Ισραήλ ή της Τουρκίας. Θα μπορούσε να γίνει στη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία – Ισραήλ: Ρητορική πολέμου από Ερντογάν σε μια Μέση Ανατολή που κινείται με «σπασμένα τα φρένα».

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ομιλία του την Κυριακή, απείλησε ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να κινηθεί στρατιωτικά και εναντίον του Ισραήλ, εφόσον...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι σημαίνει για την Ουγγαρία, την Ευρώπη, τον Πούτιν και τον Τραμπ η εκλογική ανατροπή του Όρμπαν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/reuters-_.jpg"><img height="50" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/reuters-_-696x464.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η εκλογική ανατροπή στην Ουγγαρία δεν είναι απλώς το τέλος της 16ετούς κυριαρχίας του Βίκτορ Όρμπαν. Είναι μια πολιτική μετατόπιση με ευρωπαϊκό και γεωπολιτικό βάρος, γιατί αφαιρεί από το κέντρο της ΕΕ τον πιο επίμονο «εσωτερικό αναθεωρητή» της.<br /><br />Ο Πέτερ Μάγιαρ και το Tisza εξασφάλισαν 138 έδρες σε σύνολο 199, δηλαδή υπερπλειοψηφία που του δίνει θεσμικό χώρο για βαθιές παρεμβάσεις, ενώ το Fidesz του Όρμπαν περιορίζεται σε 55 έδρες. Η συμμετοχή κινήθηκε σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, περίπου 80%, στοιχείο που δείχνει ότι δεν μιλάμε για μια απλή κυβερνητική εναλλαγή, αλλά για συνειδητή ψήφο αλλαγής.<div><br />Τι σημαίνει για την Ευρώπη<br /><br />Το πρώτο μεγάλο επίπεδο ανάγνωσης είναι οι Βρυξέλλες. Για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Αντόνιο Κόστα, η ήττα Όρμπαν σημαίνει ότι απομακρύνεται ένας ηγέτης που επί χρόνια χρησιμοποιούσε το βέτο ως εργαλείο πίεσης, καθυστερώντας ή μπλοκάροντας κρίσιμες ευρωπαϊκές αποφάσεις, ιδίως σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, τις κυρώσεις και τη θεσμική συνοχή της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αντίδραση από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ήταν σχεδόν ανακουφιστική: η αίσθηση στις Βρυξέλλες είναι πως η Ουγγαρία «επιστρέφει» στον ευρωπαϊκό της άξονα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μάγιαρ θα γίνει αυτομάτως πλήρως προβλέψιμος ευρωπαϊστής, σημαίνει όμως ότι το κόστος εσωτερικής παρεμπόδισης μειώνεται αισθητά.<br /><br />Τι σημαίνει για την Ουκρανία<br /><br />Το δεύτερο επίπεδο είναι η Ουκρανία. Ο Όρμπαν είχε μπλοκάρει το πακέτο δανείου των 90 δισ. ευρώ προς το Κίεβο, σε μια περίοδο κατά την οποία η ουκρανική δημοσιονομική αντοχή πιέζεται. Η αλλαγή στην Βουδαπέστη αυξάνει την πιθανότητα να ξεμπλοκάρει αυτή η απόφαση, άρα ο Ζελένσκι έχει λόγο να βλέπει θετικά το αποτέλεσμα. Όμως εδώ υπάρχει μια κρίσιμη επιφύλαξη: ο Μάγιαρ δεν είναι «αντι-Όρμπαν» σε όλα. Έχει κρατήσει πιο προσεκτική στάση στο ουκρανικό, αποφεύγοντας να ταυτιστεί με γραμμή στρατιωτικής εμπλοκής ή ταχείας ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ. Με άλλα λόγια, για το Κίεβο το αποτέλεσμα είναι καλύτερο από πριν, αλλά όχι λευκή επιταγή.</div><div><br />Τι σημαίνει για την Ουγγαρία<br /><br />Στο εσωτερικό της Ουγγαρίας, οι μεγάλοι κοινωνικοί κερδισμένοι είναι οι νέοι, οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και όσοι είχαν επενδύσει στην ανάγκη αποκατάστασης θεσμών και δημοσίων υπηρεσιών. Reuters και AP καταγράφουν ότι η νεότερη γενιά κινήθηκε καθαρά εναντίον του Όρμπαν, ενώ στις γιορτές της νίκης κυριάρχησε το ευρωπαϊκό στοιχείο: σημαίες της ΕΕ, αναφορές στη δημοκρατική αποκατάσταση και μια αίσθηση ιστορικής επανεκκίνησης. Την ίδια στιγμή, το οικονομικό μήνυμα των αγορών ήταν άμεσο: το φιορίνι ενισχύθηκε έντονα, καθώς οι επενδυτές προεξόφλησαν πιο ομαλές σχέσεις με τις Βρυξέλλες και πιθανή απελευθέρωση έως 18 δισ. ευρώ παγωμένων κοινοτικών πόρων. Αυτό είναι ίσως το πιο καθαρό σήμα ότι η αγορά διάβασε το αποτέλεσμα ως επιστροφή της Ουγγαρίας σε πιο ορθολογική ευρωπαϊκή κανονικότητα.</div><div><br />Οι χαμένοι στη διεθνή σκηνή<br /><br />Στους χαμένους, κατατάσσονται πρώτοι ο Τραμπ και ο Τζέι Ντι Βανς. Η αμερικανική δεξιά είχε επενδύσει πολιτικά στον Όρμπαν ως υπόδειγμα «illiberal democracy» και ως βασικό ευρωπαϊκό συνομιλητή σε μια περίοδο όξυνσης των διατλαντικών σχέσεων. Η ήττα του αφαιρεί από τον Λευκό Οίκο έναν εσωτερικό σύμμαχο μέσα στην ΕΕ. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απώλεια για το Κρεμλίνο: ο Πούτιν χάνει έναν ηγέτη που λειτουργούσε ως πολύτιμος μοχλός καθυστέρησης και αμφισημίας εντός της Ευρώπης. Παράλληλα, αποδυναμώνεται και ο ευρωπαϊκός εθνικιστικός άξονας, αφού ο Όρμπαν ήταν σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή σκληρή δεξιά.<br /><br />Η ουσία λοιπόν είναι μία: η Ουγγαρία δεν άλλαξε μόνο κυβέρνηση. Άλλαξε γεωπολιτική θέση μέσα στην Ευρώπη. Και αυτό, σε μια στιγμή πολέμου στην Ουκρανία, ενεργειακής πίεσης και θεσμικής κόπωσης της ΕΕ, ίσως αποδειχθεί πολύ σημαντικότερο από το καθαρά ουγγρικό αποτέλεσμα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι σημαίνει για την Ουγγαρία, την Ευρώπη, τον Πούτιν και τον Τραμπ η εκλογική ανατροπή του Όρμπαν.

Η εκλογική ανατροπή στην Ουγγαρία δεν είναι απλώς το τέλος της 16ετούς κυριαρχίας του Βίκτορ Όρμπαν. Είναι μια πολιτική μετατόπιση με ευρωπα...

Διαβάστε την συνέχεια

«Αετός 44»: Δορυφορικά ντοκουμέντα δείχνουν μυστικό πλήγμα σε ιρανική βάση-φρούριο

<a href="https://i.ytimg.com/vi/ayQvIuaqql0/maxresdefault.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="101" src="https://i.ytimg.com/vi/ayQvIuaqql0/maxresdefault.jpg" width="280" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η έκθεση δεν αποδίδει ευθέως ευθύνη για την επίθεση</span></h3>Δορυφορικές εικόνες που δημοσιεύουν οι The New York Times αποκαλύπτουν εκτεταμένες ζημιές σε μια μέχρι πρότινος άγνωστη υπόγεια στρατιωτική εγκατάσταση στο Ιράν, μετά από επίθεση που φέρεται να σημειώθηκε στα τέλη Μαρτίου.<div><br />Η μυστική βάση «Eagle 44»<br /><br />Η βάση με την κωδική ονομασία «Eagle 44» αποτελεί, σύμφωνα με στρατιωτικές αναλύσεις, μία από τις πιο προηγμένες υπόγειες αεροπορικές εγκαταστάσεις του Ιράν.<br /><br />Βρίσκεται στην επαρχία Ορμοζγκάν, περίπου 160 χιλιόμετρα βόρεια των Στενών του Ορμούζ, και σχεδιάστηκε ώστε να φιλοξενεί μαχητικά αεροσκάφη, βομβαρδιστικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μέσα σε οχυρωμένα υπόγεια τούνελ.</div><div><br />Τι δείχνουν οι δορυφορικές εικόνες<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση των εικόνων:Η πρόσβαση από τα υπόγεια υπόστεγα προς τον διάδρομο απογείωσης φαίνεται να έχει μπλοκαριστεί<br />Υπάρχουν εκτεταμένες ζημιές σε βοηθητικές εγκαταστάσεις και εργοταξιακούς χώρους<br />Ο διάδρομος εμφανίζεται με τεχνητά αναχώματα ή εμπόδια<br />Πιθανόν να έχουν παγιδευτεί αεροσκάφη στο εσωτερικό της βάσης<br />Η εικόνα που προκύπτει είναι μιας εγκατάστασης που έχει υποστεί πλήγμα στη λειτουργικότητά της, χωρίς ωστόσο να έχει υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση από το Ιράν για την έκταση των ζημιών.<br />Ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση<br /><br />Η έκθεση δεν αποδίδει ευθέως ευθύνη για την επίθεση. Δεν έχει διευκρινιστεί αν πίσω από το χτύπημα βρίσκονται το Ισραήλ ή οι Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/ayQvIuaqql0" width="280" youtube-src-id="ayQvIuaqql0"></iframe><br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δεν έχουν προχωρήσει σε κανένα σχόλιο σχετικά με την υπόθεση.</div><div><br />Η σημασία της βάσης<br /><br />Η «Eagle 44» είχε παρουσιαστεί δημόσια από ιρανικά μέσα το 2023, στο πλαίσιο επίδειξης στρατιωτικής ισχύος.<br /><br /><img height="186" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran_base_2.jpg" width="280" /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div>Είχε σχεδιαστεί ως πλήρως προστατευμένο υπόγειο συγκρότημα με:</div><div><br /></div><div>υπόστεγα αεροσκαφών</div><div>εγκαταστάσεις συντήρησης<br />κέντρα διοίκησης<br />συστήματα καυσίμων και πλοήγησης</div><div><br />Ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σημείο<br /><br />Η τοποθεσία της κοντά στα Στενά του Ορμούζ την καθιστά στρατηγικά εξαιρετικά σημαντική, καθώς η περιοχή αποτελεί έναν από τους βασικότερους ενεργειακούς διαύλους παγκοσμίως.<br />Στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής<br /><br />Η αποκάλυψη των δορυφορικών εικόνων αναζωπυρώνει τα σενάρια για σκιώδη στρατιωτική αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή, με τις εξελίξεις να παρακολουθούνται στενά από τη διεθνή κοινότητα.<br /><br />Το ερώτημα που παραμένει είναι αν ο βομβαρδισμός στον «Eagle 44» αποτελεί μεμονωμένο πλήγμα ή μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής κλιμάκωσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

«Αετός 44»: Δορυφορικά ντοκουμέντα δείχνουν μυστικό πλήγμα σε ιρανική βάση-φρούριο

Η έκθεση δεν αποδίδει ευθέως ευθύνη για την επίθεση Δορυφορικές εικόνες που δημοσιεύουν οι The New York Times αποκαλύπτουν εκτεταμένες ζημιέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Ο Τραμπ «σφραγίζει» τα Στενά του Ορμούζ και αγνοεί τις συνομιλίες με την Τεχεράνη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-02/shutterstock_trump_iran.jpg.webp?itok=ZFfvQAwy" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="54" src="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-02/shutterstock_trump_iran.jpg.webp?itok=ZFfvQAwy" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Την ίδια ώρα οι συγκρούσεις συνεχίζονται στον Λίβανο</span></h3><b>Αλέξης Τερζής</b><br />Ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πυροδοτεί η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να προχωρήσει σε αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και ουσιαστικά να «κλείσει» τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, σε μια κίνηση που απειλεί να τινάξει στον αέρα κάθε διπλωματική προσπάθεια.<br /><br />Μιλώντας από τη στρατιωτική βάση Joint Base Andrews, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε αμετακίνητος: «Δεν με νοιάζει αν επιστρέψουν ή όχι στις συνομιλίες», δήλωσε, στέλνοντας σαφές μήνυμα προς την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ότι η Ουάσιγκτον επιλέγει πλέον τη στρατηγική πίεσης αντί της διαπραγμάτευσης.<div><br />Ναυτικός αποκλεισμός και διεθνής συναγερμός<br /><br />Σύμφωνα με διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Reuters και το Associated Press, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν από χθες το απόγευμα την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού σε όλα τα πλοία που κατευθύνονται προς ή από ιρανικά λιμάνια. Η επιχείρηση επεκτείνεται στον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν, με στόχο τον πλήρη έλεγχο της θαλάσσιας κυκλοφορίας.<br /><br />Αν και η Ουάσιγκτον διαβεβαιώνει ότι η διέλευση τρίτων πλοίων θα συνεχιστεί, η πραγματικότητα είναι ότι τα Στενά του Ορμούζ – από όπου διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου – βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο μιας εξαιρετικά επικίνδυνης αντιπαράθεσης.<br />Άλμα στις τιμές πετρελαίου – φόβοι για παγκόσμια κρίση<br /><br />Η αντίδραση των αγορών ήταν άμεση: οι τιμές του πετρελαίου εκτινάχθηκαν κατά περίπου 8% στις ασιατικές αγορές, ξεπερνώντας εκ νέου τα 100 δολάρια το βαρέλι. Αναλυτές διεθνών μέσων προειδοποιούν ότι μια παρατεταμένη κρίση στα Στενά θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία, με επιπτώσεις σε ενέργεια, μεταφορές και πληθωρισμό.</div><div><br />Διπλωματικό ναυάγιο και «πόλεμος ευθυνών»<br /><br />Το αδιέξοδο ήρθε μετά από πολύωρες συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ, όπου – σύμφωνα με διεθνείς πηγές – οι δύο πλευρές έφτασαν «πολύ κοντά» σε συμφωνία. Ωστόσο, οι ΗΠΑ επέμειναν σε πλήρη εγκατάλειψη κάθε πυρηνικής φιλοδοξίας από το Ιράν, όρο που η Τεχεράνη απέρριψε.<br /><br />Ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αμπάς Αραγτσί κατηγόρησε την Ουάσιγκτον για «μαξιμαλιστικές απαιτήσεις», ενώ η ιρανική πλευρά κάνει λόγο για κλίμα δυσπιστίας που δεν επέτρεψε συμφωνία.</div><div><br />Στρατιωτική ένταση και απειλές<br /><br />Η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα, με τους Φρουρούς της Επανάστασης να δηλώνουν ότι έχουν «πλήρη έλεγχο» της ναυσιπλοΐας στο στενό και να απειλούν με αντίποινα. Παράλληλα, πληροφορίες από διεθνή μέσα αναφέρουν ότι δεξαμενόπλοια αλλάζουν πορεία, ενώ εκατοντάδες πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα.<br /><br />Από την πλευρά του Ιράν, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ ξεκαθάρισε ότι η χώρα «δεν θα υποχωρήσει μπροστά σε καμία απειλή», ανεβάζοντας περαιτέρω τους τόνους.<br />Παράλληλο μέτωπο στον Λίβανο<br /><br />Την ίδια ώρα, οι συγκρούσεις συνεχίζονται στον Λίβανο, με νέους βομβαρδισμούς και θύματα, ενώ ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει ότι «ο πόλεμος συνεχίζεται», παρά τις όποιες συμφωνίες κατάπαυσης πυρός.</div><div><br />Ένα βήμα πριν την κλιμάκωση<br /><br />Διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι ένας πλήρης ναυτικός αποκλεισμός δύσκολα θα οδηγήσει το Ιράν σε υποχώρηση, αλλά αντίθετα ενδέχεται να σκληρύνει τη στάση του. Παράλληλα, απαιτείται μακροχρόνια και μαζική στρατιωτική παρουσία για να διατηρηθεί, κάτι που αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης σύγκρουσης.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η περιοχή βρίσκεται σε οριακό σημείο: με τη διπλωματία να υποχωρεί και τη στρατιωτική ισχύ να κυριαρχεί, ο κόσμος παρακολουθεί με ανησυχία μια κρίση που μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Ο Τραμπ «σφραγίζει» τα Στενά του Ορμούζ και αγνοεί τις συνομιλίες με την Τεχεράνη

Την ίδια ώρα οι συγκρούσεις συνεχίζονται στον Λίβανο Αλέξης Τερζής Ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πυροδοτεί η απόφαση του Ντόναλντ Τραμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ρωσία έτοιμη να δεχθεί το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν.

<img height="49" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/IRAN-ROSSIA-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Η Ρωσία εμφανίζεται πρόθυμη να αποδεχθεί στο έδαφός της το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, ως μέρος μιας μελλοντικής ειρηνευτικής συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ανακοίνωσε τη Δευτέρα 13/04 το Κρεμλίνο.<br /><br />«Η συγκεκριμένη πρόταση διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τις επαφές του τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και με κράτη της περιοχής.<br /><br />»Η προσφορά παραμένει σε ισχύ, ωστόσο δεν έχει υλοποιηθεί μέχρι στιγμής», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ρωσία έτοιμη να δεχθεί το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν.

Η Ρωσία εμφανίζεται πρόθυμη να αποδεχθεί στο έδαφός της το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, ως μέρος μιας μελλοντικής ειρηνευτικής συμφωνίας ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Αδιαπραγμάτευτο το καθεστώς των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTno1OR4t9nz91zISQQ_UiwOcWDc3tqdpoL4w&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="111" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTno1OR4t9nz91zISQQ_UiwOcWDc3tqdpoL4w&s" width="200" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>«Δεν τίθεται προς διαπραγμάτευση» το νομικό καθεστώς των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Αυτό υποστηρίζει με συνέντευξη του στην εφημερίδα Daily Telegraph ο υφυπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, αρμόδιος για τις Ένοπλες Δυνάμεις, Αλ Καρνς.</div><br />Παράλληλα σημειώνει ότι η νομική βάση των κυρίαρχων περιοχών στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια είναι σταθερή, απορρίπτοντας κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο παραχώρησης της κυριαρχίας τους, ενόψει πιθανών συνομιλιών με τη Λευκωσία. «Πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς σε αυτό: το νομικό καθεστώς των κυρίαρχων βάσεων είναι ακλόνητο», τονίζει χαρακτηριστικά.<br /><br />Όπως αναφέρει το δημοσίευμα οι δηλώσεις του κ. Καρνς έρχονται σε μια περίοδο αυξημένης έντασης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μετά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τις επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη που επηρέασαν και την Κύπρο. Το νησί, όπου σταθμεύουν βρετανικές και αμερικανικές δυνάμεις, έχει βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων, ενισχύοντας τις ανησυχίες για την ασφάλεια, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα.<br /><br />Υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων, συνεχίζει το δημοσίευμα, ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης, έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευσης του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων μετά το πέρας της κρίσης. Ωστόσο, ο Βρετανός υφυπουργός είναι κατηγορηματικός, απορρίπτοντας οποιαδήποτε τέτοια προοπτική.<br /><br />Αντί για συζήτηση περί κυριαρχίας, ο κ. Καρνς κάνει λόγο για ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Κύπρου στον τομέα της άμυνας, τονίζοντας πως για πρώτη φορά μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, Κύπριοι, Βρετανοί και άλλοι σύμμαχοι εργάζονται από κοινού για την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου άμυνας του νησιού. «Βλέπουμε μια πιο στενή συνεργασία για την προστασία των δυνατοτήτων που υπάρχουν εδώ. Παρά τις όποιες τριβές, η πραγματικότητα είναι ότι το νομικό καθεστώς αυτών των περιοχών δεν είναι διαπραγματεύσιμο», λέει χαρακτηριστικά.<br /><br />Παράλληλα, τονίζει ότι οι βρετανικές δυνάμεις έχουν ενισχύσει σημαντικά την αεράμυνα των βάσεων, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο σύστημα αντιμετώπισης απειλών από πυραύλους και ντρόουν με τη συμμετοχή του Στρατού, του Βασιλικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.<br /><br />Αναφερόμενος ευρύτερα στην ασφάλεια, ο κ. Καρνς υπογραμμίζει την ανάγκη για περαιτέρω επενδύσεις στην άμυνα έναντι βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, κάνοντας λόγο για αυξανόμενες και πολύπλοκες απειλές. Επικαλούμενος πηγές των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών σημειώνει πως η Ρωσία φέρεται να βοηθά το Ιράν στο να στοχεύει αμερικανικές δυνάμεις και συμμάχους στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Τέλος, υπογραμμίζει τη σημασία της διατλαντικής συνεργασίας, τονίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν στρατηγικός σύμμαχος της Βρετανίας, παρά τις όποιες κατά καιρούς διαφοροποιήσεις.<br /><br /><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

“Αδιαπραγμάτευτο το καθεστώς των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο”

«Δεν τίθεται προς διαπραγμάτευση» το νομικό καθεστώς των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Αυτό υποστηρίζει με συνέντευξη του στην εφημερίδα Dai...

Διαβάστε την συνέχεια

Φιντάν: Επίθεση σε Ελλάδα-Κύπρο… η “συμμαχία με Ισραήλ φέρνει πόλεμο”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-04/fidan_ap26073619010771.jpg.webp?itok=AVUDNWd6" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="58" src="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-04/fidan_ap26073619010771.jpg.webp?itok=AVUDNWd6" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Προκαλεί ο Φιντάν: «Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος επιχειρούν πολιτική περικύκλωσης της Τουρκίας»</div><br />«Ούτε η Ελλάδα ούτε η ''Ελληνοκυπριακή Διοίκηση'' χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ» δήλωσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ<br /><br />Βολές κατά της Αθήνας και της Λευκωσίας για τη συνεργασία με την Ιερουσαλήμ εξαπέλυσε τη Δευτέρα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν σε συνέντευξή του στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.<br /><br />«Η συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, "Ελληνοκυπριακής Διοίκησης" και Ισραήλ δεν φέρνει περισσότερη εμπιστοσύνη, φέρνει περισσότερη δυσπιστία. Φέρνει περισσότερα προβλήματα και πόλεμο» ισχυρίστηκε.<br /><br />«Ιδιαίτερα, το ζήτημα της τριάδας, Ελλάδας, “Ελληνοκυπριακής Διοίκησης” και Ισραήλ που εμπλέκονται, ή δίνουν την εντύπωση ότι εμπλέκονται, σε μια επιχείρηση που στοχεύει στην περικύκλωση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι ένα θέμα που βρίσκεται υπό τη στενή μας παρακολούθηση. Το παρατηρήσαμε ήδη από τα πρώτα στάδια. Μάλιστα, τότε αυτή η ομάδα επιχειρούσε να εντάξει και άλλες περιφερειακές χώρες στη συμμαχία της. Ευτυχώς, υπήρξε παρέμβασή μας την κατάλληλη στιγμή και μπλοκάραμε αυτό το σχέδιο. Τελικά, έμειναν το Ισραήλ, η “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση” και η Ελλάδα».<br /><br />«Βλέπουμε ότι η Ελλάδα ακολουθεί εξαιρετικά επικίνδυνες πολιτικές εδώ. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές στην προσπάθεια της Ελλάδας να ακολουθήσει ένα είδος πολιτικής που καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν ακολουθεί μόνη της» ισχυρίστηκε.<br /><br />«Ούτε η Ελλάδα ούτε η ''Ελληνοκυπριακή Διοίκηση'' χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η "Ελληνοκυπριακή Διοίκηση'' έχει την υποστήριξη της ΕΕ. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους συνεργασίας είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν».<br /><br />Ο Χακάν Φιντάν υποστήριξε ακόμη ότι «το Ισραήλ ενδέχεται να επιδιώξει να χαρακτηρίσει την Τουρκία ως νέο αντίπαλο μετά το Ιράν, καθώς δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εχθρό».<br /><br />Ανέφερε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στον Λίβανο μοιάζουν με τη Γάζα. Οι ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία αποτελούν «σοβαρό κίνδυνο» για την Τουρκία.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός πρόσθεσε ότι το Ιράν και οι ΗΠΑ παραμένουν «ειλικρινείς» όσον αφορά την επίτευξη εκεχειρίας, παρά το γεγονός ότι δεν κατέληξαν σε συμφωνία στις συνομιλίες του Σαββάτου με τη μεσολάβηση του Πακιστάν, αλλά συμπλήρωσε ότι το Ισραήλ «θα μπορούσε να διαταράξει την ειρηνευτική διαδικασία».<br /><br />Σε ό,τι αφορά το Στενό του Ορμούζ, ο Τούρκος υπουργός προειδοποίησε ότι οι στρατιωτικές προσεγγίσεις για την εξασφάλιση βασικών παγκόσμιων θαλάσσιων διαδρόμων θα είναι εξαιρετικά περίπλοκες. «Η θέση μας είναι ότι πρέπει να ανοίξει ξανά μέσω της ειρήνης».<br /><br />«Πιστεύω ότι αν το πυρηνικό ζήτημα καταλήξει σε μια κατάσταση ''όλα ή τίποτα'', ειδικά όσον αφορά τον εμπλουτισμό, ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε σοβαρά εμπόδια», προειδοποίησε ο Φιντάν.<br /><br />Η Τουρκία πρέπει να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο ως «βασικός παράγοντας» στη διαμόρφωση απόψεων, την οικοδόμηση συστημάτων και την εφαρμογή του ευρωπαϊκού πλαισίου ασφάλειας, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών.<br /><br />Συνέχισε λέγοντας ότι η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα θα μπορούσε να είναι «μία από τις πιο σημαντικές στην ιστορία της συμμαχίας». Ο Φιντάν είπε ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ θα πρέπει να δουν την επερχόμενη σύνοδο κορυφής στην Άγκυρα ως ευκαιρία «για τη συστηματοποίηση των σχέσεων ΝΑΤΟ-ΗΠΑ»<div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φιντάν: Επίθεση σε Ελλάδα-Κύπρο… η “συμμαχία με Ισραήλ φέρνει πόλεμο”.

Προκαλεί ο Φιντάν: «Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος επιχειρούν πολιτική περικύκλωσης της Τουρκίας» «Ούτε η Ελλάδα ούτε η ''Ελληνοκυπριακή ...

Διαβάστε την συνέχεια