Η εκλογική ανατροπή στην Ουγγαρία δεν είναι απλώς το τέλος της 16ετούς κυριαρχίας του Βίκτορ Όρμπαν. Είναι μια πολιτική μετατόπιση με ευρωπαϊκό και γεωπολιτικό βάρος, γιατί αφαιρεί από το κέντρο της ΕΕ τον πιο επίμονο «εσωτερικό αναθεωρητή» της.
Ο Πέτερ Μάγιαρ και το Tisza εξασφάλισαν 138 έδρες σε σύνολο 199, δηλαδή υπερπλειοψηφία που του δίνει θεσμικό χώρο για βαθιές παρεμβάσεις, ενώ το Fidesz του Όρμπαν περιορίζεται σε 55 έδρες. Η συμμετοχή κινήθηκε σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, περίπου 80%, στοιχείο που δείχνει ότι δεν μιλάμε για μια απλή κυβερνητική εναλλαγή, αλλά για συνειδητή ψήφο αλλαγής.
Τι σημαίνει για την Ευρώπη
Το πρώτο μεγάλο επίπεδο ανάγνωσης είναι οι Βρυξέλλες. Για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Αντόνιο Κόστα, η ήττα Όρμπαν σημαίνει ότι απομακρύνεται ένας ηγέτης που επί χρόνια χρησιμοποιούσε το βέτο ως εργαλείο πίεσης, καθυστερώντας ή μπλοκάροντας κρίσιμες ευρωπαϊκές αποφάσεις, ιδίως σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, τις κυρώσεις και τη θεσμική συνοχή της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αντίδραση από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ήταν σχεδόν ανακουφιστική: η αίσθηση στις Βρυξέλλες είναι πως η Ουγγαρία «επιστρέφει» στον ευρωπαϊκό της άξονα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μάγιαρ θα γίνει αυτομάτως πλήρως προβλέψιμος ευρωπαϊστής, σημαίνει όμως ότι το κόστος εσωτερικής παρεμπόδισης μειώνεται αισθητά.
Τι σημαίνει για την Ουκρανία
Το δεύτερο επίπεδο είναι η Ουκρανία. Ο Όρμπαν είχε μπλοκάρει το πακέτο δανείου των 90 δισ. ευρώ προς το Κίεβο, σε μια περίοδο κατά την οποία η ουκρανική δημοσιονομική αντοχή πιέζεται. Η αλλαγή στην Βουδαπέστη αυξάνει την πιθανότητα να ξεμπλοκάρει αυτή η απόφαση, άρα ο Ζελένσκι έχει λόγο να βλέπει θετικά το αποτέλεσμα. Όμως εδώ υπάρχει μια κρίσιμη επιφύλαξη: ο Μάγιαρ δεν είναι «αντι-Όρμπαν» σε όλα. Έχει κρατήσει πιο προσεκτική στάση στο ουκρανικό, αποφεύγοντας να ταυτιστεί με γραμμή στρατιωτικής εμπλοκής ή ταχείας ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ. Με άλλα λόγια, για το Κίεβο το αποτέλεσμα είναι καλύτερο από πριν, αλλά όχι λευκή επιταγή.
Τι σημαίνει για την Ουγγαρία
Στο εσωτερικό της Ουγγαρίας, οι μεγάλοι κοινωνικοί κερδισμένοι είναι οι νέοι, οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και όσοι είχαν επενδύσει στην ανάγκη αποκατάστασης θεσμών και δημοσίων υπηρεσιών. Reuters και AP καταγράφουν ότι η νεότερη γενιά κινήθηκε καθαρά εναντίον του Όρμπαν, ενώ στις γιορτές της νίκης κυριάρχησε το ευρωπαϊκό στοιχείο: σημαίες της ΕΕ, αναφορές στη δημοκρατική αποκατάσταση και μια αίσθηση ιστορικής επανεκκίνησης. Την ίδια στιγμή, το οικονομικό μήνυμα των αγορών ήταν άμεσο: το φιορίνι ενισχύθηκε έντονα, καθώς οι επενδυτές προεξόφλησαν πιο ομαλές σχέσεις με τις Βρυξέλλες και πιθανή απελευθέρωση έως 18 δισ. ευρώ παγωμένων κοινοτικών πόρων. Αυτό είναι ίσως το πιο καθαρό σήμα ότι η αγορά διάβασε το αποτέλεσμα ως επιστροφή της Ουγγαρίας σε πιο ορθολογική ευρωπαϊκή κανονικότητα.
Οι χαμένοι στη διεθνή σκηνή
Στους χαμένους, κατατάσσονται πρώτοι ο Τραμπ και ο Τζέι Ντι Βανς. Η αμερικανική δεξιά είχε επενδύσει πολιτικά στον Όρμπαν ως υπόδειγμα «illiberal democracy» και ως βασικό ευρωπαϊκό συνομιλητή σε μια περίοδο όξυνσης των διατλαντικών σχέσεων. Η ήττα του αφαιρεί από τον Λευκό Οίκο έναν εσωτερικό σύμμαχο μέσα στην ΕΕ. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απώλεια για το Κρεμλίνο: ο Πούτιν χάνει έναν ηγέτη που λειτουργούσε ως πολύτιμος μοχλός καθυστέρησης και αμφισημίας εντός της Ευρώπης. Παράλληλα, αποδυναμώνεται και ο ευρωπαϊκός εθνικιστικός άξονας, αφού ο Όρμπαν ήταν σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή σκληρή δεξιά.
Η ουσία λοιπόν είναι μία: η Ουγγαρία δεν άλλαξε μόνο κυβέρνηση. Άλλαξε γεωπολιτική θέση μέσα στην Ευρώπη. Και αυτό, σε μια στιγμή πολέμου στην Ουκρανία, ενεργειακής πίεσης και θεσμικής κόπωσης της ΕΕ, ίσως αποδειχθεί πολύ σημαντικότερο από το καθαρά ουγγρικό αποτέλεσμα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου
Δημοσίευση σχολίου