Κούρδοι: “Χρήσιμοι ηλίθιοι” των ΗΠΑ ξανά ή λύση στο Ιράν; Η Τουρκία.

Πενήντα χρόνια μετά την αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής στο Ιράκ το 1975, η επιδίωξη για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μέσω των Κούρδων παραμένει επικίνδυνη, καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενθαρρύνουν τις κουρδικές πολιτοφυλακές να πολεμήσουν την κεντρική κυβέρνηση της Τεχεράνης.

Αυτή η στρατηγική, που έχει ξεκινήσει από το Σάββατο, έχει προκαλέσει ανησυχία, καθώς η ιστορία διδάσκει ότι η αμερικανική εκμετάλλευση των Κούρδων ως «αναλώσιμων συμμάχων» έχει επαναληφθεί με καταστροφικές συνέπειες.

Από τα βουνά του Ιράκ το 1991 μέχρι τα πεδία της Συρίας, γράφει το Al Jazeera, η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή έχει δείξει επανειλημμένα ότι οι Κούρδοι, όταν χρησιμοποιούνται ως «ανταλλακτικοί» σύμμαχοι, πληρώνουν βαρύ τίμημα.

Στη διάρκεια της πρώτης ιρακινής επιδρομής, οι Κούρδοι και οι Σιίτες, που υποκινούνταν από την αμερικανική κυβέρνηση, βρέθηκαν μόνοι απέναντι στις κυβερνητικές δυνάμεις, με την Ουάσινγκτον να αποφεύγει να παρέμβει και να επιτρέπει τη σφαγή τους.

Ο Χένρι Κίσινγκερ είχε δηλώσει το 1975: «Η μυστική δράση δεν πρέπει να συγχέεται με αποστολή ιεραπόστολων», αναφερόμενος στην εγκατάλειψη των Κούρδων στο Ιράκ.

Η συμμαχία των Κούρδων και η επικινδυνότητα του Ιράν

Η σημερινή στρατηγική για μια κουρδική… επανάσταση εναντίον του Ιράν θυμίζει αυτή του 1975, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά η επιτυχία απαιτεί περισσότερους εξωτερικούς παράγοντες, όπως οι αντιαεροπορικές και βαλλιστικές επιθέσεις, προκειμένου να σπάσει η ιρανική αντίσταση.

Η χρήση των Κούρδων ως έμμεσο στρατιωτικό μέσο προβάλλει σοβαρούς κινδύνους, με το Ιράν να αντιδρά με σφοδρότητα και την Άγκυρα να αντιτίθεται σε οποιαδήποτε κουρδική επανάσταση στην περιοχή, καθώς φοβάται τη συνέχιση του Κουρδικού ζητήματος και στην Τουρκία.

Η έντονη αίσθηση προδοσίας από το παρελθόν, όπως συνέβη το 1946 με τη Σοβιετική Ένωση, καθιστά τους Κούρδους του Ιράν εξαιρετικά επιφυλακτικούς απέναντι σε οποιαδήποτε στρατηγική προσφορά από τη Δύση.

Η επιθυμία τους για αυτοδιάθεση μπορεί να αποτελέσει το «μοναδικό τους άνοιγμα», αλλά χωρίς τη σταθερή στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ, αυτή η κίνηση μπορεί να αποβεί «αυτοκτονική», εξαιτίας της σφοδρής αντίδρασης του Ιράν. Η αντίδραση της Τουρκίας αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα στην έκβαση αυτής της προσπάθειας, καθώς είναι έτοιμη να συνεργαστεί με το Ιράν, για να καταπνίξει οποιαδήποτε κουρδική εξέγερση στην περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να επιβάλλει μια πραγματικότητα που αντιτίθεται στα συμφέροντα του «Περιφερειακού Τετραγώνου» -Τουρκία, Συρία, Ιράν και Ιράκ. Ο Ντόναλντ Τραμπ, όμως;

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.