Πώς βλέπει η Τουρκία του Ερντογάν τον πόλεμο στο Ιράν.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/2264714928.png"><img height="42" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/2264714928.png.pagespeed.ce.sUfzfbi7VL.png" width="280" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία, λένε όσοι θέλουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ακόμη κι αυτοί δεν θα προτιμούσαν να είχαν αποφύγει πολλές από εκείνες τις κρίσεις που εκ των υστέρων εξωραΐζονται ως ευκαιρίες.<br /><br />Τούρκοι και Άραβες δεν ήθελαν τον πόλεμο που ξέσπασε όταν Αμερικανοί και Ισραηλινοί επιτέθηκαν στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Αφού όμως δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν, τώρα καλούνται να προσαρμοστούν και – ει δυνατόν – να αποκομίσουν οφέλη, ενισχύοντας τη δική τους θέση ενόψει της όποιας επόμενης μέρας στην περιοχή.<br /><br />Το τουρκοαραβικό μέτωπο δεν ήταν ποτέ του αρραγές έναντι του Ιράν. Από τους Άραβες του Κόλπου άλλοι όπως το Ομάν και το Κατάρ ήταν πιο κοντά στην Τεχεράνη· και άλλοι περισσότερο μακριά από αυτήν όπως για παράδειγμα τα Εμιράτα (που εντάχθηκαν στις Συμφωνίες του Αβραάμ εξομαλύνοντας τις σχέσεις τους με το Ισραήλ και είχαν εδαφικές διενέξεις με το Ιράν για την κυριότητα σειράς νησιών στο Ορμούζ).<br /><br />Όσο για την Τουρκία του σουνίτη Ερντογάν, εκείνη είχε με το σιιτικό Ιράν μια σχέση που ακροβατούσε μεταξύ συνεργασίας (Halkbank) και ανταγωνισμού. Αμφότεροι, Αραβες και Τούρκοι, έβλεπαν βέβαια επί σειρά ετών το Ιράν ως ένα μάλλον ωφέλιμο και βολικό αντίβαρο στην ισχύ του Ισραήλ.<br /><br />Τώρα ωστόσο που το Ιράν έχει υποστεί βαριά πλήγματα, κάποιοι μεταξύ των Αράβων (όχι όλοι) καλούν τις ΗΠΑ «να τελειώσουν τη δουλειά» συντρίβοντας το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς που τις περασμένες εβδομάδες τους έβαλε στο στόχαστρο ως συμμάχους και εταίρους των Αμερικανών.<br /><br />Το εάν γίνεται πρακτικά αυτή η δουλειά όντως να τελειώσει είναι, βέβαια, εξαιρετικά αμφίβολο πια. Αντιθέτως, αυτό που πλέον φαντάζει περισσότερο πιθανό είναι ένα σενάριο ακόμη μεγαλύτερης διάχυσης του χάους στη Μέση Ανατολή, το οποίο όμως δεν θα συνέφερε ούτε στο ελάχιστο τις – προσανατολισμένες στο εμπόριο, στον τουρισμό και στην ενέργεια – αραβικές μοναρχίες του Κόλπου.<br /><br />Τι σκέφτεται η Τουρκία για όλα αυτά;<br /><br />Η Άγκυρα θα ήθελε, όπως προαναφέρθηκε, να είχε αποφευχθεί αυτός ο πόλεμος. Από την στιγμή ωστόσο που δεν κατάφερε να τον αποτρέψει (δεν ήταν άλλωστε στο χέρι της), τώρα επιχειρεί να τον διαχειριστεί, να τον εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος (στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό) και – ει δυνατόν – να τον περιορίσει.<br /><br />Όπως στην Ουκρανία, έτσι και στην περίπτωση του Ιράν, η Τουρκία επιχειρεί να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο, έναν ρόλο μέσα από τον οποίο όμως θα ενισχύει παράλληλα τη δική της διαπραγματευτική ισχύ και το δικό της προφίλ στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Στην περίπτωση του Ιράν μάλιστα, μέσα από αυτές τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες λέγεται ότι θα μπορούσε να αναδυθεί και ένα νέο «συμμαχικού» τύπου μπλοκ: εν προκειμένω με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Οι ΥΠΕΞ των εν λόγω χωρών είχαν σειρά επαφών με θέμα τον πόλεμο στο Ιράν. Το αν αυτές οι επαφές θα έχουν συνεχεία στο ίδιο τετραμερές πλαίσιο και με την ίδια ζέση έπειτα από αυτόν τον πόλεμο, είναι κάτι που μένει να φανεί.<br /><br />Για την Τουρκία του Ερντογάν πάντως, τα πράγματα ήταν σε έναν βαθμό «ξεκάθαρα» ήδη πριν από αυτόν τον πόλεμο: Το Ισραήλ του Νετανιάχου ήταν ο μεγάλος ανταγωνιστής· και οι αραβικές ηγεσίες (του Σίσι στην Αίγυπτο, του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στη Σαουδική Αραβία και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) οι πρώην ανταγωνιστές τους οποία τώρα η Άγκυρα επαναπροσεγγίζει με διάθεση αποκατάστασης των δεσμών.<br /><br />Το εν λόγω τουρκικό μοντέλο (επανα)προσέγγισης επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, οι μεσανατολικές συρράξεις των τελευταίων ετών, πρώτα στη Γάζα και έπειτα στο Ιράν, μάλλον το ενισχύουν επαναβεβαιώνοντας τις τουρκικές διαθέσεις.<br /><br />Από εκεί και πέρα ωστόσο, σε σχέση με το ίδιο το Ιράν και το μέλλον του, η Άγκυρα μάλλον δεν θα επιθυμούσε να δει το προσεχές διάστημα να γίνονται πράξη μεγάλες ανατροπές. Μια ιρανική κατάρρευση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για εξελίξεις που θα αξιολογούνταν ως «αρνητικές» για την Τουρκία.<br /><br />Ενδεικτικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν ως τέτοιες η αναμόχλευση του Κουρδικού, η αναζωπύρωση του μεταναστευτικών/προσφυγικού, η αύξηση στις τιμές της ενέργειας και των λιπασμάτων, η διάρρηξη των εφοδιαστικών αλυσίδων, η περαιτέρω ενίσχυση της περιφερειακής θέσης του Ισραήλ κ.ά.<br /><br />«Ιδανικά», εάν μπορούσε να επιλέξει, η τουρκική ηγεσία θα ήθελε ένα Ιράν το οποίο είναι σε έναν βαθμό αποδυναμωμένο μεν και διαχειρίσιμο, αλλά αρκούντως επικίνδυνο ως αντίπαλο δέος κυρίως στους Ισραηλινούς. Η πλευρά Ερντογάν θα ήθελε όμως και κάτι άλλο: ένα ΝΑΤΟ (απαλλαγμένο από τις ενδοσυμμαχικές διαφωνίες τις σχετικές με τα Στενά του Ορμούζ) το οποίο δεν θα προσέλθει στην επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής στην Αγκυρα βαθιά κλονισμένο…<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς βλέπει η Τουρκία του Ερντογάν τον πόλεμο στο Ιράν.

Γιώργος Σκαφιδάς Κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία, λένε όσοι θέλουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ακόμη κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο: Οργή στην Τουρκία για την ελληνική αεράμυνα.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-04-11_095210629.png?itok=fqI-BUzP" /><br /><br />Σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία τέθηκε η πυροβολαρχία Patriot, δημιουργώντας αδιαπέραστη ζώνη άρνησης πρόσβασης και προκαλώντας τον εκνευρισμό της Άγκυρας<br /><br />Μία κίνηση υψηλής στρατηγικής βαρύτητας στον χώρο του νοτιοανατολικού Αιγαίου ολοκληρώθηκε και τυπικά, προκαλώντας ταυτόχρονα έντονο βραχυκύκλωμα στον τουρκικό αμυντικό σχεδιασμό.<br /><br />Η πλήρης μεταφορά, εγκατάσταση και λειτουργία μίας συστοιχίας αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot (MIM-104) στην Κάρπαθο έχει πλέον τεθεί σε πλήρη επιχειρησιακή εφαρμογή.<br /><br />Η επιλογή της Καρπάθου κάθε άλλο παρά τυχαία θεωρείται από τα επιτελεία. Το νησί των Δωδεκανήσων λειτουργεί πλέον ως ένα «φυσικό αεροπλανοφόρο» στον πυρήνα του νοτιοανατολικού άξονα.<br /><br />Με τη μεταφορά του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος δημιουργείται μια εξαιρετικά ισχυρή ζώνη άρνησης πρόσβασης (A2/AD). Η ζώνη αυτή δεν καλύπτει απλώς το γεωγραφικό κενό μεταξύ Κρήτης και Ρόδου, αλλά, χάρη στην τεράστια εμβέλεια του ραντάρ και των βλημάτων, παρέχει μια διευρυμένη αντιαεροπορική ομπρέλα που φτάνει μέχρι τον εναέριο χώρο της Κύπρου.<br /><br />Το πιο κρίσιμο, ωστόσο, επιχειρησιακό πλήγμα για την Τουρκία είναι ότι το προηγμένο ραντάρ των Patriot έχει τη δυνατότητα να «λοκάρει» κάθε πτήση και κίνηση που πραγματοποιείται από την τουρκική αεροπορική βάση στο Ντάλαμαν. Η δυνατότητα αυτή καθιστά το εν λόγω αεροδρόμιο ουσιαστικά αχρησιμοποίητο και ευάλωτο σε περίπτωση οποιασδήποτε κρίσης.<br />Η προστασία από τα drones και το δικτυοκεντρικό σύστημα<br /><br />Η ανάπτυξη της πυροβολαρχίας στο νησί επέσπευσε ο ευρύτερος αμυντικός σχεδιασμός, με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις από ιρανικά drones σε περιοχές κοντά στις βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι της Κύπρου.<br /><br />Το σύστημα Patriot παρέχει αξιόπιστη άμυνα απέναντι τόσο σε βαλλιστικούς πυραύλους όσο και σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Επιπλέον, το συγκεκριμένο αντιαεροπορικό σύστημα δεν επιχειρεί μεμονωμένα, αλλά λειτουργεί συνδυαστικά και δικτυοκεντρικά με τις φρεγάτες τύπου Belharra και τα μαχητικά F-16 που δρουν στην περιοχή.<br /><br />Από την πλευρά της, η Τουρκία αντέδρασε σπασμωδικά. Η Άγκυρα εξέλαβε τη θωράκιση της Καρπάθου ως «πρόκληση», προχωρώντας στην αποστολή επίσημων επιστολών προς το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και ο εκπρόσωπός του, Οντζού Κετσελί, έσπευσαν να καταγγείλουν την Αθήνα για στρατιωτικοποίηση των νησιών, ανασύροντας το πάγιο αφήγημά τους περί δήθεν παραβίασης της Συνθήκης των Παρισίων του 1947 για τα Δωδεκάνησα. Την ίδια στιγμή, ο τουρκικός Τύπος υποστήριξε ότι η Ελλάδα εργαλειοποιεί την αστάθεια στη Μέση Ανατολή για να δημιουργήσει τετελεσμένα.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο: Οργή στην Τουρκία για την ελληνική αεράμυνα.

Σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία τέθηκε η πυροβολαρχία Patriot, δημιουργώντας αδιαπέραστη ζώνη άρνησης πρόσβασης και προκαλώντας τον εκνευρ...

Διαβάστε την συνέχεια

<img height="42" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/starmer-trump-768x432.jpg" width="280" /><br /><br />Στάρμερ και Τραμπ χαράσσουν σχέδιο ναυτικής ισχύος ενώ η εκεχειρία τρίζει και το ΝΑΤΟ δοκιμάζεται<br /><br />Σε μια από τις πιο επικίνδυνες καμπές της σύγχρονης γεωπολιτικής, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ επιβεβαίωσε ότι είχε κρίσιμη συνομιλία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, με αντικείμενο όχι μόνο τη διπλωματία αλλά και συγκεκριμένα στρατιωτικά σενάρια για το Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Η αποκάλυψη αυτή έρχεται σε μια στιγμή όπου η εύθραυστη εκεχειρία ΗΠΑ–Ιράν απειλείται άμεσα, ενώ η περιοχή βρίσκεται ήδη σε πολυεπίπεδη σύγκρουση που εκτείνεται από τον Λίβανο έως τον Περσικό Κόλπο.<div><br />Τα Στενά του Ορμούζ στο επίκεντρο της κρίσης<br /><br />Δεν είναι απλώς ένα πέρασμα:Διακινεί περίπου το 1/5 της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου<br />Αποτελεί στρατηγικό choke point μεταξύ Ιράν και αραβικών μοναρχιών<br />Είναι εύκολα μπλοκάρισιμο αλλά δύσκολα ελεγχόμενο<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες:Η ναυσιπλοΐα έχει σχεδόν «παγώσει»<br />Εμπορικά πλοία αποφεύγουν τη διέλευση<br />Ασφαλιστικά κόστη έχουν εκτοξευθεί<br /><br />Το αποτέλεσμα: παγκόσμια ενεργειακή ανασφάλεια<br /> Οι δηλώσεις που αποκαλύπτουν τον σχεδιασμό<br /><br />Ο Στάρμερ ήταν σαφής:«Συζητήσαμε τις στρατιωτικές δυνατότητες και τη logistics μετακίνησης πλοίων»<br />«Χτίζουμε συνασπισμό κρατών – όχι μόνο διπλωματικά αλλά και στρατιωτικά»<br />«Το επίκεντρο ήταν ένα πρακτικό σχέδιο για τη ναυσιπλοΐα στο Στενό»<br /><br />Παράλληλα, έστειλε μήνυμα για τη Δύση:«Το NATO είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ και της Ευρώπης», αναφερόμενος στο NATO<br /><br />Και με εμφανή ενόχληση για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις:«Οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα από τις ενέργειες του Τραμπ ή του Πούτιν», αναφορά στον Vladimir Putin<br /> Περιοδεία στον Κόλπο: Διπλωματία και στρατιωτική κινητοποίηση<br /><br />Η τριήμερη περιοδεία του Στάρμερ περιλάμβανε:Σαουδική Αραβία<br />ΗΑΕ<br />Μπαχρέιν<br />Κατάρ<br /><br />Κεντρικός στόχος:<br /><br />Δημιουργία συνασπισμού άνω των 30 χωρών<br /><br />Ο συνασπισμός αυτός αναμένεται να αναλάβει:συνοδεία εμπορικών πλοίων<br />στρατιωτική επιτήρηση της περιοχής<br />συντονισμό με ΗΠΑ για πιθανή επέμβαση</div><div><br />Η εκεχειρία που δεν είναι ειρήνη<br /><br />Παρότι ανακοινώθηκε προσωρινή εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν:παραμένει εύθραυστη<br />αμφισβητείται η εφαρμογή της<br />επηρεάζεται από άλλες συγκρούσεις<br /><br />Συγκεκριμένα:Οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο κλιμακώνουν την ένταση<br />Υπάρχουν κατηγορίες για παραβιάσεις της συμφωνίας<br />Το Ορμούζ παραμένει μερικώς κλειστό<br /><br />Δηλαδή: καμία πραγματική αποκλιμάκωση <br />1. Από τη διπλωματία στη στρατιωτική αποτροπή<br /><br />Οι δηλώσεις Στάρμερ δείχνουν μετατόπιση:από «διάλογο» → σε στρατιωτική προετοιμασία<br />από «εκεχειρία» → σε διαχείριση σύγκρουσης<br /><br />Η Δύση προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο<br />2. Το Ορμούζ ως παγκόσμιο όπλο<br /><br />Το Ιράν μπορεί:να μπλοκάρει τη διέλευση<br />να πλήξει δεξαμενόπλοια<br />να προκαλέσει ενεργειακό σοκ<br /><br />Αυτό του δίνει τεράστια γεωπολιτική μόχλευση<br />3. Κρίση στο δυτικό στρατόπεδο<br /><br />Ο Τραμπ αμφισβητεί ανοιχτά το ΝΑΤΟ<br />πιέζει συμμάχους για στρατιωτική συμμετοχή<br /><br />Ο Στάρμερ υπερασπίζεται τη συμμαχία<br />προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο το δυτικό μπλοκ<br /><br />Προκύπτει στρατηγικό ρήγμα ΗΠΑ–Ευρώπης<br />4. Ο ρόλος τρίτων παικτών<br /><br />Ο Στάρμερ επικοινώνησε και με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Σαρίφ ο οποίος διαδραμάτισε ρόλο στην επίτευξη της προσωρινής εκεχειρίας.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι:η κρίση έχει παγκόσμια διάσταση<br />εμπλέκονται δυνάμεις πέρα από τη Δύση<br />5. Οικονομικός αντίκτυπος: Ο «αόρατος πόλεμος»<br /><br />Η αστάθεια έχει ήδη οδηγήσει σε:αυξήσεις τιμών ενέργειας<br />αβεβαιότητα στις αγορές<br />πίεση σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις<br /><br />Ο πόλεμος μεταφέρεται απευθείας στην καθημερινότητα<br /><br />Οι συνομιλίες Στάρμερ–Τραμπ αποκαλύπτουν μια σκληρή αλήθεια:<br /><br />Η εκεχειρία δεν είναι ειρήνη – είναι προετοιμασία για την επόμενη φάση <br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ εξελίσσονται σε</div><div>:επίκεντρο στρατιωτικής στρατηγικής<br />ενεργειακό «όπλο»<br />πιθανό σημείο ανάφλεξης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στάρμερ και Τραμπ χαράσσουν σχέδιο ναυτικής ισχύος ενώ η εκεχειρία τρίζει και το ΝΑΤΟ δοκιμάζεται Σε μια από τις πιο επικίνδυνες καμπές της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Διπλωματική κρίση στο COP31: Η Τουρκία μπλοκάρει την Κύπρο και πυροδοτεί σύγκρουση με ΕΕ.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/cop-32-768x506.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Έντονες αντιδράσεις από ΕΕ και νέο επεισόδιο στο Κυπριακό με φόντο την κλιματική διπλωματία</span></h3>Ένα νέο επεισόδιο έντασης στις σχέσεις Τουρκία – Κυπριακή Δημοκρατία εκτυλίχθηκε στο πλαίσιο της διεθνούς κλιματικής διπλωματίας, με αφορμή την Ετήσια Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή COP31.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, η Άγκυρα, ως προεδρεύουσα της διάσκεψης, αρνήθηκε να επιτρέψει τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν στις 27 Μαρτίου 2026 στην έδρα του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.<br />Ο αποκλεισμός και το διπλωματικό μήνυμα<br /><br />Η Λευκωσία φέρεται να στερήθηκε ακόμη και φυσικής παρουσίας στην αίθουσα συνεδρίασης, όπου προήδρευσε ο Τούρκος υπουργός Περιβάλλοντος Μουράτ Κουρούμ.<br /><br />Το περιστατικό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς:αφορά διεθνές φόρουμ υψηλού επιπέδου<br />συνδέεται με παγκόσμια ατζέντα (κλιματική αλλαγή)<br />εγείρει ζητήματα θεσμικής νομιμότητας και συμμετοχής<br /> Αντίδραση ΕΕ: «Παραβίαση αρχών του ΟΗΕ»<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε έντονα, καταδικάζοντας τον αποκλεισμό σε μεταγενέστερη συνεδρίαση του ΟΗΕ. <img height="209" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/foto-cop31.jpg" width="280" /><br /><br />Στην επίσημη τοποθέτησή της, η ΕΕ:εξέφρασε «σοβαρή ανησυχία»<br />υπογράμμισε την αρχή της κυρίαρχης ισότητας των κρατών<br />τόνισε ότι όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ πρέπει να έχουν πλήρη συμμετοχή<br /><br />Η παρέμβαση της ΕΕ είχε σαφή πολιτικό χαρακτήρα, καθώς εκπροσωπεί και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος-μέλος της.<br />Η απάντηση της Άγκυρας: Μη αναγνώριση και «επιλεκτικές προσκλήσεις»<br /><br />Η τουρκική πλευρά υπερασπίστηκε τη στάση της, επικαλούμενη τη διαχρονική πολιτική μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Σύμφωνα με την επίσημη τοποθέτηση:η εκδήλωση δεν τελούσε υπό επίσημη εντολή του ΟΗΕ<br />οι προσκλήσεις ήταν στη διακριτική ευχέρεια της διοργανώτριας χώρας<div><br />προσκλήθηκαν μόνο κράτη που αναγνωρίζει η Τουρκία<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιτέθηκε πολιτικά στην ΕΕ, κατηγορώντας την για:«μη ισορροπημένη στάση» στο Κυπριακό<br />ιστορική ευθύνη μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο Σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή κοινότητα το 2004. </div><div><br /> Κλιματική διπλωματία ως πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης<br /><br />Το περιστατικό αποκαλύπτει μια ευρύτερη τάση: Η κλιματική διπλωματία μετατρέπεται σε προέκταση γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.<br /><br />Τρία κρίσιμα συμπεράσματα προκύπτουν:<br />1. Θεσμική ασάφεια<br /><br />Η τουρκική επίκληση ότι η συνάντηση δεν ήταν επίσημη διαδικασία του ΟΗΕ δημιουργεί «γκρίζες ζώνες» στη διεθνή διακυβέρνηση.<br />2. Εργαλειοποίηση διεθνών φόρουμ<br /><br />Η επιλογή αποκλεισμού κράτους-μέλους του ΟΗΕ ενισχύει την αντίληψη ότι:διεθνείς πλατφόρμες χρησιμοποιούνται για πολιτική πίεση<br />η συμμετοχή δεν είναι πάντα ουδέτερη ή δεδομένη<br />3. Αναβάθμιση του Κυπριακού<br /><br />Το ζήτημα επανέρχεται δυναμικά σε διεθνή φόρα, συνδέοντας:περιβάλλον<br />διεθνές δίκαιο<br />αναγνώριση κρατών<br /><br />Το επεισόδιο στο COP31 δεν αποτελεί απλώς ένα διπλωματικό επεισόδιο χαμηλής έντασης.<br /><br />Αντίθετα, αναδεικνύει:τη συνεχιζόμενη ένταση στο Κυπριακό<br />τα όρια της πολυμερούς διπλωματίας<br />τη σύγκρουση μεταξύ πολιτικής αναγνώρισης και διεθνούς συμμετοχής<br /><br /> Σε μια περίοδο όπου η κλιματική συνεργασία θεωρείται παγκόσμια αναγκαιότητα, τέτοιες κινήσεις υπονομεύουν την ίδια τη λογική της διεθνούς συνεργασίας.<br /><br />Πηγές εμπλουτισμού: Δηλώσεις ΕΕ σε συνεδρίαση ΟΗΕ για Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Αποβλήτων (2026),Διπλωματικές πηγές ΟΗΕ – COP31 διαδικασίες,Τοποθετήσεις τουρκικής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ,Ιστορικό αρχείο ΟΗΕ για το Κυπριακό και το Σχέδιο Ανάν</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διπλωματική κρίση στο COP31: Η Τουρκία μπλοκάρει την Κύπρο και πυροδοτεί σύγκρουση με ΕΕ.

Έντονες αντιδράσεις από ΕΕ και νέο επεισόδιο στο Κυπριακό με φόντο την κλιματική διπλωματία Ένα νέο επεισόδιο έντασης στις σχέσεις Τουρκία –...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος της Αμερικής κατά του Ιράν έχει αλλάξει τη Μέση Ανατολή, προς το χειρότερο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-9.webp"><img height="43" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-9-696x392.webp" width="280" /></a><br /><br />Το τέλος του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν δεν ήρθε με καθαρούς όρους, αλλά με μια σύγχυση που αντανακλά την ίδια τη φύση της σύγκρουσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ πέρασε μέσα σε ώρες από απειλές ολοκληρωτικής καταστροφής του Ιράν σε ανακοίνωση εκεχειρίας δύο εβδομάδων, με τη μεσολάβηση του Σεμπάχ Σαρίφ. Ωστόσο, οι εχθροπραξίες δεν σταμάτησαν πραγματικά: επιθέσεις με drones και πυραύλους συνεχίστηκαν, ενώ διαφορετικές πλευρές έδιναν αντικρουόμενες ερμηνείες της συμφωνίας.<br /><br />Η εικόνα είναι αυτή ενός πολέμου χωρίς σαφείς νικητές. Το Ιράν υπέστη σοβαρές καταστροφές σε στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές, αλλά διατήρησε τον πυρήνα του καθεστώτος, το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου και, κυρίως, την ικανότητα να πλήττει την περιοχή. Το Ισραήλ, υπό τον Μπέζναμιν Νετανιάχου πέτυχε σημαντικά στρατιωτικά πλήγματα, αλλά δεν εξουδετέρωσε την ιρανική απειλή. Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, εξάντλησαν πόρους και ενέτειναν την αβεβαιότητα χωρίς να επιτύχουν τους αρχικούς τους στόχους.<div><br />Το ισχυρό γεωοικονομικό όπλο<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η ανάδειξη του Στενού του Ορμούζ ως πραγματικού γεωοικονομικού «όπλου». Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να διαταράξει ή και να ελέγξει τη ναυσιπλοΐα, επιβάλλοντας στην πράξη ένα καθεστώς αδειοδότησης ή ακόμη και «διοδίων». Εκατοντάδες πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα, ενώ οι διελεύσεις είναι περιορισμένες και γίνονται μόνο υπό ειδικές συνθήκες. Η παγκόσμια αγορά ενέργειας έχει ήδη υποστεί σοκ, με επιπτώσεις που θα διαρκέσουν.<br /><br />Στο εσωτερικό του Ιράν, ο πόλεμος ενίσχυσε προσωρινά τη συνοχή του καθεστώτος, αλλά ανέδειξε και ρωγμές. Μετά τον θάνατο τουΑλί Χαμενεΐ, η διαδοχή του παραμένει αμφιλεγόμενη, ενώ οι εντάσεις μεταξύ σκληροπυρηνικών και πραγματιστών εντείνονται. Παράλληλα, η οικονομία επιδεινώνεται και η κοινωνική δυσαρέσκεια υποβόσκει.</div><div><br />Η κατάρρευση των βεβαιοτήτων<br /><br />Για τις χώρες του Κόλπου, ο πόλεμος κατέρριψε βασικές βεβαιότητες. Η αμερικανική παρουσία, αντί να λειτουργεί αποτρεπτικά, λειτούργησε ως μαγνήτης επιθέσεων. Παράλληλα, εναλλακτικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ή απρόθυμες να εγγυηθούν ασφάλεια. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα στρατηγική αβεβαιότητα: οι χώρες της περιοχής δεν έχουν αξιόπιστη εναλλακτική στην Ουάσιγκτον, αλλά δεν την εμπιστεύονται πλήρως.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ κινδυνεύει να βρεθεί από στρατηγικός εταίρος σε πιθανό αποδιοπομπαίο τράγο, καθώς εντός της αμερικανικής διοίκησης καταγράφονται αποστάσεις από τις επιλογές του Νετανιάχου. Η απουσία του από τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν υπογραμμίζει τη σχέση ανισορροπίας με τις ΗΠΑ.<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος άλλαξε τη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής. Η άμεση σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, που για δεκαετίες θεωρούνταν αδιανόητη, έγινε πραγματικότητα. Είτε οι συνομιλίες στο Πακιστάν οδηγήσουν σε συμφωνία είτε όχι, η περιοχή εισέρχεται σε μια νέα εποχή μόνιμης αστάθειας, όπου η ενέργεια, η ασφάλεια και η γεωπολιτική θα παραμένουν αλληλένδετες και εύθραυστες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος της Αμερικής κατά του Ιράν έχει αλλάξει τη Μέση Ανατολή, προς το χειρότερο.

Το τέλος του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν δεν ήρθε με καθαρούς όρους, αλλά με μια σύγχυση που αντανακλά την ίδια τη φύση της σύγκρουσης. Ο Ντόναλντ Τραμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε το πετρέλαιο σε μοχλό ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio.jpg"><img height="52" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio-696x465.jpg" width="280" /></a><br /><br />Ανάλυση του Axios υποστηρίζει ένα σαφές, σχεδόν δομικό επιχείρημα: ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς ένα ακόμη ενεργειακό σοκ, αλλά πιθανή αφετηρία μιας βαθιάς και μόνιμης αναδιάταξης της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.<br /><br />Το βασικό επιχείρημα της ανάλυσής του είναι ότι το μέχρι σήμερα μοντέλο – μια σχετικά ανοιχτή, ρευστή και παγκοσμιοποιημένη αγορά ενέργειας- απειλείται να μετατραπεί σε ένα «οπλισμένο» σύστημα. Δηλαδή, ένα σύστημα όπου το πετρέλαιο και οι θαλάσσιες οδοί δεν λειτουργούν απλώς ως εμπορεύματα, αλλά ως εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης και στρατηγικού εκβιασμού.<div><br />Τα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ. Το Ιράν, ελέγχοντας de facto τη διέλευση, απέδειξε ότι μπορεί να επηρεάσει άμεσα την παγκόσμια προσφορά. Οι τιμές του πετρελαίου έχουν ήδη αυξηθεί περίπου 50% σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ η φυσική αγορά –εκεί όπου γίνονται οι πραγματικές παραδόσεις– δείχνει σημάδια πανικού, με χώρες και εταιρείες να ανταγωνίζονται για περιορισμένα φορτία.<br /><br /></div><div>Αναλυτές περιγράφουν την κατάσταση ως «τη μητέρα όλων των διαταραχών της εφοδιαστικής αλυσίδας». Η φράση αυτή δεν είναι υπερβολική: η ενέργεια αποτελεί τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας και κάθε σοκ σε αυτήν διαχέεται άμεσα σε πληθωρισμό, ανάπτυξη και γεωπολιτική ισχύ.</div><div><br />Νέα μόνιμα πρότυπα<br /><br />Το Axios εντάσσει το φαινόμενο σε μια ιστορική συνέχεια. Όπως η πανδημία αναδιάταξε τις αλυσίδες παραγωγής και ο πόλεμος στην Ουκρανία άλλαξε τον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης, έτσι και το σημερινό σοκ μπορεί να οδηγήσει σε νέα, μόνιμα πρότυπα. Υπενθυμίζεται επίσης ότι κρίσεις σε στρατηγικά περάσματα –όπως η Suez Crisis– είχαν στο παρελθόν επιπτώσεις ακόμη και στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος.<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πιο αιχμηρή διάσταση της ανάλυσης: το ενδεχόμενο το ενεργειακό σοκ να υπονομεύσει τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας που βασίζεται στο δολάριο και, κατ’ επέκταση, την αμερικανική ισχύ. Αν η αγορά κατακερματιστεί σε μπλοκ –με χώρες να διασφαλίζουν ενεργειακές ροές μέσω συμμαχιών ή επιρροής– τότε η ενιαία, δολαριοκεντρική αγορά αποδυναμώνεται.<br /><br /><img height="159" src="https://ci3.googleusercontent.com/meips/ADKq_NaY3rWHyRh-0Jy32hds8sJUWX2zHUwqS8yxi_oLtbbX5psBoyI9WU1q5V3Z-nWOBWRELKP1YWNImcjR8k6LVu8Y0CJ0nChITr0Y4ov_bm6V8bWcxTfUqQHatZO5oBk4efu2Q9IbtOgVCAuYCZdYPVlAmabOFg-cmTnGxjaq-9yP2x3_wqftMX9wWYL3kWSOhXsQ=w640-h364" width="280" /><br /><br />Σε αντίθεση με το 1973, όταν το σοκ οδήγησε τελικά σε περισσότερη διεθνή συνεργασία, το Axios επισημαίνει – μέσω αναφορών στο Foreign Affairs – ότι σήμερα το μάθημα μπορεί να είναι το αντίθετο. Σε έναν πιο κατακερματισμένο κόσμο, τα κράτη ίσως επιλέξουν την αυτάρκεια, τις διμερείς συμφωνίες και τον έλεγχο αντί για την πολυμερή συνεργασία.<br /><br />Το τελικό συμπέρασμα είναι σαφές: το Ιράν ανακάλυψε -ή μάλλον επανέφερε- το πετρέλαιο ως όπλο. Και αυτό δεν σημαίνει απλώς υψηλότερες τιμές. Σημαίνει μια πιθανή μετάβαση σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια δεν θα είναι πλέον ουδέτερο εμπόρευμα, αλλά βασικός μοχλός ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.Η αγορά μπορεί τώρα να έχει αλλάξει για πάντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε το πετρέλαιο σε μοχλό ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Ανάλυση του Axios υποστηρίζει ένα σαφές, σχεδόν δομικό επιχείρημα: ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς ένα ακόμη ενεργειακό σοκ, αλλά πιθανή ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Διαπραγματεύσεις με στόχο να διασωθεί η εκεχειρία. Όλο το παρασκήνιο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/thumbs_b_c_.jpg"><img height="41" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/thumbs_b_c_-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η εικόνα που μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα λίγες ώρες πριν από τις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στο Ισλαμαμπάντ είναι πολύ πιο συγκρατημένη από τον θόρυβο των τελευταίων ημερών: στην Ουάσιγκτον δεν περιμένουν «μεγάλη συμφωνία», αλλά ένα περιορισμένο αποτέλεσμα που θα κρατήσει ζωντανή την εκεχειρία, θα αποτρέψει νέα στρατιωτική κλιμάκωση και θα ανοίξει δρόμο για επόμενο γύρο. Reuters, AP, Axios και Wall Street Journal συγκλίνουν στο ότι ο άμεσος στόχος δεν είναι η οριστική διευθέτηση, αλλά μια συμφωνία-πλαίσιο για συνέχιση των επαφών.<br /><br />Αποστολή υψηλού ρίσκου<br /><br />Στο αμερικανικό στρατόπεδο, το βασικό πολιτικό μήνυμα είναι ότι ο Τζέι Ντι Βανς πηγαίνει στο Πακιστάν όχι απλώς ως επικεφαλής αντιπροσωπείας, αλλά ως πρόσωπο που ο Λευκός Οίκος θέλει να εμφανίσει ως κεντρικό διαπραγματευτή της επόμενης φάσης. Μαζί του βρίσκονται ο Στιβ Γουίτκοφ και, σύμφωνα με Reuters και AP, ο Τζάρεντ Κούσνερ, στοιχείο που δείχνει ότι ο Τραμπ δεν αντιμετωπίζει τη διαδικασία ως τυπική διπλωματική συνάντηση, αλλά ως πολιτικά ελεγχόμενη αποστολή υψηλού ρίσκου. Η επιλογή Βανς έχει και δεύτερη ανάγνωση: στην Τεχεράνη φαίνεται να τον θεωρούν μία από τις πιο «αντιπολεμικές» φωνές του στενού κύκλου Τραμπ, άρα δυνητικά πιο δεκτικό συνομιλητή σε σχέση με άλλους σκληρότερους παίκτες της αμερικανικής διοίκησης.<div><br />Σκεπτικισμός στον Λευκό Οίκο<br /><br />Ωστόσο, πίσω από την επίσημη αισιοδοξία, τα αμερικανικά ρεπορτάζ καταγράφουν σαφή σκεπτικισμό στον Λευκό Οίκο. Το Reuters αναφέρει ότι αξιωματούχοι αμφιβάλλουν τόσο για το αν η ιρανική πλευρά διαπραγματεύεται με καλή πίστη όσο και για το αν η αποστολή της έχει πραγματική εξουσιοδότηση να δεσμευθεί. Στο ίδιο πνεύμα, το Axios σημειώνει ότι ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται πως η ανάμιξη του Βανς σε τόσο υψηλό επίπεδο έγινε ίσως πολύ νωρίς, χωρίς επαρκή προεργασία σε τεχνικό επίπεδο, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο μια αποτυχία να χρεωθεί απευθείας στον ίδιο και στον Τραμπ.<br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που η αμερικανική πλευρά κατεβάζει τον πήχη. Η Ουάσιγκτον θα θεωρούσε επιτυχία ακόμη και μια συμφωνία για συνέχιση της διαδικασίας, εφόσον αυτή συνοδευθεί από σχετική σταθεροποίηση στο μέτωπο και, κυρίως, από κάποια κίνηση στο Ορμούζ. Το Reuters και η Washington Post επιμένουν ότι το Στενό παραμένει ο πιο κρίσιμος μοχλός πίεσης του Ιράν: η Τεχεράνη εξακολουθεί να περιορίζει τη ναυσιπλοΐα, ενώ ο Τραμπ εμφανίζεται δημοσίως βέβαιος ότι η ροή θα αποκατασταθεί γρήγορα, την ώρα που στο εσωτερικό της κυβέρνησης επικρατεί αμφιβολία ότι αυτό μπορεί να συμβεί σύντομα. Με άλλα λόγια, υπάρχει ήδη μια απόσταση ανάμεσα στη δημόσια ρητορική του Τραμπ και στις πραγματικές εκτιμήσεις της αμερικανικής γραφειοκρατίας.<br /><br />Αγκάθι ο Λίβανος<br /><br />Το δεύτερο μεγάλο αγκάθι είναι ο Λίβανος. Εδώ τα αμερικανικά μέσα είναι απολύτως σαφή: ο Βανς έχει δηλώσει ότι η αμερικανοϊρανική εκεχειρία δεν καλύπτει τον Λίβανο, θέση που έχει επαναλάβει και ο Λευκός Οίκος. Αντίθετα, η Τεχεράνη θεωρεί ότι τα ισραηλινά πλήγματα στον Λίβανο υπονομεύουν ευθέως τη διαδικασία και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι χωρίς αποκλιμάκωση εκεί, οι συνομιλίες μπορεί να χάσουν το νόημά τους. Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο της τρέχουσας φάσης, διότι η επιβίωση των συνομιλιών εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από έναν παίκτη που δεν κάθεται στο τραπέζι: το Ισραήλ. Το AP προσθέτει ότι οι παράλληλες κινήσεις για απευθείας επαφές Ισραήλ-Λιβάνου θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά, αλλά δεν αναιρούν την αστάθεια του μετώπου.</div><div><br />Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν<br /><br />Στο καθαρά διαπραγματευτικό σκέλος, οι αμερικανικές προτεραιότητες παραμένουν σταθερές: περιορισμοί στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ιδίως στον εμπλουτισμό και στα αποθέματα ουρανίου, καθώς και ευρύτερος έλεγχος των περιφερειακών απειλών που συνδέονται με την ιρανική ισχύ. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με Reuters, AP και Wall Street Journal, η Τεχεράνη συνδέει την είσοδό της σε ουσιαστική διαπραγμάτευση με άρση κυρώσεων, αποδέσμευση δεσμευμένων κεφαλαίων, αναγνώριση δικαιώματος εμπλουτισμού και ευρύτερες εγγυήσεις μετά τον πόλεμο. Το χάσμα είναι τόσο μεγάλο, ώστε οι περισσότερες αμερικανικές αναλύσεις μιλούν όχι για near-deal, αλλά για conflict management.<br />Ο ρόλος του Πακιστάν<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο ρόλος του Πακιστάν, τον οποίο τα αμερικανικά μέσα αντιμετωπίζουν πλέον ως πολύ πιο ουσιαστικό από μια απλή φιλοξενία συνομιλιών. Η Wall Street Journal αποδίδει κομβικό ρόλο στον αρχηγό του πακιστανικού στρατού Ασίμ Μουνίρ, υποστηρίζοντας ότι το Ισλαμαμπάντ αξιοποίησε τους διαύλους του τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με την Τεχεράνη για να φέρει τις δύο πλευρές σε αυτό το σημείο. Το Reuters και το AP υπογραμμίζουν ότι η πακιστανική μεσολάβηση έχει αποκτήσει ειδικό βάρος ακριβώς επειδή και οι δύο πλευρές τη θεωρούν επαρκώς αξιόπιστη για ένα «μοντέλο εγγύτητας», όπου τα μηνύματα μεταφέρονται μέσω μεσολαβητών και όχι σε άμεση επαφή.</div><div><br />Το πιο ρεαλιστικό συμπέρασμα<br /><br />Από αμερικανική σκοπιά, υπάρχει και ένα εσωτερικό πολιτικό υπόστρωμα. Το Axios σημειώνει ότι η αποστολή Βανς είναι ταυτόχρονα διπλωματική και εσωτερικά πολιτική: αν φέρει έστω και περιορισμένη πρόοδο, ο αντιπρόεδρος θα πιστωθεί ότι απέτρεψε νέα πολεμική έκρηξη. Αν αποτύχει, θα βρεθεί εκτεθειμένος σε μια στιγμή που η δική του θέση στο στρατόπεδο Τραμπ έχει ήδη βαρύνει. Το AP προσθέτει ότι αυτή είναι ίσως η πιο υψηλού ρίσκου αποστολή της έως τώρα πορείας του, καθώς συνδυάζει πόλεμο, ενέργεια, πυρηνικό πρόγραμμα και προσωπική πολιτική επένδυση του Τραμπ.<br /><br />Το πιο ρεαλιστικό συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ δεν κρίνονται με όρους «συμφωνίας ή αποτυχίας», αλλά με όρους αν θα παραχθεί αρκετή συνεννόηση ώστε να μη διαλυθεί η εκεχειρία των δύο εβδομάδων. Αν υπάρξει έστω ένα μίνιμουμ κοινό έδαφος για νέο γύρο, αποκλιμάκωση στο Λίβανο και μερική αποσυμπίεση στο Ορμούζ, η Ουάσιγκτον θα το παρουσιάσει ως επιτυχία. Αν, αντίθετα, το Ιράν επιμείνει στις προϋποθέσεις του, το Ισραήλ συνεχίσει να πιέζει στο Λίβανο και το Στενό μείνει ουσιαστικά υπό ιρανικό στραγγαλισμό, τότε το Ισλαμαμπάντ μπορεί να αποδειχθεί όχι αφετηρία ειρήνευσης, αλλά ένας απλός ενδιάμεσος σταθμός πριν από νέα κλιμάκωση. Αυτή ακριβώς είναι η γραμμή που διαπερνά σήμερα τα περισσότερα αμερικανικά μέσα: χαμηλές προσδοκίες, υψηλό διακύβευμα, και μια διαπραγμάτευση που μπορεί να αποδώσει μόνο αν πρώτα αποφύγει την κατάρρευση.<br /><br />Τα 5 σημεία που προκύπτουν από τα αμερικανικά μέσα είναι τα εξής: ο στόχος είναι «συνέχιση της διαδικασίας» και όχι τελική συμφωνία. Ο Βανς πηγαίνει ως πολιτικός εγγυητής της γραμμής Τραμπ αλλά και ως παίκτης υπό δοκιμή. Ο Λίβανος είναι η μεγαλύτερη εξωγενής απειλή για τις συνομιλίες. Το Ορμούζ παραμένει το βασικό εργαλείο πίεσης της Τεχεράνης·.Το Πακιστάν έχει αναβαθμιστεί από περιφερειακό μεσολαβητή σε κρίσιμο διαχειριστή της ίδιας της διαδικασίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Ιράν: Διαπραγματεύσεις με στόχο να διασωθεί η εκεχειρία. Όλο το παρασκήνιο.

Η εικόνα που μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα λίγες ώρες πριν από τις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στο Ισλαμαμπάντ είναι πολύ πιο συγκρατημένη από το...

Διαβάστε την συνέχεια

Live: Η η αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.livemedia.gr/livemedia/photos/al51436_us13_20260410062125603_watermark_a_pri_701_20260410062125401_maxresdefault_live.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="40" src="https://static.livemedia.gr/livemedia/photos/al51436_us13_20260410062125603_watermark_a_pri_701_20260410062125401_maxresdefault_live.jpg" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, 11 Απριλίου, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης ακούστηκε στην καρδιά των Ιεροσολύμων, καθώς ολοκληρώθηκε η Τελετή Αφής του Αγίου Φωτός. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος, ακολουθώντας την αρχαία ιεροτελεστία, εξήλθε από τον Πανάγιο Τάφο κρατώντας 33 αναμμένες λαμπάδες, συμβολίζοντας τα έτη της επίγειας παρουσίας του Χριστού.<br /><br />Η στιγμή που ο Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας προσκάλεσε το πλήθος με το «Δεύτε λάβετε φως» αποτέλεσε το αποκορύφωμα της θρησκευτικής ευλάβειας, με τους πιστούς να ξεσπούν σε επευφημίες ενώ οι καμπάνες του Ναού της Αναστάσεως σήμαιναν πανηγυρικά.<br />Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και αυστηροί περιορισμοί στην προσέλευση<br /><br />Παρά το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και τον παγκόσμιο χαρακτήρα της τελετής, οι φετινές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα περιοριστικές λόγω της τεταμένης κατάστασης που επικρατεί στην περιοχή. Το Ισραήλ επέβαλε αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας, περιορίζοντας δραστικά τον αριθμό των παρευρισκόμενων εντός του ναού. Μόλις 2.750 πιστοί είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν από κοντά το μυστήριο, φέροντας ειδικά βραχιόλια ταυτοποίησης που επέτρεπαν την είσοδό τους στον ιερό χώρο. Η αστυνόμευση γύρω από το συγκρότημα ήταν καθολική, διασφαλίζοντας την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας κάτω από πρωτόγνωρες για την εποχή συνθήκες επιτήρησης.<div><br />Δείτε την τελετή από τον Πανάγιο Τάφο:<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/Jq7OzrS0NTA" width="280" youtube-src-id="Jq7OzrS0NTA"></iframe><br /><br />Το χρονικό της διανομής στην ελληνική επικράτεια<br /><br />Εφόσον το πτητικό πρόγραμμα εξελιχθεί χωρίς απρόοπτα, το κυβερνητικό αεροσκάφος που μεταφέρει το Άγιο Φως αναμένεται να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μεταξύ των ωρών 18:30 και 19:00. Αμέσως μετά την άφιξη στην Αθήνα, θα τεθεί σε εφαρμογή ένα εκτεταμένο δίκτυο αερομεταφοράς, αποτελούμενο από δεκαοκτώ ειδικές και τακτικές πτήσεις. Στόχος είναι το Άγιο Φως να φτάσει έγκαιρα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, από τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα μέχρι τη Ζάκυνθο, τη Χίο και τη Λήμνο, προκειμένου να διανεμηθεί στις κατά τόπους ενορίες πριν από την τελετή της Αναστάσεως.<div><br />Ειδική επιχείρηση μεταφοράς για την Κύπρο<br /><br />Παράλληλα με την ελληνική επιχείρηση, έχει προγραμματιστεί ειδική πτήση της Aegean για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός στη Μεγαλόνησο. Το αεροσκάφος αναμένεται να αναχωρήσει από το Τελ Αβίβ και να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο «Γλαύκος Κληρίδης» της Λάρνακας γύρω στις πέντε το απόγευμα. Εκεί, εκπρόσωποι της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στην Κύπρο θα υποδεχθούν το Άγιο Φως με τις δέουσες τιμές, μεριμνώντας για την άμεση διανομή του σε όλους τους ιερούς ναούς της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Live: Η η αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα.

Το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, 11 Απριλίου, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης ακούστηκε στην καρδιά των Ιεροσολύμων, καθώς ολοκληρώθηκε η...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν αδυνατεί να εντοπίσει και να απομακρύνει τις νάρκες που πόντισε στα Στενά του Ορμούζ.

<img height="48" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/IRAN-NARKES-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Το Ιράν βρίσκεται σε αδυναμία να αποκαταστήσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, καθώς δεν μπορεί να εντοπίσει και να απομακρύνει το σύνολο των ναρκών που τοποθέτησε στον θαλάσσιο δίαυλο κατά τη διάρκεια του πολέμου, σύμφωνα με δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων στους New York Times.<br /><br />Αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι οι υποτιθέμενες «ασφαλείς διαδρομές» μέσα από τα ναρκοπέδια, τις οποίες υποδεικνύουν οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης, είναι περιορισμένες.<br /><br />Αυτό αποδίδεται στην πρόχειρη και απρόσεκτη πόντιση των ναρκών από την πλευρά της Τεχεράνης.<br /><br />Το ρεπορτάζ επισημαίνει ότι τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ιράν στερούνται των απαραίτητων δυνατοτήτων για την πλήρη εξουδετέρωση ναυτικών ναρκών.<br /><br />Ορισμένες από αυτές, μάλιστα, έχουν τη δυνατότητα να παρασύρονται από τα ρεύματα, ενώ παραμένει ασαφές εάν το Ιράν έχει καταγράψει τις ακριβείς θέσεις κάθε νάρκης που τοποθετήθηκε στο πέρασμα.<br />Η στάση των ΗΠΑ και οι απειλές Τραμπ<br /><br />Η Ουάσιγκτον είχε ισχυριστεί ότι τα στενά άνοιξαν ήδη από την Τετάρτη 08/04, διαψεύδοντας πληροφορίες που ήθελαν το Ιράν να παρεμποδίζει το μεγαλύτερο μέρος της κυκλοφορίας και να εισπράττει διόδια.<br /><br />Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες, ο Ντόναλντ Τραμπ φάνηκε να αποδέχεται ότι η Τεχεράνη όντως μπλοκάρει τη διέλευση των πλοίων.<br />Ο Αμερικανός πρόεδρος προχώρησε σε μια σειρά αναρτήσεων στην πλατφόρμα Truth Social, εκτοξεύοντας απειλές κατά του Ιράν.<div><br />Το διπλωματικό αδιέξοδο και το μέτωπο του Λιβάνου<br /><br />Η Τεχεράνη έχει δεσμευτεί να συνεχίσει τον αποκλεισμό μέχρι το Ισραήλ να σταματήσει τα πλήγματα κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<br />Σύμφωνα με Ιρανούς και Πακιστανούς μεσολαβητές, η παύση αυτών των πληγμάτων αποτελούσε προϋπόθεση της εκεχειρίας.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ κάνουν λόγο για μια «θεμιτή παρανόηση» επί του θέματος, επιμένοντας ταυτόχρονα ότι ουδέποτε συμφώνησαν να συμπεριληφθεί ο Λίβανος στη συμφωνία ανακωχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν αδυνατεί να εντοπίσει και να απομακρύνει τις νάρκες που πόντισε στα Στενά του Ορμούζ.

Το Ιράν βρίσκεται σε αδυναμία να αποκαταστήσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, καθώς δεν μπορεί να εντοπίσει και να απομακρύνε...

Διαβάστε την συνέχεια

“Χαστούκι” σε Ερντογάν από Θράκη… “Είμαστε Έλληνες γηγενείς μουσουλμάνοι”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSbdyo628l7erRKm0_LrSOSC7s08qhDHSMXRg&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" height="57" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSbdyo628l7erRKm0_LrSOSC7s08qhDHSMXRg&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>“Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που αναγνωρίζει τον θεσμό της Μουφτείας στο πλαίσιο της έννομης τάξης της και παρέχει στα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, εφόσον το επιθυμούν, το δικαίωμα εφαρμογής του ισλαμικού δικαίου σε ζητήματα προσωπικού δικαίου”.</div><br />Αυτό αναφέρει σε ανάρτηση της η Μουφτεία Κομοτηνής, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους ισχυρισμούς της Τουρκίας που εγείρει μειονοτικό ζήτημα, με αφορμή τη διαδικασία ανάδειξης μουφτήδων στην Ξάνθη και την Κομοτηνή βάσει του νέου νόμου, ενώ είχε ήδη αναδειχθεί νέος μουφτής Διδυμοτείχου.<br /><br />“Στο πλαίσιο αυτό, ο Μουφτής ασκεί και καθήκοντα ιεροδικαστή. Το ιδιαίτερο αυτό καθεστώς στην Ευρώπη δεν απορρέει από καμία συνθήκη, γεγονός που αναγνώρισε και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (υπόθεση Χατιτζέ Μολά Σαλή), αλλά βασίζεται αποκλειστικά στη βούληση της Ελλάδας”, σημειώνει.<br /><br />Και προσθέτει:”Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει κανένα αντίστοιχο δικαίωμα στους μουσουλμάνους πολίτες της ούτε στους Μουφτήδες της οι οποίοι διορίζονται απευθείας από το Diyanet με προεδρικό διάταγμα χωρίς καμία διαδικασία ενώ ποτέ κανείς δεν πρότεινε να εκλέγονται οι Μουφτήδες στην Τουρκία από τους πολίτες.<br /><br />Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης είναι γηγενής και διαθέτει μακρά παράδοση ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας με τους χριστιανούς συμπολίτες μας. Καθώς είμαστε όλοι Έλληνες πολίτες, ανήκουμε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και εντός αυτής θέλουμε να διατηρήσουμε την ιδιαίτερη θέση μας διαφυλάσσοντας παράλληλα την ιστορία και την ταυτότητά μας ως πιστοί και υπερήφανοι μουσουλμάνοι”, αναφέρεται στην ανάρτηση.<div><br />Η επιμονή της Άγκυρας και η ελληνική απάντηση<br /><br />Τον Φεβρουάριο, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προκήρυξε τις θέσεις μουφτή στις Μουφτείες Κομοτηνής και Ξάνθης, όπου, σύμφωνα με το νόμο, η θητεία του εκάστοτε μουφτή θα είναι πενταετής, με δυνατότητα ανανέωσης για μία φορά.<br /><br />Η Τουρκία και οι σκληροπυρηνικοί παράγοντες της μειονότητας αντιδρούν στη διαδικασία ανάδειξης των μουφτήδων, απαιτώντας την αναγνώριση των ψευδο-μουφτήδων και υπονομεύουν ολόκληρη τη διαδικασία, η οποία είχε στόχο την αναβάθμιση, τον εκσυγχρονισμό και τη διαφανή λειτουργία των Μουφτειών, αλλά και την απεξάρτησή τους από την τουρκική επιρροή.<br /><br />Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, με ανακοίνωσή του, κάνει λόγο για «περίφραση των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας στην Θράκη» και δηλώνει ότι «ο τερματισμός των καταπιεστικών πρακτικών της Ελλάδας προς τους ομογενείς θα επηρεάσει θετικά τις διμερείς σχέσεις», υπονοώντας ότι, σε διαφορετική περίπτωση, η ανάδειξη των νέων μουφτήδων βάσει της ελληνικής νομοθεσίας θα είχε αρνητικές συνέπειες στις ελληνo-τουρκικές σχέσεις.<br /><br />Αυστηρή απάντηση στην προκλητική ανακοίνωση της Άγκυρας είχε δώσει το ελληνικό ΥΠΕΞ επισημαίνοντας ότι η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης είναι θρησκευτική μειονότητα, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, που διέπει το νομικό της καθεστώς, δεν επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών, και ο θρησκευτικός και όχι εθνοτικός χαρακτήρας της είναι αδιαμφισβήτητος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Χαστούκι” σε Ερντογάν από Θράκη… “Είμαστε Έλληνες γηγενείς μουσουλμάνοι”

“Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που αναγνωρίζει τον θεσμό της Μουφτείας στο πλαίσιο της έννομης τάξης της και παρέχει στα μέλη τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί τρέμουν και νίκη και ήττα του Ιράν στην κεντρική Ασία… εξίσου!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSLnpuUr8sDVGhdTbtC04pcHD-3BtktntNyog&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="37" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSLnpuUr8sDVGhdTbtC04pcHD-3BtktntNyog&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στην Κεντρική Ασία – Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες ένιωθαν σαν ένα νησίδα ειρήνης μεταξύ εμπόλεμων μεγάλων δυνάμεων, αποκομίζοντας οικονομικά οφέλη από τη θέση τους, φοβούνται τόσο την πτώση του Ιράν όσο και τη νίκη του.</div><div><br /></div>Του <span style="color: #0000ee; text-decoration-line: underline;"><b>Τιμοφέι Μπορντάτσεφ</b></span><div><span style="color: #0000ee;"><u><br /></u></span>Δεν είναι ότι οι φίλοι και σύμμαχοι της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία έχουν αντιμετωπίσει ποτέ ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι μεγαλύτεροι γείτονές τους – η Ρωσία στα βόρεια, η Κίνα στα ανατολικά και το Ιράν στα νοτιοδυτικά – έχουν παράσχει στην περιοχή ένα είδος «προστατευτικού χώρου» καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανεξαρτησίας της, πίσω από τον οποίο μπόρεσε να επιδιώξει τη δική της ανάπτυξη. Δεν συνορεύουν με δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Ισραήλ και ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η εξωτερική πολιτική δεν είναι γνωστή για τη συμπόνια της προς τους ασθενέστερους γείτονές τους.<br /><br />Ο μόνος γείτονας που προκαλούσε ανησυχία ήταν το Αφγανιστάν, όπου κάποιο είδος πολέμου μαινόταν συνεχώς από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως το 2021. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, τα τελευταία πέντε χρόνια, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αισθητά: η αμερικανική έξοδος το καλοκαίρι του 2021 και η άνοδος των Ταλιμπάν στην εξουσία κατάφεραν να σταθεροποιήσουν την εσωτερική κατάσταση εκεί. Οι παρατηρητές συμφωνούν ότι η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Καμπούλ και Ισλαμαμπάντ δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να ανατινάξει την κατάσταση, αλλά μάλλον αποτέλεσμα διπλωματικών παρεξηγήσεων των γειτονικών χωρών.<br /><br />Αλλά τώρα, μετά την έναρξη της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν, η κατάσταση απειλεί να αλλάξει προς το χειρότερο για την Κεντρική Ασία. Αρχικά, η κύρια αιτία ανησυχίας ήταν η πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα το στρατηγικό όνειρο του Ισραήλ – το Ιράν να διαλυθεί σε αρκετές αντιμαχόμενες μεταξύ τους περιοχές. Ή, τουλάχιστον, να βυθιστεί στο χάος της εμφύλιας σύγκρουσης.<br /><br />Αυτό το σενάριο ήταν ιδανικό για τους Ισραηλινούς και, κατ’ αρχήν, χαιρετίστηκε από την Ουάσινγκτον. Όπως γνωρίζουμε τώρα, ακόμη και ορισμένοι από τους γείτονες του Ιράν στην περιοχή του Περσικού Κόλπου δεν ήταν αντίθετοι. Σαφώς, οι συνέπειές του θα ήταν η μετατροπή του ιρανικού εδάφους σε πηγή διαφόρων τρομοκρατικών απειλών που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Αλλά, ακόμη πιο επικίνδυνα, οι ΗΠΑ θα είχαν αποκτήσει ένα νέο έρεισμα για ανατρεπτικές δραστηριότητες στην περιοχή. Η στρατηγική της Ουάσινγκτον είναι να αποσταθεροποιήσει χώρες που γειτνιάζουν άμεσα με τους κύριους στρατηγικούς αντιπάλους της – τη Ρωσία και την Κίνα. Ούτε καν για πόλεμο, αλλά απλώς για να έχει πάντα στη διάθεσή της πρόσθετη μόχλευση και έναν τρόπο να αναγκάσει τη Μόσχα και το Πεκίνο να σπαταλήσουν πρόσθετους πόρους.<br /><br />Μετά την άνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία στο Αφγανιστάν, τέτοιες ευκαιρίες για τους Αμερικανούς μειώθηκαν. Ωστόσο, η έναρξη του χάους στο Ιράν θα μπορούσε να αυξήσει δραματικά τις πιθανότητες των ΗΠΑ να δημιουργήσουν νέους πονοκεφάλους για τη Ρωσία και την Κίνα αποσταθεροποιώντας την κατάσταση στην Κεντρική Ασία. Και αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνο για τις κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής, οι οποίες έχουν πολύ φιλόδοξους αναπτυξιακούς στόχους και γενικά βλέπουν τους εαυτούς τους ως ένα είδος νησίδας ευημερίας και ειρήνης μεταξύ εμπόλεμων μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Μια νησίδα που επωφελείται από την τοποθεσία του, λαμβάνοντας διαμετακομιστικό φορτίο και χρηματοοικονομικές ροές. Είναι ευρέως γνωστό ότι το ξέσπασμα της στρατιωτικοπολιτικής σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης στην Ουκρανία έφερε σημαντικά οικονομικά οφέλη στην Κεντρική Ασία: ροές ρωσικών επενδύσεων και επέκταση διαφόρων τύπων διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Με άλλα λόγια, εάν το Ιράν πέσει, θα τερματίσει όχι μόνο την ευημερία αλλά και τα σχέδιά για ένα ειρηνικό μέλλον. Ο μεγάλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει ήδη αναγκάσει πολλούς να ανακατευθύνουν τις εμπορικές τους ροές – οι χώρες του Περσικού Κόλπου και το ίδιο το Ιράν έχουν χάσει μεγάλο μέρος της ελκυστικότητάς τους για μεγάλο χρονικό διάστημα.<br /><br />Ωστόσο, η κατάρρευση του ιρανικού κράτους δεν έχει συμβεί. Ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, η Τεχεράνη επιδεικνύει πολύ υψηλό βαθμό ανθεκτικότητας στην πίεση που ασκείται σε αυτήν. Έχει μάλιστα εξαπολύσει τακτικές αντεπιθέσεις, δοκιμάζοντας τη δύναμη των Αμερικανών συμμάχων στην περιοχή. Φαίνεται ότι η Τεχεράνη έχει καλές πιθανότητες να βγει από τη σύγκρουση, αν όχι ως νικήτρια, ως ένας χτυπημένος αλλά άξιος αντίπαλος των Αμερικανών.<br /><br />Αλλά αυτό θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει ανησυχίες στις χώρες της Κεντρικής Ασίας: Το Ιράν, έχοντας κερδίσει τη μάχη του ενάντια στον «Μεγάλο Σατανά», πιθανότατα θα γίνει πιο δυναμικό. Και οι φίλοι μας στην περιοχή θα πρέπει να ακούσουν ακόμη πιο προσεκτικά τις απόψεις της Μόσχας ή του Πεκίνου. Και ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι καλό για την «πολυδιάστατη» προσέγγιση που ασπάζονται οι πρωτεύουσες της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Αυτά τα παραδείγματα καταδεικνύουν τις αμφιλεγόμενες αντιλήψεις για τα γεγονότα γύρω από το Ιράν και το Ισραήλ μεταξύ των γειτόνων της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία. Από τη μία πλευρά, φαίνεται επικίνδυνο. Και όχι μόνο σε περίπτωση κατάρρευσης του Ιράν: η συνεχής αστάθεια στα νοτιοδυτικά θα μπορούσε αναπόφευκτα να δημιουργήσει διάφορες μεγάλες και μικρές απειλές. Επιπλέον, η πορεία του πολέμου με τους γείτονές του που έχει ξεκινήσει το Ισραήλ απειλεί να καταστήσει τη Μέση Ανατολή μια μόνιμη αιμορραγούσα πληγή και να οδηγήσει στον πολλαπλασιασμό των πυρηνικών όπλων εκεί.<br /><br />Η πιθανή παρακμή των μοναρχικών καθεστώτων των κρατών του Περσικού Κόλπου είναι επίσης κακός οιωνός – η ευημερία τους ήταν για πολλούς σύμβολο επιτυχίας και, ταυτόχρονα, πηγή επενδύσεων, ένα ασφαλές καταφύγιο για την επένδυση κεφαλαίων στο εξωτερικό. Γνωρίζουμε επίσης ότι πολλές εμπιστευτικές διπλωματικές επαφές έχουν πραγματοποιηθεί εκεί τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Η εμπλοκή νέων κρατών στη σύγκρουση απειλεί να θέσει σε κίνδυνο τα σχέδια για την ανάπτυξη διεθνών διαδρόμων μεταφορών μέσω της Κασπίας Θάλασσας και την παράκαμψη της Ρωσίας. Αυτοί οι διάδρομοι μόλις άρχισαν να λειτουργούν σχετικά αξιόπιστα εν μέσω της ένοπλης σύγκρουσης στην Ευρώπη, αλλά θα μπορούσαν ξαφνικά να χάσουν όχι μόνο την οικονομική αλλά και την πολιτική τους βιωσιμότητα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν οι διπλωμάτες καταφέρουν να μειώσουν τις εντάσεις στην Ανατολική Ευρώπη σε μερικά χρόνια: η Κίνα θα επιστρέψει πολύ γρήγορα στη χρήση διαδρομών διέλευσης μέσω Ρωσίας.<br /><br />Ταυτόχρονα, η σύγκρουση για το Ιράν δημιουργεί επίσης νέες ευκαιρίες, και όχι μόνο για τους ίδιους τους Κεντροασιάτες. Ο νότιος γείτονας της Κεντρικής Ασίας, το Αφγανιστάν, θα μπορούσε να επωφεληθεί απροσδόκητα από την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα κατά του Ιράν.<br /><br />Εδώ και αρκετά χρόνια, και υπό το φιλοαμερικανικό καθεστώς και υπό τους Ταλιμπάν, γίνεται λόγος για έναν δι-αφγανικό διάδρομο μεταφορών. Το οραματίζονται ως μια σημαντική αρτηρία μεταφορών που θα συνδέει τη Ρωσία, την Κεντρική Ασία, το Αφγανιστάν και τα πακιστανικά λιμάνια στον Ινδικό Ωκεανό. Το έργο απολαμβάνει την υποστήριξη όλων των πιθανών συμμετεχουσών χωρών, ιδίως της Ρωσίας. Από το 2021, έχουν υπογραφεί πολυάριθμες δηλώσεις προθέσεων και έχουν εκπονηθεί αρκετές τεχνικές μελέτες σκοπιμότητας, αλλά δεν έχει ακόμη σημειωθεί πρόοδος. Ακόμα και τώρα, οι κλιμακούμενες εντάσεις στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν δεν παρέχουν λόγους αισιοδοξίας βραχυπρόθεσμα.<br /><br />Αλλά αν, τα επόμενα 10-15 χρόνια, η Μέση Ανατολή διολισθήσει σε ολοένα και περισσότερο ένα «άγριο πεδίο», από το οποίο φεύγουν όλοι όσοι αναζητούν σχετική σταθερότητα, η κατάσταση θα μπορούσε να αλλάξει. Τότε το Αφγανιστάν θα έχει μια μοναδική ευκαιρία να γίνει μέρος ενός σημαντικού διεθνούς εμπορίου για πρώτη φορά μετά από 700 χρόνια. Αυτό θα είναι πολύ ωφέλιμο για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας: η αυξανόμενη ευημερία των νότιων γειτόνων τους θα στερήσει από τη Δύση μια από τις τελευταίες της ευκαιρίες να ανακτήσει μια θέση στα νότια σύνορα της ΚΑΚ.<br /><br />Συνοψίζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας βλέπουν τις συνέπειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μπορεί να ειπωθεί ότι η εντύπωση είναι αμφίσημη – αυξάνει την πιθανότητα τόσο μιας μεγάλης καταστροφής όσο και μιας μεγάλης νέας επιτυχίας. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως διδάσκει η ιστορία, η πλήρης ευθύνη βαρύνει όσους επιλέγουν τη δική τους στρατηγική. Από αυτή την άποψη, η ιστορική πορεία των φίλων και συμμάχων μας [σ.σ. DP: ρωσική ανάλυση] στην περιοχή τα τελευταία 35 χρόνια παρέχει λόγους αισιοδοξίας.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Γιατί τρέμουν και νίκη και ήττα του Ιράν στην κεντρική Ασία… εξίσου!

Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στην Κεντρική Ασία – Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες ένιωθαν σαν ένα νησίδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κλάψτε τον επόμενο πρωθυπουργό, κλάψτε τους Έλληνες…

<img height="57" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/04/aep-oikjonomia-xreos-mitsotakls-oikonomia-SLpress-825x600.jpg" width="280" /><br /><br /><b>ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ</b><br />Ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας θα παραλάβει μια οικονομία με δημόσιο χρέος (κεντρική διοίκηση) 406 δισ. ευρώ και με το ιδιωτικό 407,6 δισ. ευρώ (τα 245 δισ. ευρώ αφορούν χρέη προς τράπεζες και servicers), ενώ μπήκαμε στα μνημόνια με 299,7 δισ. ευρώ και 250 δισ. ευρώ αντίστοιχα. Όμως, επιπλέον θα έχει να αντιμετωπίσει τις δραματικές συνέπειες που προκάλεσε η επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, που διαφαίνονται μακροχρόνιες (υψηλός πληθωρισμός και ύφεση).<br /><br />Ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας θα παραλάβει ένα κάρο ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (-15,3 δισ. ευρώ το 2023, -16,9 το 2024 και -14,1 το 2025) και καμιά 40αριά δισ. ευρώ από τους προϋπολογισμούς του Μητσοτάκη μέχρι σήμερα. Ο επόμενος πρωθυπουργός θα έχει να αντιμετωπίσει την δυσπιστία της Κομισιόν και της ΕΚΤ, καθώς θα παραλαμβάνει μια οικονομία διαβρωμένη από το σύστημα Μητσοτάκη, με τον αγροτικό τομέα βαριά τραυματισμένο στη Θεσσαλία, την κτηνοτροφία ανεμβολίαστη να πεθαίνει, την όποια βιομηχανία με το υψηλότερο ενεργειακό κόστος, με τις τράπεζες να ανήκουν σε ξένους, να χρωστάνε αναβαλλόμενο φόρο περί τα 12 δισ. ευρώ και να σπεκουλάρουν ασύστολα και με την αγορά της λιανικής εθισμένη στην ξεδιάντροπη κερδοσκοπία.<br /><br />Θα παραλάβει τους κρατικούς θεσμούς διαβρωμένους και ανυπόληπτους, μια δικαιοσύνη της ντροπής, τεράστια σκάνδαλα προς διεκπεραίωση, το σύστημα υγείας παραδομένο στον ιδιωτικό τομέα, τη δημόσια παιδεία με λογική 1970 και μια κοινωνία προδομένη σε βαθιά κατάθλιψη και υπερφορολογημένη. Επί εφτά χρόνια με το σύστημα Μητσοτάκη στην εξουσία, ο ελληνικός λαός βίωσε μια ακραία ταξική πολιτική, που έχτιζε μεγέθυνση των αριθμών χωρίς πραγματική ανάπτυξη, ευνοώντας τους ημέτερους με αναθέσεις καταλήστευσης του εθνικού πλούτου και κατασπαταλώντας τους πόρους του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ) και τον Αύγουστο θα φανεί και πόσους από αυτούς θα έχουμε χάσει.<br /><br />Παρά τον πρωτοφανή πακτωλό πόρων των 57 δισ. ευρώ από την ΕΕ 2021-27 (δηλ.36 δισ. από το ΤΑΑ 2021-26 συν 20,9 δισ. από το ΕΣΠΑ 2021-27) και παρά την επιτηδευμένη αναθεώρηση του ΑΕΠ της χώρας από την ΕΛΣΤΑΤ τον Οκτώβριο 2024 (αύξηση του ΑΕΠ όλων των ετών 2019-23 με μεγαλύτερη την αύξηση του ΑΕΠ 2023 κατά 4,9 δισ.), η ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας ολόκληρη την εξαετία 2020-25 ήταν μόλις 10,8% (αύξηση πραγματικού ΑΕΠ ή ΑΕΠ σε σταθερές τιμές). Έτσι εξηγείται, γιατί το 19,6% των Ελλήνων (1.991.000) ήταν σε κίνδυνο φτώχειας το 2025, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 17,9% το 2019 (1.881.600). Έτσι εξηγείται γιατί η χώρα κατέλαβε το 2025 την τελευταία θέση στην ΕΕ (παρέα με την Βουλγαρία) με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ.<br /><br />Τι πρέπει να μας πουν οι πρωθυπουργήσιμοι<br /><br />Συνεπώς, όσοι και όσες που φιλοδοξούν να σώσουν τη χώρα και τον λαό της, δεν φτάνει να μας πουν στα “προγράμματά” τους και τις “κοστολογήσεις” τους πως θα έχουμε σωστές τιμές και σωστούς μισθούς, γιατί όλα αυτά στο χαρτί είναι εύκολα και δεν φτάνουν. Να μας πουν:<div><br /></div><div>Σε ποιους τομείς θα δώσουν βάρος στην ανάπτυξη και με ποιο τρόπο και τι λεφτά.<br />Πως θα φέρουν σοβαρές ξένες επενδύσεις – όχι με όρους αποικιοκρατικούς – αλλά άμεσες επενδύσεις παραγωγικές.<br />Πως θα σταματήσουν να δίνουν grants και φορολογικές εκπτώσεις στο real estate.<br />Τι θα κάνουν με το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις της Γερμανίας.<br />Τι θα κάνουν με την ενέργεια και τα πετρέλαια.<br />Πως θα τα καταφέρουν με το ιδιωτικό χρέος, που πνίγει την κοινωνία και τις επιχειρήσεις.<br />Πως θα παρέμβουν στο τραπεζικό σύστημα, που δεν επιτελεί το ρόλο για το οποίο αδειοδοτείται.<br />Τι θα κάνουν με το κρατικό χρέος και πως θα διαχειριστούν τις Βρυξέλλες.<br />Τι θα κάνουν με την περιφέρεια και το δημογραφικό.<br />Τι θα κάνουν με τη νησιωτικότητα.<br /><br />Εννοείται ότι ο κατάλογος των πραγματικών προβλημάτων, που ταλανίζουν τη χώρα είναι ατέλειωτος, όπως είναι και η αβάσταχτη ελαφρότητα και αφέλεια των κομματικών προγραμμάτων. Ο τόπος χρειάζεται ριζοσπαστικές λύσεις και κανένας δεν τολμάει να βγει από το κουτί, που κλειστήκαμε από βλακεία και δουλοπρέπεια. Σταθερότητα, ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει, είναι μια φενάκη, και όπου υπάρχει αφορά τη σταθερή αφαίμαξη του πλούτου της χώρας και του λαού. Άρα, μέσα στη διεθνή αναμπουμπούλα θα υπάρξουν ευκαιρίες για ανατροπές και ταχεία εκμετάλλευση των νέων ευκαιριών. Αλλά αυτό προϋποθέτει πείρα, όραμα, ιδέες, τεχνική επάρκεια και στομάχι…</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κλάψτε τον επόμενο πρωθυπουργό, κλάψτε τους Έλληνες…

ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ Ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας θα παραλάβει μια οικονομία με δημόσιο χρέος (κεντρική διοίκηση) 406 δισ. ευρώ και με...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρώην Αμερικανός αξιωματούχος ρίχνει “ βόμβα” στα θεμέλια της Τουρκίας και αποκαλύπτει τι θα γίνει με το Ισραήλ.

<img height="44" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B5%CE%BB.jpg?itok=3Pd_2LPB" width="280" /><br /><br />Τι ετοιμάζεται να λάβει χώρα στην Συρία το οποίο έχει έμαση σχέση με αυτό που λαμβάνει χώρα στο Ιράν<br /><br />Μεγάλος πόλεμος έρχεται στην Συρία, ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, μετά την ισοπέδωση του Λιβάνου, και την ολοκληρωτική εξόντωση της Χεζμπολάχ, από τον στρατό του Νετανιάχου. <br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2042042046458777829" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2042042046458777829&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fipa%2F7364790_proin-amerikanos-axiomatoyhos-rihnei-bomba-sta-themelia-tis-toyrkias-kai&sessionId=580a4af91901851f60d470e7afcd16a960a8eb8d&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 714px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div class="taboola-mid" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"></div>"Οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ και θα υποστηρίξουν το Ισραήλ σε έναν πιθανό πόλεμο με την Τουρκία στη Συρία", δήλωσε πρωην Αμερικανός Αξιωματούχος με σώας τα φρένας, έχοντας επίγνωση το τι έρχεται μετά την επίθεση του Ισραήλ στον Λίβανο. <br /><br />Σύμφωνα με τον Κέντ, οι ΗΠΑ ενδέχεται να εγκαταλείψουν τη συμμαχία ώστε να μην δεσμεύονται από το Άρθρο 5 για την υπεράσπιση της Τουρκίας (μέλους του ΝΑΤΟ) σε περίπτωση πολέμου της με το Ισραήλ.<br /><br />Οι ισχυρισμοί αυτοί έγιναν ως απάντηση στην κριτική του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς το ΝΑΤΟ, τον οποίο χαρακτήρισε «χάρτινη τίγρη» μετά την άρνηση συμμάχων να στηρίξουν τον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατά του Ιράν.<br /><br />Ο Τζο Κεντ, πρώην διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, εξέφρασε την ανησυχία του για την αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο ίδιος προειδοποίησε ότι μια πιθανή αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ δεν θα χρησιμεύσει για την αποφυγή ξένης εμπλοκής, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην υποστήριξη του Ισραήλ σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία στη Συρία, αναφέρει η ιστοσελίδα <a href="http://telegrafi.com/">telegrafi.com</a>.<br /><br />Ο Κεντ υπενθύμισε επίσης τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανατροπή της κοσμικής συριακής κυβέρνησης και στην εγκατάσταση ενός πρώην ηγέτη που συνδέεται με τις τρομοκρατικές ομάδες Αλ Κάιντα/ISIS ως προέδρου.<br /><br />«Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε το παιχνίδι του πυροσβέστη και του εμπρηστή στη Μέση Ανατολή. απλά δεν αξίζει πια», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.<br /><br />Εν τω μεταξύ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σχολίασε τον ρόλο του ΝΑΤΟ.<br /><br />«Το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί όταν το χρειαζόμασταν και δεν θα είναι εκεί όταν τους χρειαστούμε ξανά. Μην ξεχνάτε τη Γροιλανδία, αυτό το μεγάλο, φτωχό, κακοδιαχειριζόμενο κομμάτι πάγου!!!», ισχυρίστηκε ο Αμερικανός ηγέτης.<br /><br />Διαφορετικά, το Άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ ορίζει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός ή περισσότερων κρατών μελών του ΝΑΤΟ θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων των κρατών μελών.<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, κάθε μέλος έχει το δικαίωμα να αντιδράσει, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης στρατιωτικής βίας, για να αποκαταστήσει και να διατηρήσει την ασφάλεια και την άμυνά του.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πρώην Αμερικανός αξιωματούχος ρίχνει “ βόμβα” στα θεμέλια της Τουρκίας και αποκαλύπτει τι θα γίνει με το Ισραήλ.

Τι ετοιμάζεται να λάβει χώρα στην Συρία το οποίο έχει έμαση σχέση με αυτό που λαμβάνει χώρα στο Ιράν Μεγάλος πόλεμος έρχεται στην Συρία, ανά...

Διαβάστε την συνέχεια

Αγωγός East – West: Ένα από τα βασικά ενεργειακά «σωσίβια» του πλανήτη δέχθηκε καίριο πλήγμα.

<img height="43" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/04/pipeline-696x392.jpg" width="280" /><br /><br />Η επίθεση στον East-West Pipeline εντείνει τους φόβους για την ασφάλεια της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας, την ώρα που η ροή από τα Στενά του Ορμούζ γίνεται με το σταγονόμετρο<br /><br />Ένα από τα πιο κρίσιμα «σωσίβια» της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου δέχθηκε πλήγμα αυτή την εβδομάδα, εντείνοντας τους φόβους για νέα διαταραχή στην προσφορά, την ώρα που ο πόλεμος με το Ιράν έχει ήδη φέρει σε οριακό σημείο τις ενεργειακές ροές.<br /><br />Ο αγωγός αυτός δεν είναι απλώς μία ακόμη υποδομή. Έχει μετατραπεί τις τελευταίες εβδομάδες σε βασικό «σωσίβιο» για τις διεθνείς αγορές, καθώς είναι η βασική «παράκαμψη» για τα Στενά του Ορμούζ – τον θαλάσσιο διάδρομο από τον οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες διέρχονται περίπου 15 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.<br /><br />Μια κρίσιμη «παράκαμψη»<br /><br />Μετά την απόφαση της Τεχεράνης να περιορίσει δραστικά τη διέλευση δεξαμενόπλοιων από τα Στενά, η σημασία του αγωγού εκτοξεύθηκε.<br /><br />Ο East-West Pipeline συνδέει τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της ανατολικής Σαουδικής Αραβίας με το λιμάνι Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα, προσφέροντας μια εναλλακτική διαδρομή προς τις διεθνείς αγορές, χωρίς να απαιτείται διέλευση από το επίμαχο σημείο.<br /><br />Η Saudi Aramco είχε ήδη προχωρήσει σε ανακατεύθυνση εκατομμυρίων βαρελιών μέσω του αγωγού, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις επιπτώσεις από την κρίση στον Περσικό Κόλπο. Σε πλήρη ανάπτυξη, ο αγωγός μπορεί να μεταφέρει έως και 7 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως – σχεδόν το μισό της ποσότητας που περνά κανονικά από τα Στενά.<br /><br />Χάνονται 700.000 βαρέλια ημερησίως<br /><br />Ωστόσο, η επίθεση της εβδομάδας αυτής ήρθε να πλήξει ακριβώς αυτό το κρίσιμο «αντίβαρο». Σύμφωνα με πληροφορίες από το σαουδαραβικό υπουργείο Ενέργειας, χτυπήματα σε βασικό σταθμό άντλησης μείωσαν τη ροή κατά περίπου 700.000 βαρέλια ημερησίως. Παράλληλα, πρόσθετες επιθέσεις σε άλλες εγκαταστάσεις περιόρισαν περαιτέρω την παραγωγική ικανότητα, αφαιρώντας εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια από την καθημερινή προσφορά.<br /><br />Το πλήγμα δεν είναι μόνο τεχνικό – είναι βαθιά στρατηγικό. Διότι αποκαλύπτει ότι ακόμη και οι εναλλακτικές διαδρομές, που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ασφαλείς, βρίσκονται πλέον εντός του πεδίου κινδύνου.<div><br />Ο κινούμενος στόχος<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η ενεργειακή ασφάλεια μετατρέπεται σε κινούμενο στόχο. Οι αγορές καλούνται να αποτιμήσουν όχι μόνο τις απώλειες στην προσφορά, αλλά και τον αυξανόμενο γεωπολιτικό κίνδυνο που συνοδεύει κάθε βαρέλι πετρελαίου.<br /><br />Η επίθεση στον αγωγό East-West υπογραμμίζει ένα ευρύτερο γεγονός: η κρίση δεν περιορίζεται πλέον σε ένα μόνο σημείο πίεσης. Από τα Στενά του Ορμούζ έως τις χερσαίες υποδομές της Σαουδικής Αραβίας, ολόκληρη η αλυσίδα εφοδιασμού βρίσκεται εκτεθειμένη.<br /><br />Και όσο αυτή η αβεβαιότητα παρατείνεται, τόσο περισσότερο η αγορά πετρελαίου απομακρύνεται από την κανονικότητα και πλησιάζει σε ένα νέο καθεστώς, όπου η γεωπολιτική αστάθεια δεν είναι η εξαίρεση – αλλά ο κανόνας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αγωγός East – West: Ένα από τα βασικά ενεργειακά «σωσίβια» του πλανήτη δέχθηκε καίριο πλήγμα.

Η επίθεση στον East-West Pipeline εντείνει τους φόβους για την ασφάλεια της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας, την ώρα που η ροή από τα Στε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η τυφλή πορεία της Δύσης προς την κατάρρευση και το αντίδοτο στο δηλητήριο του φασισμού.

<img height="44" src="https://omegapress.gr/images/TRAMP.jpg" width="280" /><br /><br />Ένα ένα βέβαιο. Ότι ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Ευρώπη έχουν σχέδιο για το μέλλον. Ούτε για την συνέχιση και την αιτιολόγηση των πολέμων που κάνουν ή στηρίζουν, ούτε για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τα οποία κανείς δεν λογοδοτεί σε κανένα διεθνές δικαστήριο, ούτε την πορεία του πολιτισμένου κόσμου. Θηριωδίες καταγράφονται με αυξανόμενη ένταση. Κοινωνικές υποδομές στον Λίβανο , τη Γάζα, το Ιράν καταστρέφονται χωρίς προφανή αιτία. Οι ΗΠΑ έχουν παραδοθεί σε έναν ψυχικά ασθενή πρόεδρο. Το Ισραήλ δολοφονεί άοπλους , γυναίκες , παιδιά , ηλικιωμένους και χειροκροτεί με ενθουσιασμό τους ποταμούς αίματος που προκαλεί.<br /><br />Η Ευρώπη έχει σταυρώσει τα χέρια της και περιμένει μοιρολατρικά τη μοίρα της. Περιμένει την εκδίκηση του Τραμπ , επειδή δεν συμμετέχει στον πόλεμο. Περιμένει , υποτίθεται μια λύση στην Ουκρανία για την οποία όμως ουδείς εργάζεται. Αναζητά τρόπους οικονομικής ανάπτυξης που δεν βρίσκονται , ούτε εφευρίσκονται. Αναζητά ένα νέο δόγμα ασφάλειας που δεν γνωρίζει ποιο μπορεί να είναι. Και μέσα στον κουρνιαχτό της πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και πολιτισμικής κρίσης, αναδεικνύεται και το πολιτικό πρόβλημα της Ευρώπης. Σαν να έχει κενό εξουσίας, σαν να μην υπάρχει πλέον πυξίδα και σαν τυφλό φορτηγό οδηγείται στον γκρεμό. Υπάρχει αντίδοτο στο δηλητήριο των πολέμων και του φασισμού;<div><br />Ο θάνατος(;) της δημοκρατίας και των διανοουμένων<br /><br />Αν και όποτε τελειώσει ο πόλεμος κατά του Ιράν, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο κόσμος θα περάσει σε έναν νέο κύκλο σταθερότητας και ηρεμίας. Τίποτα δεν προδίδει την ύπαρξη ενός σχεδίου αποκατάστασης των διεθνών οργανισμών, αποδοχής του διεθνούς δικαίου, του διαλόγου και τη δημιουργία μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Οι μουλάδες στο Ιράν χάνουν σταδιακά την εξουσία, η οποία περνά στα χέρια των Φρουρών της Επανάστασης που είναι ένα ολόκληρο σύστημα , ένα καθεστώς που ελέγχει τα πάντα.<br /><br />Η επόμενη γενιά των Παλαιστινίων, των λιβανέζων, των ιρακινών θα ριζοσπαστικοποιηθεί πριν την ώρα της και θα εξαπολύσει εκδικητικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ και θα κάνει κόλαση την περιοχή. Λαοί όπως της Συρίας, της Λιβύης, οι Κούρδοι, οι Ιρανοί θα διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο και θα απαιτήσουν σεβασμό από τη Δύση. Τίποτα λοιπόν δεν μας προετοιμάζει για ένα καλύτερο αύριο. Και πως θα υπάρξει τέτοιο μέλλον , όταν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα βρίσκονται σε προφανή κρίση αντιπροσώπευσης, οράματος και σχεδιασμού για το μέλλον;<br /><br />Οι ΗΠΑ είναι αμφίβολο αν μπορούν εύκολα να απαλλαγούν από τον Τραμπ, ο οποίος πολύ θα ήθελε να μετατρέψει την αμερικανική προεδρία σε τυραννία. Ο εσωτερικός διχασμός και η διολίσθηση προς τον φασισμό αναγκάζει πολλούς διανοούμενος, καλλιτέχνες και πολλούς δημοκράτες να μεταναστεύουν. Η λογοκρισία και η καταστολή ενισχύονται , κάτι που παρατηρείται πάντα, όταν ένα πολιτικό σύστημα μεταλλάσσεται επικίνδυνα και αυτό συμβαίνει σήμερα στις ΗΠΑ. Οι πόλεμοι είναι το οξυγόνο , το αναγκαίο “καύσιμο” γι αυτή τη μετάβαση προς την τυραννία. Ο χρόνος για να αποτραπεί αυτή η πορεία γίνεται όλο και λιγότερος</div><div><br />Η ΕΕ παραπαίει εδώ και χρόνια. Δεν αναπτύσσεται. Διάφορα πακέτα , όπως το Ταμείο Ανάκαμψης προσπαθούν να δώσουν κίνητρα για ανάπτυξη, αλλά οι πόροι πάνε σε πολυεθνικές , σε λίγους που κερδοσκοπούν, επωφελούνται, αλλά η ανάπτυξη δεν έρχεται.<br /><br />Ταυτόχρονα παρατηρείται και πνευματική καθίζηση. Οι διανοούμενοι που μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και για πολλές δεκαετίες είχαν σημαντική επιρροή στις κατευθύνσεις της ΕΕ και συνέβαλλαν στην δημιουργία μιας νέας Ευρώπης με νέους θεσμούς, έχουν εξαφανιστεί. Είτε έχουν ενσωματωθεί στο πλήθος προγραμμάτων , είτε έχουν γίνει υπάλληλοι σε γραφεία κομμάτων, οργανισμών και ηγετών, είτε έχουν παραιτηθεί από τα πνευματικά τους καθήκοντα. Συνέπεια όλων αυτών, να μην υπάρχουν επιδραστικές φωνές που θα επηρέαζαν την Ευρώπη αυτή την κρίσιμη περίοδο. Όλο και περισσότερες χώρες κυβερνιούνται αυταρχικά ή χρησιμοποιούν τους θεσμούς και την πλειοψηφία που διαθέτουν στα κοινοβούλια για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους που τελικά οδηγούν στην σήψη. Η εικόνα της ΕΕ είναι αποκαρδιωτική και ανησυχητική.<br /><br />Η Ελλάδα και οι νέες σκέψεις για την ακροδεξιά<br /><br />Στην Ελλάδα υπάρχει μια διακριτή πραγματικότητα, πιο προωθημένη από πολλές χώρες της Ευρώπης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βουλιάζει υπό το βάρος ειδεχθών εγκλημάτων , όπως οι υποκλοπές και άλλα σκάνδαλα. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να υπονομεύει το κράτος δικαίου. Οι θεσμοί έχουν διαβρωθεί και η δημοκρατία απειλείται. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λειτουργεί ως φερέφωνο των ΗΠΑ, δεν έχει κανένα σχέδιο , ούτε για τη χώρα , ούτε για τις διεθνείς σχέσεις και απλά η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως βραχίονας στους εγκληματικούς πολέμους με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια και τη δημοκρατία στην Ελλάδα.<br /><br />Ίσως όμως αυτός ο φόβος, η ανησυχία και η πορεία προς τον γκρεμό, μπορούν να αναχαιτιστούν. Ο κόσμος, κυρίως η νέα γενιά κατάλαβε ότι η ακροδεξιά, είτε των ΗΠΑ, είτε του Ισραήλ, είτε της ΕΕ, είτε ο φασισμός των μουλάδων συνιστούν απειλή για τον κόσμο. Τώρα βιώνουν αυτή τη φρίκη που μπορεί να οδηγήσει να σκεφθούν καλύτερα τι σημαίνει η στήριξη ακροδεξιών κομμάτων. Είναι μια ευκαιρία και στην Ελλάδα να αρχίσει μια αντίστροφη πορεία με πολιτικούς και ιδεολογικούς αγώνες . Είναι το μόνο αντίδοτο στο δηλητήριο του φασισμού και των πολέμων. Αρκεί , οι δυνάμεις της ειρήνης και της δημοκρατίας να βοηθήσουν και εκείνες να κινηθεί η ιστορία...</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η τυφλή πορεία της Δύσης προς την κατάρρευση και το αντίδοτο στο δηλητήριο του φασισμού.

Ένα ένα βέβαιο. Ότι ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Ευρώπη έχουν σχέδιο για το μέλλον. Ούτε για την συνέχιση και την αιτιολόγηση των πο...

Διαβάστε την συνέχεια

WSJ: Η Ελλάδα στην «ουρά» των χωρών που θα επιβραβεύσει ο Τραμπ. Ανακατανομή στρατευμάτων στο ΝΑΤΟ.

<img height="52" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/Tramp-Iran-5-768x513.jpg" width="280" /><br /><br />Σχέδιο της κυβέρνησης Τραμπ προβλέπει κινήσεις στρατευμάτων και βάσεων, επιβράβευση συμμάχων και «τιμωρία» λιγότερο υποστηρικτικών κρατών.<br /><br />Η πιθανή μετακίνηση αμερικανικών στρατευμάτων και η αλλαγή θέσης βάσεων σε Ευρώπη και Ανατολή φέρνει την Ελλάδα στο πλευρό των κρατών που θεωρούνται υποστηρικτικά προς τις ΗΠΑ — ενώ χώρες του ΝΑΤΟ που φάνηκαν «ψυχρές» στην πολεμική σύγκρουση με το Ιράν κινδυνεύουν με «ποινή».<br /><br />Ένα στρατηγικό σχέδιο υπό εξέταση στο Λευκό Οίκο<br /><br />Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της The Wall Street Journal που επικαλείται ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η κυβέρνηση του Donald Trump εξετάζει σχέδιο ανακατανομής των αμερικανικών δυνάμεων του NATO, με στόχο να μετακινηθούν οι στρατιώτες προς χώρες που θεωρούνται περισσότερο υποστηρικτικές στις πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.<br /><br />Το σχέδιο αυτό, που βρίσκεται μέχρι στιγμής σε πρώιμο στάδιο, περιλαμβάνει:Μετακινήσεις Αμερικανών στρατιωτών μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ<br />Πιθανό κλείσιμο βάσης σε τουλάχιστον μία ευρωπαϊκή χώρα<br />Ενίσχυση στρατιωτικών θέσεων σε χώρες που υποστήριξαν περισσότερο τις ΗΠΑ<br /><br />Αξιωματούχοι της κυβέρνησης αναφέρουν ότι κάτι τέτοιο θα έστελνε ένα πολιτικό και στρατιωτικό μήνυμα στους συμμάχους, ιδίως σε μια περίοδο που η αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και η αλληλεγγύη στο πλαίσιο της συμμαχίας έχουν τεθεί υπό πίεση. <div><br />Η επιβράβευση συμμάχων και η «τιμωρία» άλλων<br /><br />Στο επίκεντρο της πρότασης βρίσκεται μια ιδέα που μοιάζει να διαφέρει από τις πιο μετριοπαθείς δηλώσεις του Τραμπ περί αποχώρησης από το ΝΑΤΟ: αντί να αποσυρθούν πλήρως οι ΗΠΑ από τη συμμαχία, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ θα επικεντρωθεί σε κράτη που έχουν δείξει αποφασιστική στήριξη στην επίθεση κατά του Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με τις πηγές της WSJ, οι χώρες που θεωρούνται υποστηρικτικές και αναμένεται να επωφεληθούν περιλαμβάνουν: • Πολωνία • Ρουμανία • Λιθουανία • Ελλάδα Με βάση την ενεργή στήριξη που παρείχαν στις επιχειρήσεις και στα αιτήματα χρήσης στρατιωτικών υποδομών και εναέριου χώρου.<br /><br />Αντίθετα, χώρες που μπορεί να «τιμωρηθούν» με μετακινήσεις στρατευμάτων ή ακόμη και κλείσιμο βάσεων περιλαμβάνουν χώρες που:Αρνήθηκαν ή καθυστέρησαν τη συνδρομή τους στις επιχειρήσεις<br />Έκλεισαν τον εναέριο χώρο τους ή επέβαλαν περιορισμούς στη χρήση στρατιωτικών υποδομών<br />Έχουν επικρίνει ανοιχτά τον πόλεμο κατά του Ιράν<br /><br />Στις τελευταίες εντάσσονται, σύμφωνα με τους αξιωματούχους που μίλησαν στη WSJ:</div><div><br /></div><div>Ισπανία – αρνήθηκε δεσμεύσεις στο 5% του ΑΕΠ για άμυνα και περιόρισε χρήση αεροδρομίων<br />Γερμανία – δέχτηκε κριτική για την υποδοχή επικριτικών δηλώσεων<br />Ιταλία – είχε προβλήματα με χρήση βάσης στη Σικελία<br />Γαλλία – επέτρεψε χρήση βάσης υπό όρους αλλά μπορεί να θεωρηθούν λιγότερο υποστηρικτικές στο σύνολο των επιχειρήσεων.</div><div><br />Η θέση της Ελλάδας και οι λόγοι «ευνοϊκής μεταχείρισης»<br /><br />Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται στην WSJ ως μια από τις χώρες που χαίρουν εύνοιας από την Ουάσινγκτον λόγω:της σχετικά σταθερής υποστήριξης προς τις ΗΠΑ<br /> της θετικής στάσης για χρήση υποδομών και στρατιωτικών διευκολύνσεων<br /> της θέσης της στο πλαίσιο της ευρύτερης ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ<br /><br />Αυτό την τοποθετεί, σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε πλεονεκτική θέση αν το σχέδιο τεθεί σε εφαρμογή. Εάν οι ΗΠΑ μετακινήσουν δυνάμεις ή αναβαθμίσουν υποδομές, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι κεντρικός κόμβος.<br />Στρατηγικές και διπλωματικές προεκτάσειςΗΠΑ και ΝΑΤΟ: Το σχέδιο δείχνει την προσπάθεια της Ουάσινγκτον να διαμορφώσει μια νέα συμμαχική αρχιτεκτονική ενίσχυσης των πιο «πιστών» συμμάχων, παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ είχε απειλήσει στο παρελθόν με αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.<br />Ρωσία: Μια τέτοια αναδιάρθρωση μπορεί να επηρεάσει τις ισορροπίες στις ανατολικές πτέρυγες του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα σε σχέση με την αποτροπή έναντι της Ρωσίας όπου οι βάσεις της Ανατολικής Ευρώπης παίζουν κρίσιμο ρόλο.<br /> Ευρώπη: Η κίνηση μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κράτη που αισθάνονται «τιμωρημένα» να ζητούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία ή ευρωπαϊκή άμυνα.<br />Κριτική και επιφυλάξεις<br /><br />Το ίδιο το δημοσίευμα της WSJ σημειώνει ότι:«Η πρόταση απέχει πολύ από τις πρόσφατες απειλές του προέδρου Τραμπ να αποσύρει πλήρως τις ΗΠΑ από τη συμμαχία» — και ότι για να εγκαταλείψουν πλήρως το ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.<br /><br />Η Wall Street Journal παρατηρεί επίσης ότι η πρόταση είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο και δεν έχει ληφθεί τελική απόφαση, ούτε έχει ανακοινωθεί επίσημα από το Πεντάγωνο ή τον Λευκό Οίκο.<br /><br />Η συζήτηση αυτή δείχνει μια σημαντική μετατόπιση στη στρατηγική των ΗΠΑ εντός του ΝΑΤΟ: αντί για πλήρη αποχώρηση, οι ΗΠΑ φαίνεται να εξετάζουν στόχευση παρουσίας σε χώρες που παρείχαν ισχυρή υποστήριξη στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν — και ενδεχομένως ανακατανομή στρατευμάτων από χώρες με αμφίβολη στάση.<br /><br />Για την Ελλάδα, αυτό μπορεί να σημαίνει ενίσχυση στρατιωτικών παραμέτρων συνεργασίας, ενισχύοντας τη θέση της στο σύστημα ασφάλειας της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ — αλλά οι πιθανές αντιδράσεις από άλλους ευρωπαίους εταίρους και ο αντίκτυπος στις σχέσεις με τις ΗΠΑ παραμένουν ανοιχτές προς εξέλιξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

WSJ: Η Ελλάδα στην «ουρά» των χωρών που θα επιβραβεύσει ο Τραμπ. Ανακατανομή στρατευμάτων στο ΝΑΤΟ.

Σχέδιο της κυβέρνησης Τραμπ προβλέπει κινήσεις στρατευμάτων και βάσεων, επιβράβευση συμμάχων και «τιμωρία» λιγότερο υποστηρικτικών κρατών. Η...

Διαβάστε την συνέχεια

«Τα καταστρέψαμε; Ναι!» Για πρώτη φορά, ο Ζελένσκι παραδέχεται εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/Zelensky.webp"><img height="44" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/Zelensky-696x392.webp" width="280" /></a><br /><br />Με μια δήλωση που αναμένεται να προκαλέσει γεωπολιτικούς τριγμούς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαίωσε ότι η Ουκρανία δεν περιορίζεται πλέον στην άμυνα των συνόρων της, αλλά παρεμβαίνει ενεργά στο εκρηκτικό μέτωπο της Μέσης Ανατολής.<br />«Τα καταστρέψαμε; Ναι, το κάναμε», απάντησε αφοπλιστικά ο Ουκρανός πρόεδρος σε ερώτηση των Financial Times, παραδεχόμενος για πρώτη φορά ότι ουκρανικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και αναχαιτιστές drones χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρριψη ιρανικών drones επίθεσης στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Η ουκρανική «ασπίδα» του Κόλπου<br /><br />Σύμφωνα με τον Ζελένσκι, το Κίεβο ανέπτυξε τον Μάρτιο μια δύναμη περισσότερων από 200 ειδικών σε κράτη της περιοχής, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ιορδανία, το Κουβέιτ, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. Οι ομάδες αυτές, εξοπλισμένες με τεχνολογία αιχμής που δοκιμάστηκε στα πεδία των μαχών της Ουκρανίας, παρείχαν κρίσιμη υποστήριξη σε χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές.<br />«Σε εκείνες τις χώρες που μας άνοιξαν τα συστήματα αεράμυνάς τους, οι ειδικοί μας ήταν σε θέση να συμβουλεύσουν πολύ γρήγορα για το πώς να γίνουν αυτά τα συστήματα ισχυρότερα», εξήγησε ο Ζελένσκι, τονίζοντας ότι οι ουκρανικοί αναχαιτιστές εξουδετέρωσαν επιτυχώς τόσο τα κλασικά drones Shahed όσο και τις νέες, ταχύτερες εκδόσεις με κινητήρες τζετ.<br /><br />Μια στρατηγική «Barter» με φόντο τους Patriot<br /><br />Η εμπλοκή αυτή δεν είναι μόνο στρατιωτική αλλά και βαθύτατα πολιτική. Ο Ζελένσκι επιχειρεί να μετατρέψει την πολεμική εμπειρία της χώρας του σε ένα ισχυρό διπλωματικό εργαλείο, προτείνοντας μια ιδιότυπη ανταλλαγή: την παροχή φθηνής ουκρανικής τεχνολογίας αναχαίτισης (κόστους 1.000 δολ. – 3.000 δολ.) με αντάλλαγμα τους πολύτιμους πυραύλους Patriot (Pac-2 και Pac-3) που χρειάζεται απεγνωσμένα το Κίεβο.<br />«Είναι πολύ πιο αποδοτικό οικονομικά να καταρρίπτεις ένα Shahed των 30.000 δολ. με έναν αναχαιτιστή λίγων χιλιάδων δολαρίων, παρά με πυραύλους εκατομμυρίων», υποστήριξε ο Ουκρανός ηγέτης, ο οποίος ήδη υπέγραψε 10ετείς αμυντικές συμφωνίες με τρεις χώρες της περιοχής.<br /><br />Το μήνυμα προς Ρωσία<br /><br />Η κίνηση αυτή στέλνει ένα σαφές μήνυμα στη Μόσχα, καθώς η Ουκρανία χτυπά τους συμμάχους του Κρεμλίνου (Ιράν) σε ένα τελείως διαφορετικό γεωγραφικό θέατρο επιχειρήσεων. Παράλληλα, ο Ζελένσκι εκμεταλλεύεται τη σχετική σταθερότητα που έφερε η εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν στο Στενό του Ορμούζ για να πιέσει για την πλήρη επαναφορά των κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο, θεωρώντας ότι η ενεργειακή ασφάλεια του Κόλπου στερεί πλέον από τη Ρωσία κάθε οικονομικό πλεονέκτημα.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Τα καταστρέψαμε; Ναι!» Για πρώτη φορά, ο Ζελένσκι παραδέχεται εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.

Με μια δήλωση που αναμένεται να προκαλέσει γεωπολιτικούς τριγμούς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαίωσε ότι η Ουκρανία δεν περιορίζεται πλέον σ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΝΑΤΟ υπό όρους: Ο Τραμπ αλλάζει τους κανόνες ασφάλειας στην Ευρώπη.Τι σημαίνει για την Ελλάδα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/06/%CE%9D%CE%91%CE%A4%CE%9F.jpg"><img height="44" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/06/%CE%9D%CE%91%CE%A4%CE%9F-696x391.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η συζήτηση στην Ουάσιγκτον για ενδεχόμενη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη αποτυπώνει μια βαθύτερη μετατόπιση στη στρατηγική των ΗΠΑ: Από τον ρόλο της ως σταθερού εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας μετατοπίζεται σε έναν πιο ευέλικτο, αλλά και πιο απαιτητικό πάροχο προστασίας υπό όρους.<br /><br />Σύμφωνα με το Reuters, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει συζητήσει με συμβούλους του το ενδεχόμενο απόσυρσης μέρους των αμερικανικών στρατευμάτων από την Ευρώπη, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για τη στάση των Ευρωπαίων συμμάχων στο NATO, ιδίως σε σχέση με την απροθυμία τους να συμβάλουν στην ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ. Παρότι δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση και δεν υπάρχει επίσημος σχεδιασμός από το Πεντάγωνο, η ίδια η συζήτηση είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στις διατλαντικές σχέσεις, οι οποίες βρίσκονται ίσως στο χαμηλότερο σημείο τους εδώ και δεκαετίες.<div><br />Στοχευμένες κινήσεις από ΗΠΑ<br /><br />Το παρασκήνιο, όπως αποτυπώνεται και σε δημοσιεύματα της Wall Street Journal, δείχνει ότι η αμερικανική πλευρά δεν εξετάζει μόνο μια γενική μείωση της παρουσίας της, αλλά και πιο στοχευμένες κινήσεις: τη μεταφορά στρατευμάτων από χώρες που εμφανίζονται λιγότερο ευθυγραμμισμένες με τις αμερικανικές επιλογές προς εκείνες που επιδεικνύουν μεγαλύτερη πολιτική και στρατηγική στήριξη. Πρόκειται για μια λογική που μετατρέπει την ασφάλεια σε εργαλείο διαπραγμάτευσης και εντάσσεται στη γενικότερη προσέγγιση του Τραμπ περί «burden sharing», δηλαδή της απαίτησης οι σύμμαχοι να επωμιστούν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και κόστους.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να απομακρύνεται από τη μεταπολεμική αρχή της συλλογικής άμυνας και να κινείται προς ένα μοντέλο επιλεκτικής εμπλοκής. Η Ευρώπη δεν εγκαταλείπεται, αλλά παύει να θεωρείται αυτονόητη προτεραιότητα. Οι ΗΠΑ ανακατανέμουν την προσοχή και τους πόρους τους προς περιοχές που θεωρούν πιο κρίσιμες για τα άμεσα συμφέροντά τους, όπως η Μέση Ανατολή και ο Ινδο-Ειρηνικός, όπου η αντιπαράθεση με το Ιράν και η στρατηγική αντιπαλότητα με την Κίνα καθορίζουν την ατζέντα.</div><div><br />Η ευρωπαϊκή ασφάλεια και η Ελλάδα<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι αν και πόσα στρατεύματα θα αποσυρθούν. Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται. Για πρώτη φορά με τόσο σαφή τρόπο τίθεται υπό αμφισβήτηση η αυτόματη φύση της αμερικανικής δέσμευσης απέναντι στην ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η αμφιβολία αυτή αρκεί για να επηρεάσει την αξιοπιστία της αποτροπής και να ενισχύσει τις συζητήσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία.<br /><br />Για χώρες όπως η Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ταυτόχρονα κινδύνους και ευκαιρίες. Από τη μία πλευρά, η αυξημένη αβεβαιότητα στο σύστημα ασφάλειας καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη ενίσχυσης της εθνικής αποτρεπτικής ικανότητας. Από την άλλη, η γεωγραφική θέση της χώρας και ο ρόλος της στην Ανατολική Μεσόγειο μπορούν να την αναδείξουν σε πιο κρίσιμο και αξιόπιστο εταίρο για τις ΗΠΑ σε μια περίοδο αναδιάταξης ισχύος.<br /><br />Η ουσία είναι ότι το ΝΑΤΟ δεν καταρρέει, αλλά αλλάζει χαρακτήρα. Από μια συμμαχία που βασιζόταν σε δεδομένες εγγυήσεις μετατρέπεται σταδιακά σε ένα σύστημα σχέσεων όπου η ασφάλεια συνδέεται ολοένα και περισσότερο με την πολιτική ευθυγράμμιση και τη διαπραγματευτική αξία κάθε χώρας. Σε έναν κόσμο αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων, η ισχύς δεν μετριέται πλέον μόνο σε στρατιωτικούς αριθμούς, αλλά και στην ικανότητα συμμετοχής -και επιρροής- στο νέο αυτό, πιο ρευστό σύστημα ισορροπιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΝΑΤΟ υπό όρους: Ο Τραμπ αλλάζει τους κανόνες ασφάλειας στην Ευρώπη.Τι σημαίνει για την Ελλάδα.

Η συζήτηση στην Ουάσιγκτον για ενδεχόμενη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη αποτυπώνει μια βαθύτερη μετατόπιση στη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπλόκο του Ιράν στο Ορμούζ και διόδια 1 δολ. ανά βαρέλι σε… crypto. Το πετρέλαιο θα παραμείνει στα ύψη για… πάντα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz.jpg"><img height="50" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz-696x463.jpg" width="280" /></a><br /><br />Μια νέα, εφιαλτική πραγματικότητα για την παγκόσμια οικονομία διαμορφώνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στα Στενά του Ορμούζ. Η απόφαση της Τεχεράνης να επιβάλει de facto έλεγχο στην πιο κρίσιμη υδάτινη δίοδο του πλανήτη, απαιτώντας «διόδια» ύψους 1 δολαρίου ανά βαρέλι πετρελαίου, απειλεί να τινάξει στον αέρα την ενεργειακή σταθερότητα και να κρατήσει τις τιμές των καυσίμων σε δυσθεώρητα ύψη επ’ αόριστον.<div><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, το Ιράν απαιτεί πλέον την καταβολή τελών διέλευσης σε κρυπτονόμισμα, μια κίνηση που παραβιάζει κατάφωρα τους διεθνείς κανόνες ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Η απάντηση του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ήταν άμεση και οργισμένη. Μέσω ανάρτησης στο Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος προειδοποίησε την Τεχεράνη να σταματήσει αμέσως τις χρεώσεις, την ώρα που η Ουάσινγκτον εξετάζει μέτρα για να ξεμπλοκάρει τη ροή των πλοίων.<br />Ωστόσο, η κατάσταση στο πεδίο παραμένει πολεμική. Παρά τις διαβεβαιώσεις των ΗΠΑ ότι το πέρασμα είναι «ανοιχτό», η πραγματικότητα που περιγράφουν οι ναυτιλιακές εταιρείες είναι τελείως διαφορετική.<br /><br />«Το Ορμούζ δεν είναι ανοιχτό»<br /><br />«Ας είμαστε ξεκάθαροι: Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι ανοιχτά», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Sultan Al Jaber, επικεφαλής της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου του Άμπου Ντάμπι. Η πρόσβαση περιορίζεται και ελέγχεται πλήρως από το Ιράν, το οποίο χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως πολιτικό και οικονομικό μοχλό πίεσης.</div><div><br />Αυτή τη στιγμή</div><div>:<br />20. 000 ναυτικοί παραμένουν εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο.<br />Εκατοντάδες δεξαμενόπλοια είναι ακινητοποιημένα, με τους καπετάνιους να φοβούνται ιρανική επίθεση σε περίπτωση που επιχειρήσουν να διέλθουν χωρίς άδεια.<br />Η τιμή του πετρελαίου φλερτάρει ξανά με τα 100 δολ. το βαρέλι, ενσωματώνοντας ήδη το ρίσκο του παρατεταμένου αποκλεισμού.</div><div><br />Το μήνυμα Χαμενεΐ και η επόμενη μέρα<br /><br />Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, σε ένα ηχηρό δημόσιο μήνυμα, ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από τα «νόμιμα δικαιώματά της». Συνδέοντας μάλιστα την κρίση με τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στον Λίβανο και την απώλεια του πατέρα του, κατέστησε σαφές ότι το Ιράν σκοπεύει να απαιτήσει αποζημιώσεις για κάθε ζημιά που έχει υποστεί.<br />Αν το Ιράν καταφέρει να παγιώσει το καθεστώς των διοδίων, το κόστος θα μετακυλιστεί απευθείας στην αντλία και στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. Με το 25% της παγκόσμιας θαλάσσιας προσφοράς πετρελαίου να περνά από αυτό το στενό σημείο, ο φόβος είναι πλέον ορατός: οι υψηλές τιμές στην ενέργεια δεν είναι πια ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά η νέα, μόνιμη κανονικότητα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπλόκο του Ιράν στο Ορμούζ και διόδια 1 δολ. ανά βαρέλι σε… crypto. Το πετρέλαιο θα παραμείνει στα ύψη για… πάντα.

Μια νέα, εφιαλτική πραγματικότητα για την παγκόσμια οικονομία διαμορφώνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στα Στενά του Ορμούζ. Η απόφαση της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το εξώφυλλο του Economist με τον «ηττημένο» Τραμπ.

<a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump_donald22.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="1251" data-original-width="1900" height="51" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump_donald22.jpg" width="280" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Υπάρχει λόγος που θέλει να αποχωρήσει από το Ιράν»</span></h3>Το περιοδικό Economist για μία ακόμη φορά «φιλοξενεί» τον Ντόναλντ Τραμπ στο εξώφυλλό του, αναγράφοντας «Mission Accomplished» (σ.σ. αποστολή εξετελέσθη) πάνω σε μια αμερικανική σημαία που κρύβει το πρόσωπό του, με αφορμή τη σύγκρουση και τη συμφωνία εκεχειρίας ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Το περιοδικό στο βασικό του άρθρο, έχει πάντως τον εξής τίτλο: «Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο μεγαλύτερος χαμένος του πολέμου. Υπάρχει λόγος που θέλει να αποχωρήσει από το Ιράν».<br /><br /><div class="embed-twitter" style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin-left: auto; margin-right: auto;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2042197224528945486" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2042197224528945486&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fkosmos%2F997956%2Fexofyllo-economist-tramp%2F&sessionId=9440643d5b6d982147179de5d09551a3326d25ca&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 801px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>The Economist: Αν η εκεχειρία δεν οδηγήσει σε συνολική ειρήνη ο μεγαλύτερος ηττημένος πιθανότατα θα είναι ο ΤραμπΑναφέρει μεταξύ άλλων το Economist για τον Αμερικανό Πρόεδρο:<br /><br />Δεν έχουν όλοι οι πόλεμοι νικητή. Αλλά κάθε πόλεμος έχει τουλάχιστον έναν ηττημένο και, αν η εκεχειρία δεν οδηγήσει σε μια συνολική ειρήνη μεταξύ Αμερικής και Ιράν, ο μεγαλύτερος ηττημένος πιθανότατα θα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Η σύγκρουση έχει ανατρέψει τους κύριους πολεμικούς του στόχους και έχει αποκαλύψει την επιφανειακή ατέλειά του για έναν νέο τρόπο άσκησης της αμερικανικής ισχύος. <br /><br />Οι σκέψεις μας ήταν αν η εκεχειρία θα μπορούσε να διατηρηθεί και τι θα σήμαινε: Η εκεχειρία θα ήταν πάντα εύθραυστη. Το πόσο εύθραυστη το ανακαλύψαμε πολύ γρήγορα, καθώς το Ισραήλ βομβάρδιζε τον Λίβανο, το Ιράν έκλεινε τα Στενά του Ορμούζ και η κυβέρνηση Τραμπ απέρριπτε με μανία τις κατηγορίες ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε υποχωρήσει.<br /><br />Παρόλα αυτά, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η εκεχειρία μπορεί να διατηρηθεί, έστω και μόνο επειδή ο Τραμπ θα δίσταζε να ξαναρχίσει τον πόλεμο. Γνωρίζει ότι η αναζωπύρωση των συγκρούσεων θα πανικοβάλει τις αγορές και θα εξοργίσει τους ψηφοφόρους. Το να καταρρεύσει η Χρυσή Εποχή του σε λίγες μέρες, θα τον άφηνε να φαίνεται και ηττημένος και ανόητος.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Το εξώφυλλο του Economist με τον «ηττημένο» Τραμπ.

«Υπάρχει λόγος που θέλει να αποχωρήσει από το Ιράν» Το περιοδικό Economist για μία ακόμη φορά «φιλοξενεί» τον Ντόναλντ Τραμπ στο εξώφυλλό το...

Διαβάστε την συνέχεια

«Κλειστά» ακόμη τα Στενά του Ορμούζ. Οι επιθέσεις στον Λίβανο δοκιμάζουν την εύθραυστη εκεχειρία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.emakedonia.gr/portal-img/art_f/252/ormuz.jpg?crop=900,436,0,0" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="1650" height="37" src="https://cdn.emakedonia.gr/portal-img/art_f/252/ormuz.jpg?crop=900,436,0,0" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Παγκόσμια αγωνία για τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν στο Ισλαμαμπάντ<div><br />Κλειστά παραμένουν στην πράξη και σήμερα Μ. Παρασκευή τα Στενά του Ορμούζ, την ώρα που οι επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο δοκιμάζουν την εύθραυστη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή. Τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινότητας είναι στραμμένα τις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ–Ιράν που είναι προγραμματισμένες για αύριο στο Ισλαμαμπάντ.<br /><br />Αντικρουόμενες είναι οι πληροφορίες για το εάν έχει ήδη μεταβεί και αν θα πάρει μέρος στις διαπραγματεύσεις η ιρανική αντιπροσωπεία. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η ιρανική αντιπροσωπεία, υπό την ηγεσία του υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και του προέδρου του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, έφτασε σήμερα στο Πακιστάν. Ωστόσο, το πρακτορείο Tasnim μεταδίδει πως ούτε ο Αραγτσί ούτε ο Γκαλιμπάφ έχουν φύγει ακόμη από την Τεχεράνη.<br /><br />Η Τεχεράνη επιμένει να θέτει ως προϋπόθεση την κατάπαυση του πυρός και στον Λίβανο. Από την πλευρά του, ωστόσο, το Ισραήλ δεν δείχνει διατεθειμένο να υποχωρήσει.<br /><br />Παρά τις πιέσεις από την Ουάσιγκτον για αποκλιμάκωση, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν την επιχείρηση στον Λίβανο. Ο αρχηγός του Επιτελείου των IDF αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, βρέθηκε χθες στο μέτωπο του Λιβάνου, όπως έγινε γνωστό σήμερα Μεγάλη Παρασκευή (10/4).<br /><br />Σε επαφές με ισραηλινούς διοικητές δήλωσε: «Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου. Δεν βρισκόμαστε σε εκεχειρία, συνεχίζουμε να πολεμάμε εδώ σε αυτόν τον τομέα, αυτός είναι ο κύριος τομέας μάχης μας».<br /><br />«Είμαστε παντού. Όπως ακριβώς βρισκόμαστε στη Γάζα, όπως ακριβώς βρισκόμαστε στη Συρία – είμαστε και εδώ στον Λίβανο», πρόσθεσε.<br /><br />Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, διαμήνυσε ότι η στρατηγική του Ισραήλ παραμένει σταθερή: ο αγώνας κατά της Χεζμπολάχ θα συνεχιστεί αμείωτος, παρά τις διεθνείς πιέσεις για κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Από την πλευρά της, η Χεζμπολάχ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρόκειται να σταματήσει τις επιθέσεις της μέχρι να σταματήσει η «ισραηλινή και αμερικανική επιθετικότητα» εναντίον του Λιβάνου. Σήμερα, προχώρησε σε νέο μπαράζ επιθέσεων με ρουκέτες κατά ισραηλινών οικισμών, όπως το Κιριάτ Σμόνα και η Μετούλα.<br /><br />Σύμφωνα με το Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων του Λιβάνου (NNA), ο ισραηλινός στρατός ανταπέδωσε με νέες αεροπορικές επιδρομές και βομβαρδισμούς στις περιοχές του νότιου Λιβάνου, πλήττοντας κατοικημένες περιοχές και στρατηγικές θέσεις που θεωρούνται κέντρα ελέγχου της Χεζμπολάχ.<br />Ελάχιστα τα πλοία που έχουν περάσει τα Στενά<br /><br />Όπως αναφέρει το BBC, συνολικά 15 πλοία έχουν διασχίσει τα Στενά του Ορμούζ από τότε που ανακοινώθηκε η εκεχειρία διάρκειας δύο εβδομάδων στον πόλεμο ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, το βράδυ της Τρίτης, σύμφωνα με στοιχεία από τον ιστότοπο παρακολούθησης MarineTraffic.<br /><br />Ο αριθμός αυτός είναι εξαιρετικά μικρός συγκριτικά με τον μέσο όρο σχεδόν 140 διελεύσεων ημερησίως πριν από την έναρξη της σύγκρουσης.<br /><br />Από τα 15 πλοία, τα τέσσερα ήταν δεξαμενόπλοια που μετέφεραν πετρέλαιο, φυσικό αέριο ή χημικά προϊόντα. Τα υπόλοιπα καταγράφονται ως διάφοροι τύποι πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.<br /><br />Μάλιστα, σύμφωνα με ναυτιλιακές πηγές, τα περισσότερα πλοία που έχουν πλεύσει μέσω των Στενών του Ορμούζ κατά τη χθεσινή ημέρα συνδέονταν με το Ιράν, όπως δείχνουν σήμερα τα στοιχεία ηλεκτρονικής ιχνηλάτησης της πορείας τους. Άλλα πλοία φαίνεται ν’ αναβάλουν τον απόπλου τους, παρά την εκεχειρία.<br /><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Κλειστά» ακόμη τα Στενά του Ορμούζ. Οι επιθέσεις στον Λίβανο δοκιμάζουν την εύθραυστη εκεχειρία

Παγκόσμια αγωνία για τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν στο Ισλαμαμπάντ Κλειστά παραμένουν στην πράξη και σήμερα Μ. Παρασκευή τα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πέντε σημεία-κλειδιά για τις συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν στο Ισλαμαμπάντ.

<img height="49" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-US-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν διεξάγουν στο Ισλαμαμπάντ τις υψηλότερου επιπέδου συνομιλίες των τελευταίων ετών, σε μια προσπάθεια υπό τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν να μετατραπεί η εύθραυστη εκεχειρία δύο εβδομάδων σε μόνιμο τερματισμό ενός πολέμου που προκάλεσε κλυδωνισμούς στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.<br /><br />Ακολουθούν πέντε στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε για τις συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ:<br />Ο πόλεμος πίσω από τις διαπραγματεύσεις<br /><br />Στις 28 Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν συντονισμένα πλήγματα που οδήγησαν στον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ, και έπληξαν τις στρατιωτικές και πυρηνικές υποδομές του Ιράν, με τον απολογισμό των θυμάτων να ξεπερνά τους 2.000 νεκρούς μέσα σε πέντε εβδομάδες.<br /><br />Η Τεχεράνη απάντησε με τον ουσιαστικό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου, προκαλώντας κατακόρυφη άνοδο στις τιμές ενέργειας και διαταράσσοντας το παγκόσμιο εμπόριο.<br /><br />Στις 8 Απριλίου, ΗΠΑ και Ιράν συμφώνησαν σε εκεχειρία δύο εβδομάδων με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν.<br /><br />Το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν ανακοίνωσε ότι οι συνομιλίες θα μπορούσαν να διαρκέσουν έως και 15 ημέρες.<br /><br />Η κατάπαυση του πυρός αναμένεται να εκπνεύσει στις 22 Απριλίου.<br />Ο αναπάντεχος πρωταγωνιστικός ρόλος του Πακιστάν<br /><br />Το Πακιστάν, μια χώρα που απασχολεί συχνότερα τη διεθνή επικαιρότητα για τη δράση ενόπλων οργανώσεων και την ασταθή οικονομία του, φιλοξενεί τις πρώτες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης από την έναρξη του πολέμου.<br /><br />Πρόκειται για μια εντυπωσιακή μεταστροφή για μια χώρα που επί μακρόν αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά μέσω του πρίσματος των σοβαρών ανησυχιών για την ασφάλεια.<br /><br />Η χώρα δεν συνηθίζει να φιλοξενεί συνομιλίες τέτοιας κλίμακας.<br /><br />Η αξία του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή εδράζεται σε ένα ασυνήθιστα ευρύ διπλωματικό δίκτυο:<br /><br />Το Ιράν ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το Πακιστάν μετά την ανεξαρτησία του το 1947, με τους δύο γείτονες να μοιράζονται σύνορα 900 χιλιομέτρων και βαθείς ιστορικούς, πολιτιστικούς και θρησκευτικούς δεσμούς.<br /><br />Το Πακιστάν φιλοξενεί επίσης πάνω από 20 εκατομμύρια Σιίτες μουσουλμάνους, τον δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό παγκοσμίως μετά το Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα, το Ισλαμαμπάντ έχει καλλιεργήσει ισχυρούς δεσμούς με την Ουάσιγκτον, το Ριάντ και το Πεκίνο.<br /><br />Ο Πακιστανός Υπουργός Εξωτερικών, Ισάκ Νταρ, επισκέφθηκε το Πεκίνο στα τέλη Μαρτίου για συνομιλίες με τον Ουάνγκ Γι, ο οποίος υποστήριξε τις μεσολαβητικές προσπάθειες του Ισλαμαμπάντ ως «σύμφωνες με τα κοινά συμφέροντα όλων των πλευρών».<br /><br />Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) ότι η Κίνα βοήθησε να προσέλθει το Ιράν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ισχυρισμός που επιβεβαιώνεται από Πακιστανούς αξιωματούχους.<br /><br />«Τη νύχτα της εκεχειρίας, οι ελπίδες εξανεμίζονταν, αλλά η Κίνα παρενέβη και έπεισε το Ιράν να συμφωνήσει σε μια προκαταρκτική κατάπαυση του πυρός», δήλωσε στο AFP ανώτερος Πακιστανός αξιωματούχος που γνωρίζει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων.<div><br />Τι βρίσκεται στο τραπέζι;<br /><br />Το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει τεράστιο.<br /><br />Η πρόταση 15 σημείων που φέρεται να κατέθεσε η Ουάσιγκτον επικεντρώνεται στο εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, τους βαλλιστικούς πυραύλους, την άρση των κυρώσεων και την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ.<br /><br />Η Τεχεράνη αντέτεινε ένα σχέδιο 10 σημείων, απαιτώντας τον έλεγχο των Στενών, την επιβολή διοδίων στα διερχόμενα πλοία, τον τερματισμό όλων των περιφερειακών στρατιωτικών επιχειρήσεων και την πλήρη άρση των κυρώσεων.<br /><br />Ο Λίβανος αποτελεί επίσης σημείο τριβής. Το Ισραήλ συνέχισε τα πλήγματά του στη χώρα με στόχο τη Χεζμπολάχ -αφού τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία- με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό, Μπενιαμίν Νετανιάχου, να απορρίπτει τον ισχυρισμό του Πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ ότι η ανακωχή περιλάμβανε και τον Λίβανο.<br /><br />Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, φάνηκε να υιοθετεί ηπιότερο τόνο, δηλώνοντας ότι ενδέχεται να υπήρξε μια «εύλογη παρανόηση» από την πλευρά του Ιράν ότι ο Λίβανος θα συμπεριλαμβανόταν στη συμφωνία.<br /><br />Ο Πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, προειδοποίησε μέσω της πλατφόρμας «X» ότι τα ισραηλινά πλήγματα στον Λίβανο καθιστούν τις διαπραγματεύσεις «άνευ νοήματος».<br />«Τα χέρια μας παραμένουν στη σκανδάλη. Το Ιράν δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους Λιβανέζους αδελφούς και αδελφές του», δήλωσε χαρακτηριστικά.</div><div><br />Ποιοι είναι οι διαπραγματευτές;<br /><br />Ο Βανς θα ηγηθεί της αμερικανικής ομάδας, πλαισιωμένος από τον ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον γαμπρό του προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ.<br /><br />Πρόκειται για την υψηλότερου επιπέδου αμερικανική εμπλοκή με το Ιράν από τότε που ο Υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι διαπραγματεύτηκε την πυρηνική συμφωνία του 2015.<br /><br />Ο Γουίτκοφ είχε πραγματοποιήσει πολλαπλούς γύρους συνομιλιών, με τη διαμεσολάβηση του Ομάν, με τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αρακτσί, προτού ο πόλεμος διακόψει τη διαδικασία.<br /><br />Επικεφαλής της ιρανικής αντιπροσωπείας αναμένεται να είναι ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ, και ο Αρακτσί.<br /><br />Ο Καλιμπάφ είναι πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) και παραμένει ασαφές εάν θα παραστεί κάποιος εν ενεργεία εκπρόσωπος του Σώματος.<br />Το Ισλαμαμπάντ σε κατάσταση «πολιορκίας»<br /><br />Οι συνομιλίες διεξάγονται στην πακιστανική πρωτεύουσα. Η κυβέρνηση κρατά κλειστά τα χαρτιά της, χωρίς να επιβεβαιώνει την ακριβή τοποθεσία.<br /><br />Ο Πακιστανός ηγέτης Σαρίφ είχε δηλώσει ότι οι συνομιλίες θα ξεκινούσαν την Παρασκευή 10/04, ενώ ο Λευκός Οίκος ανέφερε ότι ο πρώτος γύρος θα ξεκινούσε το Σάββατο 11/04.<br /><br />Το ξενοδοχείο Serena, που βρίσκεται δίπλα στο Υπουργείο Εξωτερικών στην υψηλής ασφαλείας «Κόκκινη Ζώνη» της πρωτεύουσας, ζήτησε από τους ενοίκους του να αποχωρήσουν την Τετάρτη 08/04.<br /><br />Την ίδια ημέρα, οι Αρχές ανακοίνωσαν διήμερη αργία για την Πέμπτη 09/04 και την Παρασκευή 10/04.<br /><br />Οι ίδιες οι συνομιλίες αναμένεται να είναι έμμεσες: οι δύο αντιπροσωπείες θα βρίσκονται σε χωριστές αίθουσες, με Πακιστανούς αξιωματούχους να μεταφέρουν τις προτάσεις από τη μία πλευρά στην άλλη, ακολουθώντας το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε στους προηγούμενους γύρους διαμεσολάβησης του Ομάν.<br /><br />Στους δρόμους του Ισλαμαμπάντ επικρατεί το αδιαχώρητο από ένοπλες δυνάμεις ασφαλείας, εκτροπές κυκλοφορίας και αστυνομικά μπλόκα. Η πρωτεύουσα, μια ήδη ήσυχη πόλη, ήταν ακόμη πιο σιωπηλή την Παρασκευή 10/04.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πέντε σημεία-κλειδιά για τις συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν στο Ισλαμαμπάντ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν διεξάγουν στο Ισλαμαμπάντ τις υψηλότερου επιπέδου συνομιλίες των τελευταίων ετών, σε μια προσπάθεια υπό τη...

Διαβάστε την συνέχεια