.jpg){kind=small}
Ζούμε σε μια χώρα που διαχρονικά αναζητάει μεγάλες συμμαχίες και «συμβόλαια ασφάλειας» στο εξωτερικό, αγνοώντας το εσωτερικό της και το τι ακριβώς οργανώνεται ή διακινείται κάτω από τη μύτη της.
Οι διαδοχικές αποκαλύψεις για παράνομα φορτία οπλισμού που περνούν τον Έβρο, οι συλλήψεις Τούρκων υπηκόων με δεκάδες πιστόλια χωρίς σειριακούς αριθμούς, τα βαρέα όπλα σε αποθήκες της Θεσσαλονίκης και, το σοκαριστικό περιστατικό της ένοπλης επίθεσης εναντίον στελεχών της ΕΥΠ, δεν αποτελούν απλά αστυνομικά δελτία. Είναι τα θραύσματα ενός επικίνδυνου παζλ που σκιαγραφούν μια σοβαρή, υβριδική απειλή.
Η ελληνική αυταπάτη τείνει να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα αποδίδοντάς τα στο συνηθισμένο λαθρεμπορίου ή σε «εισαγόμενη» μαφία που λύνει τις διαφορές της. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και σκοτεινή. Οι επίσημες εκθέσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών αλλά και οι αναλύσεις της Europol προειδοποιούν ρητά για κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα μπορούν να λειτουργήσουν -και συχνά λειτουργούν-, ως «εντολοδόχοι» (proxies) τρίτων κρατικών ή μη κρατικών δρώντων. Αναλαμβάνουν τη συλλογή πληροφοριών, τον εντοπισμό στόχων και την απόκτηση εξοπλισμού όχι απαραίτητα για την κοινή εγκληματικότητα, αλλά για ευρύτερους σκοπούς αποσταθεροποίησης.
Το κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγουμε να θέσουμε είναι απλό: τι ακριβώς εξυπηρετεί η παρουσία εντός της ελληνικής επικράτειας οπλισμού χωρίς ίχνη (σειριακούς αριθμούς); Σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση, η ύπαρξη αποθεμάτων και τοπικών δικτύων υποστήριξης στα μετόπισθεν της χώρας δεν είναι θεωρητικό σενάριο επί χάρτου. Είναι μια δυνητική υποδομή υβριδικού πολέμου στα μετόπισθεν.
Η προετοιμασία προηγείται πάντα -συχνά για μεγάλο διάστημα-, της εκδήλωσης μιας κρίσης. Το γεγονός ότι ένα οπλοστάσιο παραμένει κρυμμένο σε μια αποθήκη σήμερα, δεν απαντά στο ερώτημα ποιος το ελέγχει, ποιος το χρηματοδοτεί και υπό ποιες συνθήκες θα εργαλειοποιηθεί αύριο.
Ένα κράτος που συνεχίζει να κρύβει το κεφάλι στην άμμο, αντιμετωπίζοντας τα πάντα με τη λογική του «πάμε και όπου βγει», είναι πολύ εύκολο να γίνει έρμαιο επίβουλων σχεδιασμών. Η θωράκιση της χώρας απαιτεί διορατικότητα, αυστηρή επαγρύπνηση και στρατηγική ασφάλειας που αντιλαμβάνεται ότι το μέτωπο δεν είναι μόνο εκεί που φαίνεται στον χάρτη, αλλά και εκεί που δεν τολμούμε να κοιτάξουμε.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι διαδοχικές αποκαλύψεις για παράνομα φορτία οπλισμού που περνούν τον Έβρο, οι συλλήψεις Τούρκων υπηκόων με δεκάδες πιστόλια χωρίς σειριακούς αριθμούς, τα βαρέα όπλα σε αποθήκες της Θεσσαλονίκης και, το σοκαριστικό περιστατικό της ένοπλης επίθεσης εναντίον στελεχών της ΕΥΠ, δεν αποτελούν απλά αστυνομικά δελτία. Είναι τα θραύσματα ενός επικίνδυνου παζλ που σκιαγραφούν μια σοβαρή, υβριδική απειλή.
Η ελληνική αυταπάτη τείνει να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα αποδίδοντάς τα στο συνηθισμένο λαθρεμπορίου ή σε «εισαγόμενη» μαφία που λύνει τις διαφορές της. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και σκοτεινή. Οι επίσημες εκθέσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών αλλά και οι αναλύσεις της Europol προειδοποιούν ρητά για κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα μπορούν να λειτουργήσουν -και συχνά λειτουργούν-, ως «εντολοδόχοι» (proxies) τρίτων κρατικών ή μη κρατικών δρώντων. Αναλαμβάνουν τη συλλογή πληροφοριών, τον εντοπισμό στόχων και την απόκτηση εξοπλισμού όχι απαραίτητα για την κοινή εγκληματικότητα, αλλά για ευρύτερους σκοπούς αποσταθεροποίησης.
Το κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγουμε να θέσουμε είναι απλό: τι ακριβώς εξυπηρετεί η παρουσία εντός της ελληνικής επικράτειας οπλισμού χωρίς ίχνη (σειριακούς αριθμούς); Σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση, η ύπαρξη αποθεμάτων και τοπικών δικτύων υποστήριξης στα μετόπισθεν της χώρας δεν είναι θεωρητικό σενάριο επί χάρτου. Είναι μια δυνητική υποδομή υβριδικού πολέμου στα μετόπισθεν.
Η προετοιμασία προηγείται πάντα -συχνά για μεγάλο διάστημα-, της εκδήλωσης μιας κρίσης. Το γεγονός ότι ένα οπλοστάσιο παραμένει κρυμμένο σε μια αποθήκη σήμερα, δεν απαντά στο ερώτημα ποιος το ελέγχει, ποιος το χρηματοδοτεί και υπό ποιες συνθήκες θα εργαλειοποιηθεί αύριο.
Ένα κράτος που συνεχίζει να κρύβει το κεφάλι στην άμμο, αντιμετωπίζοντας τα πάντα με τη λογική του «πάμε και όπου βγει», είναι πολύ εύκολο να γίνει έρμαιο επίβουλων σχεδιασμών. Η θωράκιση της χώρας απαιτεί διορατικότητα, αυστηρή επαγρύπνηση και στρατηγική ασφάλειας που αντιλαμβάνεται ότι το μέτωπο δεν είναι μόνο εκεί που φαίνεται στον χάρτη, αλλά και εκεί που δεν τολμούμε να κοιτάξουμε.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου
Δημοσίευση σχολίου