Ουκρανία: Η παγίδα της «παγωμένης ειρήνης». Γιατί το Κίεβο κινδυνεύει να γίνει το νέο Ναγκόρνο Καραμπάχ

Βασιλης Διαμαντακος
Από την Κορέα και την Κύπρο μέχρι την Υπερδνειστερία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ, τέσσερις ιστορικές συγκρούσεις αποκαλύπτουν το πραγματικό διακύβευμα για την Ουκρανία: Δεν αρκεί να σταματήσουν τα όπλα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα εγγυηθεί την ειρήνη όταν η Μόσχα αποφασίσει να δοκιμάσει ξανά τις αντοχές της Δύσης.

«Αυτή τη στιγμή πρέπει να παγώσουμε τη σύγκρουση». Με αυτή τη φράση, στις 22 Οκτωβρίου, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι άνοιξε μια συζήτηση που το Κίεβο απέφευγε επί τέσσερα χρόνια: την πιθανότητα κατάπαυσης του πυρός χωρίς προηγούμενη ανάκτηση των ουκρανικών εδαφών που βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο.

Η δήλωση του Ουκρανού προέδρου δεν ισοδυναμεί με αναγνώριση των ρωσικών εδαφικών διεκδικήσεων. Σηματοδοτεί, ωστόσο, μια σημαντική μετατόπιση στη διαπραγματευτική προσέγγιση της ουκρανικής ηγεσίας.

Λίγες ημέρες αργότερα, το Κρεμλίνο γνωστοποίησε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συμφωνήσει κατ’ αρχήν στην επανέναρξη τριμερών συνομιλιών με την Ουάσιγκτον και το Κίεβο, με πιθανό τόπο διεξαγωγής το Άμπου Ντάμπι στα μέσα Νοεμβρίου.

Πίσω, όμως, από τη διπλωματική κινητικότητα διαμορφώνεται ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό ερώτημα.

Μπορεί μια γραμμή κατάπαυσης του πυρός να μετατραπεί σε μόνιμο σύνορο ασφάλειας ή απλώς θα προσφέρει στη Ρωσία τον χρόνο που χρειάζεται για την επόμενη στρατιωτική αναμέτρηση;

Η απάντηση δεν βρίσκεται τόσο στη γεωγραφία όσο στην αξιοπιστία των εγγυήσεων ασφαλείας.
Το κορεατικό μοντέλο: Γιατί η Ουάσιγκτον κράτησε τη γραμμή για 73 χρόνια. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.