Η Τουρκική Στρατηγική Έναντι της Ελλάδας. Καθυπόταξη Δίχως Πόλεμο!

Οι Παραβιάσεις στο Πεδίο, η Ρητορική των Μέσων και η Λογική του Ελεγχόμενου Εξαναγκασμού.

I. Θεμελιώδης Παραδοχή: Τι Υποθέτουν οι Τούρκοι Στρατηγιστές

Αυτό που προκύπτει από την ανάλυση των παραβιάσεων στο Αιγαίο σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη ρητορική δηλώσεων/μίντια, επί της ουσίας ΔΕΝ συνιστά «διαχείριση κρίσεων». Πρόκειται στην πραγματικότητα για εξαναγκαστική διαμόρφωση συμπεριφοράς. Οι Τούρκοι επιβάλλουν τον ρυθμό και οι Έλληνες αντανακλαστικά «χορεύουν». 

Η τουρκική στρατηγική λειτουργεί βάσει πέντε αξιωμάτων: Μέσω της διαρκούς φθοράς, η Ελλάδα εξωθείται σε μικρές σταδιακές υποχωρήσεις οι οποίες όμως σωρευτικά και σε βάθος χρόνου μετατρέπονται σε μεγάλες μετατοπίσεις από τις αρχικές της θέσεις. Η Τουρκία, αντίθετα, ποντάρει στην υπομονή/επιμονή και στην σκοπούμενη αβεβαιότητα, έχοντας εξασφαλίσει την εσωτερική πολιτική ανοχή η οποία ευνοεί την εξωτερίκευση της έντασης.

Η καλλιέργεια κλίματος προηγείται του τελικού στόχου: Η εμπέδωση του αφηγήματος σε πρώτη φάση, μετράει σχεδόν όσο ο έλεγχος του εδάφους ή του εναέριου χώρου που θα ολοκληρωθεί σε δεύτερη φάση (βλ. Κυπριακό).

Τα όρια είναι μοχλοί πίεσης: Η λεπτή ισορροπία μεταξύ ειρήνης και πολέμου χειραγωγείται. Η δράση ακριβώς κάτω από το κατώφλι της σοβαρής αντίδρασης του αντιπάλου, μεγιστοποιεί το αποτέλεσμα.
Το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί εργαλείο, όχι αρχή: Οι συνθήκες/συμφωνίες είναι δεσμευτικές μόνο για την Αθήνα κατά το δοκούν, ενώ επαναπροσδιορίζονται/αλλοιώνονται/καταπατούνται όταν δεσμεύουν την Άγκυρα.
Καταναγκαστική ιεραρχία: Η περιφερειακή τάξη κατά τη μαξιμαλιστική Τουρκία, πρέπει να αντανακλά τους συσχετισμούς ισχύος, όχι την ισότητα έναντι του Δικαίου κατά το Θουκυδίδειο: «Ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.