Πόλεμος, fake, προπαγάνδα… η δυσδιάκριτη αλήθεια.

Αναντίλεκτα, ζούμε στην εποχή του εκκωφαντικού, πληθωριστικού θορύβου. Κάποτε οι διεθνείς συγκρούσεις και ανακατατάξεις περιγράφονταν με τη μεταφορά της σκακιέρας στη γεωπολιτική της έκφανση.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΧΙΝΗ
Υποτίθεται ότι υπήρχαν παίκτες, στρατηγικές κινήσεις, υπολογισμένα ρίσκα. Σήμερα αυτή η εικόνα μοιάζει σχεδόν αφελής ή ξεπερασμένη. Η πραγματικότητα θυμίζει λιγότερο στρατηγική παρτίδα και περισσότερο ένα παγκόσμιο μηχάνημα κρίσεων που λειτουργεί διαρκώς στο κόκκινο.

Η ένταση γύρω από το Ιράν και τη Μέση Ανατολή, με ευθύνη του Ισραήλ και επισπεύδουσα τις ΗΠΑ, δεν είναι απλώς άλλη μια περιφερειακή σύγκρουση. Είναι το σύμπτωμα ενός πλανήτη που έχει αρχίσει να χάνει την ικανότητα αυτοσυγκράτησης.

Οι ισχυροί δοκιμάζουν όρια, οι λιγότερο ισχυροί μόνο όσοι έχουν αίσθηση υπαρξιακής κατάστασης για το κράτος τους ως δρώντα αντιστέκονται, οι υπόλοιποι απλά ταπεινώνονται με υποταγή ή deals ως δεδομένοι ή και χρήσιμοι ηλίθιοι, οι συμμαχίες αλλάζουν, οι οικονομίες τρέμουν και οι κοινωνίες παρακολουθούν κυριολεκτικά απόλυτα αδρανοποιημένες.

Όμως στο τέλος, ανεξάρτητα από το ποιος θα επικρατήσει στρατιωτικά ή πολιτικά, υπάρχει ένα σταθερό μοτίβο: οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν το κόστος είτε υλικά, είτε ακόμη πιο τραγικά με τη ζωή τους.

Οι κυβερνήσεις μιλούν για ισορροπίες ισχύος, για ενεργειακές ασφάλειες και γεωστρατηγικούς υπολογισμούς. Στην πραγματικότητα όμως οι πόλεμοι έχουν πάντα την ίδια κατάληξη: κατεστραμμένες πόλεις, παιδιά και οικογένειες που χάνονται μέσα σε ερείπια και κοινωνίες που χρειάζονται δεκαετίες για να επουλώσουν πληγές.
Η μεγάλη ειρωνεία της εποχής είναι ότι ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε τόση πρόσβαση στην πληροφορία και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει.

Ο πόλεμος πριν από τον πόλεμο

Στις σύγχρονες συγκρούσεις, η πρώτη μάχη δεν ξεκινά στο έδαφος, αλλά στις οθόνες. Πολύ πριν εκτοξευθεί ο πρώτος πύραυλος, έχει ήδη ξεκινήσει η σύγκρουση των αφηγήσεων. Το διαδίκτυο γεμίζει με εικόνες, αναλύσεις και “αποκαλύψεις”. Βίντεο εμφανίζονται που υποτίθεται ότι δείχνουν επιθέσεις ή καταστροφές, μόνο που αργότερα αποδεικνύεται ότι προέρχονται από άλλη χρονική στιγμή, από άλλες χώρες ή ακόμη και από βιντεοπαιχνίδια.

Δηλώσεις ηγετών κυκλοφορούν στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει αν ειπώθηκαν πραγματικά ή αν δημιουργήθηκαν από κάποιο λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης. Στο παρελθόν, η προπαγάνδα ήταν εργαλείο του πολέμου. Σήμερα έχει μετατραπεί σε βασικό του όπλο.

Δε χρειάζεται να πείσεις τον αντίπαλο και τις κοινωνίες ότι έχεις δίκιο. Αρκεί να δημιουργήσεις τόσο θόρυβο ώστε κανείς να μην μπορεί να καταλάβει τι είναι αλήθεια. Κάθε πλευρά κατασκευάζει τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας.

Τα κοινωνικά δίκτυα λειτουργούν σαν επιταχυντές αυτής της διαδικασίας, μετατρέποντας κάθε είδηση σε πεδίο μάχης. Η πληροφορία διασπάται σε εκατοντάδες μικρά κομμάτια και η συνολική εικόνα εξαφανίζεται. Το αποτέλεσμα είναι ένας παράξενος κόσμος, όπου όλοι βλέπουν εικόνες από τον πόλεμο, αλλά ελάχιστοι μπορούν να εξηγήσουν τι πραγματικά συμβαίνει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ

πηγή 

Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.