Αναβάθμιση Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, με πολιτική δήλωση θέλει ο Ερντογάν.

<img height="49" src="https://omegapress.gr/images/TOYRKEE.jpg" width="280" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Η υπόθεση της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έχει κλείσει ουσιαστικά εδώ και χρόνια, αλλά πολλοί και ισχυροί κύκλοι στις Βρυξέλλες και σε μεγάλες ευρωπαικές πρωτεύουσες εργάζονται για μια λύση -αντίβαρο στην πλήρη ένταξη. Με αφορμή την πρόσφατη έκθεση προόδου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου αναζωπυρώνεται η συζήτηση σχετικά με την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης που αποτελεί διακαή πόθο της Άγκυρας, γιατί μέσω αυτής, επιδιώκει και να εκτοξεύσει την οικονομική συνεργασία, αλλά και να αποτελέσει τον στρατηγικό εταίρο της ΕΕ σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, η Άγκυρα πιέζει προς κάθε κατεύθυνση, ώστε οι δύο πλευρές να παραμερίσουν τις χρονοβόρες διαπραγματεύσεις, που πέραν των άλλων απαιτούν και την ικανοποίηση ορισμένων όρων εκ μέρους της Άγκυρας και να εφαρμόζεται η αναβάθμιση σταδιακά με πολιτικές συμφωνίες. Μεταξύ άλλων, η Τουρκία ζητά πλήρη απελευθέρωση των θεωρήσεων εισόδου για τους πολίτες της και συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων στην ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση σιωπά επιδεικτικά…<br /><br />Ο δύσκολος και ο εύκολος δρόμος<br /><br />Οι μεγάλες χώρες της ΕΕ με πρώτη τη Γερμανία αναζητούν νέες αγορές και στο πλαίσιο αυτό θέλει να επιταχυνθεί η ένταξη των δυτικών βαλκανίων στην ΕΕ. Το Βερολίνο είναι αυτό που μπλόκαρε επί χρόνια την ένταξη των χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά τώρα επείγεται. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης με την Τουρκία. Η Άγκυρα, επιδιώκει να ενταχθούν σε μια ταχύτατη συμφωνία οι υπηρεσίες, οι δημόσιες συμβάσεις, το ηλεκτρονικό εμπόριο, τα αγροτικά προιόντα, η κατάργηση των θεωρήσεων εισόδου (visa) για τους Τούρκους πολίτες και τη συμμετοχή της στη λήψη ευρωπαϊκών αποφάσεων που αφορούν τρίτες εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ.. <br /><br />Ωστόσο η ΕΕ δεν μπορεί απλά να κάνει μια δήλωση και να ισχύσουν όλα αυτά, καθώς η ισχυρή γραφειοκρατία είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τα προβλεπόμενα από το θεσμικό οικοδόμημα που η ίδια έχει χτίσει. Τυπικά, οι συνομιλίες μπορούν να κρατήσουν πάνω από δύο χρόνια, αλλά τη Τουρκία ξέρει ότι αν οι συνομιλίες τηρήσουν το θεσμικό πλαίσιο θα της τεθούν όροι που η ίδια δεν θα μπορεί να τηρήσει. Να σημειωθεί ότι το κύριο που θέλει η Άγκυρα, αλλά και αρκετές χώρες της ΕΕ είναι ότι στην συζήτηση της Τελωνειακής Ένωσης μπορούν να αποφύγουν συζητήσεις για ζητήματα δημοκρατίας, ελευθεριών, θεσμών κλπ. , οπότε με την επίκληση των τεχνοκρατικών όρων, μπορούν να αποφύγουν τους όρους.<br /><br />Πέραν όλων αυτών, μια ακόμη σημαντική παράμετρος είναι η προώθηση της συνεργασίας που προωθούν πολλές ευρωπαικές χώρες με την Τουρκία για την άμυνα, την ασφάλεια, τα εξοπλιστικά προγράμματα και φυσικά για τον ρόλο της Άγκυρας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και το νότιο Καύκασο. Συμφωνεί η Αθήνα;</div><div><br />Υπάρχει και το βέτο αλλά…<br /><br />Η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης που κατά εκτιμήσεις μπορεί να ωφελήσει την Τουρκία τουλάχιστον κατά 100 δις ευρώ και πλέον το χρόνο, απαιτεί ομοφωνία, αλλά το βέτο απαιτεί σχέδιο, συμμάχους και αποφασιστικότητα, στοιχεία που δεν διαθέτει ο Έλληνας πρωθυπουργός . Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχουν παρουσιάσει ποτέ τον δικό τους οδικό χάρτη για τις απαιτήσεις που έχουν, προκειμένου να συναινέσουν στην υπογραφή μιας συμφωνίας. Με την Κυπριακή Δημοκρατία να μην αναγνωρίζεται πως μπορούν η Αθήνα και η Λευκωσία να υπογράψουν. Με την απειλή πολέμου ενεργή, με τις γκρίζες ζώνες και την Γαλάζια Πατρίδα στην ημερήσια διάταξη, πως μπορεί η όποια ελληνική κυβέρνηση να βάλει την υπογραφή της;<br />Όλα αυτά την στιγμή που φαίνεται ότι θα εκδηλωθεί πρωτοβουλία για την σύγκλιση νέας πενταμερούς για το Κυπριακό, ενώ αναμένεται και η ψήφιση του νόμου από το τουρκικό κοινοβούλιο για τον χωροταξικό σχεδιασμό.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση καλό θα ήταν να ενημερώσει κόμματα και κοινωνία για τις θέσεις της πάνω στα φλέγοντα ζητήματα των επόμενων μηνών, δεδομένου ότι η Ελλάδα θα έχει την προεδρία της ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2027. <br /><br /><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αναβάθμιση Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, με πολιτική δήλωση θέλει ο Ερντογάν.

Του Στράτου Βαλτινού Η υπόθεση της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έχει κλείσει ουσιαστικά εδώ και χρόνια, αλλά πολλοί και ισχυροί κύκλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Brexit έριξε τον 7ο πρωθυπουργό: Ο Μπέρναμ έρχεται να σώσει μια Βρετανία σε κρίση.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/brexit-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου», η Βρετανία αλλάζει ξανά ηγέτη. Ο Άντι Μπέρναμ εμφανίζεται ως η τελευταία ελπίδα για να κλείσει ο κύκλος της πολιτικής αστάθειας και να επουλώσει τις πληγές του Brexit.<br /><br />Δέκα χρόνια μετά το ιστορικό δημοψήφισμα του 2016, η Βρετανία βρίσκεται ξανά σε πολιτική δίνη.<br /><br />Η παραίτηση του Κιρ Στάρμερ από την πρωθυπουργία σηματοδοτεί το τέλος ακόμη μιας σύντομης θητείας στην Ντάουνινγκ Στριτ και φέρνει τη χώρα μπροστά σε ένα εντυπωσιακό στατιστικό: επτά πρωθυπουργοί μέσα σε μία δεκαετία.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η εικόνα αυτή δεν αποτελεί απλώς πολιτική εναλλαγή. Αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι το Brexit δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Αντίθετα, συνεχίζει να στοιχειώνει τη βρετανική πολιτική ζωή, να διχάζει την κοινωνία και να παράγει διαρκή αστάθεια.<br /><br />Και τώρα, στο προσκήνιο εμφανίζεται ο άνθρωπος που πολλοί θεωρούν φαβορί για τη διαδοχή: ο Άντι Μπέρναμ.<br />Η χώρα που υποσχέθηκε επανεκκίνηση και κατέληξε σε πολιτική εξάντληση<br /><br />Όταν το 51,9% των Βρετανών ψήφισε υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το σύνθημα ήταν απλό:<br /><br />“Take Back Control”.<br /><br />Δέκα χρόνια αργότερα, η Βρετανία έχει περάσει από τους Κάμερον, Μέι, Τζόνσον, Τρας, Σούνακ, Στάρμερ και τώρα ετοιμάζεται για τον έβδομο διάδοχο.<br /><br />Στο μεταξύ:<div>Η οικονομική ανάπτυξη παραμένει αναιμική.<br />Η παραγωγικότητα κινείται χαμηλότερα από τις προσδοκίες.<br />Οι δημόσιες υπηρεσίες πιέζονται.<br />Η κοινωνική δυσαρέσκεια αυξάνεται.<br />Η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα έχει υποχωρήσει.<br /><br />Στους διαδρόμους των Βρυξελλών, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις εξελίξεις.<br /><br />«Η Βρετανία εξακολουθεί να αναζητά τον μετα-Brexit εαυτό της», παρατηρεί Ευρωπαίος διπλωμάτης. </div><div><br />Ο άνθρωπος που έρχεται από το Μάντσεστερ<br /><br />Ο Άντι Μπέρναμ δεν είναι τυπικός πολιτικός του Γουέστμινστερ.<br /><br />Για χρόνια έχτισε το πολιτικό του προφίλ ως δήμαρχος του Μάντσεστερ, συγκρουόμενος συχνά με τις κυβερνήσεις του Λονδίνου και υπερασπιζόμενος την αποκέντρωση εξουσιών.<br /><br />Το βασικό του αφήγημα είναι ότι το βρετανικό κράτος είναι υπερβολικά συγκεντρωτικό και ότι οι περιφέρειες πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία.<br /><br />«Δεν μπορούν όλα να αποφασίζονται στο Γουέστμινστερ», έχει δηλώσει επανειλημμένα.<br /><br />Η προσέγγισή του θυμίζει περισσότερο το μοντέλο των ισχυρών περιφερειών της ηπειρωτικής Ευρώπης παρά το παραδοσιακό βρετανικό σύστημα εξουσίας.</div><div><br />Το παρασκήνιο που ανησυχεί τις Βρυξέλλες<br /><br />Πίσω από τις εσωτερικές εξελίξεις, υπάρχει μια μεγάλη ευρωπαϊκή διάσταση.<br /><br />Στους ευρωπαϊκούς θεσμούς θεωρούν ότι ο Μπέρναμ ενδέχεται να επιδιώξει μια πιο στενή σχέση με την ΕΕ χωρίς όμως να ανοίξει επισήμως συζήτηση για επιστροφή.<br /><br />Η γραμμή που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι:</div><div>περισσότερη οικονομική συνεργασία,<br />χαμηλότερα εμπορικά εμπόδια,<br />μεγαλύτερος συντονισμός σε άμυνα και ασφάλεια,<br />χωρίς ανατροπή του Brexit.<br /><br />Όπως σημειώνει ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος:<br /><br />“Το Λονδίνο δεν πρόκειται να ξαναμπεί στην Ένωση. Αλλά μπορεί να αρχίσει να πλησιάζει ξανά.”<br />Ο μεγάλος φόβος: Reform UK<br /><br />Πίσω από την πτώση του Στάρμερ κρύβεται και ένας ακόμη παράγοντας.<br /><br />Η ενίσχυση του Reform UK και των πιο λαϊκιστικών πολιτικών δυνάμεων έχει δημιουργήσει πανικό τόσο στους Εργατικούς όσο και στους Συντηρητικούς.<br /><br />Σε πολλές περιοχές που ψήφισαν Brexit, η απογοήτευση παραμένει ισχυρή.<br /><br />«Μας υποσχέθηκαν περισσότερα χρήματα, περισσότερες δουλειές και περισσότερη κυριαρχία. Δεν τα είδαμε», παραδέχεται πρώην ψηφοφόρος των Συντηρητικών στο βόρειο Λονδίνο.<br /><br />Αυτό ακριβώς το ακροατήριο προσπαθεί να ανακτήσει ο Μπέρναμ.<br />Η αριστερή τάση που τώρα φτάνει στην κορυφή<br /><br />Ένα στοιχείο που συζητείται έντονα στο Λονδίνο είναι ότι ο Μπέρναμ προέρχεται από τη λεγόμενη «δημοτική πτέρυγα» των Εργατικών.<br /><br />Πρόκειται για μια σχολή σκέψης που δίνει ιδιαίτερη έμφαση:στους δήμους,<br />στις περιφέρειες,<br />στη συμμετοχική διακυβέρνηση,<br />στην τοπική ανάπτυξη.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί παρατηρητές βλέπουν στο πρόσωπό του έναν πολιτικό που επιχειρεί να αλλάξει όχι απλώς κυβέρνηση αλλά και μοντέλο διακυβέρνησης.</div><div><br />Το πραγματικό ερώτημα<br /><br />Η παραίτηση Στάρμερ δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.<br /><br />Η Βρετανία εξακολουθεί να αναζητά:</div><div>σταθερή ανάπτυξη,<br />παραγωγικές επενδύσεις,<br />βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών,<br />νέο ρόλο στην Ευρώπη,<br />κοινωνική συνοχή.<br /><br />Ο Άντι Μπέρναμ μπορεί να γίνει ο έβδομος πρωθυπουργός της εποχής του Brexit.<br /><br />Το ερώτημα είναι αν θα είναι και ο πρώτος που θα καταφέρει να κλείσει τον κύκλο μιας δεκαετίας πολιτικής αναταραχής.<br /><br />Γιατί δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα, η μεγαλύτερη πληγή της Βρετανίας δεν είναι πλέον η σχέση της με την Ευρώπη.<br /><br />Είναι η αδυναμία της να συμφωνήσει με τον ίδιο της τον εαυτό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Brexit έριξε τον 7ο πρωθυπουργό: Ο Μπέρναμ έρχεται να σώσει μια Βρετανία σε κρίση.

Βασιλης Διαμαντακος Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου», η Βρετανία αλλάζει ξανά ηγέτη. Ο Άντι Μπέρναμ εμφανίζ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ – Λίβανος: Σχέδιο παράδοσης εδαφών με αμερικανική σφραγίδα και το «βέτο» της Χεζμπολάχ.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/geo-1-768x507.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Βηρυτός αναζητούν φόρμουλα αποκλιμάκωσης στα νότια σύνορα του Λιβάνου – Στο τραπέζι η σταδιακή αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων, η ανάπτυξη του λιβανικού στρατού και ο κρίσιμος ρόλος των ΗΠΑ<br /><br />Μια από τις πιο ευαίσθητες διπλωματικές διαπραγματεύσεις στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ουάσιγκτον, όπου Ισραηλινοί και Λιβανέζοι αξιωματούχοι συζητούν ένα αμερικανικής έμπνευσης σχέδιο που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στη νότια μεθόριο του Λιβάνου.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η σταδιακή μεταβίβαση περιοχών που κατέλαβε το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Χεζμπολάχ στον λιβανικό στρατό, υπό αμερικανική εποπτεία και αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου.<br /><br />Η πρωτοβουλία θεωρείται η πρώτη σοβαρή προσπάθεια εφαρμογής μιας πιο μόνιμης αρχιτεκτονικής ασφαλείας μετά τη σύγκρουση που έφερε το Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ στα πρόθυρα ενός γενικευμένου πολέμου.<div><br />Το αμερικανικό σχέδιο<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από τις συνομιλίες, το σχέδιο προβλέπει πιλοτική εφαρμογή σε επιλεγμένες περιοχές της νότιας ζώνης του Λιβάνου.<br /><br />Ισραηλινές δυνάμεις θα αποχωρούν σταδιακά από συγκεκριμένα σημεία και τη θέση τους θα αναλαμβάνουν μονάδες του λιβανικού στρατού.<br /><br />Ωστόσο, η διαδικασία δεν θα είναι αυτόματη.<br /><br />Οι στρατιώτες που θα αναπτυχθούν στις περιοχές αυτές θα περνούν από διαδικασίες εκπαίδευσης, αξιολόγησης και ελέγχου με αμερικανική συμμετοχή, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχουν διασυνδέσεις με τη Χεζμπολάχ ή άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις.<br /><br />Για το Ισραήλ αυτό αποτελεί βασική προϋπόθεση.<br /><br />Στο Τελ Αβίβ θεωρούν ότι χωρίς αξιόπιστους μηχανισμούς επιτήρησης υπάρχει κίνδυνος η Χεζμπολάχ να επιστρέψει στις ίδιες περιοχές και να επανασυστήσει τις στρατιωτικές της υποδομές. </div><div><br />Το ισραηλινό δίλημμα<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση.<br /><br />Από τη μία πλευρά δέχεται έντονες πιέσεις από την Ουάσιγκτον να στηρίξει μια διαδικασία αποκλιμάκωσης που θα ενισχύσει τη γενικότερη αμερικανική στρατηγική προσέγγισης με το Ιράν.<br /><br />Από την άλλη, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επιμένουν ότι η απειλή της Χεζμπολάχ δεν έχει εξαλειφθεί.<br /><br />Για αυτόν τον λόγο το σχέδιο προβλέπει τη διατήρηση ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας σε ξεχωριστή ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η παρουσία αυτή είναι απαραίτητη για την προστασία των κοινοτήτων της βόρειας Γαλιλαίας που βρέθηκαν στο στόχαστρο της Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.</div><div><br />Η Βηρυτός ζητά χρονοδιάγραμμα<br /><br />Στον Λίβανο, το βασικό αίτημα παραμένει η πλήρης αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων.<br /><br />Κυβερνητικές πηγές στη Βηρυτό υποστηρίζουν ότι οι συνομιλίες επικεντρώνονται κυρίως στην εξασφάλιση συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος για την επιστροφή των εδαφών υπό τον έλεγχο του λιβανικού κράτους.<br /><br />Η λιβανική κυβέρνηση γνωρίζει ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα κριθεί πολιτικά στο εσωτερικό της χώρας.<br /><br />Η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί ζήτημα υψηλής ευαισθησίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία ο Λίβανος προσπαθεί να ανακτήσει στοιχειώδη κρατική λειτουργία μετά από χρόνια πολιτικής και οικονομικής κρίσης.</div><div><br />Η Χεζμπολάχ λέει «όχι»<br /><br />Το μεγαλύτερο εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις παραμένει η Χεζμπολάχ.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, η οργάνωση έχει ήδη εκφράσει έντονες αντιρρήσεις για το σχέδιο, θεωρώντας ότι περιορίζει την επιρροή της στη νότια ζώνη και ενισχύει την παρουσία δυτικών δυνάμεων στην περιοχή.<br /><br />Η αντίδραση δεν προκαλεί έκπληξη.<br /><br />Η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να αποτελεί τον ισχυρότερο μη κρατικό στρατιωτικό παράγοντα στον Λίβανο και διατηρεί στενούς δεσμούς με την Τεχεράνη.<br /><br />Η ηγεσία της φοβάται ότι η ανάπτυξη ενός ενισχυμένου λιβανικού στρατού υπό αμερικανική εποπτεία θα μπορούσε σταδιακά να περιορίσει τον επιχειρησιακό της χώρο. </div><div><br />Η σκιά της συμφωνίας ΗΠΑ – Ιράν<br /><br />Οι συνομιλίες για τον Λίβανο δεν εξελίσσονται σε κενό αέρος.<br /><br />Αποτελούν κομμάτι της ευρύτερης αμερικανοϊρανικής διαδικασίας αποκλιμάκωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά τη συμφωνία της περασμένης εβδομάδας.<br /><br />Το πλαίσιο που συμφωνήθηκε μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης προβλέπει τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων και των ένοπλων συγκρούσεων σε πολλαπλά μέτωπα της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.<br /><br />Για την αμερικανική διπλωματία, η επιτυχία ενός μοντέλου συνεργασίας στον Λίβανο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως παράδειγμα για την ευρύτερη περιφερειακή σταθεροποίηση.<br /><br />Αντίθετα, μια αποτυχία θα έστελνε μήνυμα ότι ακόμη και μετά τη συμφωνία με το Ιράν, οι περιφερειακές συγκρούσεις παραμένουν ανεξέλεγκτες.</div><div><br />Το μεγάλο στοίχημα<br /><br />Οι επόμενες ημέρες θεωρούνται καθοριστικές.<br /><br />Οι διαπραγματευτές καλούνται να συμφωνήσουν σε τέσσερα κρίσιμα ζητήματα:το εύρος των ισραηλινών αποχωρήσεων,<br />τις εγγυήσεις ασφαλείας για το Ισραήλ,<br />τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην επιτήρηση της συμφωνίας,<br />και τη διαχείριση της αντίδρασης της Χεζμπολάχ.<br /><br />Εάν υπάρξει συμφωνία, θα πρόκειται για τη σημαντικότερη πρόοδο στις ισραηλινο-λιβανικές σχέσεις εδώ και πολλά χρόνια.<br /><br />Αν όμως οι συνομιλίες καταρρεύσουν, η εύθραυστη εκεχειρία που ισχύει σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί ξανά σε έναν νέο κύκλο συγκρούσεων σε ένα από τα πιο εκρηκτικά σύνορα της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία δεν θα είναι η υπογραφή μιας συμφωνίας στην Ουάσιγκτον, αλλά το κατά πόσο μπορεί να εφαρμοστεί επί του πεδίου, εκεί όπου το Ισραήλ, ο λιβανικός στρατός, η Χεζμπολάχ, το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα και διαφορετικά στρατηγικά σχέδια για το μέλλον της περιοχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ – Λίβανος: Σχέδιο παράδοσης εδαφών με αμερικανική σφραγίδα και το «βέτο» της Χεζμπολάχ.

Βασιλης Διαμαντακος Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Βηρυτός αναζητούν φόρμουλα αποκλιμάκωσης στα νότια σύνορα του Λιβάνου – Στο τραπέζι η σταδιακή ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ – Ιράν: Ρωγμές στη συμφωνία πριν στεγνώσει το μελάνι. Σύγκρουση για πυρηνικά, πετρέλαιο και Ορμούζ.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/usa-3-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Τραμπ μιλά για «επιθεωρήσεις στο διηνεκές», η Τεχεράνη τον διαψεύδει – Στο τραπέζι δισεκατομμύρια δολάρια, κυρώσεις, θαλάσσιες οδοί και ο πόλεμος σκιών στον Λίβανο<br /><br />Μόλις λίγα 24ωρα μετά την υπογραφή της πολυσυζητημένης συμφωνίας-πλαισίου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, οι δύο πλευρές βρίσκονται ήδη σε τροχιά σύγκρουσης για το τι ακριβώς συμφώνησαν.<br /><br />Η εύθραυστη διπλωματική εκεχειρία που παρουσιάστηκε ως το πρώτο βήμα για τον τερματισμό μιας επικίνδυνης περιφερειακής κρίσης δείχνει να δοκιμάζεται από τις πρώτες κιόλας ημέρες, καθώς Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δίνουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες σε κρίσιμα σημεία της συμφωνίας.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά οι διαφωνίες επεκτείνονται πλέον στα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια, στις κυρώσεις, στη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και ακόμη και στο μέλλον των ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο.<div><br />Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση: Οι πυρηνικές επιθεωρήσεις<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε θριαμβευτής μετά τις συνομιλίες στην Ελβετία, δηλώνοντας ότι η Τεχεράνη αποδέχθηκε «το υψηλότερο επίπεδο πυρηνικών επιθεωρήσεων επ’ αόριστον».<br /><br />«Το Ιράν συμφώνησε πλήρως σε επιθεωρήσεις υψηλού επιπέδου στο διηνεκές. Αυτό εξασφαλίζει απόλυτη πυρηνική διαφάνεια», υποστήριξε ο Αμερικανός πρόεδρος.<br /><br />Η απάντηση από την Τεχεράνη ήταν άμεση και κατηγορηματική.<br /><br />Ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι ξεκαθάρισαν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποτέλεσε αντικείμενο της τελευταίας διαπραγμάτευσης και ότι δεν έχει υπάρξει καμία συμφωνία για επαναφορά επιθεωρητών της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA).<br /><br />Η διάψευση αυτή προκάλεσε αίσθηση σε διπλωματικούς κύκλους, καθώς αποκαλύπτει ότι οι δύο πλευρές φαίνεται να έχουν διαφορετική αντίληψη για το ίδιο το περιεχόμενο της συμφωνίας. </div><div><br />Τα δισεκατομμύρια που χωρίζουν Ουάσιγκτον και Τεχεράνη<br /><br />Η δεύτερη μεγάλη εστία έντασης αφορά τα οικονομικά ανταλλάγματα.<br />Η συμφωνία προβλέπει σταδιακή άρση κυρώσεων και αποδέσμευση μέρους των ιρανικών κεφαλαίων που παραμένουν παγωμένα στο εξωτερικό.<br /><br />Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι τα χρήματα θα διοχετεύονται αποκλειστικά σε αγορές τροφίμων και φαρμάκων από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω ειδικού μηχανισμού ελέγχου.<br /><br />Η ιρανική πλευρά όμως απορρίπτει κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή.<br /><br />«Τα χρήματα ανήκουν στο Ιράν και το Ιράν θα αποφασίζει πώς θα τα χρησιμοποιήσει», δηλώνουν κυβερνητικές πηγές στην Τεχεράνη.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι βρίσκεται και σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης ύψους έως και 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο θα ενεργοποιηθεί μόνο εφόσον υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις.</div><div><br />Το Ορμούζ παραμένει η μεγαλύτερη γεωοικονομική βόμβα<br /><br />Παρότι η συμφωνία επέτρεψε την επαναφορά της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, η κρίση κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.<br /><br />Περίπου το 20% της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου περνά από το συγκεκριμένο πέρασμα, γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία του πλανήτη.<br /><br />Η Τεχεράνη εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής τελών ή ειδικών χρεώσεων σε πλοία που χρησιμοποιούν το Ορμούζ μετά το πέρας της μεταβατικής περιόδου των 60 ημερών.<br /><br />Η Ουάσιγκτον θεωρεί μια τέτοια κίνηση απαράδεκτη.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ξεκαθάρισε ότι:<br /><br />«Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία συμφωνία που θα επιτρέπει στο Ιράν να επιβάλλει διόδια στη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του κόσμου.»<br /><br />Η διαφωνία αυτή αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια της επόμενης φάσης των διαπραγματεύσεων. </div><div><br />Ο Λίβανος μετατρέπεται σε νέο πεδίο αντιπαράθεσης<br /><br />Στο μεταξύ, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο λόγω του Λιβάνου.<br /><br />Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι η συμφωνία προϋποθέτει αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από λιβανικά εδάφη.<br /><br />Το Ισραήλ διαφωνεί.<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου επιμένει ότι θα διατηρήσει ζώνη ασφαλείας στα νότια σύνορα και θα συνεχίσει να επιχειρεί εναντίον στόχων που θεωρεί απειλή.<br /><br />Η διαφωνία αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι να διαχωριστεί η αμερικανοϊρανική προσέγγιση από τα περιφερειακά μέτωπα όπου δραστηριοποιούνται οργανώσεις που στηρίζονται από την Τεχεράνη.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η τύχη της συμφωνίας ίσως κριθεί περισσότερο στον Λίβανο παρά στην ίδια τη Γενεύη.</div><div><br />Πολιτικές πιέσεις στον Τραμπ<br /><br />Η διεθνής διάσταση της κρίσης συνοδεύεται από αυξανόμενες εσωτερικές πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση της υποστήριξης προς τη στρατηγική Τραμπ έναντι του Ιράν, ενώ στο Κογκρέσο αυξάνονται οι φωνές που ζητούν αυστηρότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο οποιασδήποτε συμφωνίας.<br /><br />Αμερικανοί γερουσιαστές εκφράζουν ανησυχίες ότι η κυβέρνηση βιάστηκε να παρουσιάσει διπλωματική επιτυχία πριν εξασφαλίσει σαφείς δεσμεύσεις από την ιρανική πλευρά. </div><div><br />Το κρίσιμο 60ήμερο<br /><br />Οι επόμενες 60 ημέρες θεωρούνται καθοριστικές.<br /><br />Μέχρι τότε θα πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις σε τέσσερα θεμελιώδη ερωτήματα:Θα δεχθεί το Ιράν διεθνείς πυρηνικές επιθεωρήσεις;</div><div><br />Πώς θα διαχειριστούν τα αποδεσμευμένα δισεκατομμύρια;</div><div><br />Ποιος θα ελέγχει το καθεστώς ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ;</div><div><br />Και πώς θα αντιμετωπιστούν οι συγκρούσεις σε Λίβανο, Συρία και ευρύτερη Μέση Ανατολή;<br /><br />Η συμφωνία απέτρεψε έναν ευρύτερο πόλεμο και οδήγησε σε αποκλιμάκωση των ενεργειακών αγορών. <br /><br />Ωστόσο, οι πρώτες σοβαρές τριβές δείχνουν ότι η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις ξεκίνησε.<br />Και αν οι διαφωνίες αυτές δεν γεφυρωθούν σύντομα, η συμφωνία που παρουσιάστηκε ως ιστορική διπλωματική επιτυχία μπορεί να μετατραπεί σε μία ακόμη χαμένη ευκαιρία στη μακρά και ταραχώδη σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ – Ιράν: Ρωγμές στη συμφωνία πριν στεγνώσει το μελάνι. Σύγκρουση για πυρηνικά, πετρέλαιο και Ορμούζ.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Τραμπ μιλά για «επιθεωρήσεις στο διηνεκές», η Τεχεράνη τον διαψεύδει – Στο τραπέζι δισεκατομμύρια δολάρια, κυρώσεις, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα εποχή για το Πολεμικό Ναυτικό με τις FDI: Επιταχύνει η Naval Group. Στόχος 3 φρεγάτες έως το τέλος του 2026.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/fregata-naval.jpg"><img height="40" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/fregata-naval-696x371.jpg" width="280" /></a><br /><br /><div>Το 2026 αναδεικνύεται σε έτος-ορόσημο για την επιχειρησιακή αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς το πρόγραμμα των νέων ψηφιακών φρεγατών FDI (κλάσης Κίμων) περνά στην τελική φάση ωρίμανσης. Μετά την άφιξη της πρώτης φρεγάτας ΚΙΜΩΝ στην Ελλάδα στα μέσα Ιανουαρίου, η Naval Group και η ελληνική αμυντική βιομηχανία ανεβάζουν στροφές για την ολοκλήρωση των επόμενων μονάδων.<br /><br />Το Χρονοδιάγραμμα των 4 Ελληνικών FDI<br /><br />Η παράλληλη παραγωγή και οι εντατικές δοκιμές των πλοίων επιτρέπουν την τήρηση των αυστηρών χρονοδιαγραμμάτων:<br /><br />ΚΙΜΩΝ (FDI 1): Βρίσκεται ήδη σε ελληνικά ύδατα από τον Ιανουάριο, έχοντας παραδοθεί από το 2025.<br /><br />ΝΕΑΡΧΟΣ (FDI 2): Ξεκίνησε θαλάσσιες δοκιμές τον Φεβρουάριο και η επίσημη παράδοσή της στον ελληνικό στόλο έχει προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 2026.<br /><br />ΦΟΡΜΙΩΝ (FDI 3): Μπήκε στη φάση των πρώτων θαλάσσιων δοκιμών (συστήματα πρόωσης, ταχύτητα, ευελιξία) στις 22 Ιουνίου, με την παράδοση να αναμένεται έως το τέλος του 2026.<br /><br />ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (FDI 4): Η συναρμολόγηση του κύτους προχωρά στην αποβάθρα με στόχο την καθέλκυσή της την άνοιξη του 2027.<br /><br /> Οι Επιχειρησιακές Δυνατότητες των Νέων Φρεγατών<br /><br />Οι FDI έχουν σχεδιαστεί ως πλοία πρώτης γραμμής για επιχειρήσεις υψηλής έντασης σε σύνθετα θαλάσσια περιβάλλοντα.<br /><br /><br />Χαρακτηριστικό Προδιαγραφές FDIΕκτόπισμα / Διαστάσεις 4.500 τόνοι / Μήκος 122 μέτρα – Πλάτος 18 μέτρα.<br />Επιδόσεις / Αυτονομία Μέγιστη ταχύτητα 27 κόμβοι / Αυτονομία 45 ημέρες στη θάλασσα.<br />Πλήρωμα 125 άτομα (συν 28 επιβάτες/ειδικές δυνάμεις).<br />Πεδίο Επιχειρήσεων Αντιαεροπορικός, ανθυποβρυχιακός πόλεμος, πόλεμος επιφανείας και αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών, υπερηχητικών πυραύλων και κυβερνοεπιθέσεων.<br /><br />Ισχυρό Αποτύπωμα της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας (HIP)<br /><br />Το πρόγραμμα Ελληνικής Βιομηχανικής Συμμετοχής (HIP) καταγράφει αξιοσημείωτη επιτυχία, καθώς περισσότερες από 70 ελληνικές εταιρείες έχουν συνάψει άνω των 120 συμβάσεων με τη Naval Group, μπαίνοντας μάλιστα στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα του γαλλικού ομίλου.<br /><br />Η τρίτη φρεγάτα ΦΟΡΜΙΩΝ ενσωματώνει ήδη πληθώρα ελληνικών συστημάτων:<br /><br />Ναυπηγεία Σαλαμίνας: Κατασκευή προεξοπλισμένων τμημάτων κύτους (έχουν ήδη παραδώσει 15 από τα 21 τμήματα).<br /><br />METLEN: Κατασκευή τορπιλοθυρών.<br /><br />AKMON & MEVACO: Παραγωγή ηλεκτρονικών κονσολών και ερμαρίων.<br /><br />KAFKAS: Ηλεκτρικοί πίνακες.<br /><br />Marita HELLAS & VIKING NORDSAFE HELLAS: Σωσίβιες σχεδίες και σκάφη RHIB.<br /><br />Παράλληλα, η συνεργασία διευρύνεται με νέα μνημόνια (όπως αυτό μεταξύ Naval Group και METLEN για υποβρύχια) και κοινά προγράμματα Έρευνας & Ανάπτυξης με ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, ενισχύοντας τη διεθνή θέση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα εποχή για το Πολεμικό Ναυτικό με τις FDI: Επιταχύνει η Naval Group. Στόχος 3 φρεγάτες έως το τέλος του 2026.

Το 2026 αναδεικνύεται σε έτος-ορόσημο για την επιχειρησιακή αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς το πρόγραμμα των νέων ψηφιακών φρεγατών...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Κίεβο μεταφέρει τον πόλεμο στην αυλή του Πούτιν. Διπλό χτύπημα σε ενέργεια και οικονομία… με το ρίσκο στα ύψη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/05/vladimir-putin.webp"><img height="50" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/05/vladimir-putin-696x464.webp" width="280" /></a><br /><br />Μια σειρά από πολιτικές νίκες και στρατηγικά πλήγματα βαθιά στο εχθρικό έδαφος από την πλευρά της Ουκρανίας αναζωπυρώνουν τις ελπίδες ότι η πλάστιγγα του πολέμου αρχίζει να γέρνει υπέρ του Κιέβου. Περισσότερα από τέσσερα χρόνια μετά την πλήρους κλίμακας ρωσική εισβολή, η Ουκρανία εφαρμόζει πλέον μια επιθετική στρατηγική που στοχεύει στην κατακόρυφη αύξηση του κόστους του πολέμου για τη Μόσχα, δοκιμάζοντας ευθέως τις αντοχές του Βλαντίμιρ Πούτιν.<br />Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν ότι αυτή η πίεση φέρνει τη σύγκρουση σε ένα οριακό «τελικό στάδιο», αυξάνοντας παράλληλα τον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης ρωσικής κλιμάκωσης.<br /><br />Το σοκ στη Μόσχα και η ενεργειακή ασφυξία<br /><br />Η πρόσφατη, πρωτοφανής επίθεση με ουκρανικά drones μεγάλης εμβέλειας στο διυλιστήριο της Gazprom στη Μόσχα αποτέλεσε ένα ισχυρό συμβολικό και επιχειρησιακό πλήγμα. Η τεράστια έκρηξη και τα μαύρα σύννεφα καπνού πάνω από τη ρωσική πρωτεύουσα έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους απλούς Ρώσους πολίτες: ο πόλεμος δεν είναι πια μακριά από τα σπίτια τους.<br />Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία σφίγγει την τανάλια γύρω από την Κριμαία, την οποία η Ρωσία κατέλαβε το 2014. Σύμφωνα με τη Νάτια Σεσκούρια, ανώτερη συνεργάτιδα του αμυντικού think tank RUSI, ο Πούτιν διαβεβαίωνε επί χρόνια τον πληθυσμό του ότι η χερσόνησος είναι απόλυτα ασφαλής. Σήμερα, μετά τα συνεχή πλήγματα στις γραμμές ανεφοδιασμού, η Κριμαία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση καυσίμων εδώ και πάρα πολύ καιρό, αναγκάζοντας τις κατοχικές αρχές να διακόψουν την παροχή καυσίμων στους πολίτες και περιπλέκοντας σοβαρά τη θερινή επίθεση του ρωσικού στρατού.<br />«Πρέπει να χτυπάμε τη Ρωσία εκεί που πονάει περισσότερο», επισημαίνει ο Γκρεγκουάρ Ρος, Διευθυντής προγραμμάτων Ευρώπης και Ρωσίας στο Chatham House.<br />Το διπλό χτύπημα του Κιέβου δεν περιορίζεται στο πεδίο των μαχών, αλλά προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στη ρωσική οικονομίαα, καθώς οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη Ρωσία καταγράφουν κατακόρυφη άνοδο στα ποσοστά χρεοκοπίας.<br />Την ίδια στιγμή, παρά την κατακόρυφη άνοδο των διεθνών τιμών κατά την κορύφωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, η Ρωσία δεν κατάφερε να αυξήσει την παραγωγή της. Με τις τρέχουσες τιμές του πετρελαίου να υποχωρούν, τα απροσδόκητα κέρδη (windfall) της Μόσχας εξανεμίζονται.<br />Παράλληλα, ενώ η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας ανακοινώνει επίσημα πληθωρισμό 5,6%, οι σουηδικές υπηρεσίες πληροφοριών αποκαλύπτουν ότι το Κρεμλίνο χειραγωγεί συστηματικά τα οικονομικά δεδομένα, εκτιμώντας ότι ο πραγματικός πληθωρισμός στη χώρα αγγίζει το θηριώδες 15%.<br /><br />Πολιτικοί «ούριοι άνεμοι» για τον Ζελένσκι<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, το Κίεβο εκμεταλλεύεται μια σειρά από σημαντικές πολιτικές συγκυρίες:<br /><br />Αλλαγή πλεύσης στις ΗΠΑ: Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στείλει σήματα για πιθανή ανανέωση της αμερικανικής στήριξης προς την Ουκρανία.<br />Ρήγμα στην ΕΕ: Η εκλογή του Πέτερ Μάγιαρ στην Ουγγαρία παραμέρισε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση της Ουκρανίας.<br />Διπλωματικό ματ: Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι κέρδισε τις εντυπώσεις διεθνώς, ανατρέποντας το σκηνικό με μια ανοιχτή επιστολή προς τον Πούτιν, προτείνοντας απευθείας κατ’ ιδίαν συνομιλίες και αναγκάζοντας τη Μόσχα σε αμυντική στάση.<br /><br />Η νευρικότητα στο Κρεμλίνο είναι πλέον εμφανής. Ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Ριαμπκόφ, παραδέχθηκε δημόσια ότι η Μόσχα παρατηρεί «σημάδια μετατόπισης» στην κυβέρνηση Τραμπ σε σχέση με προηγούμενες συμφωνίες, προδίδοντας την αυξανόμενη απογοήτευση της ρωσικής ηγεσίας.<div><br />Το ρίσκο του «τελικού σταδίου»<br /><br />Παρά τις επιτυχίες, ο δρόμος για το Κίεβο παραμένει ναρκοθετημένος. Αναλυτές επισημαίνουν στο CNBC ότι η εξαντλημένη αεράμυνα της Ουκρανίας αποτελεί τη μεγαλύτερη αχίλλειο πτέρνα της.<br />Ο Κρίστοφερ Γκράνβιλ, διευθύνων σύμβουλος της TS Lombard, εκτιμά ότι ο πόλεμος πλησιάζει στο τελικό του στάδιο, καθώς οι εδαφικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν πλέον περιοριστεί στο βορειοδυτικό κομμάτι του Ντονέτσκ, με πόλεις όπως η Κοστιαντίνιφκα και το Λιμάν να βρίσκονται στα πρόθυρα της πτώσης.<br />Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ρωσία θα επιλέξει μια ακραία κλιμάκωση ή αν θα αναγκαστεί σε μια ανακωχή, λυγίζοντας κάτω από το δυσβάσταχτο οικονομικό και κοινωνικό κόστος που της επιβάλλει η Ουκρανία. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο Γκρεγκουάρ Ρος του Chatham House: «Ο Πούτιν μοιάζει με ορειβάτη σε μεγάλο υψόμετρο. Από το μονοπάτι που επέλεξε, δεν υπάρχει επιστροφή χωρίς να χάσει την εξουσία του. Και αυτό ακριβώς κάνει την κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη για ολόκληρη την Ευρώπη»</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Κίεβο μεταφέρει τον πόλεμο στην αυλή του Πούτιν. Διπλό χτύπημα σε ενέργεια και οικονομία… με το ρίσκο στα ύψη.

Μια σειρά από πολιτικές νίκες και στρατηγικά πλήγματα βαθιά στο εχθρικό έδαφος από την πλευρά της Ουκρανίας αναζωπυρώνουν τις ελπίδες ότι η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης έφυγε από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού με θλίψη κι απογοήτευση.

<img height="44" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/kokotsakis-karustianou-630x381.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…»</span></h3>Την αποχώρησή του από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων των Τεμπών.<br /><br />Στην ανακοίνωσή του ζητά συγγνώμη από όσους πίστεψαν, μέσα από τη δική του δημόσια παρουσία, ότι δημιουργούνταν ένας διαφορετικός πολιτικός φορέας, με χαρακτηριστικά «Κινήματος Πολιτών», συμμετοχής, συλλογικότητας, δημοκρατίας και διαφάνειας.<br /><br />Επίσης, κάνει λόγο για «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις» τονίζοντας ότι «κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο».<div><br />Όλη η επιστολή του Βασίλη Κοκοτσάκη<br /><br />«Στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του υπό ίδρυση τότε Κινήματος, δήλωσα δημόσια:<br /><br />»“Εύχομαι αυτή η νέα αρχή να μείνει πάντα πιστή σε αυτό που τη γέννησε: Την απαίτηση των πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Ευθύνη”.<br /><br />»Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνα τα λόγια, όχι για να τα αναθεωρήσω, αλλά γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που έκρυβαν μέσα τους.<br /><br />»Στην υπόθεση των Τεμπών στήριξα (μεταξύ άλλων) ως τεχνικός σύμβουλος & την τότε πρόεδρο του Συλλόγου θυμάτων, στον αγώνα όλων των συγγενών για την αλήθεια στην υπόθεση αυτή.<br /><br />»Την στηρίξαμε ως τεχνική ομάδα, επιστημονικά, ηθικά, όχι γιατί αναζητούσαμε ρόλο, θέση ή επιρροή, αλλά γιατί πιστεύαμε ότι εκφράζει ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και αλήθεια, όπως αυτό εκφράστηκε από τα εκατομμύρια των Πολιτών που διαδήλωναν στους δρόμους.<br /><br />»Και όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρόν χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη.<br /><br />»Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό-πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του κόσμου, ενάντια στην σήψη και την διαφθορά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος<br /><br />»Ένα κίνημα που θα αποτελούσε συνέχεια εκείνου του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025.<br /><br />»Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς, δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς…<br /><br />»Δεν θα αναπαρήγαγε τις παθογένειες που για δεκαετίες οδήγησαν τους πολίτες στην αποστροφή απέναντι στην πολιτική.<br /><br />»Δυστυχώς, όσο περνούσε ο χρόνος, διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο ότι η πορεία που ακολουθείται απέχει ουσιωδώς από εκείνη που εξαγγέλθηκε.<br /><br />»Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις.<br /><br />»Υποβλήθηκαν προτάσεις, κατατέθηκαν σχέδια, διατυπώθηκαν προβληματισμοί.<br /><br />»Ζητήθηκαν συναντήσεις και διευκρινίσεις. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης. Αλλά από αίσθημα ευθύνης.<br /><br />»Γιατί κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο.<br /><br />»Και όμως, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.<br /><br />»Δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό, θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα.<br /><br />»Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο.<br /><br />»Δεν υπήρξε συλλογική ποτέ επεξεργασία για κανένα θέμα, όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης.<br /><br />»Αντίθετα, διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας.<br /><br />»Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε.<br /><br />»Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της.<br /><br />»Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της.<br /><br />»Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας για αυτήν.<br /><br />»Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο.<br /><br />»Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου “αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα”.<br /><br />»Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με “αυλές”.<br /><br />»Οι οργανώσεις πολιτών που αυτοβούλως συγκροτήθηκαν ανά την χώρα, αφέθηκαν να λειτουργούν χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αρμοδιότητες και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις συμμετοχής και χωρίς ποτέ να ζητηθεί η γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα.<br /><br />»Και το χειρότερο: Αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.<br /><br />»Μια κατάσταση που όχι μόνο δεν θυμίζει Κίνημα Πολιτών, αλλά θυμίζει ακριβώς εκείνο το πολιτικό μοντέλο που υποτίθεται ότι επιχειρούσαμε να υπερβούμε.<br /><br />»Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση που δεν μπορώ να αγνοήσω.<br /><br />»Από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης του εγχειρήματος, δεκάδες άνθρωποι και στη συνέχεια εκατοντάδες πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας. (όπως έγινε υποδειγματικά στην Κρήτη).<br /><br />»Δημιουργήθηκαν Ομάδες Πολιτών σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αποτελούμενες από ανθρώπους που δεν ζητούσαν ανταλλάγματα, αξιώματα ή πολιτική σταδιοδρομία.<br /><br />»Άνθρωποι της εργασίας, της καθημερινότητας και της προσφοράς.<br /><br />»Άνθρωποι που πίστεψαν ότι οικοδομούμε κάτι διαφορετικό.<br /><br />»Ότι επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα αληθινό Κίνημα Πολιτών, βασισμένο στη συμμετοχή, στη συλλογικότητα, στη διαφάνεια και στον σεβασμό της δημοκρατικής λειτουργίας.<br /><br />»Οι άνθρωποι αυτοί μας εμπιστεύθηκαν και μας ακολούθησαν.<br /><br />»Επένδυσαν χρόνο, κόπο, αξιοπρέπεια και Ελπίδα. Και ακριβώς γι’ αυτό αισθάνομαι ότι έχω απέναντί τους μια ιδιαίτερη ηθική υποχρέωση.<br /><br />»Δεν μπορώ να τους ζητήσω να συνεχίσουν να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουν να διαμορφώνεται.<br /><br />»Δεν μπορώ να τους ζητήσω να αποδεχθούν ως Κίνημα Πολιτών μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε.<br /><br />»Και κυρίως δεν μπορώ να σιωπήσω όταν βλέπω ανθρώπους που εργάστηκαν ανιδιοτελώς να αισθάνονται σήμερα απογοήτευση & πικρία απέναντι στις προσδοκίες που οι ίδιοι επένδυσαν.<br /><br />»Τους οφείλω την αλήθεια, όπως τους όφειλα την αλήθεια από την πρώτη ημέρα.<br /><br />»Με τα παραπάνω δεν καταγράφω προσωπική πικρία, αλλά τα καταγράφω με θλίψη.<br /><br />»Γιατί όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής.<br /><br />»Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία, αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη.<br /><br />»Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία, αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του.<br /><br />»Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες.<br /><br />»Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.<br /><br />»Προσωπικά, αισθάνομαι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορώ να συμπράξω. Μίλησα όταν έπρεπε να μιλήσω και πρότεινα όταν έπρεπε να προτείνω.<br /><br />»Προειδοποίησα όταν έπρεπε να προειδοποιήσω και παρέμεινα παρών όσο υπήρχε η ελπίδα ότι η πορεία μπορούσε να διορθωθεί, αλλά μάταια.<br /><br />»Για να μπορώ αύριο να κοιτάζω στα μάτια τους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν και πορευτήκαμε για λίγο μαζί…<br /><br />»Για τον λόγο αυτό δηλώνω ότι αποσύρω την όποια στήριξή μου από τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα.<br /><br />»Δεν αναγνωρίζω σε αυτόν τον φορέα, τα χαρακτηριστικά ενός Κινήματος Πολιτών όπως εκείνου που οραματιστήκαμε και παρουσιάσαμε στους πολίτες.<br /><br />»Η απόφασή μου αυτή δεν στρέφεται εναντίον κανενός προσώπου, αλλά αφορά αποκλειστικά τη διαπίστωσή μου για τον τρόπο συγκρότησης, λειτουργίας και πολιτικής εξέλιξης του εγχειρήματος<br /><br />»Ταυτόχρονα, δηλώνω ξεκάθαρα ότι παραμένω δίπλα στους ανθρώπους που πορεύτηκαν μαζί μας όλο αυτό το διάστημα και που τίμησαν με την παρουσία, τη δουλειά, το ήθος και την ανιδιοτέλειά τους αυτή την προσπάθεια.<br /><br />»Πάνω απ’ όλα όμως, παραμένω ανυποχώρητα εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα:<br /><br />»Στον καθαρό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών, μαζί με την τεχνική μας ομάδα.<br /><br />»Συνεχίζουμε απρόσκοπτα το επιστημονικό μας έργο για τη μνήμη των θυμάτων και την αξιοπρέπεια των οικογενειών τους.<br /><br />»Οι αρχές που μας έφεραν εδώ εξακολουθούν να είναι ζωντανές, και όσο παραμένουν ζωντανές, ο δικός μας δρόμος θα παραμένει ανοιχτός.<br /><br />»Αποχωρώ μόνο από μια πολιτική κίνηση που δεν με εκφράζει, όπως πλέον δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης έφυγε από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού με θλίψη κι απογοήτευση.

«Δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…» Την αποχώρησή του από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο Βασίλης Κοκοτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τεχεράνη: «Διακήρυξη αμερικανικής ήττας» η συμφωνία για τη Μέση Ανατολή.

<img height="47" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/us-iran-gatar-pakistan-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Ως «διακήρυξη ήττας των Ηνωμένων Πολιτειών» περιέγραψε τη συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή ο επικεφαλής της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας και Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της χώρας, Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ.<br /><br />Μιλώντας την Τετάρτη 24/06 από το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, στο πλαίσιο της 20ής Συνόδου της Κοινοβουλευτικής Ένωσης των Χωρών του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης, ο Ιρανός αξιωματούχος τόνισε ότι η λεγόμενη «Συμφωνία του Ισλαμαμπάντ» δεν αποτελεί προϊόν πιέσεων ή εξαναγκασμού.<br /><br />Αντίθετα, τη χαρακτήρισε καρπό της σθεναρής αντίστασης και της κυριαρχικής ισχύος του ιρανικού λαού, επαναλαμβάνοντας τη θέση ότι η ασφάλεια στη Μέση Ανατολή πρέπει να διασφαλίζεται αποκλειστικά από τα κράτη της περιοχής.<div><br />Στο επίκεντρο ο Λίβανος και η άρση του ναυτικού αποκλεισμού<br /><br />Η διπλωματική αυτή εξέλιξη εδράζεται στο Μνημόνιο Συναντίληψης 14 σημείων που επιτεύχθηκε στις 14 Ιουνίου με τη μεσολάβηση του Πακιστάν.<br /><br />Το σύμφωνο, το οποίο φέρει την ηλεκτρονική υπογραφή του Ιρανού Προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν και του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, τέθηκε σε ισχύ στις 18 Ιουνίου.<br /><br />Μεταξύ άλλων, προβλέπει τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών -συμπεριλαμβανομένου του μετώπου του Λιβάνου-, το εκ νέου άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, καθώς και την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού εις βάρος του Ιράν.<br /><br />Ο Καλιμπάφ κατέστησε σαφές, μέσω δηλώσεών του στο ειδησεογραφικό πρακτορείο ISNA, ότι ο τερματισμός των συγκρούσεων στον Λίβανο αποτελεί για την Τεχεράνη προτεραιότητα αντίστοιχης βαρύτητας με την ασφάλεια των δικών της εδαφών.<br /><br />Το πρώτο άρθρο του μνημονίου δεσμεύει ρητά τις ΗΠΑ, το Ιράν και τους συμμάχους τους σε μόνιμη κατάπαυση του πυρός σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα.<br /><br />Σημειώνεται ότι, βάσει των επίσημων στοιχείων της Βηρυτού, οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο από τις 2 Μαρτίου έχουν κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 4.100 ανθρώπους, ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 12.000, την ώρα που ο ισραηλινός στρατός διατηρεί υπό την κατοχή του εδάφη στον νότιο Λίβανο.</div><div><br />Συνεχίζονται την επόμενη εβδομάδα οι τεχνικές διαβουλεύσεις<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, οι συνομιλίες σε επίπεδο τεχνοκρατών αναμένεται να επαναληφθούν στις αρχές της επόμενης εβδομάδας, μετά από μια σύντομη διακοπή.<br /><br />Όπως γνωστοποίησε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν, Ταχίρ Ανταράμπι, η προσωρινή αυτή παύση ακολουθεί τις πολύωρες και εντατικές διαβουλεύσεις που είχαν τη Δευτέρα 22/06 οι αντιπροσωπείες των δύο πλευρών στο Μπούργκενστοκ της Ελβετίας.<br /><br />Οι τεχνικές ομάδες του Πακιστάν και του Κατάρ, σε ρόλο μεσολαβητών, θα συνεχίσουν να συντονίζουν τις επαφές με την Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.<br /><br />Στόχος είναι η πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ, το οποίο θέτει ως ορίζοντα τις 60 ημέρες για την επίτευξη μιας οριστικής και βιώσιμης ειρηνευτικής συμφωνίας.<br /><br />Κατά τον Ανταράμπι, τόσο το προσύμφωνο όσο και η πρόσφατη σύνοδος στην Ελβετία επιβεβαιώνουν ότι ο διάλογος παραμένει το μοναδικό αποτελεσματικό εργαλείο για την εκτόνωση της κρίσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τεχεράνη: «Διακήρυξη αμερικανικής ήττας» η συμφωνία για τη Μέση Ανατολή.

Ως «διακήρυξη ήττας των Ηνωμένων Πολιτειών» περιέγραψε τη συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή ο επικεφαλής της ιρανικής...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι αενάως “αθέατοι” συνεπείς δανειολήπτες, ή αλλιώς… τα “κορόιδα”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZjRmt6_UoqoSrl9K5l_d2ESIxQVAj0bzBWoqMbIoDKA&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="179" data-original-width="282" height="47" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZjRmt6_UoqoSrl9K5l_d2ESIxQVAj0bzBWoqMbIoDKA&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Πανηγυρίζει η κυβέρνηση διά του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών για τη νέα ρύθμιση που αφορά τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη. Ο Κυρ. Μητσοτάκης μάλιστα, στις αναφορές του ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας τον οποίο επισκέφθηκε, την ανέδειξε ως μία από τις σημαντικότερες κοινωνικές παρεμβάσεις, λίγες μόλις ώρες προ της ψήφισης του νομοσχεδίου από τη Βουλή.<br /><br />«Η κυβέρνηση ξεπέρασε τις προσδοκίες και στέλνει μήνυμα ασφάλειας σε όλους τους συνεπείς δανειολήπτες», ανέφερε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι η παρέμβαση κλείνει «μια εκκρεμότητα του παρελθόντος με δικαιοσύνη και σεβασμό σε όσους προσπάθησαν να παραμείνουν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους». Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία είναι «ακόμη μία απόδειξη ότι η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών μπορεί να μεταφράζεται σε χειροπιαστή στήριξη για τους πολίτες», την ελληνική κοινωνία που εξακολουθεί να δοκιμάζεται από τις παρατεταμένες αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών.<br /><br />Το έχουμε ξαναγράψει. Η αδιαφορία όμως που συναντά αυτό που ακολουθεί, αφενός σημαίνει ότι «η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως» και αφετέρου ότι υπάρχει ένα ακόμα πιο συνεπές τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που για μια ακόμη φορά αισθάνεται μεγάλη πικρία, κάτι το οποίο εξίσου θα βαρύνει στις κάλπες που πλησιάζουν με γρήγορο ρυθμό.<br /><br />Όσοι έκαναν χρήση του νόμου Κατσέλη και αποκατέστησαν τους ρυθμούς αποπληρωμής των δανειακών υποχρεώσεών τους, προφανώς και άξιοι συγχαρητηρίων είναι και ορθώς στηρίζονται. Οι υπόλοιποι που δεν τις τήρησαν είτε αποτελούνται από «στρατηγικούς κακοπληρωτές» που όντως αποτελούν πληγή για το τραπεζικό σύστημα και την ίδια την αγορά, είτε από αγαθής προαίρεσης συμπολίτες μας, που όμως η απόσταση των οικονομικών τους από το περιουσιακό στοιχείο που προσπαθούν να διασώσουν έχει ανοίξει τόσο πολύ, που ό,τι και να κάνουν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.<br /><br />Οπότε, εκ των πραγμάτων οι υποθέσεις τους θα πάρουν άλλον δρόμο. Και εφόσον πρόκειται για ακίνητα, οι σημερινές υψηλές τιμές διασφαλίζουν, ότι σε περίπτωση πλειστηριασμού το τίμημα θα βοηθήσει μια συνολικότερη επανεκκίνηση των οικονομικών τους με τακτοποίηση των υποχρεώσεων και στην επί το ρεαλιστικότερο προσαρμογή της ζωής τους στην οικονομική πραγματικότητα που βιώνουν.<div><br />Τα αιώνια κορόιδα<br /><br />Υπάρχει όμως κι ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, το οποίο με μεγάλες θυσίες την περασμένη δεκαετία κατόρθωνε οριακά να μην «κοκκινίσει» τις δανειακές του υποχρεώσεις. Όλα αυτά τα χρόνια, το μήνυμα που εισπράττει από την κυβέρνηση είναι ότι… μάλλον ανήκει στην κατηγορία «κορόιδο». Διότι δεν αξιολογείται θετικά και φυσικά έμπρακτα, ο αγώνας τους να παραμείνουν οι υποχρεώσεις τους στην κατηγορία των «πράσινων δανείων». Διότι όλες ο παρεμβάσεις αφορούσαν τα «κόκκινα δάνεια».<br /><br />Άρα, εκ του αποτελέσματος προκύπτει πως έκαναν μεγάλο λάθος που δε σταμάτησαν να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Ή να τις εξυπηρετούν εν μέρει και πλημμελώς, ώστε να ανήκουν στην κατηγορία των ευεργετούμενων. Δεν προσάπτουμε απαραιτήτως κακή πρόθεση στην αδιαφορία της πολιτείας γι’ αυτή την κατηγορία. Είναι όμως κεφαλαιώδες σφάλμα το να κατηγοριοποιείται αυτομάτως σε αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα!<br /><br />Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή για το σύγχρονο υπουργείο Οικονομικών να συσχετίσει τις πάγιες υποχρεώσεις των φορολογουμένων με τα εισοδήματά τους; Από εκεί θα προέκυπταν πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Για τους συνεπείς αυτής της κατηγορίας δεν θα υπάρξει ποτέ επιβράβευση;<br /><br />Ιδέες έχουν ακουστεί πολλές. Αυτή είναι μια ξεχωριστή κατηγορία πολιτών, που έσφιξε το ζωνάρι… ενίοτε και υπέρμετρα και κατάφερε να μη δημιουργήσει πρόβλημα. Για να εισπράττει σήμερα, εξ αντικειμένου, το «βραβείο της ανοιχτής παλάμης», κατά τον αείμνηστο χρονογράφο Δημήτρη Ψαθά…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι αενάως “αθέατοι” συνεπείς δανειολήπτες, ή αλλιώς… τα “κορόιδα”

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση διά του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών για τη νέα ρύθμιση που αφορά τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν «βάζει πλώρη» για νέα 7ετή θητεία: Πώς σκοπεύει να ξεγελάσει το Σύνταγμα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/05/erdogan.jpg?v=1777982264" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="1920" height="49" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/05/erdogan.jpg?v=1777982264" width="280" /></a></div><div><br /></div>Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται πως προετοιμάζει το έδαφος για την παραμονή του στην εξουσία για ακόμη επτά χρόνια, θέτοντας σε εφαρμογή έναν στρατηγικό σχεδιασμό που στοχεύει στην αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης και την υπέρβαση των συνταγματικών εμποδίων.<br /><br />Η πρόθεση για μια νέα θητεία δεν αποτελεί πλέον φήμη, καθώς επιβεβαιώθηκε επίσημααπό τον εκπρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος (AKP), Ομέρ Τσελίκ. Είχε προηγηθεί η σχετική δήλωση του ακραίου κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο οποίος υπέδειξε τον νυν πρόεδρο ως τον μοναδικό υποψήφιο της συμμαχίας για τις επόμενες εκλογές.<br /><br />Τα συνταγματικά εμπόδια και η «διέξοδος»<br /><br />Παρά τις βλέψεις του Τούρκου προέδρου, η υφιστάμενη θεσμική κατάσταση αποτελεί τροχοπέδη, καθώς το σύνταγμα δεν του επιτρέπει να διεκδικήσει τρίτη θητεία ούτε καν να υποβάλει αίτηση υποψηφιότητας.<br /><br />Προκειμένου να παρακάμψει αυτόν τον περιορισμό, όπως μεταδίδει η ανταποκρίτρια του OPEN στην Τουρκία Μαρία Ζαχαράκη, ο Ερντογάν εξετάζει δύο σενάρια:<br />Την αλλαγή του συντάγματος<div><br />Την προκήρυξη πρόωρων εκλογών πριν από το 2028<br /><br />Στην περίπτωση των πρόωρων εκλογών, ο Ερντογάν μπορεί να επικαλεστεί ότι δεν ολοκληρώθηκε η δεύτερη θητεία του, αποκτώντας έτσι το συνταγματικό δικαίωμα να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για να την «ολοκληρώσει». Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση απαιτεί την επίκληση ενός σοβαρού λόγου που θα δικαιολογεί την προσφυγή στις κάλπες.</div><div><br />Στόχος η αντιπολίτευση και ο Ιμάμογλου<br /><br />Οι ανακοινώσεις αυτές ερμηνεύονται ως μια προσπάθεια άσκησης πίεσης στην αξιωματική αντιπολίτευση και κυρίως στον Εκρέμ Ιμάμογλου. Παρά το γεγονός ότι ο Ιμάμογλου αντιμετωπίζει φυλάκιση, πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι έτοιμος να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος.<br /><br />Ο Ερντογάν, έχοντας ήδη εξουδετερώσει πολιτικά τον Κιλιτσντάρογλου, τον οποίο δεν θεωρεί πλέον υπολογίσιμο αντίπαλο, επιδιώκει να λυγίσει ηθικά το μέτωπο της αντιπολίτευσης. Στόχος του είναι να αποτρέψει τη δημιουργία μιας ευρείας συμμαχίας εναντίον του και να περάσει το μήνυμα στην κοινή γνώμη ότι αποτελεί τη μοναδική επιλογή σταθερότητας για τη χώρα.<br /><br />Με την παραπάνω στρατηγική, ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να δείξει ότι παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, θέτοντας το δίλημμα στην κοινή γνώμη: «Υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από εμένα;»</div><div><br /></div><div><a href="https://www.ethnos.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν «βάζει πλώρη» για νέα 7ετή θητεία: Πώς σκοπεύει να ξεγελάσει το Σύνταγμα.

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται πως προετοιμάζει το έδαφος για την παραμονή του στην εξουσία για ακόμη επτά χρόνια, θέτο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ – Ισραήλ: Ρωγμές στη «σιδερένια συμμαχία» λόγω Ιράν;

<img height="50" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-10-768x733.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η ενδιάμεση συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν, οι επικρίσεις του Ντόναλντ Τραμπ προς το Ισραήλ και οι εξελίξεις στον Λίβανο προκαλούν ανησυχία στο Τελ Αβίβ για το μέλλον της στρατηγικής σχέσης με την Ουάσιγκτον.<br /><br />Η προσωρινή συμφωνία που υπέγραψαν Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν έχει ανοίξει μια νέα συζήτηση στο Ισραήλ σχετικά με το κατά πόσο η παραδοσιακά ισχυρή συμμαχία με την Ουάσιγκτον παραμένει αμετακίνητη.<br /><br />Παρότι τόσο ο Λευκός Οίκος όσο και η ισραηλινή κυβέρνηση επιμένουν ότι οι σχέσεις των δύο χωρών παραμένουν στενές, οι δημόσιες διαφωνίες γύρω από το Ιράν, τον Λίβανο και τις περιφερειακές συγκρούσεις έχουν πυροδοτήσει προβληματισμό στο πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο του Ισραήλ.<div><br />Το Ιράν στο επίκεντρο της ανησυχίας<br /><br />Για μεγάλο μέρος της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, το Ιράν εξακολουθεί να θεωρείται η σημαντικότερη απειλή για την ασφάλεια της χώρας.<br /><br />Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να προχωρήσει σε μια ενδιάμεση συμφωνία με την Τεχεράνη, η οποία περιλαμβάνει προσωρινή χαλάρωση κυρώσεων και διευκολύνσεις στις εξαγωγές πετρελαίου, έχει προκαλέσει έντονο σκεπτικισμό.<br /><br />Ισραηλινοί αναλυτές εκτιμούν ότι η οικονομική ανάσα προς το Ιράν θα μπορούσε να ενισχύσει την περιφερειακή επιρροή της Τεχεράνης και να αυξήσει τους διαθέσιμους πόρους για συμμάχους της όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<br /><br />Παράλληλα, εκφράζονται φόβοι ότι η Ουάσιγκτον ίσως επιχειρήσει να περιορίσει τις στρατιωτικές επιλογές του Ισραήλ απέναντι σε οργανώσεις που συνδέονται με το Ιράν. </div><div><br />Οι άνθρωποι του Τραμπ επιχειρούν να καθησυχάσουν το Τελ Αβίβ<br /><br />Μπροστά στις αντιδράσεις, κορυφαία στελέχη του περιβάλλοντος Τραμπ έσπευσαν να διαβεβαιώσουν ότι η αμερικανοϊσραηλινή συμμαχία παραμένει ακλόνητη.<br /><br />Ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, χαρακτήρισε τη σχέση των δύο χωρών «άθραυστο δεσμό», αναγνωρίζοντας πάντως ότι υπάρχουν ανησυχίες για τις πρόσφατες εξελίξεις.<br /><br />Ανάλογη στάση κράτησαν και άλλες προσωπικότητες του συντηρητικού χώρου στις ΗΠΑ, οι οποίες μπορεί να διαφωνούν με πλευρές της συμφωνίας με το Ιράν, αλλά συνεχίζουν να στηρίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ και τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ.<br />Οι δηλώσεις Τραμπ που προκάλεσαν αίσθηση<br /><br />Η ανησυχία στο Ισραήλ εντάθηκε μετά από μια σειρά δημόσιων τοποθετήσεων του Αμερικανού προέδρου.<br /><br />Ο Τραμπ έχει ασκήσει κριτική στις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Λίβανο, υποστηρίζοντας ότι η κρίση πρέπει να τερματιστεί ταχύτερα και με λιγότερες απώλειες αμάχων.<br /><br />Παράλληλα, εμφανίστηκε θετικός σε πρωτοβουλίες κατάπαυσης του πυρός με τη Χεζμπολάχ και σε εναλλακτικές ρυθμίσεις ασφαλείας στον Λίβανο, επιλογές που αντιμετωπίζονται με επιφυλακτικότητα από κύκλους του Ισραήλ.<br /><br />Οι δηλώσεις αυτές θεωρούνται από ορισμένους ως ένδειξη διαφοροποίησης της Ουάσιγκτον από τις παραδοσιακές ισραηλινές θέσεις. </div><div><br />Ρήγματα και στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικανών<br /><br />Ένα ακόμη στοιχείο που παρακολουθεί στενά το Τελ Αβίβ είναι οι μεταβολές στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.<br /><br />Για δεκαετίες η στήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε σχεδόν αδιαμφισβήτητη θέση των Ρεπουμπλικανών.<br /><br />Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί φωνές που αντιμετωπίζουν πιο κριτικά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, στον Λίβανο και απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς έχει υιοθετήσει πιο ισορροπημένη ρητορική σε σχέση με παλαιότερους Ρεπουμπλικανούς ηγέτες, αντανακλώντας μια ευρύτερη συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη στις ΗΠΑ.<br />Αλλάζει και η αμερικανική κοινή γνώμη<br /><br />Ταυτόχρονα, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σταδιακές αλλαγές στην αμερικανική κοινωνία.<br /><br />Νεότερες ηλικίες, ακόμη και μεταξύ των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων, εμφανίζονται λιγότερο ταυτισμένες με τις παραδοσιακές φιλοϊσραηλινές θέσεις.<br /><br />Στους Δημοκρατικούς, η κριτική προς την κυβέρνηση Νετανιάχου έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά τις επιχειρήσεις στη Γάζα και τις περιφερειακές συγκρούσεις.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί νέα πολιτικά δεδομένα για όποια αμερικανική κυβέρνηση βρεθεί στον Λευκό Οίκο τα επόμενα χρόνια.</div><div><br />Η στάση Νετανιάχου<br /><br />Παρά τις ανησυχίες, το περιβάλλον του Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίζεται πιο ψύχραιμο.<br /><br />Σύμφωνα με ισραηλινούς αξιωματούχους, ο πρωθυπουργός δεν θεωρεί ότι οι πρόσφατες δηλώσεις Τραμπ σηματοδοτούν στρατηγική μεταστροφή των ΗΠΑ.<br /><br />Η εκτίμηση που επικρατεί στην Ιερουσαλήμ είναι ότι μέρος της ρητορικής του Αμερικανού προέδρου απευθύνεται κυρίως στο εσωτερικό πολιτικό ακροατήριο ενόψει των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.<br /><br />Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι επηρεάζονται η στρατιωτική συνεργασία, οι ανταλλαγές πληροφοριών ή οι αμυντικές συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών.<br />Η επόμενη ημέρα<br /><br />Παρά τις εντάσεις, η αμερικανοϊσραηλινή σχέση εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ωστόσο, η συμφωνία με το Ιράν, οι εξελίξεις στον Λίβανο και οι μεταβαλλόμενες πολιτικές ισορροπίες στις Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν ότι η συμμαχία εισέρχεται σε μια νέα, πιο σύνθετη φάση.<br /><br />Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ μπορούν να διαχειριστούν τις διαφωνίες τους χωρίς να διαταραχθεί μια στρατηγική σχέση που διαμορφώνει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ – Ισραήλ: Ρωγμές στη «σιδερένια συμμαχία» λόγω Ιράν;

Βασιλης Διαμαντακος Η ενδιάμεση συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν, οι επικρίσεις του Ντόναλντ Τραμπ προς το Ισραήλ και οι εξελίξεις στον Λίβανο προκαλούν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Άγκυρα ανεβάζει τους τόνους για την Κύπρο και στέλνει μήνυμα σε Παρίσι και Βρυξέλλες.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/Guler-2-1-1-768x432.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ αμφισβητεί τη συμφωνία Λευκωσίας – Παρισιού, απειλεί με αντίδραση σε «τετελεσμένα» στην Κύπρο και ταυτόχρονα επιχειρεί να εμφανίσει την Τουρκία ως απαραίτητο εταίρο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Η Άγκυρα επέλεξε να μεταφέρει τη διαφωνία της με τη συμφωνία Λευκωσίας – Παρισιού από το διπλωματικό στο στρατηγικό επίπεδο, αντιμετωπίζοντας την ενίσχυση της γαλλικής παρουσίας στην Κύπρο ως εξέλιξη που επηρεάζει άμεσα τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, μιλώντας στις Βρυξέλλες, εμφανίστηκε ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Γαλλίας, αμφισβητώντας τόσο τη νομιμοποίησή της όσο και τις γεωπολιτικές της προεκτάσεις.<br /><br />«Είναι εξαιρετικά σημαντικό όλοι οι παράγοντες να αποφεύγουν ενέργειες που θα μπορούσαν να εντείνουν τις περιφερειακές εντάσεις και να δίνουν προτεραιότητα στον διάλογο, τη συνεργασία και την αντίληψη της κοινής ασφάλειας», δήλωσε αρχικά, επιχειρώντας να παρουσιάσει την τουρκική θέση ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή.<br /><br />Ωστόσο, αμέσως μετά στράφηκε ευθέως κατά της συμφωνίας Λευκωσίας – Παρισιού.<br /><br />«Η συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Γαλλίας, η οποία δεν διαθέτει την ιδιότητα της εγγυήτριας δύναμης, αποτελεί στην πραγματικότητα μια πρωτοβουλία χωρίς νομιμότητα, που διαταράσσει τις ευαίσθητες ισορροπίες και είναι αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο», υποστήριξε.<br /><br />Η συγκεκριμένη αναφορά αποτυπώνει τη διαχρονική προσπάθεια της Τουρκίας να συνδέει το Κυπριακό με το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων, παρά το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ασκεί ανεξάρτητα την εξωτερική και αμυντική της πολιτική. <br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αναφορά του Τούρκου υπουργού στη στρατιωτική ισχύ της χώρας του, η οποία ερμηνεύεται ως έμμεση προειδοποίηση προς όσους συμμετέχουν ή στηρίζουν τα νέα σχήματα συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />«Λαμβάνοντας υπόψη τη στρατιωτική ισχύ, την αποτρεπτική ικανότητα και τη γεωστρατηγική θέση της χώρας μας, οποιαδήποτε συμμαχία στοχεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας», τόνισε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η φράση αυτή θεωρείται από διπλωματικές πηγές ως το πλέον σαφές μήνυμα της Άγκυρας προς τη Γαλλία, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε βασικό ευρωπαϊκό πυλώνα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, διατηρώντας στενή στρατηγική συνεργασία τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η τοποθέτησή του για το ψευδοκράτος, με τον Γκιουλέρ να διαμηνύει ότι η Τουρκία διατηρεί ενεργό ρόλο ασφαλείας στην κατεχόμενη Κύπρο.<br /><br />«Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις διαθέτουν την ικανότητα και τη βούληση να απαντήσουν σε τετελεσμένα γεγονότα και εχθρικές ενέργειες που στοχεύουν την ασφάλεια της ΤΔΒΚ», ανέφερε. <br /><br />Πρόκειται για μία δήλωση που επαναφέρει στο προσκήνιο το πάγιο τουρκικό δόγμα περί στρατιωτικής εγγύησης του ψευδοκράτους, σε μια περίοδο κατά την οποία η Λευκωσία επιδιώκει τη διεύρυνση των αμυντικών συνεργασιών της με ευρωπαϊκές και δυτικές δυνάμεις.<br /><br />Πίσω από τις δηλώσεις Γκιουλέρ κρύβεται η αυξανόμενη ανησυχία της Άγκυρας για τη σταδιακή διαμόρφωση ενός νέου πλέγματος ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Γαλλία αποκτά ολοένα και πιο ενεργό ρόλο δίπλα σε Ελλάδα και Κύπρο.<br /><br />Η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι η συμφωνία Λευκωσίας – Παρισιού δεν αφορά μόνο διευκολύνσεις ή στρατιωτικές υποδομές. Αντιμετωπίζει τη γαλλική παρουσία ως τμήμα μιας ευρύτερης στρατηγικής αρχιτεκτονικής που ενισχύει το ευρωπαϊκό αποτύπωμα ασφαλείας στην περιοχή και περιορίζει τα περιθώρια μονομερών τουρκικών κινήσεων.<br /><br />Γι’ αυτό και η Άγκυρα επιλέγει να συνδυάζει τη σκληρή ρητορική αποτροπής με τη διατήρηση ανοιχτών διαύλων προς τις Βρυξέλλες, επιχειρώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ανάγκη της να παραμένει κρίσιμος γεωπολιτικός εταίρος της Δύσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Άγκυρα ανεβάζει τους τόνους για την Κύπρο και στέλνει μήνυμα σε Παρίσι και Βρυξέλλες.

Βασιλης Διαμαντακος Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ αμφισβητεί τη συμφωνία Λευκωσίας – Παρισιού, απειλεί με αντίδραση σε «τετελεσμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Κίνα άφησε τις ΗΠΑ μόνες στο μέτωπο του Ιράν.

<img height="46" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/hero_IranChina-1-1-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η στρατηγική ουδετερότητα του Πεκίνου: Γιατί η Κίνα δεν έσπευσε να βοηθήσει τις ΗΠΑ στο Ιράν<br /><br />Η κρίση στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει τα όρια αλλά και τις φιλοδοξίες της κινεζικής ισχύος<br /><br />Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο τον Μάιο, ένας από τους βασικούς του στόχους ήταν να εξασφαλίσει κινεζική παρέμβαση προς την Τεχεράνη για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, της σημαντικότερης ενεργειακής αρτηρίας του πλανήτη.<br /><br />Η απάντηση του Πεκίνου ήταν προσεκτικά διατυπωμένη αλλά πολιτικά αποκαλυπτική.<br /><br />Η Κίνα δήλωσε ότι είναι σημαντικό να αποκατασταθεί η ελεύθερη ναυσιπλοΐα και να διατηρηθούν σταθερές οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, απέφυγε όμως να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση που θα μπορούσε να θεωρηθεί πίεση προς το Ιράν.<br /><br />Για την Ουάσιγκτον, η στάση αυτή μεταφράστηκε σε διπλωματική απογοήτευση.<br /><br />Για το Πεκίνο, ήταν η εφαρμογή μιας στρατηγικής που ακολουθεί εδώ και χρόνια: διατήρηση επιρροής χωρίς ανάληψη στρατιωτικού κόστους.<br />Η Τεχεράνη παραμένει στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο για την Κίνα<br /><br />Σε αντίθεση με την κυρίαρχη δυτική αντίληψη περί ενός ενιαίου «άξονα αυταρχικών δυνάμεων», η σχέση Πεκίνου – Τεχεράνης δεν βασίζεται στην ιδεολογική ταύτιση αλλά στον στρατηγικό πραγματισμό.<br /><br />Η Κίνα βλέπει το Ιράν ως:<div>σημαντική ενεργειακή πηγή,<br />κρίσιμο γεωπολιτικό παίκτη στη Μέση Ανατολή,<br />μέλος των BRICS και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης,<br />αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή στην περιοχή.<br /><br />Το 2021 οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία «Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Συνεργασίας», η οποία προέβλεπε επενδύσεις ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος 25 ετών. Παρότι μεγάλο μέρος του σχεδίου δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί λόγω των αμερικανικών κυρώσεων, η συμφωνία αποτυπώνει τη μακροπρόθεσμη κινεζική στρατηγική απέναντι στο Ιράν. </div><div><br />Το πετρέλαιο εξηγεί σχεδόν τα πάντα<br /><br />Η σημαντικότερη διάσταση της σχέσης παραμένει η ενέργεια.<br /><br />Πριν από την τρέχουσα κρίση, η Κίνα απορροφούσε περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, καλύπτοντας περίπου το 12% των συνολικών κινεζικών εισαγωγών αργού.<br /><br />Παραδόξως, οι αμερικανικές κυρώσεις λειτούργησαν για χρόνια προς όφελος της Κίνας.<br /><br />Η απομόνωση του Ιράν ανάγκαζε την Τεχεράνη να προσφέρει πετρέλαιο με μεγάλες εκπτώσεις, επιτρέποντας στα κινεζικά διυλιστήρια να εξασφαλίζουν φθηνή ενέργεια μέσω εναλλακτικών δικτύων πληρωμών και μεταφοράς.<br /><br />Το Πεκίνο επιθυμεί σταθερότητα στον Περσικό Κόλπο, όχι όμως σε βαθμό που να διαρρήξει τη σχέση του με την Τεχεράνη.</div><div><br />Η κινεζική εξίσωση: Ιράν, Σαουδική Αραβία και Κόλπος<br /><br />Η στρατηγική της Κίνας στη Μέση Ανατολή βασίζεται στην ταυτόχρονη συνεργασία με όλους τους βασικούς παίκτες.<br /><br />Το Πεκίνο έχει αναπτύξει στενούς οικονομικούς δεσμούς </div><div>με:τη Σαουδική Αραβία,<br />τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,<br />το Κατάρ,<br />το Ιράν.<br /><br />Στόχος του δεν είναι να δημιουργήσει στρατιωτικά μπλοκ, αλλά να οικοδομήσει ένα περιφερειακό σύστημα αλληλεξαρτήσεων όπου κανένας παίκτης δεν θα κυριαρχεί πλήρως και κανείς δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Η Κίνα προωθεί ένα μοντέλο οικονομικής διπλωματίας που βασίζεται στην ενέργεια, στις υποδομές, στην τεχνολογία και στις επενδύσεις, αποφεύγοντας παράλληλα την άμεση εμπλοκή σε στρατιωτικές συγκρούσεις. </div><div><br />«Επιρροή χωρίς στρατιωτική παρουσία»<br /><br />Το Πεκίνο απορρίπτει την αμερικανική λογική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Κινέζοι αναλυτές περιγράφουν τη στρατηγική της χώρας ως:<br /><br />«Influence without military presence».<br /><br />Δηλαδή επιρροή χωρίς στρατιωτική παρουσία.<br /><br />Η Κίνα δεν επιθυμεί:να στείλει ναυτικές δυνάμεις στο Ορμούζ,<br />να συμμετάσχει σε στρατιωτικές αποστολές ασφαλείας,<br />να αναλάβει εγγυήσεις άμυνας για τρίτες χώρες.<br /><br />Αντίθετα, προτιμά:διαμεσολάβηση μέσω τρίτων χωρών,<br />οικονομική επιρροή,<br />παράκαμψη κυρώσεων,<br />διπλωματική διαχείριση κρίσεων.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση της επιτρέπει να διατηρεί σχέσεις με όλες τις πλευρές χωρίς να επωμίζεται το κόστος της στρατιωτικής ηγεσίας.<br />Το Πεκίνο βλέπει και μια γεωπολιτική ευκαιρία<br /><br />Πέρα από τα ενεργειακά συμφέροντα, η κρίση προσφέρει στην Κίνα ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή αποσπά πόρους, πολιτική προσοχή και στρατιωτικές δυνατότητες από την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού.<br /><br />Σύμφωνα με την κινεζική ανάλυση, όσο η Ουάσιγκτον παραμένει επικεντρωμένη στη Μέση Ανατολή:μειώνεται η πίεση προς το Πεκίνο,<br />περιορίζεται η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Ασία,<br />αυξάνονται τα περιθώρια κινεζικών κινήσεων γύρω από την Ταϊβάν,<br />ενισχύεται η αβεβαιότητα των περιφερειακών συμμάχων των ΗΠΑ.<br /><br />Η Κίνα δεν επιθυμεί γενικευμένο πόλεμο.<br /><br />Ένα παρατεταμένο αλλά ελεγχόμενο επίπεδο κρίσης εξυπηρετεί καλύτερα τα στρατηγικά της συμφέροντα.<br />Ο φόβος που στοιχειώνει το Πεκίνο: Κατάρρευση του ιρανικού κράτους<br /><br />Υπάρχει όμως ένα σενάριο που η κινεζική ηγεσία θέλει πάση θυσία να αποφύγει.<br /><br />Η πλήρης κατάρρευση του ιρανικού κράτους.<br /><br />Κινέζοι αξιωματούχοι και αναλυτές θεωρούν ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να προκαλέσει:αποσταθεροποίηση ολόκληρης της Μέσης Ανατολής,<br />επέκταση της κρίσης προς την Κεντρική Ασία,<br />νέα αμερικανική στρατιωτική παρουσία κοντά στα δυτικά σύνορα της Κίνας,<br />σοβαρές διαταραχές στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.<br /><br />Για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, η σταθερότητα παραμένει υπέρτατη στρατηγική αξία.<br /><br />Η άρνηση της Κίνας να βοηθήσει ενεργά τις Ηνωμένες Πολιτείες στο ζήτημα του Ιράν δεν αποτελεί διπλωματική παρεξήγηση.<br /><br />Αποτελεί συνειδητή στρατηγική επιλογή.<br /><br />Το Πεκίνο επιδιώκει μια λεπτή ισορροπία:να διατηρήσει το Ιράν ως πολύτιμο στρατηγικό εταίρο,<br />να προστατεύσει τις ενεργειακές του ανάγκες,<br />να διατηρήσει ισχυρές σχέσεις με τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου,<br />να αποφύγει στρατιωτική εμπλοκή,<br />και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί τη μετατόπιση της αμερικανικής προσοχής μακριά από την Ασία.<br /><br />Η κινεζική στρατηγική δεν είναι φιλοϊρανική ούτε αντι-αμερικανική με την παραδοσιακή έννοια.<br /><br />Είναι βαθιά ρεαλιστική.<br /><br />Το Πεκίνο επιδιώκει έναν ελεγχόμενο βαθμό αστάθειας που αποδυναμώνει τη στρατηγική θέση των ΗΠΑ χωρίς να προκαλεί κατάρρευση της περιφερειακής τάξης.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Κίνα δεν θέλει να κερδίσει τον πόλεμο του Ιράν.<br /><br />Θέλει να κερδίσει χρόνο και γεωπολιτικό χώρο όσο οι άλλοι ασχολούνται με αυτόν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί η Κίνα άφησε τις ΗΠΑ μόνες στο μέτωπο του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος Η στρατηγική ουδετερότητα του Πεκίνου: Γιατί η Κίνα δεν έσπευσε να βοηθήσει τις ΗΠΑ στο Ιράν Η κρίση στη Μέση Ανατολή απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εκτός εαυτού ο Έντι Ράμα: «Τους λέω “να πάτε να γ@μηθείτε”, δεν είμαι ο Νονός της Αλβανίας».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Rama-Edi.jpg"><img height="41" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Rama-Edi-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Σε μια πρωτοφανή έξαρση οργής προχώρησε ο Αλβανός πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες ότι λειτουργεί ως ο «Νονός» της χώρας, την ώρα που το πολιτικό σκηνικό στα Τίρανα φλέγεται από τις μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.<br />Η αποκαλούμενη «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» έχει βγάλει δεκάδες χιλιάδες πολίτες στους δρόμους της αλβανικής πρωτεύουσας κάθε νύχτα, για περισσότερες από τρεις εβδομάδες. Αφορμή για το ξέσπασμα της λαϊκής οργής αποτελεί ένα σχεδιαζόμενο πολυτελές τουριστικό θέρετρο ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο συνδέεται άμεσα με τον γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, και τη σύζυγό του, Ιβάνκα. Το έργο πρόκειται να κατασκευαστεί σε ένα νησί και κοντά σε ένα προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο, παγκοσμίως γνωστό για τα φλαμίνγκο που φωλιάζουν εκεί.<br /><br />«Δεν ειναι δική μου δουλειά να αποδείξω ότι δεν είμαι ο Νονός»<br /><br />Μιλώντας στους Financial Times, μέσα από το γραφείο του που έχει θέα στη λεωφόρο των μεγάλων διαδηλώσεων, ο Έντι Ράμα έχασε την ψυχραιμία του όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις κατηγορίες των διαδηλωτών, οι οποίοι ζητούν την παραίτηση και τη δίωξή του για συστημική διαφθορά.<br />«Ο κόσμος λέει ότι εγώ είμαι ο αρχηγός όλου αυτού. Τους λέω “να πάτε να γαμηθείτε“. Τόσο απλά», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αλβανός Πρωθυπουργός, συμπληρώνοντας: «Δεν εναπόκειται σε μένα να αποδείξω ότι δεν είμαι ο Νονός, εναπόκειται σε εκείνους να αποδείξουν ότι είμαι ο Νονός».<br /><br />Το «ροζ» θέρετρο, το μαύρο χρήμα και τα εντάλματα σύλληψης<br /><br />Οι διαδηλωτές καταγγέλλουν ότι η κυβέρνηση παραχωρεί προστατευόμενες περιβαλλοντικές ζώνες σε διεθνείς επενδυτές, την ίδια ώρα που η σκιά του οργανωμένου εγκλήματος πέφτει βαριά πάνω από την περιοχή.<br />Ήδη, οι αλβανικές εισαγγελικές αρχές κατά της διαφθοράς έχουν εκδώσει εντάλματα σύλληψης για 20 επιχειρηματίες που κατηγορούνται για διεθνές λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Οι αρχές υποψιάζονται ότι δισεκατομμύρια ευρώ έχουν διοχετευτεί σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα στις ακτές της Αδριατικής και στα Τίρανα.<br />Ανάμεσα στους καταζητούμενους είναι και ο Αρτούρ Σέχου, ένας επιχειρηματίας με διπλή αμερικανική και αλβανική υπηκοότητα που ζει στο Μαϊάμι. Ο Σέχου είχε στην κατοχή του εκτάσεις δίπλα στο καταφύγιο των φλαμίνγκο, τις οποίες πούλησε το 2025 στην εταιρεία Albania Land Development — μια εταιρεία που συνδέεται άμεσα με το project του Κούσνερ. Η συγκεκριμένη αγοραπωλησία μπήκε αμέσως στο μικροσκόπιο των εισαγγελέων, οι οποίοι πάγωσαν πληρωμές ύψους 128 εκατομμυρίων ευρώ εν αναμονή της έρευνας.<br /><br />«Υπάρχει ξέπλυμα, αλλά… συμβαίνει και στο Λονδίνο»<br /><br />Ο Έντι Ράμα επέμεινε ότι η επένδυση της οικογένειας Τραμπ είναι απολύτως νόμιμη και καθαρή, διαχωρίζοντάς την από τις έρευνες για τον πρώην ιδιοκτήτη της γης. Παράλληλα, προσπάθησε να υποβαθμίσει το πρόβλημα του μαύρου χρήματος στη χώρα του, προχωρώντας σε μια μάλλον αμφιλεγόμενη σύγκριση: «Το να λέγεται ότι η αλβανική οικονομία βασίζεται στο ξέπλυμα χρήματος, αυτό είναι φρικτό», ανέφερε. «Το ξέπλυμα χρήματος είναι μέρος της οικονομίας μας, αλλά δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει ξέπλυμα χρήματος στο Λονδίνο; Υπάρχει. Αλλά μπορείτε να πείτε ότι η βρετανική οικονομία είναι σε μεγάλο βαθμό ξέπλυμα χρήματος; Όχι».<br />«Όλα γίνονται από μίσος για τον Τραμπ»<br /><br />Ο Αλβανός Πρωθυπουργός δεν δίστασε να συνδέσει τις εγχώριες αντιδράσεις με τη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, ισχυριζόμενος ότι οι διαδηλώσεις υποκινούνται από εχθρούς του Αμερικανού προέδρου, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.<br />«Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον να “σκοτωθεί” αυτό το έργο… εξαιτίας του Τραμπ», υποστήριξε. «Αν δεν ήταν ο Τζάρεντ Κούσνερ, κανένας δεν θα έδινε δεκάρα για τα φλαμίνγκο, για την Αλβανία, για τίποτα. Είναι όλο αυτό το μίσος κατά του Τραμπ που προκαλεί όλο αυτόν τον έλεγχο».<br />Παρά το εκρηκτικό κλίμα και την οργή των πολιτών, ο Ράμα δήλωσε απόλυτα βέβαιος ότι τα σχέδια για το παράκτιο θέρετρο θα προχωρήσουν κανονικά, χαρακτηρίζοντας την επένδυση ως μια «ιστορική ευκαιρία» για την Αλβανία.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εκτός εαυτού ο Έντι Ράμα: «Τους λέω “να πάτε να γ@μηθείτε”, δεν είμαι ο Νονός της Αλβανίας».

Σε μια πρωτοφανή έξαρση οργής προχώρησε ο Αλβανός πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες ότι λειτουργεί ως ο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δ. Αβραμόπουλος: Στο υπ. Δικαιοσύνης το αίτημα άρσης ασυλίας του για το Qatargate.

<img height="48" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2016/05/avramopoulos-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Σημαντικές πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις πυροδοτεί η διαβίβαση ευρωπαϊκού αιτήματος για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του πρώην Ευρωπαίου Επιτρόπου και νυν βουλευτή Ηλείας της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρη Αβραμόπουλου.<br /><br />Το αίτημα, το οποίο αφορά την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης που φέρεται να έχει εκδοθεί σε βάρος του από τις βελγικές αρχές για το σκάνδαλο Qatargate, διαβιβάστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης μέσω της Εισαγγελίας Εφετών και του Αρείου Πάγου, με τελικό προορισμό τη Βουλή, η οποία θα λάβει και την τελική απόφαση.<br /><br />Το παρασκήνιο του εντάλματος και οι κατηγορίες<div><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αρχές του Βελγίου προχώρησαν στην έκδοση του εντάλματος καθώς ο κ. Αβραμόπουλος φέρεται να μην προσήλθε δύο φορές στις δικαστικές αρχές της χώρας για να δώσει εξηγήσεις. Τα αδικήματα που του αποδίδονται αφορούν:<br /><br />-Συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση<br /><br />-Δωροληψία<br /><br />-Νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα<br /><br />Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται η ΜΚΟ «Fight Impunity», την οποία είχε ιδρύσει ο πρωταγωνιστής του Qatargate, Αντόνιο Παντσέρι. Αν και η οργάνωση είχε ως επίσημο αντικείμενο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι βελγικές αρχές τη θεωρούν «όχημα» άσκησης πίεσης υπέρ του Κατάρ και διακίνησης χρημάτων, χαρακτηρίζοντάς την ως εγκληματικό δίκτυο. Η κατηγορία συνδέεται με οικονομικό όφελος ύψους περίπου 73.000 – 75.000 ευρώ που φέρεται να εισέρρευσε σε λογαριασμούς του κ. Αβραμόπουλου. Οι πράξεις που του καταλογίζονται αφορούν την περίοδο μετά τη θητεία του ως Επίτροπος (2014-2019) και πριν την εκλογή του ως βουλευτής (2023).<br /><br />Η πρότερη εμπλοκή και οι εξηγήσεις για τις αμοιβές</div><div><br />Οι πρώτες αναφορές του διεθνούς Τύπου (La Stampa, El Mundo) για το θέμα είχαν δει το φως της δημοσιότητας τον Δεκέμβριο του 2022. Τότε, ο κ. Αβραμόπουλος είχε διευκρινίσει ότι η συμμετοχή του στην τιμητική επιτροπή της ΜΚΟ (μαζί με άλλες διεθνείς προσωπικότητες) ήταν καθαρά μη εκτελεστική.<br /><br />Είχε δηλώσει, επίσης, ότι έλαβε νόμιμη μηνιαία αποζημίωση 5.000 ευρώ για το διάστημα Φεβρουαρίου 2021 – Φεβρουαρίου 2022 (συνολικά 60.000 ευρώ μικτά / 3.750 ευρώ μηνιαίως καθαρά). Για τη συνεργασία αυτή είχε λάβει γραπτή έγκριση από την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ενώ τα εν λόγω ποσά δηλώθηκαν και φορολογήθηκαν κανονικά στην Ελλάδα. Μόλις έγινε γνωστό το σκάνδαλο στις Βρυξέλλες, ο ίδιος παραιτήθηκε αμέσως.<br /><br />Η αντίδραση και η δήλωση του Δημήτρη Αβραμόπουλου</div><div><br />Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, ο κ. Αβραμόπουλος επισκέφθηκε την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών συνοδευόμενος από τον δικηγόρο του για να ενημερωθεί. Σε δηλώσεις του αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε έκνομη ενέργεια ή εμπλοκή στο σκάνδαλο, κάνοντας λόγο για «αυθαίρετη, απαράδεκτη και ύποπτη» προσπάθεια διαστρέβλωσης των γεγονότων από τις βελγικές αρχές για ένα θέμα που έχει κλείσει θεσμικά εδώ και τρία χρόνια.<br /><br />Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμεί να κάνει χρήση της βουλευτικής του ασυλίας. Αντίθετα, θα ζητήσει ο ίδιος από την ελληνική Δικαιοσύνη την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης προκειμένου να λάμψει η αλήθεια, επιμένοντας ότι όλες οι αμοιβές του ήταν νόμιμες, εγκεκριμένες και έχουν συμπεριληφθεί στο Πόθεν Έσχες του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δ. Αβραμόπουλος: Στο υπ. Δικαιοσύνης το αίτημα άρσης ασυλίας του για το Qatargate.

Σημαντικές πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις πυροδοτεί η διαβίβαση ευρωπαϊκού αιτήματος για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του πρώην Ευρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ. Ο επικεφαλής της Σιν Μπετ προειδοποιεί: «Η επόμενη 7η Οκτωβρίου θα συμβεί στο Εϊλάτ».

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/EILAT-1-630x400.jpg" /><br /><br />Σε απόρρητες συσκέψεις κορυφής, ο Ντέιβιντ Ζίνι χαρακτήρισε τη νότια πόλη του Ισραήλ ως τον πιο ευάλωτο στόχο της χώρας, υπογραμμίζοντας τον κίνδυνο συντονισμένης εισβολής από την Ιορδανία ή τη θάλασσα.<br /><br />Σε αυστηρή προειδοποίηση προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ προχώρησε ο επικεφαλής της εγχώριας υπηρεσίας πληροφοριών (Σιν Μπετ), Ντέιβιντ Ζίνι, υπογραμμίζοντας ότι το Εϊλάτ αποτελεί αυτή τη στιγμή την αχίλλειο πτέρνα της ισραηλινής εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας Χαάρετς, το οποίο επικαλείται καλά πληροφορημένες πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας, ο Ζίνι τόνισε χαρακτηριστικά σε κλειστές συσκέψεις των τελευταίων εβδομάδων πως «η επόμενη 7η Οκτωβρίου θα συμβεί στο <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Eilat">Εϊλάτ</a>».<br /><br /><img height="178" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/EILAT.jpg" width="280" /><br /><br />Βάσει των ίδιων πηγών, ο Διοικητής της Σιν Μπετ έχει ήδη δώσει εντολή στα ανώτατα κλιμάκια της υπηρεσίας να θέσουν το σενάριο μιας μαζικής, συντονισμένης επίθεσης στα νότια της χώρας στην κορυφή των επιχειρησιακών και πληροφοριακών τους προτεραιοτήτων.<br /><br />Η ανησυχία των ισραηλινών Αρχών εστιάζεται κυρίως στη γεωγραφική απομόνωση της πόλης, η οποία βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από τις κεντρικές στρατιωτικές βάσεις και τους κύριους θύλακες των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας.<br />Τα σενάρια της απειλής<br /><br />Οι αναλύσεις της Σιν Μπετ, τις οποίες παρουσίασε ο Ζίνι τόσο στο εσωτερικό της υπηρεσίας όσο και σε διευρυμένα συμβούλια ασφαλείας, εστιάζουν σε δύο βασικούς άξονες:<br /><br />Χερσαία εισβολή από τα ανατολικά: Η κύρια απειλή εντοπίζεται στα σύνορα με την Ιορδανία, μια γραμμή μεγάλου μήκους που θεωρείται διάτρητη και δύσκολα ελεγχόμενη.<br /><br />Θαλάσσια διείσδυση: Επισημαίνεται ο υπαρκτός κίνδυνος καταδρομικής επιχείρησης μέσω των υδάτων του Κόλπου της Άκαμπα.<div><br />Η απάντηση της Υπηρεσίας<br /><br />Ερωτηθείσα σχετικά με το δημοσίευμα, η ηγεσία της Σιν Μπετ επιχείρησε να χαμηλώσει τους τόνους, διευκρινίζοντας πως οι αναφορές αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο της τακτικής χαρτογράφησης των κινδύνων.<br />Στην επίσημη ανακοίνωσή της, η Υπηρεσία αναφέρει:<br /><br />«Πριν από μερικούς μήνες, στο πλαίσιο της ανάληψης των καθηκόντων του και της εξέτασης των εν δυνάμει απειλών, ο Διευθυντής της Σιν Μπετ πραγματοποίησε περιοδεία επιθεώρησης στο Εϊλάτ, σε στενή συνεργασία με τις ένοπλες δυνάμεις (IDF), προκειμένου να αξιολογηθεί ο βαθμός ετοιμότητας.<br /><br />»Διευκρινίζεται ότι δεν υφίσταται κάποια συγκεκριμένη ή άμεση πληροφορία για επικείμενο χτύπημα, αλλά πρόκειται για τον πάγιο επιχειρησιακό σχεδιασμό και τη μελέτη σεναρίων που διεξάγει η υπηρεσία σε όλους τους τομείς ευθύνης της».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ. Ο επικεφαλής της Σιν Μπετ προειδοποιεί: «Η επόμενη 7η Οκτωβρίου θα συμβεί στο Εϊλάτ».

Σε απόρρητες συσκέψεις κορυφής, ο Ντέιβιντ Ζίνι χαρακτήρισε τη νότια πόλη του Ισραήλ ως τον πιο ευάλωτο στόχο της χώρας, υπογραμμίζοντας τον...

Διαβάστε την συνέχεια

Παιχνίδια πολέμου, τιμές πετρελαίου! Ιδού το μέγα παίγνιο.

<img height="42" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/59/596490ebb2bc42ea9116458bb11cbf12.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="280" /><div><br />Του<b> Ed Hirs</b><br />Ο αποκλεισμός του Ορμούζ από το Ιράν έγινε πραγματικότητα όταν επιτέθηκαν οι ΗΠΑ στην Ισλαμική Δημοκρατία. Από την αγορά πετρελαίου αφαιρέθηκαν περίπου 10 εκατ. βαρέλια την ημέρα, γεγονός που οδήγησε σε αύξηση της τιμής του "μαύρου χρυσού". Ανεξάρτητα από το αν το Μνημόνιο Κατανόησης (MOU) που υπέγραψαν ΗΠΑ - Ιράν θα οδηγήσει σε μόνιμη ειρήνη, υπάρχουν "παίκτες" που μπορούν να χειραγωγήσουν την αγορά πετρελαίου και τις τιμές: Ισραήλ, Κίνα, Ρωσία, Σαουδική Αραβία και Ουκρανία. Ας δούμε πώς.<br /><br />Πριν τον πόλεμο η παγκόσμια αγορά πετρελαίου ανερχόταν σε περίπου 106 εκατ. βαρέλια την ημέρα. Η τιμή του αργού τύπου West Texas Intermediate ήταν στα 56 δολάρια το βαρέλι. Οι αγορές πετρελαίου λειτουργούν σε βάση "just-in-time", με το πετρέλαιο να μεταφέρεται γρήγορα στα διυλιστήρια και το καύσιμο να πωλείται αμέσως στους καταναλωτές. Οποιαδήποτε μικρή διακοπή στην προσφορά μεταφράζεται αμέσως σε αύξηση της τιμής, καθώς οι καταναλωτές θα επωμιστούν το κόστος και θα πληρώσουν ακριβότερα για τις μετακινήσεις τους. Σύμφωνα με υπολογισμούς, η ελαστικότητα της ζήτησης ως προς την τιμή του αργού είναι περίπου -0,047, που σημαίνει ότι για κάθε 10% που μειώνεται η ποσότητα πετρελαίου που φτάνει στην αγορά, η τιμή του αργού αυξάνεται κατά 200%-250%, με την τιμή του αμερικανικού αργού να εκτινάσσεται στα 168 με 196 δολ. το βαρέλι. Ενώ υπάρχουν αναφορές για πωλήσεις ντίζελ spot στα 150 δολάρια το βαρέλι και καυσίμου αεροσκαφών στα 200 δολάρια το βαρέλι στη Βόρεια Ευρώπη, το WTI δεν έχει ξεπεράσει τα 113 δολάρια το βαρέλι και έχει σταθεροποιηθεί κοντά στα 75 δολάρια ανά βαρέλι μετά τη συμφωνία ΗΠΑ - Ιράν. Γιατί;<br /><br />Πρώτον, η τιμή του αμερικανικού αργού διαπραγματεύεται στην αγορά μελλοντικής εκπλήρωσης για παράδοση εντός του επόμενου μήνα. Η πτώση της τιμής του WTI με την υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των συναλλαγών για το συμβόλαιο παράδοσης Ιουλίου, και η πτώση αυτή αποτύπωνε το γεγονός ότι κανένας επενδυτής δεν ανησυχούσε για ενδεχόμενη έλλειψη αργού πετρελαίου σε κάποιο διυλιστήριο. Φυσικά, το εν λόγω αργό θα διυλιστεί σε βενζίνη, ντίζελ και καύσιμο αεροσκαφών για παράδοση στους καταναλωτές τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.<br /><br />Τα αποθέματα των ΗΠΑ πρώτα άρχισαν να αντικαθιστούν το πετρέλαιο που αποσύρθηκε από την αγορά. Οι παραγωγοί και οι διυλιστές των ΗΠΑ άρχισαν να πραγματοποιούν απευθείας αποστολές προς τις ασιατικές αγορές που αντιμετώπιζαν έλλειψη πετρελαίου κατά την πρώτη εβδομάδα του πολέμου. Τα αποθέματα πετρελαίου στις ΗΠΑ βρίσκονται πλέον αρκετά κάτω από το κατώτατο όριο του μέσου όρου της τελευταίας 5ετίας.<br /><br />Οι άμεσες κυβερνητικές παρεμβάσεις στις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου έχουν διατηρήσει την τιμή του αργού κάτω από την τιμή που υποδεικνύει ο υπολογισμός της ελαστικότητας. Οι ΗΠΑ έχουν αποδεσμεύσει 172 εκατ. βαρέλια από τα στρατηγικά τους αποθέματα, στο πλαίσιο της αποδέσμευσης 400 εκατ. βαρελιών από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας. Ο αποκλεισμός του Στενού από το Ιράν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, και η κυβέρνηση Τραμπ, μαζί με τον ΔΟΕ, άρχισε να αποδεσμεύει πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα στις 17 Μαρτίου. Παράλληλα, η Κίνα αποφάσισε να περιορίσει τις εισαγωγές κατά 3 εκατ. βαρέλια την ημέρα.</div><div><br />Η πολιτική οικονομία του πετρελαίου<br /><br />Να αναμένουμε επιστροφή των τιμών στα προπολεμικά επίπεδα; Όχι ακόμα. Σύμμαχοι και εχθροί των ΗΠΑ μπορούν να αξιοποιήσουν το "παιχνίδι" του πετρελαίου για να επηρεάσουν τη συζήτηση σχετικά με το πόσο προσιτό οικονομικά είναι το πετρέλαιο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.<br /><br />Η ισραηλινή ηγεσία έχει διαφορετικούς στόχους από τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός καταναλωτής δεν υποστηρίζει το Ισραήλ αυτήν τη στιγμή. Επειδή οι όροι του Μνημονίου Κατανόησης δεν είναι οικονομικά ευνοϊκοί για τις ΗΠΑ, η συνέχιση του πολέμου από πλευράς Ισραήλ θα κοστίζει όλο και περισσότερο στους Αμερικανούς πολίτες.<br /><br />Η Κίνα έχει καταλάβει τον ρόλο της σε αυτό το παιχνίδι. Θα μπορούσε να αλλάξει τη στάση της όσον αφορά τη μείωση των εισαγωγών πετρελαίου, προκειμένου να ωθήσει προς τα πάνω τις τιμές του πετρελαίου και να υπονομεύσει τις ελπίδες της κυβέρνησης Τραμπ να διατηρήσει την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία. Στον δασμολογικό πόλεμο "οφθαλμός αντί οφθαλμού" που πυροδότησε ο Τραμπ, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ίσως εντάσσεται δικαίως στα αντίποινα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία έχει έρθει πιο κοντά στη Ρωσία μετά τον πόλεμο ΗΠΑ - Ιράν και των αντιποίνων της Τεχεράνης κατά του Ριάντ. Οι απερίσκεπτες δηλώσεις του Τραμπ έβλαψαν περαιτέρω τις σχέσεις των ΗΠΑ με την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Οι Σαουδάραβες και άλλα κράτη του Κόλπου εύκολα θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την επιστροφή στην κανονικότητα της παραγωγής και των εξαγωγών πετρελαίου, προκειμένου να διατηρήσουν σε υψηλά επίπεδα τις τιμές του αργού μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.<br /><br />Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας περιορίζει επίσης το διαθέσιμο πετρέλαιο στην παγκόσμια αγορά, ειδικά μετά από κάθε επίθεση του Κίεβου εναντίον ρωσικών υποδομών ενέργειας.<br /><br />Η αβεβαιότητα σχετικά με την προοπτική της ειρήνης και της πτώσης των τιμών πετρελαίου δεν ενθαρρύνει τις επενδύσεις στις ΗΠΑ από τους εγχώριους παραγωγούς πετρελαίου. Ο αριθμός των γεωτρήσεων είναι οριακά υψηλότερος σε ετήσια βάση φέτος. Πριν τον πόλεμο, ο κλάδος πετρελαίου και φυσικού αερίου ήταν ο τομέας με τις χειρότερες επιδόσεις στο χρηματιστήριο για περισσότερο από μια δεκαετία, και ένας πόλεμος τεσσάρων μηνών δεν δικαιολογεί την αλλαγή επενδυτικών πλάνων 5ετίας. Λάβετε επίσης υπόψη την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να ανταγωνιστεί άμεσα την εγχώρια πετρελαϊκή βιομηχανία, απελευθερώνοντας πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα — που σχεδόν στο σύνολό του πηγαίνει σε ξένους αγοραστές.<br /><br />Οι CEO της Chevron και της ExxonMobil έχουν προειδοποιήσει ότι τα φυσικά αποθέματα των ΗΠΑ έχουν μειωθεί σε τέτοια επίπεδα που οι αυξήσεις της τιμής του WTI θα είναι αναπόφευκτες. Ακόμη και άνευ προηγουμένου.<br /><br />Ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει δώσει το έναυσμα για ένα ευρύτερο παιχνίδι στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, το οποίο είναι πολύ πιο σημαντικό για τους ψηφοφόρους των ΗΠΑ... από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δυστυχώς, ο ηττημένος σε αυτό το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παιχνίδια πολέμου, τιμές πετρελαίου! Ιδού το μέγα παίγνιο.

Του Ed Hirs Ο αποκλεισμός του Ορμούζ από το Ιράν έγινε πραγματικότητα όταν επιτέθηκαν οι ΗΠΑ στην Ισλαμική Δημοκρατία. Από την αγορά πετρελ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Τραμπ επέλεξε να κλείσει την υπόθεση της τράπεζας του Ερντογάν.

<img height="44" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/06/xalkbank-trapeza-tourkia-oikonomia-cyroseis-iran-SLpress-825x506.jpg" width="280" /><br /><br /><b>ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟ</b>Σ<br />Στην πολύκροτη υπόθεση της Halkbank (Türkiye Halk Bankası) ενεπλάκη η κυβέρνηση των ΗΠΑ, το Ιράν (καθώς αφορούσε τις κυρώσεις) και η τουρκική εσωτερική πολιτική. Αφησε δε αναμφισβήτητα το αποτύπωμά της στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Ποιο ήταν το χρονικό της και η κατάληξή της;<br /><br />Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η Halkbank, μια τουρκική τράπεζα με την πλειοψηφία κρατικής ιδιοκτησίας, συμμετείχε σε ένα τεράστιο σχέδιο για να βοηθήσει το Ιράν να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις μεταξύ των ετών 2012-2016. Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, τα έσοδα του Ιράν από πετρέλαιο και φυσικό αέριο είχαν παγιδευτεί σε λογαριασμούς λόγω των κυρώσεων.<br /><br />Η Halkbank φέρεται να βοήθησε στη μετατροπή αυτών των κεφαλαίων σε χρυσό, μετρητά και άλλες συναλλαγές – μέσω δικτύων εταιρειών-βιτρίνας στην Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και αλλού – επιτρέποντας στην Τεχεράνη να έχει πρόσβαση σε δισεκατομμύρια δολάρια (που θα έπρεπε να είχαν παραμείνει περιορισμένα). Οι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια σε ιρανικά κεφάλαια μεταφέρθηκαν μέσω αυτού του σχεδίου.<br /><br />Η υπόθεση προέκυψε από την έρευνα του Τουρκο-Ιρανού εμπόρου χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος δήλωσε ένοχος στις ΗΠΑ και έγινε συνεργαζόμενος μάρτυρας. Η κατάθεσή του ενέπλεκε ανώτερα στελέχη της Halkbank και περιέγραφε τον τρόπο με τον οποίο φέρεται να λειτουργούσε το δίκτυο αποφυγής κυρώσεων. Ένα πρώην στέλεχος της Halkbank, ο Μεχμέτ Χακάν Άτιλα, καταδικάστηκε το 2018 στη Νέα Υόρκη.<br /><br />Το 2019, οι ΗΠΑ απήγγειλαν επίσημα κατηγορίες κατά της Halkbank για κατηγορίες όπως: Τραπεζική απάτη, συνωμοσία, ξέπλυμα χρήματος και παραβιάσεις κυρώσεων. Η τράπεζα δήλωσε αθώα και αρνήθηκε επανειλημμένα ότι διέπραξε κάποιο αδίκημα.<div><br />Halkbank: Η σημασία της υπόθεσης<br /><br />Η Ουάσινγκτον χαρακτήρισε το φερόμενο σχέδιο ως μία από τις μεγαλύτερες προσπάθειες που αποκαλύφθηκαν ποτέ για την υπονόμευση των κυρώσεων των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Οι εισαγγελείς υποστήριξαν ότι η τράπεζα παρείχε μία οικονομική σανίδα σωτηρίας στην Τεχεράνη, σε μια εποχή που οι κυρώσεις ήταν κεντρικό εργαλείο της αμερικανικής πολιτικής.<br /><br />Η υπόθεση έγινε επίμονος παράγοντας τριβής μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν επέκρινε επανειλημμένα την εισαγγελία ως πολιτικά υποκινούμενη και φέρεται να το έθεσε σε συναντήσεις του με τον πρόεδρο Τραμπ. Η νομική μάχη περιλάμβανε και το ερώτημα για το εάν μια ξένη κρατική εταιρεία μπορούσε να διωχθεί ποινικά στα αμερικανικά δικαστήρια.<br /><br />Η Halkbank υποστήριξε ότι ως όργανο του τουρκικού κράτους, απολάμβανε κυριαρχική ασυλία. Το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα ότι ο “Νόμος περί Ξένων Κυρίαρχων Ασυλιών” προστάτευε αυτόματα την τράπεζα από την ποινική δίωξη. Οι μεταγενέστερες αποφάσεις ήταν κατά της Halkbank.<br /><br />Πολλοί εκτιμούσαν ότι μια πολιτική διευθέτηση ήταν δυνατή, για μία σειρά από λόγους. Η Τουρκία παραμένει ένα από τα πιο σημαντικά μέλη του ΝΑΤΟ, καθώς ελέγχει την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω των Στενών. Διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, παίζει δε σημαντικό ρόλο στη Συρία, τον Καύκασο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, έχει αποκτήσει μία ειδική αξία στα μάτια της Ουάσινγκτον, ένεκα του Ιράν και άλλων περιφερειακών κρίσεων, αν και οι απολογητές της τουρκικής πολιτικής, παραβλέπουν το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με το Ιράν και άλλες αντιδυτικές δυνάμεις.<br /><br />Πάντως, ήταν βάσιμες οι εκτιμήσεις πως μία μελλοντική αμερικανική κυβέρνηση θα μπορούσε να αποφασίσει ότι η διατήρηση των σχέσεων με την Άγκυρα ήταν πιο πολύτιμη από την επιδίωξη μιας μακράς ποινικής δίωξης εναντίον μιας κρατικής τράπεζας. Αυτό ήταν ιδιαίτερα πιθανό υπό τον Τραμπ, ο οποίος γενικά ευνοεί τη συναλλακτική διπλωματία.<br /><br />Ακόμα κι αν η κυβέρνηση κέρδιζε στη δίκη, η είσπραξη ενός τεράστιου προστίμου από μια ξένη κρατική τράπεζα θα ήταν περίπλοκη. Η δίωξη είχε ήδη καταναλώσει χρόνια δικαστικών διαφορών, πολλαπλών εφέσεων, διαδικασιών στο Ανώτατο Δικαστήριο και διπλωματικών τριβών. Ένας συμβιβασμός θα μπορούσε να προσφέρει παραχωρήσεις συμμόρφωσης, αποφεύγοντας παράλληλα μια άλλη παρατεταμένη νομική μάχη.</div><div><br />Η αμφιλεγόμενη απόφαση<br /><br />Τα δημοσιεύματα του 2025-26 έδειχναν ότι οι συζητήσεις για τον τερματισμό της υπόθεσης συνδέονταν όλο και περισσότερο με τις ευρύτερες διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Το Reuters ανέφερε ότι η κυβέρνηση Τραμπ θεωρούσε την συνεργασία της Τουρκίας σε περιφερειακά ζητήματα – συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών διαμεσολάβησης και της ευρύτερης στρατηγικής συνεργασίας – ως έναν παράγοντα που θα διαδραματίσει ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.<br /><br />Από τον Ιούνιο του 2026, δεν μιλάμε πια για υποθέσεις. Το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης κατέληξε σε συμφωνία αναβολής δίωξης (DPA) με την Halkbank. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή η Halkbank δεν παραδέχτηκε καμία ποινική παράβαση, ενώ δεν κατέβαλε πρόστιμο. Διεξήχθη δε “ανεξάρτητη αξιολόγηση” της συμμόρφωσής της με τις κυρώσεις και την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, η οποία δεν ανέφερε ελλείψεις συμμόρφωσης της τράπεζας με αυτές!<br /><br />Στη συνέχεια, το υπουργείο Δικαιοσύνης προχώρησε στην απόρριψη του κατηγορητηρίου. Ένας ομοσπονδιακός δικαστής ενέκρινε επίσημα την απόρριψη. Το υπουργείο Δικαιοσύνης υποστήριξε ότι η συμφωνία εξυπηρετούσε καλύτερα τους τρέχοντες στόχους των ΗΠΑ, σχετικά με την επιβολή κυρώσεων και τον περιορισμό της ιρανικής οικονομικής δραστηριότητας.<br /><br />Οι επικριτές της απόφασης υποστηρίζουν ότι η τράπεζα κατηγορήθηκε ότι διευκόλυνε ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια αποφυγής κυρώσεων στην ιστορία και η υπόθεση έληξε, χωρίς να ζητηθεί από την τράπεζα να πληρώσει ούτε ένα πρόστιμο! Η απόρριψη ήρθε μετά από χρόνια δικαστικών διαφορών, στις οποίες η κυβέρνηση επανειλημμένα υποστήριζε ότι η υπόθεση ήταν αρκετά σημαντική για να φτάσει μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο.</div><div><br />Ο παράγοντας Τουρκία <br /><br />Βεβαίως, ορισμένοι Αμερικανοί γερουσιαστές αμφισβήτησαν κατά πόσον η σχέση του Τραμπ με τον Ερντογάν επηρέασε το αποτέλεσμα. Πιο απλά θα μπορούσαμε να πούμε πως η υπόθεση κατέληξε εκεί που κατέληξε για να γεφυρωθεί ένα ρήγμα που επισκίαζε τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Στο μεταξύ, η αμερικανική κυβέρνηση είχε το πάνω χέρι. Τα δικαστήρια είχαν επανειλημμένα απορρίψει τα επιχειρήματα περί ασυλίας της Halkbank. Όμως, στο τέλος το υπουργείο Δικαιοσύνης επέλεξε να συμβιβαστεί, χωρίς κάποιος να το υποχρεώσει επ’ αυτού.<br /><br />Για μία σειρά λόγους, όπως το Ιράν, η ασφάλεια στην Μαύρη Θάλασσα, η κατανομή βαρών στο ΝΑΤΟ και η αμυντική συνεργασία, η Τουρκία μοιάζει πιο “πολύτιμη” για την Ουάσινγκτον. Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι η υπόθεση απορρίφθηκε αποκλειστικά για γεωπολιτικούς λόγους. Όμως, μας εξηγεί γιατί ένας διακανονισμός – που θα φαινόταν απίθανος λίγα χρόνια νωρίτερα – έγινε πολιτικά εφικτός.<br /><br />Εν ολίγοις, η υπόθεση Halkbank ξεκίνησε ως μια σημαντική δίωξη για την επιβολή κυρώσεων, αλλά κατέληξε σε διπλωματικό συμβιβασμό. Νομικά, η κυβέρνηση βρισκόταν σε ισχυρή θέση. Πολιτικά, τελικά αποφάσισε ότι το κλείσιμο της υπόθεσης εξυπηρετούσε ευρύτερα στρατηγικά συμφέροντα ΗΠΑ-Τουρκίας, καλύτερα από τη συνέχιση της διαμάχης.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Τραμπ επέλεξε να κλείσει την υπόθεση της τράπεζας του Ερντογάν.

ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟ Σ Στην πολύκροτη υπόθεση της Halkbank (Türkiye Halk Bankası) ενεπλάκη η κυβέρνηση των ΗΠΑ, το Ιράν (καθώς αφορούσε τις ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ ξεσκέπασε τη φωλιά της Χαμάς στον Βόσπορο.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-06-22_103545594.png?itok=TTaa-jfc" /><br /><br />Η ισραηλινή Σιν Μπετ έβγαλε στη φόρα ονόματα, λογαριασμούς και δεκάδες αποτυχημένα τρομοκρατικά χτυπήματα που ενορχηστρώθηκαν ανενόχλητα στο τουρκικό έδαφος<br /><br />ΟΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φοράει το κοστούμι του διπλωμάτη στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά το σκοτεινό του κράτος φιλοξενεί κανονικότατα τον επιχειρησιακό βραχίονα της Χαμάς.<br /><br />Η ισραηλινή υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας, Σιν Μπετ, αποφάσισε να κόψει τις ευγένειες και έδωσε στη δημοσιότητα τον πλήρη φάκελο: δεκάδες επιθέσεις, μεταφορές όπλων και στρατολογήσεις δεν σχεδιάστηκαν στα ερείπια της Γάζας, αλλά στα χλιδάτα γραφεία της Κωνσταντινούπολης.<br /><br />Το «Αρχηγείο της Δυτικής Όχθης» στον Βόσπορο<br /><br />Η Άγκυρα δεν κάνει απλώς τα στραβά μάτια, αλλά, παρέχει πλήρη επιχειρησιακή ασυλία. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η ισλαμική οργάνωση διατηρεί ένα υπερκινητικό κέντρο διοίκησης στο τουρκικό έδαφος. Από εκεί, ανώτατα στελέχη συντονίζουν ανενόχλητα μακελειά με στόχο τη Δυτική Όχθη.<br /><br />Στην κορυφή της λίστας δεσπόζει ο Ζαχέρ Τζαμπαρίν, ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του ταμείου. Απελευθερώθηκε το 2011 στην περιβόητη ανταλλαγή του Γκιλάντ Σαλίτ και σήμερα κάνει απευθείας business με το Ιράν, ξεπλένοντας εκατομμύρια για να αγοράζει σφαίρες και εκρηκτικά. Δίπλα του, ο Αϊμάν Αμπού Χαλίλ, ο εγκέφαλος της στρατιωτικής πτέρυγας, φροντίζει ώστε ο θάνατος να φτάνει συστημένος στα εδάφη του Ισραήλ. Αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν ελεύθεροι, πίνουν τον καφέ τους στον Βόσπορο και οργανώνουν σφαγές με τις ευλογίες της τουρκικής κυβέρνησης.<br /><br />Κράτος - Χορηγός της Τρομοκρατίας<br /><br />Όλα αυτά δεν γίνονται κρυφά σε κάποιο υπόγειο. Οι επικεφαλής της Χαμάς μπαινοβγαίνουν στο παλάτι του Ερντογάν, φωτογραφίζονται μαζί του και απολαμβάνουν καθεστώς VIP. Για την τουρκική προεδρία δεν είναι τρομοκράτες, αλλά «απελευθερωτές».<br /><br />Αυτή η ρητορική είναι το τέλειο προπέτασμα καπνού για να στηθεί ένας απέραντος μηχανισμός υποστήριξης του ακραίου ισλάμ, ακριβώς δίπλα στα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Τουρκία λειτουργεί ως ο απόλυτος κόμβος logistics για επιθέσεις εναντίον αμάχων, κάτι που ο Ισραηλινός στρατός (IDF) επιβεβαιώνει πλέον με σφραγίδα και υπογραφή.<br /><br />Εδώ ακριβώς τελειώνουν οι ανοχές και τα παραμύθια για τη δική μας γειτονιά. Όσο κάποιοι πολιτικάντηδες στην Αθήνα ονειρεύονται «ήρεμα νερά» και αγκαλιές, το καθεστώς απέναντι οπλίζει και χρηματοδοτεί τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, δείχνοντας ότι ο τελικός σκοπός του είναι η κυριαρχία μέσω του χάους.<br /><br />Σήμερα ο στόχος τους είναι το Ισραήλ, αύριο θα είναι οποιοσδήποτε στέκεται εμπόδιο στο νεο-οθωμανικό τους όραμα. Το τουρκικό θερμοκήπιο τρομοκρατίας δουλεύει στο φουλ και ο λογαριασμός δεν θα αργήσει να έρθει στην πόρτα της Δύσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ ξεσκέπασε τη φωλιά της Χαμάς στον Βόσπορο.

Η ισραηλινή Σιν Μπετ έβγαλε στη φόρα ονόματα, λογαριασμούς και δεκάδες αποτυχημένα τρομοκρατικά χτυπήματα που ενορχηστρώθηκαν ανενόχλητα στο...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ο Πεζεσκιάν “δείχνει” Νετανιάχου: “Θα είναι ο πρώτος που θα δυσαρεστηθεί από τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν”».

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/pezeskian-1-768x581.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Ιρανός πρόεδρος εμφανίζεται βέβαιος για θετική έκβαση των συνομιλιών στην Ελβετία, αποκαλύπτει επιστροφή 6 δισ. δολαρίων στην Τεχεράνη και αφήνει σαφείς αιχμές κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού<br /><br />Οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στο ελβετικό θέρετρο Μπούργκενστοκ φαίνεται πως παράγουν ήδη πολιτικά και γεωπολιτικά μηνύματα, πριν ακόμη υπάρξει οριστική συμφωνία.<br /><br />Ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, επέλεξε να παρέμβει δημόσια λίγες ώρες μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, στέλνοντας ένα διπλό μήνυμα: προς την Ουάσιγκτον αλλά κυρίως προς το Τελ Αβίβ.<br /><br />Με δηλώσεις που μεταδόθηκαν από το πρακτορείο Tasnim, ο Ιρανός πρόεδρος εμφανίστηκε αισιόδοξος για την πορεία των συνομιλιών, υποστηρίζοντας ότι το πλαίσιο συνεννόησης που έχει διαμορφωθεί ευνοεί ξεκάθαρα την Τεχεράνη.<br /><br />Και ταυτόχρονα κατονόμασε τον μεγάλο χαμένο μιας ενδεχόμενης συμφωνίας.<br />Τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.<div><br />«Ο Τραμπ αναγνώρισε δικαιώματα που πριν αρνιόταν»<br /><br />Ο Πεζεσκιάν επιχείρησε να παρουσιάσει τις συνομιλίες ως μια σημαντική διπλωματική νίκη για το Ιράν.<br /><br />Αναφερόμενος στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, σημείωσε ότι η στάση της Ουάσιγκτον εμφανίζεται πλέον διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων μηνών.<br /><br />«Ο Τραμπ, ο οποίος στην πρόσφατη ομιλία του μάς είχε απαγορεύσει να κάνουμε πολλά πράγματα, πλέον τα αναγνώρισε όλα ως δικαιώματα του λαού και του έθνους», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η συγκεκριμένη αναφορά ερμηνεύεται από αναλυτές ως προσπάθεια της ιρανικής ηγεσίας να παρουσιάσει τη διαπραγμάτευση ως αποτέλεσμα πίεσης που άσκησε η Τεχεράνη και όχι ως υποχώρηση απέναντι στις αμερικανικές απαιτήσεις. </div><div><br />Η αιχμή προς τον Νετανιάχου<br /><br />Η πιο πολιτικά φορτισμένη αναφορά του Ιρανού προέδρου αφορούσε τον πρωθυπουργό του Ισραήλ.<br /><br />Χωρίς να αφήσει περιθώρια παρερμηνειών, ο Πεζεσκιάν δήλωσε:<br /><br />«Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα είναι ο πρώτος που θα δυσαρεστηθεί από τις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία».<br /><br />Η δήλωση αυτή έρχεται σε μια περίοδο έντασης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ για τον τρόπο διαχείρισης της νέας ειρηνευτικής διαδικασίας.<br /><br />Το Ισραήλ έχει επανειλημμένα εκφράσει επιφυλάξεις για οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαλάρωση των κυρώσεων κατά της Τεχεράνης ή σε αναγνώριση μέρους των ιρανικών πυρηνικών δραστηριοτήτων.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Τραμπ δείχνει αποφασισμένη να δώσει προτεραιότητα σε μια ευρύτερη περιφερειακή συμφωνία που θα μειώσει τον κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.<br />Τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια που επιστρέφουν στο Ιράν<br /><br />Ο Πεζεσκιάν αποκάλυψε επίσης ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά στοιχεία της διαδικασίας.<br /><br />Σύμφωνα με όσα δήλωσε, τα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια ύψους 6 δισ. δολαρίων που βρίσκονται στο Κατάρ πρόκειται να αποδεσμευτούν και να επιστρέψουν στην Τεχεράνη.<br /><br />«Τα 6 δισ. δολάρια που βρίσκονται στο Κατάρ θα μας επιστραφούν», τόνισε.<br /><br />Η αποδέσμευση των κεφαλαίων αποτελεί πάγιο αίτημα της ιρανικής πλευράς και θεωρείται ένα από τα πρώτα απτά αποτελέσματα του μνημονίου κατανόησης που υπεγράφη μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Για την ιρανική οικονομία, η οποία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πιέσεις από τις κυρώσεις και τον πληθωρισμό, η επιστροφή αυτών των κεφαλαίων έχει ιδιαίτερη πολιτική και οικονομική σημασία. </div><div><br />Τι σημαίνει η δήλωση για το Ισραήλ<br /><br />Η αναφορά στον Νετανιάχου δεν ήταν τυχαία.<br /><br />Το Ιράν επιχειρεί να παρουσιάσει την τρέχουσα διαδικασία ως απόδειξη ότι η στρατηγική της σύγκρουσης και της πίεσης που προωθεί η ισραηλινή κυβέρνηση δεν απέδωσε.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τεχεράνη επιδιώκει να ενισχύσει την εικόνα της στο εσωτερικό της χώρας, εμφανίζοντας το Ισραήλ ως τη μοναδική δύναμη που αντιδρά στην προοπτική εξομάλυνσης.<br /><br />Στο ιρανικό αφήγημα, η συμφωνία παρουσιάζεται ως μια εξέλιξη που απομονώνει πολιτικά τον Νετανιάχου και αναγνωρίζει τον ρόλο του Ιράν ως περιφερειακής δύναμης.</div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις και τους υψηλούς τόνους, το πραγματικό ερώτημα παραμένει αν οι συνομιλίες στην Ελβετία μπορούν να οδηγήσουν σε μια μόνιμη συμφωνία.<br /><br />Οι δύο πλευρές καλούνται να γεφυρώσουν διαφορές γύρω από:το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν,<br />την άρση των κυρώσεων,<br />την ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ,<br />τον ρόλο της Τεχεράνης στον Λίβανο και τη Συρία,<br />και το ευρύτερο πλαίσιο ασφάλειας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο Πεζεσκιάν εμφανίζεται βέβαιος ότι η διαδικασία κινείται προς όφελος του Ιράν.<br /><br />Όμως η ιστορία των αμερικανοϊρανικών σχέσεων δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα σε μια προκαταρκτική συμφωνία και σε μια οριστική διπλωματική διευθέτηση παραμένει μεγάλη.<br /><br />Και όσο οι διαπραγματεύσεις προχωρούν, τόσο θα εντείνεται η γεωπολιτική σύγκρουση ανάμεσα σε όσους επιδιώκουν τη συμφωνία και σε όσους θεωρούν ότι μια προσέγγιση Ουάσιγκτον – Τεχεράνης ανατρέπει τις ισορροπίες ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ο Πεζεσκιάν “δείχνει” Νετανιάχου: “Θα είναι ο πρώτος που θα δυσαρεστηθεί από τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν”».

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Ιρανός πρόεδρος εμφανίζεται βέβαιος για θετική έκβαση των συνομιλιών στην Ελβετία, αποκαλύπτει επιστροφή 6 δισ. δολαρ...

Διαβάστε την συνέχεια