Πέντε λόγοι πιθανής εμπλοκής στην κρίση.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2020/12/01/macron-mitsotakis43.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="541" data-original-width="963" height="47" src="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2020/12/01/macron-mitsotakis43.jpg" width="280" /></a></div><br /><b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Η κυβέρνηση, μόλις λίγες μέρες μετά το -δικαίως- πανηγυρικό κλίμα για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο, διαπιστώνει ότι βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων διλημμάτων που προκαλούν ο συνεχιζόμενος πόλεμος κατά του Ιράν και οι αλλεπάλληλες διαμάχες ΗΠΑ-Ευρώπης.<br /><br />Αρχικά, το Μέγαρο Μαξίμου αντιλήφθηκε την παρουσία του προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, στην Πάφο και στη Σούδα, ως κορύφωση της ελληνογαλλικής σύμπτωσης απόψεων για την προάσπιση της Μεγαλονήσου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και, ως συνήθως, σαν ιδανική ευκαιρία άγριας επικοινωνιακής εκμετάλλευσης για την ενίσχυση του προφίλ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Όμως, ειδικά υπό την πίεση πολεμικών συγκρούσεων, αποδεικνύεται ότι η σύμπτωση απόψεων διαφέρει πάρα πολύ από την ταύτιση συμφερόντων και επόμενων κινήσεων. Στην πραγματικότητα, το ταξίδι του κ. Μακρόν σηματοδοτούσε την αφετηρία νέας πρωτοβουλίας του για δυναμική παρουσία της Γαλλίας (και ομονοούντων εταίρων) σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει τη Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα και τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Άριστα πληροφορημένες πηγές βεβαιώνουν ότι οι κύριοι Μακρόν και Μητσοτάκης συζήτησαν την προοπτική αεροναυτικής επιχείρησης στα Στενά του Ορμούζ. Ο Πρωθυπουργός, πέραν της υπόσχεσης συνέχισης των διαβουλεύσεων, όντως δεν ανέλαβε καμία δέσμευση έναντι του Γάλλου προέδρου για τα Στενά.<br /><br />Ως προς αυτό το σκέλος, οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, και του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, είναι ακριβείς. Αντίθετα, οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις τους περί απολύτως καμίας ελληνικής εμπλοκής δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.<br /><br />Γιατί ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να διαβεβαίωσε, ταυτόχρονα, τον κ. Μακρόν πως η Αθήνα είναι πρόθυμη να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε «αμυντική επιχείρηση» που θα προασπίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Πρόσθεσε μάλιστα την ιδιαίτερη βαρύτητα του πρωταγωνιστικού ρόλου της Ελλάδας στη ευρωπαϊκή ναυτική επιχείρηση Aspides (φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Άντεν με επιχειρησιακό στρατηγείο της Ε.Ε. στη Λάρισα).<br /><br />Επομένως, η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση είτε είναι παραπλανητική έναντι της κοινής γνώμης είτε είναι εξαρχής λανθασμένη για πέντε λόγους.<br /><br />Πρώτον, επειδή η Γαλλία αντιμετωπίζει πλέον ως ενιαίο σύνολο την Aspides, την Irini (ασφάλεια Μεσογείου και εμπάργκο όπλων Λιβύης) και την Atalanta (κατά της πειρατείας στο Κέρας της Αφρικής και στον Ινδικό), απαιτώντας συντονισμό τους με την όποια μελλοντική επιχείρηση στο Ορμούζ. Ο κ. Μακρόν τόνισε στον κ. Μητσοτάκη ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες, δεν υπάρχουν προοπτικές ταχείας αποκατάστασης της ασφαλούς ναυσιπλοΐας και ότι επιβάλλεται άμεσος συντονισμός. Άλλωστε (όσο και αν δεν επιβεβαιώνεται επίσημα) η Aspides έχει αποκτήσει αυξημένη σημασία τους τελευταίους μήνες, επειδή καταγράφει και τις κινήσεις του σκιώδους στόλου της Ρωσίας. Τα στοιχεία της Aspides παρέχονται στην ηγεσία των Irini και Atalanta, στο αρμόδιο κέντρο πληροφοριών της Ε.Ε. και στις ενδιαφερόμενες κοινοτικές πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι.<br /><br />Δεύτερον, ακόμα κι αν αγνοηθεί η ντε φάκτο ενοποίηση των τριών ναυτικών επιχειρήσεων, είναι πιθανότατη η αύξηση του αριθμού των πλοίων που συμμετέχουν στην Aspides. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι, για να είναι πραγματικά αποτελεσματική η επιχείρηση, απαιτούνται κατ’ ελάχιστον οκτώ ή εννέα μονάδες επιφανείας και πως η εικόνα παρακμής του τελευταίου έτους με μόνον δύο ή τρία πλοία (εκ των οποίων το ένα είναι του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού) πρέπει επειγόντως να τερματιστεί. Λαμβάνοντας πάντως υπόψη ότι λίγοι εταίροι θέλουν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος αποστολής πλοίων ακόμα και στη -σχετικά ασφαλή- Ερυθρά Θάλασσα (και ότι, ακόμα κι αν το αποφασίσουν, δεν έχουν πολλά πλοία σε άμεση ετοιμότητα), είναι πιθανόν να κληθεί η Ελλάδα να αυξήσει «προσωρινά» τη δική της συνεισφορά. Και, ως γνωστόν, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.<br /><br />Τρίτο ζήτημα προβληματισμού είναι η αδιευκρίνιστη στάση των Χούθι και οι εκτοξεύσεις πυραύλων τους που αποτέλεσαν το λόγο έναρξης της Aspides το Φεβρουάριο του 2024. Λόγω της συμφωνίας ανακωχής με τη διοίκηση Τραμπ το Μάιο του 2025, οι Χούθι τηρούν έκτοτε στάση αναμονής, αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα αποφασίσουν ξαφνικά νέες επιθέσεις κατά δυτικών πλοίων προς στήριξη των συμφερόντων του Ιράν. Αν αυτό ξανασυμβεί, θα επικρατούν επικίνδυνες συνθήκες, όπως στο Ορμούζ.<br /><br />Παράλληλα, η τέταρτη σημαντική εξέλιξη που πιθανόν εμπλέξει την Ελλάδα είναι η πρόταση της ύπατης εκπροσώπου της Ε.Ε., Κάγια Κάλλας, το πρωί της περασμένης Δευτέρας για αλλαγή της επιχειρησιακής και γεωγραφικής εντολής της Aspides. Μετά την ολοκλήρωση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, η κυρία Κάλλας δήλωσε ότι «στις συζητήσεις μας υπήρξε σαφής επιθυμία για ενίσχυση της επιχείρησης». Παραδέχθηκε ότι «δεν υπήρξε καμιά διάθεση για αλλαγή της εντολής της», προσθέτοντας ωστόσο τις διατυπώσεις «προς το παρόν» και «για τώρα». Κοινώς, το θέμα παραμένει ανοιχτό για την Ε.Ε., διαψεύδοντας τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις των κυρίων Γεραπετρίτη και Μαρινάκη.<br /><br />Το πέμπτο στοιχείο που ίσως ωθήσει την κυβέρνηση προς -κάποιας μορφής- εμπλοκή στην κρίση είναι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας για την ανανέωση της Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης και την αναθεώρηση επιμέρους διατάξεών της.<br /><br />Η ελληνική πλευρά επιθυμεί -και είναι απολύτως λογικό- την ενίσχυση της γαλλικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αιγαίο με συγκεκριμένους τρόπους που η Αθήνα δεν είχε προτείνει στο Παρίσι κατά την υπογραφή της πενταετούς Συμφωνίας το 2021. Ο λόγος ήταν ότι, την ίδια χρονιά, ο κ. Μητσοτάκης διατηρούσε τη μέγιστη πλάνη ότι, χάρη στην προσωπική διπλωματία του, θα αποδέχονταν τα σημαντικά αιτήματα οι ΗΠΑ.<br /><br />Φέτος, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Μολονότι οι ελληνογαλλικές σχέσεις είναι στενότατες, τα συμφέροντα παραμένουν συμφέροντα και ο πρόεδρος Μακρόν θα ζητήσει δεσμεύσεις πριν ικανοποιήσει τα ελληνικά αιτήματα και πριν αφιχθεί στην Αθήνα, στα τέλη Απριλίου, για την υπογραφή της Συμφωνίας.<br /><br />Στο μεταξύ, η θέση της κυβέρνησης ίσως καταστεί πιο δύσκολη τις επόμενες ημέρες, αν οι απαιτήσεις των ΗΠΑ δεν αφορούν πια μόνον την Ε.Ε. ως σύνολο, αλλά απευθυνθούν -ειδικά και διμερώς- και προς την Ελλάδα.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πέντε λόγοι πιθανής εμπλοκής στην κρίση.

Aλέξανδρος Τάρκας Η κυβέρνηση, μόλις λίγες μέρες μετά το -δικαίως- πανηγυρικό κλίμα για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο, διαπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανίκητη «Λερναία Ύδρα» το Ιράν: Στρατηγικό λάθος η εκστραστεία αποκεφαλισμών. Γιατί το καθεστώς δεν πρόκειται να λυγίσει.

<img height="41" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/c7cbba09e3b1862a5ce7b7e5c7656cee_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><br /><div>Τι απομένει από τα ανώτατα κλιμάκια του καθεστώτος της Τεχεράνης; Οι τρεις αδελφοί Larijani, ο «αποκαλυπτικός» διαπραγματευτής, οι στρατηγοί που μισούνται από τους αντιπάλους<br /><br />Παρά τα πλήγματα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν καταφέρει στα ανώτερα κλιμάκια του ιρανικού καθεστώτος, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά ονόματα δεύτερης γραμμής έτοιμα να πάρουν τη θέση των ηγετών που σκοτώθηκαν.<br />Κατ’ αρχάς, ένας Larijani πεθαίνει, αλλά υπάρχουν άλλοι τρεις έτοιμοι να πάρουν τη θέση του, οι «baradar» (αδελφοί, στα φαρσί).<br />Ο ένας είναι ο Sadegh Amoli Larijani, που υπήρξε ο νεότερος επικεφαλής του δικαστικού συστήματος, συνδετικός κρίκος μεταξύ των εμπόρων και της γραφειοκρατικής-θρησκευτικής-στρατιωτικής δομής που κρατά το Ιράν σε ομηρία.<br />Φορά το λευκό τουρμπάνι του θρησκευτικού ηγέτη που δεν διαθέτει καταγωγή από τον Προφήτη Μωάμεθ, αλλά έχει καλές πιθανότητες να διαδεχθεί τον Mojtaba Khamenei, αν αποχωρήσει και εκείνος από τη σκηνή. Ο Sadegh δεν θα δίσταζε.<br />Ο δεύτερος αδελφός είναι ο Mohamed Javad Larijani, σύμβουλος της πρώην Ανώτατης Ηγεσίας και «θεματοφύλακας» της υποτιθέμενης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της χώρας.<br />Η φήμη του είναι ότι προτιμά να μην εμφανίζεται, είναι consigliori, όπως θα έλεγε ο Marlon Brando στον «Νονό».<br />Ο τρίτος είναι ο Bagher Larijani, το «μαύρο πρόβατο», που ανήλθε στα ανώτερα εξουσιαστικά κλιμάκια χάρη στις ικανότητες των άλλων.<br />Είναι όλοι γιοι του μεγάλου Ayatollah Amoli, όλοι παντρεμένοι με την ελίτ της θεοκρατίας, άνθρωποι του οίκου των ηρώων του πολέμου κατά του Ιράκ.<br />Έχουν συνηθίσει να μελετούν, να σκέφτονται, να δρουν.<br />Ο Ali, ο νεκρός, είχε υπάρξει μέλος των Φρουρών της Επανάστασης στο μέτωπο, αλλά αφού επέστρεψε ζωντανός, κάθισε ξανά στα θρανία και έγινε ειδικός στον Immanuel Kant.<br />Δεν ήταν απλώς λάτρης, αλλά και συγγραφέας τουλάχιστον έξι τόμων αφιερωμένων στη σχέση της φιλοσοφίας με τα μαθηματικά.<br />Αποδείχθηκε λαμπρός τόσο στην καταστολή των διαμαρτυριών των νέων συμπατριωτών του όσο και στην επιχειρηματολογία για τη σχέση μεταξύ της δυτικής επιστημονικής σκέψης και της θεολογίας της Ανώτατης Ηγεσίας, που αποτελεί τη βάση της Ισλαμικής Δημοκρατίας.</div><div><br />Η οικογένεια Larijani έχει πολλά χαρακτηριστικά της δυναστείας των Kennedy στην Αμερική: πάμπλουτοι, γοητευτικοί, οραματιστές και φιλόδοξοι από καθήκον γέννησης.<br />Επίσης, το κενό εξουσίας μπορεί να καλύψει, σύμφωνα με τους Ισραηλινούς, ο Mohammad Bagher Qalibaf, Πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου.<br />Ο Qalibaf θεωρείται έμπειρος πολιτικός και πρώην στρατιωτικός με πολυετή παρουσία στην ιρανική δημόσια ζωή.<br />Γεννημένος τον Αύγουστο του 1961, ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία μόλις 19 ετών, αναλαμβάνοντας διοικητικό ρόλο στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ.<br />Η πορεία του περιλαμβάνει σημαντικές θέσεις, όπως η διοίκηση της Πολεμικής Αεροπορίας των Φρουρών της Επανάστασης, η ηγεσία της αστυνομίας του Ιράν και η θητεία του ως δήμαρχος της Τεχεράνης από το 2005 έως το 2017.</div><div><br />Από το 2020, ο Qalibaf διατελεί Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, και υπό το φως των πρόσφατων συγκρούσεων, ανέλαβε ανώτατες στρατιωτικές αρμοδιότητες με πρωτοφανή τρόπο για πολιτικό του επιπέδου του.<br />Η στάση του απέναντι στο Ισραήλ χαρακτηρίζεται από σταθερότητα και αποφασιστικότητα.<br />Σε δημόσιες δηλώσεις του ανέφερε ότι η Τεχεράνη θα προχωρήσει σε στρατηγικές ενέργειες που θα διασφαλίσουν την προστασία της χώρας και των συμφερόντων της.<br />Παρά το προφίλ του «σκληρού ηγέτη», η δημόσια ζωή του Qalibaf περιλαμβάνει και περιόδους έντονης κριτικής.<br />Σε προηγούμενα δημοσιεύματα αναφέρεται ότι συνδέθηκε με διάφορα σκάνδαλα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος, ωστόσο οι πολιτικές του ικανότητες και οι διασυνδέσεις του τον έχουν διατηρήσει στην κορυφή της ιρανικής πολιτικής σκηνής.<br />Σήμερα, με την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας να αλλάζει, ο Mohammad Bagher Qalibaf βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, συνδυάζοντας στρατιωτική εμπειρία, πολιτική τεχνογνωσία και στρατηγική παρουσία σε κρίσιμες αποφάσεις για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Ιράν.<br /><br />Βεβιασμένη αντιμετώπιση<br /><br />Πάντως, με το να αποκεφαλίζεται συνεχώς το καθεστώς με βόμβες, αργά ή γρήγορα το Ιράν θα αρχίσει να τρίζει, αλλά σε μια χώρα άνω των 90 εκατ. κατοίκων υπάρχει μια ατελείωτη δεξαμενή δεύτερης γραμμής.<br />Αυτή η βεβιασμένη αντιμετώπιση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θυμίζει το παλιό ρητό που υιοθέτησαν ο Giacomo Matteotti και ο Thomas Sankara: μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, αλλά όχι τις ιδέες του.<br />Πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν στην Επανάσταση και στην ανεξαρτησία από τον διεφθαρμένο καπιταλισμό περισσότερο απ’ ό,τι στην ελευθερία.</div><div><br />Αυτό που καθιστά ακόμη δυσκολότερη την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη είναι ότι η εθνική αντίσταση και η προσωπική επιβίωση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.<br />Οι σημερινοί ηγέτες, σε κάθε επίπεδο, από τον δήμαρχο έως τον τοπικό επίτροπο και μέχρι τις διάφορες «φατρίες» όπως των Larijani, γνωρίζουν ότι, αν ο λαός βγει στους δρόμους, δεν θα υπάρχει μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.</div><div><br />Είναι πιθανό τα ανώτατα στελέχη του Ιράν να μην πιστεύουν πλέον στον αρχικό χαμηλότονο, «φτωχικό» ιδεαλισμό του Khomeini, στην ιδέα να υποτάσσεται η πολιτική και οικονομική εξουσία σε μια κάστα ευσεβών Ayatollah, αλλά δεν πιστεύουν ότι έχουν εναλλακτική.<br />Ένα τέλειο παράδειγμα είναι ο Ahmed Vahidi, ο νέος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης μετά τη δολοφονία του προκατόχου του στις επιδρομές της πρώτης ημέρας του πολέμου.<br />Αν διαφύγει στο εξωτερικό, θα συλληφθεί ως ηθικός αυτουργός της επίθεσης στο Buenos Aires το 1994 κατά εβραϊκής οργάνωσης, που είχε αποτέλεσμα 85 νεκρούς.<br />Αν παραμείνει στο Ιράν χωρίς εξουσία, θα λογοδοτήσει για τις καταστολές κατά των ίδιων των πολιτών του.<br />Κι όμως, ο Ahmed Vahidi είναι ιδανικός για τον ρόλο.<br />Έχει ήδη διατελέσει υπουργός Άμυνας και Εσωτερικών, γνωρίζει τους μηχανισμούς του κράτους.<br />Άφησε το γραφείο για να ξαναφορέσει τη στολή.<br />Για να αντικαταστήσει τον Larijani στην Επιτροπή Άμυνας, θα μπορούσε να οριστεί ο Said Jalili, πρώην επικεφαλής διαπραγματευτής για το πυρηνικό ζήτημα, πιο ακραίος από εκείνον που σκοτώθηκε.<br />«Ο Jalili θα έκλεινε την ήδη περιορισμένη δυνατότητα μιας διπλωματικής λύσης. Η οπτική του είναι σχεδόν αποκαλυπτική» υποστηρίζει ο Faramand Alipour, γνωστός πολιτικός δημοσιογράφος που διέφυγε στην Ιταλία το 2011 και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της διασποράς παγκοσμίως.<br />Ακόμη, «ανερχόμενες μορφές», λέει ο Alipour, «είναι οι δύο στρατηγοί των Φρουρών της Επανάστασης, Eskandar Momeni, νυν υπουργός Εσωτερικών, και Ahmadreza Radan, από τους πιο μισητούς από την αντιπολίτευση.<br />Πάνω απ’ όλους, ωστόσο, ειδικά μετά τον θάνατο του Ali Larijani, παραμένει ο Mojtaba Khamenei, ο Γιος, δεκαπέντε χρόνια στα κέντρα εξουσίας».<br />Δεν είναι ακόμη η στιγμή για αυτοσχεδιασμούς.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανίκητη «Λερναία Ύδρα» το Ιράν: Στρατηγικό λάθος η εκστραστεία αποκεφαλισμών. Γιατί το καθεστώς δεν πρόκειται να λυγίσει.

Τι απομένει από τα ανώτατα κλιμάκια του καθεστώτος της Τεχεράνης; Οι τρεις αδελφοί Larijani, ο «αποκαλυπτικός» διαπραγματευτής, οι στρατηγοί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο μακρύς δρόμος προς την Τεχεράνη.

<img height="53" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/bouli-iran-ipam-trump-polemos-israel-obama-bush-SLpress-825x600.jpg" width="280" /><br /><br /><b>ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ</b><br />Η ιρανική κρίση είναι τμήμα ενός μακροπρόθεσμου και πολλαπλής στόχευσης σχεδιασμού του Κατεστημένου της Ουάσινγκτον στα πλαίσια της πολιτικής “αλληλουχίας πολέμων”. Το γεγονός ότι η Ουάσινγκτον διεξάγει τον ένα πόλεμο μετά τον άλλο για πολλές δεκαετίες, δε μπορεί να είναι κάτι περιστασιακό· αντίθετα, βασίζεται σε ένα κεντρικό σχεδιασμό.<br /><br />Ο ιρανικός πόλεμος έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: Πρώτον διακριτά στάδια που εκτείνονται σε διάστημα πολλών ετών και κορυφώνονται με την επίθεση στο Ιράν. Όπως αποκάλυψε ο πρώην διοικητής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη, στρατηγός Κλαρκ, το Νοέμβριο 2001 στην Ουάσιγκτον, πληροφορήθηκε για «ένα σχέδιο εισβολής σε επτά χώρες μέσα σε πέντε χρόνια, αφήνοντας το Ιράν για το τέλος: Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και Ιράν». Ο Κλαρκ δικαιώθηκε στη πράξη, όπου το σχέδιο εφαρμόστηκε με συνέπεια απ΄όλους τους Προέδρους, με το Ιράν να είναι ο εναπομένων στόχος της λίστας. <br /><br />Δεύτερον, ακόμη και αν δεν πετύχει η τωρινή επιχείρηση, το Ιράν δεν θα απαλλαγεί οριστικά από το φόβο των ΗΠΑ. Στη πραγματικότητα, αυτή είναι μόνο μία από τις φάσεις του πολέμου που διεξάγεται εναντίον του Ιράν εδώ και δεκαετίες. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τον ιρακινό πόλεμο, στον οποίο συμμετείχαν διάφορες Προεδρίες: Από την επιχείρηση “Καταιγίδα της Ερήμου” (1991) του Προέδρου Μπους πατρός, στις επιχειρήσεις “Πλήγμα της Ερήμου” (1996) και “Αλεπού της Ερήμου” (1998) του Προέδρου Κλίντον, μέχρι την τελική επιχείρηση “Ιρακινή Ελευθερία” (2003) του Προέδρου Μπους του νεότερου.<br /><br />Γι΄ αυτούς τους λόγους, η ιρανική κρίση δε πρέπει να εξετασθεί απομονωμένα, αλλά μέσα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο που μεταβάλλεται σε πραγματικό χρόνο. Οι σχεδιασμοί κατά του Ιράν ακολούθησαν συγκεκριμένα βήματα σε κάθε προεδρική θητεία. Ένα βήμα δεν θα μπορούσε να συμβεί, χωρίς να έχει επιτευχθεί το προηγούμενο. <br /><br />Μακροχρόνιοι σχεδιασμοί κατά του Ιράν<br /><br />1η Περίοδος: Ο Μπους ο νεότερος ξεκίνησε το 2001 το σχέδιο κατά του Ιράν, προετοιμάζοντας έναν στρατό εξτρεμιστών για να διεξάγουν πόλεμο εναντίον του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή. Δημιουργήθηκε η “Αλ Κάιντα” και το “Ισλαμικό Κράτος”, που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Λιβύης το 2011, της Υεμένης από το 2011 και μετά και της Συρίας από το 2011 έως το 2024, όταν η χώρα κατέρρευσε.<br /><br />«Για να υπονομεύσει το Ιράν, που είναι κυρίως Σιιτικό, η κυβέρνηση Μπους αναδιαμόρφωσε τις προτεραιότητές της στη Μέση Ανατολή. Η λιβανέζικη κυβέρνηση συνεργάστηκε με τη σουνιτική σαουδαραβική κυβέρνηση σε μυστικές επιχειρήσεις που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της σιιτικής Χεζμπολάχ, που υποστηρίζεται από το Ιράν. Οι ΗΠΑ επίσης συμμετέχουν σε μυστικές επιχειρήσεις που στοχεύουν το Ιράν και τη σύμμαχό του Συρία. Ένα υποπροϊόν αυτών των δραστηριοτήτων είναι η ενίσχυση σουνιτικών εξτρεμιστικών ομάδων που ασπάζονται το μαχητικό όραμα του Ισλάμ και συμπαθούν την Αλ Κάιντα» (Newyorker). <br /><br />2η Περίοδος<br /><br />Το 2008, το Υπουργείο Εξωτερικών του Ομπάμα χρηματοδότησε εκπαιδευτική συνάντηση στη Νέα Υόρκη, όπου ηγέτες νεολαιών από αραβικές χώρες διδάχθηκαν πώς να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις τεχνολογίες κινητής τηλεφωνίας για την προώθηση της “Αραβικής Άνοιξης”.<br /><br />Η τότε υπουργός, Χίλαρι Κλίντον, διαμήνυσε: «Είστε η πρωτοπορία μιας ανερχόμενης γενιάς ακτιβιστών που χρησιμοποιούν τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία για να επιβάλλουν την αλλαγή, να οικοδομήσουν κινήματα, να ανακαλύψουν τεχνικές που θα ανοίξουν νέες πόρτες για τον ακτιβισμό και την ενδυνάμωση σας όταν επιστρέψετε στην πατρίδα σας». Έτσι, η “Αραβική Άνοιξη” έλαβε χώρα ταυτόχρονα σε ολόκληρη την περιοχή, με τα ίδια συνθήματα, τις ίδιες αφίσες, τις ίδιες ενέργειες. <br /><br />Το 2011, η κυβέρνηση Ομπάμα υποκίνησε εσωτερικές διαμαρτυρίες, ακολουθούμενες από επιθέσεις κατά Λιβύης, Υεμένης και Συρίας, δημιουργώντας ένα ενιαίο μέτωπο κατά του <a href="https://slpress.gr/tag/%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%BD/">Ιράν</a>. Χρησιμοποίησε εξτρεμιστικές ομάδες, που είχαν προετοιμαστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση Μπους: «Αμερικανικοί οργανισμοί έθρεψαν την αραβική εξέγερση. Οι ομάδες σε Αίγυπτο και Υεμένη που συμμετείχαν άμεσα στις εξεγέρσεις που σάρωναν την περιοχή εκπαιδεύτηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από αμερικανικούς οργανισμούς όπως το “Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο”, το “Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο” και το “Σπίτι της Ελευθερίας”, με έδρα την Ουάσιγκτον». <br /><br />Το 2012, η ιρανική οργάνωση MEK (Μουτζαχεντίν-ε-Χαλκ) βγήκε από τον κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως είχε ζητηθεί σε έκθεση του Brookings: «Τη δεκαετία του 1970, η ομάδα ΜΕΚ σκότωσε τρεις Αμερικανούς αξιωματικούς και τρεις πολίτες εργολάβους στο Ιράν. Πάραυτα, οι Ουάσιγκτον θα πρέπει να συνεργαστεί στενότερα με την ΜΕΚ και να την βγάλει από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων».<br /><br />Η σύνδεση της αντι-ιρανικής πολιτικής της Προεδρίας Ομπάμα με τη πρώτη Προεδρία Τραμπ έγινε μέσω μελών του περιβάλλοντος Τραμπ – Πομπέο, Τζουλιάνι, Γκίνγκριτς, Μπόλτον – που για χρόνια πίεζαν να βγει η MEK από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ιράν. Κυβέρνηση Ομπάμα και στελέχη της μελλοντικής Προεδρίας Τραμπ εργάσθηκαν μαζί για να εκπληρώσουν τον αποστολή που τους ανέθεσε το Κατεστημένο της Ουάσιγκτον.<br />3η Περίοδος<br /><br />Το 2018, ο Τραμπ αποσύρθηκε από το “Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης” για τα πυρηνικά του Ιράν, κατηγόρησε το Ιράν για την αποτυχία του και τη χρησιμοποίησε ως δικαιολογία για να συνεχίσει τις πολεμικές προετοιμασίες. Προχώρησε και σε άλλες εχθρικές ενέργειες, όπως η δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί, η επαναφορά των εξουθενωτικών κυρώσεων σε ιρανικό πετρέλαιο, ναυτιλία και τράπεζες, η απαγόρευση εισόδου Ιρανών πολιτών στις ΗΠΑ, ο χαρακτηρισμός του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ως τρομοκρατικής οργάνωσης. <br /><br />4η Περίοδος<br /><br />Οι ενέργειες της Προεδρίας Μπάϊντεν κατά του Ιράν χαρακτηρίστηκαν από στοχευμένες στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον περιφερειακών αντιπροσώπων του (Κατάιμπ Χεζμπολάχ, Σαγίντ αλ-Σουχάντα, Χούθις), σημαντικές οικονομικές κυρώσεις, περιορισμός του πυρηνικού του προγράμματος. Η Συρία δέχθηκε επιθέσεις ισλαμικών τρομοκρατικών δυνάμεων υποστηριζόμενων από τη Προεδρία Μπάϊντεν, η κυβέρνηση της ανατράπηκε και εγκαταστάθηκε φιλικό καθεστώς, που επιτρέπει σε ΗΠΑ και Ισραήλ να πετούν ανενόχλητοι πάνω από το συριακό εναέριο χώρο, δημιουργώντας αεροπορικό διάδρομο προς το Ιράν, που χρησιμοποιήθηκε στην επόμενη Προεδρία Τραμπ. <br /><br />5η Περίοδος<br /><br />Ο Τραμπ προχώρησε στη δολοφονία του ανώτατου Ιρανού ηγέτη Χαμενεΐ, και συνεχίζει τα μαζικά χτυπήματα κατά στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών. <br /><br />Τίποτα απ΄’ όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ιρανικού πολέμου δεν αποτελεί έκπληξη για την Ουάσινγκτον. Από το 2009, έκθεση της RAND περιέγραφε την ιρανική μωσαϊκή άμυνα και το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων. Σημείωνε ότι με την πάροδο του χρόνου το πρόγραμμα θα γινόταν όλο και πιο ισχυρό, εμποδίζοντας την ικανότητα των ΗΠΑ να υπονομεύσει και τελικά να ανατρέψει την ιρανική κυβέρνηση. Μιλούσε για κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ. Ακόμη, αποδέχονταν ότι όλα όσα κάνει το Ιράν, μέχρι και η πιθανή απόκτηση πυρηνικών όπλων, γίνονται για αυτοάμυνα. <br />Κοινός και αμετάβλητος στόχος<br /><br />Η κάθε Προεδρία έπαιξε το ρόλο της, διαμορφώνοντας το σκηνικό, έτσι ώστε η επόμενη Προεδρία να χτίσει επάνω του. Η επιχείρηση κατά του Ιράν δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς συντονισμένη δράση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Αμφότεροι προωθούν την ίδια ατζέντα με το στόχο να παραμένει ο ίδιος, από το 2000 μέχρι σήμερα. Οι εξελίξεις στις επόμενες εβδομάδες είναι κρίσιμες.<br /><br />Στην καλλίτερη περίπτωση, οι ΗΠΑ θα κάνουν παύση πυρός και θα προετοιμαστούν για τον επόμενο γύρο εχθροπραξιών, πιθανόν σε μια άλλη Προεδρική θητεία (ο επόμενος γύρος είναι αναπόφευκτο, αν ο στόχος της επίθεσης στο Ιράν είναι να αποκοπεί η Κίνα από την ενέργεια της Μέσης Ανατολής). Στη χειρότερη περίπτωση, ο πόλεμος θα συνεχιστεί, όπως φαίνεται να δείχνουν οι πρόσθετες ενισχύσεις, που φθάνουν στην περιοχή (εκστρατευτική μονάδα πεζοναυτών, επιπλέον αεροπλανοφόρα, επιπλέον πολεμικά αεροσκάφη από ΗΠΑ σε Ευρώπη και στη συνέχεια σε Μέση Ανατολή). <div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο μακρύς δρόμος προς την Τεχεράνη.

ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Η ιρανική κρίση είναι τμήμα ενός μακροπρόθεσμου και πολλαπλής στόχευσης σχεδιασμού του Κατεστημένου της Ουάσινγκτον στα πλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο αδιέξοδος πόλεμος του Τραμπ και του Νετανιάχου και η βραχυκυκλωμένη ΕΕ.

<img height="40" src="https://omegapress.gr/images/PROSEFXH.jpg" width="280" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Σημεία και τέρατα φαίνεται ότι συμβαίνουν στον Λευκό Οίκο, καθώς ήδη προβάλλει στον ορίζοντα η αμφισβήτηση του Ντόναλντ Τραμπ . Οι αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου για έναν πόλεμο χωρίς αιτία και χωρίς σαφή ιεράρχηση, χρονοδιάγραμμα και σχέδιο εξόδου, ήδη προκαλούν πολιτικούς τριγμούς στις ΗΠΑ με αποκαλύψεις ότι πολλοί συνεργάτες του Τραμπ , αλλά και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς διαφωνούν.<br /><br />Στις Βρυξέλλες η ΕΕ φοβούμενη την κάθοδο στην κόλαση του Ορμούζ απ΄όπου δύσκολα θα έβρισκε διέξοδο, αποφάσισε να μην συρθεί στον πόλεμο προκαλώντας για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες σύγχυση στην Ουάσιγκτον και νέα κρίση της σχέσεις ΕΕ -ΗΠΑ. Ο πόλεμος δεν είναι ούτε του ΝΑΤΟ, ούτε της Ευρώπης, αλλά του Ισραήλ κυρίως και των ΗΠΑ. Αν οι διαφωνίες οξυνθούν και έχουμε δημόσιες αμφισβητήσεις, τότε το μέλλον του Τραμπ είναι δυσοίωνο. Είναι όμως και μια προσπάθεια χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ ή απλά ο τρόμος διάχυσης του πολέμου κατέστησε απαγορευτική την εμπλοκή; Η Αθήνα, βλέποντας την απειλή ακολούθησε το Βερολίνο που πρωτοστάτησε στη μη εμπλοκή. Πάμε για κρίση εντός του δυτικού στρατοπέδου;</div><div><br />Δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης<br /><br />Η Ύπατη εκπρόσωπος για την Εξωτερική Πολιτική Κάγια Κάλας ήταν πολύ προσεκτική μετά την σύνοδο των ΥΠΕΞ στις Βρυξέλλες σχετικά με την επέκταση της ευρωπαικής αποστολής Ασπίδες στο Ορμούζ. Η Ευρωπαία αξιωματούχος είπε ότι υπάρχει επιθυμία να επεκταθεί η ναυτική αποστολή EUNAVFOR ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα, όχι όμως “να υπάρχει προς το παρόν διάθεση για επέκταση της εντολής της στο Στενό του Ορμούζ”. Η φράση αυτή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεξέτασης της απόφασης, προφανώς όλα αυτά σχετίζονται με παρασκηνιακές συζητήσεις με τις ΗΠΑ, αλλά το πρώτο μήνυμα ήταν αρνητικό από τις μεγάλες χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, ενώ η Ισπανία άνοιξε πρώτη το δρόμο. <br /><br />Σύμφωνα με την Κάλας οι σχετικές συζητήσεις των υπουργών βρίσκονται «σε πολύ αρχικό στάδιο» και είχαν κυρίως χαρακτήρα «χαρτογράφησης» των πιθανών επιλογών. Η ίδια υπογράμμισε ότι τα κράτη-μέλη εμφανίζονται απρόθυμα να εμπλακούν ενεργά σε μια στρατιωτική σύγκρουση.<br /><br />«Αυτός δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης» και «κανείς δεν θέλει να εμπλακεί ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε χαρακτηριστικά, ενώ μίλησε για την ανάγκη διπλωματικής λύσης. Η Ελλάδα που συμμετέχει με την Ιταλία στη δύναμη “Ασπίδες”, βρίσκεται πλέον σε σταυροδρόμι. Κάθε περαιτέρω εμπλοκή θα σημάνει και ολοκληρωτική εμπλοκή με συνέπειες που δεν μπορούν να προσδιοριστούν. Η Γαλλία με την αμφίσημη στάση της αποτελεί την ελπίδα του Τραμπ, αλλά χωρίς τις άλλες χώρες της ΕΕ, ούτε αυτή θα κάνει το επόμενο βήμα εύκολα. <br /><br />Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού υπάρχει υπόγεια αναταραχή και όπως όλα δείχνουν είναι θέμα χρόνου να βγει στην επιφάνεια. Όπως μεταδόθηκε ήδη στο Κογκρέσο, η αντίδραση εκφράστηκε σχεδόν αμέσως με θεσμικούς όρους, καθώς έξι Δημοκρατικοί γερουσιαστές ζήτησαν επειγόντως ακροάσεις για τη στρατηγική της κυβέρνησης απέναντι στο Ιράν, απαιτώντας να καταθέσουν ο υπουργός Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο. <br /><br />Επίσης, στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο επικεφαλής της Δημοκρατικής μειοψηφίας στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, Γκρέγκορι Μικς, κινήθηκε στην ίδια γραμμή, λέγοντας ότι «ο πρόεδρος δεν είναι βασιλιάς. Αν πιστεύει ότι ο πόλεμος εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον, πρέπει να έρθει στο Κογκρέσο». Αντιστοίχως, ο Δημοκρατικός βουλευτής Τζέιμι Ράσκιν, που είναι συνταγματολόγος, έθεσε το ζήτημα ακόμη πιο καθαρά τονίζοντας ότι «το Σύνταγμα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η απόφαση για πόλεμο ανήκει στο Κογκρέσο».<br /><br />Προφανώς, η επίκληση των θεσμικών διαδικασιών έχει την αξία της, αλλά το πρόβλημα στις ΗΠΑ είναι βαθιά πολιτικό. Ούτε ο ΟΗΕ, ούτε η ΕΕ, ούτε το ΝΑΤΟ έχουν δώσει εντολή ή έχουν πάρει σχετικές αποφάσεις ή έχουν εγκρίνει ψηφίσματα υπέρ του πολέμου. Κατά συνέπεια, στο πεδίο αυτό, ο Τραμπ είναι εντελώς γυμνός. Η Αγγλία που ιστορικά ήταν πάντα η πρώτη που έτρεχε στους πολέμους των ΗΠΑ, τώρα το αρνείται. Ο Στάρμερ ξέρει ότι ο Μπλερ το πλήρωσε ακριβά με τον πόλεμο του Ιράκ και θέλει να αποφύγει μια νέα κρίση. Ήδη η κατάσταση στο Λονδίνο είναι εκρηκτική με τα εσωτερικά προβλήματα και ο πρωθυπουργός δεν θέλει να προκαλέσει μια νέα κρίση στην κυβέρνησή του , για χάρη του Ισραήλ.<br /><br />Αλλά για πρώτη φορά αντέδρασε και η Γερμανία . Σύμφωνα με δηλώσει του ΥΠΞΕ Γιόχαν Βάντεφουλ, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν είχαν προηγουμένως διαβουλευθεί με τη Γερμανία πριν από την έναρξη του πολέμου, ενώ σε ό,τι αφορά το Ιράν δεν υπήρξε ποτέ κοινή απόφαση για το αν θα έπρεπε να υπάρξει στρατιωτική εμπλοκή. «Γι’ αυτό και το ερώτημα πώς η Γερμανία θα μπορούσε να εμπλακεί στρατιωτικά εδώ δεν τίθεται», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Εκτιμάται ότι οι εξελίξεις αυτές ενδέχεται να προκαλέσουν τριγμούς και στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ και η Ευρώπη να προσπαθήσει να περισώσει ό,τι μπορεί να περισώσει με την τεράστια ενεργειακή κρίση που την πλήττε. Μετά την διακοπή της ροής πετρελαίου από την Ρωσία , ήρθε ο πόλεμος κατά του Ιράν και ενδιάμεσα όλη η ΕΕ απώλεσε τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και κύρος σιωπώντας στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Τώρα άρχισαν ήδη να ακούγονται οι πρώτοι ψίθυροι που σταδιακά θα ακουστούν πιο δυνατά για την επαναφορά της ΕΕ στην φθηνή ρωσική ενέργεια. Το Βέλγιο ήδη το είπε, οπότε είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσουν και άλλες χώρες. Η Ελλάδα ;</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο αδιέξοδος πόλεμος του Τραμπ και του Νετανιάχου και η βραχυκυκλωμένη ΕΕ.

Του Στράτου Βαλτινού Σημεία και τέρατα φαίνεται ότι συμβαίνουν στον Λευκό Οίκο, καθώς ήδη προβάλλει στον ορίζοντα η αμφισβήτηση του Ντόναλντ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Το χειρότερο σενάριο». Ο ΠΟΥ προειδοποιεί για πυρηνικό όλεθρο δεκαετιών.Εντείνεται ο φόβος για τη Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Nukes.jpg"><img height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Nukes-696x397.jpg" width="280" /></a><br /><br />«Το χειρότερο σενάριο είναι ένα πυρηνικό περιστατικό, και αυτό είναι που μας ανησυχεί περισσότερο». Με αυτή τη δραματική προειδοποίηση, η Hanan Balkhy, περιφερειακή διευθύντρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την Ανατολική Μεσόγειο, περιγράφει στο POLITICO την απειλή που επικρέμεται πάνω από την περιοχή, καθώς ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν κλιμακώνεται.<br />Σύμφωνα με την Balkhy, οι συνέπειες ενός τέτοιου ενδεχομένου θα είναι ολέθριες και θα διαρκέσουν για δεκαετίες. Το προσωπικό του ΟΗΕ παραμένει σε κατάσταση εγρήγορσης, παρακολουθώντας στενά τις επιπτώσεις των επιθέσεων σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φορντό, το Ισφαχάν και τη Νατάνζ, ενώ προετοιμάζεται για κάθε είδους πυρηνική απειλή — από επίθεση σε εγκατάσταση έως τη χρήση όπλου.<br /><br />Η σκιά του παρελθόντος και οι κίνδυνοι για την υγεία<br /><br />Ο ΠΟΥ υπενθυμίζει ότι η ιστορία έχει δείξει το μέγεθος της καταστροφής: από τους 30 άμεσους θανάτους και τους χιλιάδες καρκίνους του θυρεοειδούς μετά το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986, μέχρι τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945.<br />Σε περίπτωση νέου πυρηνικού περιστατικού, οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν:<br />Άμεσα τραύματα: Σοβαρές βλάβες στους πνεύμονες και το δέρμα από την ακτινοβολία.<br />Μακροπρόθεσμα προβλήματα: Αυξημένος κίνδυνος καρκίνου και σοβαρά ζητήματα ψυχικής υγείας.<br />Περιβαλλοντική επιβάρυνση: Ήδη, οι επιθέσεις σε ιρανικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις έχουν καλύψει την Τεχεράνη με καπνό, προκαλώντας αναπνευστικές νόσους.<div><br />Συστήματα υγείας υπό κατάρρευση<br /><br />Η ανθρωπιστική κρίση επιδεινώνεται καθημερινά. Ο ΠΟΥ καταγγέλλει τις συνεχιζόμενες επιθέσεις σε υποδομές υγείας, καταγράφοντας 46 επιθέσεις σε εργαζόμενους στον τομέα της υγείας σε Ιράν και Λίβανο, με 38 νεκρούς από τις 28 Φεβρουαρίου.<br />Η κατάσταση στις πληγείσες περιοχές είναι οριακή. Ειδικότερα, στη Γάζα, το 94% των νοσοκομείων έχει υποστεί ζημιές ή έχει καταστραφεί, ενώ το 46% των βασικών φαρμάκων έχει εξαντληθεί.<br />Στον Λίβανο, το σύστημα υγείας πασχίζει να διαχειριστεί σχεδόν 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους, με σοβαρές ελλείψεις σε εμβόλια και φροντίδα για καρκινοπαθείς και νεφροπαθείς.<br />Τέλος στο Ιράν, μεταξύ 600.000 και 1 εκατομμυρίου νοικοκυριών έχουν εκτοπιστεί προσωρινά.<br /><br />Πολιτική ένταση και αβεβαιότητα<br /><br />Ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύεται για την εξάλειψη της «επικείμενης πυρηνικής απειλής» από το Ιράν, ανώτερα στελέχη, όπως ο σύμβουλος AI David Sacks, εκφράζουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών από το Ισραήλ — έναν ισχυρισμό που ο Τραμπ απέρριψε. Παράλληλα, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν επίσης εγκαταστάσεις εντός της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων.<br />Καθώς οι μάχες συνεχίζονται, ο ΠΟΥ επικαιροποιεί τις οδηγίες του προς το προσωπικό και τους αξιωματούχους, σε μια προσπάθεια να προστατευτεί η δημόσια υγεία απέναντι σε ένα μέλλον που η Balkhy περιγράφει ως «τραγικό και απαράδεκτο».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Το χειρότερο σενάριο». Ο ΠΟΥ προειδοποιεί για πυρηνικό όλεθρο δεκαετιών.Εντείνεται ο φόβος για τη Μέση Ανατολή.

«Το χειρότερο σενάριο είναι ένα πυρηνικό περιστατικό, και αυτό είναι που μας ανησυχεί περισσότερο». Με αυτή τη δραματική προειδοποίηση, η Ha...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Σε τι ελπίζει και τι φοβάται η Τουρκία. Τι θέλει ο Ερντογάν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/12/Erdogan.jpg"><img height="49" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/12/Erdogan-696x464.jpg" width="280" /></a><br /><br />Τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, οι τουρκικές αρχές εντόπισαν δύο ιρανικούς πυραύλους να εισέρχονται στον εναέριο χώρο τους, προτού οι αμυντικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ τους αναχαιτίσουν. Ενώ στοιχεία του ιρανικού καθεστώτος φαίνονται αποφασισμένα να συνεχίσουν να στοχεύουν βασικά περιουσιακά στοιχεία του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, η κατάσταση δημιουργεί ένα σοβαρό δίλημμα που θα μπορούσε να επηρεάσει το πολιτικό μέλλον της Τουρκίας στο εσωτερικό της χώρας και την αξιοπιστία της στο εξωτερικό.<br /><br />Αναχαιτίσεις<br /><br />Στις 9 Μαρτίου, δυνάμεις του ΝΑΤΟ κατέρριψαν έναν ιρανικό βαλλιστικό πύραυλο που εισέρχονταν στον τουρκικό εναέριο χώρο πάνω από το Γκαζιαντέπ, στη νοτιοανατολική πλευρά της χώρας. Προηγουμένως, στις 4 Μαρτίου, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Islamic_Revolutionary_Guard_Corps">IRGC</a>) είχε εκτοξεύσει έναν βαλλιστικό πύραυλο προς τη νότια Τουρκία, προκαλώντας την οργή του ΝΑΤΟ.<br /><br />Οι επίσημες αντιδράσεις της Τουρκίας στις απόπειρες επιθέσεων του Ιράν υποδηλώνουν ότι, ενώ η Άγκυρα δεν επιδιώκει να εμπλακεί στον πόλεμο, η υπομονή της απέναντι στο Ιράν εξαντλείται. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να παραμείνει εκτός της σύγκρουσης, προειδοποιώντας παράλληλα το Ιράν να μην επιμείνει «με εμμονή και πείσμα στο λάθος».<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο οποίος έχει αναλάβει τις τουρκικές προσπάθειες για την εξασφάλιση ενός τραπεζιού διαπραγματεύσεων για την Τεχεράνη, προέτρεψε την Ισλαμική Δημοκρατία στις 7 Μαρτίου να «είναι προσεκτική» και να αποφύγει περαιτέρω εκτοξεύσεις προς την Τουρκία.<div><br />Ανοχή<br /><br />Ο τουρκικός στρατός διαθέτει ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων για να ανταποκριθεί σε ιρανικές επιθέσεις, αλλά οι επιλογές δράσης του εξαρτώνται από το βαθμό ανοχής του τουρκικού εκλογικού σώματος όσον αφορά την εμπλοκή της χώρας. Με τις πρώτες προεδρικές εκλογές της χώρας μετά την εποχή του Ερντογάν να αναμένονται σε δύο χρόνια ή και νωρίτερα, η κύρια ανησυχία του προέδρου είναι να διασφαλίσει τη συνέχιση του πολιτικού του κινήματος.<br /><br />Εάν η Τεχεράνη πιέσει υπερβολικά την Άγκυρα, ο Ερντογάν θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πρόκληση να αποκαταστήσει την αποτρεπτική δύναμη έναντι του Ιράν, αποφεύγοντας παράλληλα μια πολιτικά επιζήμια κλιμάκωση. Ο στόχος και των δύο αποτυχημένων ιρανικών επιθέσεων ήταν πιθανότατα η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ, μια σημαντική στρατιωτική εγκατάσταση στη νότια Τουρκία, ακριβώς έξω από την πόλη της Αδάνα.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ διέταξε όλους τους μη επείγοντες υπαλλήλους και τις οικογένειές τους να εκκενώσουν το προξενείο στην Αδάνα. Σε επιφανειακό επίπεδο, το Ιντσιρλίκ είναι ένας πολύτιμος στρατιωτικός στόχος που πιθανότατα θα προκαλούσε σοκ στις δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εάν η Ισλαμική Δημοκρατία πραγματοποιούσε μια επιτυχημένη επίθεση.</div><div><br />Το κρίσιμο Ιντσιρλίκ<br /><br />Το Ιντσιρλίκ αποτελεί ζωτικής σημασίας βάση για την Τουρκία και το ΝΑΤΟ συνολικά, για διάφορους λόγους. Είναι η σημαντικότερη στρατιωτική βάση της Τουρκίας, λειτουργεί ως κόμβος εφοδιαστικής για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή και φιλοξενεί περίπου 1.800 Αμερικανούς στρατιώτες και πολίτες, παράλληλα με Τούρκους και άλλους στρατιώτες του ΝΑΤΟ.<br /><br />Λόγω της γεωγραφικής του θέσης, είναι ζωτικής σημασίας για επιχειρήσεις αναγνώρισης και αεροπορικές επιχειρήσεις κατά των απειλών στο Ιράκ και τη Συρία, και συγκεκριμένα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Επιπλέον, αποτελεί χώρο αποθήκευσης αμερικανικών πυρηνικών όπλων, φιλοξενώντας μεταξύ 20 και 50 ατομικές βόμβες τύπου B-61. Όλοι αυτοί οι παράγοντες καθιστούν το Ιντσιρλίκ ελκυστικό στόχο, τον οποίο το Ιράν θα μπορούσε να χτυπήσει για να καταφέρει σημαντικό πλήγμα στο ηθικό των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.<br /><br />Ωστόσο, το ιρανικό καθεστώς δεν είναι συνετό να επιμένει στην προσπάθεια να χτυπήσει το Ιντσιρλίκ ή άλλα στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία σε τουρκικό έδαφος, ακόμη και αν ο στόχος του είναι να αποδυναμώσει την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ διευρύνοντας τον πόλεμο και αυξάνοντας το κόστος για τρίτα κράτη. Σε αντίθεση με τις μοναρχίες του Κόλπου που υφίστανται έντονο βομβαρδισμό από ιρανικά drones και πυραύλους, η Τουρκία διαθέτει έναν μεγάλο συμβατικό στρατό με μια ισχυρή εγχώρια αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Η Άγκυρα αντλεί την αεροπορική της ισχύ τόσο από τα προηγμένα, αν και παλαιά, αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 200 μαχητικών αεροσκαφών F-16 αμερικανικής κατασκευής, όσο και από τα εγχώρια κατασκευασμένα μαχητικά drones. Το ΝΑΤΟ έχει επίσης εξοργιστεί από τις επιθέσεις του Ιράν κατά της Τουρκίας, και μια επιτυχημένη επίθεση σε τουρκικό έδαφος θα μπορούσε να ωθήσει τα μέλη της Συνθήκης να αρχίσουν να συζητούν συλλογική στρατιωτική δράση βάσει του Άρθρου 5.</div><div><br />Άσκοπη πρόκληση<br /><br />Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι οι πυραυλικές επιθέσεις του IRGC προκαλούν άσκοπα την Τουρκία, δεδομένων των προσπαθειών που κατέβαλε η κυβέρνηση της Άγκυρας για να υποστηρίξει την Τεχεράνη και να αποτρέψει αμερικανικές επιθέσεις πριν από τις 28 Φεβρουαρίου. Από την έναρξη του πολέμου, ο Ερντογάν εξακολουθεί να αρνείται την πρόσβαση αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών στον τουρκικό εναέριο χώρο, καθώς δεν επιθυμεί να συμμετάσχει σε επιθετικές επιχειρήσεις κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους δεν θα εξαναγκάσουν τους Τούρκους ηγέτες να ζητήσουν ειρήνη, αλλά αντίθετα θα αποξενώσουν όσους υποστήριξαν την Τεχεράνη στο παρελθόν. Αυτό υποδηλώνει ότι η εναπομένουσα ηγετική ομάδα της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι απίθανο να εγκρίνει επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους στο τουρκικό έδαφος.<br /><br />Αντίθετα, η δογματική «μωσαϊκή άμυνα» του IRGC, η οποία επιτρέπει στους τοπικούς διοικητές να λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς την έγκριση της Τεχεράνης σε περιπτώσεις αποκεφαλισμού του καθεστώτος, έχει πιθανώς αφήσει την απόφαση για την εκτόξευση πυραύλων κατά της Τουρκίας στα χέρια των επαρχιακών αξιωματικών. Η διάσπαση εντός της πληγωμένης ανώτατης διοίκησης του Ιράν υποδηλώνει αυτή την πιθανότητα.</div><div><br />Τρία σενάρια εμπλοκής<br /><br />Ενώ ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν ζήτησε συγγνώμη για τις επιθέσεις εναντίον των γειτόνων του Ιράν, ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών Εσμέιλ Μπαγκάι αρνήθηκε κάθε μεταμέλεια, λέγοντας ότι «δεν έχει νόημα να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο εκτός από την άμυνα και τις συντριπτικές αντιποίνες εναντίον των εχθρών». Υπό αυτή την έννοια, διάφορα σενάρια θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια στρατιωτική αντίδραση της Τουρκίας και κάποιο βαθμό εμπλοκής στον πόλεμο του Ιράν.Πρώτον, μια επιτυχημένη πυραυλική επίθεση του IRGC σε τουρκικό έδαφος. Είτε ο πύραυλος φτάσει στον προορισμό του —ίσως σε μία από τις βασικές αεροπορικές βάσεις ή σταθμούς ραντάρ της Τουρκίας— είτε αστοχήσει και χτυπήσει μια περιοχή με πολιτικό πληθυσμό, το υπουργικό συμβούλιο του Ερντογάν ενδέχεται να αναγκαστεί να εντοπίσει και να επιτεθεί στις μονάδες ή τις εγκαταστάσεις που ευθύνονται.</div><div><br />Δεύτερον, η αυξανόμενη πίεση από τους συμμάχους και τους εταίρους της Τουρκίας να εμπλακούν στη σύγκρουση, καθώς αντιμετωπίζουν επαναλαμβανόμενες επιθέσεις από την Τεχεράνη και τους πληρεξούσιους της. Ακόμη και πέρα από τις ανησυχίες του ΝΑΤΟ, το Ιράν και ο εταίρος-αντιπρόσωπός του, η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, έχουν επιτεθεί σε στρατηγικούς φίλους και συμφέροντα της Άγκυρας: το Αζερμπαϊτζάν και την Κύπρο.<br /><br />Με το πρόσχημα της προστασίας των κατεχομένων στη Βόρεια Κύπρο, η Τουρκία έχει ήδη αποστείλει έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 στο νησί, παρόλο που η κυπριακή κυβέρνηση δεν επιθυμεί καθόλου την στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας. Οι σειρήνες αεροπορικών επιδρομών που ηχούν πάνω από βασικούς εταίρους και πιθανές εκκλήσεις από το ΝΑΤΟ για υλικοτεχνική βοήθεια θα οδηγούσαν σε μια επικίνδυνη κατάσταση που θα οδηγούσε στην εμπλοκή της Τουρκίας.Τρίτον, και σε κάποιο βαθμό ξεχωριστά, είναι το κουρδικό ζήτημα. Παγκόσμια μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν φήμες για επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ με σκοπό τον εξοπλισμό και την προετοιμασία ιρανών κουρδικών ανταρτών, ώστε να ξεκινήσουν μια εξέγερση εναντίον του καθεστώτος στις 3 Μαρτίου.<br /><br />Αυτοί οι αντάρτες, συμπεριλαμβανομένου του Κόμματος Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK) — ενός ιρανικού παρακλαδιού του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) που η Άγκυρα απεχθάνεται — θα ξεκινούσαν έναν παρατεταμένο αγώνα για την κουρδική αυτονομία κατά μήκος των νοτιοανατολικών συνόρων της Τουρκίας. Δεδομένου του ιστορικού της Άγκυρας στην αντιμετώπιση των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία, μια εξέγερση του PJAK θα πυροδοτούσε πιθανώς τουρκικές διασυνοριακές αεροπορικές και/ή χερσαίες επιθέσεις.<br /><br />Η Τουρκία παρακολουθεί τον πόλεμο στο Ιράν με βαθιά ανησυχία — αλλά όχι απαραίτητα για τους λόγους που υποθέτουν πολλοί στην Ουάσιγκτον. Δημοσίως, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καλεί σε αυτοσυγκράτηση και προειδοποιεί ότι η σύγκρουση θα μπορούσε να κατακλύσει ολόκληρη την περιοχή. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη ρητορική κρύβεται μια πιο υπολογισμένη στρατηγική.</div><div><br />Το παράδοξο<br /><br />Για τον Ερντογάν, η επιβίωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας εξυπηρετεί από καιρό έναν γεωπολιτικό σκοπό. Το δίκτυο των ομάδων-αντιπροσώπων του Ιράν — από τη Χεζμπολάχ έως τη Χαμάς — ασκεί πίεση στο Ισραήλ και κατακερματίζει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων. Αυτή η κατακερματισμένη κατάσταση δημιουργεί στρατηγικό χώρο για την Τουρκία να επεκτείνει τη δική της επιρροή σε όλη τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο και την Αφρική. Ωστόσο, ο κίνδυνος η Τουρκία να καταστεί ένα ακούσιο πεδίο μάχης υπονομεύει τη διαμεσολαβητική της στάση και περιορίζει τις μακροπρόθεσμες ελιγμούς της Άγκυρας.<br /><br />Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Άγκυρα. Η Τουρκία επιθυμεί την αποδυνάμωση του Ιράν — αλλά όχι την αντικατάστασή του από μια δημοκρατική, φιλοδυτική κυβέρνηση που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ισχυρό περιφερειακό ανταγωνιστή και σύμμαχο του Ισραήλ. Ένα αποδυναμωμένο ιρανικό καθεστώς που εξακολουθεί να είναι σε θέση να ασκεί αντι-ισραηλινή πίεση μέσω τρίτων συμβάλλει στον περιορισμό της περιφερειακής κυριαρχίας του Ισραήλ, κάτι που ο Ερντογάν θεωρεί ουσιώδες για τις δικές της φιλοδοξίες της Τουρκίας.<br /><br />Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, το ιδανικό αποτέλεσμα αυτού του πολέμου είναι παράδοξο: ένα αποδυναμωμένο Ιράν, ένα Ισραήλ που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό πίεση και μια Τουρκία σε θέση να αναδειχθεί ως η κεντρική δύναμη της περιοχής. Εκτός από το στρατηγικό δίλημμα, το εσωτερικό αντιπολεμικό κλίμα πιθανότατα θα λειτουργήσει περισσότερο για να περιορίσει το εύρος των στρατιωτικών επιλογών που μπορεί να εξετάσει ο Ερντογάν, παρά για να μετατοπίσει τα όρια της Τουρκίας ή να αυξήσει την ανοχή της Άγκυρας απέναντι στις απειλές από το Ιράν.<br />Κόκκινες γραμμές<br /><br />Κατά την τελευταία δεκαετία, ο Τούρκος πρόεδρος έχει δείξει την ετοιμότητά του να διατάξει στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός της Τουρκίας και στο εξωτερικό, από το Ιράκ και τη Συρία έως τη Λιβύη και τη Σομαλία. Εάν το Ιράν υπερβεί μια κόκκινη γραμμή, πολλοί Τούρκοι ενδέχεται να εγκρίνουν κάποια περιορισμένη αντίδραση. Ωστόσο, το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) έχει ήδη αρχίσει να κινητοποιεί τους ψηφοφόρους εναντίον του Ερντογάν και της πολιτικής του έναντι του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι είναι ήδη υπερβολικά δεκτικός σε στρατιωτική δράση.<br /><br />Η εσωτερική αποδοχή αποτελεί ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα, καθώς ο Ερντογάν ετοιμάζεται να ολοκληρώσει τη θητεία του ως προέδρου, ανοίγοντας τον δρόμο για τις πιο κρίσιμες εκλογές που έχει γνωρίσει η χώρα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από τις τελευταίες εκλογές της Τουρκίας το 2023, η κυβέρνηση Ερντογάν έχει γίνει όλο και πιο αντιδημοφιλής λόγω της υπονόμευσης της δημοκρατίας, κυρίως εξαιτίας της σύλληψης του υποψηφίου προέδρου του CHP, Εκρέμ Ιμαμογλού, τον Μάρτιο του 2025.<br /><br />Αυτό, σε συνδυασμό με το προφανές σχέδιο του Ερντογάν να προωθήσει τον γιο του Μπιλάλ ως τον επόμενο ηγέτη του AKP και υποψήφιο για την προεδρία, έχει αποξενώσει μεγάλο μέρος της Τουρκίας, πέρα από τους πιο πιστούς ψηφοφόρους του προέδρου. Εάν ο Ερντογάν κρίνει απαραίτητη μια στρατιωτική απάντηση στις ιρανικές επιθέσεις ή στους κουρδικούς αντάρτες, θα δυσκολευτεί να καθορίσει έναν σαφή στόχο, να θέσει όρια και να προετοιμάσει μια έξοδο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Σε τι ελπίζει και τι φοβάται η Τουρκία. Τι θέλει ο Ερντογάν.

Τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, οι τουρκικές αρχές εντόπισαν δύο ιρανικούς πυραύλους να εισέρχονται στον εναέριο χώρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κώστας Κληρίδης: «Ώρα να διεκδικήσουμε αλλαγή καθεστώτος στις Βρετανικές Βάσεις»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://difernews.gr/wp-content/uploads/2026/03/%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-696x418.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="418" data-original-width="696" height="48" src="https://difernews.gr/wp-content/uploads/2026/03/%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-696x418.jpg" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το διεθνές δεδικασμένο του Μαυρίκιου που πέτυχε την απομάκρυνση των Βρετανών</span></h3>Το ζήτημα της αλλαγής του καθεστώτος στις Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο έθεσε με έμφαση ο τέως Γενικός Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο podcast «Τσουρούλλης Uncensored». Ο κ. Κληρίδης υπογράμμισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμα να εγείρει το θέμα της κυριαρχίας αυτών των περιοχών, σημειώνοντας πως απαιτείται το απαραίτητο πολιτικό θάρρος για την ανάδειξη ενός ζητήματος που παρέμενε στάσιμο επί δεκαετίες.<div><br />Το διεθνές δεδικασμένο του Μαυρίκιου ως πρότυπο<br /><br />Ως κεντρικό παράδειγμα για την πιθανή νομική και διπλωματική πορεία της Κύπρου, ο κ. Κληρίδης παρέπεμψε στην περίπτωση του Μαυρίκιου. Το νησιωτικό κράτος του Ινδικού Ωκεανού πέτυχε μια ιστορική ανατροπή το 2018, όταν μετά από προσφυγή στα Ηνωμένα Έθνη και γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, υποχρέωσε τη Μεγάλη Βρετανία σε διαπραγματεύσεις. Η διαδικασία αυτή κατέληξε στην επιστροφή της κυριαρχίας των εδαφών στον Μαυρίκιο, αποδεικνύοντας πως το αποικιακό καθεστώς των βάσεων μπορεί να αμφισβητηθεί αποτελεσματικά σε διεθνές επίπεδο.<br /><br />Νομικά εμπόδια και η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης<br /><br />Ο τέως Γενικός Εισαγγελέας δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις διαχρονικές επιφυλάξεις που έχουν προβληθεί κατά καιρούς για τη μη προώθηση του θέματος, αναλύοντας παράλληλα τις νομικές πτυχές που απορρέουν από τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εστίασε ιδιαίτερα στο λεπτό ζήτημα της κυριαρχίας, το οποίο παραμένει ακανθώδες από την ίδρυση του κράτους, επισημαίνοντας την ανάγκη για επανεξέταση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η Κύπρος υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες.</div><div><br />Γεωπολιτική ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και ευαλωτότητας<br /><br />Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο κ. Κληρίδης αναγνώρισε τη διττή φύση της παρουσίας των Βρετανικών Βάσεων στο νησί. Παραδέχθηκε ότι, ενώ μπορούν να θεωρηθούν υπό προϋποθέσεις ως ασπίδα ασφάλειας, ταυτόχρονα αποτελούν πηγή γεωπολιτικής ευαλωτότητας για την Κύπρο. Σε κάθε περίπτωση, τόνισε ως πρωταρχικής σημασίας το να έχει η Κυπριακή Δημοκρατία καθοριστικό λόγο και έλεγχο επί των δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα στο έδαφός της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κώστας Κληρίδης: «Ώρα να διεκδικήσουμε αλλαγή καθεστώτος στις Βρετανικές Βάσεις»

Το διεθνές δεδικασμένο του Μαυρίκιου που πέτυχε την απομάκρυνση των Βρετανών Το ζήτημα της αλλαγής του καθεστώτος στις Βρετανικές Βάσεις στη...

Διαβάστε την συνέχεια

Έξαλλος με τους «συμμάχους» ο Τραμπ: Ούτε χρειαζόμαστε, ούτε θέλουμε τη βοήθεια του ΝΑΤΟ.

<img height="46" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2020/12/tramp-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Με μία ανάρτηση στο Truth, o Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύει επίθεση κατά του ΝΑΤΟ στον απόηχο των αρνητικών απαντήσεων που έχει μέχρι στιγμής εισπράξει για πολυεθνική ναυτική αποστολή στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρει:<br /><br />«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενημερωθεί από τους περισσότερους ”Συμμάχους” μας στο ΝΑΤΟ ότι δεν θέλουν να εμπλακούν στη στρατιωτική μας επιχείρηση εναντίον του Τρομοκρατικού Καθεστώτος του Ιράν, στη Μέση Ανατολή.<br /><br />»Και αυτό παρότι σχεδόν κάθε μάι από τις χώρες αυτές συμφώνησε απολύτως με ό,τι κάνουμε καθώς και με το γεγονός ότι το Ιράν δεν μπορεί, με κανέναν τρόπο, σχήμα και μορφή να αποκτήσει Πυρηνικό Όπλο.<br /><br />»Δεν εκπλήσσομαι από τη στάση τους, ωστόσο, γιατί πάντα θεωρούσα το ΝΑΤΟ, όπου ξοδεύουμε Εκατοντάδες Δισεκατομμύρια Δολάρια τον χρόνο για να προστατεύουμε αυτές τις Χώρες, ως μονόδρομο: Εμείς θα τους προστατεύουμε, αλλά αυτοί δεν θα κάνουν τίποτα για εμάς, ιδιαίτερα σε μια στιγμή ανάγκης.<br /><br />»Ευτυχώς, έχουμε συντρίψει τον Στρατό του Ιράν, το Ναυτικό τους έχει εξαφανιστεί, η Αεροπορία τους έχει εξαφανιστεί, η Αντιαεροπορική τους Άμυνα και τα Ραντάρ τους έχουν εξαφανιστεί και, ίσως το πιο σημαντικό, οι Ηγέτες τους, σχεδόν σε κάθε επίπεδο, έχουν εξαφανιστεί, για να μην απειλήσουν ποτέ ξανά εμάς, τους Συμμάχους μας στη Μέση Ανατολή ή τον Κόσμο.<br /><br />»Λόγω του ότι είχαμε τέτοια Στρατιωτική Επιτυχία, δεν “χρειαζόμαστε” πλέον, ούτε επιθυμούμε, τη βοήθεια των Χωρών του ΝΑΤΟ — ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ! Ομοίως, ούτε της Ιαπωνίας, της Αυστραλίας ή της Νότιας Κορέας.<br /><br />»Στην πραγματικότητα, μιλώντας ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της μακράν Πιο Ισχυρής Χώρας Οπουδήποτε στον Κόσμο, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ!».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έξαλλος με τους «συμμάχους» ο Τραμπ: Ούτε χρειαζόμαστε, ούτε θέλουμε τη βοήθεια του ΝΑΤΟ.

Με μία ανάρτηση στο Truth, o Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύει επίθεση κατά του ΝΑΤΟ στον απόηχο των αρνητικών απαντήσεων που έχει μέχρι στιγμής εισπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η συνέχεια μιας χιλιετούς αναμέτρησης ανάμεσα στην Ανατολή (Περσία) και τη Δύση (Ελληνορωμαϊκός κόσμος).

<img height="41" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/SASANIDES-1-630x349.jpg" width="280" /><br /><br />Η θεωρία περί «ανασύστασης της Περσικής Αυτοκρατορίας» αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα και αμφιλεγόμενα ζητήματα της σύγχρονης γεωπολιτικής ανάλυσης. Αν και το ίδιο το Ιράν επίσημα δεν χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο -καθώς το καθεστώς είναι ισλαμοκεντρικό και όχι εθνικιστικό-μοναρχικό- οι επικριτές του και αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι οι πράξεις του υποδηλώνουν μια μορφή νεο-αυτοκρατορικού επεκτατισμού.<br /><br />Ας δούμε τα δεδομένα με τη ματιά της διπλωματικής και ιστορικής ανάλυσης:<br />Η στρατηγική του «Άξονα της Αντίστασης»<br /><br />Αντί για την αναβίωση των συνόρων των Αχαιμενιδών ή των Σασσανιδών, η Τεχεράνη εφαρμόζει το δόγμα του «Στρατηγικού Βάθους» (Strategic Depth).<br /><br />Στόχος: Η δημιουργία ενός συνεχούς γεωγραφικού τόξου επιρροής που ξεκινά από το Ιράν, διασχίζει το Ιράκ και τη Συρία (παρά την πρόσφατη πτώση του Άσαντ το 2024, το Ιράν προσπαθεί να διατηρήσει δίκτυα επιρροής) και καταλήγει στον Λίβανο και τη Μεσόγειο.<br /><br />Μέσα: Η χρήση πληρεξουσίων (proxies) όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούτι στην Υεμένη και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.<div><br />Ιδεολογία: Ισλαμική Επανάσταση vs. Περσική Δόξα<br /><br />Υπάρχει μια εσωτερική αντίφαση στην ιρανική στρατηγική:<br />Το καθεστώς: Προωθεί την εξαγωγή της Ισλαμικής Επανάστασης και την ηγεσία του μουσουλμανικού κόσμου (Παναραβισμός/Πανισλαμισμός υπό σιιτική σκοπιά).<br /><br />Η ιστορική μνήμη: Η περσική ταυτότητα είναι πανίσχυρη. Αναλυτές σημειώνουν ότι η Τεχεράνη συχνά συμπεριφέρεται ως «φυσικός ηγεμόνας» της περιοχής, θεωρώντας ότι η ιστορική της κληρονομιά τής δίνει το δικαίωμα να ελέγχει τα στρατηγικά περάσματα (Στενά του Ορμούζ, Μπαμπ ελ-Μαντέμπ).<br />Η γεωπολιτική πραγματικότητα του 2026<br /><br />Οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν αλλάξει τα δεδομένα:<br /><br />Σύγκρουση με ΗΠΑ/Ισραήλ: Οι σφοδρές επιθέσεις (όπως αυτές με τις βόμβες 5.000 λιβρών) στοχεύουν ακριβώς στην αποδόμηση αυτής της «αυτοκρατορικής» υποδομής.<br /><br />Περιφερειακή Αντίσταση: Οι αραβικές μοναρχίες του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ) βλέπουν την ιρανική διείσδυση ως απειλή για την κυριαρχία τους, χαρακτηρίζοντάς την συχνά ως «περσικό επεκτατισμό».<br /><br />Το Ιράν δεν επιδιώκει την ανασύσταση μιας αυτοκρατορίας με την κλασική έννοια των συνόρων και των θρόνων. Επιδιώκει μια «άυλη αυτοκρατορία» επιρροής, όπου οι αποφάσεις στη Βαγδάτη, τη Βηρυτό και τη Σαναά θα περνούν από την έγκριση της Τεχεράνης, διασφαλίζοντας έτσι την επιβίωση του καθεστώτος και την ανάδειξή του σε κυρίαρχη δύναμη της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Η ιστορική μνήμη των Ιρανών για τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Έλληνες είναι μια από τις πιο σύνθετες και αμφίσημες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία.<br /><br />Ενώ για τη Δύση ο Αλέξανδρος είναι ο «Μέγας» εκπολιτιστής, για την περσική παράδοση το πρόσωπό του ακροβατεί ανάμεσα στον δαίμονα-καταστροφέα και τον σοφό ηγεμόνα.</div><div><b><a href="https://www.tribune.gr/history/news/article/941909/i-synecheia-mias-chilietoys-anametrisis-anamesa-stin-anatoli-persia-kai-ti-dysi-ellinoromaikos-kosmos.html">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η συνέχεια μιας χιλιετούς αναμέτρησης ανάμεσα στην Ανατολή (Περσία) και τη Δύση (Ελληνορωμαϊκός κόσμος).

Η θεωρία περί «ανασύστασης της Περσικής Αυτοκρατορίας» αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα και αμφιλεγόμενα ζητήματα της σύγχρονης γεωπολιτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Mossad στο Ιράν εν μέσω πολέμου… δύναμη κατά του καθεστώτος.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/2/jpg/files/2023-10-14/mossad_arthro.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="47" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/2/jpg/files/2023-10-14/mossad_arthro.jpg" width="280" /></a></div><div><br /></div>«Ήρθε η ώρα για δράση», «μία σύντομη συνομιλία μπορεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο για σας. Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω μίας ασφαλούς γραμμής»: εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, η Μοσάντ εντείνει τις προσπάθειες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να φτάσει στον ιρανικό πληθυσμό και να στρατολογήσει ανθρώπους κατά του καθεστώτος.<br /><br />Την ώρα που ο Νετανιάχου δεν χάνει ευκαιρία για να καλέσει τους Ιρανούς «να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους» και να εξεγερθούν, στο Ιντερνετ πραγματοποιείται εδώ και μήνες μία πιο διακριτική επιχείρηση. Ένα κανάλι της Μοσάντ, των ισραηλινών εξωτερικών υπηρεσιών Πληροφοριών, έχει ανοίξει διακριτικά στην πλατφόρμα Telegram από τα τέλη του Δεκεμβρίου.<br /><br />Σύνδεσμος (link) προς το κανάλι αυτό εμφανίζεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Μοσάντ, επιβεβαιώνοντας έτσι την αυθεντικότητά του, μαζί με τα άλλα link προς λογαριασμούς στρατολόγησης στο Instagram, το Facebook και το LinkedIn στα εβραϊκά, τα αγγλικά και τα αραβικά.<br /><br />«Mossad Official»<br /><br />Ένας λογαριασμός στο Telegram στα περσικά άνοιξε στις 24 Δεκεμβρίου, τέσσερις ημέρες πριν από τις μαζικές διαδηλώσεις στο Ιράν που πνίγηκαν στο αίμα. Μήνυμα στο επάνω μέρος της σελίδας γράφει: «Καλωσήρθατε! Αν φθάσατε μέχρι εδώ είναι γιατί πιθανότατα θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Είμαστε ενθουσιασμένοι».<br /><br />Το μήνυμα συνοδεύεται από λεπτομερείς οδηγίες για τον τρόπο επικοινωνίας με το Ινστιτούτο (Μοσάντ στα εβραϊκά σημαίνει Ινστιτούτο) με απόλυτη ασφάλεια, μέσω ενός αυτόματου συνομιλητή ή μέσω της ιστοσελίδας του. Στις 6 Μαρτίου, το κανάλι, που έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα 48.000 συνδρομητές, δημοσίευσε μήνυμα που ενθάρρυνε τους Ιρανούς να διαβιβάσουν πληροφορίες από το εσωτερικό της χώρας τους: «Συνεχίστε να στέλνετε τις επιτόπιες αναφορές σας. Είστε οι μάρτυρες της αλήθειας. Θα επιμείνουμε μέχρι την νίκη!».<br /><br />Στις αρχές του Μαρτίου, εμφανίσθηκε στο Χ νέος λογαριασμό υπό την ονομασία «Mossad Official», μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών βομβαρδισμών στις 28 Φεβρουαρίου, όπου πληθύνθηκαν επίσης οι παρακινήσεις υποστηριζόμενες από ελκυστικά βίντεο, προϊόντα της Τεχνητής Νοημοσύνης.<br /><br />Ένα από τα βίντεο δείχνει μία ομάδα «μπασιτζί» να σηκώνουν τα μάτια προς τον ουρανό, εμφανώς τρομοκρατημένοι από επερχόμενο αεροπορικό πλήγμα, με υπότιτλο που υπόσχεται ότι αυτοί οι ισλαμιστές παραστρατιωτικοί, που είναι επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης και την καταστολή, «δεν θα μπορούν να κρύβονται για πολύ». Ένα άλλο δείχνει ένα άνθρωπο να παίρνει διακριτικά φωτογραφίες από το παράθυρό του με το κινητό του.<div><br />«Mossad Farsi»<br /><br />Η Μοσάντ ειδικεύεται σε αυτό το είδος των ενεργειών εδώ και δεκαετίες, ανάλογα με τα διαθέσιμα εργαλεία και τεχνολογίες», εξηγεί ο Γιόσι Μέλμαν, ισραηλινός δημοσιογράφος και ειδικός σε θέματα Άμυνας και Πληροφοριών. «Όπως και άλλες ξένες υπηρεσίες, η υπηρεσία έχει χρηματοδοτήσει έντυπα και ραδιοφωνικούς σταθμούς σε εχθρικές χώρες. Η Μοσάντ δεν έχει εφεύρει τον τροχό. Η CIA κάνει το ίδιο εδώ και πολλά χρόνια».<br /><br />Έξι μήνες πριν από το άνοιγμα του καναλιού στο Telegram, ένας άλλο λογαριασμός, ο «Mossad Farsi», εμφανίσθηκε στο Χ. Το πρώτο του μήνυμα αναρτήθηκε στις 25 Ιουνίου, αμέσως μετά τον 12ήμερο πόλεμο ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν. Σήμερα μετρά πάνω από 60.000 συνδρομητές.<br /><br />Οι πρώτες αναρτήσεις ήταν μία σειρά από βίντεο του Μενασέ Αμίρ, διάσημου ισραηλινού ραδιοφωνικού παρουσιαστή, γεννημένου στην Τεχεράνη, που πέρασε περισσότερες από έξι δεκαετίες απευθυνόμενος στα φαρσί στους Ιρανούς. Ο Amir επιβεβαίωσε στο AFP ότι τον λογαριασμό αυτόν διαχειρίζεται η Μοσάντ, αν και δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο που δημοσίευσε χθες η υπηρεσία.<br />«Make Iran great again»<br /><br />«Το πρώτο μήνυμα (βίντεο) που δημοσίευσαν μαζί μου είχε 2.200.000 views», σχολιάζει με υπερηφάνεια. Η αυθεντικότητα του λογαριασμού δεν έχει πιστοποιηθεί από τις ισραηλινές αρχές, αλλά τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης τον θεωρούν επίσημο λογαριασμό.<br /><br />Ο λογαριασμός «Mossad Farsi» έχει δημοσιεύσει σειρά σαρκαστικών κριτικών σχολίων κατά των μελών της ιρανικής ηγεσίας, αλλά επίσης και άλλο περιεχόμενο: προσφορά εξ αποστάσεως ιατρικών συμβουλευτικών υπηρεσιών για του Ιρανούς, μία αινιγματική αριθμητική ακολουθία, δημοσκόπηση που ρωτά ποιος θα έπρεπε να έχει την ηγεσία του Ιράν για την επίλυση της χρόνιας κρίσης του νερού, ένα βίντεο με την υπόσχεση «Make Iran great again»…<br /><br />Ο τόνος έγινε πιο πιεστικός κατά την διάρκεια των μαζικών διαδηλώσεων που ξεκίνησαν στα τέλη του Δεκεμβρίου και γνώρισαν άγρια καταστολή. «Κατεβείτε μαζί στον δρόμο. Ηρθε η ώρα. Είμαστε μαζί σας». «Οχι μόνο εξ αποστάσεως και με τα λόγια. Είμαστε μαζί σας επιτόπου», διαβεβαίωνε ένα από τα μηνύματα.<br /><br />Χθες, λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Αλί Λαριτζανί και του διοικητή των μπασιτζί, ο λογαριασμός ανάρτησε ένα λακωνικό σχόλιο: «Οι βάναυσοι άνθρωποι καταλήγουν στον θάνατο».<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Η Mossad στο Ιράν εν μέσω πολέμου… δύναμη κατά του καθεστώτος.

«Ήρθε η ώρα για δράση», «μία σύντομη συνομιλία μπορεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο για σας. Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω μίας ασφαλούς γραμμής...

Διαβάστε την συνέχεια

Χαλκός: Η πρώτη ύλη που επανατοποθετεί την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό χάρτη μετάλλων.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQEhxgPPEnlx_3iBTVTKc1xYSWCn6haeCyiqw&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="42" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQEhxgPPEnlx_3iBTVTKc1xYSWCn6haeCyiqw&s" width="280" /></a></div><div><br /></div>Για χρόνια, ο χαλκός θεωρούνταν ένα σχετικά «παραδοσιακό» μέταλλο για τις κατασκευές και τη βιομηχανία, απαραίτητο για καλώδια, σωληνώσεις και ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις. Σήμερα, ωστόσο, έχει μετατραπεί σε έναν από τους πλέον στρατηγικούς πόρους της παγκόσμιας οικονομίας. Τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, οι ανανεώσιμες πηγές, τα ηλεκτρικά οχήματα και τα data centers που αναπτύσσονται ραγδαία λόγω της τεχνητής νοημοσύνης, στηρίζονται σε τεράστιες ποσότητες του μετάλλου, ενώ η γεωπολιτική διάσταση της διαθεσιμότητάς του επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο.<br /><br />Η διεθνής συζήτηση γύρω από τις κρίσιμες πρώτες ύλες εντάθηκε τους τελευταίους μήνες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Γροιλανδία, όπου το ενδιαφέρον μεγάλων δυνάμεων για τον υπόγειο πλούτο των εν λόγω περιοχών, ανέδειξε πόσο καθοριστικός έχει γίνει ο έλεγχος των μεταλλευτικών πόρων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να ενισχύσει την ασφάλεια εφοδιασμού της, στρέφοντας το βλέμμα στην αξιοποίηση κοιτασμάτων εντός των συνόρων της και θεσπίζοντας τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες (Critical Raw Materials Act), ένα κανονιστικό πλαίσιο που θέτει στόχους για την αύξηση της ευρωπαϊκής παραγωγής και επεξεργασίας στρατηγικών μετάλλων και προβλέπει ταχύτερες διαδικασίες αδειοδότησης για έργα που χαρακτηρίζονται στρατηγικής σημασίας.<br /><br />Σε επόμενο στάδιο, η Κομισιόν παρουσίασε και την πρωτοβουλία RESourceEU, η οποία μεταφράζει αυτή τη στρατηγική σε πιο συγκεκριμένα εργαλεία εφαρμογής, χρηματοδότησης και επενδυτικής στήριξης, ανοίγοντας την πρόσβαση του εξορυκτικού κλάδου σε ευρωπαϊκά κεφάλαια στα οποία μέχρι τώρα δεν είχε πρόσβαση.<br /><br />Ο χαλκός περιλαμβάνεται στο ευρύτερο σύνολο των μετάλλων που βρίσκονται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την ενεργειακή μετάβαση και τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Η S&P Global εκτιμά ότι η παγκόσμια ζήτηση για χαλκό θα αυξηθεί αισθητά μέσα στα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, από περίπου 28 εκατ. τόνους το 2025 σε σχεδόν 42 εκατ. τόνους έως το 2040. Την ίδια στιγμή, η παραγωγή του παραμένει γεωγραφικά συγκεντρωμένη, με μεγάλο μέρος των αποθεμάτων να βρίσκεται σε περιοχές του πλανήτη, πολιτικά ασταθείς ή γεωπολιτικά ευαίσθητες, γεγονός που ενισχύει τις ανησυχίες για την ανθεκτικότητα των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές χώρες με καταγεγραμμένο μεταλλευτικό δυναμικό σε χαλκό, χρυσό και άλλα μέταλλα στρατηγικής σημασίας. Στη χώρα μας έχουν δρομολογηθεί ορισμένα μεγάλης κλίμακας έργα που στοχεύουν στην αξιοποίηση αυτού του δυναμικού. Το υπό κατασκευή μεταλλείο της Ελληνικός Χρυσός, θυγατρικής της Eldorado Gold, στις Σκουριές στη Χαλκιδική που θα τεθεί σε λειτουργία μέσα στο 2026, συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων μεταλλευτικών επενδύσεων που υλοποιούνται σήμερα στη χώρα.<br /><br />Παράλληλα, η Eldorado Gold ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες την ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων χρυσού, αργύρου και χαλκού στη Χαλκιδική, ως αποτέλεσμα του ερευνητικού της προγράμματος, εξέλιξη που δημιουργεί προοπτικές για μελλοντικά έργα σε ευρωπαϊκό έδαφος.<br /><br />Το έργο στις Σκουριές εντάσσεται στο ευρύτερο χαρτοφυλάκιο δραστηριοτήτων της Ελληνικός Χρυσός στα Μεταλλεία Κασσάνδρας, που περιλαμβάνει και το ενεργό μεταλλείο της Ολυμπιάδας, ενώ στα σχέδια της Μεταλλεία Θράκης, επίσης θυγατρικής της Eldorado Gold, σχεδιάζεται το μεταλλευτικό έργο στο Πέραμα Έβρου. Συνολικά, οι επενδύσεις του ομίλου στη χώρα αποκτούν σημασία που υπερβαίνει τα όρια μιας εταιρικής στρατηγικής και τοποθετούνται χρονικά σε μια συγκυρία κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να ενισχύσει την εγχώρια παραγωγή στρατηγικών μετάλλων.<br /><br />Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται και το ρυθμιστικό πλαίσιο που διέπει την ανάπτυξη τέτοιου είδους έργων. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι διαδικασίες αδειοδότησης παραμένουν πολύπλοκες και χρονοβόρες, δημιουργώντας εμπόδια στην υλοποίηση σύγχρονων μεταλλευτικών επενδύσεων, οι οποίες καλούνται πλέον να συμμορφώνονται με αυστηρά περιβαλλοντικά και κοινωνικά πρότυπα. Παράλληλα, η ανάγκη προσέλκυσης κεφαλαίων για μεγάλης κλίμακας projects καθιστά κρίσιμη τη διαθεσιμότητα ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων που θα μπορούσαν να στηρίξουν έργα στρατηγικής σημασίας.<br /><br />Τα έργα της Eldorado Gold στην Ελλάδα έχουν θέσει τις βάσεις για ένα νέο πρότυπο ρυθμιστικής και επενδυτικής ωριμότητας, αναβαθμίζοντας συνολικά την εμπειρία της χώρας στον συγκεκριμένο τομέα και δημιουργώντας προϋποθέσεις, ώστε αυτή η εμπειρία να αξιοποιηθεί και σε μελλοντικές μεταλλευτικές επενδύσεις, στο πλαίσιο της ενίσχυσης της πρόσβασης σε κρίσιμες πρώτες ύλες.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χαλκός: Η πρώτη ύλη που επανατοποθετεί την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό χάρτη μετάλλων.

Για χρόνια, ο χαλκός θεωρούνταν ένα σχετικά «παραδοσιακό» μέταλλο για τις κατασκευές και τη βιομηχανία, απαραίτητο για καλώδια, σωληνώσεις κ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Another perfect day”! Η ανωμαλία μιας μέρας εντός κι εκτός χώρας…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTepIgeFpa6TsFROumCl-xgpCfRf7xpdXu6AA&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="46" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTepIgeFpa6TsFROumCl-xgpCfRf7xpdXu6AA&s" width="280" /></a></div><div><br /></div>Άνθρωποι είμαστε κι εμείς και είπαμε να δούμε δυο καλούς φίλους το βραδάκι να πιούμε ένα κρασάκι. Έτσι λένε, διότι τελικά με μπυρίτσα την έβγαλα. Γύρισα σπίτι με καλή διάθεση. Από επαγγελματική διαστροφή είπα να ρίξω μια ματιά στην ειδησεογραφία πριν πάω να κλείσω τα ματάκια μου. Κάπως έτσι προσγειώθηκα στην πεζή πραγματικότητα και βρέθηκα -ω τι έκπληξη- να «παίζω πιάνο» στον υπολογιστή, προσπαθώντας να καταγράψω όσα μου έβγαλαν τον ύπνο… Η ανωμαλία μια μέρας… πώς λέγαμε «τα απομεινάρια» στη γνωστή κινηματογραφική ταινία;<br /><br />Για λόγους καλύτερης κατανόησης, θα χωρίσω τις ειδήσεις σε δυο κατηγορίες. Αυτές που αφορούν το εσωτερικό της χώρας και αυτές που αφορούν το διεθνές περιβάλλον. Όσο και να θέλεις να ομφαλοσκοπήσεις, οι διεθνείς εξελίξεις και το αίμα που χύνεται στον πλανήτη, έχοντας αποσταθεροποιήσει τα πάντα, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Άσε που δεν κρύβεται η ανησυχία, ότι με τον άλφα βήτα τρόπο θα βρεθούμε μπλεγμένοι από το πουθενά. Ίσως αυτό να εξηγεί την ομερτά με την αποκάλυψη των πληροφοριών για τους πυραύλους αναχαίτισης των ελληνικών συστημάτων PATRIOT που φορτώθηκαν σε C-17 Globemaster του Κατάρ και κατέληξαν στην αεροπορική βάση Al Udeid.<br /><br />Με την ευκαιρία, από την ευρύτερη περιοχή που βρίσκεται η ελληνική πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία, στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, αναφέρουν, ότι εξαπολύθηκαν 55 πύραυλοι προς αναχαίτιση εισερχομένων πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροχημάτων αυτοκτονίας. Ήρεμα ρωτάω, διότι δεν ξέρω και ζητάω να μάθω: Έχει επιχειρήσει αναχαίτιση στόχου η ελληνική πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία; Ή κι αυτό είναι… απόρρητο όπως και η εν κρυπτώ και παραβύστω αναχώρηση του 20-25% των ελληνικών πυραύλων Patriot για τον Κόλπο;<br /><br />Και μια που πιάσαμε τον πόλεμο, από χθες μεγιστοποιήθηκαν οι φόβοι μου ότι δεν αποκλείεται να σπάσει το ταμπού της χρήσης των πυρηνικών οπλοστασίων στον πόλεμο κατά του Ιράν. Γιατί; Μα διότι ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι «το Ισραήλ δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ πυρηνικό όπλο εναντίον του Ιράν … Το Ισραήλ δεν θα το έκανε αυτό. Το Ισραήλ δεν θα το έκανε ποτέ αυτό». Είναι να μην τρομάζεις όταν ένας ολόκληρος «πλανητάρχης» αισθάνεται την ανάγκη να το σχολιάσει;<br /><br />Δεν ξέρω εσείς, εγώ πάντως τρόμαξα… Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος, είχε πει ότι αποτέλεσαν έκπληξη και τον σόκαραν τα πλήγματα που εξαπολύει το Ιράν εναντίον των χωρών του Κόλπου (Κατάρ, Σαουδικής Αραβίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Μπαχρέιν και Κουβέιτ). Η φράση «παθαίνω σοκ» δεν συνηθίζεται από πρόσωπα με υπερτροφικό «εγώ» σαν κι αυτό του Τραμπ.<br /><br />Επειδή αποκλείεται λοιπόν αυτό που θεωρούσε ενδεχόμενη εξέλιξη σχεδόν το σύνολο των αναλυτών προ της έναρξης του πολέμου να μην το συμμεριζόταν η υπερδύναμη, κάποιον λόγο είχε ο Τραμπ που το ξεστόμισε. Έχει γραφτεί ότι οι Ισραηλινοί του έχουν ξεκαθαρίσει ότι εάν μείνουν μόνοι τους στον πόλεμο, δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε όπλο διαθέτουν στο οπλοστάσιο. Πού αλλού να πάει το μυαλό σου; Στο Iron Dome;<br /><br />Το ίδιο λαλίστατο πρόσωπο, φέρεται να ζήτησε από τη… Συρία του Ισλαμιστή Τζολάνι (!) να στείλει στρατεύματα στο Λίβανο για να πολεμήσει τη Χεζμπολάχ! Αν και πολλοί… ξενίστηκαν βλέποντας την άνεση με την οποία συμπεριφερόταν ο αιμοσταγής πολέμαρχος της Αλ Νούσρα, παρακλαδιού της Αλ Κάιντα για όσους το ξέχασαν, το να ζητήσει από Σουνίτες ένας Αμερικανός πρόεδρος να στείλουν τα στρατά τους εναντίον Σιιτών, όσο να ‘ναι δεν το λες και κάτι φυσιολογικό.<br /><br />Βέβαια, μετά τα ιρανικά πλήγματα, οι σουνιτικές μοναρχίες φέρονται να πιέζουν την Ουάσινγκτον να συνεχίσει τον πόλεμο με την Τεχεράνη για να ξεμπερδεύουν με αυτή την απειλή. Μπορεί οι Ιρανοί να πέτυχαν τη διάχυση του κόστους σε όλη τη Μέση Ανατολή και οικονομικά σε ολόκληρη την υφήλιο, όλες οι εξελίξεις έχουν όμως δύο όψεις. Η αντισυσπείρωση των Σουνιτών ίσως δεν είχε προβλεφθεί ή εκτιμηθεί σωστά από τους μουλάδες.<br /><br />Και για κερασάκι στην τούρτα, ο Τραμπ δήλωσε πως θα αποφασίσει μόνος του… την αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, επειδή δεν βοηθά τις ΗΠΑ στα Στενά του Ορμούζ! Ό,τι παλαβομάρα του έρθει στο κεφάλι! Κάποιος να τον συγκρατήσει! Κάποιος να του θυμίσει ότι το ΝΑΤΟ αλλιώς λέγεται «Ατλαντική Συμμαχία»! Δηλαδή αφορά τον ευρωατλαντικό χώρο! Όχι τη Μέση Ανατολή!<br /><br />Και για να μην υπάρχει αμφιβολία, ας πάμε στον διαδικτυακό κόμβο του ΝΑΤΟ, όπου αναφέρεται σε «μια σύντομη ιστορία» της Ατλαντικής Συμμαχίας: «…[Ι]δρύθηκε ως απάντηση στην απειλή που αποτελούσε η Σοβιετική Ένωση. Αυτό ισχύει μόνο εν μέρει. Στην πραγματικότητα, η δημιουργία της Συμμαχίας ήταν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας που εξυπηρετούσε τρεις σκοπούς: την αποτροπή του σοβιετικού επεκτατισμού, την απαγόρευση της αναβίωσης του εθνικιστικού μιλιταρισμού στην Ευρώπη μέσω μιας ισχυρής βορειοαμερικανικής παρουσίας στην ήπειρο και την ενθάρρυνση της ευρωπαϊκής πολιτικής ολοκλήρωσης».<br /><br />Από ποιον περιμένεις να του πει όμως «ΟΚ Mr. President, εάν το αποφασίσεις θα διαπραγματευτώ με το Κρεμλίνο τα της ασφάλειάς μου και ίσως η νέα διευθέτηση να αλλάξει τα δεδομένα της πρόσβασής σου στην Ευρώπη. Από την φον ντερ Λέιεν των… «στρατηγικών σφαλμάτων»; Λέγεται ότι θα αποσύρει το ΝΑΤΟ. Καλά που υπάρχει ο Καναδάς για να εκπροσωπεί τον… βόρειο Ατλαντικό. Θα ισοδυναμούσε με κατάργηση.<div><br />ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΡΕΛΟΚΟΜΕΙΟ<br /><br />Έχοντας χάσει λοιπόν μεγάλο μέρος από την ευφορία που μου προκάλεσε η νυχτερινή έξοδος μετά φίλων, στα της εσωτερική επικαιρότητας έπεσα πάνω σε εκτεταμένο άρθρο που ανέλυε το πως στο σύγχρονο σχολείο, μαθητές, γονείς και καθηγητές, δέρνονται -ενίοτε κυριολεκτικά- σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Ακόμα και καθεμιά κατηγορία στο εσωτερικό της. Έχει χαθεί το τόπι που λένε και η υπουργός Σοφία, φαίνεται πως αντιμετωπίζει την κατάσταση… με αισιοδοξία και γοητευτικά χαμόγελα. «Καλά θα πάει κι αυτό», σκέφτηκα.<br /><br />Άλλο ήταν όμως που με έκανε να κλείσω τον υπολογιστή με οργή, θεωρώντας ότι με την πάροδο των ετών φυραίνει το μυαλό μου, με αποτέλεσμα να μην έχω την καθαρή σκέψη και τη δυνατότητα κατανόησης παλαιοτέρων εποχών. Αυτή η υπόθεση με τον 58χρονο Πολωνό, φερόμενο ως κατάσκοπο που προφυλακίστηκε.<br /><br />Με έκπληξη διαπίστωσα ότι αναπαραγόταν το αποκλειστικό τηλεοπτικού σταθμού, που παρουσίαζε φωτογραφίες από αυτές που είχε στην κατοχή του ο Πολωνός! Ρε πόσα θέλετε να μας τρελάνετε; Αποφασίστε! Αν η κατοχή του υλικού ήταν παράνομη και συνιστούσε κατασκοπεία, η τηλεοπτική του μετάδοση, που τις καθιστά πλέον διαθέσιμες… σε ολόκληρη την ανθρωπότητα μέσω διαδικτύου, τι ακριβώς είναι;<br /><br />Εάν δεν η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών δεν προδίδει… μυστικά, τότε για ποιον λόγο φυλακίστηκε ο Πολωνός; Για παραδειγματισμό και για να τρομάξουν όσους επιχειρήσουν να τον μιμηθούν; Διότι στη χώρα που ζούμε με τον χειρισμό τέτοιων υποθέσεων που επιλέγουμε, μάλλον η ταρίφα των πραγματικών κατασκόπων θα ανέβει!<br /><br />Βέβαια, να μην ξεχάσω ότι οι φωτογραφίες έδειχναν το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford (CVN-78). Ίσως το ενδιαφέρον των φωτογράφων να μην οφειλόταν σε διατεταγμένη αποστολή κατασκοπείας. Εξάλλου, λίγο πολύ, το που βρίσκονται τα πλοία του US Navy το μαθαίνεις από ανοικτές πηγές.<br /><br />Ίσως λοιπόν οφειλόταν στην απορία, πώς είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο αεροπλανοφόρο που κόστισε πάνω από 17 δισ. δολ., να έγινε γνωστό όχι για τις επιχειρησιακές αρετές του, αλλά για το πρόβλημα στην αποχέτευση και αμέσως μετά τη φωτιά 30 ωρών… «Another perfect day» σκέφτηκα γι’ αυτή που πέρασε και την επόμενη που ξημέρωνε… The truth is only black and white – No shades of gray – It’s easy answers, babe – There’s a Hell to pay. Καλημέρα σε όλους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Another perfect day”! Η ανωμαλία μιας μέρας εντός κι εκτός χώρας…

Άνθρωποι είμαστε κι εμείς και είπαμε να δούμε δυο καλούς φίλους το βραδάκι να πιούμε ένα κρασάκι. Έτσι λένε, διότι τελικά με μπυρίτσα την έβ...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν το Risk Premium «κλείνει» τα Στενά: Η νέα γεωπολιτική του πετρελαίου.

<img height="41" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/oil-platform-1-768x432.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η πραγματική μάχη στην ενέργεια δεν δίνεται μόνο με στρατούς, αλλά με ασφάλιστρα, συμβόλαια και αγορές που φοβούνται.</span></h3>Σε κάθε κρίση στη Μέση Ανατολή, η διεθνής κοινότητα στρέφει την προσοχή της σε πολεμικά πλοία, πυραυλικά πλήγματα και στρατιωτικές κινήσεις. Όμως, η πραγματική διαταραχή στην παγκόσμια οικονομία δεν ξεκινά απαραίτητα στο πεδίο της μάχης. Ξεκινά στις αγορές.<br /><br />Σήμερα, η έννοια του risk premium έχει μετατραπεί σε βασικό εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος. Δεν πρόκειται απλώς για έναν χρηματοοικονομικό δείκτη. Είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου ο φόβος μεταφράζεται σε πραγματικό οικονομικό κόστος — και τελικά σε διακοπή ροών ενέργειας. <div><br />Τα Στενά που «κλείνουν» χωρίς να κλείσουν<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν το πιο κρίσιμο ενεργειακό πέρασμα στον κόσμο. Περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου διέρχεται καθημερινά από αυτή τη στενή θαλάσσια δίοδο.<br /><br />Ωστόσο, η σημερινή κρίση αποκαλύπτει μια νέα πραγματικότητα: τα Στενά δεν χρειάζεται να αποκλειστούν στρατιωτικά για να πάψουν να λειτουργούν.<br /><br />Αρκεί η αγορά να θεωρήσει ότι είναι επικίνδυνα.<br /><br />Όπως επισημαίνει και ο International Maritime Organization, ακόμη και η παρουσία ναυτικών δυνάμεων δεν εγγυάται την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Η αβεβαιότητα αρκεί για να αλλάξει τις αποφάσεις των οικονομικών παραγόντων. </div><div><br />Το risk premium ως μηχανισμός οικονομικού σοκ<br /><br />Η λειτουργία είναι απλή αλλά ισχυρή:Οι ασφαλιστικές εταιρείες αυξάνουν τα ασφάλιστρα πολέμου (war-risk premiums)<br />Οι reinsurers περιορίζουν την κάλυψη ή αποχωρούν<br />Οι τράπεζες αυξάνουν το κόστος χρηματοδότησης<br />Οι ναυλωτές αποφεύγουν υψηλού κινδύνου διαδρομές<br /><br />Μέσα σε λίγες ημέρες, το κόστος ασφάλισης δεξαμενόπλοιων στον Περσικό Κόλπο εκτινάχθηκε από περίπου 0,2% σε έως και 1% της αξίας του πλοίου.<br /><br />Αυτό δεν είναι απλώς αύξηση τιμών.<br /><br />Είναι μηχανισμός αποτροπής εμπορίου.<br /><br />Το αποτέλεσμα; Πλοία καθυστερούν, φορτία ακυρώνονται και η αγορά αρχίζει να λειτουργεί σαν να έχει ήδη διακοπεί η ροή πετρελαίου.</div><div><br /></div><div>  <img height="193" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/stena-ormouz.jpg" width="280" /><br /><br /></div><div>Δηλώσεις και αγορές: ο φόβος ενσωματώνεται στις τιμές<br /><br />Οι εξελίξεις αποτυπώνονται άμεσα στις διεθνείς αγορές:Σύμφωνα με το Reuters, οι τιμές του πετρελαίου σημείωσαν έντονη άνοδο λόγω φόβων για διαταραχές στην προσφορά<br />Η Bank of America και η Standard Chartered αναθεώρησαν προς τα πάνω τις προβλέψεις για το Brent<br />Αναλυτές μιλούν πλέον για «μόνιμο premium φόβου» που συνοδεύει την αγορά ενέργειας<br /><br />Παράλληλα, εκθέσεις υποδεικνύουν ότι το risk premium μπορεί να προσθέτει από 5 έως και 15 δολάρια ανά βαρέλι σε περιόδους έντασης.<br /><br />Με άλλα λόγια: ο φόβος δεν είναι παροδικός — είναι δομικός παράγοντας τιμολόγησης.<br />Η ισχύς των ασφαλιστών: το νέο «κέντρο βάρους»<br /><br />Η πιο κρίσιμη αλλά συχνά υποτιμημένη διάσταση είναι η δύναμη της ασφαλιστικής αγοράς.<br /><br />Οργανισμοί όπως το Lloyd’s of London και ενώσεις όπως η International Underwriting Association μπορούν να:χαρακτηρίσουν περιοχές ως «υψηλού κινδύνου»<br />αυξήσουν δραστικά το κόστος κάλυψης<br />ενεργοποιήσουν ρήτρες ταχείας ακύρωσης (ακόμη και 48 ωρών)<br /><br />Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η απόφαση ενός underwriter μπορεί να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο από μια στρατιωτική ανακοίνωση.<br />Η στρατηγική λογική: πίεση χωρίς πόλεμο<br /><br />Η γεωπολιτική σημασία αυτής της δυναμικής είναι τεράστια.<br /><br />Χώρες όπως το Ιράν δεν χρειάζεται να επιβάλουν επίσημο ναυτικό αποκλεισμό για να επηρεάσουν τις αγορές.<br /><br />Αρκεί να δημιουργήσουν:αυξημένο αντιληπτό κίνδυνο<br />αβεβαιότητα στις ασφαλιστικές αγορές<br />πίεση στους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ροή πετρελαίου επιβραδύνεται ή διακόπτεται.<br /><br />Πρόκειται για μια μορφή οικονομικού πολέμου χαμηλής έντασης αλλά υψηλής αποτελεσματικότητας.<br /> Επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία<br /><br />Οι συνέπειες αυτής της νέας πραγματικότητας είναι άμεσες:Ενίσχυση πληθωριστικών πιέσεων<br /> Αύξηση κόστους μεταφορών και εφοδιαστικών αλυσίδων<br /> Επιβράδυνση βιομηχανικής δραστηριότητας<br /> Αστάθεια σε νομίσματα και χρηματοπιστωτικές αγορές<br /><br />Η αλληλεξάρτηση σημαίνει ότι ένα «τοπικό» risk premium στον Περσικό Κόλπο μετατρέπεται γρήγορα σε παγκόσμιο οικονομικό σοκ.<br /><br />Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αναδεικνύει μια θεμελιώδη αλλαγή:Το πετρέλαιο δεν σταματά όταν χτυπηθούν τα πλοία.<br />Σταματά όταν οι αγορές πιστέψουν ότι μπορεί να χτυπηθούν.<br /><br />Στον 21ο αιώνα, η ισχύς δεν ασκείται μόνο με στρατιωτικά μέσα.Ασκείται μέσα από την τιμολόγηση του κινδύνου.<br /><br />Και σε αυτό το νέο πεδίο μάχης,το risk premium δεν είναι απλώς δείκτης — είναι όπλο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Όταν το Risk Premium «κλείνει» τα Στενά: Η νέα γεωπολιτική του πετρελαίου.

Η πραγματική μάχη στην ενέργεια δεν δίνεται μόνο με στρατούς, αλλά με ασφάλιστρα, συμβόλαια και αγορές που φοβούνται. Σε κάθε κρίση στη Μέση...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι σημαίνει για το καθεστώς του Ιράν η αναφερόμενη εξόντωση του Αλί Λαριτζανί;

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-17_143636204.png?itok=5nejCGeL" /><br /><br />Ανάλυση για τις δραματικές επιπτώσεις στο εσωτερικό του Ιράν και τον πόλεμο μετά το ισραηλινό χτύπημα που, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ, εξόντωσε τον «de facto» ηγέτη Αλί Λαριτζανί<br /><br />Η στοχευμένη επίθεση του ισραηλινού στρατού για την εξόντωση του «de facto» ηγέτη του Ιράν, Αλί Λαριτζανί, η οποία επιβεβαιώθηκε το πρωί της Τρίτης 17 Μαρτίου από την ισραηλινή κυβέρνηση και τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF), αποτελεί τη σημαντικότερη επιχείρηση κατά υψηλόβαθμου αξιωματούχου μετά το χτύπημα στον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.<br /><br />Μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ και πριν ο γιος του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, οριστεί νέος ανώτατος ηγέτης, το όνομα του 67χρονου Λαριτζανί βρισκόταν μεταξύ των βασικών υποψηφίων για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας. Έπειτα από την εκλογή του Μοτζτάμπα και με βάση τις εκτιμήσεις περί σοβαρού τραυματισμού του, ο Λαριτζανί είχε αναλάβει ουσιαστικά τον κεντρικό ρόλο στη διαχείριση της εξουσίας, διατηρώντας άλλωστε πολύ στενές σχέσεις με τον πατέρα Χαμενεΐ ως κορυφαίος αξιωματούχος ασφαλείας.<br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-17_143736628.png"><img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-17_143736628.png?itok=hvWFXMRi" /></a><br /><br /><div>Η διαπραγματευτική ισχύς και η κόντρα με τον Τραμπ<br /><br />Η εξόντωσή του εκτιμάται ότι θα δυσχεράνει σε τεράστιο βαθμό τις επαφές και τις διαπραγματεύσεις με πρόσωπα της πολιτικής ηγεσίας του Ιράν, δεδομένου ότι ο ίδιος είχε αποτελέσει στο παρελθόν τον βασικό διαπραγματευτή της Τεχεράνης για το πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Η επίθεση εναντίον του σημειώθηκε 4 ημέρες μετά τη δημόσια παρουσία του σε συγκέντρωση στην Τεχεράνη, όπου είχε ασκήσει εξαιρετικά έντονη κριτική στον Ντόναλντ Τραμπ σε ζωντανή μετάδοση. Ο επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν είχε συνεχίσει τις επιθέσεις του κατά του Αμερικανού προέδρου με σειρά αναρτήσεων στην πλατφόρμα X, υιοθετώντας ιδιαίτερα επιθετική ρητορική. Χαρακτηριστικά είχε γράψει: «Ο Τραμπ λέει ότι επιδιώκει μια γρήγορη νίκη. Το να ξεκινήσεις έναν πόλεμο είναι εύκολο, όμως δεν μπορεί να κερδηθεί με μερικά tweets. Δεν θα υποχωρήσουμε μέχρι να σας κάνουμε να μετανιώσετε για αυτό το σοβαρό λάθος».</div><div><br />Η επόμενη μέρα και οι Φρουροί της Επανάστασης<br /><br />Παρ' όλα αυτά, η εξόντωση του Λαριτζανί, σε συνέχεια αυτής του Χαμενεΐ, δεν συνεπάγεται την άμεση κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. Το ιρανικό σύστημα διακυβέρνησης βασίζεται σε ένα πολύπλοκο πλέγμα θεσμών και οργανισμών, οι οποίοι συνεχίζουν να λειτουργούν παρά την απώλεια του Χαμενεΐ και άλλων ανώτερων αξιωματούχων.<br /><br />Εξάλλου, όπως έχει διαφανεί μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ και τη φημολογούμενη αδυναμία του γιου του, Μοτζτάμπα, να ασκήσει τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν, το καθεστώς δείχνει να λειτουργεί βασιζόμενο κατά κύριο λόγο στις αποφάσεις που λαμβάνουν οι Φρουροί της Επανάστασης στο πεδίο.<br /><br />Η συγκεκριμένη κατάσταση ενδεχομένως να καταδεικνύει τον ενισχυμένο ρόλο που θα έχουν στο μεταπολεμικό Ιράν, αν τελικά δεν καταφέρουν εξωτερικοί παράγοντες (βλέπε ΗΠΑ) να περάσουν πρόσωπα που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα και την ασφάλειά τους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι σημαίνει για το καθεστώς του Ιράν η αναφερόμενη εξόντωση του Αλί Λαριτζανί;

Ανάλυση για τις δραματικές επιπτώσεις στο εσωτερικό του Ιράν και τον πόλεμο μετά το ισραηλινό χτύπημα που, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ, εξόντωσε ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Αμερικανοί «τελείωσαν» την τουρκική κατοχή στη βόρεια Κύπρο.Το άδειασμα του Αττίλα από τις ΗΠΑ.

<img height="44" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/KIPROS-630x379.jpg" width="280" /><br /><br />Η γεωπολιτική σκακιέρα στην Ανατολική Μεσόγειο επανακαθορίζεται με φόντο τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Σε μια κίνηση με βαρύνουσα διπλωματική και επιχειρησιακή σημασία, η Ουάσιγκτον επέλεξε να αναγνωρίσει εμπράκτως την αποκλειστική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποβάλλοντας επίσημο αίτημα για τη δέσμευση ευρείας περιοχής εντός του FIR Λευκωσίας.<br /><br />Το επιχειρησιακό και διπλωματικό υπόβαθρο<br /><br />Η κίνηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της επιχείρησης «Επική Οργή», η οποία στοχεύει υποδομές στο Ιράν.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρακάμπτοντας πλήρως τις τουρκικές αξιώσεις και το παράνομο κέντρο ελέγχου της Τύμπου, απευθύνθηκαν στις νόμιμες Αρχές της Λευκωσίας για την παροχή διευκολύνσεων στον εναέριο χώρο βόρεια της νήσου.<br /><br />Το αίτημα των Αμερικανών ήταν σαφές και αφορούσε τη δέσμευση περιοχής που εξυπηρετεί άμεσα τις ανάγκες των πολεμικών αποστολών.<br /><br />Η επιλογή αυτή «θέτει στο αρχείο» τις προσπάθειες δεκαετιών της Τουρκίας να επιβάλει de facto δικαιοδοσία πάνω από τα κατεχόμενα, καθώς η υπερδύναμη συντονίζεται αποκλειστικά με το Κέντρο Ελέγχου Πτήσεων Λευκωσίας.<div><br />Η ΝΟΤΑΜ A0332/26: Τα δεδομένα της δέσμευσης<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία ανταποκρίθηκε άμεσα, εκδίδοντας τη σχετική οδηγία προς ναυτιλλομένους, η οποία επισφραγίζει τον ρόλο της ως πυλώνα σταθερότητας.<br /><br />Διάρκεια: Ενεργοποιήθηκε στις 13 Μαρτίου και θα παραμείνει σε ισχύ έως τις 12 Απριλίου 2026.<br /><br />Γεωγραφικό εύρος: Η δεσμευμένη περιοχή σχηματίζει ένα πολύγωνο που εκτείνεται από τις βόρειες ακτές της Κύπρου προς την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Νομική υπόσταση: Η δέσμευση ακολουθεί τα διεθνώς αναγνωρισμένα όρια του FIR Κύπρου, αγνοώντας τις τουρκικές αιτιάσεις.</div><div><br />Συμπεράσματα και προεκτάσεις<br /><br />Η επιλογή των ΗΠΑ να στηριχθούν στην Κύπρο για πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις και όχι για απλές ασκήσεις, υπογραμμίζει τρία κεντρικά σημεία:<br /><br />Στρατηγική απαξίωση του κατοχικού/αποσχιστικού ψευδοκράτους: Η διεθνής κοινότητα, με ηγέτιδα τη μοναδική υπερδύναμη, καταδεικνύει ότι η Τύμπου και οι παράνομες δομές στα κατεχόμενα στερούνται οποιασδήποτε υπόστασης στον επιχειρησιακό σχεδιασμό.<br /><br />Αναβάθμιση της Λευκωσίας: Η Κύπρος μετατρέπεται σε κρίσιμο στρατηγικό εταίρο της Δύσης, προσφέροντας βάθος σε επιχειρήσεις που αφορούν την ευρύτερη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μήνυμα προς την Άγκυρα: Η Ουάσιγκτον δείχνει να μην αποδέχεται πλέον τους τουρκικούς περιορισμούς στη διεθνή ναυσιπλοΐα και τον έλεγχο του εναέριου χώρου της περιοχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Αμερικανοί «τελείωσαν» την τουρκική κατοχή στη βόρεια Κύπρο.Το άδειασμα του Αττίλα από τις ΗΠΑ.

Η γεωπολιτική σκακιέρα στην Ανατολική Μεσόγειο επανακαθορίζεται με φόντο τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Σε μια κίνηση με βαρύνουσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ντοκουμέντο: Έτσι θα καταργηθεί ο σταυρός από την ελληνική σημαία!

<a href="https://cdn.politis.com.cy/thumbnails/224259/conversions/920286-large_thumbnail.webp"><img border="0" height="48" src="https://cdn.politis.com.cy/thumbnails/224259/conversions/920286-large_thumbnail.webp" width="280" /></a><div><b><br /></b></div><div><b>Μανώλης Κοττάκης </b><br />Έγγραφη προειδοποίησις της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εν όψει της διαμόρφωσης των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας για την δίκη στο Ευρωπαικό Δικαστήριο με θέμα την κατάργηση των εικόνων στις αίθουσες των δικαστηρίων μετά από προσφυγή της Ένωσης Αθέων<br /><br />Την περασμένη Παρασκευή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατά την παρουσία του στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον καθεδρικό ναό της του Θεού Σοφίας, όπου χίλιοι μαθητές από σχολεία της πόλης έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, ο κύριος Ιερώνυμος, ενώπιον του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου και Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές που αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας.<br /><br />Συγκεκριμένα, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις συζητήσεις περί απομάκρυνσης των εικόνων από δημόσια κτήρια και δικαστήρια, ενώ έθεσε το ερώτημα «αν στις προθέσεις ορισμένων περιλαμβάνεται ακόμα και η αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο κυματίζει σήμερα η ελληνική σημαία». Καθώς και το γεγονός ότι προωθείται η αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από το ουδέτερο μάθημα της Ηθικής. Έφτασε μάλιστα να πεί ότι όσοι σχεδιάζουν τέτοιες κινήσεις θα οδηγηθούν «σε σκληρή μεταμέλεια» στο μέλλον και έδωσε έμφαση στην απουσία των εθνικών ηρώων από τις σχολικές αίθουσες, όπως ο Κολοκοτρώνης, μορφών που έχουν εξαφανιστεί ακόμη και από τις αποθήκες των σχολείων. Η έκρηξη αυτή του Αρχιεπισκόπου δεν ήταν τυχαία. Υπάρχει υπόβαθρο. Όπως αποκαλύπτει σήμερα η «Εστία», αναπτύσσεται στο παρασκήνιο, με αφορμή την προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαικό Δικαστήριο, ισχυρή διεργασία ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο.<br /><br />Κάτι που εξηγεί και την πονηρή πρωτοβουλία που λαμβάνει το Υπουργείο Μετανάστευσης και ο υπουργός Θάνος Πλεύρης για το ζήτημα της κατάργησης της μπούρκας στην Ελλάδα. Καθώς τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Απλώς τίθεται ως άλλοθι, αντιστάθμισμα τόσο στον σχεδιασμό για τις εικόνες όσο και στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων ανακάλυψε ότι για κάποιον περίεργο λόγο το Υπουργείο Παιδείας δεν ενημερώθηκε για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που γίνονται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για την διαμόρφωση των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στην δίκη που θα διεξαχθεί στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αντικείμενο το θέμα της απόσυρσης των εικόνων από τα δικαστήρια και κατ’ επέκταση από όλα τα δημόσια κτήρια.<br /><br />Με δωδεκασέλιδο κείμενό της λοιπόν, με το οποίο αντικρούει τα σαθρά επιχειρήματα της Ένωσης Αθέων, πως τάχα παραβιάζεται η πρόβλεψη της Ευρωπαικής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για δίκαιη δίκη, όταν οργανώσεις αθέων εκδικάζουν υποθέσεις τους στα ελληνικά δικαστήρια με την εικόνα του Ιησού Χριστού πάνω από την έδρα, διατυπώνονται ισχυρότατα επιχειρήματα για την διατήρηση των εικόνων, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με την ελληνική παράδοση (και όχι μόνο με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ελληνικού λαού), και συνδέεται ευθέως το ζήτημα της κατάργησης των εικόνων με το ζήτημα της κατάργησης του σταυρού από την ελληνική σημαία. Όπως τονίζεται στο έγγραφο, « η καθαίρεση των εικόνων θα δημιουργήσει κλίμα διχασμού του ελληνικού λαού και θα προκαλέσει ευρύτερες συγκρούσεις καθώς, αν γίνει δεκτό ότι η εικόνα του Χριστού από μόνη της συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης, αναπόφευκτα θα τεθούν κι άλλα ζητήματα, όπως η ύπαρξη του σταυρού στην ελληνική σημαία, καθώς η ελληνική σημαία βρίσκεται, όπως και οι εικόνες, σε κάθε δημόσιο κτήριο».<br /><br />Το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος εξερράγη, καθώς είναι ενήμερος για την ύπαρξη των διεργασιών, σημαίνει ότι οι εθνομηδενιστές που βρίσκονται στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας απεργάζονται κινήσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε ήττα της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο και στην κατάργηση των εικόνων!<br /><br />Κατά τούτο δικαιώνεται μετά από 30 ολόκληρα χρόνια ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος πρώτος έθεσε το ζήτημα της σημαίας επί κυβερνήσεως Σημίτη έχοντας αντιληφθεί τις προθέσεις των εθνομηδενιστών από τότε. Η διαφορά είναι πως οι εθνομηδενιστές από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη μετακόμισαν στην ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Ακολουθεί το επίμαχο απόσπασμα από το δωδεκασέλιδο έγγραφο της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων που απέστειλε ο επί κεφαλής της Γιώργος Καλαντζής στις 13 Φεβρουαρίου στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με εξαιρετικά επείγον έγγραφο.<br /><br />«Κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει ότι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι υπήρξαν θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1914-1922 ακριβώς γιατί ήταν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι επιζώντες που διασώθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα έφερναν πάντοτε μαζί τους τις εικόνες από τις εκκλησίες τους. Κατά την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου υπάρχουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες οι Τούρκοι χάριζαν ζωές Ελλήνων σε περίπτωση που γίνονταν μουσουλμάνοι και απαρνούνταν τις εικόνες. Συνεπώς οι εικόνες, που αποτέλεσαν πάντοτε το πρώτο υλικό σημείο καταστροφής κατά την περίοδο της δουλείας και της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους, που ακολουθούν μιάν ανεικονική θρησκεία, συνδέονται βαθύτατα και αδιάρρηκτα με τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, του ελληνικού πολιτισμού και των ελληνικών εθίμων.<br /><br />Το θέμα των εικόνων ως θρησκευτικών συμβόλων στον Χριστιανισμό και ιδιαίτερα στον ελληνικό κόσμο είναι κεφαλαιώδους σημασίας, όπως προκύπτει εξ άλλου και από το γεγονός της Εικονομαχίας που ταλάνισε επί έναν αιώνα την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία καθιέρωσε, το έτος 843, να εορτάζεται κάθε πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαροκοστής η επέτειος της αναστήλωσης των εικόνων. Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη εορτή) το έτος 2026 συμπληρώνει 1.183 χρόνια, κατά τα οποία εορτάζεται ανελλιπώς. Η πολιτισμική σημασία της αναστήλωσης των εικόνων είναι ένα ταυτοτικό ζήτημα για τον ελληνικό πολιτισμό καθώς σήμαινε την κατίσχυση της ελληνικής κοσμοαντίληψης (η οποία είναι κρίσιμη συνιστώσα της ευρωπαικής συνείδησης και ταυτότητας) έναντι της ανεικονικής Ανατολής.<br /><br />Επομένως, η καθαίρεση των εικόνων αποτελεί μια πράξη η οποία δεν έχει καμμία σχέση με την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της δίκαιης δίκης, αλλά στρέφεται ευθέως κατά της Ιστορίας και της ταυτότητας του Ελληνισμού και του ελληνικού πολιτισμού, αγνοεί επιδεικτικά την πολιτισμική σημασία των εικόνων και επιδεικνύει ασυγχώρητη ασέβεια ιδίως προς τα θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1914-1922.<br /><a href="https://www.estianews.gr/wp-content/uploads/2026/03/est16036.jpg"><img border="0" height="116" src="https://www.estianews.gr/wp-content/uploads/2026/03/est16036.jpg" width="280" /></a></div><div><br /></div><div>Επί πλέον η καθαίρεση των εικόνων θα δημιουργήσει κλίμα διχασμού μεταξύ του ελληνικού λαού, ενώ είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ευρύτερες συγκρούσεις, καθώς, εάν γίνει δεκτό ότι η εικόνα του Χριστού από μόνη την ύπαρξή της συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, αναπόφευκτα θα τεθούν και άλλα ζητήματα, όπως π.χ. η ύπαρξη του σταυρού στην ελληνική σημαία. Εάν γίνει δεκτό ότι η ύπαρξη της εικόνας του Χριστού στα δικαστήρια από μόνη την ύπαρξή της παραβιάζει την θρησκευτική ελευθερία ή την αρχή της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, τότε γιατί να μην θεωρηθεί με την ίδια ακριβώς συλλογιστική ότι και η ύπαρξη του σταυρού (που είναι το κύριο σύμβολο του Χριστιανισμού) στην ελληνική σημαία και στο εθνόσημο συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών (ιδιαίτερα αφού η ελληνική σημαία βρίσκεται σε κάθε δημόσιο κτήριο, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων, ενώ το εθνόσημο αποτελεί το κεντρικό σήμα όλων των σφραγίδων του κράτους);».<br /><br /><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ντοκουμέντο: Έτσι θα καταργηθεί ο σταυρός από την ελληνική σημαία!

Μανώλης Κοττάκης Έγγραφη προειδοποίησις της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν κερδίζει “τρελό χρήμα” από τις εξαγωγές πετρελαίου και οι Αμερικανοί κάνουν “τα στραβά μάτια”.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_tanker_II-1200x700-1.jpg"><img height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_tanker_II-1200x700-1-696x406.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει δημιουργήσει μια απρόσμενη οικονομική «ανάσα» για την Τεχεράνη, καθώς η άνοδος των διεθνών τιμών πετρελαίου και η πιο χαλαρή εφαρμογή των αμερικανικών κυρώσεων επιτρέπουν στο Ιράν να αυξήσει σημαντικά τα έσοδά του από τις εξαγωγές αργού. Σύμφωνα με ανάλυση των Financial Times, η χώρα φέρεται να εισπράττει πλέον πάνω από 140 εκατ. δολάρια την ημέρα από τις πωλήσεις πετρελαίου, επωφελούμενη από τις υψηλές τιμές που έχουν ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι.<br /><br />Ιδιότυπος ενεργειακός συμβιβασμός<br /><br />Η κατάσταση αυτή προκύπτει από έναν ιδιότυπο ενεργειακό συμβιβασμό. Παρά το γεγονός ότι οι αμερικανικές κυρώσεις θεωρητικά απαγορεύουν τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, στην πράξη η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδεικνύει μεγαλύτερη ανοχή. Ο λόγος είναι ότι μια αυστηρή εφαρμογή των κυρώσεων θα περιόριζε ακόμη περισσότερο την παγκόσμια προσφορά πετρελαίου, σε μια περίοδο που η αγορά βρίσκεται ήδη υπό πίεση λόγω της σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο και των προβλημάτων στις θαλάσσιες μεταφορές μέσω των Στενών του Ορμούζ.Και επίσης: Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να στερήσουν την Κίνα από την προμήθεια Ιρανικού πετρελαίου, παραμονές του ταξιδιού του προέδρου Τραμπ στο Πεκίνο – όπου βασικό θέμα συζητήσεων είναι και το ζήτημα κάλυψης των ενεργειακών αναγκών της Κίνας και με Αμερικανικό πετρέλαιο.<div><br />Business as usual<br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλιακής παρακολούθησης, τουλάχιστον 13 υπερδεξαμενόπλοια έχουν μεταφέρει περίπου 24 εκατ. βαρέλια ιρανικού πετρελαίου μέσα σε λίγες εβδομάδες, γεγονός που δείχνει ότι οι εξαγωγές συνεχίζονται παρά τις γεωπολιτικές εντάσεις. Πολλά από τα φορτία μεταφέρονται από το λεγόμενο «shadow fleet», ένα δίκτυο δεξαμενόπλοιων που χρησιμοποιείται συστηματικά για την παράκαμψη των κυρώσεων. Ωστόσο, λόγω των αυξημένων κινδύνων από επιθέσεις στη θάλασσα, όλο και περισσότερες μεταφορές γίνονται πλέον με κρατικά ιρανικά πλοία.<br /><br />To Ιράν διατηρεί υψηλό επίπεδο εξαγωγών<br /><br />Η βασική αγορά για το ιρανικό πετρέλαιο παραμένει η Κίνα, της οποίας τα ανεξάρτητα διυλιστήρια αγοράζουν μεγάλες ποσότητες σε σημαντικές εκπτώσεις. Η ισχυρή αυτή ζήτηση επιτρέπει στο Ιράν να διατηρεί υψηλό επίπεδο εξαγωγών, ακόμη και σε περιόδους έντονης διεθνούς πίεσης.<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον ιρανικών στόχων έχουν μέχρι στιγμής αποφύγει να πλήξουν άμεσα τις βασικές πετρελαϊκές υποδομές της χώρας, όπως το κομβικό νησί Kharg, από όπου διακινείται περίπου το 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένα γεωπολιτικό παράδοξο: ενώ η στρατιωτική ένταση αυξάνεται, το Ιράν συνεχίζει να αποκομίζει σημαντικά οικονομικά οφέλη από την ενεργειακή κρίση. Ωστόσο, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αυξάνονται οι πιέσεις προς την κυβέρνηση να περιορίσει αυτή τη «σιωπηρή ανοχή», καθώς πολλοί θεωρούν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο ενισχύουν άμεσα την οικονομική και στρατιωτική ανθεκτικότητα της Τεχεράνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν κερδίζει “τρελό χρήμα” από τις εξαγωγές πετρελαίου και οι Αμερικανοί κάνουν “τα στραβά μάτια”.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει δημιουργήσει μια απρόσμενη οικονομική «ανάσα» για την Τεχεράνη, καθώς η άνοδος των διεθνών τιμών πετρελαίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Στενά του Ορμούζ: Πώς – μαζί με τα τάνκερ – παγιδεύτηκε και η Ουκρανία και τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/zelensky.webp"><img height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/zelensky-696x392.webp" width="280" /></a><br /><br />Η θέση της Ευρώπης γίνεται όλο και πιο δύσκολη καθώς η αντιπαράθεση σχετικά με το Ιράν κλιμακώνεται, θέτοντας τους ηγέτες της Ένωσης μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή: να υποστηρίξουν τις ΗΠΑ σε οποιαδήποτε επιχείρηση στην περιοχή του Στενού του Ορμούζ ή να διακινδυνεύσουν να χάσουν την αμερικανική υποστήριξη για μια συμφωνία που θα θέσει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία.<br /><br />Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει υπαινιχθεί ότι η απροθυμία της Ευρώπης να συμβάλει στη διατήρηση του Στενού του Ορμούζ ανοιχτού θα μπορούσε να έχει συνέπειες για την Ουκρανία, θέτοντας ένα σοβαρό δίλημμα για τις πρωτεύουσες εν όψει της συνόδου κορυφής αυτής της εβδομάδας.<br /><br />Ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ είχε πει κάποτε ότι οι διαφορές με την Ευρώπη είναι αναπόφευκτες, αλλά αυτές δεν πρέπει να εξομοιώνονται με τον αμερικανικό μονομερισμό ή την αλαζονεία. «Όταν έχουμε ισχυρές πεποιθήσεις για κάτι, θα ηγηθούμε. Θα δράσουμε ακόμη και αν οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να μας ακολουθήσουν», είπε.<br /><br />Όλα αλληλένδετα<br /><br />Πάνω από δύο δεκαετίες αργότερα, αυτή η λογική εξακολουθεί να καθορίζει τις διατλαντικές σχέσεις. Σήμερα, η Ουάσιγκτον ηγείται στο θέμα του Ιράν, ενώ οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν, τουλάχιστον ρητορικά, να διεκδικούν την ηγεσία στην Ουκρανία. Η ασυμμετρία είναι προφανής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να δράσουν στο Ιράν χωρίς την Ευρώπη· η Ευρώπη δεν μπορεί να δράσει στην Ουκρανία χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Όλα γίνονται γρήγορα όλο και πιο αλληλένδετα. Η Ουκρανία, για παράδειγμα, εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αμερικανικές δορυφορικές πληροφορίες. Η Ρωσία, εν τω μεταξύ, παρέχει παρόμοια υποστήριξη στο Ιράν. Εάν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα καταλήξουν σε συμφωνία για τον περιορισμό αυτών των δραστηριοτήτων, η Ευρώπη θα βρεθεί για άλλη μια φορά αποκλεισμένη.<br /><br />Η υποστήριξη των ΗΠΑ στην προσπάθεια να παραμείνει ανοιχτός ο Στενός του Ορμούζ θα επέτρεπε στους Ευρωπαίους να επανενταχθούν στη γεωπολιτική εξίσωση – και ίσως να αρχίσουν να αποκαθιστούν τις τεταμένες διατλαντικές σχέσεις. Η Ευρώπη έχει μια σπάνια ευκαιρία να αποδυναμώσει το καθεστώς του Ιράν, αποκαθιστώντας παράλληλα τη σημασία της Ευρώπης στις συζητήσεις για την Ουκρανία και, τουλάχιστον εν μέρει, διασφαλίζοντας το μέλλον της Ουκρανίας.<div><br />Ο κίνδυνος<br /><br />Εάν η Ευρώπη δεν εκμεταλλευτεί αυτή τη στιγμή, θα πρέπει να προετοιμαστεί για περαιτέρω στρατηγική απομάκρυνση των ΗΠΑ από την Ουκρανία – αν δεν το έχουν ήδη κάνει – εφαρμόζοντας μια μορφή εποικοδομητικής σιωπής όσον αφορά τυχόν μελλοντικές συμφωνίες ανταλλαγής δορυφόρων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.<br /><br />Ορισμένοι στις Βρυξέλλες υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη μπορεί απλώς να περιμένει να περάσει η παρούσα φάση – βασιζόμενη σε άλλους παράγοντες στην Ουάσιγκτον, ιδίως στο Κογκρέσο, για να επιβραδύνει τις αλλαγές πολιτικής μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Αυτός ο υπολογισμός ενδέχεται να αποδειχθεί επικίνδυνα αισιόδοξος.<br /><br />Άλλωστε, η αλλαγή τόνου πέρα από τον Ατλαντικό δεν ξεκίνησε με τον Τραμπ. Ήταν ήδη ορατή υπό τον Δημοκρατικό Τζο Μπάιντεν – από τη συμφωνία AUKUS έως τη χαοτική αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, που συνέβησαν χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση προς τους Ευρωπαίους συμμάχους. Μια μυωπική Ευρώπη θα πρέπει να προσέξει να μην οδηγήσει την Ουκρανία σε μια μη αναστρέψιμη γεωπολιτική κατάσταση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στενά του Ορμούζ: Πώς – μαζί με τα τάνκερ – παγιδεύτηκε και η Ουκρανία και τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη.

Η θέση της Ευρώπης γίνεται όλο και πιο δύσκολη καθώς η αντιπαράθεση σχετικά με το Ιράν κλιμακώνεται, θέτοντας τους ηγέτες της Ένωσης μπροστά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εκδίκηση της γεωγραφίας: γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να «ανοίξουν» εύκολα το Ορμούζ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/ormouz-1.jpg"><img height="40" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/ormouz-1-696x379.jpg" width="280" /></a><br /><br />Όσοι παρακολουθούν τις αναλύσεις του economico γνωρίζουν ότι η κρίση στο Στενό του Ορμούζ δεν είναι μια απρόβλεπτη εξέλιξη, αλλά η υλοποίηση ενός σεναρίου που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στον πυρήνα των ανησυχιών της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας. Το Ιράν είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: σε περίπτωση επίθεσης, θα χρησιμοποιούσε το ισχυρότερο γεωοικονομικό του όπλο – τον έλεγχο μιας από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη.<br /><br />Το Ορμούζ, από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας μεταφοράς πετρελαίου, είναι ταυτόχρονα στρατηγικό και εξαιρετικά ευάλωτο. Με πλάτος μόλις 34 χιλιομέτρων στο στενότερο σημείο του, υποχρεώνει τα δεξαμενόπλοια να κινούνται σε μικρή απόσταση από τις ιρανικές ακτές. Αυτό δίνει στην Τεχεράνη ένα ασύμμετρο πλεονέκτημα: ακόμη και με περιορισμένες συμβατικές δυνατότητες, μπορεί να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα με χαμηλού κόστους μέσα.<br /><br />Παρά τις απώλειες που έχει υποστεί το ιρανικό ναυτικό και το πυραυλικό του οπλοστάσιο από αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα, η δυνατότητα παρέμβασης στη διακίνηση πετρελαίου παραμένει. Ταχύπλοα σκάφη, κινητοί πύραυλοι και θαλάσσιες νάρκες αρκούν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον υψηλού κινδύνου, όπου ακόμη και η απειλή είναι αρκετή για να «παγώσει» την εμπορική κίνηση.<br /><br />Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές: οι τιμές του πετρελαίου έχουν ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι, καταγράφοντας άνοδο άνω του 40% από την έναρξη της σύγκρουσης. Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα γεωοικονομικού σοκ, όπου η γεωγραφία μετατρέπεται σε εργαλείο στρατηγικής πίεσης.<br /><br />Για τις ΗΠΑ, το πρόβλημα αποδεικνύεται πιο σύνθετο από ό,τι αναμενόταν. Η στρατιωτική συνοδεία πλοίων -όπως τη δεκαετία του 1980- παραμένει θεωρητικά εφικτή, αλλά σήμερα είναι πολύ πιο δαπανηρή και επικίνδυνη. Θα απαιτούσε εκτεταμένες επιχειρήσεις καταστροφής ιρανικών θέσεων και σημαντική στρατιωτική κλιμάκωση.<br /><br />Οι πιό έγκυροι αναλυτές πιστεύουν ότι το Ορμούζ δεν «ανοίγει» εύκολα με στρατιωτικά μέσα. Όπως έχουν δείξει παλαιότερες αμερικανικές αξιολογήσεις, μια μόνιμη λύση θα απαιτούσε ακόμη και χερσαία παρουσία στις ιρανικές ακτές – ένα σενάριο με τεράστιο πολιτικό και στρατιωτικό κόστος για την Ουάσινγκτον.<br /><br />Έτσι, η πραγματικότητα επανέρχεται με σαφήνεια: σε έναν πόλεμο ενέργειας, η γεωγραφία μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερη από την υπεροχή ισχύος. Και τελικά, η μόνη βιώσιμη διέξοδος παραμένει η διπλωματία.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η εκδίκηση της γεωγραφίας: γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να «ανοίξουν» εύκολα το Ορμούζ.

Όσοι παρακολουθούν τις αναλύσεις του economico γνωρίζουν ότι η κρίση στο Στενό του Ορμούζ δεν είναι μια απρόβλεπτη εξέλιξη, αλλά η υλοποίηση...

Διαβάστε την συνέχεια