Best of Ναύαρχος Εγκολφόπουλος...

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/D2TTHpTP830" width="280" youtube-src-id="D2TTHpTP830"></iframe></div><br /><div><a href="https://amynageostratigiki.com/">πηγή</a></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Best of Ναύαρχος Εγκολφόπουλος...

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Μ.Ρούμπιν : Ο Κίσσιγκερ το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο άνοιξε την όρεξη των Τούρκων να απειλούν σήμερα ελληνικά νησιά.

<img height="140" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-06/kissinger_war_crimes.jpg?itok=Bae9Po4X" width="280" /><br /><br />Το διαρκές έγκλημα του Κίσινγκερ στην Κύπρο οδηγεί τον Ερντογάν στο να απειλεί ελληνικά νησιά<br /><br />Σύμφωνα με τον Μάικλ Ρούμπιν συνεργάτη του Washington Examiner's Beltway Confidential και του American Enterprise Institute, " το βέτο της Άγκυρας σε Σουηδία και Φινλανδία για ένταξη στο ΝΑΤΟ από τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπογραμμίζει μια σημαντική αλήθεια".<br /><br />Ο ίδιος αναφέρει με σημασία : "Δηλαδή, πώς η Τουρκία έχει περισσότερο ευθύνη έναντι της δυτικής ασφάλειας παρά το αντίθετο.<br /><br />Το Ιράκ, η Συρία, η Αρμενία, η Ελλάδα και η Κύπρος, αντιμετωπίζουν την διαρκή τουρκική επιθετικότητα. Η Τουρκία θυματοποιεί τις θρησκευτικές μειονότητες στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, ενώ εθνοκάθαρση στο εσωτερικό συνεχίζεται.<br /><br />Παρ' όλα αυτά, ο δυτικός κατευνασμός της Τουρκίας συνεχίζεται επίσης και υπάρχουν διάφοροι λόγοι για αυτό. Μερικοί διπλωμάτες πιστεύουν σε μια Τουρκία που ήταν κάποτε, παρά σε αυτή που έχει γίνει σήμερα.<br /><br />Άλλοι πιστεύουν ότι οι τιμωρητικές πολιτικές θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον Ερντογάν να παίξει για κάποιο διάστημα το εθνικιστικό χαρτί για να ενισχύσει τις προοπτικές επανεκλογής του.<br /><br />Αυτό, ωστόσο είναι ουτοπικό, διότι προϋποθέτει ότι κάποιος τόσο διψασμένος για εξουσία όσο ο Ερντογάν, θα δεχόταν μια δυσμενή έκβαση στην κάλπη, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.<br /><br />Άλλοι πάλι είναι απλώς είναι διεφθαρμένοι και ελπίζουν να προσκολληθούν στην τουρκική πολιτική. Τούτου λεχθέντος, ο κατευνασμός της Τουρκίας δεν είναι κάτι νέο.<br /><br />Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ, το έπραξε αυτό σχεδόν πριν από μισό αιώνα, όταν υποστήριξε κρυφά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.<br /><br />Οι αποφάσεις που πήρε τότε έχουν μεγαλύτερες συνέπειες σήμερα από αυτές που περιβάλλουν τον πόλεμο του Βιετνάμ.<br /><br />Ενώ ο χρόνος διέγραψε την εχθρότητα κατά των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ασία, οι αποφάσεις του Κίσινγκερ στην Ανατολική Μεσόγειο "πάγωσαν" στην καλύτερη περίπτωση μια κατά τα άλλα επιλύσιμη κρίση στην Κύπρο, ενώ στη χειρότερη θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια ανανεωμένη σύγκρουση ( Ελλάδος-Τουρκίας).<br /><br />Η σπίθα για την τουρκική εισβολή ήταν ένα πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο που ενθαρρύνθηκε από την ελληνική χούντα που ήθελε να προσαρτήσει το νησί.<br /><br />Η ελληνική χούντα ήταν συνεργάτης του Κίσινγκερ, και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο τότε σύμβουλος J. William Fulbright, είχε προειδοποιήσει τον Κίσινγκερ για το επικείμενο πραξικόπημα στο νησί.<br /><br />Πέντε ημέρες αργότερα, οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Κύπρο, καταλαμβάνοντας αρχικά το 3% του εδάφους της για να εμποδίσουν την προσάρτηση από την Ελλάδα.<br /><br />Μόλις τέσσερις μέρες μετά, το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε και η Ελλάδα αγκάλιασε τη δημοκρατία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.<br /><br />Οποιοσδήποτε λόγος για ξένη στρατιωτική επέμβαση όμως εξανεμίστηκε.<br /><br />Εκείνη την εποχή, η ηγεσία της Τουρκίας ήθελε να αποσπάσει την προσοχή του κοινού της από την κακή οικονομία της και έτσι κατασκεύασε διάφορους λόγους για να συνεχίσει την κατάκτησή της Κύπρου.<br /><br />Ένα μήνα αργότερα, χωρίς καμία αφορμή και εν μέσω ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στη Γενεύη, η Τουρκία ξανάρχισε την επίθεσή της, καταλαμβάνοντας 10 φορές περισσότερα εδάφη στην Κύπρο, εξαπολύοντας ταυτόχρονα εθνοκάθαρση που ούτε η ελληνική χούντα δεν είχε σκεφτεί ποτέ.<br /><br />Τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα ( στις ΗΠΑ) δείχνουν ότι, σε αυτό, η Τουρκία είχε έναν φίλο, τον Κίσινγκερ.<br /><br />Παρόλο που η Ελλάδα ήταν δημοκρατία και πιστός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Κίσινγκερ είδε την ευκαιρία να κατευνάσει την Τουρκία.<br /><br />«Δεν υπάρχει κανένα αμερικανικό συμφέρον για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να κατέχουν το ένα τρίτο της Κύπρου», συμβούλευσε ο Κίσινγκερ τον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος είχε αναλάβει την προεδρία λίγες μέρες πριν.<br /><br />«Οι τουρκικές τακτικές είναι γνωστές, αρπάξτε ό,τι θέλουν και μετά διαπραγματευτείτε με βάση την κατοχή”, δήλωσε τότε ο Κίσινγκερ.<br /><br />Ο Κίσινγκερ έδωσε ιδιωτικά πράσινο φως για την αρπαγή κυπριακού εδάφους σε συνομιλίες με τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ.<br /><br />Αυτό που ο Κίσινγκερ δεν εξήγησε ποτέ ήταν γιατί ήταν λογικό να προδοθεί ένας σύμμαχος όπως η Ελλάδα.<br /><br />Η Τουρκία, σε τελική ανάλυση, δεν θα εγκατέλειπε τη σοβιετική σφαίρα εάν η Ουάσιγκτον ασκούσε βέτο στην κατοχή, ούτε οι ΗΠΑ ήταν ανίσχυρες.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι το 1956, ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είχε αντισταθεί στη Βρετανία και τη Γαλλία για την επίθεσή τους στην Αίγυπτο, με στόχο την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ.<br /><br />Η σύγκρουση τράνταξε το ΝΑΤΟ, αλλά η συμμαχία επέζησε και έγινε ισχυρότερη, μετά το οριστικό τέλος της σύγκρουσης, σε αντίθεση με την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι απλώς ο Ερντογάν, αλλά μάλλον ότι οι τότε κινήσεις του Κίσινγκερ, που έδειξαν στο ευρύτερο τουρκικό κατεστημένο ότι η επιθετικότητα λειτουργεί θετικά στις ΗΠΑ.<br /><br />Ο Κίσινγκερ είχε ενστερνιστεί την τουρκική αντίληψη ότι το μέγεθος και ο μεγάλος πληθυσμός μιας χώρας έχει σημασία.<br /><br />Όποια και αν είναι τα σχέδια τους, οι σημερινοί Τούρκοι ηγέτες πιστεύουν, ότι και τώρα η Ουάσιγκτον θα πράξει κάτι ανάλογο, αφού πρόκειται για μικρότερη χώρα ( Ελλάδα) σε περίπτωση σύρραξης.<br /><br />Επομένως, όχι μόνο το βόρειο τμήμα της Κύπρου θα παραμείνει το τελευταίο κατεχόμενο έδαφος της Ευρώπης, αλλά ο Ερντογάν πιστεύει τώρα, ότι η στρατιωτική δύναμη θα του δώσει την κατοχή των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.<br /><br />Ο Κίσινγκερ όμως τότε έκανε λάθος, έτσι σήμερα θα χρειαστούν εξοντωτικές κυρώσεις στην Τουρκία, τερματισμός του κυπριακού στρατιωτικού εμπάργκο και περαιτέρω αναπτύξεις στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, για να διορθωθούν ιστορικά λάθη και να αποτραπούν νέες συγκρούσεις.<br /><br />Στο μεταξύ, ο Κίσινγκερ θα πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από την Ελλάδα και την Κύπρο για ότι έγινε τότε, ενώ θα πρέπει να δώσουμε σήμα στην Τουρκία ότι η εποχή του ιμπεριαλισμού της έχει τελειώσει", καταλήγει ο ίδιος γνωρίζοντας πιθανόν πολλά περισσότερα για το τι ετοιμάζει η Άγκυρα το επόμενο διάστημα αν δεν περάσουν οι ωμοί εκβιασμοί της.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μ.Ρούμπιν : Ο Κίσσιγκερ το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο άνοιξε την όρεξη των Τούρκων να απειλούν σήμερα ελληνικά νησιά.

Το διαρκές έγκλημα του Κίσινγκερ στην Κύπρο οδηγεί τον Ερντογάν στο να απειλεί ελληνικά νησιά Σύμφωνα με τον Μάικλ Ρούμπιν συνεργάτη του Was...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα στάδια κατάληψης ενός νησιού και η αντίδραση του αμυνομένου.

<a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-06/sinagermos_sto_aigaio.jpg?itok=w-GkxOVb" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="800" height="146" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-06/sinagermos_sto_aigaio.jpg?itok=w-GkxOVb" width="280" /></a><br /><br />Το τελευταίο χρονικό διάστημα η τουρκική επιθετικότητα σε βάρος της χώρας μας έχει χτυπήσει κόκκινο , με τις πιθανότητες ενός θερμού επεισοδίου να είναι αυξημένες.<br />Αυτό μας ωθεί στο να επιχειρήσουμε να αναλύσουμε την σύσταση της τουρκικής στρατιωτικής τουρκικής απειλής στο Αιγαίο, επεξηγώντας σε απλή γλώσσα στρατιωτικούς όρους, προκειμένου αυτή να γίνει κατανοητή από όλους.<br /><br />Γενικά στοιχεία<br /><br />Νικητής σε μια πολεμική αναμέτρηση είναι εκείνος ο οποίος ο οποίος θα κατορθώσει να επιβληθεί στον εχθρό στο πεδίο της μάχης. <br /><br />Για να φθάσει σε αυτό το σημείο ο νικητής θα πρέπει να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα και μικρής σημασίας λάθη σε σχέση με τον ηττημένο, εφαρμόζοντας τις βασικές αρχές πολέμου.<br /><br />Πέραν των ανωτέρω βασικό συστατικό για την επίτευξη της νίκης είναι η παραπλάνηση και η εξαπάτηση του αντιπάλου.<br /><br />Πυρ και Ελιγμός<br /><br />Δύο στοιχεία είναι εκείνα που υπάρχουν αλληλένδετα στο πεδίο της μάχης , το πυρ και ο ελιγμός, όπου μέχρι πρότινος το πρώτο βοηθούσε το δεύτερο στην επίτευξη της νίκης.<br /><br />Ωστόσο τα τελευταία χρόνια θα λέγαμε ότι το πύρ κυριαρχεί έναντι του ελιγμού στα σύγχρονα πεδία των μαχών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός της ραγδαίας εξέλιξης των οπλικών συστημάτων τα οποία παρέχουν μεγάλη ακρίβεια πυρός από μεγάλη απόσταση, αλλά και της προσθήκης πολλαπλών μέσων επιτηρήσεως στις ένοπλες δυνάμεις των χωρών, τα οποία αποστερούν τη δυνατότητα επίτευξης αιφνιδιασμού στον επιτιθέμενο σε πολύ μεγάλο βαθμό.<br /><br />UAV τόσο οπλισμένα όσο και επιτηρήσεως, επιθετικά ελικόπτερα, αεροσκάφη σε ρόλο εγγύς αεροπορικής υποστήριξης, αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και δορυφόροι, συνθέτουν ένα μίγμα οπλικών συστημάτων που φθίνουν τις δυνατότητες του ελιγμού των μαχομένων τμημάτων σε πολύ μεγάλο βαθμό, κοινώς την κίνηση των μαχομένων δυνάμεων στο πεδίο της μάχης, προκειμένου βάσει σχεδίου να επιβληθούν στον εχθρό.<br /><br />Συνεπώς, θα πρέπει πρώτα να επιβληθεί σε μεγάλο βαθμό η κυριαρχία στο πυρ έναντι του αμυνομένου, προκειμένου ο επιτιθέμενος να εφαρμόσει αποτελεσματικά τον ελιγμό των δυνάμεών του στη συνέχεια.<br /><br />Το θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου<br /><br />Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι Τούρκοι δεν μπορούν να ενεργήσουν σε βάρος των νησιών μας στο Αιγαίο, εάν νωρίτερα δεν έχουν επικρατήσει αεροναυτικά στο Αρχιπέλαγος και δεν έχουν καταστρέψει σε μεγάλο βαθμό τα κύρια οπλικά μας συστήματα όπως αντιαεροπορικά, ΠΕΠ, αυτοκινούμενο και ρυμουλκούμενο πυροβολικό, άρματα, ΤΟΜΠ, ΤΟΜΑ, αντιαρματικά, τα οποία βρίσκονται σε αυτά.<br /><br />Αντιλαμβανόμαστε επίσης από τα παραπάνω ότι η επιβιωσιμότητα των κύριων οπλικών συστημάτων στα νησιά μας, είναι απόλυτης προτεραιότητας προκειμένου να επικρατήσουμε στον εχθρό ο οποίος θα επιχειρήσει ταυτόχρονα αποβατικές και αεροκίνητες επιχειρήσει σε αυτά, με αρχικό σκοπό τη δημιουργία προγεφυρώματος Π/Γ και αεροπρογεφυρωμάτων ΑΠ/Γ, τα οποία να συνενώσει στη συνέχεια και να καταλάβει το κύριο νησί ή κύρια νησιά μας στη συνέχεια.<br /><br /><div>Ταυτόχρονα δύναται να επιχειρήσει και την κατάληψη είτε δια θαλάσσης, μόνο με φουσκωτά σκάφη λόγω εγγύτητας με τα μικρασιατικά παράλια, είτε με αεροκίνητες δυνάμεις, άλλων μικρότερων νησιών μας ή και βραχονησίδων στο Αιγαίο.<br /><br />Προγεφύρωμα και αεροπρογεφύρωμα<br /><br />Το εχθρικό προγεφύρωμα Π/Γ , είναι επί της ουσίας μια εδαφική παραθαλάσσια έκταση η οποία εμπεριέχει εδάφη τακτικής σημασίας, την οποία κατόπιν αποβατικής ενέργειας καταλαμβάνει ο εχθρός, προκειμένου μέσω ενισχύσεων που θα διοχετεύσει μέσω αυτής να αχθεί στο εσωτερικό της νήσου την οποία θα επιχειρήσει να καταλάβει βάσει σχεδίου.<br /><br />Το προγεφύρωμα αναλόγως του εύρους, των διαστάσεων του αλλά και των χαρακτηριστικών του διαχωρίζεται σε Ο1-2-3, όπου με τον Ο1 εννοούμε ότι η έκτασή του είναι τέτοια που δεν μπορεί να βληθεί από φίλια πυρά όπλων ευθυτενούς τροχιάς όπως τυφεκίων, αυτομάτων όπλων, οπλοπολυβόλων και πολυβόλων, με το Ο2 εννοούμε ότι δεν μπορεί να βληθεί από πυρά βαρέων όπλων πεζικού και Ο3 ότι δεν μπορεί να βληθεί από πυρά όπων πυροβολικού μάχης.<br /><br />Το αεροπρογεφύρωμα ΑΠ/Γ από την άλλη είναι μια μικρή εδαφική περιοχή στην οποία αφήνονται από ελικόπτερα , ή ρίπτονται με αλεξίπτωτα εχθρικές δυνάμεις, οι οποίες αρχικά εξασφαλίζουν το χώρο και στη συνέχεια ενισχυόμενες κινούνται για κατάληψη αντικειμενικών σκοπών στο νησί και συνένωση με δυνάμεις είτε άλλων ΑΠ/Γ είτε του Π/Γ.<br /><br />Η φίλια αντίδραση<br /><br />Οι φίλιες δυνάμεις προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις εχθρικές δυνάμεις στο Π/Γ και στα ΑΠ/Γ , είναι αντιληπτό ότι θα επέμβουν με πυρ και ελιγμό.<br /><br />Για να γίνει αυτό απαιτείται τα κύρια μέσα πυρός μας να προσβάλλουν τον εχθρό , οι δε μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες δυνάμεις μας να αχθούν στην τοποθεσία και στη συνέχεια με τον κατάλληλο ελιγμό να τον καταστρέψουν.<br /><br />Για να γίνουν όλα τα παραπάνω με επιτυχία θα πρέπει όπως προείπαμε να επιβιώσουν οι φίλιες δυνάμεις αρχικά και στη συνέχεια να αποκρούσουν τον εχθρό καταστρέφοντας τον.<br /><br />Σε αυτή τους την προσπάθεια σημαντικότατο ρόλο θα διαδραματίσει η εφαρμογή ενός καλού και εφαρμόσιμου Σχεδίου Παραπλανήσεως του εχθρού.<br /><br />Σχέδιο Παραπλανήσεως<br /><br />Φουσκωτά ομοιώματα φιλίων κύριων οπλικών συστημάτων όπως αντιαεροπορικά, ΠΕΠ, αυτοκινούμενο και ρυμουλκούμενο πυροβολικό, άρματα, ΤΟΜΠ, ΤΟΜΑ, αντιαρματικά και όλμοι είναι εκείνα τα οποία θα προκαλέσουν τρομερή σύγχυση στον εχθρό αναφορικά με την μαχητική μας ισχύ σε τόπο και χρόνο.<br /><br />Αυτό που θα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία και επίδραση στις επιχειρήσεις, θα είναι εάν τα φουσκωτά αυτά ομοιώματα κινούνται και βρίσκονται αναμεμειγμένα διάσπαρτα μαζί με τα πραγματικά οπλικά συστήματα στον ίδιο τόπο και χρόνο.<br /><br />Φανταστείτε μια πιθανή ζώνη προσγειώσεως ελικοπτέρων του εχθρού, για την δημιουργία ΑΠ/Γ στην οποία θα κινούνται 10 ομοιώματα ΤΟΜΠ και 4 πραγματικά φίλια ΤΟΜΠ το τι παρενέργειες θα έχει στον εχθρό.<br /><br />Πρώτον η εκτίμησή του θα είναι ότι απέναντί του είναι ένας φίλιος μηχανοκίνητος Λόχος και όχι μια Διμοιρία, γεγονός που σημαίνει αναπροσαρμογή των δυνάμεων του αλλά και των πυρών του και δεύτερον θα διαθέσει πολλά πυρά του από UAV και επιθετικά ελικόπτερα για καταστροφή εικονικών στόχων με μηδενικό αντίκρυσμα στην εξέλιξη των επιχειρήσεων.<br /><br />Τα τουρκικά UAV έχουν κάμερες καναδικής εταιρείας ως γνωστόν γεγονός το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα εξέτασης των δυνατοτήτων και των περιορισμών τους προκειμένου να μην ανιχνεύουν τα ομοιώματα μας από τα κανονικά οπλικά μας συστήματα.<br /><br />Αναφορικά με την κίνηση των ομοιωμάτων των οπλικών συστημάτων μας, αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί στα πρότυπα αυτόνομων οχημάτων που κινούνται με αισθητήρες, όπως ακριβώς γίνεται λεωφορεία στην πόλη των Τρικάλων τα οποία κινούνται αυτόνομα και χωρίς οδηγό.<br /><br />Τέλος υπάρχουν ενεργητικά και παθητικά μέτρα προστασίας από τα εχθρικά drone, όπως είναι τα antidrone συστήματα, αλλά και η διασπορά γυάλινων επιφανειών στο πεδίο της μάχης , όπως παρμπρίζ αυτοκινήτων ως ανακλαστήρες, κούκλες που προσομοιάζουν σε άνθρωπο όπως αυτών των καταστημάτων ένδυσης, εικονικές εκπομπές κινητών τηλεφώνων και ασυρμάτων καθώς και κουβερτών επιβίωσης οι οποίες αντανακλούν την θερμότητα του ανθρώπινου σώματος προς το εσωτερικό και όχι προς τα έξω μη δίνοντας στόχο έτσι στον εχθρό.<br /><br />Κλείνοντας θα λέγαμε ότι απαιτείται τάχιστα η κατασκευή τέτοιων ομοιωμάτων, καθώς και η πρόβλεψη ύπαρξης ανά Μονάδα και Σχηματισμό προσωπικού που θα ασχολείται με την προετοιμασία του ,τάξη του στο έδαφος, και κίνησή του, καθώς και με την απενεργοποίηση του και την μεταφορά του σε άλλο εδαφικό σημείο.<br /><br />Το κόστος εφαρμογής ενός τέτοιου σχεδίου είναι τέλος ασύγκριτα χαμηλότερο, σε σχέση με το επιδιωκόμενο και πιθανότατο αποτέλεσμα, αφού θα διασφαλίσει για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σχέση με τώρα, την επιβιωσιμότητα και την λειτουργία στο πεδίο της μάχης κύριων οπλικών μας συστημάτων.<br /><br />Η Τουρκική απειλή<br /><br />Η Τουρκία εκτός της Στρατιάς του Αιγαίου, και των άμεσων εφεδρειών της, διαθέτει δυνάμεις και μέσα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, της πολεμικής αεροπορίας, της Στρατοχωροφυλακής, Ειδικές δυνάμεις του τουρκικού ΓΕΕΘΑ, της αεροπορίας στρατού, της Διοίκησης Ασφαλείας ακτών και Μονάδες UAV, με αποστολή την κατάληψη νησιών μας.<br /><br />Η λεπτομερής διάταξη των προαναφερθέντων τουρκικών δυνάμεων στα μικρασιατικά παράλια όπως έχει παρουσιαστεί σε προγενέστερο άρθρο μας , δεν αφήνει περιθώρια αφενός αμφισβήτησης των επιθετικών τουρκικών προθέσεων για κατάληψη νησιών μας στο Αιγαίο, αφετέρου για ελαχιστοποίηση του διατιθέμενου στα φίλια τμήματα των νησιών μας για άμεση αντίδραση.<br /><br />Διαπιστώσεις -Συμπεράσματα <br /><br />Από τα παραπάνω και με βάση την τουρκική διάταξη στα μικρασιατικά παράλια διαπιστώνονται τα εξής:<br /><br />Το αεροπορικό κέντρο βαρύτητας της Τουρκίας είναι το Eskisehir, αφού από εκεί διοικούνται τόσο τα αεροπορικά μέσα της πολεμικής αεροπορίας, όσο και τα αντιαεροπορικά της όπλα.<br /><br />Το θαλάσσιο κέντρο βαρύτητας στης Τουρκίας είναι από την περιοχή της Σμύρνης και νοτιότερα, με έμφαση στην περιοχή του Aksaz (έναντι Ν. Ρόδου) πρωτίστως και της Antalya δευτερευόντως.<br /><br />Ιδιαίτερα η ευρύτερη περιοχή του Αϊδινίου-Aksaz-Antalya-Isparta-Egirdir παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού πλήν της Διοίκησης Νοτίου Συγκροτήματος με έδρα το Aksaz (έναντι Ν. Ρόδου), βρίσκονται η Σχολή Αεροπορίας Στρατού με έδρα την Isparta (Ισπάρτα) Βορείως Καστελορίζου, η Σχολή-Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ορεινών Καταδρομών επιπέδου Μεραρχίας με έδρα το Egirdir ΒΑ και πλησίον Isparta (Ισπάρτα), η 11 ΤΑΞΚΔ (-2) με έδρα το Denizli και η Υποδιοίκηση επιπέδου Συντάγματος της 11ΤΑΞΚΔ με έδρα το Aydin (Αϊδίνιο), η Διοίκηση Περιοχής Επιπέδου Μεραρχίας Στρατοχωροφυλακής με έδρα το Aydin (Αϊδίνιο) και ο Λόχος Αεροπορίας Στρατοχωροφυλακής με έδρα το Aydin (Αϊδίνιο).<br /><br />Διαπιστώνεται ότι στην εν λόγω περιοχή παρουσιάζεται μια υπερσυγκέντρωση ελικοπτέρων και Καταδρομέων ταυτόχρονα, γεγονός που αποτελεί σαφέστατη ένδειξη ότι αποτελεί μια ευρεία βάση για διεξαγωγή ευρείας κλίμακας αεροκίνητων επιχειρήσεων κατά των Δωδεκανήσων.<br /><br />Επίσης στο Kayseri (Καισάρεια) είναι η έδρα της 12ης Κύριας Αεροπορικής βάσης Εναέριων Μεταφορών με έδρα το Α/Δ (Αεροδρόμιο) , αλλά και η έδρα της 1ης ΤΑΞΚΔ-Αλεξιπτωτιστών. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι υπάρχει δυνατότητα αιφνιδιαστικής αερομεταφερόμενης ενέργειας σε βάρος νησιού μας.<br /><br />Η Στρατιά Αιγαίου διαθέτει ουσιαστικά 4 Ταξιαρχίες Καταδρομών (τις 3 οργανικές της και την Ταξιαρχία Καταδρομών της 2ΤΑΞΚΔ-ΣΧ (2ης Ταξιαρχίας Καταδρομών Στρατοχωροφυλακής) με έδρα τη Bornova (Βορείως Σμύρνης), καθώς και 2 Συγκροτήματα SAT και 2 Συγκροτήματα SΑS.<br /><br />Δύνανται να ενισχυθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα με άλλες 2 ΤΑΞΚΔ του 4ου ΣΣ, την 1ΤΑΞΚΔ –Αλεξιπτωτιστών με έδρα το Kayseri (Καισάρεια) και την 2 ΤΑΞΚΔ με έδρα το Bolu (ΒΔ της Άγκυρας), καθώς επίσης και με 3ΤΑΞΚΔ (Bordo Bereli) από την Άγκυρα.<br /><br />Οι παραπάνω λίαν επίλεκτες δυνάμεις μαζί με την ΤΑΞΠ/Ν (Ταξιαρχία Πεζοναυτών με έδρα τη Foca), αποτελούν πολύ μεγάλη απειλή κατά των νησιών μας, ωστόσο παρουσιάζουν και σημαντικά ευάλωτα σημεία.<br /><br />Οι Ελληνικές Δυνάμεις άμεσης επέμβασης στο Αιγαίο<br /><br />Για λόγους ασφαλείας δεν θα αναφερθούμε στη δύναμη, σύνθεση και οπλισμό των δυνάμεων αμέσου επεμβάσεως μας, αλλά στην αποστολή τους, η οποία είναι η διασφάλιση αποφυγής αιφνιδιασμού του συνόλου των δυνάμεων μας. <br /><br />Οι δυνάμεις μας ενέχουν διακλαδικό χαρακτήρα και υφή, αγρυπνούν 24 ώρες το 24ώρο και είναι κλιμακούμενες τόσο από πλευράς όγκου και διαθέσιμων μέσων, όσο και από πλευράς χρόνου εμπλοκής τους.<br /><br />Κομβικό ρόλο διαδραματίζουν τα μέσα επιτηρήσεως, εναέρια, θαλάσσια και χερσαία της χώρας τα οποία είναι διασυνδεδεμένα μεταξύ τους, έτσι ώστε να υπάρχει επικάλυψη τους, προκειμένου να ανιχνεύεται ακόμη και "κουνούπι" στην περιοχή ενδιαφέροντος.<br /><br />Ακολούθως σημαντικότατο ρόλο διαδραματίζουν τα τμήματα άμεσης επεμβάσεως, τα οποία ασκούνται μαζί με άλλα μέσα που αφίχθησαν σε μηδενικό χρόνο στην περιοχή άσκησης.<br /><br />Σημειώνουμε ότι οι χρόνοι αντίδρασης υλοποιήθηκαν πλήρως από τα συγκεκριμένα τμήματα, καθώς και η ανάληψη άμεσα επιχειρησιακής αποστολής, καταδεικνύοντας το υψηλότατο επίπεδο ηθικού και εκπαίδευσης των τμημάτων των Ενόπλων μας Δυνάμεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τα στάδια κατάληψης ενός νησιού και η αντίδραση του αμυνομένου.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η τουρκική επιθετικότητα σε βάρος της χώρας μας έχει χτυπήσει κόκκινο , με τις πιθανότητες ενός θερμού επεισοδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από την Ουκρανία στο Αιγαίο – Ο πόλεμος ως φαινόμενο της πολιτικής

<img height="123" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/06/Polemos-Oukrania-Korea-Iraq.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Γκαρτζονίκας Παναγιώτης</b><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, χωρίς κάποιος να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Παρότι πρόκειται για έναν πόλεμο υψηλής έντασης της μεταβιομηχανικής εποχής, διατηρεί χαρακτηριστικά προηγούμενων πολέμων. Ο πόλεμος πλέον διεξάγεται από το Χάρκοβο μέχρι τη Χερσώνα, σε ένα μέτωπο 900 χιλιομέτρων, μεγαλύτερο από το μήκος του Δυτικού Μετώπου, όπως σταθεροποιήθηκε τον χειμώνα του 1914-15.<br /><br />Δεν μοιάζει με τους πολέμους κινήσεων των αραβοϊσραηλινών συγκρούσεων, ή τον πόλεμο του Κόλπου το 1991, ή ακόμα την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003, αλλά με τον πόλεμο της Κορέας μετά το 1951. Παρά τον βομβαρδισμό πληροφοριών και αναλύσεων που δεχόμαστε καθημερινά, οι περισσότερες είναι ελλιπείς ή παραπλανητικές, ενώ έχει αρχίσει η εξαγωγή διδαγμάτων είναι γεγονός ότι και ο πόλεμος αυτός θα αναλύεται για τις επόμενες δεκαετίες σε όλες του τις διαστάσεις.<br /><br />Οι ιστορικοί είναι επιφυλακτικοί με τα διδάγματα της ιστορίας και τις ιστορικές αναλογίες και δικαιολογημένα. Ο καθένας μπορεί να βρει αναλογίες στο παρελθόν και διδάγματα που να δικαιολογούν ακόμη και αντίθετα συμπεράσματα για το ίδιο γεγονός. Ωστόσο, παρά τις επιφυλάξεις, δεν έχουμε να καταφύγουμε κάπου αλλού για καθοδήγηση και συμβουλές, παρά μόνο στην ιστορία.<br /><br />Στην προκειμένη περίπτωση, ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ιστορία εν τη γενέσει της και θα τον χρησιμοποιήσουμε όχι για να αντλήσουμε διδάγματα, αλλά για να αναστοχαστούμε και να προβληματιστούμε για τα δικά μας ζητήματα, στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Θα περιοριστούμε αρχικά σε δύο μόνο ζητήματα πολιτικού και στρατηγικού επιπέδου.<div><br />Οι πόλεμοι ανήκουν στο παρελθόν<br /><br />Στη Δύση, ειδικά μετά το 1990, επικράτησε η αντίληψη ότι η εποχή των πολέμων μεταξύ κρατών, ανήκει στο παρελθόν, πόλεμοι διεξάγονται με μη κρατικούς δρώντες, κυρίως στην Ασία και την Αφρική. Μάλιστα διατυπώθηκαν και ποικίλες θεωρίες από ειδικούς. Ο Steven Pinker μάς είπε ότι η μείωση μεγάλων πολέμων αποτελεί ένδειξη ότι οι ένοπλες συγκρούσεις θα εξαφανιστούν.<br /><br />Ο Samuel Huntington ισχυρίστηκε ότι οι πόλεμοι θα γίνονται μεταξύ χωρών που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς (θρησκείες), ενώ ο Thomas Friedman έγραψε πως δεν πολεμούν μεταξύ τους δύο χώρες που διαθέτουν εστιατόρια McDonald’s. <a href="https://slpress.gr/diethni/ki-omos-o-polemos-den-anikei-sto-parelthon/">Ο πόλεμος στην Ουκρανία</a>, με την εισβολή της Ρωσίας, περιλαμβάνει τις δύο σχεδόν μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης, που μοιράζονται την ίδια θρησκεία και καταγωγή και είχαν πολλά εστιατόρια McDonald’s.<br /><br />Και στην Ελλάδα εν πολλοίς επικράτησε η αντίληψη ότι στην Ευρώπη δεν γίνονται τέτοια πράγματα, σαν να είμαστε στο Λουξεμβούργο, αν και βρισκόμαστε σε ένα ιδιότυπο ψυχρό πόλεμο με την Τουρκία από το 1955. Μάλιστα, είναι διαδεδομένη η άποψη ότι η διαφορά μας με τους Τούρκους είναι πολιτισμική, είναι Ασιάτες, καθυστερημένοι και δεν κατανοούν την ευρωπαϊκή κουλτούρα όπως εμείς.<br /><br />Ακόμη και Ευρωπαίοι σε ιδιωτικές συζητήσεις, θέτουν το εξής ερώτημα: Αφού η Γαλλία και η Γερμανία δεν είναι εχθρικές μετά το 1945, δεν μπορείτε κι εσείς να τα βρείτε με την Τουρκία; Βέβαια, όσοι αντιμετωπίζουν το ζήτημα με τέτοιο τρόπο, δηλαδή πολιτισμικό, ξεχνούν ότι οι διαφορές Γερμανίας και Γαλλίας έπαψαν να έχουν σημασία με την έλευση των Αμερικανών στην Ευρώπη και όχι επειδή είναι πολιτισμένοι και έγιναν φίλοι.<br /><br />Ο πόλεμος ως όργανο πολιτικής<br /><br />Αποτελεί πλέον κοινοτοπία η έκφραση πως ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής με άλλα, βίαια μέσα, η οποία τυχαίνει γενικής αποδοχής. Τη στρατιωτική ισχύ για την επίτευξη πολιτικών σκοπών χρησιμοποιούν οι μεγάλες χώρες, διότι οι μικρές συνήθως δεν έχουν τέτοια επιλογή. Ο Βλαδίμηρος Πούτιν μιμείται τους Αμερικανούς, που έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική τους δύναμη επεμβαίνοντας σε διάφορα σημεία του πλανήτη.<br /><br />Βεβαίως πολλοί αναλυτές δεν δέχονται ότι η Ρωσία από το 1990 και μετά είναι μεγάλη δύναμη, καθόσον το ΑΕΠ της είναι περίπου το ίδιο με αυτό της Ισπανίας. Κάτι τέτοιο μπορεί να είναι σωστό, σημασία παρά ταύτα έχει τι πιστεύει η ίδια η Ρωσία και δη ο ηγέτης της. Ο Πούτιν αναφέρεται στους πολέμους του Μεγάλου Πέτρου, στις κατακτήσεις της Μεγάλης Αικατερίνης μέχρι την Κριμαία και θεωρεί ότι αποστολή του είναι να επεκτείνει τη Ρωσία, μετά τη γεωπολιτική καταστροφή που υπέστη με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.<br /><br />Η σημερινή Τουρκία είναι ο άμεσος απόγονος και κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ότι η Τουρκία είναι μία περιφερειακή δύναμη και η αποστολή του είναι να ξεπεράσει τον Μουσταφά Κεμάλ και να “διορθώσει” τα λάθη του στο Αιγαίο. Το κυριότερο φυσικά δεν είναι ότι αυτά τα πιστεύουν δύο αυταρχικοί ηγέτες και οι αντικαταστάτες τους θα αλλάξουν κατεύθυνση. Πρόκειται για το εθνικό αφήγημα κάθε χώρας που το υιοθετεί η ιθύνουσα τάξη της και το ασπάζεται ο αντίστοιχος λαός. Όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ερντογάν τον κατηγορούν ως προδότη, που έχει παραχωρήσει τα νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα και τον εγκαλούν γιατί δεν τα ανακαταλαμβάνει.<br /><br /></div><div>Το τίμημα κάθε επιλογής<br /><br />Για να μείνουμε όμως στην Τουρκία, η χώρα αυτή χρησιμοποιεί σχεδόν σε μόνιμη βάση τη στρατιωτική της ισχύ. Κατέχει από το 2016 στη Συρία μία έκταση όση περίπου και η Ήπειρος και ετοιμάζεται για την πέμπτη επιχείρησή της εκεί. Κάτι λιγότερο γνωστό, που δεν αναφέρεται συχνά, είναι ότι διατηρεί τουλάχιστον 13 κύριες στρατιωτικές βάσεις στο Ιράκ από το 1996. Στο έδαφος δε του Ιράκ από τη δεκαετία του 1980 εκτελεί συνεχώς επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων. Επιπλέον είναι πρόσφατη η εμπλοκή της στη Λιβύη και στον πόλεμο Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας.<br /><br />Το σπουδαιότερο είναι φυσικά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ιδία πείρα από τη χρησιμοποίηση της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος, είτε άμεση, είτε έμμεση με απειλές. Δεν αντέδρασε το 1964 όταν οι Τούρκοι βομβάρδισαν την Κύπρο, ενώ το 1967 υποχώρησε στις απειλές και απέσυρε τη στρατιωτική δύναμη από το νησί, οπότε οι Τούρκοι το 1974 κατέλαβαν το μισό και το διατηρούν μέχρι σήμερα. Και όλα αυτά χωρίς η Ελλάδα να αντιδράσει, καλυπτόμενη κάθε φορά πίσω από διάφορες δικαιολογίες. Και το χειρότερο, στη χώρα μας υπάρχει σε ορισμένους κύκλους μία απέχθεια για τη χρήση της στρατιωτικής ισχύος, ακόμη και όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία.<br /><br />Ο πόλεμος αρχίζει πάντα όχι όταν κάποιος επιτίθεται, αλλά όταν ο αντίπαλός του λέει όχι και αμύνεται. Στο ερώτημα επομένως αν θα έχουμε πόλεμο με την Τουρκία, η απάντηση είναι ότι εξαρτάται από εμάς, από την Ελλάδα. Αν δεν αντισταθούμε στην τουρκική επεκτατικότητα, με πρόσχημα να διασώσουμε την ειρήνη, δεν θα έχουμε πόλεμο, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε πως και η ειρήνη έχει τίμημα. Αν είχαμε αντιδράσει το 1974, η κατάσταση σήμερα τόσο στην Κύπρο όσο και στο Αιγαίο θα ήταν διαφορετική.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Από την Ουκρανία στο Αιγαίο – Ο πόλεμος ως φαινόμενο της πολιτικής

Γκαρτζονίκας Παναγιώτης Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, χωρίς κάποιος να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Παρότι πρόκειτα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς οι Τούρκοι έστησαν το casus belli το 1995.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/tsiler-1995-casus-belli-slpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Κολλάρος Βασίλης</b><br />Το casus belli βρέθηκε (μεταξύ άλλων) στο επίκεντρο του πρόσφατου φραστικού επεισοδίου των Ελλήνων βουλευτών με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. Oι απαρχές της τουρκικής απειλής πολέμου κατά της χώρας μας, βρίσκονται σε μία απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Συγκεκριμένα, στις 8 Ιουνίου 1995, η τουρκική Εθνοσυνέλευση, με ομόφωνη απόφασή της, εξουσιοδότησε την κυβέρνηση της σκληροπυρηνικής Τανσού Τσιλέρ να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, εναντίον της Ελλάδας, σε περίπτωση που η τελευταία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη) από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.<br /><br />Ακόμη, το ίδιο κείμενο κατέθετε τον αστείο ισχυρισμό ότι επρόκειτο για παραβίαση της Συνθήκη της Λωζάννης, καθώς ανατρεπόταν, σύμφωνα με τους Τούρκους, η ισορροπία που είχε καθιερώσει η εν λόγω συνθήκη! Τότε, την επικαλούνταν. Σήμερα, επιθυμούν την κατάργηση ή (τουλάχιστον) την αναθεώρησή της. <a href="https://www.mfa.gr/en/issues-of-greek-turkish-relations/relevant-documents/territorial-sea-casus-belli.html">Το τουρκικό ψήφισμα</a> προσπάθησε να προλάβει τετελεσμένα γεγονότα από ελληνικής πλευράς, καθώς την ίδια περίοδο στην Ελλάδα κυρώθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (Ν.2321, ΦΕΚ 136, 23.6.1995), που έδινε στη χώρα μας το δικαίωμα να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ν.μ.<br /><br />Σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής, το casus belli αποτέλεσε νίκη των σκληρών της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. Η απόφαση προετοιμάστηκε και προωθήθηκε από τον Μουμτάζ Σοϊσάλ, ακραίο σωβινιστή, που κατείχε τη θέση του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, με τη σύμφωνη γνώμη της Τσιλέρ και του στρατιωτικού-διπλωματικού κατεστημένου της χώρας. Η όλη προετοιμασία του ψηφίσματος ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της απουσίας του τότε υπουργού Εξωτερικών, Ερντάλ Ινονού (γιός του Ισμέτ Ινονού), ο οποίος θεωρούνταν περισσότερο διαλλακτικός στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι απόψεις του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης Τσιλέρ, Χικμέτ Τσετίν (Το Βήμα, 11.6.1995).<br /><br />Η τότε ελληνική κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αμέσως μετά τη γνωστοποίηση του τουρκικού ψηφίσματος, δήλωσε ότι θα αναλάμβανε διεθνή διπλωματική εκστρατεία για την καταγγελία της τουρκικής πρόκλησης για τα 12 μίλια, προχωρώντας σε διαβήματα στους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ). Παράλληλα, η Αθήνα ενημέρωσε τη διεθνή κοινότητα για τους κινδύνους που εγκυμονούσε για τη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή η προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας, η οποία για πρώτη φορά απειλούσε ευθέως με πόλεμο στην περίπτωση που η Ελλάδα ασκούσε το δικαίωμα της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση επαναλάμβανε την πάγια θέση της, ότι «ο καθορισμός της έκτασης των χωρικών υδάτων αποτελούσε εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο θα ασκηθεί όταν κριθεί σκόπιμο». O τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου πίστευε ότι τα προβλήματα με την Άγκυρα θα συνεχίζονταν, κάτι που οφειλόταν, όπως ο ίδιος θεωρούσε, και στις εσωτερικές δυσκολίες (διαμάχη κεμαλιστών-ισλαμιστών) που αντιμετώπιζε η Τουρκία (Το Βήμα, 11.6.1995). Άρα, επρόκειτο για κινήσεις “εσωτερικής κατανάλωσης”, αλλά και για προσπάθεια υποβάθμισης της διεθνούς εικόνας της χώρας, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα προσπαθούσε να αποκτήσει διαμεσολαβητικό ρόλο στα Βαλκάνια.<br /><br />Υποτονικά τα ΜΜΕ <br /><br />Στο πνεύμα των δηλώσεων της κυβέρνησης, ήταν και εκείνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία όμως ασκούσε κριτική στην τακτική της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Μιλτιάδης Έβερτ, υποστήριξε ότι η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε υποτονικά και ζητούσε σκληρότερη αντιμετώπιση της τουρκικής πρόκλησης, ενώ πίστευε ότι έπρεπε να καταστήσει σαφές στην Τουρκία ότι η συμπεριφορά της την έθετε εκτός ευρωπαϊκής προοπτικής.<br /><br />Η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά καταμαρτυρούσε συμπόρευση κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης στην υποχωρητικότητα που αποθράσυνε, κατά την άποψή της, την Άγκυρα, η οποία απειλούσε τώρα την Ελλάδα με πόλεμο. Ακόμη, το ίδιο κόμμα πίστευε ότι η προσκόλληση στις ΗΠΑ περιόριζε τα περιθώρια τακτικών ελιγμών. Από την πλευρά του, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος μιλούσε για καλλιέργεια κλίματος έντασης από το ψήφισμα της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι με τη στάση της συνέβαλε στην κλιμάκωση της έντασης, ενώ, κατά το ίδιο, η κρίση ενίσχυε την αμερικανική και την νατοϊκή μεσολάβηση στο Αιγαίο (Το Βήμα, 11.6.1995).<br /><br />Ταυτόχρονα, μια μερίδα του πολιτικού κόσμου ζητούσε την αναστολή των διαδικασιών για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την ΕΕ λόγω των απειλών της σε βάρος της Ελλάδας. Κατά τους ίδιους, το casus belli αποδείκνυε πόσο τραγικό λάθος ήταν η άρση του ελληνικού βέτο για την τελωνειακή ένωση, χωρίς ανταλλάγματα από την πλευρά της Τουρκίας.<br /><br />Είναι γεγονός ότι ήταν ελάχιστα τα δημοσιεύματα στον ελληνικό Τύπο για το ζήτημα του τουρκικού casus belli. Θα λέγαμε ότι το ζήτημα πέρασε στα “ψιλά γράμματα” των εφημερίδων ή τουλάχιστον δεν τονίστηκε ιδιαίτερα. Ο Τύπος της εποχής ασχολούνταν κυρίως με ζητήματα, όπως το Σκοπιανό, η γιουγκοσλαβική κρίση, οι ελληνικές πρωτοβουλίες για την επίτευξη βιώσιμης λύσης στο Βοσνιακό (βλ. ζήτημα απελευθέρωσης κυανόκρανων), το θέμα της Διακυβερνητικής του 1996 για την αναθεώρηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, τα ζητήματα των ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων της Λάρισας και οι κομματικές διεργασίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.<div><br />Tο ΝΑΤΟϊκό παράδοξο<br /><br />Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι στη Σύνοδο των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ (DPC), που πραγματοποιήθηκε την ίδια μέρα με τη ψήφιση του casus belli από πλευράς Τουρκίας, η Αθήνα εμφανίστηκε διαλλακτική και απέφυγε να διαμαρτυρηθεί για τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, αφήνοντας να περάσει σχεδόν απαρατήρητη η απειλή πολέμου της Άγκυρας προς τη χώρα μας σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων της στα 12 μίλια. Η Αθήνα επικεντρώθηκε κυρίως στο ζήτημα της ενεργοποίησης των ΝΑΤΟϊκών Στρατηγείων (Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ).<br /><br />Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα, σε μία χειρονομία καλής θελήσεως, ήρε το βέτο της για τη συμμαχική χρηματοδότηση του Στρατηγείου της Σμύρνης. Βεβαία, το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε την τουρκική πλευρά να παραμείνει προσκολλημένη σε μια άκαμπτη και αδιάλλακτη στάση κατά τη διάρκεια των εργασιών της συνόδου του ΝΑΤΟ (Το Βήμα, 11.6.1995).<br /><br />Αναφορικά με την ελληνική “υποχωρητικότητα”, ο Τύπος της εποχής έγραφε ότι ήταν η πρώτη φορά από το 1974 που σε συνεδρίαση υπουργών Άμυνας της Συμμαχίας, ο Αμερικανός και ο Γερμανός υπουργός Άμυνας πήραν το μέρος της Αθήνας στο θέμα των Στρατηγείων, εγκαταλείποντας τη πάγια συμμαχική πολιτική των ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.<br /><br />Προξενεί απορία, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τους αρθρογράφους των εφημερίδων της εποχής, το γεγονός ότι η Ελλάδα εμφανίζεται να υιοθετεί μία διαλλακτική θέση έναντι της Τουρκίας, ακριβώς την ίδια μέρα όπου η χώρα αυτή την απειλούσε με πόλεμο. Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση διατείνονταν ότι στόχος της ήταν η απομόνωση της Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ, πράγμα που το πέτυχε, όπως ισχυρίστηκε τότε. Ωστόσο, σε επίπεδο εντυπώσεων, η ελληνική κυβέρνηση φάνηκε υποχωρητική ή να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος της τουρκικής επιθετικότητας, τη στιγμή που η Άγκυρα είχε ανέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι στη κλίμακα των διεκδικήσεων της σε βάρος της χώρας μας.<br />Η εξίσωση θύτη και θύματος<br /><br />Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι μετά την ψήφιση του casus belli, ο αμερικανικός παράγοντας προέτρεψε την Ελλάδα και την Τουρκία να προωθήσουν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στο Αιγαίο! Η κυβέρνηση Παπανδρέου απέρριψε τις αμερικανικές προτάσεις, τονίζοντας ότι η Τουρκία ήταν αυτή που προκαλούσε στο Αιγαίο και δεν εφάρμοζε το Μνημόνιο της Βουλιαγμένης μεταξύ των Παπούλια και Γιλμάζ, που προέβλεπε επαρκή μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης (Το Βήμα, 18.6.1995).<br /><br />Η άμεση αμερικανική παρέμβαση και προς τις δύο πλευρές είχε ως αποτέλεσμα να μην φορτιστεί περισσότερο η ατμόσφαιρα. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι ήρθησαν οι γνωστές τούρκικες διεκδικήσεις. Αυτές συνέχιζαν να υπάρχουν και έγιναν εντονότερες. Η αμερικανική παρέμβαση οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση στο να υποτιμήσει το τουρκικό casus belli.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η διατήρηση χαμηλών τόνων, κατόπιν πιέσεων της Ουάσιγκτον, όσον αφορά την ελληνική αντίδραση, ήταν η γραμμή που ακολούθησε η Αθήνα, κερδίζοντας μόνο την ανέξοδη στήριξη των συμμάχων στη τελευταία σύνοδο υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ. Οι Τούρκοι, εξάλλου, γνώριζαν πολύ καλά ότι τυχόν αμερικανική παρέμβαση, που θεωρούνταν σίγουρη, θα οδηγούσε σε εξίσωση θύτη και θύματος.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πώς οι Τούρκοι έστησαν το casus belli το 1995.

Κολλάρος Βασίλης Το casus belli βρέθηκε (μεταξύ άλλων) στο επίκεντρο του πρόσφατου φραστικού επεισοδίου των Ελλήνων βουλευτών με τον Τούρκο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, η Ελλάδα δέχεται επίθεση.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/06/akar-tagip-erdogan.jpg" /><br /><br /><b>Τζιόλας Ελευθέριος</b><br />Παρακολουθώ το παραλήρημα της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και την όπως την αποκαλούν “ψύχραιμη στάση” της Αθήνας. Σας καλύπτει αυτή η γραμμή; Είναι η πρέπουσα εθνική γραμμή; Είναι για το διεθνές σύστημα αποτελεσματική; Πριν από λίγες μέρες είχα γράψει για τα νησιά, την μετακίνηση οπλισμού και τις αναγκαίες, ουσιαστικές (κι όχι επικοινωνιακής κατανάλωσης) παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης. Δεν έγινε τίποτα.<br /><br />Τώρα, μπροστά, σ’ αυτό που από την τουρκική πλευρά εξελίσσεται και πάντως στη διεθνή κοινή γνώμη – κι όχι μόνο κοινή, αλλά και των κέντρων δύναμης – προετοιμάζεται, ποια είναι η απάντηση; Μιλώντας – και εννοώντας – ενεργή εξωτερική πολιτική, τι όφειλε να πράξει η Αθήνα; Δεν μπορώ, παρά να χρησιμοποιήσω άλλη γλώσσα σήμερα, κυρίως λόγω της οξύτητας της κατάστασης και της αναντίστοιχης στάσης του ελληνικού εθνικού κέντρου. Υπάρχει κράτος ή δεν υπάρχει!<br /><br />Σε τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν ενδιάμεσες απαντήσεις. Η χώρα δέχεται επίθεση! Επίθεση διπλωματική, ψυχολογική, πολιτική, υβριδική, νομική, πέστε την, όπως θέλετε… Επίθεση λίγο πριν (;) από πραγματική στρατιωτική σε βάρος της ενέργεια! Η χώρα δεν έχει μόνο στρατό (να ‘ναι καλά, κι ακόμα καλύτερος!) έχει υπηρεσίες παντού στον κόσμο κι έχει κι άλλες δυνάμεις παντού στον κόσμο. Πρεσβείες, προξενεία, διπλωμάτες, επιτετραμμένους, προϊσταμένους, εμπορικούς ακολούθους, στελέχη, υπαλλήλους. Κι έχει και κέντρο διεύθυνσης τους στην Αθήνα.<br /><br />Πρέπει όλοι (εννοώ, όλοι!) να δίνουν αγώνα, μάχη συνεχή, να δρουν καθημερινά σε 24ωρη βάση, σε τούτες τις συνθήκες! Ακόμα κι αν αυτό το κέντρο (της Αθήνας), που πολλές φορές συμπεριφέρεται ως… μη υπάρχον, δεν πραγματοποιεί το καθήκον του, όλα τα γραφεία της Ελλάδας στις πρωτεύουσες και στις μεγάλες πόλεις των ξένων κρατών ξέρουν τις ελληνικές θέσεις. Να δώσουν, λοιπόν, μάχη! Να πράξουν αυτό για το οποίο υπάρχουν, εκεί που υπάρχουν… Έχουν επαφές, έχουν δίκτυα, έχουν προϋπολογισμούς (αυτούς που έχουν), έχουν φίλους…<br />Η χώρα δέχεται επίθεση!<br /><br />Να πάψει, η μεμψιμοιρία, η μετάθεση ευθύνης, ο ωχαδερφισμός, η φιλοχρηματία, τα σαλόνια… Κι ο πατέρας μου (κι οι πατεράδες μας) χωρίς τσαρούχια πολέμησαν στο Μέτωπο! Κυρίως οι κεντρικοί διεθνείς θεσμοί: ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ, UNESCO, Διεθνείς Οργανισμοί στα πλαίσια του ΟΗΕ, ΕΕ, Ευρωκοινοβούλιο, Κομισιόν κλπ πρέπει να τύχουν… βομβαρδισμού ενημέρωσης και ανάγκης ανάληψης ευθύνης εκ μέρους τους. Δεν είναι παρατηρητές, είναι θεσμοί ευθύνης και δράσης. Όχι σαν την Αγιά-Σοφιά, που αφού την έκανε ο Ερντογάν τζαμί, μετά ξύπνησε η UNESCO (κι οι δικοί μας στην UNESCO και τον κόσμο).<br /><br />Παρακάτω… Υπάρχουν επιχειρηματίες, οικονομικές και εμπορικές συνεργασίες, εφοπλιστές, δίκτυα ισχυρά, lobby και σχέσεις πρέπει να τους ζητηθεί ευθέως και καθαρά να στηρίξουν τη χώρα, με κάθε τρόπο. Η Ελλάδα δεν είναι σημαία ευκαιρίας και εμπορικό σήμα προστιθέμενης αξίας, δεν είναι μόνο για τις business τους, την εκμετάλλευση και την καλοπέραση. Έχουν υποχρεώσεις, οφείλουν μέγιστα και πολλαπλά. Οι στάσεις καταγράφονται. Οφείλουν να κινητοποιήσουν στο πλευρό της Ελλάδας κάθε ισχυρό παράγοντα. Εδώ, θα είμαστε και αύριο!<br /><br />Υπάρχουν ιδρύματα πνευματικά, πανεπιστημιακά, πολιτισμικά, οργανισμοί διακριτικοί και περιφερειακοί, υπάρχουν προσωπικότητες κύρους (φιλέλληνες ή/και ειδικοί θετικοί στα δίκαια των ελληνικών θέσεων) πρέπει να κινητοποιηθούν, να τους κινητοποιήσουν. Υπάρχουν δίκτυα του Ελληνισμού σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Ευρώπη, Ασία, Αφρική, υπάρχουν ελληνορθόδοξοι θεσμοί μπορούν να παρέμβουν, πρέπει να υποκινηθούν να παρέμβουν στις κυβερνήσεις τους, στα υπουργεία Εξωτερικών, στα υπουργεία Άμυνας.<br /><br />Υπάρχουν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί… Υπάρχουν εφημερίδες. Γράψτε στις εφημερίδες και στα ηλεκτρονικά δίκτυα! Κάθε δυνατότητα χρησιμοποιήστε την, στις μεγάλες εφημερίδες αξιοποιώντας ανθρώπους επιρροής, αξιοποιώντας αν χρειαστεί πόρους… Μην αφήνετε χώρο γυμνό, χωρίς τις ελληνικές θέσεις.<br /><br />Η χώρα δέχεται επίθεση, προασπίστε την! Στο κάτω-κάτω, με αναγκάζετε να πω και τούτο: “εσείς κύριοι-ες μου, που η χώρα και ο λαός της σας μισθοδοτεί για να την υπηρετείτε, να την υποστηρίζετε και να την εκπροσωπείτε αυτή είναι η δουλειά σας”. Κάντε την! Και σαν Έλληνες, κάντε κι αυτό που έκαναν πάντα οι Έλληνες όταν η πατρίδα κινδύνευε, δώστε μάχη! Μάχη παντού, απ’ όλους! Εφ ω ετάχθημεν!<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, η Ελλάδα δέχεται επίθεση.

Τζιόλας Ελευθέριος Παρακολουθώ το παραλήρημα της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και την όπως την αποκαλούν “ψύχραιμη στάση” της Αθήνας. Σας καλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνοτουρκική κρίση: Έρχεται σαν κατάφωτο υπερωκεάνειο στη νύχτα…

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/06/tourkikos-stolos.jpg" /><br /><br /><b>Αϋφαντής Γιώργος</b><br />Βλέποντας την κρίση στα ελληνοτουρκικά που έρχεται σαν κατάφωτο υπερωκεάνειο μέσα στη νύκτα, θεωρώ υποχρέωσή μου να καταγράψω συνοπτικά –δίχως φόβο και “πολιτικά ορθούς” εξωραϊσμούς– τους μείζονες διπλωματικούς συσχετισμούς υπό τους οποίους προσεγγίζουμε τις συμπληγάδες που ορθώνονται μπροστά μας. Η Τουρκία ουσιαστικά διεκδικεί την κυριαρχία στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Για την εκπλήρωση αυτής της διεκδίκησης εξαγγέλλει την πρόθεση άσκησης στρατιωτικής βίας. Απειλεί με πολεμική ενέργεια εάν τα νησιά δεν αποστρατιωτικοποιηθούν, δηλ. εάν δεν περιορισθεί δραστικά και καίρια η ελληνική κυριαρχία, στα πρότυπα του καθεστώτος των νησιών Aland της Φινλανδίας.<br /><br />Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την διατήρηση της μέγιστης δυνατής συνοχής του ΝΑΤΟ, προκειμένου τα μέλη του να στρατευθούν στην εν εξελίξει σύγκρουση με την Ρωσία. Στράτευση εξικνούμενη μέχρι πολεμικής εμπλοκής. Συνεπώς, η ρυμούλκηση της αποστασιοποιημένης Τουρκίας σ` αυτή την γραμμή αποτελεί τακτική προτεραιότητα για τις ΗΠΑ. Τα διαθέσιμα μέσα πίεσης τους επί της Τουρκίας εν προκειμένω είναι περιορισμένα και κυρίως άπτονται των απαιτήσεων της Άγκυρας για υπερεξοπλισμούς.<br /><br />Βεβαίως οι ΗΠΑ έχουν την δυνατότητα να καταβαραθρώσουν την τουρκική οικονομία, όμως στόχος των Αμερικανών δεν είναι η συντριβή της Τουρκίας, αλλά η χρησιμοποίησή της κατά της Ρωσίας. Και γι’ αυτόν τον σκοπό, η αμερικανική τακτική μετέρχεται κυρίως δέλεαρ έναντι της Άγκυρας, τηρώντας την “κατάλληλη στάση” στις πολλαπλές διεκδικήσεις της στην Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή, στην Αφρική και στον Καύκασο.<br /><br />Αφήνοντας κατά μέρος την αμερικανική στάση έναντι όσων πράττει η Τουρκία σε Συρία και Λιβύη, εστιάζω στην αποτίμηση της “κατάλληλης στάσης” των ΗΠΑ ως προς την τουρκική απαίτηση για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου και ως προς την επαπειλούμενη στρατιωτική ενέργεια για εκβίαση της αποστρατιωτικοποίησης. Το ιδανικό για την επιζητούμενη από τις ΗΠΑ συνοχή του ΝΑΤΟ στην αντιρωσική πάλη θα ήταν η πρόληψη στρατιωτικής ανάφλεξης. Όμως, προκειμένου να ρυμουλκηθεί η Τουρκία μακράν της Ρωσίας και να στραφεί εναντίον της, η θεσμική επιβεβαίωση της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου προβάλλει για τις ΗΠΑ όχι μόνον ως αποδεκτό τίμημα, αλλά –υπό τις περιστάσεις–ως επιβεβλημένη στόχευση.<br /><br />Ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ σχολαστικά απέχουν από οιαδήποτε δημόσια δήλωση (ή και κατ` ιδίαν πράξη) παραδοχής του δικαιώματος της Ελλάδας να διατηρεί στρατό στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Περιορίζονται στην σιβυλλική δήλωση ότι η ελληνική κυριαρχία στα νησιά δεν τελεί εν αμφιβόλλω, όπως και της Φινλανδίας στα νησιά Aland άλλωστε! Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής οι ΗΠΑ καλούν Ελλάδα και Τουρκία να απέχουν από προκλητικές κινήσεις, όπως υπερπτήσεις, αλλά και αναχαιτίσεις και εξοπλισμό των νησιών με όπλα αποτροπης κοκ.<br /><br />Η στάση των ΗΠΑ σε μία κρίση<br /><br />Τί θα πράξουν οι ΗΠΑ εάν εκδηλωθεί τουρκική στρατιωτική ενέργεια κατά των νησιών; Προφανώς θα πιέσουν για άμεση, το ταχύτερον, κατάπαυση του πυρός, δίχως όμως τους ελάχιστους ενδοιασμούς για το εάν αυτή επισυμβεί (δηλ. εάν η Αθήνα την αποδεχθεί) ενόσω π.χ. τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις ευρίσκονται πάνω στο Καστελλόριζο ή σε άλλα νησιά. Η αμερικανική πίεση, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, θα είναι ασφυκτική και με όλα τα διαθέσιμα μέσα: αναστολή παράδοσης πυρομαχικών και ανταλλακτικών, απειλή ακύρωσης αγοράς εξοπλισμών, οικονομικών απειλών κοκ. Και θα ασκηθεί μέσω των υψηλών και πυκνών προσωπικών διασυνδέσεων που σχολαστικά διατηρούν οι ΗΠΑ με το ελληνικό πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό.<br /><br />Εκτός από την κατάπαυση του πυρός, η πίεση θα αφορά και την συνακόλουθη διαπραγμάτευση εφ` όλων των τουρκικών απαιτήσεων πέραν της αποστρατιωτικοποίησης, ήτοι παραδοχή ότι τα νησιά στερούνται ΑΟΖ, περιορισμός του ελληνικού εναέριου χώρου στα 6 μίλια κοκ. Τα αμερικανικά συμφέροντα δεν θίγονται π.χ. εάν το Καστελλόριζο, έστω για ένα διάστημα, καταληφθεί από τουρκικά στρατεύματα.<br /><br />Αντίθετα για τους σκοπούς της αναπόφευκτης ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης που θα επιδιώξουν οι ΗΠΑ είτε τριμερώς είτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ μόλις αποδεχθεί η Ελλάδα εκεχειρία, η ενδεχόμενη ύπαρξη τουρκικών στρατευμάτων στο Καστελλόριζο θα λειτουργήσει σαν καταλύτης! Το ιδανικό δέλεαρ για να ικανοποιήσει η Ελλάδα τις τουρκικές απαιτήσεις είναι η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και η “αποκατάσταση” της τρωθείσας ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας!<br /><br />Δεν είναι σαφές εάν για τις ΗΠΑ προέχει ακόμη η πρόληψη της σύρραξης ή η διαχείριση του αποτελέσματός της. Πάντως, οι ΗΠΑ εκτιμούν ότι –ανεξαρτήτως των εκατέρωθεν απωλειών– η επόμενη ημέρα θα περιλαμβάνει τουρκικά στρατεύματα επί του Καστελλορίζου ή σε άλλη νησίδα κατά την στιγμή που η Ελλάδα θα αποδεχθεί κατάπαυση εχθροπραξιών. Το 1974 ο Kissinger προέβλεπε ότι η ελλαδική αδράνεια στην κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους θα είχε ως παράπλευρη συνέπεια ένα βίαια αντιαμερικανικό κλίμα στην Ελλάδα και πιθανή ανάληψη της ηγεσίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα, αντίστοιχο ενδεχόμενο οι Αμερικανοί εκτιμούν ότι δεν υπάρχει! Για το State Department και το Πεντάγωνο, εξ Ελλάδος δεν ανιχνεύεται κίνδυνος ζημίας των αμερικανικών συμφερόντων. Αντιθέτως, από την Τουρκία επαπειλούνται σοβαρές ζημιές, τις οποίους μεριμνούν να προλάβουν με το, εκ των πραγμάτων, επιβαλλόμενο δούναι και λαβείν.<div><br />Οι κινήσεις Ρωσία και Γαλλίας<br /><br />Η Ρωσία ενθαρρύνει τον Ερντογάν να κινηθεί στρατιωτικά με προφανή στόχο να αποδιαρθρώσει το ΝΑΤΟ. Οι Ρώσοι εκτιμούν και μεταφέρουν στην Άγκυρα ότι οι Έλληνες θα προβάλουν προσχηματική στρατιωτική αντίδραση και τάχιστα θα αποδεχθούν κατάπαυση του πυρός πριν αποπειραθούν ή καταφέρουν να ανατρέψουν τα τετελεσμένα στο Καστελλόριζο.<br /><br />Για τους Γάλλους η έννοια της αμυντικής συνδρομής προς την Ελλάδα εξαντλείται σε παροχή όπλων και ανταλλακτικών. Επί πιστώσει. Είναι εξαιρετικά θολή και κυμαινόμενη η γαλλική ερμηνεία για το τί συνιστά επίθεση κατά της Ελλάδας. Από τα μισόλογα και τις υπεκφυγές προκύπτει ότι πολύ δύσκολα η Γαλλία θα θεωρούσε ότι μια τουρκική στρατιωτική επιχείρηση εξαναγκασμού της Ελλάδας σε αποστρατιωτικοποίηση των νησιών πληροί τις προβλεπόμενες από το ελληνοογαλλικό σύμφωνο προϋποθέσεις γαλλικής στρατιωτικής συνδρομής.<br /><br />Πολλώ δε μάλλον όταν η Άγκυρα θα διακηρύσσει ότι η στρατιωτική ενέργεια στο Καστελλόριζο δεν αποσκοπεί σε αλλαγή συνόρων, αλλά μόνο στην αποχώρηση της ελληνικής μονάδας από τα νησιά που η Άγκυρα διατείνεται ότι σύμφωνα με τις Συνθήκες Λωζάνης και Παρισίων οφείλουν να είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Ουδείς (ούτε η Γαλλία!) συντάσσεται στο πεδίο της μάχης με τους διστακτικούς ή τους απρόθυμους να πολεμήσουν για να νικήσουν.<br /><br />Η γαλλική συμμετοχή στην τουρκική άσκηση EFES-2022 με μονάδα κομάντος (αυτούς που δεν έχουμε ποτέ δει σε ελληνικό νησί) ομιλεί αφ’ εαυτής για την στάση που θα τηρήσει η Γαλλία. Η θέση της Γερμανίας παρέλκει αναλύσεως. Το Βερολίνο ευλαβώς συνεχίζει επί ενάμιση τώρα αιώνα να πωλεί όπλα στην Τουρκία, θεωρώντας την τουρκική ισχύ παραπληρωματική της δικής του.</div><div><br />“Κοιμόμαστε ήσυχοι”…<br /><br />Η θέση της Ελλάδας έγκειται στην αντίληψη ότι οι κλιμακούμενες τουρκικές απειλές μπορούν να εξουδετερωθούν μόνον με την αντιστάθμιση ισχυρών συμμαχιών (πρωτίστως με Ευρωπαίους, Αμερικανούς ή έστω με Ισραήλ και Αίγυπτο). Οι ισχυροί ημών σύμμαχοι είτε θα αποτρέψουν είτε θα αντιμετωπίσουν διπλωματικά, ή ακόμη και στρατιωτικά την τουρκική επιθετικότητα.<br /><br />Η τυφλή ελληνική προσήλωση στην όποια πολιτική υπαγορεύουν Ουάσιγκτον και Βερολίνο, συνδυάζεται με εθιμικά θεσμισμένες υπεραγορές πολεμικών μέσων. Πρόκειται για ακριβές πλατφόρμες –συχνά δίχως επαρκή πυρομαχικά ή επαρκή τεχνική υποστήριξη– με πλήρη αποδοχή, δίκην παράπλευρης απώλειας, της θυσίας κάθε γηγενούς αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό το δίπολο, “υποδειγματικός σύμμαχος – καλοπληρωτής πελάτης”, γνώρισε την αποθέωσή του στις επτά standing ovations που επιφύλαξαν οι Αμερικανοί γερουσιαστές και βουλευτές στον Έλληνα πρωθυπουργό κατά την ομιλία του στο Κογκρέσο. Συναφώς προκρίνεται, από σύσσωμη την ελληνική πολιτική élite, σαν η καλύτερη διασφάλιση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κινούνται στην γραμμή “οι Έλληνες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, οι Ένοπλες Δυνάμεις αγρυπνούν”. Θεωρούν ότι επαπειλείται θερμό επεισόδιο, ή ακόμη και “ατύχημα” περιορισμένης πάντως χρονικής διάρκειας, που θα πρέπει να το χειρισθούν –δίκην νυχτοφυλάκων ή σεκιουριτάδων– οι επαγγελματίες του Ναυτικού, της Αεροπορίας και των Ειδικών Δυνάμεων, ενώ ο ελληνικός λαός αμέριμνος θα καθεύδει στην καθημερινότητά του.<br /><br />Εάν δεχθεί επίθεση ελληνικό έδαφος, η ελληνική πολιτική ηγεσία ισχυρίζεται ότι δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αντιδράσει στρατιωτικά, υπερασπιζόμενη “κάθε σπιθαμή” κλπ. Επειδή όμως γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν σύρραξη, αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να δεσμευθεί επίσημα (εγγράφως προς Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες) κι όχι με πανηγυρτζίδικες αποστροφές στα ΜΜΕ, ότι θα αντιδράσει, προχωρώντας σε γενικευμένη –όχι σε σημειακή– αντεπίθεση.</div><div><br />Τί ξεχνούν οι Έλληνες ηγέτες<br /><br />Παρά τον άφθονο βερμπαλισμό τους, οι Έλληνες ηγέτες “ξεχνούν” την απλή και καίρια δήλωση ότι δεν θα συναινέσουν ποτέ σε εκεχειρία και διαπραγματεύσεις όσο τουρκικά στρατεύματα θα κατέχουν ελληνικό έδαφος. Αντί γι’ αυτά, οι Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί ιθύνοντες εξαντλούν εαυτούς, εταίρους και συμμάχους, παραπέμποντας φορτικά την διμερή απειλή (Τουρκία κατά Ελλάδας) στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ικετεύοντας διαμεσολάβηση.<br /><br />Την ίδια στιγμή επιδεικτικά παραλείπουν να πράξουν τα στοιχειώδη διπλωματικά και στρατιωτικά τους καθήκοντα για την αποτροπή της Τουρκίας. Έτσι δεν ανακηρύσσουν ΑΟΖ, δεν επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια, υπογράφουν μακρόχρονες συμφωνίες για βάσεις με τους Αμερικανούς δίχως εγγυήσεις αμερικανικής παρέμβασης εάν η Τουρκία επιτεθεί, όπως αυτές που προέβλεπε η επιστολή Κissinger προς Μπίτσιο το 1977.<br /><br />Δεν εγκαθιστούν στα νησιά πυραυλικά συστήματα, σύγχρονο πυροβολικό και περιφερόμενα πυρομαχικά, δηλ. όπλα τα οποία θα εξασφάλιζαν όγκο πυρός από πολλαπλά σημεία σε βάθος εντός της Μικράς Ασίας, αποτρέποντας κάθε ιδέα απόβασης σε ελληνικό νησί. Δεν προειδοποιούν το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ ότι όταν η Τουρκία επιτεθεί, η Ελλάδα θα ζητήσει συμμαχική συνδρομή, επικαλούμενη το άρθρο 5 του Χάρτη της Συμμαχίας. Με την αυτονόητη προσθήκη ότι εάν επιβεβαιωθεί και στην πράξη η γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του ΝΑΤΟ προς τον τότε Γενικό Γραμματέα Λουντς ότι το άρθρο 5 καλύπτει μόνον επιθέσεις προερχόμενες εκτός ΝΑΤΟ, τότε η Ελλάδα ίσως φτάσει ακόμα και να αποχωρήσει από την Συμμαχία και πάντως θα εγείρει εμπόδια στη λειτουργία της!<br /><br />Πάνω απ` όλα, όμως, η ελληνική πολιτική ηγεσία παραλείπει να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό, να τον συναγείρει, καθιστώντας τον συνειδητό και κύριο παράγοντα αποτροπής. Αντί να “επιστρατεύσουν” τον ελληνικό λαό (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά όταν οι Τούρκοι ασκούνται στην κατάληψη π.χ. της Χίου), τον φλομώνουν με ιδεοληψίες περί της “ασπίδας του Διεθνούς Δικαίου”, περί των “ισχυρών συμμάχων που θα προστρέξουν” κοκ.<br /><br />Αυτή η έκδηλη, διαφημιζόμενη παραίτηση των Ελλήνων ιθυνόντων από την ουσία της παλλαϊκής άμυνας είναι και το κύριο στοιχείο που πείθει κάθε τρίτο παρατηρητή (της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης) ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν θέλει και συνεπώς δεν μπορεί να υπερασπισθεί την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα. Αντίθετα, αναζητεί προσχήματα (κάποιες τουφεκιές;) για να παζαρέψει…<br /><br />Είναι πολύ πιθανόν –προσωπικά ολόψυχα το εύχομαι– ο Έλληνας πρωθυπουργός πρωτίστως, μαζί και κάποιοι άλλοι στο πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό να σκέπτονται διαφορετικά από ό,τι φαίνεται και από ό,τι καταλαβαίνουν οι τρίτοι. Μακάρι να είναι αποφασισμένοι να αντιτάξουν σθεναρή άμυνα εάν κι όταν η Τουρκία επιτεθεί σε νησί. Μακάρι, αλλά με την μέχρι τώρα στάση τους χάνουν κατά κράτος την πρώτη μάχη, την μάχη της αποτροπής. Ο πόλεμος είναι φριχτό πράγμα για να τον αφήσει κανείς να συμβεί μέσα από παραλήψεις και ιδεοληψίες. Η δε νίκη μόνον δεδομένη και άπτερος δεν είναι, όπως μας υπενθυμίζει το καλοκαίρι του 1974 και ο Αύγουστος του 1922…</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελληνοτουρκική κρίση: Έρχεται σαν κατάφωτο υπερωκεάνειο στη νύχτα…

Αϋφαντής Γιώργος Βλέποντας την κρίση στα ελληνοτουρκικά που έρχεται σαν κατάφωτο υπερωκεάνειο μέσα στη νύκτα, θεωρώ υποχρέωσή μου να καταγρά...

Διαβάστε την συνέχεια

Θανάσιμο κίνδυνο για την Ελλάδα συνεπάγεται το τουρκικό παιχνίδι στο ΝΑΤΟ

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/03/GREECE-TURKEY-SAT-790x400.jpg" /><br /><br />Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Κάθε μέρα που περνάει Ελλάδα και Τουρκία έρχονται πιο κοντά σε πολεμική σύρραξη. Η Τουρκία δε διστάζει να δείχνει το πιο απεχθές της πρόσωπο, όχι μόνο απέναντι στην Ελλάδα, αλλά και απέναντι στους συμμάχους της -υποτίθεται- στο ΝΑΤΟ. Μοναδική πολιτική που γνωρίζει να ασκεί είναι των διαρκών εκβιασμών, στηριζόμενη στην υψηλή γεωστρατηγική σημασία του τουρκικού χώρου. Η Ελλάδα έχει περάσει σε αντεπίθεση. Θα πρέπει όμως στρατηγικά να τη συνεχίσει και να την κλιμακώσει, αδιαφορώντας για περιστασιακές, τακτικής φύσεως αλλαγή της εικόνας…<br /><br />Ανώτεροι αξιωματούχοι από την Τουρκία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, συναντήθηκαν την περασμένη Τρίτη στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της προπαρασκευής της Συνόδου Κορυφής (29-30) του ΝΑΤΟ, που θα επιχειρήσει να λύσει το πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η Τουρκία μπλοκάροντας την είσοδο Σουηδίας και Φινλανδίας στη Συμμαχία.<br /><br />Οι πληροφορίες που δημοσίευσε η καθεστωτική «Γενί Σαφάκ» στην Τουρκία, είναι εξόχως αποκαλυπτικές. Η Τουρκία, διά στόματος Ιμπραήμ Καλίν, του εξ απορρήτων του προέδρου Ερντογάν, επί της ουσίας ξεκαθάρισε τον εκβιασμό: Εάν θέλετε να πούμε ναι στις επιθυμίες σας, τότε θα πρέπει να μας ικανοποιήσετε σε ό,τι ζητάμε, κορυφαία θέση εντός των οποίων έχει το Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειος. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η διαρροή των Τούρκων ότι «συζητήθηκαν» το Αιγαίο και η ανατολική Μεσόγειος σε μια συνάντηση που αφορούσε το ζήτημα της ένταξης Σουηδίας και Φινλανδίας;<br /><br />“MAVI VATAN” ΚΑΙ 25ος ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ<br />Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή. Αυτά δεν τα είπε ο Ιμπραήμ Καλίν σε κάποια συνάθροιση ακαδημαϊκής φύσεως για τις… γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Παρόντες ήταν ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζέικ Σάλιβαν, ο εκπρόσωπος του Γερμανού καγκελάριου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, Γενς Πλότνερ, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου Στίβεν Λάβγκροβ και ο γενικός διευθυντής πολιτικών υποθέσεων και ασφάλειας στο γαλλικό υπουργείο Ευρώπης και Εξωτερικών, Φιλίπ Ερέρα.<br /><img src="" /><br /><br /><img src="" /><br />Αυτή τη συνάντηση αξιοποίησε η Τουρκία για να δηλώσει ότι δεν θα κάνει πίσω στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή, επί της ουσίας είπε στους κοινούς μας συμμάχους, ότι στην Τουρκία ανήκει ο έλεγχος του μισού Αιγαίου (25ος μεσημβρινός) και όλη η θάλασσα στην ανατολική Μεσόγειο, με τον τρόπο που την καταγράφει ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan). Επ’ αυτών δεν πρόκειται να υποχωρήσει.<br /><br />Η Τουρκία αυτά τα ονομάζει «νόμιμα δικαιώματα». Όταν εγερθεί ένσταση περί της νομιμότητας των ισχυρισμών, αναγορεύει εαυτόν ως αυθεντικό ερμηνευτή του διεθνούς δικαίου, αρνούμενη να κριθεί η θέση της από οποιοδήποτε τρίτο ουδέτερο μέρος. Μια θέση η οποία περιλαμβάνει και τον ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλασσίων ζωνών πέραν χωρικών υδάτων έξι ναυτικών μιλίων. Την εφάρμοσε δε στην πράξη στην περίπτωση του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου, που ενέπλεκε νήσο του μεγέθους της Κρήτης!<br /><br />ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ “ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ”…<br />Παράλληλα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, εκτοξεύονται απειλές εναντίον των Ελλήνων ότι θα πεταχτούν στη θάλασσα και «θα πάθουν ό,τι οι πρόγονοί τους», δηλαδή θα σφαχτούν. Με φρασεολογία μάλιστα χειρότερη και από τη ρητορική της ναζιστικής Γερμανίας όταν ανέκυψε το ζήτημα της Σουδητίας, η «διπλωματική διευθέτηση» του οποίου, έμεινε στην ιστορία να χαρακτηρίζει αρνητικά την πολιτική του κατευνασμού.<br /><br />Αυτή είναι όμως η πολιτική που εφαρμόζει σήμερα η Συμμαχία και μάλιστα σε βάρος μιας χώρας-μέλους, της Ελλάδας, από άλλη χώρα-μέλος της οποίας ανέχεται τις σκανδαλώδεις ιδεολογικές και πρακτικές ομοιότητες με τη ναζιστική Γερμανία (Τουρκία). Κι ας μην είναι πολιτικών ορθό να αναφέρεται.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών οφείλουν να αντιληφθούν ότι η κατάσταση παρουσιάζει ποιοτική διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν. Οφείλουν να αφήσουν κατά μέρος την πολιτικώς ορθή – «πολιτισμένη» αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών και να επικεντρωθούν στην εξισορρόπηση της τουρκικής στρατηγικής και τακτικής επί του πεδίου.<br /><br />Το μήνυμα που πρέπει να αποστέλλεται σταθερά προς τους συμμάχους είναι απλό και σαφές: Με την πολιτική της ανοχής των τουρκικών επεκτατικών βλέψεων εναντίον της συμμάχου Ελλάδας, αργά αλλά σταθερά πλησιάζουμε σε μια πολεμική σύρραξη στην οποία η Ελλάδα δεν θα διστάσει να μπει για να προασπίσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.<br /><br />Διότι εάν οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ αντιμετώπιζαν παρόμοιο πρόβλημα, δεν θα έμπαιναν καν σε συζήτηση με τον επιτιθέμενο, αλλά θα ετοιμάζονταν με κάθε τρόπο να τον αντιμετωπίσουν. Η ακαταλληλότητα του κατευνασμού ενός αντιπάλου που εμφανίζεται να «ασφυκτιά» γεωγραφικά, όπως παλαιότερα ο Χίτλερ, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο στην προσπάθεια αιτιολόγησης της υποστήριξης της Ουκρανίας μετά τη ρωσική εισβολή.<br /><br />ΕΝΔΟΣΥΜΜΑΧΙΚΟΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΣ “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ”<br />Η ελληνική διπλωματία οφείλει να ενημερώσει και τα πρόσωπα που συμμετείχαν στη σύσκεψη και τις χώρες τους στο ανώτατο επίπεδο, ότι δεν θα πρέπει να ποντάρουν πλέον σε μια κακώς νοούμενη ελληνική «πολιτισμένη συμπεριφορά», δήθεν για να επιχειρηθεί επίλυση του συμμαχικού προβλήματος.<br /><br />Όταν η Τουρκία επιχειρεί να αξιοποιήσει εκβιαστικά τις νατοϊκές προτεραιότητες για να επεκταθεί σε βάρος συμμάχου, πέραν της ουσίας για την ελληνική ασφάλεια, την οποία υποτίθεται ότι προστατεύει με την παρουσία της στο ΝΑΤΟ, υπάρχει και ζήτημα αρχής για τη Συμμαχία. Αυτό οφείλει να αναδείξει άμεσα η Ελλάδα.<br /><br />Διότι ο Ιμπραήμ Καλίν, κατά τη διάρκεια της συνάντησης στο Βερολίνο και σύμφωνα με την ενημέρωση της τουρκικής προεδρίας, τόνισαν… «τη σημασίας της αλληλεγγύης της συμμαχίας». Το τουρκικό αίτημα αφορά όμως την επίδειξη αλληλεγγύης σε βάρος συμμάχου κράτους. Το ΝΑΤΟ οφείλει να λάβει ξεκάθαρη θέση. Η βλακώδης διπλωματία Στόλτενμπεργκ, αντί να ενισχύει τη Συμμαχία την πλήττει, καθώς «κουκουλώνει» τα προβλήματα, δεν τα αντιμετωπίζει.<br /><br />Τα περί απερίφραστης καταδίκης της τρομοκρατίας που θέτουν οι Τούρκοι είναι απαράδεκτο να ακούγονται παθητικά από το ΝΑΤΟ. Διότι επί της ουσίας ισοδυναμούν με αποδοχή της κατηγορίας υπόθαλψης της τρομοκρατίας από την πλευρά της Συμμαχίας! Κι όταν δεν υπάρχει απάντηση επ’ αυτού, νομιμοποιείται ο ισλαμοφασισμός της Άγκυρας να κατατάσσει συλλήβδην ως τρομοκράτη όποιον επιθυμεί.<br /><br />Στην ουσία οι Τούρκοι ζητούν από το ΝΑΤΟ να αποδεχθεί τη δική τους λίστα που περιλαμβάνει Κούρδους, Γκιουλενιστές… και την Ελλάδα, επειδή δήθεν φιλοξενεί στρατόπεδα εκπαίδευσης Κούρδων στο Λαύριο και παρέχει άσυλο σε πραξικοπηματίες! Φίλοι και σύμμαχοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι ήρθε η ώρα να τεθούν όρια συμπεριφοράς… ακόμα και για την Τουρκία.<br /><br />Μπορεί πίσω από τις κλειστές πόρτες οι σύμμαχοι να διαβεβαιώνουν την Ελλάδα ότι αντιλαμβάνονται πως τα πραγματικά σύνορα του δυτικού κόσμου βρίσκονται στο Αιγαίο. Αυτό όμως δεν αρκεί, ιδίως όταν το περίφημο «Άρθρο 5» του ΝΑΤΟ ενεργοποιείται μόνο όταν η απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας κράτους-μέλους προέρχεται από χώρα εκτός της συμμαχίας. Πηγή ανησυχίας οφείλει να είναι και η αιδήμων σιωπή των ΗΠΑ, άρα και του ΝΑΤΟ περί του δικαιώματος η μη της Ελλάδας να προασπίζει νησιά τα οποία ακόμα και ονομαστικά διεκδικεί η Τουρκία…<br /><br />ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΔΙΚΟΛΑΒΙΣΜΟΙ<br />Ενδιαφέρον έχει όμως και το ότι ο Ιμπραήμ Καλίν, καταληκτικά, συνδύασε ευφυώς το ότι η Τουρκία «δεν θα συμβιβαστεί όσον αφορά τα νόμιμα δικαιώματά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο», με το γενικόλογο ότι «θα συνεχίσει αποφασιστικά τις προσπάθειές της για την εξεύρεση διπλωματικών λύσεων σε περιφερειακές και παγκόσμιες κρίσεις».<br /><br />Με απλά λόγια λοιπόν: Επειδή οι επίσης «πολιτισμένοι» μας σύμμαχοι παγίως καλούν για την επίλυση των προβλημάτων με διάλογο, εάν δεν αντιδράσουμε θα οδηγηθούμε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων. Ποιο θα είναι εκεί το «μενού»; Όσα ζητεί (βλ. απαιτεί) να αρπάξει η Τουρκία από την Ελλάδα, έχοντας μάλιστα ξεκαθαρίσει ότι δεν συμβιβάζεται!<br /><br />Άρα και τα μισά από όσα ζητά να αποσπούσε με δική μας συναίνεση, θα μας έχει κάνει και χάρη! Κατά συνέπεια, εάν δεν είμαστε επικίνδυνοι αφελείς, πρέπει να εντείνουμε την κινητοποίηση προς κάθε πλευρά, επιχειρώντας κατά προτεραιότητα διά του Κογκρέσου στις ΗΠΑ, να πιέσουμε για το θέμα της «αποστρατιωτικοποίησης».<br /><br />Διότι το «αναμφισβήτητη η ελληνική κυριαρχία» της Ουάσινγκτον, δεν αποκλείει παρασκηνιακή υποστήριξη της Τουρκίας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης. Κατανοητή η ανάγκη των ΗΠΑ να προσφέρουν κάτι στην Τουρκία για να τη διατηρήσουν σε δυτική τροχιά. Όχι όμως σε βάρος της ελληνικής εθνικής ασφάλειας.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θανάσιμο κίνδυνο για την Ελλάδα συνεπάγεται το τουρκικό παιχνίδι στο ΝΑΤΟ

Του Ζαχαρία Μίχα Κάθε μέρα που περνάει Ελλάδα και Τουρκία έρχονται πιο κοντά σε πολεμική σύρραξη. Η Τουρκία δε διστάζει να δείχνει το πιο απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα vs Ερντογάν: Παθητική άμυνα τέλος, μήπως η επιθετική τακτική είναι η λύση;

<img height="152" src="https://www.ptisidiastima.com/wp-content/uploads/2021/09/Rafale-Syria-1632384669.5005.jpg" width="280" /><br /><br /><div><b>Ισίδωρος Νομικός</b><br />Οι πρόσφατοι λεονταρισμού, και μάλιστα γραμμένοι στα ελληνικά, του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται πως προβλημάτισαν πολλούς, αν και στην πράξη, είναι ως επί το πλείστον λόγια του αέρα.<br /><br />Ο αυταρχικός Ερντογάν, μετά από δυο δεκαετίες ως ηγέτης της χώρας του, φιλοδοξεί να κερδίσει και τις “εκλογές” που θα γίνουν σε ένα χρόνο. Όλως “τυχαίως”, 1-2 μέρες πριν ανακοινώσει και τυπικά την υποψηφιότητά του, επιδόθηκε σε ρεσιτάλ απειλών εναντίον της Ελλάδας. Κοινή πρακτική ενός αυταρχικού ηγέτη, που θέλει να εξάγει την δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης στο εξωτερικό, και σε εχθρούς που είναι ανύπαρκτοι.<br /><br />Μήπως όμως η Ελλάδα πρέπει να γίνει υπαρκτός εχθρός;<br /><br />Η ρητορική των Ελλήνων πολιτικών τις τελευταίες δεκαετίες, περιστρέφεται γύρω από μια αμυντική στάση εναντίον της Τουρκίας, που ομοιάζει με κατευνασμό. Ο κατευνασμός βεβαίως, είναι μια λάθος προσέγγιση, όπως έχουμε διδαχτεί από το παρελθόν. Πολλοί θυμούνται το “ισοδύναμο τετελεσμένο”, μια φράση ουσιαστικά άνευ ουσίας, αφενός διότι χάθηκε στη λήθη της ιστορίας, αφετέρου διότι ήταν ουτοπική στην εφαρμογή της.<br /><br />Ενδεχομένως τα ελληνικά επιτελεία έχουν σχέδια για αντεπίθεση εντός των εχθρικών εδαφών, σε περίπτωση επίθεσης από την Τουρκία. Δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Ωστόσο, αυτή η “επιθετική” προσέγγιση, θα πρέπει να υπάρχει (αν δεν υπάρχει ήδη) και να διατυμπανιστεί προς πάσα κατεύθυνση, ειδικά προς τον φιλόδοξο αναθεωρητή.<br /><br />Βέβαια θα πρέπει να υπάρχουν τα μέσα για να μπορεί κατί τέτοιο να είναι υλοποιήσιμο. Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν, ο εχθρός θα πρέπει να καταλάβει πως δεν θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο άμυνα στις ακτές των νησιών και στον Έβρος, αλλά και επίθεση στο έδαφός του.<br /><br />Και όταν λέμε (αντ)επίθεση, δεν πρέπει να εννοούμε μόνο τα σημεία εκκίνησης μιας αποβατικής ενέργειας, ή τα πολεμικά αεροδρόμια. Όλες οι άλλες υποδομές, ακόμη και αυτές που θεωρητικά είναι πολιτικοί στόχοι, αλλά συμβάλουν στις πολεμικές επιχειρήσεις του εχθρού, είναι νόμιμος στόχος. Αυτοκινητόδρομοι, γέφυρες, διυλιστήρια που μπορεί να τροφοδοτούν την πολεμική μηχανή του εχθρού με καύσιμα, κοκ.<br /><br />Οι επιθέσεις εναντίον πολιτικών στόχων που χρησιμεύουν για τις πολεμικές επιχειρήσεις του επιτιθέμενου, αποτελούν “fair game”. Κάτι αντίστοιχο βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία, με την έναρξη αποστολής “επιθετικών” όπλων, που θεωρητικά, θα μπορούν να πλήξουν ρωσικούς στόχους, στην απέναντι πλευρά των συνόρων.<br /><br />Τι κάνουμε λοιπόν;<br /><br />Κατευνασμός, παθητική άμυνα, ισοδύναμα τετελεσμένα, ή κάτι πιο “τολμηρό”; Κατά των υπογράφοντα, η Ελλάδα θα πρέπει να διαθέτει δυνατότητες να πλήττει στόχους βαθιά στην τουρκική ενδοχώρα, πάντα στα πλαίσια διεξαγωγής ενός “νόμιμου” πολέμου. Κάποια μέσα ήδη υπάρχουν, αλλά είναι σίγουρα ανεπαρκή.<br /><br />Το διεθνές δίκαιο, θεωρεί νόμιμο και φυσικό το δικαίωμα άμυνας, όταν ένα κράτος δεχθεί ένοπλη επίθεση. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τη διεθνή νομολογία, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Διεθνούς Δικαστηρίου, η άσκηση ένοπλης βίας πρέπει να πληροί τους κανόνες της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.<br /><br />Μπορεί να υπάρχει μια σχετική ασάφεια περί της “αναγκαιότητας και της αναλογικότητας”, όπως προαναφέρθηκε όμως, όταν η “αναγκαιότητα” επιτάσσει την καταστροφή στόχων που θεωρητικά είναι “πολιτικοί”, αλλά ουσιαστικοί για την πολεμική προπαρασκευή και εξαπόλυση επίθεσης από τον αντίπαλο, τότε ουσιαστικά μπορούν να καταστραφούν “νόμιμα”.<br /><br />Ας ήμαστε πραγματιστές. Είναι πολύ δύσκολο (αλλά όχι απίθανο), η Τουρκία να εμπλακεί σε γενικευμένο πόλεμο με την Ελλάδα. Ένα “θερμό επεισόδιο” είναι ένα πιο ρεαλιστικό σενάριο. Ωστόσο, μια ήττα της Τουρκίας, θα προκαλέσει κατακλυσμιαίες αλλαγές στη χώρα. Ο Ερντογάν θα εξοντωθεί πολιτικά και ενδεχομένως και κυριολεκτικά. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά. Όταν κατανοήσει όμως πως η Ελλάδα διαθέτει επαρκή μέσα όχι μόνο να αποκρούσει ένα θερμό επεισόδιο, αλλά ακόμη και μια γενικευμένη σύρραξη, δεν θα τολμήσει να κάνει ένα “απονενοημένο διάβημα”.<br /><br />Φυσικά δεν μιλάμε για προληπτικά πλήγματα που είναι βέβαιο πως θα θέσουν ουσιαστικά τη χώρα στο περιθώριο μιας μετέπειτα ειρηνευτικής διαπραγμάτευσης. Κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό, διότι χάνεται το “ηθικό πλεονέκτημα” και δεν θα υπάρξει ουδείς στην διεθνή κοινότητα που θα συνταχθεί με την Ελλάδα. Προφανώς δεν ζούμε σε περασμένες δεκαετίες, όπου αυτά τα “τσιτάτα” μπορεί να έπειθαν κάποιους αφελείς, αν και στην πραγματικότητα, δεν είχαν κανένα αντίκρυσμα. Η ουσία είναι απλή: Θα πρέπει να πειστεί ο επιτιθέμενος, με λόγια και πράξεις αν χρειαστεί, πως τα οφέλη του από μια επιχείρηση, θα είναι πολύ λιγότερα από τυχόν κέρδη.<br /><br />Στην εξίσωση θα πρέπει να υπάρχουν λοιπόν δυο κρίσιμοι παράμετροι. Τα κατάλληλα μέσα για πόλεμο εντός της Τουρκίας (και δεν εννοούμε εισβολή, αλλά καταστροφές υποδομών), και φυσικά πολιτική αποφασιστικότητα για την ανάληψη μιας τέτοιας δράσης, σε περίπτωση που χρειαστεί. Και όλα αυτά, πρέπει ο εχθρός να τα γνωρίζει και να πειστεί.<br /><br />Ουτοπία ή δυνητική πραγματικότητα;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.ptisidiastima.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελλάδα vs Ερντογάν: Παθητική άμυνα τέλος, μήπως η επιθετική τακτική είναι η λύση;

Ισίδωρος Νομικός Οι πρόσφατοι λεονταρισμού, και μάλιστα γραμμένοι στα ελληνικά, του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φαίνεται πως προ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναβαθμίζουν Τουρκία λόγω Ουκρανίας. Μυστικές επαφές Kalin σε Βερολίνο. Απειλές ΕΕ κατόπιν εορτής.

<img height="141" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/dcd2308c766a9a2948f325cd99f1133b_XL.jpg" width="280" /><br /><br /><br />Η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας με ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας αλλά και με διατήρηση του casus belli φαίνεται να προκαλεί έντονη ανησυχία στις Βρυξέλλες, πόσω μάλλον όταν αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο όπου η ευρωπαϊκή ενότητα κρέμεται από μια κλωστή λόγω του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και της αμετακίνητης στάσης από τη Ρωσία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, που έχουν εξελιχθεί σε δίκοπο μαχαίρι καθώς όχι μόνο ζημειώνουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες αλλά τις έχουν διχάσει... Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι δεν υπάρχει κοινή γραμμή μεταξύ των χωρών της ΕΕ σχετικά με τον τρόπο πληρωμής για την προμήθεια φυσικού αερίου... Κατά συνέπεια, η ΕΕ δεν έχει περιθώρια για να ξεσπάσει ακόμα μία κρίση στους κόλπους της...<br />Στη σκιά της ουκρανικής κρίσης, λοιπόν, οι Βρυξέλλες αναβαθμίζουν τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή προκειμένου αφενός να καμφθούν οι αντιστάσεις της όσον αφορά τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και αφετέρου να εκτονωθεί η ελληνοτουρκική ένταση, που θα τινάξει στον αέρα το ευρωπαϊκό αφήγημα περί ενότητας και αλληλεγγύης.<div><br />Οι μυστικές επαφές, στο Βερολίνο, του Ibrahim Kalin, ο οποίος είναι το «δεξί χέρι» του Τούρκου προέδρου Recep Tayyip Erdogan, αποτελούν τρανή απόδειξη των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων αλλά και της αναβάθμισης του ρόλου της Τουρκίας. Σημειωτέον ότι ο Kalin είχε συνάντηση με τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, αλλά και διπλωματικούς αξιωματούχους της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου όπου συζητήθηκαν επίσης Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Μάλιστα, από δημοσιογραφικές πληροφορίες προκύπτει ότι η συμμετοχή του Kalin στη συνάντηση διοργανώθηκε υπό άκρα μυστικότητα.</div><div><br />Και έπειτα από αυτή τη συνάντηση, κατόπιν εορτής δηλαδή, έρχεται η Κομισιόν να προειδοποιήσει την Τουρκία για «κατάλληλη απάντηση» σε περίπτωση που συνεχίσει τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας. Μέσα σε αυτό κλίμα, ενδιαφέρον παρουσιάζει η αλλαγή στάσης από τον Τούρκο υπουργό Άμυνας, Hulusi Akar, o οποίος έστειλε μήνυμα διαλόγου με τον Έλληνα ομόλογο του, αίτημα που έσπευσε να αποδεχθεί η ελληνική πλευρά.<br /><br />Συνάντηση Παναγιωτόπουλου με Akar στις Βρυξέλλες<br /><br />Στη σκιά των επαφών στο Βερολίνο του Ibrahim Kalin, η ελληνική πλευρά φαίνεται πως αποδέχθηκε τουρκική «πρόσκληση» για... διάλογο.<br />Ειδικότερα, ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, είχε σύντομη συνομιλία με τον Τούρκο ομόλογο του, Hulusi Akar, στο περιθώριο της Συνόδου των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες.<br />Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας απευθυνόμενος στον Τούρκο ομόλογό του είπε: «Η Ελλάδα είναι πάντα υπέρ των ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας ωστόσο δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό όταν η Τουρκία συνεχίζει τις παραβιάσεις, τις υπερπτήσεις και τις διαρκείς λεκτικές προκλήσεις».<br /><img height="252" src="https://www.bankingnews.gr/images/Panag.jpg" width="280" /><br /><br /></div><div>Σύμφωνα με πληροφορίες δεν αποκλείεται τις επόμενες ώρες, οι δύο υπουργοί να έχουν και μια κατ’ ιδίαν συνάντηση.<br /><br />Η προειδοποίηση της Κομισιόν προς την Τουρκία<br /><br />Σαφές μήνυμα προς την Τουρκία ώστε να βάλει ένα τέλος στην πολεμική ρητορική και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας απευθύνει η Κομισιόν, υπενθυμίζοντας τις σχετικές αποφάσεις των περσινών Συνόδων Κορυφής.</div><div><br />«Η Τουρκία πρέπει να σταματήσει όλες τις απειλές και ενέργειες που βλάπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας και να σέβεται την κυριαρχία όλων των κρατών μελών της ΕΕ στα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο τους» τόνισε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν αρμόδιος για θέματα Εξωτερικών Υποθέσεων, Peter Stano, ερωτηθείς από το ΑΠΕ-ΜΠΕ σχετικά με τη συνέχιση των προκλήσεων από την πλευρά της Άγκυρας.<br />Παράλληλα, ο Peter Stano σημείωσε ότι «οποιοδήποτε ανοιχτό ζήτημα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ειρηνικό τρόπο, μέσω διαλόγου, καλή πίστη, με πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου και σύμφωνα με την αρχή των σχέσεων καλής γειτονίας».</div><div><br />Επίσης, ο Εκπρόσωπος της Επιτροπής συμπλήρωσε ότι «όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών της ΕΕ με την Τουρκία, η ΕΕ ήταν και είναι πολύ σαφής: Περιμένουμε από την Τουρκία να έχει εποικοδομητική συμπεριφορά, να απέχει από βήματα που κλιμακώνουν, ρητορική ή ενέργειες και να δεσμευτεί στην οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας και όχι το αντίθετο».<br />«Διαφορετικά, η ΕΕ και τα κράτη μέλη της θα αναγκάζονταν να εξετάσουν κατάλληλη απάντηση. Αυτό δηλώθηκε ξεκάθαρα δύο φορές πέρυσι από τους Ευρωπαίους ηγέτες και αυτή παραμένει η θέση μας μέχρι σήμερα» επισήμανε.</div><div><br />Επιπροσθέτως, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν υπογράμμισε ότι «η ΕΕ ήταν πολύ σαφής σε πολλές περιπτώσεις ότι είμαστε πρόθυμοι και έτοιμοι να δεσμευτούμε με την Τουρκία -σταδιακά, αναλογικά και αναστρέψιμα- για να ενισχύσουμε τη συνεργασία σε διάφορους τομείς κοινού ενδιαφέροντος, υπό τους καθορισμένους όρους» αναφέροντας ωστόσο ότι η Άγκυρα θα πρέπει «να δεσμευτεί σε αποκλιμάκωση και η αποκλιμάκωση πρέπει να διατηρηθεί».<br />Υπενθυμίζεται ότι στις Συνόδους Κορυφής του 2021, τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν δεσμευτεί για τη λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας σε περίπτωση που η χώρα επιμένει στις προκλητικές ενέργειες και τις απειλές.<br /><br />Η αλλαγή στάσης από Akar<br /><br />Εν τω μεταξύ, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αλλαγή στάσης από τον Τούρκο υπουργός Άμυνας, Hulusi Akar, ο οποίος έστειλε μήνυμα διαλόγου και τόνισε έτοιμος για συνάντηση με τον Έλληνα ομόλογο του, Νίκο Παναγιωτόπουλο. Σε δηλώσεις του στην «Καθημερινή», ο Akar τόνισε πως «είμαστε έτοιμοι να επιλύσουμε όλα μας τα προβλήματα με συνομιλίες και συναντήσεις. Ηδη υπάρχουν προσπάθειες που έχουν γίνει. Οπως οι διερευνητικές επαφές, και θέλουμε να ολοκληρωθούν. Υπάρχουν τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και οι συναντήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Εμείς είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε άμεσα αυτές τις συναντήσεις, όπως είμαστε έτοιμοι να συναντηθούμε και να συνομιλήσουμε με τους Ελληνες ομολόγους μας. Οπως αν υπάρξει ευκαιρία, όταν πάμε στις Βρυξέλλες, είμαι έτοιμος να συναντηθώ με τον Νίκο».</div><div><br />Αναφερόμενος στις δηλώσεις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων που αναφέρουν πως η Αγκυρα θα αμφισβητήσει την κυριαρχία νησιών, ο Akar απάντησε: «Εμείς σεβόμαστε την εδαφική ακεραιότητα, την πολιτική ακεραιότητα, όπως και τα δικαιώματα των γειτόνων μας και κυρίως της Ελλάδας. Ομως περιμένουμε και από τους γείτονές μας να σεβαστούν τα δικαιώματα και τα δίκαιά μας. Αυτά τα θέματα με συνομιλίες μπορούν να γίνουν πιο φανερά».<br /><br />H συνάντηση στο Βερολίνο<br /><br />Υπό συνθήκες μυστικότητας, ο Ibrahim Kalin (το «δεξί χέρι» του Erdogan) παρευρέθη σε συνάντηση ανώτατου πολιτικού και διπλωματικού επιπέδου στο Βερολίνο, την Τρίτη (14/6/2022), στο Βερολίνο. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές, τουρκικές πηγές στο Βερολίνο η επίσκεψη Kalin οργανώθηκε την τελευταία στιγμή, με βασικό θέμα τις τουρκικές ενστάσεις για την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.<br />Εκτός όλων των άλλων, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η τουρκική πλευρά έθεσε και το ζήτημα των «νόμιμων δικαιωμάτων της στο Αιγαίο», για τα οποία διεμήνυσε ότι δεν θα κάνει... παραχωρήσεις. Άλλωστε σύμφωνα με ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας, κατά συνάντηση υπογραμμίστηκε ότι η Τουρκία δεν θα θέσει σε κίνδυνο τα νόμιμα δικαιώματά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ στη συνέχεια σημείωσε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει αποφασιστικά τις προσπάθειές της για την παραγωγή διπλωματικών λύσεων στις περιφερειακές και τις παγκόσμιες κρίσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αναβαθμίζουν Τουρκία λόγω Ουκρανίας. Μυστικές επαφές Kalin σε Βερολίνο. Απειλές ΕΕ κατόπιν εορτής.

Η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας με ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας αλλά και με διατήρηση του casus belli φαίνεται να π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πρέσβης του Ισραήλ: Η ασφάλεια μιας χώρας δεν ανατίθεται σε άλλους.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/2d1bf3fb2d181a5a87c31fda67ff353e_XL.jpg"><img height="151" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/2d1bf3fb2d181a5a87c31fda67ff353e_XL.jpg" width="280" /></a><br /><br />Του Βασίλη Νέδου<br />«Καμία χώρα δεν πρέπει να βασίζεται στον ένα ή τον άλλο φίλο για να την υπερασπιστεί σε μια περίοδο κρίσης, ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για αποτροπή», λέει στην «Κ» ο πρέσβης του Ισραήλ Γιόσι Αμράνι λίγο πριν ολοκληρώσει τη θητεία του στην Αθήνα. Ο κ. Αμράνι επισημαίνει τη στρατηγική σημασία της Ελλάδας, ωστόσο υπογραμμίζει ότι «καμία χώρα δεν πρέπει να αναθέτει σε άλλους την ασφάλειά της». Αναφορικά με τον EastMed σημειώνει ότι δεν υπάρχουν ακόμα δέκα χρόνια συζήτησης, ενώ προσθέτει ότι η λύση της εξαγωγής των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να περιλαμβάνει όσο περισσότερους παίκτες γίνεται. Μάλιστα εκτιμά ότι η εξομάλυνση των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας θα αποβεί επωφελής και για τα ελληνοτουρκικά.<br /><br />– Επειτα από τρία χρόνια στην Ελλάδα αποχωρείτε. Ποιες αναμνήσεις κρατάτε από τη θητεία σας;<br /><br />– Οι αναμνήσεις είναι αρκετά νωπές, έχοντας κατά νουν ότι ήταν σχεδόν πριν από τρία χρόνια όταν είχαμε την εισαγωγική μας συνέντευξη, και λίγο περισσότερο από τρία χρόνια από τότε που διάβασα τη συνέντευξή σας με την προκάτοχό μου. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα και ίσως ο χρόνος να κυλάει όταν έχεις τόση ικανοποίηση και χαρά στη δουλειά.<br /><br />Αυτά ήταν χρόνια με πολλές ασχολίες, αρκετά ταραχώδη, με τόσο πολλές προκλήσεις που επηρεάζουν και τις δύο χώρες – κυρίως είναι η πανδημία COVID-19, αλλά νομίζω ότι συνολικά έχουμε σημειώσει περαιτέρω πρόοδο στη διμερή σχέση. Πολλά έχουν επιτευχθεί, πολλά ακόμα μένουν, κυρίως όσον αφορά την περιφερειακή συνεργασία και τη δημιουργία υποδομών για τη συνεργασία, ιδίως στον τομέα της ενέργειας. Υπάρχουν πολύ περισσότερα περιθώρια και η σχέση μεταξύ των δύο χωρών θα έπρεπε και θα μπορούσε να αποτελέσει το θεμέλιο για την περιφερειακή συνεργασία με άλλες χώρες.<br /><br />– Μεσολάβησαν πολλά. Η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, στο διπλωματικό επίπεδο οι Συμφωνίες του Αβραάμ. Είναι επίσης σε εξέλιξη η εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία…<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει ακόμη τελειώσει και νομίζω ότι είναι λίγο πρόωρο να αξιολογήσουμε τις επιπτώσεις. Ο κόσμος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα είναι διαφορετικός. Δεν γνωρίζουμε πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος και ποια είναι η στρατηγική εξόδου για τα διάφορα εμπλεκόμενα μέρη. Και δεν περιορίζεται μόνο στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Θα υπάρξουν ορισμένα μαθήματα από αυτόν τον πόλεμο και δεν αφορούν όλα στρατιωτικές ή αμυντικές δυνατότητες. Μιλάμε για την ασφάλεια με την ευρύτερη έννοια της λέξης: ενεργειακή, επισιτιστική.<br /><br />Κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο ως πρεσβευτή μιας μικρής χώρας σε μια άλλη, ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι μικρές χώρες μπορούν να ξεπεράσουν όλα αυτά είναι μέσω της συνεργασίας. Δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τέτοιες προκλήσεις μόνοι σας, θα είναι πολύ απαιτητικό οικονομικά, ίσως ακόμη και πολιτικά, και μπορεί να είναι πέρα από τις δυνατότητές μας ως χωρών. Ο μόνος τρόπος που βλέπω είναι μέσω περιφερειακών εταιρικών σχέσεων. Το να είσαι μέλος μίας ή άλλης διεθνούς συμμαχίας δεν προδικάζει ή αποκλείει τη σημασία της ύπαρξης άλλων συμμαχιών σε ορισμένα ζητήματα. Η ενέργεια θα είναι μια μεγάλη πρόκληση.<br /><br />Βλέποντας την ευρύτερη εικόνα και εάν συνεργαστούμε χωρίς να αποκλείουμε κανέναν –όλοι όσοι θέλουν να ενταχθούν πρέπει να ενταχθούν– μπορούμε να επιτύχουμε μια νέα ισορροπία. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο απολαύσαμε περισσότερα από 70 χρόνια με μια σχετική ηρεμία, με μια ορισμένη ισορροπία και παγκόσμια τάξη. Αυτή η παγκόσμια τάξη πραγμάτων αμφισβητείται, αλλά ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια μεγάλη πρόκληση, γι’ αυτό και θα πρέπει να καταλάβουμε πώς εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα μέσω των σημερινών εταιρικών σχέσεων και πιθανών άλλων εταιρικών σχέσεων. Και σε αυτό νομίζω ότι πρέπει να έχουμε ανοιχτό μυαλό.<br /><br />Ρωτήσατε για τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Αυτές οι σχέσεις δεν υποκαθιστούν τη σχέση που έχουμε με την Ελλάδα και νομίζω ότι έχουμε ξεκαθαρίσει πολύ συχνά ότι η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας δεν βαρύνει τη σχέση μεταξύ Ισραήλ – Ελλάδας ή Ισραήλ – Ελλάδας – Κύπρου ή οποιαδήποτε άλλη συνεργασία στην οποία συμμετέχουμε.<br /><br />Νομίζω ότι αν αξιοποιήσουμε τη βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία για να εμβαθύνουμε τη συνεργασία μας με την Ελλάδα, μπορεί να είναι σταθεροποιητικός παράγοντας και σημαντική συμβολή και σε εσάς. Δεν είμαστε μέρος των ανταλλαγών σας με την Τουρκία, αλλά εάν έχουμε καλύτερες σχέσεις με την Τουρκία μπορεί να εξυπηρετηθούν και τα συμφέροντά σας και νομίζω ότι αυτό είναι που πρέπει να επιδιώξουμε: οικοδόμηση διαφορετικού περιφερειακού διαλόγου όπου ως περιοχή υποστηρίζουμε τις δικές μας ανάγκες, ο οποίος θα παίξει με αυτόν τον τρόπο έναν πιο εποικοδομητικό ρόλο στην παγκόσμια αρένα.<br /><br />– Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος, η Τουρκία προσπαθεί να παίξει τον ρόλο της «γέφυρας» μεταξύ Δύσης και Ρωσίας και να προωθήσει τις περιφερειακές φιλοδοξίες της. Μιλάτε για μια πιο περιεκτική συνεργασία μεταξύ χωρών της περιοχής, αλλά η Τουρκία δεν θέλει να είναι μεταξύ ίσων, αλλά μάλλον διεκδικεί ηγετική θέση. Μπορεί να συμβεί αυτό;<br /><br />– Δεν θα υποτιμήσω, ούτε θα υπονομεύσω καμία χώρα, μεγάλη ή μικρή, στην περιοχή. Δεν θα υπονόμευα τη σημασία του χάρτη, της Ιστορίας και των φιλοδοξιών. Διάφορες χώρες της περιοχής φέρουν μια ορισμένη αυτοκρατορική παράδοση, ας πούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι μικρότερες χώρες στην περιοχή στερούνται επιρροής, ισχύος ή σημασίας.<br /><br />Το ερώτημα είναι πώς παίζετε τα χαρτιά σας. Το ερώτημα που έχω είναι πώς οικοδομείτε τη συνάφειά σας με το μέλλον και πώς αναπτύσσετε τη στρατηγική σας σημασία. Το Ισραήλ είναι μια μικρή χώρα με πολλές προκλήσεις, αλλά σε όλη την Ιστορία μας ως κυρίαρχο κράτος σε 74 χρόνια γίναμε φάρος, άγκυρα, πυλώνας – όμορφες λέξεις για να περιγράψουμε τη στρατηγική μας αξία. Και αυτή η στρατηγική αξία είναι η νούμερο ένα συμβολή στην εθνική μας ασφάλεια. Η εθνική ασφάλεια μιας χώρας εξαρτάται από τις επιδόσεις, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, τη δημογραφία αλλά και από την ασφάλειά της. Και αν φτάσαμε στις Συμφωνίες του Αβραάμ, ένα επίτευγμα-ορόσημο που δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί αρκετά για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά του, είναι επειδή το Ισραήλ αποτελεί και έναν παίκτη που μπορείς να εμπιστευθείς και να βασιστείς σε αυτόν.<br /><br />Καμία χώρα –και επανέρχομαι στην πρώτη μου συνέντευξη μαζί σας, κ. Νέδο– δεν πρέπει να αναθέτει σε άλλους την ασφάλειά της. Καμία χώρα δεν πρέπει να βασίζεται στον έναν ή τον άλλον φίλο για να την υπερασπιστεί σε μια περίοδο κρίσης, ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για αποτροπή. Αν κοιτάξω τον χάρτη, δεν μπορώ να υποτιμήσω τον ρόλο της Ελλάδας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης. Και αυτός είναι ως επί το πλείστον ένας ρόλος γέφυρας για την Ελλάδα στο μέλλον.<br /><br />Η Τουρκία είναι ένας ισχυρός γείτονας για την Ελλάδα και όλες τις χώρες της Μεσογείου. Ελπίζω ότι η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, αντανακλά μια νέα τουρκική προσέγγιση για άνοιγμα στους γείτονές της. Οχι από ηγετική θέση, αλλά από θέση γείτονα. Μεγάλο ή μικρό, δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι τι φέρνεις μαζί σου στο τραπέζι. Και εδώ μικρές χώρες, όπως το Ισραήλ, έχουμε μια ισχυρή οικονομία, πολύ ισχυρότερη από χώρες μεγαλύτερες από εμάς, και συνεισφέρουμε στον κόσμο – αυτό είναι που κάνει μια χώρα σχετική. Αν δεν είστε σχετικοί, δεν είστε σημαντικοί.<br /><br />– Ποια πιστεύετε ότι είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη πτυχή της σχέσης μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας;<br /><br />– Η οικονομία. Είμαστε πολύ περήφανοι για τον αριθμό των τουριστών από το Ισραήλ, είμαστε ενθουσιασμένοι που βλέπουμε ισραηλινές επενδύσεις στην τουριστική βιομηχανία της χώρας και στα ακίνητα. Αλλά η λιγότερο ανεπτυγμένη διάσταση είναι η οικονομική συνεργασία, και κατά<br />τη γνώμη μου υπάρχει η ανάγκη να δούμε περισσότερες ισραηλινές επενδύσεις στην ελληνική οικονομία και περισσότερες κοινοπραξίες. Η Ελλάδα είναι χώρα της Ε.Ε. – νομίζω ότι είναι σημαντικό για τους Ισραηλινούς επιχειρηματίες να αναπτύξουν κοινοπραξίες με Eλληνες επιχειρηματίες και<br />να επωφεληθούν από τον ρόλο σας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Υπάρχει κάποια πρόοδος, αλλά δεν είναι αρκετή. Οι ισραηλινές επενδύσεις δεν είναι εύκολο να γίνουν επενδύσεις στη χώρα και δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να τις δεις να λειτουργούν. Ελπίζω να δούμε στο μέλλον επενδύσεις που θα καρποφορήσουν και οι κονομικά αποτελέσματα. Η επιστήμη, η τεχνολογία και η οικονομία είναι εκείνες που θα έδινα την έμφαση στο μέλλον.<br /><br />– Η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να αδειοδοτήσει νέες ερευνητικές γεωτρήσεις. Αυτό το φυσικό αέριο πώς θα φθάσει στις αγορές της Ε.Ε.;<br /><br />– Η ανάγκη υπάρχει, το κόστος της λήψης αποφάσεων από την πλευρά της ενέργειας είναι κρίσιμο, και αυτή τη στιγμή στη χώρα συμμετέχουμε σε συζητήσεις με τους Αιγυπτίους και την Ε.Ε. για την εξαγωγή περισσότερου ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Το ανοιχτό ερώτημα είναι πώς και μέσω ποιας διαδρομής. Παρακολουθώ προσεκτικά τις δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης και τη συμμετοχή σας στο να φθάσει η Ευρώπη σε<br />μεγαλύτερη ενεργειακή ανεξαρτησία. Θα συνιστούσα μια αρκετά εντατική προσπάθεια για την επίτευξη μιας περιφερειακής συνεννόησης σχετικά με τις καλύτερες οδούς εξαγωγής φυσικού αερίου. Ισως χρειαστεί χρόνος στην αρχή ή περισσότερη προσπάθεια μέσω δεξαμενόπλοιων τελικά θα πρέπει να υπάρξει ένας αγωγός, ο οποίος θα είναι έτοιμος για υδρογόνο. Επομένως δεν θα είναι μια επένδυση που θα περιορίζεται μόνο στη μεταφορά φυσικού αερίου, αλλά θα αφορά τη μελλοντική ενέργεια.<br /><br />– Αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον θα περιλαμβάνει τις αγορές Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου;<br /><br />– Νομίζω ότι η ιδέα που πρέπει να διερευνήσουμε είναι να κάνουμε μια επένδυση που θα είναι οικονομική και θα έχει οφέλη όχι μόνο για 10-15 χρόνια, αλλά για 50 χρόνια. Η Αίγυπτος είναι γείτονας, εταίρος, πελάτης του ισραηλινού φυσικού αερίου, επομένως η ιδέα είναι να αποσταλεί<br />φυσικό αέριο στην Αίγυπτο, που θα είναι μια ορισμένη συμφωνία για την ποσότητα που θα πάει από την Αίγυπτο στις ευρωπαϊκές αγορές. Ολα αυτά τα θέματα πρέπει να συζητηθούν, να επιλυθούν στα υψηλότερα επίπεδα.<br /><br />– Πώς θα μπορούσε η Τουρκία να παίξει ρόλο σε αυτό;<br /><br />– Σε κάθε διαδρομή υπάρχουν πολιτικά προβλήματα, πρέπει να κοιτάς τον χάρτη και τις διαφορές των χωρών και είναι κάτι που απαιτεί καλύτερη κατανόηση. Νομίζω ότι η συμπερίληψη είναι καλύτερη από τον αποκλεισμό, και χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, τις οποίες δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή, πρέπει να δούμε το κόστος και την πολιτική πραγματικότητα, τη διαφοροποίηση.<br /><br />Νομίζω ότι η Ευρώπη θα είναι έξυπνη να έχει περισσότερες από μία επιλογές και να μην περιορίζεται. Διαφορετικά τι θα είχε πετύχει η Ευρώπη αν αντικαθιστούσε τη μια εξάρτηση με μια άλλη; Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα Ευρώπης και Ισραήλ, και ελπίζω ότι η συζήτηση μεταξύ διαφορετικών πρωταγωνιστών θα καταλήξει σε μια συγκεκριμένη κατανόηση και θα κάνουμε μια κίνηση. Δώδεκα χρόνια δαπανήθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό στον EastMed, δεν νομίζω ότι έχουμε άλλα δέκα χρόνια για να συζητήσουμε το έργο EastMed.<br /><br />– Παραμένει ο EastMed μία από τις δυνατότητες;<br /><br />– Ο EastMed είναι μια ιδέα. Και είναι μια πολύ πολύτιμη και σημαντική ιδέα. Μια ιδέα που ωφέλησε τους διαφορετικούς εταίρους. Αλλά δεν πρέπει να<br />περιορίζεται σε μία διαδρομή. Θα πρέπει να είναι μια ιδέα για το πώς θα φέρετε αέριο από τα ισραηλινά κοιτάσματα και στο μέλλον από κυπριακά κοιτάσματα –ίσως και άλλα– στην αγορά. Ενας αγωγός είναι ένα μακροπρόθεσμο έργο. Τα τάνκερ είναι ένα βραχυπρόθεσμο έργο. Το FSRU<br />είναι μια άλλη επιλογή ή το FLNG είναι μια άλλη επιλογή, αλλά πρέπει να περάσουμε στις πράξεις.<br /><br />– Αν καταλαβαίνω καλά, μιλάτε για δίκτυο αγωγών που θα αφήσει άπαντες ικανοποιημένους.<br /><br />– Υπάρχουν πολλές ιδέες. Υπάρχουν συνεχείς συζητήσεις, και φυσικά υπάρχουν ορισμένες συμφωνίες και μνημόνια συμφωνίας που έχουν υπογραφεί μεταξύ του Ισραήλ και της Κύπρου και της Ελλάδας σχετικά με τον EastMed – τα σεβόμαστε όλα αυτά. Και μετά το αμερικανικό nonpaper πρέπει να επανεξετάσουμε την έννοια του EastMed έπειτα από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις αναδυόμενες ανάγκες της ευρωπαϊκής ενεργειακής ανεξαρτησίας. Η κατασκευή ενός αγωγού θα πάρει χρήματα και χρόνο και έχει ορισμένες επιπλοκές. Μπορεί να τα επιλύσουμε μέσω εγκαταστάσεων και δεξαμενόπλοιων LNG. Υπάρχει η ιδέα ενός αγωγού που πηγαίνει από την Αίγυπτο στην Κρήτη και μετά στην ηπειρωτική Ελλάδα αυτό είναι επίσης μακροπρόθεσμο. Και υπάρχουν και άλλες ιδέες. Η συμπερίληψη θα ήταν καλύτερη από τον αποκλεισμό, γιατί με κάθε διαδρομή χρειάζεστε πολιτικές συμφωνίες μεταξύ διαφορετικών χωρών και δεν έχει νόημα να αποξενωθεί μία.<br /><br />– Πώς προχωρούν οι συζητήσεις για την απόκτηση τεχνογνωσίας στα οπλικά συστήματα μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ;<br /><br />– Οπως γνωρίζετε, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο Ισραήλ, αυτό είναι μέρος της συνεχούς συνεργασίας μας. Υπάρχει σίγουρα μια πτυχή προμήθειας στη σχέση, υπάρχει ανταλλαγή τεχνογνωσίας και εμπειρίας. Είμαστε περισσότερο από πρόθυμοι να συμμετάσχουμε σε λεπτομερείς συζητήσεις με τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις και το ελληνικό αμυντικό κατεστημένο για ορισμένες ανάγκες, και να δούμε αν ορισμένες τεχνολογίες μπορούν να βοηθήσουν. Είμαστε πρόθυμοι να συμμετάσχουμε σε κοινά έργα έρευνας και τεχνολογίας. Το θέατρο πολέμου είναι τέτοιο που δεν μπορείτε απλώς να προετοιμαστείτε για τον τελευταίο πόλεμο, πρέπει να προετοιμαστείτε για τις μελλοντικές προκλήσεις, και καθώς οι προκλήσεις γίνονται πιο υβριδικές, υψηλής τεχνολογίας, προσανατολισμένες στην τεχνολογία, το ίδιο θα πρέπει να γίνει και η απάντηση.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο πρέσβης του Ισραήλ: Η ασφάλεια μιας χώρας δεν ανατίθεται σε άλλους.

Του Βασίλη Νέδου «Καμία χώρα δεν πρέπει να βασίζεται στον ένα ή τον άλλο φίλο για να την υπερασπιστεί σε μια περίοδο κρίσης, ακόμα κι αν πρό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ Vs Ιράν: Ο «πόλεμος» κλιμακώνεται και… βγαίνει στο προσκήνιο. Ο ρόλος της Τουρκίας.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-scaled.jpg"><img height="156" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-scaled.jpg" width="280" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Το απόγευμα της Κυριακής, 22 Μαΐου, ένοπλοι που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Χασάν Σαγιάντ Χοντάι (Hassan Sayyad Khodaei), αξιωματικό της Δύναμης Κουντς (Quds Force) των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης (IRGC).<br /><br />Η δολοφονία του 50χρονου Ιρανού έλαβε χώρα στην καρδιά της Τεχεράνης, σε μια από τις θεωρητικώς πιο ασφαλείς περιοχές της ιρανικής πρωτεύουσας.<br /><br />Το Ιράν κατηγορεί για την εν λόγω δολοφονία το Ισραήλ, το οποίο Ισραήλ ωστόσο από την πλευρά του επισήμως δεν σχολιάζει… αν και προφανώς επιχαίρει.<br /><br />Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, ο Χοντάι ήταν υπαρχηγός μιας μυστικής ομάδας κρούσης, της επονομαζόμενης «840», που πραγματοποιεί απαγωγές και δολοφονίες εκτός των ιρανικών συνόρων.<br /><br />Υπενθυμίζεται πως στη Δύναμη Κουντς των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης ανήκε και ο Κασέμ Σολεϊμανί (Qasem Soleimani) που είχε εξοντωθεί από τους Αμερικανούς στη Βαγδάτη τον Ιανουάριο του 2020.<br /><br />Σημειολογικά ενδιαφέρουσα «λεπτομέρεια»: Ως όνομα το Al-Quds αναφέρεται στην Ιερουσαλήμ.<br />Μυστηριώδεις θάνατοι<br /><br />Από τις 22 Μαΐου και έπειτα, έχουν ωστόσο πέσει νεκροί υπό μυστηριώδεις συνθήκες και άλλοι Ιρανοί:<br /><br />Ο μηχανικός – αεροναυπηγός Ayoub Entezari, υπάλληλος του ιρανικού υπουργείου Άμυνας και ειδικός στα drones, άφησε την τελευταία του πνοή πίσω στις αρχές Ιουνίου. Αναφερόμενη αιτία θανάτου: Δηλητηρίαση.<br /><br />Περίπου τις ίδιες ημέρες, θα έχανε τη ζωή του και ο Ali Esmailzadeh των Φρουρών της Επανάστασης. Αναφερόμενη αιτία θανάτου: Πτώση από… μπαλκόνι.<br /><br />Άλλοι Ιρανοί που έχασαν τη ζωή τους τελευταία: ο Ali Kamani (σε «αυτοκινητιστικό» κοντά στην Τεχεράνη), ο Mohammad Abdous (σε «αποστολή» στο βόρειο Ιράν) και ο γεωλόγος Kamran Aghamolaei (και εκείνος από «δηλητηρίαση»).<br /><br />Δολοφονίες είχαμε, βέβαια, και παλαιότερα: Υπενθυμίζεται εκείνη του πυρηνικού επιστήμονα Μοχσέν Φαχριζαντέχ (Mohsen Fakhrizadeh), του καλουμένου και «πατέρα» του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, τον Νοέμβριο του 2020 κοντά στην Τεχεράνη.<br /><br />Αλλά και πιο πρόσφατα, τον περασμένο Μάρτιο, δυο Φρουροί της Επανάστασης, οι Ehsan Karbalaipour και Morteza Saidnejad, θα άφηναν την τελευταία πνοή τους στη Δαμασκό, την πρωτεύουσα της Συρίας, χτυπημένοι από πυρά.<br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-1.jpg"><img height="186" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-1-1024x683.jpg" width="280" /></a><br /><br /><div>«Σκιώδης πόλεμος»<br /><br />Τον περασμένο Μάρτιο θα έκανε παράλληλα την εμφάνισή του και ένα ενδιαφέρον άρθρο στο BreakingDefense, με θέμα τον «σκιώδη πόλεμο» (shadow war) μεταξύ Ισραήλ και Ιράν.<br /><br />«Οι εξελίξεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον προάγγελο μιας εντεινόμενης, αν και σε μεγάλο βαθμό σκοτεινής και αδιαφανούς, σύγκρουσης», έγραφαν τότε οι συντάκτες του BreakingDefense, επικαλούμενοι όσα είχαν είχαν προηγηθεί: τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις κατά «ισραηλινών» στόχων στο Βόρειο Ιράκ, τις κυβερνοεπιθέσεις τύπου DDoS κατά ισραηλινών κυβερνητικών ιστοχώρων, τον βομβαρδισμό εγκαταστάσεων με ιρανικά drones στον Λίβανο κ.ά.<br /><br />Ολίγους μήνες μετά, εκείνος ο «σκιώδης πόλεμος» δείχνει να βγαίνει πια στο φως μέσα από στοχευμένες δολοφονίες μεμονωμένων αξιωματούχων.<br /><br />Οι ιρανικές Αρχές αποχαιρετούν ως «μάρτυρες» τους δικούς τους νεκρούς, αφήνοντας έτσι να εννοηθεί πως εκείνοι έχασαν τη ζωή τους από εχθρικά πυρά υπερασπιζόμενοι την ισλαμική δημοκρατία του Ιράν. Παράλληλα, βέβαια, κυκλοφορούν και σενάρια που θέλουν κάποιους από αυτούς τους θανάτους να οφείλονται σε… εσωτερικές ενδοϊρανικές εκκαθαρίσεις.<br /><br />Οι τελευταίες απώλειες έρχονται ωστόσο να λάβουν χώρα μέσα σε ένα ήδη ναρκοθετημένο τοπίο οξυνόμενης έντασης, στην σκιά επιθέσεων με drones και επιχειρήσεων δολιοφθοράς σε τάνκερ, ενώ οι Αρχές του Ισραήλ προειδοποιούν για επιθέσεις κατά Ισραηλινών από Ιρανούς πράκτορες ή φιλοϊρανούς proxies στο εξωτερικό, και η Τεχεράνη πνέει μένεα κατά του Ισραήλ εξαπολύοντας απειλές για αντίποινα εν είδει προειδοποιήσεων.</div><div><br />Ο ρόλος της Τουρκίας<br /><br />Τον περασμένο Φεβρουάριο, οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας είχαν παρουσιαστεί, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, να αποτρέπουν τη δολοφονία ενός Τουρκο-Ισραηλινού επιχειρηματία, ονόματι Yair Geller, από Ιρανούς εντός των τουρκικών συνόρων.<br /><br />Πίσω στα τέλη Μαΐου, στον απόηχο της δολοφονίας του Χασάν Σαγιάντ Χοντάι, το Ισραήλ εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία με την οποία καλούσε τους πολίτες του να μην επισκέπτονται την Τουρκία υπό τον φόβο ότι θα μπορούσαν να στοχοποιηθούν από Ιρανούς ή φιλοϊρανούς πράκτορες στο πλαίσιο τρομοκρατικών επιθέσεων.<br /><br />Λίγες ημέρες αργότερα, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γιαΐρ Λαπίντ, θα καλούσε όλους τους Ισραηλινούς να εγκαταλείψουν αμέσως την Τουρκία, ενώ παράλληλα θα κυκλοφορούσαν και πληροφορίες που ήθελαν τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες να αποτρέπουν επαπειλούμενα ιρανικά πλήγματα κατά ισραηλινών στόχων εντός των τουρκικών συνόρων… συλλαμβάνοντας μάλιστα και πράκτορες των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης προτού εκείνοι προλάβουν να χτυπήσουν…<br /><br />Το εάν και κατά πόσο όλα αυτά αποτελούσαν όντως πραγματικές απειλές ή «μαγειρέματα» της τουρκικής MİT και του Χακάν Φιντάν, σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες «συγκρούονται» με τους Ιρανούς για τις εξελίξεις στη Συρία, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το ότι οι Τούρκοι επιχειρούν εδώ και καιρό να αποκαταστήσουν τις γέφυρες με το Ισραήλ είναι, βέβαια, γνωστό.<br /><br />«Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών αναμενόταν να έχει συνομιλίες στην Τουρκία στις 6 Ιουνίου, αλλά το ταξίδι του ακυρώθηκε… Τα ρήγματα ανάμεσα στους δύο γείτονες (σ.σ. Ιράν και Τουρκία) έχουν βαθύνει εν μέσω σειράς ζητημάτων που σχετίζονται με τις εξελίξεις στη Συρία, στο Ιράκ, στον Λίβανο και στην Υεμένη, σε συνδυασμό παράλληλα και με προστριβές που έχουν να κάνουν με την χρήση υδάτων και με τις φαινομενικά ανεξέλεγκτες ροές των Αφγανών προσφύγων που έρχονται στην Τουρκία μέσω Ιράν», γράφει ο Φεχίμ Ταστεκίν στο Al-Monitor.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι, πέρα από την Τουρκία, και στην Ταϊλάνδη οι Αρχές φέρονται (σύμφωνα με το Channel 12) να απέτρεψαν το τελευταίο διάστημα ιρανικές επιθέσεις κατά δυτικών και ισραηλινών στόχων.<br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-2.jpg"><img height="186" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/06/unnamed-2-1024x683.jpg" width="280" /></a><br /><br /></div><div>Ο Μπένετ προειδοποιεί<br /><br />Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ, που προ ημερών συμπλήρωσε 12 μήνες στην εξουσία, έκρουσε πάντως από την πλευρά του τον κώδωνα του κινδύνου, μέσα από τις σελίδες της βρετανικής Telegraph στην οποία παραχώρησε συνέντευξη, υποστηρίζοντας πως το Ιράν είναι «επικίνδυνα» κοντά στο να ολοκληρώσει το πολεμικό σκέλος του πυρηνικού του προγράμματος και πως εκείνο σύντομα θα έχει στα χέρια του «τη βόμβα» εάν δεν το σταματήσει η Δύση.<br /><br />Οι συνομιλίες που διεξάγονταν με στόχο μια νέα διεθνή συμφωνία γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης έχουν πάντως και εκείνες, εν τω μεταξύ, περιέλθει σε τέλμα, με τα ρήγματα στην επικοινωνία να βαθαίνουν μάλιστα από τον περασμένο Απρίλιο και έπειτα (βλ. απροθυμία των Ιρανών να στείλουν εκ νέου αντιπροσώπους στις συνομιλίες στη Βιέννη, «σύγκρουση» της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας ΙΑΕΑ με τις ιρανικές Αρχές κ.ά.).<br /><br />Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αναλυτές όπως ο Abdulla Hawez υπογραμμίζουν πια με νόημα πως εκείνο που τους προβληματίζει περισσότερο επί του παρόντος δεν είναι μια σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων αλλά μεταξύ Ισραηλινών και Ιρανών…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div><br /></div></div>

Ισραήλ Vs Ιράν: Ο «πόλεμος» κλιμακώνεται και… βγαίνει στο προσκήνιο. Ο ρόλος της Τουρκίας.

Γιώργος Σκαφιδάς Το απόγευμα της Κυριακής, 22 Μαΐου, ένοπλοι που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Χασάν Σαγιάντ Χοντάι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρώτο πλήγμα και παθητική άμυνα – Μήπως η Ελλάδα πρέπει να γίνει Ισραήλ;

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/06/israel-prolhptiko-plhgma.jpg" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε αναφέρει ότι όταν μία χώρα απειλείται ευθέως και ρητά, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, έχει δικαίωμα ακόμα και για προληπτικό πλήγμα. Και μόνο η αναφορά ότι υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί η Ελλάδα να εξετάσει το ενδεχόμενο να καταφέρει πρώτο πλήγμα στην Τουρκία, ξεσήκωσε τις γνωστές αντιδράσεις. Πολλές από τις αντιδράσεις προέρχονται κι από ανθρώπους που δεν ανήκουν στους γνωστούς εθνομηδενιστικούς κύκλους, γι’ αυτό και αξίζει να μιλήσουμε πιο αναλυτικά για το ζήτημα αυτό.<br /><br />Οι περισσότεροι που αντέδρασαν αρνητικά ουσιαστικά υποστηρίζουν ότι «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται» κι αν γίνονται γενικά «δεν μπορούν να γίνουν από την Ελλάδα». Το εάν η ελληνική πολιτική ηγεσία, που έχει και την αρμοδιότητα να αποφασίσει, έχει το σθένος να εντάξει το πρώτο πλήγμα στη δέσμη των επιλογών της, είναι ένα άλλο ζήτημα. Αυτό που εξετάζουμε είναι εάν από στρατηγικής απόψεως πρέπει υπάρχει στη δέσμη των επιλογών.<br /><br />Το πρώτο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα έχει ή όχι το δικαίωμα στην αυτοάμυνα; Και επειδή μάλλον η απάντηση θα είναι καταφατική, προκύπτει το δεύτερο ερώτημα: το δικαίωμα της αυτοάμυνας πρέπει να ασκείται με τους όρους που επιβάλλει ο επιτιθέμενος; Ο επιτιθέμενος είναι αυτός που πρέπει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων; Δεν του χαρίζουμε έτσι ένα κρίσιμο πλεονέκτημα, τοποθετώντας την πατρίδα μας σε μειονεκτική θέση;<br /><br />Όταν η Τουρκία συνεχίζει να κατεδαφίζει την ελληνική εθνική κυριαρχία και να απειλεί με πολεμική ενέργεια, η Ελλάδα δεν νομιμοποιείται να αντιδράσει με μαζικό πρώτο πλήγμα στην τουρκική πολεμική μηχανή; Οι ελληνικές κινήσεις πρέπει να είναι μόνον απαντήσεις στις τουρκικές ενέργειες; Δηλαδή, να προσφέρουμε στην Άγκυρα στο πιάτο τον έλεγχο της κλιμάκωσης και την πρωτοβουλία των κινήσεων για “να μην εμφανιστούμε ως επιτιθέμενοι”; Ακόμη κι αν θεωρήσουμε από γεγονότα κι όχι από αυθαίρετες υποθέσεις πως η πολεμική αναμέτρηση είναι επικείμενη, η Ελλάδα πρέπει να περιμένει παθητικά να εκδηλωθεί η τουρκική επίθεση και μόνον μετά να αντιδράσει, αφού θα έχει υποστεί το πρώτο πλήγμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται;<br />Θα χάσουμε την διεθνή υποστήριξη<br /><br />Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτή την άποψη, αν εμφανιστούμε ως επιτιθέμενοι θα «χάσουμε την διεθνή υποστήριξη» και θα υποστούμε οδυνηρές συνέπειες. Κάποιοι, μάλιστα, αναφέρουν ότι θα χάσουμε τη δυνατότητα να μας στηρίξει ενόπλως η ΕΕ. Αυτές οι απόψεις είναι –για να το πούμε ευγενικά– η αντεστραμμένη εικόνα των ουτοπικών αντιλήψεων, σύμφωνα με τις οποίες θα λάβουμε ουσιαστική βοήθεια εναντίον της Τουρκίας από τις ΗΠΑ, την ΕΕ ή από οπουδήποτε αλλού γιατί είμαστε “παράγοντας σταθερότητας”!<br /><br />Όσο εξωπραγματικό είναι να περιμένουμε άλλους να έλθουν να πολεμήσουν για λογαριασμό μας, άλλο τόσο εξωπραγματικό είναι να φοβόμαστε πως θα υποστούμε συντριπτικές κυρώσεις από το εξωτερικό μόνο και μόνο γιατί θα υπερασπίσουμε την πατρίδα μας με τον τρόπο που εμείς κρίνουμε πιο πρόσφορο κι όχι αντιδρώντας αντανακλαστικά στις πρωτοβουλίες της Τουρκίας. Προφανώς, δεν μιλάμε για στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό. Μιλάμε για τον τρόπο διεξαγωγής ενός πολέμου που μπορεί επισήμως να μην έχει αρχίσει, αλλά έχει ουσιαστικά και προαναγγελθεί από την Τουρκία και με υβριδικό τρόπο έχει ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Κανείς δεν υποτιμά τη δημόσια διπλωματία, αλλά η στρατηγική μιας χώρας δεν έχει κύριο στόχο να κερδίσει τη διεθνή συμπάθεια. Αν θέλουμε κάτι τέτοιο, τότε όντως ο καλύτερος τρόπος για να το επιτύχουμε είναι να περιμένουμε παθητικά την επίθεση του αντιπάλου. Η Κύπρος το 1974, πράγματι, κέρδισε πάρα πολύ συμπάθεια διεθνώς και συνέλεξε πολλά ψηφίσματα συμπαράστασης και καταδίκης της Τουρκίας, αλλά ο τουρκικός στρατός είναι στη βόρεια Κύπρο μισό αιώνα μετά…<br /><a href="https://slpress.gr/ethnika/o-ti-thelei-i-agkyra-to-prosferei-o-gloiodos-filotoyrkos-stoltenmpergk/"> </a><br /><div>Η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ<br /><br />Υποστηρίζεται από πολλούς ότι «η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ», με την έννοια ότι το Ισραήλ έχει και τις δυνατότητες και τις “πλάτες” να κάνει κάτι τέτοιο. Το Ισραήλ, όμως, προχώρησε σε προληπτικό πρώτο πλήγμα στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967 γιατί είχε μικρότερη κι όχι μεγαλύτερη ισχύ από τους αντιπάλους του. Το Ισραήλ προχώρησε τότε στο αιφνιδιαστικό πλήγμα, γιατί το ισοζύγιο ισχύος ήταν δραματικά εις βάρος του, όχι μόνο σε στρατιώτες, αλλά και στον αριθμό κρίσιμων οπλικών συστημάτων, όπως μαχητικών αεροσκαφών. Επίσης, σε αντίθεση με ό,τι γενικά πιστεύεται, το Ισραήλ δεν είχε εξασφαλίσει τη συναίνεση των ΗΠΑ, πολλώ δε μάλλον τη στήριξή τους για να προχωρήσει σε αυτήν την ενέργεια.<br /><br />Δεν δίστασε μάλιστα να προχωρήσει και σε προσβολή αμερικανικών δυνάμεων. Στις 8 Ιουνίου 1967, κατά τη διάρκεια του πολέμου, ισραηλινά μαχητικά και τορπιλάκατοι διεξήγαγαν πολλαπλές επιθέσεις εναντίον του πλοίου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ USS Liberty, που βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα στη Μεσόγειο, σκοτώνοντας 34 μέλη του πληρώματος και πεζοναύτες και τραυματίζοντας άλλους 171.<br /><br />Εκ των υστέρων το Ισραήλ δήλωσε ότι η επίθεση έγινε από λάθος, αλλά όλα δείχνουν ότι ήταν μάλλον εσκεμμένη ενέργεια που είχε σκοπό να δείξει ότι ήταν αποφασισμένο για τα πάντα και δεν επρόκειτο να δεχθεί παρεμβάσεις από κανέναν. Η Ελλάδα, ευτυχώς, δεν είναι στην κατάσταση που ήταν το Ισραήλ τότε. Χάρη κυρίως στη συμμετοχή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, βρίσκεται σε έναν σχετικά προστατευμένο θύλακα όσον αφορά τις διεθνείς αντιδράσεις, σε περίπτωση που προέβαινε σε παρόμοια ενέργεια.</div><div><br />Τι εννοούμε προληπτικό πλήγμα<br /><br />Μία άλλη αντίρρηση είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει τα μέσα για να επιφέρει ένα προληπτικό πρώτο πλήγμα. Η απάντηση είναι ότι τα έχει. Γιατί εάν δεν τα είχε θα ήταν έρμαιο της Τουρκίας από στρατιωτικής απόψεως. Είναι αληθές ότι οπλικά συστήματα που θα μπορούσαν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο σε μια παρόμοια ενέργεια, όπως τα βομβαρδιστικά A-7 Corsair, δεν βρίσκονται πλέον στο ελληνικό οπλοστάσιο, εντούτοις η ελληνική πολεμική μηχανή διαθέτει τεράστια ισχύ πυρός, την οποία μπορεί να εξαπολύσει τόσο από αέρος, όσο και από στεριάς και θάλασσας.<br /><br />Άλλωστε, όταν μιλάμε για αποφασιστικό πρώτο πλήγμα δεν αναφερόμαστε στην εξαφάνιση του τουρκικού στρατεύματος, ούτε στην “ολοκληρωτική νίκη”, όπως παρανόησαν κάποιοι. Με τον όρο αυτό εννοούμε την προσβολή κομβικών στοιχείων της τουρκικής πολεμικής μηχανής, έτσι ώστε να δυσκολευθεί να λειτουργήσει ως ολότητα σε όλο το εύρος και βάθος του σύνθετου γεωγραφικά και επιχειρησιακά ελληνοτουρκικού συστήματος.<br /><br />Επίσης, μιλάμε για προσβολή με σκοπό την απομείωση κρίσιμων οπλικών συστημάτων της Τουρκίας, έτσι ώστε η Ελλάδα να βρεθεί με εμφανή πλεονεκτήματα στα χέρια της και να αναγκάσει τον αντίπαλο ή να σταματήσει την σύγκρουση και να αποφευχθεί ο μεγάλης κλίμακας πόλεμος, ή, αν επιλέξει να συνεχίσει τη σύγκρουση, να την συνεχίσει από δυσμενή θέση.</div><div><br />Το μήνυμα που περνάς<br /><br />Με όλα τα παραπάνω, βέβαια, ο γράφων δεν συστήνει την πραγματοποίηση προληπτικού πλήγματος στην Τουρκία “εδώ και τώρα”, ούτε ποτέ το υπονόησε σ’ αυτό ή στο προηγούμενο άρθρο. Αυτό ήταν σαφές και στο προηγούμενο άρθρο. Η πρόταση ήταν και παραμένει να υπάρξει επιτελικός σχεδιασμός και γι’ αυτό το σενάριο, ώστε να το βάλουμε στο τραπέζι. Να το εντάξουμε στην “εργαλειοθήκη” των διαθέσιμων επιλογών και να το θέσουμε στην υπηρεσία της αποτροπής και της διπλωματίας. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία διαθέτει ήδη επιτελικό σχέδιο για πρώτο πλήγμα κατά της Ελλάδας.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί πως το Ισραήλ έχει ενσωματώσει στο αποτρεπτικό του δόγμα το προληπτικό πρώτο πλήγμα, λόγω των μικροσκοπικών του γεωγραφικών διαστάσεων που το καθιστούν ευάλωτο σε επιθέσεις μεγάλης κλίμακας. Προβάλει δηλαδή αυτήν την επιλογή έτσι ώστε να αποτρέψει τους αντιπάλους και να μην αναγκαστεί να την χρησιμοποιήσει. Δηλαδή, το πρώτο πλήγμα δεν είναι ένα ύπουλο όπλο που το κρατάς κρυμμένο και περιμένεις την κατάλληλη στιγμή για να το χρησιμοποιήσεις, αλλά ένα κομμάτι της αποτρεπτικής σου στρατηγικής που το διαφημίζεις στον αντίπαλο.<br /><br />Παρεμπιπτόντως, η στρατιωτική αποτροπή δεν συνίσταται στο πόση στρατιωτική ισχύ έχεις στα χέρια σου, αλλά κυρίως με πόσους και με ποιους τρόπους είσαι διατεθειμένος να την αξιοποιήσεις και πως αυτό το επικοινωνείς στον αντίπαλο. Όσα όπλα κι αν έχεις στα χέρια σου, αν έχεις περάσει το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσεις παρά μόνο στο είδος της αντιπαράθεσης που επιλέγει και καθορίζει ο αντίπαλος, τότε η αποτροπή σου είναι διάτρητη.</div><div><br />Προληπτικό πλήγμα και διπλωματία<br /><br />Αντιθέτως, ακόμη και αν υστερείς σαφώς έναντι του αντιπάλου όσον αφορά την στρατιωτική ισχύ, αλλά είσαι απρόβλεπτος στο πως θα την χρησιμοποιήσεις, τότε η αποτρεπτική σου ικανότητα βελτιώνεται σημαντικά. Και η Ελλάδα πρέπει να πράξει ακριβώς αυτό. Να καταστεί απρόβλεπτη έναντι των αντιδράσεων της προς την δεδηλωμένη τουρκική επιθετικότητα. Και βέβαια αυτήν της την ιδιότητα του απρόβλεπτου να την αξιοποιήσει τόσο έναντι της Τουρκίας όσο και των δυτικών “συμμάχων”. Κάποια στιγμή πρέπει να κατανοήσουμε ότι μόνο μια απρόβλεπτη στις αντιδράσεις της Ελλάδα μπορεί να αναγκάσει τη Δύση να παρέμβει αποφασιστικά για να φρενάρει την τουρκική επιθετικότητα.<br /><br />Το να εμπλουτίσεις με το προληπτικό πρώτο πλήγμα την “εργαλειοθήκη” των δυνητικών επιλογών σου δεν αντιβαίνει τη διπλωματία. Αντιθέτως, τη συμπληρώνει και την υπηρετεί. Για παράδειγμα, μπορούμε να προτάξουμε προς την Τουρκία (και στον διεθνή παράγοντα) ότι η διευρυνόμενη αποδόμηση της ελληνικής κυριαρχίας μπορεί να απαντηθεί με μια αναπάντεχα οξεία αντίδραση. Αυτή δεν θα ήταν “αναγκαία” επιλογή για την Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να την αξιοποιήσει όταν και εάν έκρινε σκόπιμο. Το γεγονός, μάλιστα, ότι η Τουρκία έχει δηλώσει επισήμως ότι η άσκηση του νόμιμου δικαιώματος για επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας είναι αιτία πολέμου, αυτομάτως καθιστά το πρώτο πλήγμα ενέργεια αυτοάμυνας, άρα νόμιμη.<br /><br />Κλείνοντας υπογραμμίζουμε ότι το προληπτικό πλήγμα, ακόμη και υπό τις βέλτιστες συνθήκες, είναι μια εξαιρετικά παρακινδυνευμένη ενέργεια και θα πρέπει να υπάρχει αποκλειστικώς και μόνον ως “τελευταία επιλογή” (choice of last resort), αλλά πρέπει να υπάρχει. Είναι άλλο να έχεις μια επιλογή και να μην την εξασκείς, θεωρώντας την άκρως επικίνδυνη και, εν πάση περιπτώσει, μη παραγωγική. Και άλλο να θεωρείς πως δεν έχεις το δικαίωμα να έχεις αυτήν την επιλογή γιατί “είσαι η Ελλάδα κι όχι το Ισραήλ”!</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πρώτο πλήγμα και παθητική άμυνα – Μήπως η Ελλάδα πρέπει να γίνει Ισραήλ;

Γρίβας Κώστας Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε αναφέρει ότι όταν μία χώρα απειλείται ευθέως και ρητά, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, έχει δικαίωμα...

Διαβάστε την συνέχεια