«Τσεσμέ» όπως «Σισμίκ» ή το απαράλλαχτο της τουρκικής απειλής

<img height="157" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=turkeygreece_1.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Γιώργος Σεφερτζής</b><br />Η εποχή που τα πλήθη κατέβαιναν στους δρόμους για να συμπαρασταθούν στον αγώνα των Κύπριων αδελφών εναντίον της βρετανικής αποικιοκρατίας και για να σταθούν στο πλευρό τους διεκδικώντας την «Ένωση» τους με την «μητέρα-πατρίδα» έχει πράγματι παρέλθει εδώ και εβδομήντα χρόνια.<br /><br />Μια ολόκληρη γενιά έφυγε μέχρις ότου η επόμενη ξύπνησε ένα πρωί με την «χούντα των Αθηνών», όπως έλεγε και ο Μακάριος, να έχει κάνει το πραξικόπημα στην Κύπρο δίνοντας στην Τουρκία την αφορμή που επιζητούσε για να εισβάλει στη μεγαλόνησο και να καταλάβει το βόρειο τμήμα της κάνοντας ταυτόχρονα την εθνοκάθαρση που γέμισε με πρόσφυγες και χιλιάδες ανθρώπινα δράματα το νότιο.<br /><br />Έτσι η γενιά της μεταπολίτευσης παρέλαβε την σκυτάλη του κυπριακού, αλλά δεν ξανακατέβηκε στους δρόμους στρεφόμενη εναντίον του τουρκικού αυτή την φορά επεκτατισμού. Θες γιατί συναισθάνθηκε τις ευθύνες της ελλαδικής δικτατορίας, θες γιατί δεν την άφησε η χαρά για την πτώση της, θες γιατί πίστεψε ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ήταν πιο επικίνδυνος από τον τουρκικό, πάντως ησύχασε με την ιδέα ότι μητέρα Ελλάδα και αδελφή Κύπρος, έστω και ακρωτηριασμένη, ξαναβρήκαν την δημοκρατία τους και ξαναζούσαν εν ειρήνη. Παρά το «δεν ξεχνώ» που υποσχέθηκαν, προτίμησαν να ξανακοιτάξουν μπροστά και να επιδιώξουν την ευημερία τους. Πολύ δε πιο αποφασισμένες που στα χρόνια που ακολούθησαν οι Ελληνοκύπριοι κατάφεραν να μετατρέψουν το προσφυγικό δράμα σε οικονομικό θαύμα.<br /><br />Ήταν τα χρόνια που η Ελλάδα κατανάλωνε το ένα πακέτο Ντελόρ πίσω από το άλλο και η Κυπριακή Δημοκρατία ανακάλυπτε τα χρυσορυχεία του τουρισμού, των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και των χαμηλών φορολογικών συντελεστών, ενώ, αντιθέτως, η Τουρκία πάλευε μπλεγμένη στα δίχτυα του Δ.Ν.Τ.<br /><br />Η εμπλοκή στα Ίμια το 1996 απωθήθηκε σαν ένα σύντομο επεισόδιο με αίσιο τέλος και χωρίς συνέχεια. Κάτι ανάλογο με το προηγούμενο του «βυθίσατε το Χόρα» το 1976 και της νέας εξόδου του ως Σισμίκ στο Αιγαίο το 1987. Το πρώτο, καλή ώρα όπως τώρα το Τσεσμέ, παραβίασε για πρώτη φορά την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το δεύτερο έφερε Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα του πολέμου, αλλά έληξε χωρίς να πέσει μια σφαίρα.<br /><br />Καθιερώθηκε έκτοτε η κατάσταση που ο Ανδρέας Παπανδρέου περιέγραψε με τον όρο «μη-πόλεμος». Δημιούργησε, ωστόσο, την ψευδή συνείδηση ότι επρόκειτο για μια εσαεί διασφαλισμένη ειρήνη. Μέχρι που οι νεκροί στρατιωτικοί της κρίσης των Ιμίων έδωσαν σε όλους να καταλάβουν πόσο πιο δύσκολα ήταν τα πράγματα με τη γειτονική χώρα που στην πραγματικότητα ποτέ δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια να πάρει πίσω τις θαλάσσιες περιοχές που εν τω μεταξύ είχε θεωρήσει ότι εφεξής θα αποτελούσαν «ζωτικό της χώρο», όπως ακριβώς το είχε κάνει η Γερμανία για το Ράιχ με την εποικιστική αποικιοκρατία του Lebensraum από τον Μπίσμαρκ ως τον Χίτλερ.<br /><br />Στα χρόνια που ακολούθησαν ξεχάστηκαν τα όσα είχαν έρθει στο φως με την δημοσιοποίηση των απορρήτων αρχείων της CIA εκείνης της εποχής, όπου ο ταγματάρχης Χάρι Ντινέλα αναφέρει τον Νοέμβριο του 1987 ότι «Η Ελλάδα πιθανότατα μπορεί να υπερασπιστεί επιτυχώς και τα 6 μεγάλα νησιά του Αιγαίου απέναντι σε μια σοβαρή τουρκική προσπάθεια κατάληψης του ενός εξ αυτών. Η Τουρκία θα μπορούσε να καταλάβει ένα από τα μικρότερα και ο πιθανός στόχος είναι το Καστελλόριζο».<br /><br />Για να προσθέσει: «Πέρα από το να πάει σε πόλεμο με την Τουρκία στη Θράκη και το Αιγαίο η Ελλάδα δεν μπορεί να προστατεύσει το νότιο τμήμα της Κύπρου απέναντι σε μια σοβαρή τουρκική επίθεση. Σε περίπτωση πολέμου στην Κύπρο, οι απώλειες και στις δυο πλευρές αλλά ειδικά στο νότιο κομμάτι μπορούν να αναμένονται μεγάλες σε στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό. Η Τουρκία θα επικρατήσει. Και σε περίπτωση ελληνοτουρκικού πολέμου στο Αιγαίο, η πιθανότητα τουρκικής προέλασης στο νότιο τμήμα της Κύπρου θα αυξηθεί δραματικά, ειδικά αν η Τουρκία υποστεί βαριές απώλειες στο Αιγαίο».<br /><br />Ίσχυε τότε ακόμα το «ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου». Το πρώτο, αν δεν κάνω λάθος, του είδους που συνέδεσε αμυντικά την μητέρα-πατρίδα με το νησί της Αφροδίτης μετά το 1964 και την μυστική αποστολή σε αυτό της μεραρχίας που έστειλε ο Γεώργιος Παπανδρέου για να το προστατέψει από πιθανολογούμενη τουρκική εισβολή.<br /><br />Αντικαταστάθηκε, μετά το 1999 και την υπογραφή της Συμφωνίας του Ελσίνκι - με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση διευρύνθηκε συμπεριλαμβάνοντας και την Κυπριακή Δημοκρατία στα νέα της κράτη-μέλη - από το δόγμα, ας το πούμε δόγμα Κρανιδιώτη-Πάγκαλου-Σημίτη, σύμφωνα με το οποίο ομπρέλα προστασίας για την Κύπρο θα ήταν η ίδια η ένταξή της στην Ευρώπη των 27.<br /><br />Έχοντας δώσει και κερδίσει την μάχη αυτής της ένταξης, η Ελλάδα ήταν σαν να είχε αφενός εξιλεωθεί απέναντι στην Κύπρο για το πραξικόπημα του 1974 και τα δεινά που αυτό επέσειρε στην μεγαλόνησο, και αφετέρου σαν να είχε ανακαλύψει την λυδία λίθο της λύσης του κυπριακού, το ζήτημα του οποίου αποτελούσε το άγος της ελληνικής διπλωματίας της από την εποχή της κατάρρευσης των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (1963) και της απόρριψης του Σχεδίου Άτσεσον από τον Μακάριο (1965).<br /><br />Ανάβοντας με την συμφωνία του Ελσίνκι το πράσινο φως για την σύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία και κρατώντας το κλειδί της πόρτας που η τελευταία θα έπρεπε να ανοίξει για να γίνει πλήρες μέλος της, η Ελλάδα πίστεψε ότι όσο πιο κοντά στην Ευρώπη θα ερχόταν η Άγκυρα τόσο ο μη-πόλεμος μαζί της θα γινόταν μόνιμη ειρήνη.<br /><br />Με αυτό το πλευρό είχε αποκοιμηθεί επί είκοσι χρόνια και η γενιά της μεταπολίτευσης μέχρι που ξύπνησε πέρυσι το καλοκαίρι με Ουρούτς Ρέις στα ανοιχτά του Καστελλόριζου, όπως τρία μόλις χρόνια νωρίτερα είχε ξυπνήσει η γενιά του ελληνοκυπριακoύ success story με το Γαβουζ στα ανοιχτά της Πάφου.<br /><br />Τώρα όμως που ήρθε η σειρά της γενιάς που το 1974 πήγαινε στο νηπιαγωγείο ή έμπαινε στο δημοτικό, καλόν είναι να μην αποκοιμηθεί και αυτή με την ιδέα ότι μπορεί να διαχειρισθεί την τουρκική απειλή σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που η διαχρονικότητά της διδάσκει ότι συνιστά το ποιητικό της αίτιο και τον σκληρό της πυρήνα.<br /><br />Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο στερείται κοινής και κυρίως συνεκτικής και αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής, ούτε το διεθνές σύστημα ασφαλείας, όσο παραμένει πολυμερές και υποκείμενο στις πιέσεις των περιφερειακών ανταγωνισμών, μπορεί να προσφέρει οποιαδήποτε προστασία πέραν αυτής που είναι δυνατόν να παράσχει μια καλοσχεδιασμένη, έξυπνη, ισορροπημένη και προσγειωμένη εθνική στρατηγική.<br /><br />Ιδιαίτερα τώρα που η όποια ατυχής διαχείριση της τουρκικής απειλής μπορεί ανά πάσα να προσθέσει σε αυτήν τον κίνδυνο μιας εσωτερικής εθνικιστικής έξαρσης που θα ξανακατεβάσει στους δρόμους μια νέα γενιά αυτόκλητων και ετερόκλητων «αγανακτισμένων».<br /><br />Υπό τις κρατούσες συνθήκες δεν θέλει και πολύ τα εθνικά θέματα να γίνουν ο σάκος του μποξ μιας κοινωνικής εκτόνωσης. Πολλώ δε μάλλον που το κενό που έχει αφήσει η βίαιη απώθηση της Μεγάλης Ιδέας του Έθνους στο τραυματισμένο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων δεν έχει επί έναν ολόκληρο αιώνα αναπληρωθεί από ένα σύγχρονο και στιβαρό γεωπολιτικό όραμα.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Τσεσμέ» όπως «Σισμίκ» ή το απαράλλαχτο της τουρκικής απειλής

Γιώργος Σεφερτζής Η εποχή που τα πλήθη κατέβαιναν στους δρόμους για να συμπαρασταθούν στον αγώνα των Κύπριων αδελφών εναντίον της βρετανικής...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία, ο ξεχασμένος πόλεμος

<img height="242" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/02/Eq4gEVsXYAAjmW5.jpg" width="280" /><br /><br />Είναι ένας πόλεμος χωρίς τέλος που έχει σκεπάσει η πανδημία. Η χώρα είναι διαιρεμένη σε ζώνες επιρροής και οι κάτοικοι στα αστικά κέντρα δίνουν αγώνα επιβίωσης.<br /><br />Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία. Από τη μια πλευρά οι αντάρτες και από την άλλη ο πρόεδρος Ασάντ. Οι κάτοικοι έχουν περάσει πολλά. Τα σπίτια τους έχουν ισοπεδωθεί, άλλοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν πόλη, να αλλάξουν χώρα. Σε πολλές περιοχές, κυρίως στην ύπαιθρο δεν υπάρχουν πια υποδομές. Ο πόλεμος συνεχίζεται με πολλούς διεθνείς παράγοντες να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.<br /><br />Διαιρεμένη σε 4 ζώνες επιρροής<br /><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82/a-56594834#"><img height="157" src="https://static.dw.com/image/56397947_404.jpg" width="280" /></a><i>Βομβιστική επίθεση στην πόλη Αφρίν τον περασμένο Ιανουάριο. Η διεθνής κοινότητα μαθαίνει ελάχιστα για τις εξελίξεις στη χώρα</i><br /><br />Είναι ένας πόλεμος που έχει σκεπάσει η πανδημία. Θα έλεγε κανείς ένα ξεχασμένος πόλεμος. Η χώρα έχει διαιρεθεί σε 4 ζώνες επιρροής, πολεμικές πράξεις είναι σπάνιες. Η Νταρίν Χαλίφα, από την ΜΚΟ Crisis Group, υποστηρίζει ότι η διένεξη στη Συρία έχει παγώσει από τον περασμένο Μάρτιο, ακόμη κι αν η ηρεμία είναι εύθραυστη. Το νοτιοανατολικό τμήμα ελέγχει ομάδα Κούρδων ανταρτών που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ.<br /><br />Εκεί η παρουσία των δυνάμεων της κυβέρνησης Ασάντ και της Ρωσίαςείναι συμβολική. Νοτιοδυτικά η περιοχή βρίσκεται στα χέρια φιλοτουρκικών ανταρτών. Η περιοχή του Ιντλίμπ είναι το τελευταίο μεγάλο προπύργιό τους. Εκεί έχουν σταθμεύσει πάνω από 100.000 Τούρκοι στρατιώτες και ελέγχουν μια ζώνη ασφαλείας ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τους εξεγερθέντες.<br /><br />Αλλά οι περισσότεροι Σύροι ζουν σε μεγάλες πόλεις που ελέγχει η κυβέρνηση. Πόλεις με πολλά ερείπια γιατί δεν γίνονται προσπάθειες ανοικοδόμησης. «Δεν βοηθά το ό,τι η κυβέρνηση με ρωσική ανάμειξη κατέστρεψε τα πιο ζωτικά σημεία από την υποδομή της χώρας, έτσι ως τακτική πολέμου για να θέσει τους αντιπάλους της υπό πίεση». λέει. Η οικονομία εδώ και μήνες βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, τα τρόφιμα μόλις επαρκούν και είναι πολύ ακριβά. Πέντε ώρες στην ουρά για ένα καρβέλι ψωμί, δεν είναι κάτι σπάνιο.<br /><br />Πόλεμος και διαφθορά<br /><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82/a-56594834#"><img height="157" src="https://static.dw.com/image/56472247_404.jpg" width="280" /></a><i>Διαδηλώσεις στο Ιντλίμπ κατά του Σύρου προέδρου και των συμμάχων του</i><br /><br />Το 60% των Σύρων δυσκολεύεται να σιτιστεί επαρκώς. «Λόγω των συνεπειών από τις δυτικές κυρώσεις έχει δυσκολέψει η ζωή στα αστικά κέντρα» λέει η Χαλίφα. «Αλλά οι κυρώσεις δεν είναι ο κύριος λόγος. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος και η χρόνια διαφθορά έχουν καταστρέψει τη χώρα».<br /><br />Ακόμη και ο υποστηρικτής του προέδρου Άσαντ, η Ρωσία, θέλει να αποκτήσει η χώρα ένα νέο σύνταγμα και εργάζεται γι αυτό. Αλλά οι διαπραγματεύσεις έχουν κολλήσει, εδώ και μήνες τίποτα δεν κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο Σύρος πρόεδρος μπλοκάρει τη διαδικασία γιατί θέλει να παραμείνει στην εξουσία.<br /><br />Η Νταρίν Χαλίφα, ειδική σε θέματα Συρίας, δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει κινητικότητα σε αυτόν τον τομέα το επόμενο διάστημα.<br /><br />«Αμφιβάλλω ότι μάζες θα κινητοποιηθούν και πάλι κατά του Ασάντ» υποστηρίζει. «Η διένεξη έχει εξουθενώσει τους ανθρώπους. Ξέρουν πόσο βίαιο είναι το συριακό καθεστώς. Και δεν βλέπουν πώς θα υπάρξουν ευκαιρίες για αλλαγή ή για μεταρρυθμίσεις».<br /><br />Επιμέλεια: <b>Ειρήνη Αναστασοπούλου</b> <div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Συρία, ο ξεχασμένος πόλεμος

Είναι ένας πόλεμος χωρίς τέλος που έχει σκεπάσει η πανδημία. Η χώρα είναι διαιρεμένη σε ζώνες επιρροής και οι κάτοικοι στα αστικά κέντρα δίν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης θα αυξηθεί έως το 2050! (Χάρτες)

<img height="157" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/02/41585968_105.png" width="280" /><br /><br />Το ποσοστό των μουσουλμάνων στον ευρωπαϊκό πληθυσμό μπορεί να φθάσει από το 7,4% έως το 14% έως το 2050, έναντι 4,9% το 2016, σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Pew που δημοσιοποιήθηκε σήμερα και διενεργήθηκε στη βάση τριών σεναρίων μετανάστευσης: μηδενική, μεσαία και ισχυρή.<br /><br />Το ανεξάρτητο αμερικανικό ινστιτούτο δημοσίευσε τις προβολές του για μια περιοχή που περιλαμβάνει τις 28 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (της Βρετανίας περιλαμβανομένης) αλλά και τη Νορβηγία και την Ελβετία.<br /><br /><a href="http://www.pewforum.org/2017/11/29/europes-growing-muslim-population/pf_11-29-17_muslims-update-20/"><img src="http://assets.pewresearch.org/wp-content/uploads/sites/11/2017/11/22105823/PF_11.29.17_muslims-update-20.png" /></a><br /><br />Τρία σενάρια για τη μεταναστευτική ροή εξετάστηκαν από το Pew, το οποίο εκτιμά πως το ποσοστό των μουσουλμάνων μεταξύ των μεταναστών που έφθασαν στην Ευρώπη από το 2010 έως το 2016 ανέρχεται στο 53%.<br /><br />Στο πρώτο (μηδενική μετανάστευση), που υποθέτει μια άμεση και μόνιμη διακοπή της μετανάστευσης, ακόμη και της τακτικής, προς τις χώρες αυτές, προβλέπεται πως ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα αυξηθεί από το 4,9% στα μέσα του 2016 στο 7,4% των κατοίκων των χωρών αυτών το 2050. Το Pew εξηγεί αυτή την εξέλιξη από το γεγονός πως «οι μουσουλμάνοι είναι πιο νέοι (13 ετών κατά μέσο όρο) και έχουν υψηλότερο δείκτη γεννητικότητας (περίπου ένα παιδί παραπάνω ανά γυναίκα) σε σχέση με τους άλλους Ευρωπαίους».<br /><br />Tο δεύτερο σενάριο (μεσαία μετανάστευση) βασίζεται στη συνέχιση της νόμιμης μετανάστευσης που καταγράφεται στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια αλλά προϋποθέτει ότι θα σταματήσει η άφιξη μεταναστών που ζητούν άσυλο στην Ευρώπη. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, οι μουσουλμάνοι θα αποτελούν το 11,2% του ευρωπαϊκού πληθυσμού το 2050.<br /><br /><a href="http://www.pewforum.org/2017/11/29/europes-growing-muslim-population/pf_11-29-17_muslims-update-22/"><img src="http://assets.pewresearch.org/wp-content/uploads/sites/11/2017/11/22105827/PF_11.29.17_muslims-update-22.png" /></a><br /><br />Τέλος, το τρίτο σενάριο (ισχυρή μετανάστευση) προβλέπει πως η πολύ σημαντική αύξηση των εκτοπισμένων που παρατηρήθηκε το 2014-2016 συνεχίζεται με αυτό τον ρυθμό έως το 2050, με αποτέλεσμα το ποσοστό των μουσουλμάνων πολιτών να φθάσει το 14% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Ένα ποσοστό που είναι σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερο από το σημερινό, αλλά «σημαντικά μικρότερο» εκείνο των χριστιανών και των «άθρησκων» μαζί, σημειώνει το ινστιτούτο.<br /><br />Οι μουσουλμάνοι της Γαλλίας, που εκτιμώνται από το Pew σε 5,7 εκατομμύρια το 2016 (8,8% του πληθυσμού), θα συνεχίσουν να αποτελούν την πρώτη μουσουλμανική κοινότητα της Ευρώπης με την υπόθεση της «μηδενικής μετανάστευσης» (8,6 εκατομμύρια, 12,7%). Θα είναι 12,6 εκατομμύρια (17,4%) με το μεσαίο σενάριο και 13,2 εκατομμύρια (18%) με το σενάριο της ισχυρής μετανάστευσης.<br /><br />Μόνο με αυτό τον τρόπο ο πληθυσμός των 30 χωρών (520,8 εκατομμύρια κάτοικοι το 2016) δεν θα μειωνόταν, σύμφωνα με το Pew: θα έφθανε τα 538,6 εκατομμύρια κατοίκους έναντι 516,9 εκατομμυρίων στην υπόθεση των μεσαίων ροών και 481,7 εκατομμυρίων στην υπόθεση της «μηδενικής μετανάστευσης».<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης θα αυξηθεί έως το 2050! (Χάρτες)

Το ποσοστό των μουσουλμάνων στον ευρωπαϊκό πληθυσμό μπορεί να φθάσει από το 7,4% έως το 14% έως το 2050, έναντι 4,9% το 2016, σύμφωνα με έρε...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναλύοντας το τηλεφώνημα Μπλίνκεν-Τσαβούσογλου με το βλέμμα σε ελληνοτουρκικά, Συρία, Ιράκ

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/02/ab.jpg"><img height="146" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/02/ab.jpg" width="280" /></a><br /><br />Γιώργος Σκαφιδάς<br />Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν «σήκωσε το τηλέφωνο» στις 15 Φεβρουαρίου και επικοινώνησε με τους ομολόγους του σε Ελλάδα και Τουρκία. Για τους λάτρεις της… σημειολογίας, ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επέλεξε να έχει τις πρώτες του τηλεφωνικές συνομιλίες με τους κ.κ. Δένδια και Τσαβούσογλου την ίδια ημέρα και περίπου… την ίδια ώρα, ακριβώς τρεισήμισι εβδομάδες έπειτα από την ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν. Με βάση τη ροή των δημοσιεύσεων στον επίσημο λογαριασμό του Αμερικανού ΥΠΕΞ στο twitter, το τιτίβισμα που ανακοινώνει τη συνομιλία του με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου προηγείται μεν χρονικά του τιτιβίσματος που ανακοινώνει τη συνομιλία με τον Νίκο Δένδια… πλην όμως και τα δύο εμφανίζουν ακριβώς την ίδια ώρα δημοσίευσης («6:49 PM · Feb 15, 2021»), δείγμα της σημασίας που αποδίδει η αμερικανική ηγεσία στα… σημεία.<br /><br />Το ότι ο Άντονι Μπλίνκεν επέλεξε να έχει την ίδια ημέρα τις πρώτες του επίσημες συνομιλίες ως ΥΠΕΞ με Έλληνες και Τούρκους καταδεικνύει πως για την Ουάσιγκτον το ελληνοτουρκικό δίδυμο εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως… «πακέτο». Έρχεται όμως παράλληλα να φανερώσει και μια διάθεση τήρησης «ίσων αποστάσεων» από την πλευρά των Αμερικανών που ναι μεν «συγκρούονται» με την Τουρκία των Ερντογάν και Μπαχτσελί, συνεχίζοντας όμως να αναγνωρίζουν παράλληλα και «τη μακροχρόνια αξία της αμερικανο-τουρκικής διμερούς σχέσης» («longstanding importance of the U.S.-Turkish bilateral relationship») όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μπλίνκεν στο σχετικό tweet του.<br /><br />Εστιάζοντας σε όσα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προφανώς αξιολογέι ως σημαντικά, ο νέος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ επέλεξε να σταθεί στη στήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στις διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ των ΝΑΤΟικών συμμάχων Ελλάδας και Τουρκίας («the U.S. supports ongoing exploratory talks between ΝΑΤΟ Allies Greece and Turkey») αλλά και στην προσδοκία μιας «συνεχιζόμενης συνεργασίας» με την Τουρκία στα μέτωπα της Συρίας, της αντιτρομοκρατικής δράσης και των προσπαθειών αποκλιμάκωσης της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο («I look forward to continued cooperation in Syria, counterterrorism, and de-escalation efforts in the Eastern Mediterranean»).<br /><br />Το tweet με το οποίο ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε την επικοινωνία του με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου ήταν – για κάποιους – περισσότερο ήπιο απέναντι στην Άγκυρα από όσο θα περίμεναν. Κάποιοι θα έφταναν μάλιστα στο σημείο να διερωτηθούν εάν η επιλογή των λέξεων εκ μέρους των Αμερικανών συνιστά παράλληλα και κάποιου είδους φιλική μετατόπιση προς την πλευρά της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υπενθυμίζεται πως της τηλεφωνικής συνομιλίας Μπλίνκεν-Τσαβούσογλου (15 Φεβρουαρίου) είχε προηγηθεί (στις 02 Φεβρουαρίου) και η – διάρκειας περίπου 60 λεπτών σύμφωνα με τα δημοσιεύματα – επικοινωνία του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν με τον εκπρόσωπο της τουρκικής προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν, με τον Τζ. Σάλιβαν τότε να υπογραμμίζει «την επιθυμία της διοίκησης Μπάιντεν να οικοδομήσει παραγωγικούς δεσμούς με την Τουρκία» μέσα από την «αποτελεσματική διαχείριση των διαφωνιών», «επεκτείνοντας» παράλληλα και τους τομείς της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες («…Biden Administration’s desire to build constructive U.S.-Turkey ties, expanding areas of cooperation and managing disagreements effectively»).<br /><br />Τα τελευταία 24ωρα πάντως (14-15 Φεβρουαρίου), όντως σημειώθηκε μια κάποια μετατόπιση από την πλευρά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έναντι της Τουρκίας… ως προς το θέμα των 13 Τούρκων (μεταξύ των οποίων δεν βρίσκονταν μόνο πολίτες, όπως διεμήνυε αρχικά η τουρκική πλευρά, αλλά και στρατιωτικοί-αστυνομικοί) που έχασαν τη ζωή τους στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Με βάση την ανακοίνωση που εξέδωσε στις 14 Φεβρουαρίου, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, Νεντ Πράις, εμφανιζόταν να διατηρεί επιφυλάξεις για το εάν το PKK ευθύνεται για τους θανάτους των Τούρκων στο βόρειο Ιράκ («If the reports of the death of Turkish civilians at the hands of the PKK […] are confirmed»). Μόλις λίγες ώρες αργότερα ωστόσο, κατά την τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Άντονι Μπλίνκεν θα εμφανιζόταν να συμμερίζεται/υιοθετεί την άποψη (την εκπεφρασμένη από τον Χουλουσί Ακάρ) ότι «οι τρομοκράτες του PKK φέρουν την ευθύνη» («The Secretary expressed […] affirmed our view that PKK terrorists bear responsibility»).<br /><br />Παράλληλα με όλα αυτά ωστόσο… στις 15 Φεβρουαρίου… θα πραγματοποιούταν και μια επίθεση με ρουκέτες κατά αμερικανικής αεροπορικής βάσης στο Ερμπίλ του βορείου Ιράκ (την ευθύνη για την οποία έσπευσαν να αναλάβουν σιίτες υποστηριζόμενοι από το Ιράν), ενώ ταυτόχρονα παραμένουν ηχηρές και οι φωνές που ζητούν την πλήρη αποχώρηση των Αμερικανών από το Ιράκ…<br /><br />Μέσα σε όλα αυτά, θα έκανε την εμφάνισή του και ένα δημοσίευμα στους New York Times που επί της ουσίας «ξεπλένει» την τουρκική στρατιωτική εισβολή στη Συρία, ενώ είχε προηγηθεί και μια ανάλυση στον ιστοχώρο του Crisis Group (στην κεφαλή του οποίου βρισκόταν μέχρι πρότινος ο Ρόμπ Μάλεϊ, νυν ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για το Ιράν) που βλέπει μεγαλύτερα περιθώρια συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας στο μέτωπο της Συρίας.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αναλύοντας το τηλεφώνημα Μπλίνκεν-Τσαβούσογλου με το βλέμμα σε ελληνοτουρκικά, Συρία, Ιράκ

Γιώργος Σκαφιδάς Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν «σήκωσε το τηλέφωνο» στις 15 Φεβρουαρίου και επικοινώνησε με τους ομολόγους τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φοβερές αποκαλύψεις: Πως λειτουργούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στο Στρασβούργο…

<a href="https://www.anixneuseis.gr/%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%bd/210216210636_emine-erdogan-syzygos-akp98-1024x658/"><img height="179" src="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2021/02/210216210636_EMINE-ERDOGAN-SYZYGOS-AKP98-1024x658-1.jpg" width="280" /></a><br /><br />Στην περιοχή Koenigshoffen, στα δυτικά της μητροπολιτικής περιοχής του Στρασβούργου, η οποία έχει περίπου 30.000 κατοίκους από την Ανατολία, οι άνθρωποι παζαρεύουν κυρίως στα τουρκικά. Αυτή η κοινότητα συχνά λειτουργεί σε ένα κλειστό κύκλωμα μεταξύ μυριάδων τουρκικών ιδρυμάτων, ενώσεων και μέσων ενημέρωσης.<br /><br />«Ένα δημοφιλές ρητό λέει: ο Τούρκος δεν έχει άλλο φίλο από τον Τούρκο, αναφέρει η Hulliya Turan, αναπληρώτρια δήμαρχος, που είναι κουρδικής καταγωγής. Είναι πολύ ριζωμένο στις νοοτροπίες».<br /><br />Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας <a href="https://articles.cafeyn.co/17f98b/lekiosk/2021-02-16/a-strasbourg-comment-erdogan-tire-les-ficelles-de-la-communaute-turque">Le Parisien δημοσιεύεται εκτενές ρεπορτάζ του Robin Korda</a>, ειδικού απεσταλμένου στο Στρασβούργο, με τίτλο: «Στο Στρασβούργο, πώς ο Ερντογάν κινεί τα νήματα της τουρκικής κοινότητας» και υπότιτλο: Οι βουλευτές ψηφίζουν αυτήν την Τρίτη σε πρώτη ανάγνωση το νομοσχέδιο κατά του ισλαμιστικού «αυτονομισμού». Στο Στρασβούργο, δύο ιδιαίτερα αδιαφανή ιδρύματα, το Ditib και το Milli Görüs, λειτουργούν ως ενδιάμεσοι για την τουρκική εξουσία.<br /><br />Αναφέρει, μεταξύ άλλων:<br /><br />Ορισμένα από αυτά τα μέρη της κοινότητας συνδέονται άμεσα με το καθεστώς του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος καλύπτει την Αλσατική πόλη με προσοχή. Στα μέσα του 2019, εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο τουρκικό διπλωματικό κτίριο στον κόσμο στις όχθες του ποταμού Ιλ, σε απόσταση αναπνοής από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Από την πλευρά του καναλιού, οι πεζοπόροι δεν διακρίνουν την κόκκινη σημαία της Τουρκίας. Ωστόσο, το προξενείο είναι μνημειακό: 8.900 m2 και πέντε κτίρια σε ροζ ψαμμίτη.<br /><br />Άλλα ιδρύματα είναι ακόμη πιο αδιαφανή, όπως το Ditib, ένας οργανισμός που συνδέεται με το τουρκικό Υπουργείο Θρησκευμάτων. Πίσω από το ταμείο ενός τουρκικού κρεοπωλείου, ο Hamza, 23 ετών, πηγαίνει μερικές φορές σε τζαμιά Ditib. Είναι 270 στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένων 73 στη περιοχή του Grand-Est, και οι ιμάμηδες στάλθηκαν και πληρώνονται από την Άγκυρα. «Μπορεί να είναι πιο κοντά στην Τουρκία από τους άλλους, αλλά έχω την εντύπωση ότι παραμένουν παρόλα αυτά ανεξάρτητοι», αναφέρει ο νεαρός.<br /><br />Η γαλλική κυβέρνηση έχει μια πολύ διαφορετική ανάγνωση. «Με ποιο δικαίωμα ο κ. Ερντογάν ασχολείται με τη χώρα μας; Ο Υπουργός Εσωτερικών, Gerald Darmanin, προσκεκλημένος στη France Inter ενοχλήθηκε πρόσφατα. Ξέρετε γιατί: (…) εν μέρει για τη διαχείριση της διασποράς του. Διότι μέσω της θρησκείας, είναι η πολιτική».<br /><br />Από το 2014, οι Τούρκοι που ζουν στο εξωτερικό έχουν πράγματι το δικαίωμα να συμμετέχουν στις εκλογές στη χώρα καταγωγής τους. Και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε σχεδόν τα δύο τρίτα των ψήφων εκεί, πολύ περισσότερο από ό, τι στη χώρα. Κυρίως, αυτοί οι ψηφοφόροι της διασποράς είναι επίσης πράκτορες, που μπορούν να κινητοποιηθούν, έτοιμοι να ξυπνήσουν όσον αφορά καυτά θέματα, όπως η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων.<br /><br />Επικεφαλής του τουρκικού τμήματος σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, ο Samim Aknögul χρονολογεί αυτήν την αλλαγή με την άφιξη του AKP στην εξουσία. «Πριν, ο επίσημος λόγος για τη διασπορά της ζητούσε να μην ασχολείται με τις υποθέσεις άλλων χωρών, θυμάται. Τώρα, αντίθετα, είναι θέμα συγκρότησης λόμπι, φρουρών, πρεσβευτών».<br /><br />Για αυτούς τους παράγοντες επιρροής, το Στρασβούργο θεωρείται ως εμπροσθοφυλακή. Στην περιοχή Hautepierre, το Ditib διαθέτει το τεράστιο συγκρότημα ενός πρώην εκπαιδευτικού κέντρου του ταχυδρομείου, το οποίο αγόρασε για 15 εκατομμύρια ευρώ το 2011.<br /><br />Ο οργανισμός στεγάζει ένα τζαμί εκεί, μια ακαδημία που προορίζεται να εκπαιδεύει ιμάμηδες που στέλνει σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και ένα μικρό κολέγιο-γυμνάσιο. Αυτό το ίδρυμα εκτός συμβολαίου υπερηφανεύεται για τον σεβασμό των θρησκευτικών παραδόσεων, της εκμάθησης γλωσσών, ιδίως των αραβικών και των τουρκικών, καθώς και μαθημάτων θεολογίας που προσφέρει τρεις ώρες την εβδομάδα. Κάθε χρόνο, 25 μαθητές παίρνουν το bac. Και οι μαθητές του γυμνασίου από τις δύο τελευταίες τάξεις έχουν πάρει το δίπλωμα τους. «Στοχεύουμε στην αριστεία», χαμογελά ο Murat Ercan, ένα από τα στελέχη του έργου.<br /><br />Σε μια ημι-βιομηχανική ζώνη, η ο οργανισμός Milli Görüs πραγματοποιεί ένα φαραονικό έργο στο Στρασβούργο: αυτό του μεγαλύτερου τζαμιού στην Ευρώπη, με σκοπό να φιλοξενήσει 2.500 πιστούς σε ένα μεγάλο κτίριο οθωμανικού στυλ, των οποίων οι δύο μιναρέδες πρέπει να κορυφώνονται σε ύψος 36 μέτρων. Αυτό το ισλαμικό συντηρητικό κίνημα, που ξεκίνησε στην Τουρκία τη δεκαετία του 1970, εξήχθη στη Γερμανία και τη Γαλλία, όπου έχει 70 τζαμιά. Οι σύνδεσμοί του με την εξουσία είναι ασαφείς.<br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προήλθε από αυτό. Και όπως το Ditib, το Milli Görüs, επίσης μέλος του CFCM (Γαλλικό Συμβούλιο Μουσουλμανικής Λατρείας), αρνήθηκε να υπογράψει τον χάρτη του Ισλάμ της Γαλλίας, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει σαφή στάση κατά του πολιτικού Ισλάμ.<br /><br />(…) Ο ηγέτης του διαβεβαιώνει ότι η οργάνωσή του, “απολιτική”, δεν παίρνει τις οδηγίες της από την Άγκυρα. Αλλά ορισμένες ενδείξεις παραμένουν ανησυχητικές. Όταν η οργάνωση αυτή παρουσίασε τον υποψήφιό της στις εκλογές απέναντι στο κόμμα του Ερντογάν, το έργο του τζαμιού σταμάτησε ξαφνικά λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Αυτές τις μέρες, έχουν ξεκινήσει οι εργασίες και το τέλος του έργου λέγεται, αναμένεται σε 12 έως 15 μήνες. Οι υπεύθυνοι, από την πλευρά τους, διαβεβαιώνουν ότι λειτουργούν μόνο βάσει ιδιωτικών δωρεών.<br /><br />Έτσι, η τουρκόφωνη κοινότητα του Στρασβούργου ζει στον ρυθμό της Άγκυρας και των κλυδωνισμών της. «Όταν μπαίνω σε καφετέριες, παρατηρώ ότι όλες οι συνομιλίες σταματούν», λέει ο Ahmet Dere αρχισυντάκτης της Avantaj Post, ένα μηνιαίο φιλοκουρδικό περιοδικό. (…)<br /><br />Κοντά στο Ditib, τα γραφεία του στο Στρασβούργο μοιράζονται τη διεύθυνση του Κόμματος Ισότητας και Δικαιοσύνης. Αυτός ο μακρινός ξάδερφος του τουρκικού προεδρικού κόμματος παρουσίασε μερικές δεκάδες ισλαμο -συντηρητικούς υποψήφιους στις τελευταίες βουλευτικές και νομαρχιακές εκλογές στη Γαλλία, πριν αποτύχει να δημιουργήσει έναν εθνικό κατάλογο για τις ευρωπαϊκές εκλογές το 2019.<br /><br />Στον ιστορικό κινηματογράφο της πρωτεύουσας της Αλσατίας, την Οδύσσεια, ο Faruk Günaltay προειδοποιεί για την «αφελή αισιοδοξία», που συνίσταται στην «πίστη στις μεγαλόστομες διακηρύξεις προθέσεων των παραγόντων επιρροής του Ερντογάν». Αυτός ο επιβλητικός εβδομηντάρης, ανήκει στην παλιά τουρκική γενιά της αριστεράς. Η στάση του εναντίον του καθεστώτος του έχει ήδη δημιουργήσει προβλήματα ακόμη και στην υιοθετημένη γενέτειρά του.<br /><br />Έτσι, το 2013, η προβολή ενός ντοκιμαντέρ υπέρ των μεγάλων διαδηλώσεων στην Τουρκία έπρεπε να πραγματοποιηθεί υπό αστυνομική προστασία. Το 2017, ο γιος του πρώην διπλωμάτη βιντεοσκοπήθηκε και προσβλήθηκε στη βεράντα του Café Brandt μαζί με τον εξόριστο σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Can Dündar, στοχευμένο από τους υποστηρικτές του Ερντογάν. Το βίντεο, που γυρίστηκε από έναν ξένο, έφτασε στα επίσημα τουρκικά κανάλια μέσα σε λίγα λεπτά. Απόδειξη ότι από το Στρασβούργο έως την Άγκυρα, τα μηνύματα ξέρουν πώς να βρουν το δρόμο τους.<div><br /></div><div><a href="https://www.anixneuseis.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Φοβερές αποκαλύψεις: Πως λειτουργούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στο Στρασβούργο…

Στην περιοχή Koenigshoffen, στα δυτικά της μητροπολιτικής περιοχής του Στρασβούργου, η οποία έχει περίπου 30.000 κατοίκους από την Ανατολία,...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Συρία δείχνουν ότι η σύμπραξη Ρωσίας – Τουρκίας είναι συγκυριακή Κάποια στιγμή η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη.

<img height="186" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/602bbf4b2600003d006bc5ad.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="280" /><br /><br /><b>Γιώργος Μενεσιάν </b>Διεθνολόγος<br />Πολλοί αναλυτές στην Δύση κάνουν λόγο για μια ανοιχτή σύμπραξη μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Βεβαίως, κανείς δεν μιλάει για μια αληθινή συμμαχία στρατηγικού χαρακτήρα.<br /><br />Η σύμπραξη ωστόσο με την Μόσχα και η απομάκρυνση από την Δύση, έχουν δημιουργήσει ερωτηματικά αναφορικά με την αξιοπιστία της Τουρκίας ως συμμάχου.<br /><br />Εν πάση περιπτώσει η συνεννόηση μεταξύ των Ερντογάν και Πούτιν μας κάνει, πολλές φορές, να ξεχνάμε το πόσο αντικρουόμενα είναι συμφέροντα των δύο χωρών.<br /><br />Τα πρόσφατα γεγονότα στην Συρία μας το υπενθύμισαν.<br /><br />Έχουμε δει τους ηγέτες των δύο χωρών να προσπαθούν να βρουν κοινή λύση στην Λιβύη παραβλέποντας την Δύση.<br /><br />Είδαμε την Ρωσία να αποδέχεται την παρουσία της Τουρκίας στο μαλακό υπογάστριό της, τον Καύκασο.<br /><br />Ακούσαμε ακόμα και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών να λέει ότι, ναι μεν η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., αλλά πρέπει πρώτα να το διαπραγματευτεί με τους γείτονές της – εφόσον η επέκταση τους επηρεάζει.<br /><br />Η συνεννόηση μάλιστα των δύο χωρών έλαβε και θεσμικό χαρακτήρα όσον αφορά στο συριακό – μιλώ για την Διαδικασία της Αστάνα.<br /><br />Η Συρία όμως φαίνεται να αποτελεί και το διαχρονικό μήλον της έριδος μεταξύ των δύο χωρών οι οποίες, για να αποφύγουν μια μετωπική σύγκρουση με καταστροφικές συνέπειες, αναγκάστηκαν το 2016 να συμβιβαστούν και να συνομιλήσουν – μαζί με το Ιράν – για το μέλλον της Συρίας.<br /><br />Εδώ και μήνες η Τουρκία έχει αυξήσει την επιθετικότητά της στην βόρεια Συρία.<br /><br />Στόχος της είναι η περαιτέρω απομάκρυνση των Κούρδων από τον στρατηγικής σημασίας αυτοκινητόδρομο Μ4 ο οποίος διαπερνά ολόκληρο το βόρειο τμήμα της Συρίας, ξεκινώντας από τα σύνορα με το Ιράκ και καταλήγοντας στην πόλη Λαττάκεια η οποία βρέχεται από την Μεσόγειο.<br /><br />Η Ρωσία πιέζει την Τουρκία διότι θέλει να αποφύγει μια νέα ένταση στην βόρεια Συρία για δύο βασικούς λόγους:<br /><br />Πρώτον, θέλει να μεσολαβήσει ώστε να τα «βρουν» οι Κούρδοι με το καθεστώς Άσαντ και<br /><br />Δεύτερον, η κλιμάκωση της έντασης στον Μ4 εμποδίζει την ελεύθερη μετακίνηση ρωσικών και συριακών στρατευμάτων προς ανατολάς.<br /><br />Η Τουρκία όμως δεν σταματά. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR), το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, ρωσικά στρατιωτικά οχήματα, τα οποία βρίσκονταν στην υπό κουρδικό έλεγχο περιοχή της Manbij, έγιναν στόχος τουρκικών ολμοβόλων.<br /><br />Επίσης, σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Αμύνης, πύραυλοι εκτοξεύθηκαν το ίδιο απόγευμα από την περιοχή της Ιντλίμπ (την οποία ελέγχουν φιλότουρκοι αντάρτες μαζί με τζιχαντιστές) εναντίον της ρωσικής αεροπορικής βάσης Hmeimim, όμως αναχαιτίστηκαν από την αεράμυνα της βάσης.<br /><br />Η απάντηση των Ρώσων δεν άργησε να έρθει: Το βράδυ της Τρίτης, πύραυλος ο οποίος εκτοξεύθηκε από την βάση Hmeimim έπληξε διυλιστήριο πετρελαίου στο χωριό Tarhin το οποίο ελέγχουν φιλότουρκοι αντάρτες.<br /><br />Νωρίτερα, οι καθεστωτικές δυνάμεις βομβάρδισαν τους συμμάχους των Τούρκων στην Ιντλίμπ.<br /><br />Το καθεστώς έχει αυξήσει τους βομβαρδισμούς εναντίον των αντιπάλων του στην περιοχή αυτή εδώ και αρκετό καιρό, όμως η εντατικοποίηση των βομβαρδισμών τις τελευταίες δύο ημέρες ίσως να σημαίνει ότι η Ρωσία θέλει να πιέσει την Τουρκία ώστε να μειώσει την επιθετικότητά της.<br /><br />Όμως η ένταση δεν μειώθηκε, καθώς οι Τούρκοι αύξησαν τους βομβαρδισμούς εναντίον κουρδικών στόχων – συμπεριλαμβανομένων αμάχων – στον Μ4, ενώ ταυτόχρονα έστειλαν νέα στρατεύματα στις βάσεις τους στην Ιντλίμπ.<br /><br />Φυσικά η ένταση αυτή δεν θα οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας στην Συρία ή αλλού. Καμία από τις δύο χώρες δεν βρίσκεται σε θέση, πολιτικά και οικονομικά, να πάει τα πράγματα στα άκρα.<br /><br />Η κατάσταση αυτή ωστόσο είναι προβληματική γιατί οι δύο χώρες έχουν ανάγκη η μία την άλλη σε μια περίοδο όπου τους ασκείται μεγάλη πίεση από την διεθνή κοινότητα: στην Ρωσία εξαιτίας της υπόθεσης Ναβάλνι και στην Τουρκία εξαιτίας των εντάσεων με την διοίκηση Μπάιντεν και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.<br /><br />Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι Μόσχα και Άγκυρα έχουν προχωρήσει σε μια συγκυριακή συνεργασία για πολλούς λόγους οι οποίοι δεν θα αναφερθούν στο παρόν άρθρο.<br /><br />Τα συμφέροντα των δύο χωρών ωστόσο είναι τόσο διαφορετικά που κάποια στιγμή η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη.<br /><br />Η Διαδικασία της Αστάνα έχει παγώσει και η Τουρκία δρα πλέον ανεξέλεγκτα στην Συρία.<br /><br />Η σύγκρουση επομένως δεν αποκλείεται να έρθει όταν οι συνομιλίες για το συριακό φτάσουν σε ένα αδιέξοδο.<div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Συρία δείχνουν ότι η σύμπραξη Ρωσίας – Τουρκίας είναι συγκυριακή Κάποια στιγμή η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη.

Γιώργος Μενεσιάν  Διεθνολόγος Πολλοί αναλυτές στην Δύση κάνουν λόγο για μια ανοιχτή σύμπραξη μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Βεβαίως, κανείς δεν...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι FT ξεγυμνώνουν το καθεστώς Ερντογάν.

<img height="157" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/02/210218114705_erdogan12-1024x576.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Απειλές, ξυλοδαρμοί, εκβιασμοί κατά Νταβούτογλου και Μπαμπατζάν</span></h3>Με απειλές, αποκλεισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εκβιασμούς ακόμη και ξυλοδαρμούς βρίσκονται αντιμέτωποι όσοι από τους παλαιούς συμμάχους του Ερντογάν επιχειρούν να αποκτήσουν τη δική τους πολιτική οντότητα, σημειώνουν σε ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα οι Financial Times.<br /><br />Ας δούμε την περίπτωση του Σελτζούκ Οζντάγ (Selcuk Ozdag). Κάποτε βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, σήμερα αντιπρόεδρος στο δεξιό, συντηρητικό κόμμα «Μέλλον» (Gelecek) που ίδρυσε το 2019 ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου.<br /><br />Τον περασμένο Ιανουάριο ξεκίνησε για την προσευχή της Παρασκευής. Ξαφνικά έξω από την πόρτα του ξεπρόβαλλε μία ομάδα ανδρών κρατώντας ξύλινα ρόπαλα και ένα όπλο.<br />Τον χτύπησαν άγρια, του έσπασαν το χέρι και του προκάλεσαν τραύματα που χρειάστηκαν 17 ράμματα στο κεφάλι.<br />Ο Οζντάγ υποπτεύεται ότι οι δράστες της επίθεσης έχουν δεσμούς με τον ακροδεξιό εταίρο του Ερντογάν ,το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης του Μπαχτσελί με τον οποίο ο Οζντάγ είχε λογοφέρει λίγες μέρες πριν από την επίθεση.<br /><br />O 62χρονος Οζντάγ θεωρεί ότι η κυβερνητική συμμαχία της Τουρκίας αρχίζει να φοβάται τον νέο πολιτικό σχηματισμό που στοχεύει στους απογοητευμένους ψηφοφόρους του Ερντογάν:<br /><br />«Η σημερινή κυβέρνηση είναι απελπισμένη», δήλωσε στους Financial Times. «Αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία», λέει.<br /><br />Σε αντίστοιχη δύσκολη θέση βρίσκεται και η «Θεραπεία», (Deva) το κόμμα που ίδρυσε ο πάλαι ποτέ οικονομικός γκουρού του Ερντογάν, Αλί Μπαμπατζάν, με στόχο να συγκεντρώσει ψήφους και από τα αριστερά και από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος.<br /><br />«Ο,τι προσπαθούν να κάνουν είναι μάλλον απίθανο. Είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις προεκλογική εκστρατεία και να προσεγγίσεις ψηφοφόρους όταν σε δέρνουν και σου στήνουν ενέδρες» σχολιάζει στην βρετανική εφημερίδα ο Σελίμ Σαζάκ (Selim Sazak) επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Bilkent της Άγκυρας.<br /><br />Αξιωματούχοι μάλιστα του κόμματος Νταβούτογλου λένε ότι δυνάμει στελέχη, πολλά από τα οποία προήλθαν από το AKP του Ερντογά , έχουν υποστεί απειλές ότι «αν πηδήξουν έξω από τα καράβι» είτε θα απολυθούν από το δημόσιο είτε θα χάσουν συμβόλαια που έχουν συνάψει για τις επιχειρήσεις τους.<br /><br />Αν και η χαμηλή απήχηση που σημειώνουν τα δύο κόμματα δεν μπορεί να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στο κλίμα που καταγγέλλεται ότι καλλιεργούν τα όργανα του Ερντογάν, οι κατηγορίες εις βάρος του είναι συγκεκριμένες:<br /><br />Για παράδειγμα ο Μεμέτ Εμίν Εκμέν (Mehmet Emin Ekmen) αντιπρόεδρος στο κόμμα του Μπαμπατζάν, υποστηρίζει ότι το κόμμα του αντιμετωπίζει μπλακ άουτ στα φιλοκυβερνητικά media και μεταξύ των κορυφαίων πολιτικών του ΑKP: «Μιλάνε σαν να μην υπάρχει κόμμα Deva, σαν να μην υπάρχει πρόσωπο που ονομάζεται Αλί Μπαμπατζάν», λέει στους FT.<br /><br />Tην ίδια στιγμή η επιδημία του κορωναϊού έχει καταστήσει ακόμη πιο δύσκολη την πόρτα – πόρτα προεκλογική εκστρατεία που είναι απαραίτητη προκειμένου να ξεπεραστεί το εμπάργκο στα media.<br /><br />Ο Εκμέν υποστηρίζει ότι ένα 50% των κατοίκων της χώρας αγνοεί ακόμη και την ύπαρξη του κόμματος.<br /><br />Οι αναλυτές είναι προς το παρόν διχασμένοι για τις προοπτικές των δύο κομμάτων αν και πολλοί εκτιμούν ότι τα πραγματικά τους ποσοστά δεν αντικατοπτρίζονται στις δημοσκοπήσεις.<br /><br />Και γεγονός παραμένει ότι «ακόμη και μικρή ‘αποστασία’ ψηφοφόρων του AKP στις επόμενες εκλογές του 2023, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πονοκέφαλο στον Ερντογάν που πρέπει να κερδίσει το 50% των ψήφων. Το 2019 είχε κερδίσει με το 52,6 τοις εκατό και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι υπάρχει ένα αυξανόμενο τμήμα αναποφάσιστων ψηφοφόρων».<div><a href="https://www.ft.com/content/47f7a20f-4ff0-4aae-967b-37b71b9ae241">Financial Times </a></div><br /><a href="https://www.blogger.com/#">πηγή</a><div><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι FT ξεγυμνώνουν το καθεστώς Ερντογάν.

 Απειλές, ξυλοδαρμοί, εκβιασμοί κατά Νταβούτογλου και Μπαμπατζάν Με απειλές, αποκλεισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εκβιασμούς ακόμη και...

Διαβάστε την συνέχεια

"Βόμβες" Ρώσων για Πούτιν: Η "φιλελεύθερη ελίτ" θέλει την αντικατάστασή του.

<img height="168" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-02/poutin_erntogan.original.jpg?itok=HXuwYt_l" width="280" /><br /><br />Σενάρια αντικατάστασης του Πούτιν από την εξουσία και επερχόμενες ταραχές συγκλονίζουν τη Ρωσία<br />Περίεργα σενάρια φέρνουν στην επιφάνεια <a href="https://topcor.ru/18655-srok-do-leta-rossijskij-jekspert-zajavil-o-gotovjaschemsja-smeschenii-putina.html?yrwinfo=1613555014269438-185944378237163427900117-production-app-host-vla-web-yp-156"><b>ρωσικές δημοσιογραφικές πηγές</b></a> για την πραγματική κατάσταση στη Ρωσία, αλλά και για το μέλλον του Β. Πούτιν, ο οποίος είναι στην εξουσία πλέον των 20 ετών. <br /><br />Μιλάμε για απροσδόκητες εξελίξεις οι οποίες προμηνύονται στη Ρωσία το καλοκαίρι ή στις αρχές Σεπτεμβρίου λόγω της άσχημης οικονομικής καταστάσης και άλλων παραγόντων.<br /><br />Ο Ρώσος οικονομολόγος Μιχαήλ Καζίν έκανε μια απροσδόκητη δήλωση λέγοντας ότι "στο τέλος του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου του τρέχοντος έτους, οι φιλελεύθερες ελίτ της Ρωσίας θα επιχειρήσουν να απομακρύνουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν από την προεδρία της χώρας".<br /><br />Πραγματικά είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε κάτι ανάλογο από Ρώσους ειδικούς που είναι κοντά στο καθεστώς, σε μια αναπάντεχη πιθανή εξέλιξη που ίσως παραμονεύει για τον Ρώσο πρόεδρο. <br /><br />Ο Ρώσος ειδικός μοιράστηκε αυτό το σενάριο μαζί με τους χιλιάδες θεατές του καναλιού στο YouTube Aurora. <br /><br />Ο Καζίν πιστεύει ότι εκπρόσωποι διεθνών κολοσσών και εγχώριων εταιρειών, ενδιαφέρονται να αλλάξουν την πορεία της χώρας, και πιθανότατα να οργανώσουν ένα «κτύπημα» στο σημερινό καθεστώς του Πούτιν. <br /><br />Κατά τη γνώμη του, η πιο ευνοϊκή κατάσταση για τέτοιες ριζοσπαστικές κινήσεις μπορεί να εμφανιστούν στα τέλη του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου του 2021. <br /><br />“Σενάρια θέλουν τον Πούτιν να περνά ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι που θα επιμηκυνθεί έως τις αρχές του φθινοπώρου” τονίζει ο Ρώσος εμπειρογνώμονας. <br />Ο ειδικός πιστεύει ότι εκπρόσωποι της φιλελεύθερης ελίτ μπορεί να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στη Ρωσία. <br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι πολλοί κάτοικοι της χώρας παρακολουθούν τη συνεχή αύξηση των τιμών και την παράλληλη πτώση των μισθών, τα οποία σε συνδυασμό με πρόσφατα πολιτικά γεγονότα (σύλληψη Ναβάλνι), μπορεί να ωθήσουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της ρωσικής κοινωνίας στην επιθυμία να «ταρακουνήσουν τα ύδατα», επιδεινώνοντας την κατάσταση στη χώρα και εκδιώκοντας τον ανεπιθύμητο Πούτιν από την προεδρία. <br /><br />Ο Μ. Καζίν υπενθύμισε ότι κατά μια έννοια μια παρόμοια κατάσταση αναπτύχθηκε την άνοιξη του περασμένου έτους, όταν τοπικοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να εκπληρώσουν οδηγίες από την κεντρική κυβέρνηση, σχετικά με τις πληρωμές στον πληθυσμό ως μέρος της βοήθειας στα θύματα του κορονοϊού.<br /><br />Τότε τα χρήματα δόθηκαν από την Μόσχα και η επιδείνωση της κατάστασης αποφεύχθηκε προς το παρόν όμως.<br /><br />Η εκτίμηση του Ρώσου ειδικού δεν είναι η μόνη, μιας και έχουμε μια άσχημη περιρρέουσα ατμόσφαιρα που εγκυμονεί πολλές αντιδράσεις για την γενικότερη πολιτική του Ρώσου προέδρου εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. <br /><br />Εκτίμηση είναι ότι ένα μεγάλο μέρος και της ρωσικής ελίτ δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι την λυκοφιλία του προέδρου τους με τον Ερντογάν, αφού αυτή δεν έχει αποφέρει τίποτα ουσιαστικό ούτε στον οικονομικό ούτε σε άλλους τομείς.<br /><br />Προσβολές, νεο-οθωμανική αλαζονεία, προκλήσεις είναι το κύριο μενού των Τούρκων στους Ρώσους.<br /><br />Από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στην Συρία το 2015, μέχρι τον Οθωμανικό χάρτη που περιλαμβάνει ρωσικές εκτάσεις, και την άρνηση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία, οι ίδιοι θεωρούν ότι η Άγκυρα εμπαίζει την Μόσχα με τον πλέον σκαιώδη τρόπο. <br /><br />Τέλος είναι κατανοητό ότι ο Β.Πούτιν ευρίσκεται πολλά χρόνια στην εξουσία έχοντας πάθει την γνωστή “πολιτική ασθένεια” που παθαίνουν όλοι οι ηγέτες που ασκούν εξουσία για μακρύ διάστημα χάνοντας την επαφή με τον κόσμο.<br /><br />Για αυτό και πιθανότατα, με δεδομένα τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, η ίδια η ρωσική ελίτ που έφερε στην εξουσία τον Πούτιν, η ίδια και να τον “αντικαταστήσει” για να σώσει την παρτίδα. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

"Βόμβες" Ρώσων για Πούτιν: Η "φιλελεύθερη ελίτ" θέλει την αντικατάστασή του.

Σενάρια αντικατάστασης του Πούτιν από την εξουσία και επερχόμενες ταραχές συγκλονίζουν τη Ρωσία Περίεργα σενάρια φέρνουν στην επιφάνεια ρωσι...

Διαβάστε την συνέχεια

"Διαβατήριο" και από τον Μπάιντεν πήρε ο Σίσι

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/rolling-airframe-aigyptos-slpress.gr_.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/rolling-airframe-aigyptos-slpress.gr_-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />Την παράδοση 168 ναυτικών πυραύλων επιφάνειας αέρος Rolling Airframe Missiles (RAM) ενέκρινε η κυβέρνηση Μπάιντεν στην Αίγυπτο, "σπάζοντας τον πάγο" με το καθεστώς Σίσι, έναν από τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής που δεν έχει ακόμα τηλεφωνήσει ο Αμερικανός πρόεδρος, με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αποκαλεί την αραβική χώρα «έναν στρατηγικό εταίρο για την ασφάλεια των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή».<br /><br />Προηγουμένως η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε ανακοινώσει πως θα επανεξετάσει την πώληση των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένα deal που κλείστηκε κυριολεκτικά στην εκπνοή της θητείας Τραμπ, ενώ πάγωσε και την προμήθεια οπλικών συστημάτων στον πιο παραδοσιακό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στην Μέση Ανατολή, την Σαουδική Αραβία, τερματίζοντας ταυτόχρονα την αμερικανική στρατιωτική στήριξη στον πόλεμο του βασιλείου στην Υεμένη.<br /><br />Ειδικά σε ότι αφορά τη Σαουδική Αραβία, η προεδρία Μπάιντεν ξεκίνησε με αρκετά άσχημους οιωνούς: αρχικά η νέα αμερικανική κυβέρνηση αφαίρεσε τους σιίτες αντάρτες Χούτι από την λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, τους οποίους το βασίλειο πολεμά στην Υεμένη. Αργότερα ο Λευκός Οίκος έκανε γνωστό πως ο Αμερικανός πρόεδρος θα επικοινωνεί αποκλειστικά μόνο με τον Σαουδάραβα βασιλιά και όχι τον πρίγκηπα διάδοχο και τον πραγματικά ισχυρό άνδρα του Ριάντ, τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, τον οποίο ο Μπάιντεν έχει σχεδόν χαρακτηρίσει "παρία", λόγω της εμπλοκής του στην φρικτή δολοφονία του αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι.<br /><br />Μάλιστα, η πώληση των αμερικανικών πυραύλων στην Αίγυπτο έγινε λίγο μετά την είδηση πως αιγυπτιακές αρχές ασφάλειας συνέλαβαν δύο συγγενείς του Αμερικανο-Αιγύπτιου αντικαθεστωτικού ακτιβιστή Μοχάμεντ Σολμάν, συνεχίζοντας μία πρακτική που ο σημερινός πρόεδρος είχε προεκλογικά χαρακτηρίσει ως «απαράδεκτη», καθώς καίρια θέση στην προεκλογική του ατζέντα είχε η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες της Μέσης Ανατολής.<div><br />Αμερικανική βοήθεια και ρωσικά όπλα<br /><br />Η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια στην Αίγυπτο ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως και αφορά κυρίως προμήθειες στρατιωτικού υλικού, συντήρηση και εκπαίδευση προσωπικού. Η κυβέρνηση Ομπάμα είχε απειλήσει να την αναστείλει το καλοκαίρι του 2013, έπειτα από την άγρια καταστολή των διαδηλώσεων των οπαδών του έκπτωτου ισλαμιστή προέδρου Μοχάντ Μόρσι, τον οποίο έχει ανατρέψει με στρατιωτικό κίνημα ο σημερινός πρόεδρος της χώρας, στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.<br /><br />Παραδόξως, αν υπάρχει μία αμερικανική κυβέρνηση που είχε αναστείλει προσωρινά την αμερικανική βοήθεια στην Αίγυπτο, λόγω της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτή ήταν η κυβέρνηση Τραμπ και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2017. Αν και η Ουάσιγκτον είχε επικαλεστεί τις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά πολλούς διεθνείς αναλυτές ο πραγματικός λόγος ήταν η άρνηση του καθεστώτος να υποστηρίξει κυρώσεις στην Βόρεια Κορέα, την οποία ο Τραμπ τότε απειλούσε με «φωτιά και οργή».<br /><br />Μάλιστα ένας από τους λόγους που είχε προβάλει ο Τραμπ τον περασμένο Δεκέμβριο για να μην εγκρίνει το πακέτο στήριξης της αμερικανικής οικονομίας ήταν ότι αυτό θα περιλάμβανε πολλά «άσχετα πράγματα», όπως «ένα δισεκατομμύριο δολάρια για τον στρατό της Αιγύπτου» το οποίο ο (κατά δήλωση) του «αγαπημένος δικτάτορας Σίσι» θα κατευθύνει αποκλειστικά στην «αγορά ρωσικών όπλων». Η Αίγυπτος του Σίσι αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερος αγοραστές ρωσικών όπλων στην Αφρική, έχοντας (μεταξύ άλλων) προμηθευτεί και μαχητικά αεροσκάφη Su-35, ενώ ταυτόχρονα προμηθεύεται μαχητικά Rafale από την Γαλλία, με την οποία εσχάτως συντονίζεται σε μία σειρά διεθνών ζητημάτων, με κυριότερο το λιβυκό.<br /><br />Έχοντας λοιπόν ανοιχτεί και σε άλλους διεθνείς παίχτες, η ενδεχόμενη διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας, η οποία χρονολογείται από την υπογραφή της ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ισραήλ το 1979, δεν θα αποτελέσει για το καθεστώς «το τέλος του κόσμου», όπως έχουν δηλώσει παλαιότερα οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι, υπενθυμίζοντας πως η Αίγυπτος επιβίωσε και μετά την διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας των Σοβιετικών, έπειτα από την σύγκρουση του Ανουάρ Σαντάτ με την ΕΣΣΔ.<br /><br />«Για την ειρήνη θες την Αίγυπτο»<br /><br />Οι Αμερικανοί δεν έχουν την πολυτέλεια να προσδεθεί ολοκληρωτικά στο άρμα της Ρωσίας και της Κίνας η μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου, την οποία είχαν αποσπάσει από την σοβιετική επιρροή το 1979, με την υπογραφή της πρώτης ειρηνευτικής συνθήκης αραβικού κράτους με το Ισραήλ. Ο Σίσι βέβαια κατά καιρούς υπενθυμίζει την δυσαρέσκεια του από την υποστήριξη της κυβέρνησης Ομπάμα στην Αραβική Άνοιξη και στην κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων, δείχνοντας την δυσπιστία του προς τις ΗΠΑ.<br /><br />Όμως ο Αιγύπτιος ηγέτης εμφανίζεται να παραγνωρίζει πως η βραχύβια κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας είχε (αρχικά τουλάχιστον) και την ανοχή του αιγυπτιακού στρατού. Η ίδια η περίπτωση του Σίσι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: διορίστηκε στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων από τον Μόρσι, έπειτα από τον παραγκωνισμό της "παλιάς φρουράς" του στρατεύματος που προχώρησε ο τελευταίος, σε μία προσπάθεια του πρώην ισλαμιστή πρωθυπουργού να βρει ένα modus vivendi με τις ένοπλες δυνάμεις.<br /><br />Το καθεστώς Σίσι, μην έχοντας εμπλακεί σε ένα θερμό πολεμικό μέτωπο όπως η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη και η Τουρκία του νεοσουλτάνου Ερντογάν, εμφανίζεται ως μία δύναμη σταθερότητας στην "πυριτιδαποθήκη" της Μέσης Ανατολής. Ειδικότερα η θέση της είναι καίρια σε δύο μέτωπα που ενδιαφέρουν την κυβέρνηση Μπάιντεν: στο Παλαιστινιακό, όπου έχει διαύλους επικοινωνίας με την Χαμάς που ελέγχει την Γάζα, αλλά κυρίως στο ζήτημα το Ιράν, με τον Σίσι να μην υποστηρίζει την πολιτική Τραμπ της "μέγιστης πίεσης" στην Τεχεράνη, όπως οι Σαουδάραβες σύμμαχοι του.<br /><br />Παραφράζοντας την φημισμένη φράση του πρώην Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, η πραγματικότητα είναι πως στην Μέση Ανατολή «για ειρήνη θες την Αίγυπτο». Αυτήν την πραγματικότητα δεν μπορεί να παραγνωρίσει ο Τζο Μπάιντεν και θεωρούμε πως σύντομα θα τηλεφωνήσει στον Αιγύπτιο ομόλογο του, όπως έκανε και με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σχεδόν έναν μήνα μετά την εκλογή του.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

"Διαβατήριο" και από τον Μπάιντεν πήρε ο Σίσι

Λυκοκάπης Γιώργος Την παράδοση 168 ναυτικών πυραύλων επιφάνειας αέρος Rolling Airframe Missiles (RAM) ενέκρινε η κυβέρνηση Μπάιντεν στην Αίγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναβίωση και μεταστάσεις του ISIS – Πώς το διευκολύνει η Τουρκία

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/boko-haram.jpg"><img height="147" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/boko-haram-696x367.jpg" width="280" /></a><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Μια ματιά σε τίτλους διεθνών ΜΜΕ τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι το ISIS όχι απλά δεν έχει πεθάνει, αλλά συνεχίζει να επιτίθεται σε Συρία και Ιράκ και να εξαπλώνεται με μεταστάσεις στην Αφρική και την Ασία, συνεχίζοντας να αποτελεί απειλή και για την Ευρώπη.<br /><br />Στις 13 Φεβρουαρίου οι ιρακινές δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι συνέλαβαν 16 μέλη του ISIS σε επιχειρήσεις στο Κιρκούκ και τη Μοσούλη. Στις 15 Φεβρουαρίου η Τουρκία ανακοίνωσε ότι συνέλαβε μια μητέρα (με δύο παιδιά) μέλος της οργάνωσης, πολίτες Νέας Ζηλανδίας, που προσπαθούσαν να διαφύγουν από την Συρία. Μια μέρα αργότερα οι γερμανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι είχαν συλλάβει πέντε μέλη της οργάνωσης, τατζίκικης καταγωγής, που σχεδίαζαν να δολοφονήσουν έναν επικριτή των τζιχαντιστών με δραστηριότητα στο YouTube.<br /><br />Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου έγινε γνωστό ότι μαχητές του ISIS δολοφόνησαν έναν κουρδικής καταγωγής έμπορο αυτοκινήτων. Μαγνητοσκόπησαν την εκτέλεσή του και έστειλαν στη γυναίκα του το βίντεο ζητώντας 100.000 δολάρια για να επιστρέψουν την σορό του. Στις 17 Φεβρουαρίου Τούρκοι συνοριοφύλακες συνέλαβαν πέντε Ρώσους (ανάμεσα τους και μια γυναίκα) και έναν Λίβυοι που προσπαθούσαν να εισέλθουν από τη Συρία. Όλοι τους είναι ύποπτοι για συμμετοχή στο ISIS.<br /><br />Κρούουν κώδωνα κινδύνου<br /><br />Η απειλή του ISIS για τη διεθνή ασφάλεια αυξάνεται και πάλι. Η ισλαμιστική οργάνωση μπορεί να ανακτήσει την ικανότητα να ενορχηστρώσει τρομοκρατικές επιθέσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου το 2021, προειδοποίησε ο επικεφαλής του Γραφείου Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας των Ηνωμένων Εθνών, Βλαντιμίρ Βορόνκοφ, στις 11 Φεβρουαρίου. Ο ίδιος είπε ότι ενώ η τρομοκρατική ομάδα δεν έχει αναπτύξει στρατηγική για να εκμεταλλευτεί την πανδημία, οι προσπάθειές της για ανασυγκρότηση και αναζωογόνηση των δραστηριοτήτων της κέρδισαν περαιτέρω δυναμική το β' εξάμηνο του 2020.<br /><br />«Ο πυρήνας του στο Ιράκ και στη Συρία και οι θυγατρικές του σε άλλες ζώνες συγκρούσεων συνέχισαν να εκμεταλλεύονται τη αναταραχή που προκαλείται από τον ιό για να εντείνουν τις επιχειρήσεις τους, με μια σειρά από επιθέσεις υψηλού προφίλ». Προσέθεσε ότι οι μαχητές του ISIS έχουν διατηρήσει την ικανότητά τους να περνούν από "πορώδη" και αφύλακτα σύνορα.<br /><br />Περίπου 10.000 μαχητές του ISIS, συμπεριλαμβανομένων και δυτικών, παραμένουν ενεργοί στην περιοχή μεταξύ Ιράκ και Συρίας, επιδιώκοντας μια παρατεταμένη αντεπίθεση. Είναι οργανωμένοι σε μικρές ομάδες, που κρύβονται στην έρημο και σε αγροτικές περιοχές. Μετακινούνται στα σύνορα μεταξύ Ιράκ και Συρίας, πραγματοποιώντας αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Αμερικανική έκθεση για το ISIS, που κατατέθηκε στο Κογκρέσο το β' τρίμηνο του 2020, παραθέτει την άποψη εμπειρογνωμόνων ότι η αύξηση της δραστηριότητάς του δείχνει ότι ισχυροποιείται, ότι πρόκειται για πρώιμα σημάδια ανάκαμψης»<div><br />Η πανδημία βοηθάει το ISIS<br /><br />H πανδημία συνέχισε να θέτει σημαντικές στρατηγικές και πρακτικές προκλήσεις για τις προσπάθειες των κρατών-μελών να καταπολεμήσουν την ισλαμική τρομοκρατία και την εξάπλωση του βίαιου εξτρεμισμού. «Έχει εκφραστεί η ανησυχία ότι οι τρομοκράτες ενδέχεται να επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν νέες ευπάθειες που προκύπτουν από την παγκόσμια κρίση υγείας και να σφυρηλατήσουν ευκαιριακές συμμαχίες με εγκληματικές ομάδες», ανέφερε η προαναφερθείσα, προσθέτοντας ότι η οικονομική ύφεση και η εκτροπή κρατικών πόρων στην αντιμετώπιση της πανδημίας μπορούν να αποδυναμώσουν τις αντιτρομοκρατικές προσπάθειες.<br /><br />Η αύξηση των επιθέσεων του ISIS αποδίδεται και στην αποδυνάμωση της εναντίον του στρατιωτικής πίεσης. Στη Συρία επωφελήθηκε από το χάος που προκάλεσε η εισβολή της Τουρκίας τον Οκτώβριο 2019 και η αναδιάταξη των αμερικανικών δυνάμεων. Στο Ιράκ, το ISIS επωφελήθηκε από συνεχείς μαζικές διαμαρτυρίες και την πολιτική παράλυση. Η ανωτέρω έκθεση ανέφερε ότι χωρίς νέες επιχειρήσεις εναντίον του, το ISIS θα αποκτήσει σταθερή βάση που θα του επιτρέπει να πραγματοποιεί συχνές, μεγάλης κλίμακας επιθέσεις.<br /><br />Το ISIS επωφελήθηκε από το κενό ασφαλείας που άφησε η μείωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων λόγω πανδημίας. Εξαπέλυσε, μάλιστα, κύμα επιθέσεων στο Ραμαζάνι. Η αμερικανική DIA (υπηρεσία πληροφοριών του Πενταγώνου) ανέφερε ότι οι τζιχαντιστικές επιθέσεις θα αυξηθούν περαιτέρω εάν μειωθεί η πίεση λόγω πανδημίας και ανταγωνιστικών προτεραιοτήτων των δυνάμεων που λένε ότι πολεμούν το ISIS.<br /><br />Τον Ιανουάριο 2020, η DIA ανέφερε ότι το ISIS επιδιώκει να επηρεάσει τους σουνιτικούς πληθυσμούς στο Ιράκ, εκμεταλλευόμενο την σχετική πολιτική περιθωριοποίησή τους (οφείλεται στην σιιτική πλειοψηφία), τις καθυστερήσεις στην ανοικοδόμηση και τον θρησκευτικό διχασμό. Το ISIS είναι καλά προσαρμοσμένο για να λειτουργεί στην πανδημία, αφού οι μονάδες του είναι απομονωμένες, αυτόνομες και προετοιμασμένες για την "Ημέρα της Κρίσεως".</div><div><br />Το ISIS στην Νοτιοανατολική Ασία<br /><br />Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, το ISIS εκτιμάται ότι έχει 1.000-2.200 μαχητές στο Αφγανιστάν που έχουν εξαπλωθεί σε διάφορες επαρχίες και συνεχίζουν να στοχεύουν τις πόλεις. Ο Σιχάμπ Αλ Μουχατζίρ, ο νέος ηγέτης της οργάνωσης στο Κανταχάρ από το καλοκαίρι, φέρεται να είναι επικεφαλής των επιχειρήσεων σε Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές, Ινδία, Μαλδίβες, Πακιστάν, Σρι Λάνκα και σε κράτη της Κεντρικής Ασίας. Λέγεται ότι είχε παλαιόθεν στενούς δεσμούς με την οργάνωση του Χακάνι.<br /><br />Αυτή η οργάνωση, που υποστηρίζεται από τις πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες ISI, είναι από τις πιο έμπειρες ανταρτικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου της Ουάσινγκτον. Η οργάνωση διατηρεί ασφαλές καταφύγιο στο Βόρειο Βαζιριστάν του Πακιστάν και στα νοτιοανατολικά σύνορα του Αφγανιστάν. Αυτή βρίσκεται πίσω από τις πλέον θανατηφόρες επιθέσεις στο Αφγανιστάν.<br /><br />Το ISIS παραμένει ανθεκτικό στη Νοτιοανατολική Ασία μέσω σειράς οργανώσεων, ιδίως στις νότιες Φιλιππίνες. Η περιοχή βιώνει τη βία που ξεκίνησε το ISIS. Εξέχουσα θέση, μάλιστα, έχουν οι γυναίκες και στην πραγματοποίηση επιθέσεων αυτοκτονίας. Σε δύο τέτοιες επιθέσεις στις Φιλιππίνες τον Αύγουστο συμμετείχαν γυναίκες, μάλλον χήρες μαχητών της οργάνωσης Αμπού Σαγιάφ.<br />Το ISIS στην Αφρική<br /><br />Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Τρομοκρατίας που δημοσιεύθηκε (25 Νοεμβρίου 2020), το κέντρο βάρους του ISIS έχει μετατοπισθεί από τη Μέση Ανατολή στην Αφρική και εν μέρει στη Νότια Ασία. Ο συνολικός αριθμός θανάτων από τη δράση του στην υποσαχάρια Αφρική είναι αυξημένος κατά 67% σε σχέση με το 2019. «Επτά από τις 10 χώρες με τη μεγαλύτερη αύξηση της τρομοκρατίας ήταν στην υποσαχάρια Αφρική: Μπουρκίνα Φάσο, Μοζαμβίκη, Λαϊκή Δημοκρατία Κογκό, Μάλι, Νίγηρας, Καμερούν και Αιθιοπία». Η έκθεση επισημαίνει ότι το 2019 «η υποσαχάρια Αφρική κατέγραψε τον μεγαλύτερο αριθμό θανάτων από τρομοκρατία που σχετίζονται με το ISIS με 982 [θύματα], ή 41% του συνόλου».<br /><br />Ο συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας πρέσβης Νέιθαν Σέιλς, επιβεβαιώνει ότι το ISIS και η Αλ Κάιντα έχουν μεταφέρει μεγάλο μέρος των επιχειρήσεών τους από την Συρία και Ιράκ στις θυγατρικές τους στην Αφρική και στο Αφγανιστάν. «Η Αφρική πρόκειται να γίνει το πεδίο μάχης του τζιχάντ για τα επόμενα 20 χρόνια και θα αντικαταστήσει τη Μέση Ανατολή», ανέφερε και ο Γάλλος εμπειρογνώμονας Ολιβιέ Γκιτά. Η τάση εντείνεται και από τον ανταγωνισμό ISIS και Αλ Κάιντα για άντληση μαχητών και πόρων από τις ίδιες δεξαμενές.<br /><br />Οι δύο οργανώσεις μοιράζονται το μίσος για κοσμικούς και υποστηριζόμενους από τη Δύση ηγέτες, τους οποίους αποκαλούν αποστάτες, αλλά έχουν μεγάλες διαφορές στην προσέγγισή τους. Το ISIS προτιμάει την ακραία, σοκαριστική βία που προσελκύει ψυχοπαθολογικές και εγκληματικές προσωπικότητες στις τάξεις του, αλλά τείνει να απωθεί την πλειονότητα των πιστών μουσουλμάνων.<br />Σαχέλ και Νιγηρία<br /><br />Η Αλ Κάιντα επιδιώκει συχνά να κερδίσει την πίστη των τοπικών πληθυσμών που δεν έχουν εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις τους, εκμεταλλευόμενη περιφερειακά και εθνικά παράπονα. Το Σαχέλ (Μάλι, Τσαντ, Νίγηρας, Μπουρκίνα Φάσο, Μαυριτανία) μαστίζεται από ξηρασία, φτώχεια, ανεργία και διαφθορά. Η κυρίαρχη τζιχαντιστική ομάδα εκεί είναι η θυγατρική της Αλ Κάιντα, Jama'at Nusrat Al-Islam wa'l-Muslimin (JNIM) και βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το τοπικό ISIS (ISGS). Το 2020 έγιναν αρκετές αψιμαχίες και δολοφονίες μεταξύ τους.<br /><br />Η Νιγηρία υπέστη τις χειρότερες επιθέσεις τζιχάντ. Η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει τα βορειοανατολικά της χώρας όπου εδρεύει η Μπόκο Χαράμ. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Τρομοκρατίας, από το 2011 η Μπόκο Χαράμ είναι υπεύθυνη για περισσότερους από 37.500 θανάτους που σχετίζονται με την λανθάνουσα εμφύλια σύρραξη και πάνω από 19.000 θανάτους από τρομοκρατία. Το 2015, τμήμα της Μπόκο Χαράμ έδωσε όρκο πίστης στο ISIS, ονομαζόμενο "Ισλαμικό Κράτος της Δυτικής Αφρικής" (ISWAP). Μετά από την κατάληψη μιας πολυεθνικής βάσης στις όχθες της λίμνης Τσαντ το 2018, το ISIS προωθεί αυτή την αφρικανική θυγατρική.<br /><br />Η επανάκαμψη του ISIS στην Μέση Ανατολή θα συνεχιστεί, καθώς οι ΗΠΑ αποσύρουν δυνάμεις, το Ιράκ παραμένει ένα βαθιά διαιρεμένο και η Τουρκία σπέρνει χάος. Οι δραστηριότητες εξαγωγής του τζιχάντ, όμως, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε Αφρική και ανατολική Ασία. Η ρευστή πολυπολική γεωστρατηγική κατάσταση εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ δυνάμεων διαφόρων μεγεθών, οδηγώντας μικρότερα και φτωχότερα κράτη σε αποσύνθεση και διαμελισμό. Σ' αυτό το σκηνικό, το ISIS βρίσκει κενά, στα οποία διεισδύει και καλλιεργεί τους δικούς του "ανθούς του κακού".</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αναβίωση και μεταστάσεις του ISIS – Πώς το διευκολύνει η Τουρκία

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Μια ματιά σε τίτλους διεθνών ΜΜΕ τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι το ISIS όχι απλά δεν έχει πεθάνει, αλλά συνεχίζει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν νιώθεις ότι το τέλος σου είναι κοντά... πιάνεσαι από τα μαλλιά σου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR-DwtjzhRwKm6ETXVRujfcsD633vCnKq_AMw&usqp=CAU" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="170" data-original-width="296" height="161" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR-DwtjzhRwKm6ETXVRujfcsD633vCnKq_AMw&usqp=CAU" width="280" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Μιχάλη Ψύλου</b><br />«Εξω από την Βουλή οι προδότες βουλευτές που επαινούν τους δολοφόνους μωρών» κραύγαζε ο ακροδεξιός συνεταίρος του προέδρου Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί ,μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του.<div><br /></div><div> Ποιοι ηταν οι «προδότες;» Το φίλο-Κουρδικό HDP το οποίο προσπαθεί μήνες τώρα ο Μπαχτσελι να θέσει εκτός νόμου. Αφορμή για την «έκρηξη» Μπαχτσελί ήταν η αμφισβήτηση του HDP για την ανακοίνωση του Τουρκικού στρατού ότι βρέθηκαν 13 Τούρκοι ,εκτελεσμένοι από αντάρτες του PKK, στην περιοχή Γκάρα ,στο βόρειο Ιράκ. Η τουρκική επιχείρηση, που είχε τον κωδικό «Δόκανο Αετού 2» ,είχε διπλό στόχο: Πρώτον, τη σύλληψη ή δολοφονία ανώτερων στελεχών του ΡΚΚ που επρόκειτο να συγκεντρωθούν στη Γκάρα, σύμφωνα με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Δεύτερον, τη διάσωση των Τούρκων αιχμαλώτων που είχαν απαχθεί κατά το παρελθόν από το ΡΚΚ και κρατούνταν επίσης στην ίδια περιοχή.</div><div><br />Μετά την επιχείρηση, η Αγκυρα έκανε αρχικά λόγο για 13 άμαχους που βρέθηκαν νεκροί στις σπηλιές της περιοχής. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για στρατιωτικούς και μέλη των μυστικών υπηρεσιών ΜΙΤ , που είχαν απαχθεί χρόνια πριν από το ΡΚΚ. Υποτίθεται, ότι οι σοροί των 13 Τούρκων βρέθηκαν- στη διάρκεια τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης- σε μια σπηλιά με τραύματα από πυροβόλα όπλα στο κεφάλι, γεγονός που οδήγησε την Αγκυρα να μιλήσει για «εκτελέσεις αμάχων» από το ΡΚΚ.</div><div><br />Τουρκικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν όμως ότι μεταξύ των 13 θυμάτων ήταν και δύο υψηλόβαθμοι πράκτορες της ΜΙΤ ,οι οποίοι είχαν συλληφθεί το 2017 από τους αντάρτες του ΡΚΚ και ομολόγησαν τις σχέσεις που είχε το καθεστώς του Ερντογάν με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Το γεγονός αυτό δημιουργεί πολλά ερωτήματα για τις συνθήκες θανάτου των 13 ομήρων.<br />Αμφιβολίες και από την αντιπολίτευση</div><div><br />Τις προθέσεις του διδύμου Ερντογάν- Μπαχτσελί αμφισβητεί αλλωστε έντονα και η τουρκική αντιπολίτευση. Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Μουράτ Μπακάν , υπέβαλε πέντε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις χωρίς να πάρει καμία απάντηση από τα υπουργείο Άμυνας και Εσωτερικών .</div><div><br />Το Κόμμα Δημοκρατίας και Προόδου (DEVA) του πρώην υπουργού Εξωτερικών ,Αλί Μπαμπατσάν κατέθεσε επίσης σειρά ερωτήσεων στη Βουλή σχετικά με την στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή Γκάρα του βόρειου Ιράκ και τη δολοφονία 13 Τούρκων πολιτών το περασμένο Σαββατοκύριακο. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα του Αλί Μπαμπατσάν αμφισβητεί τον «πολιτικό και στρατιωτικό στόχο» της επιχείρησης και διερωτάται αν αξιολογήθηκε ως «η τελευταία λύση μετά από εκτίμηση των κινδύνων».<br />Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι η Εισαγγελία στην Άγκυρας ξεκίνησε έρευνες για ορισμένους</div><div> λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που διατύπωναν ανάλογες αμφιβολίες για το ποιοι ευθύνονται για τον θάνατο των 13 Τούρκων αιχμαλώτων. Όπως έγραψε ένα αντιπολιτευόμενο σάιτ στην Κωνσταντινούπολη, «μόλις ακούστηκαν στα social media αυτές οι δικαιολογημένες ερωτήσεις ,άρχισαν να εξαφανίζονται , σαν να βρέθηκαν στο …Τρίγωνο των Βερμούδων»…</div><div><br />Για τις ανάγκες της σωστής ενημέρωσης πρέπει να αναφερθεί και η ανακοίνωση του ΡΚΚ που υποστηρίζει ότι : «Από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ημερών, καθώς και τις σκληρές μάχες γύρω από τις σπηλιές ,προκλήθηκε ο θάνατος ορισμένων από τους πράκτορες, τους στρατιώτες και τους αστυνομικούς της MİT, οι οποίοι ήταν όμηροί μας».</div><div><br />Η κουρδική οργάνωση ισχυρίζεται ότι η τουρκική επίθεση δεν στόχευε στη διάσωση των ομήρων αλλά μάλλον στην εξόντωσή τους, καθώς ήταν προφανές ότι μια τόσο βαριά επίθεση δεν θα διευκόλυνε ποτέ την ασφαλή διάσωση κανενός. «Είναι σαφές ότι ο κύριος και μοναδικός υπεύθυνος για τη δολοφονία αυτών των ανθρώπων είναι αυτός που διέταξε την επίθεση, ο υπουργός Αμυνας Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος στερείται εντελώς ανθρωπίνων συναισθημάτων», υποστηρίζει το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα . PKK.</div><div><br />Φοβήθηκε ο Ερντογάν τις αποκαλύψεις;</div><div><br />Μήπως τελικά έχουν βάση αυτοί οι ισχυρισμοί και η Αγκυρα φοβήθηκε τις αποκαλύψεις των πρακτόρων της ΜΙΤ ,που ενδεχομένως να έκαιγαν τον Ερντογάν , σε μια περίοδο μάλιστα που υπάρχουν ισχυρές πιέσεις από την Ουάσιγκτον; Οι δύο πράκτορες της ΜΙΤ ,που βρέθηκαν νεκροί μεταξύ των 13, είχαν μεταβεί το 2017 στο ιρακινό Κουρδιστάν με αποστολή να απαγάγουν ανώτατα στελέχη του ΡΚΚ και να τα μεταφέρουν στην Τουρκία. Αντί για αυτό όμως, συνελήφθησαν οι ίδιοι σε μια επιχείρηση των ανταρτών του ΡΚΚ. Λίγους μήνες αργότερα, σε βιντεοσκοπημένο βίντεο που κυκλoφόρησε στο You Tube , αποκαλύφθηκαν όλα αυτά κατά την ανάκριση των δύο Τούρκων πρακτόρων από τους αντάρτες του ΡΚΚ .Από τότε, η τύχη τους αγνοείτο…</div><div><br />Τα ερωτήματα πολλά ,αλλά το σίγουρο είναι ότι το καθεστώς στην Αγκυρα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ποικιλοτρόπως την νέα κατάσταση:</div><div><br />Κατ’αρχήν, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο ακροδεξιός εταίρος του Ερντογάν, που κρατά όμηρο τον Τούρκο πρόεδρο στη Βουλή, τρίβει τα χέρια του γιατί πλέον βρήκε την καλύτερη ευκαιρία για να απαγορευτεί η λειτουργία του φιλο-Κουρδικού HDP. Ο Μπαχτσελι ελπίζει οτι στις επόμενες εκλογές το ακροδεξιό Εθνικιστικό κόμμα του, θα λεηλατήσει τις ψήφους των Κούρδων ψηφοφόρων, αν δεν υπάρχει το HDP . Γιατί αλλιώς, το κόμμα Εθνικιστικής Δράσης του Μπαχτσελί, πολύ δύσκολα θα κατορθώσει να πιάσει το όριο του 10% για να εκπροσωπηθεί στη νέα Βουλή, όποτε κι αν γίνουν εκλογές. Και χωρίς Μπαχτσελί ,δεν θα υπάρχει πλέον Ερντογάν, αφού είναι ο μόνος σύμμαχος που του έχει απομείνει …<br />Ο Μπαχτσελί έχει αποκτήσει μαλιστα και ισχυρές προσβάσεις στον στρατό από τότε που συνεργάζεται με τον Ερντογάν και δεν αποκλείεται να ειχε ενεργό συμμετοχή στην επιχείρηση στο Γκάρα. Απείλησε μαλιστα  οτι , «στο εξής τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά τη Γκάρα , όσον αφορά την αντιτρομοκρατική στρατηγική».</div><div><br />Αλλά και για τον ίδιο τον Πρόεδρο Ερντογάν, που το τελευταίο διάστημα είναι με την πλάτη στον τοίχο λόγω της άσχημης οικονομικής κατάστασης, της δημοσκοπικής κατάρευσης και των ισχυρών πιέσεων από την Ουάσιγκτον για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, η υπόθεση των 13 Τούρκων , του λύνει τα χέρια να περάσει στην αντεπίθεση. Εκεί μάλιστα που υποτίθεται ότι θα υιοθετούσε μέσα στον μήνα κάποιες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις για το «κράτος δικαίου», για να εμφανιστεί «περιστερά» στην Ευρωπαική Ενωση ενόψει της συνόδου κορυφής του Μαρτίου, τώρα εμφανίζεται «δικαιολογημένος» να συντρίψει την «τρομοκρατία» κάθε μορφής. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι «τρομοκράτες» αποκαλεί και τους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, που διαμαρτύρονται για τον εγκάθετο Πρύτανη και κομματικό φίλο του Ερντογάν.</div><div><br />Επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες</div><div><br />Ταυτόχρονα ,ο Τούρκος Πρόεδρος εξαπέλυσε σκληρή επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών γιατί στην ανακοίνωση του Στέητ Ντηπάρτμεντ για τον θάνατο των 13 Τούρκων στο βόρειο Ιράκ, υπήρχε ένα «αν». Γιατί, πολύ προσεκτικά η Ουάσιγκτον καταδίκασε μεν τους φόνους ,τονίζοντας όμως «αν επιβεβαιωθεί ότι διαπράχθηκαν από το ΡΚΚ». Ο Ερντογάν εξοργίστηκε με τις αμφιβολίες που εξέφρασε η Ουάσιγκτον και δεν δίστασε να κατηγορήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι δήθεν προστατεύουν το ΡΚΚ. «Το αίμα αυτών των αθώων ανθρώπων στη Γκάρα έχει βάψει τα χέρια όλων όσων υπερασπίζονται, υποστηρίζουν και δείχνουν συμπάθεια για αυτή την τρομοκρατική οργάνωση» είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος Πρόεδρος.</div><div><br />Αλλα και ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου από την Αντίς Αμπέμπα που βρέθηκε χθες για να εγκαινιάσει το νέο κτίριο της Τουρκικής πρεσβείας στην Αιθιοπία ,κατέκρινε τις Ηνωμένες Πολιτείες λέγοντας : «Βλέπουμε ότι χώρες που υποτίθεται ότι καταπολεμούν την τρομοκρατία, να σιωπούν μπροστά σε αυτήν τη σφαγή του ΡΚΚ ή να προσπαθούν να ξεφύγουν με «αν» και «αλλά».</div><div><br />Ο Ερντογάν άδραξε πάντως την ευκαιρία για να περιορίσει τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης για όλα όσα τραγικά συμβαίνουν στη Γείτονα. Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα προσπαθεί να αλλάξει την ατζέντα και να συμπήξει ένα «εθνικό μέτωπο» κατά της «τρομοκρατίας». Ηδη χθες ,οι υπουργοί Αμυνας και Εσωτερικών, Χουλουσί Ακάρ και Σουλεϊμάν Σοϊλού συναντήθηκαν με τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και Μεράλ Ακσενέρ για να τους πείσουν για την ανάγκη μιας νέας, «πανεθνικής» , εκστρατείας κατά των Κούρδων. Ταυτόχρονα, έβγαλε και το σεισμογραφικό «Τσεσμέ» για έρευνες στο Αιγαίο, εκδίδοντας προκλητικά νέα Navtex μεταξύ Λήμνου, Σκύρου και Αλλονήσου. Προφανώς είναι άλλη μια επίδειξη «φιλίας» ενόψει του νέου γύρου των διερευνητικών επαφών στην Αθήνα…<br /><br /></div><div><a href="https://www.dimokratianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Όταν νιώθεις ότι το τέλος σου είναι κοντά... πιάνεσαι από τα μαλλιά σου

Του Μιχάλη Ψύλου «Εξω από την Βουλή οι προδότες βουλευτές που επαινούν τους δολοφόνους μωρών» κραύγαζε ο ακροδεξιός συνεταίρος του προέδρου ...

Διαβάστε την συνέχεια

"Θα λιώσουμε τα κεφάλια τους"… λέει ο πολιτισμένος ανθρωπιστής

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXGfNOw4aSWiXMv3_sV8Tn2Qc8rw0mqZ9VbFRx2UQ4T00Qr7MeYKYpJh6fr3ZVJIyMdEeoNQ0GvUUo8jbEkBU4cbX8odf_9DJ7lStibGgiqdbdCLoIS4j3LIkPIzyAeQUq9vhgoWdq4b8/s600/82d1ecaa0a27a6d2c02b95b490664312.jpg"><img border="0" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXGfNOw4aSWiXMv3_sV8Tn2Qc8rw0mqZ9VbFRx2UQ4T00Qr7MeYKYpJh6fr3ZVJIyMdEeoNQ0GvUUo8jbEkBU4cbX8odf_9DJ7lStibGgiqdbdCLoIS4j3LIkPIzyAeQUq9vhgoWdq4b8/w640-h336/82d1ecaa0a27a6d2c02b95b490664312.jpg" width="280" /></a><br />Κυριότερες δηλώσεις από ομιλία Ερντογάν σε κομματικό συνέδριο στην Τραπεζούντα<br /><br />για τα μέλη του PKK<br /><br />¨-Είχαμε πει πω σε όποιο λαγούμι και αν μπουν, εμείς θα τους βρούμε εκεί και θα τους κάνουμε να ψοφήσουν.<br />Αν αυτό συνέβαινε σε άλλη χώρα θα ξεσηκωνόταν ο κόσμος, ενώ στην σφαγή των 13 πολιτών, δεν είδαμε κανένα να σταθεί δίπλα στην Τουρκία. Εεεε Δύση που βρίσκεσαι; Γιατί σώπασες; Αλλά εσείς είτε μιλήσετε είτε όχι, εμείς γνωρίζουμε το καθήκον μας.<br /><br />-Το περιστατικό στο Γκάρε ενίσχυσε την απόφαση μας να δημιουργήσουμε μια ασφαλή ζώνη πέρα από τα σύνορα μας. Στην επόμενη περίοδο θα διευρύνουμε τις στρατιωτικές μας επιχειρήσεις προς τις περιοχές όπου είναι έντονες οι απειλές.<br />Δεν θα περιμένουμε να έρθουν οι τρομοκράτες σε εμάς, αλλά εμείς θα πάμε στα λαγούμια τους και θα λιώσουμε εκεί τα κεφάλια τους. Και για να μην βρεθούμε αντιμέτωποι ξανά με αυτές τις επιθέσεις, θα παραμείνουμε σε εκείνες τις περιοχές (εκτός συνόρων) για όσο θα χρειάζεται.<br /><br />-Ο αγώνας του έθνους μας για ανεξαρτησία και μέλλον, συνεχίζεται μετά από την νίκη στο Ματζικέρτ και την μετατροπή της Ανατολίας σε πατρίδα.<br /><br />-Απόψε στις εγκαταστάσεις της προεδρίας έχουμε εκδήλωση UNESCO 2021- Έτος Γιουνούς Εμρέ. Στην εκδήλωση αυτή θα υπενθυμίσουμε για μία ακόμη φορά το πώς κάναμε πατρίδα τα χώματα στα οποία ζούμε.<br /><br />-Υπάρχουν τα ΜΕΑ, τα ένοπλα ΜΕΑ, το Ακιντζί, μάλιστα είναι φανερά τα έργα των πολιτών μας που κατάγονται από τα Σούρμενα¨<br /><br />(Εδώ αναφέρεται στον Σέλτσουκ Μπαϊρακτάρ που κατάγεται απο την Τραπεζούντα και κατασκευάζει τα ένοπλα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα )<br /><br />Η σημερινή Τουρκία είναι ένα καθεστώς που θεωρεί πως δεν θα χάσει σε καμία σύρραξη. Για αυτό και γυρνά και προκαλεί σε τόσα μέτωπα. Για αυτό και η χτεσινή NAVTEX που ανακοίνωσαν.<br /><br />Το δίλημμα μας είναι σαφές. Ή θα υποταχθούμε στον σουλτάνο ή θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της αρετής, με ότι κι αν σημαίνει αυτό. Τα ενδιάμεσα είναι για τους δόλιους…<br /><br /><a href="https://tourkikanea.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

"Θα λιώσουμε τα κεφάλια τους"… λέει ο πολιτισμένος ανθρωπιστής

Κυριότερες δηλώσεις από ομιλία Ερντογάν σε κομματικό συνέδριο στην Τραπεζούντα για τα μέλη του PKK ¨-Είχαμε πει πω σε όποιο λαγούμι και αν μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το “διπλό παιχνίδι” της Τουρκίας! Πολεμικό υλικό στον Χίτλερ, λίρες από τον Τσώρτσιλ

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazi_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-15-22.31.08-1.png"><img height="338" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazi_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-15-22.31.08-1.png" width="280" /></a><br /><br />Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος<br />Αν κάποιος δεν γνωρίζει σε βάθος την σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, μένει με την ψευδαίσθηση ότι στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε διπλωματικά και στρατιωτικά μια ουδέτερη στάση, με μια… διακριτική απόκλιση προς τους συμμάχους.<br />Η γεωγραφική της θέση και ο ρόλος της στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής, της επέτρεπε να ελίσσεται κατά το δοκούν.<br /><br />Ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική.<br /><br />Οι Τούρκοι έπαιξαν ένα άθλιο «διπλό παιχνίδι» αποκομίζοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά κέρδη από τις εμπόλεμες χώρες, όπως αυτό αποδεικνύεται από αδιάψευστα ντοκουμέντα, απόρρητα έγγραφα και διεθνείς τραπεζικές πηγές.!<br /><br />Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΩΜΙΤΗΣ<br /><br />Οι σχέσεις των Τούρκων με την χιτλερική Γερμανία λοιπόν, ήταν αγαθές κατά τη διάρκεια του Πολέμου.<br />Ο Χίτλερ ήθελε μια ουδέτερη Τουρκία από την οποία εξασφάλιζε πολύτιμο χρωμίτη. <br />Η χώρα της ερυθράς ημισελήνου , χωρίς να χαλάσει τις σχέσεις της με τη Βρετανία ή τις ΗΠΑ, εξυπηρετούσε τη Γερμανία μέχρι το 1944. <br /><br />Τον Οκτώβριο του 1941 Γερμανία και Τουρκία υπέγραψαν σημαντική εμπορική συμφωνία ενώ ακολούθησαν και άλλες.<br /><br />Η λεγόμενη Συμφωνία Κλόντιους – από τον Γερμανό διαπραγματευτή Καρλ Κλόντιους που την διαπραγματεύτηκε – προέβλεπε την διάθεση πολεμικού υλικού στην Τουρκία από την Γερμανία με αντάλλαγμα τουρκικά προϊόντα. Βάσει της συμφωνίας η Τουρκία παρέδωσε στη Γερμανία σίδηρο, ατσάλι και συνολικά 135.000 τόνους χρωμίτη, πέραν άλλων προϊόντων.<br /><br />Οι Τούρκοι προσπαθούσαν και ακόμα προσπαθούν, να υποβαθμίσουν τις εμπορικές τους συναλλαγές με το χιτλερικό καθεστώς αλλά τα στοιχεία υπάρχουν.<br />Επίσης οι Τούρκοι επέτρεψαν το πέρασμα των στενών σε γερμανικά φορτηγά πλοία, ώστε να διευκολυνθούν οι μεταφορές μεταλλευμάτων, παρακάμπτοντας την Συνθήκη του Μοντρέ.<br /><br /> Οι Σύμμαχοι προσπάθησαν να σταματήσουν τις εξαγωγές τουρκικού χρωμίτη στην Γερμανία αγοράζοντάς τον οι ίδιοι.<br /><br /> Πάντα όμως οι Τούρκοι είχαν και για τους Γερμανούς παρά τις συμμαχικές διαμαρτυρίες και τις επιστολές του Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ στον Τούρκο ομόλογό του Ινονού.<br /><br />Το πόσο σημαντικός ήταν ο χρωμίτης για τη γερμανική πολεμική παραγωγή το μαρτυρά σε έκθεσή του προς τον Χίτλερ ο Γερμανός υπουργός Εξοπλισμών Σπέερ:<br /><br />«Αν η εισαγωγή χωρίου από την Τουρκία σταματήσει έχουμε απόθεμα για 5 μήνες.<br /><br /> Η κατασκευή αεροσκαφών, αρμάτων μάχης, οχημάτων, βλημάτων για τα άρματα μάχης, υποβρυχίων και πυροβολικού θα πρέπει να σταματήσει για έναν έως τρεις μήνες…».<br /><br />Αυτά έγραφε ο Σπέερ στις 10 Νοεμβρίου 1943. <br /><br />Τελικά η Τουρκία, κατόπιν εντόνων συμμαχικών πιέσεων συμφώνησε να περικόψει κατά 50% τις εξαγωγές χρωμίτη στην Γερμανία και τον Απρίλιο του 1944 αποφάσισε να σταματήσει εντελώς τις εξαγωγές.<br /><br />Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ<br /><br />Υπήρχε όμως και μια άλλη παράμετρος στις εμπορικές σχέσεις Γερμανίας – Τουρκίας, …ο χρυσός.<br />Η Τουρκία πωλούσε χρωμίτη με αντάλλαγμα χρυσό, χρυσό που προερχόταν και από τις κατακτημένες χώρες. <br />Υπολογίζεται ότι, επισήμως, τουλάχιστον το 1/3 του χρυσού με το οποίοι οι Γερμανοί πλήρωσαν τους Τούρκους προερχόταν από τις κατεκτημένες χώρες της Ευρώπης.<br /><br />Το 1947 ανακαλύφθηκαν στα αρχεία της Τράπεζας του Ράιχ στοιχεία που αποδείκνυαν την μεταφορά βελγικού χρυσού στην Τουρκία τον Μάρτιο του 1943.<br /><br />Επίσης η Τουρκία έλαβε γερμανικές πληρωμές και χρυσό και μέσω της ελβετικής πρεσβείας στην Άγκυρα που το 1945 εκπροσωπούσε στην χώρα αυτή τα γερμανικά συμφέροντα.<br /><br /> Παράλληλα μέσω δύο γερμανικών τραπεζών που λειτουργούσαν στην Τουρκία γινόταν το «ξέπλυμα» του κλεμμένου χρυσού της Ευρώπης και η μετατροπή του σε ελβετικά φράγκα.<br /><br />Παράλληλα όμως μέσω Τουρκίας οι Γερμανοί πουλούσαν και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, αρπαγμένα κοσμήματα και έργα τέχνης.<br /><br />Συνολικά στην Τουρκία κατέληξαν 339 κιλά βελγικού χρυσού και άλλα 904 κιλά από άλλες «ύποπτες» πήγες. <br /><br />Πολλά ακόμα κιλά, προέρχονταν από τα SS και προφανώς αποτελούσαν λεία από τα τραγικά θύματα του Ολοκαυτώματος.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazi_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-15-22.30.35-1.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazi_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-15-22.30.35-1-556x420.png" /></a><br /><br />Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΣΕ… ΔΙΠΛΟ ΤΑΜΠΛΟ!<br /><br />Έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το τμήμα Ιστορίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφορικά με τον εφοδιασμό της χιτλερικής Γερμανίας από την Τουρκία κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με χρώμιο και άλλα μέταλλα, γεγονός που συνέβαλε στην ενίσχυση της πολεμικής μηχανής των ναζιστών, φέρνει για μία ακόμη φορά στην επιφάνεια την τουρκική στάση στον πόλεμο, αλλά και τη συμπεριφορά της γειτονικής μας χώρας έναντι των Εβραίων.<br /><br />Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, που συντάχθηκε υπό την εποπτεία του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Στούαρτ Αϊζενστάτ και με βάση στοιχεία που δόθηκαν από τη CIA και τα υπουργεία Εξωτερικών, Άμυνας, Δικαιοσύνης, Οικονομικών και Εμπορίου, τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα οι Γερμανοί τα πλήρωναν στην Τουρκία με χρυσό που έκλεβαν από τις κατακτημένες χώρες.<br /><br /> Ένα μέρος δε του χρυσού αυτού προερχόταν από τα θύματα κυρίως Εβραίους της ναζιστικής βαρβαρότητας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.<br /><br />Όταν στις 6 Απριλίου 1941 τα χιτλερικά στρατεύματα εισέβαλαν στα Βαλκάνια και η Αγγλία ζήτησε από την Άγκυρα να διακόψει τουλάχιστον τις διπλωματικές της σχέσεις με τον Άξονα, ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους Έλληνες, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ρουστού Σαράτσογλου όχι μόνο αρνήθηκε να προσχωρήσει η χώρα του στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων, αλλά απέρριψε ακόμη και μια απλή συμβολική διπλωματική αποδοκιμασία της επίθεσης κατά της Ελλάδος.<br /><br />Αθετώντας τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει τόσο με το Βαλκανικό Σύμφωνο και το πλέγμα των ελληνοτουρκικών συμφωνιών όσο και από την αγγλογαλλοτουρκική συνθήκη συμμαχίας του 1939, η Τουρκία υπέγραψε σύμφωνο φιλίας με τη Γερμανία, τον Ιούλιο του 1941, σε μια εποχή δηλαδή που ολόκληρη η Ευρώπη αγωνιζόταν κατά των δυνάμεων του Άξονα.<br /><br />ΕΔΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ<br /><br />Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, το διάστημα εκείνο, παρά τις περί «ουδετερότητας» διακηρύξεις της, η Τουρκία διαπραγματευόταν την έξοδό της στον πόλεμο στο πλευρό των ναζιστών έναντι εδαφικών ανταλλαγμάτων. <br /><br />Τα ίδια ανταλλάγματα η Άγκυρα ζητούσε κρυφά και από τη Βρετανία, παίζοντας ταυτόχρονα «σε δύο ταμπλό». <br /><br />Στις διαπραγματεύσεις οι Τούρκοι απαιτούσαν όχι μόνο εδάφη, όπως τη Θράκη, την Κριμαία, την Υπερκαυκασία, αλλά και δικαιώματα με το αναχρονιστικό σύστημα των «εντολών» στη Συρία, στο Ιράκ, στην Αίγυπτο και στην Αλβανία. Επίσης, εξέφραζαν την επιθυμία να αποκτήσουν ελληνοκατοικημένες περιοχές, όπως τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο και επιπλέον το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, την ώρα ακριβώς που οι Έλληνες έδιναν ηρωικές μάχες κατά των χιτλεροφασιστικών δυνάμεων.<br /><br />Βλέποντας τις πρώτες επιτυχίες των στρατιών της Βέρμαχτ, οι τούρκοι ιθύνοντες αποφασίζουν να αγνοήσουν συμφωνίες και συμμαχίες που είχαν συνάψει, προσδοκώντας καιροσκοπικά οφέλη ανάλογα με την έκβαση του πολέμου. <br /><br />Η βρετανική κυβέρνηση, δυσαρεστημένη έντονα από την τουρκική στάση, στέλνει τον Φεβρουάριο του 1941 στην Άγκυρα τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ίντεν. <br /><br />«Φυσικά, οι πιο ειλικρινείς συμπάθειές μας είναι με το μέρος της Αγγλίας, δυστυχώς όμως οι πρακτικές βάσεις της αγγλογαλλοτουρκικής συμφωνίας έχασαν την ισχύ τους. <br /><br />Η Γαλλία είναι κατεστραμμένη, ενώ η Βρετανία δεν είναι ισχυρή στον βαθμό που πρέπει για να μας προσφέρει βοήθεια, ακόμη και με την προμήθεια όπλων και άλλου εξοπλισμού» είχε δηλώσει τότε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ρ. Σαράτσογλου…<br /><br />Τα όσα έχουν αποκαλυφθεί από την στάση της Τουρκίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι συγκλονιστικά και αποκαλυπτικά του χαρακτήρα, της πολιτικής τακτικής, της νοοτροπίας, των πάγιων επιδιώξεων, της αλαζονείας, της έλλειψης εμπιστοσύνης και της επεκτατικότητας των γειτόνων μας.<br />Χωρίς στοιχειώδεις ηθικούς και ιστορικούς φραγμούς, «παζάρευαν» επί τέσσερα χρόνια με τους συμμάχους ,ενώ είχαν συνάψει μυστικές συμφωνίες με την Γερμανία την οποία προμήθευαν πολεμικό υλικό, και ταυτόχρονα αποκόμισαν τουλάχιστον 20.000.000 λίρες στερλίνες από την Βρετανία, προκειμένου να… σταθούν στο πλευρό της!<br />Από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Θ. Ρούσβελτ, πήραν 575 άρματα μάχης, ενώ στο τέλος του πολέμου, ήταν πλουσιότεροι κατά… 260 εκατομμύρια δολάρια!<br /><br />ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ<br /><br />Η Τουρκία ήταν συνδεδεμένη με τη Βρετανία και τη Γαλλία με συνθήκη συμμαχίας όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος αλλά στις 26 Ιουνίου 1940 προτίμησε να ανακηρύξει την ουδετερότητά της.<br />Ο Χίτλερ, πριν την εισβολή σε Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία δήλωσε στην Άγκυρα ότι θα σεβαστεί την τουρκική ουδετερότητα.<br />Η δήλωση αυτή κατέληξε στην υπογραφή συμφώνου φιλίας στις 18 Ιουνίου 1941 μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας.<br />Ο Χίτλερ μάλιστα, από τον οποίο δεν διαφεύγει η φασιστική τάση της ηγεσίας της Άγκυρας, είχε δηλώσει στον Μουσολίνι, στις 29 Απριλίου 1942 στο Σάλτσμπουργκ, ότι η Τουρκία πολύ γρήγορα θα γίνει σύμμαχος και συζητείται να της παραχωρήσουν συγκεκριμένα ελληνικά νησιά!<br />Η Βρετανία και οι ΗΠΑ αποδέχτηκαν ωστόσο την τουρκική ουδετερότητα δεχόμενες ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν έτοιμες.<br />Έτσι θεώρησαν ότι η σωστή πολιτική ήταν να ενισχύσουν την Τουρκία έτσι ώστε να προετοιμαστεί και να ενταχθεί στο συμμαχικό στρατόπεδο.<br />Οι κινήσεις αυτές έγιναν με βρετανική πρωτοβουλία.<br />Η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς την Τουρκία άρχισε από τα τέλη Μαρτίου του 1941 βάσει του περίφημου νόμου «περί Δανεισμού και Εκμίσθωσης».<br />Με βρετανική πρωτοβουλία όπλα που προορίζονταν για τη Βρετανία και την Ελλάδα κατέληξαν στην Τουρκία.<br />Ο Τσόρτσιλ έβλεπε την Τουρκία ως μια σύμμαχο χώρα που παράλληλα με τις συμμαχικές αποβάσεις, θα συνέβαλε στην απελευθέρωση των Βαλκανίων.<br />Μετά την συνάντηση στην Καζαμπλάνκα του προέδρου των ΗΠΑ Ρούσβελτ και του πρωθυπουργού της Βρετανίας Τσόρτσιλ, αποφασίστηκε πως έπρεπε η Τουρκία να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων, ώστε και τα Βαλκάνια να ελευθερωθούν και ο πολύτιμος χρωμίτης να πάψει να φτάνει στη Γερμανία.<br />Τα Βαλκάνια και η Τουρκία αποτελούσαν βασική πηγή προμήθειας του πολύτιμου για την γερμανική πολεμική βιομηχανία μεταλλεύματος.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazis_gialta_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-16-23.13.45-1.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazis_gialta_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-16-23.13.45-1.png" /></a><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazis_gialta_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-16-23.13.55-1.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_nazis_gialta_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-02-16-23.13.55-1.png" /></a><br /><br />Η ΑΡΝΗΣΗ ΙΝΟΝΟΥ ΣΤΟΝ ΤΣΟΡΤΣΙΛ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ<br /><br />Στις 30 και 31 Ιανουαρίου 1943 ο Τσόρτσιλ συναντήθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο Ινονού στα Άδανα, με σκοπό να τον πείσει να κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία ή τουλάχιστον να παραχωρήσει βάσεις στο έδαφος της χώρας στους Συμμάχους.<br />Οι Τούρκοι όμως δεν πείστηκαν επικαλούμενοι το ανέτοιμο των ενόπλων τους δυνάμεων αλλά και την απειλή σοβιετοποίησης της Ευρώπης αν ηττάτο η Γερμανία…<br />Αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιούσαν άλλωστε και οι Γερμανοί!<br />Για να παρακάμψουν τις συμμαχικές αμφιβολίες, με κλασική ανατολίτικη πονηριά, οι Τούρκοι ζήτησαν ως αντάλλαγμα την παραχώρηση 2.300 αρμάτων μάχης, 2.600 πυροβόλων, 1.200 αεροσκαφών και 120.000 τόνους αεροπορικού καυσίμου, άνθρακα, σιδηροδρομικό υλικό και φυσικά πολλά – πολλά χρήματα, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τα λάβουν.<br />Οι ΗΠΑ, όχι άδικα, άρχισαν να βλέπουν με σκεπτικισμό το όλο ζήτημα, αντίθετα με τον Τσόρτσιλ, που επέμενε παρά την αντίθετη άποψη του αρχηγού του βρετανικού επιτελείου σερ Άλαν Μπρουκ.<br />Τον Οκτώβριο του 1943 στην συνάντηση των ΥΠΕΞ ΗΠΑ, Βρετανίας και ΕΣΣΔ ο Σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών Μολότοφ, ζήτησε την κοινή άσκηση πιέσεων προς την Τουρκία για να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.<br />Οι Αμερικανοί δεν δέχτηκαν την πρόταση γιατί είχαν πάψει να βλέπουν οφέλη από την τουρκική συμμετοχή, επιμένοντας μόνο στην παραχώρηση βάσεων.<br />Οι Βρετανοί επίσης την απέρριψαν φοβούμενοι ισχυροποίηση της ΕΣΣΔ.<br /><br />Ρούσβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν συζήτησαν και πάλι το θέμα της Τουρκίας στην διάσκεψη της Τεχεράνης τον Νοέμβριο του 1943.<br />Ο Στάλιν επέμενε για την άσκηση πιέσεων στην Τουρκία, αλλά και πάλι τίποτα δεν έγινε. Οι Τούρκοι προφασιζόμενοι πάντα την στρατιωτική τους αδυναμία αρνούνταν την όποια συμμετοχή τους.<br />Τον Δεκέμβριο του 1943 Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ συναντήθηκαν με τον Ινονού στο Κάιρο ζητώντας του η Τουρκία να κηρύξει τον πόλεμο στον Άξονα μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου 1944.<br />Οι Τούρκοι φάνηκαν, επισήμως, πρόθυμοι, αλλά πάλι έθεσαν όρους που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν.<br />Ο Τσόρτσιλ προειδοποίησε τους Τούρκους ότι τυχόν άρνησή τους θα αποτελούσε το τέλος της «συμμαχίας» (!) και την ενδεχόμενη στήριξη της Βρετανίας σε σοβιετικές διεκδικήσεις έναντι της Τουρκίας.<br />Παρόλα αυτά οι Τούρκοι αρνήθηκαν και πάλι και μάλιστα ταπείνωσαν τους Βρετανούς αρνούμενοι να δεχτούν υψηλόβαθμη στρατιωτική αντιπροσωπεία, απαιτώντας όμως παράλληλα να πληροφορηθούν τα συμμαχικά στρατιωτικά σχέδια κατά της Γερμανίας!<br />Τον Φεβρουάριο του 1944 η βρετανική στρατιωτική αποστολή αποχώρησε από την Τουρκία και παράλληλα σταμάτησε ν παράδοση πολεμικού υλικού στην Τουρκία, με τον Τσόρτσιλ να δηλώνει:<br />«… Διακόψαμε τη βοήθεια αφού δώσαμε 20 εκατ. λίρες στερλίνες σε αγγλικά και αμερικανικά όπλα μόνο για το έτος 1943.<br />Δεν ενθαρρύνουμε πλέον την Τουρκία να βρίσκεται παρά τω πλευρώ των νικηφόρων εθνών».<br /><br />ΤΟ ΠΛΟΙΟ «ΣΤΡΟΥΜΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ<br /><br />Υπάρχει όμως και μια άλλη-άγνωστη- πτυχή σ εκείνη την εποχή.<br />Ακολουθώντας μια ρατσιστική πολιτική, οι τουρκικές αρχές δεν χορηγούσαν όπλα στους Εβραίους που επιστρατεύθηκαν στα χρόνια του πολέμου (όπως και στους Ελληνες άλλωστε), ενώ αφαιρέθηκε η τουρκική υπηκοότητα από τούρκους Εβραίους που ζούσαν εκτός της χώρας, με τραγικές συνέπειες για όσους κατοικούσαν σε χώρες υπό γερμανική κατοχή.<br />Επίσης, απαγορεύθηκε η διαμονή σε Εβραίους με ξένη υπηκοότητα που προσπάθησαν να καταφύγουν στο τουρκικό έδαφος.<br />Αναφέρεται χαρακτηριστικά η περίπτωση του πλοίου «Στρούμα», που έφτασε από τη Ρουμανία στην Κωνσταντινούπολη τον Δεκέμβριο του 1941, μεταφέροντας πάνω από 760 Εβραίους.<br />Οι αρχές απαγόρευσαν στους επιβάτες να αποβιβαστούν και τον Φεβρουάριο του 1942 η τουρκική κυβέρνηση διέταξε να ρυμουλκηθεί με τη βία το πλοίο έξω από τα χωρικά της ύδατα, στη Μαύρη Θάλασσα, όπου παρέμεινε ακυβέρνητο, για να βυθιστεί από έκρηξη, με συνέπεια μόνο ένας από τους 760 επιβάτες του «Στρούμα» να σωθεί.<br />Μία από τις συνέπειες του νόμου «βαρλίκ» ήταν να υποστεί δεινό πλήγμα η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, δεδομένου ότι οι Έλληνες αναγκάστηκαν, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, να πληρώσουν 80 εκατ. τουρκικές λίρες από το συνολικό ποσό των 435 εκατ. λιρών.<br />Κι έτσι, ενώ οι 100.000 περίπου ομογενείς της Κωνσταντινούπολης αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της Τουρκίας, πλήρωσαν γύρω στα 20% του συνολικού φόρου βαρλίκ.<br /><br />ΚΗΡΥΞΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟ… 1945!<br /><br />Το… αστειο της υπόθεσης είναι ότι η Τουρκία διέκοψε τις εμπορικές και διπλωματικές της σχέσεις με τη Γερμανία μόλις τον Αύγουστο του 1944, όταν το χιτλερικό οικοδόμημα κατέρρεε και… κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, όταν οι Σοβιετικοί βρίσκονταν σχεδόν έξω από τις πύλες του Βερολίνου και οι δυτικοί Σύμμαχοι πίεζαν στον Ρήνο.<br />Τι είχε κερδίσει από την πολιτική αυτή η Τουρκία;<br />Μόνο από τις αποδόσεις των κρατικών της ομολόγων, χάρη στην συμμαχική στήριξη, κέρδισε περί τα 260 εκ. δολάρια εποχής.<br />Η βιομηχανική απασχόληση στη χώρα αυξήθηκε κατά 40% και η τουρκική Κεντρική Τράπεζα έφτασε να διαθέτει μεγάλο απόθεμα χρυσού.<br />189 τόνους μόνο από την Γερμανία!<br />(Ένα μέρος δε του χρυσού αυτού, προερχόταν από τα θύματα κυρίως Εβραίους της ναζιστικής βαρβαρότητας, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.)<br />Τέλος να σημειωθεί ότι η Τουρκία, μόνο όσον αφορά τα άρματα μάχης, έλαβε 575 από Αμερικανούς και Βρετανούς και πολλά ακόμα τεθωρακισμένα οχήματα.<br />Στο τέλος του πολέμου ο τότε πρωθυπουργός Σουκρού Σαράκιογλου αποφαίνεται με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα:<br />«Η Τουρκική Δημοκρατία από τις πρώτες στιγμές, με τις δηλώσεις της, τα όπλα της και την καρδιά της ήταν στο πλευρό των δημοκρατικών εθνών».<br />Και όπως θα σχολιάσει μερικά χρόνια αργότερα ο διαπρεπής τούρκος εκδότης και συγγραφέας Καμουράν Μπεκίρ Χαρπουτλού, «αν ο φασισμός ήταν νικητής είναι φανερό ότι η ίδια φράση θα είχε λεχθεί υπέρ αυτού».<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το “διπλό παιχνίδι” της Τουρκίας! Πολεμικό υλικό στον Χίτλερ, λίρες από τον Τσώρτσιλ

Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος Αν κάποιος δεν γνωρίζει σε βάθος την σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, μένει με την ψευδαίσθηση ότι στο Β Παγκόσ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Ξέπλυμα” της εθνοκάθαρσης των Κούρδων από τους Τούρκους στο Αφρίν κάνουν οι NYT!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/afrin.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/afrin-696x388.png" /></a><br /><br />Οι New York Times κατηγορούνται για “ξέπλυμα” της εθνοκάθαρσης που κάνουν οι Τούρκοι στο Αφρίν. Σημασία έχει ότι το κατηγορώ έρχεται από την ισραηλινή εφημερίδα Jerusalem Post, η οποία σε εκτενές άρθρο της μεταφέρει τις κατηγορίες κατά της αμερικανικής εφημερίδας.<br /><br />Όπως γράφει η Jerusalem Post, το άρθρο των NYT για το Αφρίν παρουσιάζει μόνο την τουρκική εκδοχή.<br /><br />Η ισραηλινή εφημερίδα γράφει για παράνομη στρατιωτική κατοχή, κλοπές των σοδειών των αγροτών,ακροδεξιούς εποίκους που επιτίθενται στους ντόπιους και σε εθνοκάθαρση. Κάτι που οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά να κάνουν.<br /><br />Όπως αναφέρει η Jerusalem Post “εμπειρογνώμονες, ακτιβιστές, πρώην κάτοικοι της περιοχής και αναλυτές, δηλώνουν σοκαρισμένοι από το άρθρο των ΝΥΤ, το οποίο δεν περιλαμβάνει ούτε μία λέξη για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εκτοπισμό ατόμων που αναγκάστηκαν να φύγουν από το Αφρίν. Ορισμένοι συνέκριναν το άρθρο με την προπαγάνδα τουρκικών μέσων ενημέρωσης. Για μια εφημερίδα που υπερηφανεύτηκε για την αντιπαράθεση με τη ακροδεξιά στις ΗΠΑ και για την κριτική ενός αυταρχικού ηγέτη – «λέγοντας αλήθεια στην εξουσία», οι κριτικές που δέχεται για το άρθρο για το Αφρίν είναι σοβαρές.<br /><br />Με τίτλο “Στην ασφαλή ζώνη της Τουρκίας στη Συρία, η ασφάλεια και η δυστυχία συμβαδίζουν”, το άρθρο ισχυρίζεται ότι ενώ η εισβολή της Τουρκίας πριν από τρία χρόνια επικρίθηκε ευρέως, “σήμερα, οι Σύριοι που προστατεύονται χαίρονται που οι Τούρκοι είναι εκεί.”<br /><br />“Το άρθρο απλώς υπονοεί το γεγονός εθνοκάθαρσης 160.000 Κούρδων”, επισημαίνει η Jerusalem Post.<br /><br />«Χιλιάδες οικογένειες Κούρδων εγκατέλειψαν την περιοχή μετά από την τουρκική εισβολή, μαζί με τους Κούρδους μαχητές. Στη θέση τους ήρθαν εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι από άλλες περιοχές, οι οποίοι έχουν διογκώσει τον πληθυσμό, παίρνοντας σπίτια », αναφέρει το άρθρο των ΝΥΤ.<br /><br />“Συνήθως, όταν γηγενής πληθυσμός μετακινείται με τη βία και άλλος πληθυσμός έρχεται, αυτό αναφέρεται ως εθνοκάθαρση. Σε αυτήν την περίπτωση, οι Κούρδοι απομακρύνθηκαν βίαια από το Αφρίν ,από την Τουρκία και ακροδεξιές θρησκευτικές εξτρεμιστικές πολιτοφυλακές, και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Σουνίτες Άραβες και Τούρκοι”, υπενθυμίζει η Jerusalem Post και προσθέτει:<br /><br />“Η απομάκρυνση των Κούρδων δεν ήταν λάθος, έγινε σκόπιμα. Η Τουρκία είχε άφθονο χώρο για να στεγάσει Σύριους πρόσφυγες σε περιοχές που κατέχει στο Idlib και στο Tel Abyad. Η Τουρκία προσπάθησε να αλλάξει τα δημογραφικά στοιχεία του Aφρίν. Το πέτυχαν αυτό με την απομάκρυνση των Κούρδων και των Γιαζίντι, καθώς και άλλων μειονοτήτων.<br /><br />Η Τουρκία το αποκαλεί «ασφαλή ζώνη», κάτι παρόμοιο με αυτό που το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς ανέφερε ως «χώρο διαβίωσης» σε περιοχές που κατείχε στην Ανατολική Ευρώπη όπου έστειλε Γερμανούς και απομάκρυνε Εβραίους και ντόπιους Σλάβους.<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο των ΝΥΤ, οι δημοσιογράφοι της «συνοδεύτηκαν» από την Τουρκία σε επίσκεψη στο Αφρίν. Η εφημερίδα το χαρακτήρισε ως «de facto ασφαλή ζώνη». Ωστόσο, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόνισαν πώς η περιοχή δεν είναι πλέον ασφαλής για τις γυναίκες.<br /><br />Οι γυναίκες απάγονται συχνά και κρατούνται σε μυστικές φυλακές, υφίστανται διάφορες κακοποιήσεις και δολοφονίες”.<br /><br />Επιπλέον, το άρθρο των ΝΥΤ, ισχυρίζεται ότι υπάρχουν «τρομοκρατικές» επιθέσεις στο Αφρίν, χωρίς να παρέχονται αποδεικτικά στοιχεία εκτός από όσα λένε Τούρκοι αξιωματούχοι.<br /><br />Η Jerusalem Post σχολιάζει: “Συνήθως όταν οι New York Times γράφουν για άλλες συγκρούσεις, περιλαμβάνουν φωνές και από τις δύο πλευρές, αλλά όχι σε αυτήν την ιστορία. Οι δημοσιογράφοι μίλησαν στον «αρχηγό της αστυνομίας στο Αφρίν» ο οποίος «είπε ότι το 99% των επιθέσεων ήταν έργο του PKK, του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος».<br /><br />Αυτή είναι μια ανακριβής δήλωση δεδομένου ότι το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK) δεν είναι αυτονομιστικό κίνημα και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι Κούρδοι στο Αφρίν επεδίωκαν να «χωριστούν» από τη Συρία. Το αντίθετο. Στην πραγματικότητα, είναι η Τουρκία που “απέκοψε” το Αφρίν”.<br /><br />Το άρθρο των ΝΥΤ είναι με δυο λόγια απαράδεκτο αλλά μάλλον δεν είναι τυχαίο…<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

“Ξέπλυμα” της εθνοκάθαρσης των Κούρδων από τους Τούρκους στο Αφρίν κάνουν οι NYT!

Οι New York Times κατηγορούνται για “ξέπλυμα” της εθνοκάθαρσης που κάνουν οι Τούρκοι στο Αφρίν. Σημασία έχει ότι το κατηγορώ έρχεται από την...

Διαβάστε την συνέχεια

Που το πάει ο Ερντογάν με το αντικουρδικό πογκρόμ – Τον αποθρασύνει η στάση Μπάιντεν

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/khdeia-tourkon.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/khdeia-tourkon-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />«Κάναμε ότι ήταν δυνατό για να φέρουμε πίσω τους μάρτυρες μας», ήταν η απάντηση του υπουργού Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοιλού, στις αιτιάσεις της τουρκικής αντιπολίτευσης που αναφέρθηκε σε αποτυχία της επιχείρησης διάσωσης των 13 Τούρκων αιχμαλώτων του PKK στο βόρειο Ιράκ, οι οποίοι τελικώς βρέθηκαν νεκροί, υπό αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες.<br /><br />Οι Κούρδοι μαχητές αρνήθηκαν ότι ήταν αυτοί που εκτέλεσαν τους αιχμαλώτους πολέμου, όπως υποστηρίζει η τουρκική πλευρά, ισχυριζόμενοι πως οι αιχμάλωτοι (ανάμεσα τους και στελέχη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών) σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Η τουρκική αντιπολίτευση εστιάζει στον συνολικό σχεδιασμό της επιχείρησης, αναφέροντας πως έγινε «με τύμπανα και τρομπέτες».<br /><br />Σύμφωνα με βουλευτές των κεμαλιστών και του εθνικιστικού "Καλού Κόμματος", οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως προειδοποίηση για τους Κούρδους αντάρτες και πως η επιχείρηση ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, από την στιγμή που δεν συνοδεύονταν και από μία ταυτόχρονη χερσαίες δυνάμεις του τουρκικού στρατού. Στον αντίποδα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας ισχυρίστηκε πως τηρήθηκε το απόρρητο της επιχείρησης και πως ήταν αδύνατη η δράση χερσαίων δυνάμεων, λόγω του ορεινού εδάφους της περιοχής.<br /><br />Πάντως, ούτε ο Χουλουσί Ακάρ, ούτε και κάποιος άλλος αξιωματούχος του καθεστώτος Ερντογάν, έχουν δώσει πειστική απάντηση, γιατί η Άγκυρα αρνήθηκε την διαμεσολάβηση συλλόγων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων πολέμου, όπως ζητούσαν και οι ίδιοι οι συγγενείς τους, μεσολάβηση που θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε μία ανταλλαγή με ορισμένα μέλη του PKK που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές.<div><br />Νέο πογκρόμ κατά των Κούρδων<br /><br />Ο Ερντογάν απείλησε πως θα επεκταθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, με τον κοινοβουλευτικό του εταίρο, τον ηγέτη των ακροδεξιών Γκρίζων Λύκων Μπαχτσελί να απαιτεί «να καούν τα κρησφύγετα των τρομοκρατών». Ήδη η τουρκική προχώρησε σε νέους αεροπορικούς βομβαρδισμούς εντός του ιρακινού Κουρδιστάν, σε βάθος 35 χιλιομέτρων, με τους Κούρδους να καταγγείλουν την Άγκυρα για χρήση χημικών όπλων.<br /><br />Προηγουμένως οι τουρκικές είχαν συλλάβει 718 στελέχη του (κοινοβουλευτικού) κουρδικού κόμματος Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών, το οποίο το καθεστώς Ερντογάν κατηγορεί όλο και περισσότερο πως λειτουργεί ως "βιτρίνα" του PKK, κάτι που το ίδιο αρνείται. Ήδη ο Μπαχτσελί έφερε στο προσκήνιο το αίτημα για την οριστική απαγόρευση του κουρδικού κόμματος, κάτι που τελευταία ζητά επιμόνως.<br /><br />Το καθεστώς Ερντογάν, που σε όλους τους τόνους δηλώνει πως «δεν έχει πρόβλημα με τους Κούρδους, αλλά με τους αποσχιστές-τρομοκράτες του PKK», παρουσιάζει το κουρδικό κοινοβουλευτικό κόμμα ως ένα είδος "πέμπτης φάλαγγας" των δυνάμεων που θέλουν να «διαμελίσουν την Τουρκία». Οι δυνάμεις αυτές εκτός από την κουρδική οργάνωση περιλαμβάνουν και τις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω της υποστήριξης τους στο YPG στην Συρία, που αποτελεί το συριακό παρακλάδι του PKK.<br /><br />Στο στόχαστρο του καθεστώτος Ερντογάν βρέθηκε η αρχικά επαμφοτερίζουσα στάση που κράτησαν οι Αμερικανοί στο επεισόδιο. Ενώ καταδίκασαν τον θάνατο των αιχμαλώτων, απέφυγαν να κατηγορήσουν ευθέως το PKK, κάτι που εξόργισε την Τουρκία, με τον ίδιο τον Ερντογάν να επαναλαμβάνει το δίλημμα του προέδρου Μπους από το δεύτερο πόλεμο του Ιράκ: «ή μαζί μας, ή με τους τρομοκράτες».<br /><br />Οργή για την στάση των ΗΠΑ<br /><br />Τελικώς στην επικοινωνία που είχε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μπλίκεν με τον Τούρκο ομόλογο του, η Ουάσιγκτον απέδωσε ξεκάθαρα την ευθύνη για τον θάνατο των αιχμαλώτων στους Κούρδους. Οι ΗΠΑ επισήμως χαρακτηρίζουν το PKK τρομοκρατική οργάνωση, παρόλο που εξοπλίζει και συνεργάζεται με το YPG στην Συρία, συνεργασία που αναμένεται να ενταθεί, καθώς το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να επανακάμπτει, εξαπολύοντας νέες επιθέσεις.<br /><br />Αν και ο Μπλίνκεν αποπειράθηκε να ανασκευάσει την αρχική στάση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η καχυποψία στις σχέσεις Άγκυρας και Ουάσιγκτον παραμένει και όχι μόνο λόγω του κουρδικού. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε εκτενώς στο ζήτημα των ρωσικών πυραύλων S-400 που έχει προμηθευτεί η Τουρκία. Ο δε Ερντογάν, απευθυνόμενος στον πρόεδρο Μπάιντεν, δήλωσε «μην ξεχνάς τον Γκιουλέν», αναφερόμενος στον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ ιμάμη και πρώην σύμμαχο του, τον οποίο θεωρεί υπαίτιο για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος.<br /><br />Στον Ερντογάν όμως δεν αρκεί να έχει την ανοχή των Αμερικανών μόνο στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς που διενεργεί κατά των Κούρδων του PKK στο βόρειο Ιράκ, όπως την είχε και στον πόλεμο που είχε εξαπολύσει την διετία 2015 και 2016 στο Ντιγιάρμπακιρ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, βάζοντας βίαια τέλος στο ιστορικό άνοιγμα που είχε κάνει στην κουρδική κοινότητα και στο ίδιο το PKK. Όσον αφορά τα δικαιώματα των Κούρδων της Τουρκίας, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να επιδιώκει ισορροπίες.<br /><br />Μπορεί να καλεί στην απελευθέρωση του Ντεμιρτάς, του αρχηγού του κοινοβουλευτικού κόμματος των Κούρδων της Τουρκίας, όμως δεν απαιτεί το ίδιο για τους χιλιάδες άλλους Τούρκους κρατουμένους. Φυσικά η στάση των ΗΠΑ αποθρασύνει την Τουρκία, που θέτει όλα τα ζητήματα στο τραπέζι: Από την τύχη του Γκιουλέν, μέχρι και την αμερικανική στήριξη στους «τρομοκράτες» του YPG στην βόρεια Συρία.<br /><br />Στην πράξη οι Αμερικανοί διαχωρίζουν από το PKK και φυσικά το εμπιστεύονται περισσότερο στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους από τους Τούρκους, οι οποίοι παλαιότερα στήριζαν το ISIS απροκάλυπτα. Αυτό είναι το μεγάλο αγκάθι στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για τον Ερντογάν, αν και ο ίδιος παλαιότερα "διαπραγματεύονταν με τους Κούρδους τρομοκράτες" ως πρωθυπουργός, χωρίς να δώσει ποτέ πειστικές εξηγήσει στην τουρκική αντιπολίτευση για την πολεμική του μεταστροφή, από το 2015 και μετά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Που το πάει ο Ερντογάν με το αντικουρδικό πογκρόμ – Τον αποθρασύνει η στάση Μπάιντεν

Λυκοκάπης Γιώργος «Κάναμε ότι ήταν δυνατό για να φέρουμε πίσω τους μάρτυρες μας», ήταν η απάντηση του υπουργού Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοιλού, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιο είναι το μέλλον της τουρκικής παρουσίας στη Λιβύη – Ο ρόλος του Χαφτάρ

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/Menfi-Haftar.jpg"><img height="147" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/Menfi-Haftar-696x367.jpg" width="280" /></a><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο "Οι εκλογές έκπληξη της Λιβύης είναι κακά μαντάτα για τις αναμεμειγμένες [ξένες] δυνάμεις" ο Ντέιβιντ Χιρστ αναφέρει: «Με την απόρριψη υποψηφίων που υποστηρίζονταν από την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Τουρκία, οι αντιπρόσωποι στη Λιβύη αποκήρυξαν σθεναρά την πολιτική του παρελθόντος». Αυτό, όμως, φαίνεται βιαστικό ευχολόγιο.<br /><br />Οι προσπάθειες προσεταιρισμού του νέου κυβερνητικού σχήματος από τους εμπλεκόμενους διεθνείς παράγοντες, αλλά και ο αμφιλεγόμενος ρόλος όλων των εγχώριων δρώντων, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Κυρίως επειδή το ζήτημα στην Λιβύη είναι η ενέργεια και όλοι σε αυτήν αποσκοπούν. Αυτό δεν αφορά μόνο τους υδρογονάνθρακες, αλλά και τις τεράστιες εκτάσεις ερήμου που προσφέρονται για φωτοβολταϊκά.<br /><br />Η ενέργεια είναι από τα πιο σημαντικά θέματα στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. Η ρωσική Rosatom κατασκευάζει πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακουγιού, αλλά αυτό θα αποδώσει περίπου το 10% της ηλεκτρικής ενέργειας της Τουρκίας, από το 2024 όταν ολοκληρωθεί. Η Τουρκία θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από ορυκτά καύσιμα και άρα από τη Ρωσία. Γι' αυτό προσπαθεί να αρπάξει υδρογονάνθρακες από όπου μπορεί: Κύπρο, Ελλάδα, Ιράκ και Λιβύη.<br /><br />Αντιπαλότητα Μόσχας-Άγκυρας στην Λιβύη<br /><br />Στη Λιβύηη Άγκυρα και Μόσχα είναι γεωστρατηγικοί αντίπαλοι και με τη νέα κυβέρνηση δεν θα αλλάξει τίποτα. Τα αποθέματα πετρελαίου της Λιβύης είναι τα μεγαλύτερα στην Αφρική και στην ένατη θέση παγκοσμίως. Αλλά για να εξασφαλίσει πετρέλαιο και ενδεχομένως φυσικό αέριο, η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει τον έλεγχο στην πλούσια σε υδρογονάνθρακες επαρχία της Σύρτης.<br /><br />Αυτό προς το παρόν είναι προβληματικό. Οι προσπάθειες της Άγκυρας να προωθήσει τους μισθοφόρους της μέσω της Σύρτης στις πετρελαιοπηγές της Κυρηναϊκής πέρυσι απέτυχαν. Τώρα, με την προσωρινή κυβέρνηση το ενδεχόμενο περαιτέρω στρατιωτικής δραστηριότητας απομακρύνεται μαζί με τα όνειρα του Ερντογάν. Οι δυνάμεις του Χάφταρ ελέγχουν μεγάλα τμήματα της βιομηχανίας πετρελαίου και λιμενικών εγκαταστάσεων στην ακτή. Η Τουρκία κατηγόρησε πρόσφατα τον Χαφτάρ για πώληση πετρελαίου μέσω παράνομων εταιρειών. Αυτό, όμως, επέτρεψε στον Χαφτάρ να συγκεντρώσει περισσότερα χρήματα και να διατηρήσει την υποστήριξη από ξένους παίκτες.<br /><br />Η Τουρκία εξακολουθεί να έχει μερικό έλεγχο των πετρελαιοπηγών στη δυτική Τριπολίτιδα αλλά θεωρεί ότι αυτό είναι μόνο το βραβείο της παρηγοριάς. Η επαρχία της Σύρτης είναι το κλειδί για επιτύχει ο Ερντογάν τους στόχους του. Γι' αυτό η Άγκυρα συνεχίζει να ενισχύει τη θέση της στην ανατολική Λιβύη και αναζητά τρόπους για να έχει τουλάχιστον μερικό έλεγχο του εκεί ενεργειακού πλούτου. Έχει, μάλιστα, την υποστήριξη του νέου πρωθυπουργού Ντμπεϊμπά που χαρακτήρισε την Τουρκία «φίλο και σύμμαχο της χώρας του».<br /><br />Ο επικεφαλής του νέου τριμελούς Προεδρικού Συμβουλίου Μένφι διαβεβαίωσε την Μόσχα ότι θα ενισχύσει τη συνεργασία μαζί της. Το αποτέλεσμα είναι ότι και με τη νέα κυβέρνηση συνεχίζεται ο ρωσοτουρκικός γεωπολιτικός ανταγωνισμός. Και οι δύο θα συμμετέχουν στις ειρηνευτικές διαδικασίες, καθώς και στις προετοιμασίες για τις εκλογές του Δεκεμβρίου, οι οποίες ήδη αντιμετωπίζονται από πολλούς με σκεπτικισμό.<div><br />Ο ρόλος των ΗΠΑ<br /><br />Ρωσία και Τουρκία, σύμμαχοι και εχθροί ταυτόχρονα, χρησιμοποίησαν την «απουσία» των ΗΠΑ από την περιοχή για να αυξήσουν την επιρροή τους. Η αναμενόμενη "επιστροφή" των ΗΠΑ σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον θα αντιμετωπίσει μια νέα πραγματικότητα στη Λιβύη. Ορισμένοι λένε ότι οι Ρώσοι κέρδισαν θέση στην περιοχή, επειδή το επέτρεψε ο Ομπάμα. Η δε έλλειψη πολιτικής από την κυβέρνηση Τραμπ άνοιξε ευκαιρίες που εκμεταλλεύτηκε η Άγκυρα. Προβληματίζει το σχέδιο της Τουρκίας να αγκυροβολήσει το υπό ναυπήγηση ελικοπτεροφόρο της στις λιβυκές ακτές.<br /><br />Ήδη εδραιωμένες στην περιοχή εδώ και χρόνια, Ρωσία και Τουρκία (αλλά και Ιράν και Κίνα) θα συνεχίσουν να επηρεάζουν τα πράγματα ακόμη κι αν οι ΗΠΑ αναμιχθούν περισσότερο στο μέλλον. Ο Μπάιντεν παρέτεινε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε σχέση με τη Λιβύη κατά ένα έτος. Η χλιαρή αντιμετώπιση, πάντως, αφήνει περιθώρια στους ήδη εδραιωμένους παίκτες.<br /><br />Ο Μπάιντεν έχει δεσμευτεί να κινηθεί ενάντια στη Μόσχα, πράγμα που σημαίνει ότι η Λιβύη μπορεί να γίνει εστία διαμάχης. Του προσφέρει, άλλωστε, την ευκαιρία να αποδείξει στους δυτικούς συμμάχους ότι είναι αποφασισμένος να επιβεβαιώσει την παγκόσμια ηγεσία των ΗΠΑ και να αντισταθεί στα σχέδια του Πούτιν. Δεν είναι ωστόσο καθόλου σαφές εάν ο Μπάιντεν θα προχωρήσει σε πράξεις στην Λιβύη. Επί του παρόντος δεν φαίνεται έτοιμος.</div><div><br />Λιβύη και Αίγυπτος<br /><br />Η Αίγυπτος δήλωσε ότι θα βοηθήσει τη νέα λιβυκή κυβέρνηση. Η υπόσχεση του Σίσι δόθηκε σε δύο ξεχωριστά τηλεφωνήματα με τον Μένφι και τον προσωρινό πρωθυπουργό Αμπντουλχάμ Ντεμπίμπ. «Η επιλογή της νέας ηγεσίας της Λιβύης σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής για το έργο όλων των κρατικών θεσμών της Λιβύης», προσθέτοντας ότι η Αίγυπτος θα «συνεχίσει να παρέχει υποστήριξη και βοήθεια στους αδελφούς της Λιβύης για την οικονομία, την ασφάλεια και στο στρατιωτικό επίπεδο».<br /><br />Η Αίγυπτος διατηρεί στενούς δεσμούς με την Κυρηναϊκή και πολλές φυλές έχουν μέλη εκατέρωθεν των συνόρων. Υπολογίζεται ότι 15.000.000 Αιγύπτιοι έχουν λιβυκές ρίζες. Το Κάιρο δεν είναι διατεθειμένο να αφήσει τη Λιβύη να πέσει στα χέρια του Ερντογάν και να δει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στα σύνορα του. Οι φυλές της Λιβύης θεωρούνται μία από τις παλαιότερες κοινωνικές οντότητες της χώρας με σημαντικότατη ανάμειξη στην πολιτική. Η δυναμική αυτή συνεχίζεται και έχει διογκωθεί στην μετά Καντάφι εποχή.<br /><br />Ο ρόλος των φυλών<br /><br />Μετά το 2011, η παραδοσιακή μέθοδος επίλυσης συγκρούσεων στη Λιβύη, γνωστή ως Ουρφ, έχει καταστεί δικαστικό σύστημα για την πλήρωση του κενού που άφησε το κράτος και να αντιμετωπίσει τις πραγματικότητες του εμφυλίου πολέμου. Επιπλέον, σύμφωνα με πολλούς ερωτηθέντες σε πρόσφατη έρευνα σχετικά με το αίσθημα ασφάλειας στη Λιβύη, οι φυλές προσφέρουν το μόνο δικαστικό σύστημα και θεωρούνται νόμιμοι δρώντες στην διακυβέρνηση.<br /><br />Στις αρχές του 2020 ο Χαφτάρ συγκάλεσε το Συμβούλιο των Φυλών το οποίο έσπευσε να συνταχθεί πίσω του, αλλά κυρίως πίσω από τον Σίσι, ο οποίος είχε απειλήσει το καλοκαίρι με επέμβαση αν η Τουρκία επιτιθόταν στη Σύρτη. Για τον Αιγύπτιο σεΐχη Καλέντ Ιντρίς Σακλούφ της μεγάλης φυλής Μαγκάρμπα, που έχει πολλά μέλη στη Λιβύη, η τουρκική παρουσία απαιτεί κινητοποίηση. Στο Συμβούλιο των Φυλών δεν εκπροσωπούνται όλες. Ισχυρές φυλές, όπως οι Τεμπού και Τουαρέγκ, που συνεργάζονται με το καθεστώς Σάρατζ απουσιάζουν.<br /><br />Ο ρόλος των φυλών στην νέα κατάσταση ανησυχεί κάποιους, ενώ άλλους τους εμπνέει. Για τις εκπροσωπούμενες φυλές ο ρόλος τους δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Για εκπροσώπους της δυτικής Λιβύης, όπως ο Ανάς Ελ Γκομάτι του Ινστιτούτου Sadeq, οι ηγέτες των φυλών είναι «ανίκανοι γέροι που παρασιτίζουν την πολιτική ζωή, μιλώντας μόνο για το πετρέλαιο –ή μάλλον για χρήματα– χωρίς να αναφέρουν ποτέ τους όρους “ανθρώπινα δικαιώματα" ή "συμφιλίωση”». Πιστεύει ότι η προώθηση των φυλών ως πολιτικών παραγόντων είναι «μια επικίνδυνη εξέλιξη που αντανακλά τη μετριότητα των ηγετών της στιγμής, οι οποίοι προτιμούν τον αυταρχισμό από οποιαδήποτε μορφή πλουραλισμού».</div><div><br />Ο Μάνφι, ο Ντμπεϊμπά, ο Χαφτάρ και οι εκλογές<br /><br />Ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης αντανακλά μια νέα κατάσταση, στην οποία ο Χάφταρ και ο Μένφι, πέραν του πρωθυπουργού Νμπεϊμπά, αναμένεται να διαδραματίσουν βασικό ρόλο. Η τριανδρία αυτή (που έχει και μικρότερες “ουρές”) θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην αποκατάσταση της σταθερότητας και στο τέλος των διχασμών. Βλέποντας όμως όλα τα συμφέροντα που επηρεάζουν τις εξελίξεις, η επιστροφή στην ομαλότητα και η απαλλαγή από τις ξένες στρατιωτικές δυνάμεις δεν φαίνεται στον ορίζοντα.<br /><br />Ενώ έχουν προγραμματιστεί εκλογές, το πως θα αυτές και σε τι είδους Κοινοβούλιο θα οδηγήσουν παραμένει νεφελώδες. Δεν έχει καν αποφασιστεί αν η επιτροπή που θα ασχοληθεί με αυτά θα συγκληθεί στην Σαμπράθα ή στο Τομπρούκ. Ποιοι θα την απαρτίζουν; Κανείς δεν ξέρει. Όλοι οι παίκτες, πάντως, σπεύδουν να συναντήσουν εχθρούς και φίλους.<br /><br />Διαφαίνεται λοιπόν ότι θα διαμορφωθεί μια κατάσταση όχι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη, στην οποία οι πλευρές δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια λύση, καθώς κανένας από τους δρώντες δεν ήθελε να χάσει την εξουσία του. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι παίκτες που βρήκαν μια θέση στο νέο προσκήνιο θα πάνε τελικά σε εκλογές, οι οποίες μπορεί να τους στοιχίσουν την εξουσία τους.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ποιο είναι το μέλλον της τουρκικής παρουσίας στη Λιβύη – Ο ρόλος του Χαφτάρ

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο "Οι εκλογές έκπληξη της Λιβύης είναι κακά μαντάτα για τις αναμεμειγμένες [ξένες] δ...

Διαβάστε την συνέχεια