Πόσο εφικτή είναι μία συμφιλίωση Τουρκίας-Αιγύπτου ενόσω Ερντογάν και αλ-Σίσι είναι στο τιμόνι;

<img height="157" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/36/36a2d7374aa245048a8d86546e4b54e2.jpg?quality=80&404=default&v=8" width="280" /><br /><br />Οι συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας προσφέρουν μια αποκαλυπτική εικόνα για το πώς διαδραματίζονται οι αρχές και οι παθολογίες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε όλη την περιοχή. Η σταδιακή εξατομίκευση της χάραξης πολιτικής στο παλάτι του Ερντογάν φαίνεται ίσως πιο ξεκάθαρα στην μορφή της αντιπαράθεση που έχει λάβει η Άγκυρα απέναντι στο Κάιρο από τότε που ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι ανέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2013. Καταγγέλλοντας επανειλημμένα το Σίσι ως δικτάτορα, ο Ερντογάν έριξε όλο το βάρος της υποστήριξής του πάνω στην εκδιωγμένη και τώρα παράνομη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου. Όποιος συνδυασμός ψυχολογικής συμπάθειας, ισλαμιστικής ιδεολογίας και επιλεκτικών δημοκρατικών αξιών αντιπροσωπεύει αυτή η πολιτική, έχει καταφέρει όχι μόνο να αποξενώσει την κυβέρνηση Σίσι, αλλά και να συγκροτήσει ένα αντι-τουρκικό συνασπισμό κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο. Αφ' ότου οι παρατηρητές άρχισαν να μιλούν για την πιθανότητα άμεσης σύγκρουσης μεταξύ των αιγυπτιακών και των τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη το περασμένο καλοκαίρι, η Άγκυρα φαίνεται πλέον πρόθυμη να επιδιορθώσει τους δεσμούς. Ωστόσο, το βάθος των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών θα καταστήσει δύσκολη την πραγματική προσέγγιση όσο ο Ερντογάν και ο Σίσι να παραμείνουν στην εξουσία.<br /><br />Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου πιθανότατα θα παραμείνουν σε κακό επίπεδο, επειδή τα γεωπολιτικά ρήγματα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο εντείνονται, έγραψε ο Νίκολας Ντάνφορθ, Επισκέπτης Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ, σε άρθρο, που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα με τίτλο "Μια μεσογειακή μονομαχία: Ερντογάν, Σίσι και η τύχη των αιγυπτοτουρκικών σχέσεων", λέγοντας ότι η ρήξη Ερντογάν - Σίσι είναι μεν προσωπική και ιδεολογική, αλλά ξεπερνά τους δύο άνδρες. <br /><br />Ο Ερντογάν στην εξουσία<br /><br />Τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην Τουρκία προσέφεραν ελάχιστες ενδείξεις για την ιδεολογική σύγκρουση που στη συνέχεια θα έθετε την Άγκυρα και το Κάιρο σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Από την πλευρά της, η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου αρχικά ήταν λιγότερο φιλική προς τον Ερντογάν από ό,τι αργότερα, όταν αναγκάστηκε. Το 2007, για παράδειγμα ο Μοχάμεντ Μόρσι, τότε μέλος του "Γραφείου Προσανατολισμού της Αδελφότητας", επέκρινε το AKP για την αποδοχή της "δυτικής έννοιας του κοσμικού κράτους", αντί να αγκαλιάσει τον "απώτερο στόχο της ίδρυσης ενός Ισλαμικού Κράτους". Οι ρίζες της έχθρας τους ξεκίνησαν με την Αραβική Άνοιξη του 2011. Η Τουρκία υποστήριξε με θέρμη την κυβέρνηση του Προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που αντικατέστησε τον Πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ.<div>  <br />Ο αλ-Σίσι παίρνει τα ηνία και οι φόβοι του Ερνογάν παίρνουν σάρκα<br /><br />Όμως όλα άλλαξαν, όταν την εξουσία ανέλαβε ο αλ-Σίσι. Το χειρότερο, το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Μόρσι πυροδότησε πολλούς από τους φόβους του Ερντογάν και φάνηκε να επιβεβαιώνει τις υποψίες του για τους δικούς του πολιτικούς εχθρούς. Από τότε που ήρθε στην εξουσία, ο Ερντογάν φοβόταν -όχι χωρίς λόγο- ότι ο κοσμικός στρατός της Τουρκίας θα επιδίωκε να τον απομακρύνει από την εξουσία, ενδεχομένως σε συντονισμό με λαϊκές διαμαρτυρίες. Οι αιγυπτιακές διαδηλώσεις το καλοκαίρι του 2013 που παρείχαν το πρόσχημα για την κατάληψη της εξουσίας από τον Σίσι συνέβη ταυτόχρονα με διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας εναντίον του Ερντογάν στο πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης.</div><div><br />Το περιφερειακό σκάκι<br /><br />Αφότου ο Σίσι ανέλαβε την εξουσία, ο Ερντογάν απογοητεύτηκε ιδιαίτερα από την άρνηση της Δύσης να καταδικάσει τις πράξεις του. Αυτή η εχθρότητα βάθυνε, αφού οι δυτικοί πολιτικοί ηγέτες τάχθηκαν υπέρ των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί το 2013 στην Τουρκία που συνέπεσαν με το αιγυπτιακό πραξικόπημα. Για τον Ερντογάν, τα σημεία στον καμβά της συνωμοσίας ενώθηκαν όταν η κυβέρνηση Ομπάμα αρνήθηκε κατηγορηματικά να αποκαλέσει την απομάκρυνση του Μόρσι ως πραξικόπημα. Η οργή του Ερντογάν για τη Δύση έφτασε "σε νέα ύψη" μετά από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία του 2016, που καταδικάστηκε με χλιαρότητα, τροφοδοτώντας την ιδέα οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη ήθελαν να τον δουν να πέφτει όπως ο Μόρσι είχε πέσει τρία χρόνια νωρίτερα. <br /><br />Κατόπιν τούτου, ο Σίσι υποστήριξε τους αντιπάλους της Τουρκίας, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στον αποκλεισμό του Κατάρ το 2017 και αντιτάχθηκε στους θαλάσσιους ισχυρισμούς της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο, υπογράφοντας μια συνοριακή συμφωνία με την Ελλάδα. <br /><br />Παράλληλα, από το 2009, που άρχισαν να ανακαλύπτονται τα κοιτάσματα φυσικού αερίου αναδιαμορφώνει ριζικά τις σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου, Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Από την πλευρά της η Τουρκία, από τη μία πυροδοτεί νέα επίπεδα έντασης, όταν αρνείται στην Κύπρο το δικαίωμα να εκμεταλλευθεί μονομερώς τα κοιτάσματα στην ΑΟΖ της, ενώ συζητάει με το Ισραήλ για την πιθανότητα δημιουργίας αγωγού μεταφοράς του φυσικού αερίου του, προς την Ευρώπη. Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας παρέμειναν τεταμένες λόγω της υποστήριξης της Άγκυρας προς τη Χαμάς και τις δραστηριότητές της στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα να αποσύρουν και οι δύο πλευρές τους πρεσβευτές τους τον Μάιο του 2018 μετά τη δολοφονία Παλαιστινίων διαδηλωτών στη Γάζα. Στη συνέχεια ήρθε το Φόρου για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο με την υποστήριξη των ΗΠΑ, συγκροτήθηκε με μέλη την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Ιταλία, την Ιορδανία και την Παλαιστινιακή Αρχή σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν και να εξάγουν από κοινού τα ευρήματα φυσικού αερίου της περιοχής. Οι ΗΠΑ, η Γαλλία και τα ΗΑΕ προσχώρησαν επίσης ως παρατηρητές, ενώ η Τουρκία αποκλείστηκε.<br /><br />Επόμενη στάση στο πολεμικό ταξίδι των δύο ηγετών στάθηκε η Λιβύη. Οι δύο χώρες υποστηρίζουν τις αντιτιθέμενες πλευρές στη σύγκρουση της Λιβύης, και σχεδόν μπήκαν σε άμεση αντιπαράθεση το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο Σίσι απείλησε να επέμβει στρατιωτικά εάν η φιλο-τουρκική κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης (GNA), υπό τον Φαγέζ αλ-Σάρατζ επιμείνει με μια αντεπίθεση στα ανατολικά της χώρας, κοντά στα αιγυπτιακά σύνορα, κατά των δυνάμεων του Χαλίφα Χαφτάρ που υποστηρίζεται από το εκλεγμένο κοινοβούλιο της χώρας με έδρα το Τομπρούκ. Η Αίγυπτος προσέγγισε επίσης τη Γαλλία και την Ελλάδα, οι οποίες αντιτάχθηκαν έντονα στις πολιτικές του Ερντογάν στη Λιβύη και στην ανατολική Μεσόγειο.</div><div>  <br />Τι μέλλει γενέσθαι<br /><br />Συμπερασματικά ο Ερντογάν και ο Σίσι μπορεί, για δικούς τους λόγους, να φτάσουν σε ένα modus vivendi που να ρίξει την ένταση των σχέσεων Αιγύπτου-Τουρκίας. Ωστόσο, δεδομένου του βάθους των διαφορών τους, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο που θα μπορούσε να αναμένεται ενόσω οι δύο άνδρες παραμένουν στην εξουσία. Φυσικά, ο καθένας θα προτιμούσε αναμφίβολα να χάσει ο αντίπαλός του την εξουσία. Αν το καθεστώς του Σίσι έπεφτε και αντικαθίστατο από μια νέα κυβέρνηση περισσότερο εναρμονισμένη με την Αδελφότητα, το πείσμα του Ερντογάν θα μπορούσε να προσφέρει μια απροσδόκητη γεωπολιτική απόδοση. Εν τω μεταξύ, τα μέλη του κοσμικού κόμματος των κεμαλιστών, του CHP, είπαν ότι αν έρθουν στην εξουσία, θα επιδιώξουν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις με χώρες όπως η Αίγυπτος που πιστεύουν ότι ο Ερντογάν έχει αποξενωθεί άσκοπα στην επιδίωξη της ισλαμικής ατζέντας του. Και όμως οποιαδήποτε μορφή προσέγγισης, είτε υπό τον Ερντογάν είτε από μελλοντική τουρκική κυβέρνηση, θα αποδειχθεί πολύ πιο περίπλοκη στο βαθμό που οι περιφερειακές έριδες χωρίζουν τις δύο χώρες. Καθώς οι αλληλοσυνδεόμενες διπλωματικές, στρατιωτικές και οικονομικές εταιρικές σχέσεις της Αιγύπτου με τους αντιπάλους της Τουρκίας ενοποιούνται περαιτέρω, η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των δύο χωρών θα πάρει σάρκα και οστά και ενδεχομένως να επιβιώσει από την ιδεολογική σύγκρουση που την προκάλεσε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο εφικτή είναι μία συμφιλίωση Τουρκίας-Αιγύπτου ενόσω Ερντογάν και αλ-Σίσι είναι στο τιμόνι;

Οι συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας προσφέρουν μια αποκαλυπτική εικόνα για το πώς διαδραματίζονται οι αρχές και οι παθολο...

Διαβάστε την συνέχεια

Αγκάθια και παράθυρα στη σχέση Ελλάδας - Τουρκίας

<img height="157" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/60/607b66aba4214c0b8d014e6ed88336cb.jpeg?quality=80&404=default&v=8" width="280" /><br /><br />Του <b>Κώστα Ράπτη</b><br />Τι ζητά η Τουρκία από την Ευρώπη – και αντιστρόφως; Μόνο αν απαντηθεί το ερώτημα αυτό θα δοθούν και τα κατάλληλα συμφραζόμενα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες την εβδομάδα αυτή πέρασαν σε μια νέα φάση με την αναβίωση των διερευνητικών συνομιλιών για το Αιγαίο, υπό την "ενθάρρυνση" του διεθνούς παράγοντα, και δη της Γερμανίας.<br /><br />Στο ιδιόμορφο κλίμα που δημιουργεί η αλλαγή κυβερνητικής σκυτάλης στην Ουάσινγκτον, αλλά και η πίεση στην τουρκική οικονομία, ο Ταγίπ Ερντογάν και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν εκ νέου τη ρητορική της ευρωπαϊκής προοπτικής της γείτονος. Κανείς, ωστόσο, από τους ενδιαφερόμενους δεν φαντάζεται και δεν επιθυμεί όντως την ευόδωση αυτής της προοπτικής με την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.<br /><br />Το ενδεχόμενο αυτό έχει στην πραγματικότητα ακυρωθεί από δεκαπενταετίας, όταν ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ, ξεκαθάριζε ότι στο τέλος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων θα αποφαινόταν επί της τουρκικής ένταξης ο γαλλικός λαός σε δημοψήφισμα. Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι – και η ίδια η Τουρκία ανοίχτηκε σε προσανατολισμούς περισσότερο ακροβατικούς.<br />Η "συναλλακτική σχέση"<br /><br />Η σχέση με την Ε.Ε. που έχει κατά νου ο Ταγίπ Ερντογάν είναι αυστηρά "συναλλακτική" ή "α λα καρτ". Η διεύρυνση της Τελωνειακής Ένωσης, η κατάργηση της βίζας και η ανανέωση της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό (με τα κατάλληλα χρηματικά ανταλλάγματα) αποτελούν τις προτεραιότητές του – όχι η συμμόρφωση με το κανονιστικό πλαίσιο, και δη τα πολιτικά κριτήρια της Ε.Ε. Από την απέναντι πλευρά, η διατήρηση της Τουρκίας σε ρόλο αναχώματος στις προσφυγικές ροές, η πρόσβαση στην τουρκική αγορά και η ευθυγράμμιση στα μεγάλα γεωπολιτικά ερωτήματα είναι ό,τι κυρίως ενδιαφέρει τους Ευρωπαίους από μια Τουρκία την οποία έχουν χαρακτηρίσει "πολύ μεγάλη, πολύ φτωχή και πολύ διαφορετική" για να ενταχθεί ως πλήρες (και λόγω του όγκου της, ηγετικό) κράτος-μέλος στην Ε.Ε.<br /><br />Προϋπόθεση, όμως, για να λειτουργήσει αυτή τη συναλλακτική σχέση είναι η αποκλιμάκωση των εντάσεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο – ή έστω η οριοθέτηση των θεμάτων σε ένα πλαίσιο διαπραγμάτευσης που να απαλλάσσει το ευρωπαϊκό κέντρο από την ανάγκη να τοποθετηθεί.<br /><br />Κινητικότητα και στο Κυπριακό<br /><br />Και σε ό,τι μεν αφορά το Κυπριακό, το οποίο αποτελεί τη λυδία λίθο όλων των εντάσεων της περιοχής, η κινητικότητα της Γενικής Γραμματείας του ΟΗΕ προς την κατεύθυνση της σύγκλησης νέας πενταμερούς διάσκεψης δεν μπορεί παρά να ικανοποιεί τόσο τον διεθνή παράγοντα όσο και την Άγκυρα – σε μια φάση κατά την οποία η ελληνοκυπριακή πλευρά, αποδυναμωμένη από τα σκάνδαλα διαφθοράς του πολιτικού κόσμου και το οιονεί σχίσμα στους κόλπους της Εκκλησίας Κύπρου, δύσκολα θα προβάλει αντιστάσεις. Την ίδια στιγμή η Άγκυρα, με την επιβεβαίωση του πολιτικού ελέγχου της στα Κατεχόμενα διά της εκλογής Τατάρ, με παράνομες πρωτοβουλίες όπως το άνοιγμα των Βαρωσίων και με την καλλιέργεια της φιλολογίας για αλλαγή του πλαισίου διαπραγμάτευσης (προς διχοτομική κατεύθυνση), ετοιμάζεται να κεφαλαιοποιήσει σημαντικά διαπραγματευτικά κέρδη.<br />Αναθεωρητισμός με άλλα μέσα<br /><br />Στην ελληνοτουρκική ατζέντα, η διεξαγωγή τη Δευτέρα στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα από σχεδόν πενταετή διακοπή, του 61ου γύρου των διερευνητικών διαπραγματεύσεων που έχουν ξεκινήσει από το 2002 δίνει την ευκαιρία στην Τουρκία να προβάλει ως συνεργάσιμη και να αποφύγει τη συζήτηση περί επιβολής κυρώσεων εις βάρος της από την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η "ειρηνοποιός" διάθεση που προβάλλει η Τουρκία δεν είναι παρά η προώθηση της αναθεωρητικής πολιτικής με άλλα μέσα: Τα "προβλήματα" που έχει κατά νου η ηγεσία της γείτονος πηγαίνουν πολύ πέρα από τα θέματα του Αιγαίου (μοναδικό αντικείμενο διαπραγμάτευσης που αναγνωρίζει η ελληνική πλευρά). Εξού και κατά τη συνάντηση των τρεισήμισι ωρών τη Δευτέρα η τουρκική αντιπροσωπία έθεσε ζητήματα εκτός της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, οι "διαμφισβητούμενες νησίδες", ο εναέριος χώρος, αλλά και η "συνεργασία" στη διαχείριση του μεταναστευτικού (μέσω κοινών περιπολιών;) − αν και αυτό δεν αποτελεί "πρωτιά" στη μακρά ιστορία των διερευνητικών.<br /><br />Αν κάτι αξίζει να αποκληθεί έκπληξη, αυτό ήταν η μεταφορά των συνομιλιών από το προβλεπόμενο ξενοδοχείο στο ανάκτορο του Ντολμάμπαχτσε (το γραφείο Κωνσταντινουπόλεως του Ταγίπ Ερντογάν) με οικοδεσπότη τον Ιμπραχίμ Καλίν, εκπρόσωπο και εξ απορρήτων σύμβουλο του Τούρκου προέδρου. Πρόκειται για μια χειρονομία "γαλαντομίας", αλλά και εκβιασμένης αναβάθμισης των άτυπων τεχνικών συνομιλιών προς υψηλό πολιτικό επίπεδο, εναρμονισμένη με το σχήμα "πλειοδοσία καλής θέλησης – διεύρυνση της ατζέντας".<div><br />Η επιθετική εξωτερική πολιτική<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, όπως προειδοποιεί ο Γιαβούζ Μπαϊντάρ του Ahval News, οι διερευνητικές επαφές "δεν είναι τίποτε περισσότερο από διάλογος. Ενώ η τύχη των διαπραγματεύσεων θα εξαρτηθεί από την τακτική των δύο πλευρών, οι βασικές παράμετροι, τις οποίες κάποιοι μεγάλοι παίκτες της Ε.Ε. κυνικά αποδέχθηκαν, παραμένουν αμετάβλητες. Για τον Ερντογάν, η επιθετική εξωτερική πολιτική είναι αναγκαία για την πολιτική του επιβίωση, και η ιστορία μάς διδάσκει ότι όταν ένας ηγέτης μπαίνει σε αυτό το μονοπάτι είναι σχεδόν αδύνατο να κάνει μεταβολή. Οι διερευνητικές επαφές με την Ελλάδα θα παραμείνουν ακριβώς ένας επιφυλακτικά χρησιμοποιούμενος, δίχως σκοπό, μηχανισμός αναζήτησης, ενώ η πραγματική αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού, αν προκύψει, θα προέλθει από την κυβέρνηση Μπάιντεν και την πολιτική χορογραφία της για την περιοχή. Αλλά για αυτό θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο παραπάνω".</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αγκάθια και παράθυρα στη σχέση Ελλάδας - Τουρκίας

Του Κώστα Ράπτη Τι ζητά η Τουρκία από την Ευρώπη – και αντιστρόφως; Μόνο αν απαντηθεί το ερώτημα αυτό θα δοθούν και τα κατάλληλα συμφραζόμεν...

Διαβάστε την συνέχεια

EastMed: Η γεωστρατηγική αξία και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις

<a href="https://static.euronews.com/articles/stories/04/41/42/96/1440x810_cmsv2_59f69406-496e-5996-806c-856f2946401e-4414296.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="800" height="157" src="https://static.euronews.com/articles/stories/04/41/42/96/1440x810_cmsv2_59f69406-496e-5996-806c-856f2946401e-4414296.jpg" width="280" /></a><br /><br />Τι σηματοδοτεί για την εξωτερική πολιτική της χώρας η στάση της υπερδύναμης απέναντι στον αγωγό. Οι σχεδιασμοί για την κατασκευή και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Γράφει ο Σάββας Πούλος.<br /><br />Του <b>Σάββα Πούλου*</b><br />Η απρόθυμη συναίνεση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ για να εγκρίνει την χρηματοδότηση του EastMed Act τον Δεκέμβριο του 2019, σημαίνει και νομικά ότι οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο. Διότι όταν κάποιος σχεδιάζει να κατασκευάσει έναν υποθαλάσσιο αγωγό που περνάει από την ΑΟΖ κάποιου κράτους, είναι απαραίτητο να λάβει άδεια από το συγκεκριμένο κράτος.<br /><br />Το γεγονός ότι τα κράτη που υποστηρίζουν επίσημα την κατασκευή του αγωγού EastMed (δηλαδή το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα) έχουν κοινά θαλάσσια σύνορα, σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να λάβουν άδεια από κανένα άλλο κράτος για την κατασκευή του εν λόγω αγωγού. Αυτό ακριβώς είναι που αναγνωρίζουν επίσημα οι ΗΠΑ. Δηλαδή, ότι δεν χρειάζεται να ερωτηθεί η Τουρκία για την κατασκευή του αγωγού. Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι η παράνομη ΑΟΖ που έχει συμφωνήσει η Τουρκία με την Λιβύη, δεν αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ, καθότι ο αγωγός EastMed διασχίζει κάθετα αυτή την ΑΟΖ.<br /><br />Στα πολύ σημαντικά οφέλη που πρέπει να εστιάσουμε, είναι ότι πρόκειται για ένα σχέδιο που στηρίζεται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και ότι πολλά κράτη που έχουν προβλήματα με την Τουρκία συνεργάζονται με στόχο την υλοποίηση αυτού του έργου.<br /><br />Εκτός λοιπόν από τα πολύ σημαντικά πολιτικά μηνύματα που στέλνει προς πάσα κατεύθυνση η προοπτική κατασκευής του EastMed, ας δούμε και τα δεδομένα που αφορούν αυτόν καθαυτό τον αγωγό. Ο αγωγός EastMed θα έχει μήκος +/- 1.900 χλμ και το υποθαλάσσιο τμήμα θα είναι +/- 1.300 χλμ. Λόγω δε της ιδιομορφίας του βυθού της Μεσογείου θα κατέρχεται σε βάθος έως 3.000 μέτρα (αυτό τεχνικά μπορεί να υλοποιηθεί).<br /><br />Η πρώτη πρόκληση για την κατασκευή του αγωγού είναι το κόστος. Ας συγκρίνουμε τον EastMed με ένα γειτονικό παρόμοιο έργο που είναι ο υποθαλάσσιος αγωγός Greenstream που ενώνει την Σικελία με την Λιβύη και έχει μήκος 520 χιλιόμετρα, χωρητικότητα 8 bcm (με προοπτική να γίνουν 11 bcm) και κόστισε περίπου 6,6 δισ. δολάρια. Με ποια μεθοδολογία λοιπόν κάποιοι αναλυτές έχουν υπολογίσει ότι το κόστος του EastMed θα ανέρχεται περίπου στο ίδιο κόστος με τον Greenstream, ενώ μόνο το υποθαλάσσιο τμήμα του θα είναι περίπου τρείς φορές μεγαλύτερο;<br /><br />Η δεύτερη πρόκληση είναι οι μεταφερόμενες ποσότητες φυσικού αερίου. Τον Δεκέμβριο του 2019 ο Υπουργός ενέργειας του Ισραήλ κ. Γιουβάλ Στάινιτς ανακοίνωσε ότι τον μήνα που διανύουμε (12ος 2019) θα ξεκινήσουν οι εξαγωγές φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν του Ισραήλ προς την Αίγυπτο και ότι αυτή είναι η πιο σημαντική οικονομική συνεργασία του Ισραήλ και της Αιγύπτου μετά την ειρηνευτική συμφωνία του 1979. Ανακοινώθηκε δε ότι οι συμφωνίες αφορούν περίπου 60 δισ. κ.μ. αερίου από το Λεβιάθαν και 25 δισ. κ.μ. από το Ταμάρ. Ποιες λοιπόν θα είναι οι ποσότητες που θα γεμίσουν τον EastMed;<br /><br />Η τρίτη πρόκληση αφορά την εξαιρετικά σημαντική απόφαση που έλαβε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), να σταματήσει την χρηματοδότηση όλων των έργων στο πεδίο των ορυκτών καυσίμων συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού αερίου, από το 2021. Αυτή η απόφαση της ΕΤΕπ φαίνεται ότι βγάζει από το σχέδιο EastMed την πιο σημαντική πηγή χρηματοδότησης.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, αυτό που πρέπει να διαφυλάξει η Ελλάδα είναι η ακλόνητη προσήλωση στο έργο EastMed, η στήριξη του από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας και η διεύρυνση των συμμετεχόντων κρατών. Η μελλοντική ανακάλυψη επιπλέον κοιτασμάτων θα δείξει εάν και πότε θα μπορούσε να υλοποιηθεί και ο αγωγός.<br /><br /><div><b><i>* Ο Σάββας Πούλος είναι Σύμβουλος Ενεργειακής Διπλωματίας & Ανάπτυξης Αγοράς Φυσικού Αερίου.</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.euro2day.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

EastMed: Η γεωστρατηγική αξία και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις

Τι σηματοδοτεί για την εξωτερική πολιτική της χώρας η στάση της υπερδύναμης απέναντι στον αγωγό. Οι σχεδιασμοί για την κατασκευή και οι τρει...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι σημαίνει για τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ ο Λευκός Οίκος του Μπάιντεν;

<img height="186" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/02/210202012123_WHITE-HARRIS-KAMALA-HARRIS-BIDEN87-1024x682.jpg" width="280" /><br /><br />Καθώς ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, εισέρχεται στο Οβάλ Γραφείο, οι περιφερειακοί παίκτες της Μέσης Ανατολής προσπαθούν να επαναπροσανατολίσουν τις πολιτικές τους με την ελπίδα να διατηρήσουν στενούς δεσμούς ή να βελτιώσουν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Ένας τέτοιος παίκτης είναι η Τουρκία, η οποία ανησυχεί ότι μια κυβέρνηση του Μπάιντεν θα υιοθετήσει από την αρχή μια πιο σκληρή προσέγγιση απέναντί της.<br /><br />Τα παραπάνω αναφέρονται σε άρθρο του Dan Arbell (1), με τίτλο What will a Biden White House mean for Turkey–Israel relations?, που δημοσιεύεται στον ιστότοπο της δεξαμενής σκέψης International Institute for Strategic Studies (IISS). Επιχειρεί να διερευνήσει τη στάση της Άγκυρας προς το Ισραήλ, υπό τη νέα διοίκηση του Joe Biden.<br /><br />Στα τέλη Δεκεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν εξέπληξε πολλούς όταν έκανε συμφιλιωτικές δηλώσεις, εκφράζοντας την ελπίδα για βελτιωμένες σχέσεις με τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δήλωσε επίσης δημοσίως ότι η Τουρκία θα ήθελε να φέρει τις σχέσεις με το Ισραήλ σε «καλύτερο επίπεδο» και ότι οι σχέσεις μεταξύ μεταξύ των λαών της Τουρκίας και του Ισραήλ δεν θα ήταν προβληματικές, εάν οι Ισραηλινοί πολιτικοί αναγνώριζαν τις κόκκινες γραμμές της Τουρκίας όσον αφορά την πολιτική του Ισραήλ για τους Παλαιστινίους.<br /><br />Τα πρόσφατα σχόλια του Erdogan έρχονται μετά από μια δεκαετία αυξημένων εντάσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Ιερουσαλήμ, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δύο πλευρές ανέστειλαν τον πολιτικό διάλογο, ανακάλεσαν τους πρεσβευτές τους και κατέφυγαν σε σκληρή ρητορική, με μόνο τα οικονομικά συμφέροντα να διατηρούν τη σχέση.<br /><br />Μετά από μια στενή στρατηγική εταιρική σχέση τη δεκαετία του 1990, οι δύο χώρες έγιναν αντίπαλες στη δεκαετία του 2010, σε συνέχεια επιχείρησης των Ισραηλινών δυνάμεων σε τουρκικό πλοίο στη Γάζα κατά την οποία σκότωσαν εννέα Τούρκους. Το 2016, υπογράφηκε συμφωνία ομαλοποίησης μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά κατέρρευσε γρήγορα καθώς η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό που περιέγραψε ως φιλο-Ισραηλινές πολιτικές του Donald Trump εις βάρος του παλαιστινιακού λαού.<br /><br />Ο Erdogan ήταν από τους πρώτους που επέκριναν την υπογραφή των Συμφωνιών Αβραάμ από το Ισραήλ, τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν, κατηγορώντας τα δύο έθνη του Κόλπου ότι προδίδουν την Παλαιστινιακή υπόθεση.<br />Παράγοντες πίσω από τα ανοίγματα του Erdogan<br /><br />Οι πολιτικοί και οι αναλυτές των ΗΠΑ και του Ισραήλ βλέπουν τα τελευταία σχόλια του Erdogan με μεγάλο σκεπτικισμό και δεν τα παίρνουν τοις μετρητοίς. Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, τόνισαν την ανάγκη για «τουρκικές ενέργειες και όχι μόνο λόγια».<br /><br />Υπάρχει, ωστόσο, ευρεία συναίνεση ότι η έκφραση της επιθυμίας εκ μέρους του Erdogan να βελτιώσει τους δεσμούς με το Ισραήλ είναι μια προσπάθεια να κερδίσει την εύνοια της κυβέρνησης Biden και του νέου υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών Κογκρέσου.<br /><br />Ο Erdogan θέλει να αποφύγει τη σύγκρουση με τον Biden, ο οποίος είναι πολύ επικριτικός απέναντί του και ελπίζει να μετριάσει τις μελλοντικές πρόσθετες κυρώσεις των ΗΠΑ είτε για τη συμφωνία S-400 είτε για την παραβίαση των κυρώσεων κατά του Ιράν από την Τουρκική κρατική τράπεζα Halkbank.<br /><br />Ο Erdogan ελπίζει ότι τα σχόλιά του για το Ισραήλ θα έχουν επίσης θετική απήχηση στο ισχυρό φιλο-Ισραηλινό λόμπι στην Ουάσινγκτον, του οποίου η υποστήριξη θα μπορούσε να είναι ανεκτίμητη, εάν η Τουρκία αντιμετωπίσει περαιτέρω προβλήματα στο μέλλον.<br />O επί μακρόν πολυπόθητος περιφερειακός ηγετικός ρόλος<br /><br />Τα σχόλια του Erdogan σχετίζονται επίσης με τουρκικά περιφερειακά ζητήματα στη Μέση Ανατολή. Το 2011, ο Erdogan ήλπιζε ότι η Αραβική Άνοιξη θα παρείχε μια πλατφόρμα για την Τουρκία ώστε να αυξήσει την επιρροή της στην περιοχή και να της δώσει το περιθώριο να αναλάβει ηγετική θέση στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο.<br /><br />Αυτή η ελπίδα κατερρίφθη αμέσως μετά με το στρατιωτικό πραξικόπημα υπό τον Abdel Fattah al-Sisi στην Αίγυπτο και την εντατικοποίηση του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ωστόσο ο Erdogan πάντα προσπαθεί να επαναφέρει την Τουρκία σε ηγετικό ρόλο στην περιοχή.<br /><br />Με τις πρόσφατες περιφερειακές τάσεις, κυρίως τις συμφωνίες ομαλοποίησης μεταξύ τεσσάρων αραβικών χωρών και Ισραήλ, η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι η αντι-Ισραηλινή στάση της θα μπορούσε να οδηγήσει στην περιθωριοποίησή της.<br /><br />Καθώς περισσότερες αραβικές χώρες ενδέχεται να ενταχθούν στον διευρυνόμενο κύκλο ομαλοποίησης τους επόμενους μήνες και χρόνια, συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του συμμάχου της Τουρκίας, Κατάρ, ο Erdogan δεν θέλει να μείνει απ’ έξω.<br /><br />Η συμφωνία για τον τερματισμό της διαμάχης τρεισήμισι ετών στον Κόλπο με το Κατάρ, που υπεγράφη στη Σαουδική Αραβία στις αρχές του μήνα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια τουρκική προσπάθεια ώστε να αποκαταστήσει επίσης τις σχέσεις με το Ριάντ και το Αμπού-Ντάμπι και η οποία με τη σειρά της μπορεί συμβάλλει στη μείωση των περιφερειακών εντάσεων.<br />Το εμπόριο διατηρεί τις διμερείς σχέσεις<br /><br />Ο Erdogan ενδιαφέρεται να διατηρήσει στενούς οικονομικούς δεσμούς μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς κρίσης, το εμπόριο συντήρησε τη σχέση. Το 2018, η αξία του διμερούς εμπορίου ανήλθε στα 6,2 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ενώ το 2019 μειώθηκε στα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.<br /><br />Η Τουρκία ήταν ο έκτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ. Το εμπόριο έχει αναπόφευκτα πληγεί λόγω του COVID-19. Η τουρκική οικονομία πάσχει και ο Erdogan αγωνιά να διασφαλίσει ότι δεν θα υποφέρει περαιτέρω.<br /><br />Καθώς οι εντάσεις για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου αυξάνονται, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα (μαζί με την Ιταλία) προωθούν το έργο του αγωγού EastMed, το οποίο προβλέπεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ισραήλ στη νότια Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδας.<br /><br />Το σχέδιο για αγωγό φυσικού αερίου Ισραήλ-Τουρκίας, το οποίο οι ειδικοί πιστεύουν ότι είναι η πιο βιώσιμη επιλογή οικονομικά και διαχειριστικά, έχει σταματήσει τα τελευταία χρόνια λόγω των εντάσεων μεταξύ των δύο ηγεσιών. Αποδίδοντας μεγάλη σημασία στη διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος της χώρας του, ο Erdogan ελπίζει ότι οι βελτιωμένες σχέσεις με το Ισραήλ ενδέχεται να επαναφέρουν το σχέδιο του αγωγού (και ταυτόχρονα να ακυρώσουν το έργο του αγωγού EastMed).<br /><br />Τέλος, παρά την εχθρότητα που ο Τούρκος πρόεδρος αισθάνεται απέναντι στον πρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu και την σκληρή κριτική του για τις ισραηλινές πολιτικές, ο Erdogan αντιλαμβάνεται την αξία της συνεχιζόμενης ανταλλαγής πληροφοριών και συνεργασίας σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος όπως τη Συρία και την αντιτρομοκρατία, η οποία θα μπορούσε να εμβαθύνει εάν οι σχέσεις βελτιωθούν.<br /><br />Το Ισραήλ έχει τις δικές του ανησυχίες όσον αφορά την Τουρκία, κυρίως τις φιλικές σχέσεις του Erdogan με τη Χαμάς (καθώς φιλοξενεί γραφείο της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη) και άλλες ομάδες που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην περιοχή, τη συμμαχία της Τουρκίας με το Κατάρ (που υποστηρίζει επίσης τη Χαμάς) και τέλος τη σκληρή ρητορική του Erdogan προς το Ισραήλ, την οποία πολλοί θεωρούν αντισημιτική.<br /><br />Αναμφίβολα, εάν το Ισραήλ επιδιώκει μια προσέγγιση με την Τουρκία, θα θέσει πολύ σαφείς προϋποθέσεις για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας. Η προεδρία του Biden μπορεί να προσφέρει στις δύο χώρες την ευκαιρία να διερευνήσουν αυτή τη δυνατότητα.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι σημαίνει για τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ ο Λευκός Οίκος του Μπάιντεν;

Καθώς ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, εισέρχεται στο Οβάλ Γραφείο, οι περιφερειακοί παίκτες της Μέσης Ανατολής προσπαθούν ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Μία απίστευτη ανάλυση: «Από τη Γερμανία μέχρι την Τουρκία όλοι είναι τρελοί με την Αλβανία»!

<a href="https://spoilers.gr/wp-content/uploads/2021/01/486426/bild-70-204481052945-5220664214-512904309097-00499529-48076325-5329-115402-735x400.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="735" height="152" src="https://spoilers.gr/wp-content/uploads/2021/01/486426/bild-70-204481052945-5220664214-512904309097-00499529-48076325-5329-115402-735x400.jpg" width="280" /></a><br /><br />“Η Αλβανία είναι το κλειδί για την ηγεμονία στην Βαλκανική Χερσόνησο. Η άσκηση αποφασιστικής επιρροής σε αυτό το αρχαίο έθνος ισοδυναμεί με την ανάληψη του ελέγχου της λεγόμενης “ζώνης των αετών” – του τριγώνου Τίρανα-Πρίστινα-Σκόπια, ικανό να προβάλλει τον ενίοτε παίκτη ταυτόχρονα στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία , τη Σερβία , τη Βοσνία και την Αδριατική”.<br /><br />Τα παραπάνω σημειώνονται στην ιστοσελίδα <a href="https://it.insideover.com/politica/dalla-germania-alla-turchia-tutti-pazzi-per-lalbania.html">Insideover.com</a>, σε εκτενή ανάλυση του Emanuel Pietrobon με τίτλο «Από τη Γερμανία μέχρι την Τουρκία όλοι είναι τρελοί με την Αλβανία».<br /><br />Δημοσιεύουμε επί τούτου την ανάλυση. Διότι μερικά πράγματα που γράφονται δεξιά και αριστερά, είναι η αποκάλυψη σχεδιασμών των Γερμανών κυρίως… Και πρέπει να τα γνωρίζουμε.<br /><br />Επιπλέον, η Αλβανία είναι μια ακμάζουσα και ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία, μια γη ανοιχτή σε ξένες επενδύσεις, αλλά επίσης και πάνω απ ‘όλα περιμένει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να γίνει μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η Γερμανία , λόγω του ρόλου της κινητήριας δύναμης της Ευρώπης και των παραπάνω σημείων, στοιχηματίζει σημαντικά στο μέλλον της καρδιάς της «ζώνης των αετών».<br /><br />«Η Ιταλία εξακολουθεί να είναι η πρώτη από τις αγορές-στόχους της Αλβανίας όσον αφορά τις εισαγωγές και τις εξαγωγές, αλλά η εμπορική θέση κυριαρχίας, το αποτέλεσμα της γεωγραφικής εγγύτητας και του ιστορικού παρελθόντος, διαβρώνεται με την πάροδο του χρόνου υπέρ μιας πιο ποικίλης κατάστασης και αντανακλά την εμφάνιση νέων πόλων και ισορροπιών μεταξύ των Βαλκανίων και της Αδριατικής.<br /><br />Οι αριθμοί είναι αυτονόητοι: το ιταλο-αλβανικό εμπόριο βρίσκεται σε συνεχή πτώση από το 2017, ενώ η διείσδυση της Τουρκίας και της Κίνας αυξάνονται συνεχώς, χωρίς διαστήματα, παύσεις ή επιβράδυνση, από το 2005. Μεταξύ 2018 και 2019, ενώ οι εισαγωγές από τη Ρώμη σημείωσαν μείωση 6,3%, εκείνες από την Άγκυρα και το Πεκίνο αυξήθηκαν αντίστοιχα κατά 14% και 11%. Εάν η τάση συνεχιζόταν και κρυσταλλώθηκε, στα μέσα της δεκαετίας του 2020 η Ιταλία θα μπορούσε να χάσει τον τίτλο του πρώτου εμπορικού συνεργάτη της Αλβανίας.<br /><br />Η Γερμανία διαδραματίζει βασικό ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία διάβρωσης: εισήλθε στην κατάταξη των πέντε κορυφαίων εμπορικών συνεργατών της Αλβανίας το 2015, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση και, έκτοτε, έχει δείξει την προθυμία της να υπερασπιστεί επίμονα αυτό το καθεστώς . Πέρυσι, το σημείο καμπής: η εξαιρετική αύξηση των εξαγωγών αλβανικών προϊόντων στη γερμανική αγορά – + 12,8% σε σύγκριση με το 2019 · η μεγαλύτερη αύξηση μεταξύ όλων των εμπορικών εταίρων των Τιράνων – επιταχύνει την αναπόφευκτη άνοδο του Βερολίνου από την τέταρτη στην τρίτη θέση.<br /><br />Εκτός από τις εμπορικές συναλλαγές, η Γερμανία χρησιμοποιεί επενδύσεις και πολιτιστική διπλωματία για να αυξήσει το βάρος της στην αλβανική σκηνή. Όσον αφορά τη σπουδαιότητα, το Βερολίνο είναι ο ενδέκατος άμεσος επενδυτής στο εθνικό σύστημα Aquiline, όπου έχει ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στην ενέργεια, τις υποδομές και τον τουρισμό. τρεις τομείς που στις 27 Ιανουαρίου αποτέλεσαν αντικείμενο σειράς συμφωνιών.<br /><br />Στο τέλος του μήνα, πραγματοποιήθηκε διμερής εκδήλωση στα Τίρανα, μεταξύ του επί τόπου Γερμανού πρέσβη, Peter Zingraf , και του υπουργού Ενέργειας και Υποδομών της Αλβανίας, Belinda Balluku , κατά την οποία υπογράφηκαν τρία αξιόλογα έγγραφα τα ενεργειακά πεδία – η αποκατάσταση του υδροηλεκτρικού σταθμού Fierza, του μεγαλύτερου στη χώρα, από Γερμανούς ειδικούς – επενδύσεις – η γερμανική εκταμίευση πενήντα εκατομμυρίων ευρώ για τέσσερα χρόνια για την προώθηση της ολοκληρωμένης περιφερειακής ανάπτυξης και τουρισμού μέσω της ενίσχυσης του δικτύου υποδομών – και το περιβάλλον – ή υποστήριξη στη “βιώσιμη διαχείριση των αποβλήτων”.<br /><br />Τα Γερμανικά ομιλούνται στα Τίρανα (όλο και περισσότερο):Τέλος, υπάρχει ο πολιτισμός, μια σφαίρα στην οποία επικεντρώνεται πολύ η Γερμανία. Χάρη στο μεταναστευτικό κίνημα από τα Τίρανα στο Βερολίνο, ξεκινώντας από το 2018 τα γερμανικά πανεπιστήμια αναγνωρίζουν επίσημα τα προσόντα του αλβανικού συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και η κινητικότητα των φοιτητών έχει βελτιωθεί μέσω προγραμμάτων ανταλλαγών. Το θέμα συνδέεται με την προώθηση της γερμανικής γλώσσας, ένα επίσημο μάθημα που διδάσκεται σε έξι σχολεία που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία Συνεργάτες για το Μέλλον και ένα αντικείμενο αυξανόμενου ενδιαφέροντος από τους Αλβανούς νέους . Για να δώσουμε μια ιδέα για το μέγεθος του φαινομένου, σκεφτείτε ότι το Ινστιτούτο Γκαίτε των Τιράνων το 2016 έπρεπε να μεταφέρει τις δραστηριότητές του σε ένα μεγαλύτερο κτίριο για να αντιμετωπίσει επαρκώς μια εκρηκτική ζήτηση: τέσσερις χιλιάδες μαθητές είχαν εγγραφεί εκείνη τη στιγμή, αυξάνοντας τους 22 % σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.<br /><br />Η αντιμετώπιση του γλωσσικού παράγοντα με τη δέουσα προσοχή είναι θεμελιώδης: οι σφαίρες επιρροής διατηρούνται επίσης μέσω έργων ρύθμισης και πολιτιστικής μετάδοσης, και το ενδιαφέρον και η γοητεία ενός λαού προς μια γλώσσα είναι ενδεικτικά της κατάστασης της υγείας ενός δεσμού μεταξύ των εθνών. Η τρέχουσα κατάσταση, και πάλι, θα πρέπει να ανησυχεί τη Ρώμη: ενώ γλώσσες όπως η αγγλική, η γερμανική και η τουρκική κερδίζουν μετά, πίστωση και δημοτικότητα, τα τελευταία χρόνια υπήρξαν φοιτητικές διαμαρτυρίες κατά της επιβολής της υποχρεωτικής διδασκαλίας των ιταλικών .<br /><br />Η σημασία της Αλβανίας: Όποιος ελέγχει τη ζώνη των αετών αυξάνει τις πιθανότητες να μπορέσει να οικοδομήσει μια ηγεμονική θέση στα Βαλκάνια δεκαπλάσια, η οποία, με τη σειρά της, ως η ιστορική Αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης, είναι θεμελιώδους σημασίας για τον καθορισμό της πολιτικής δυναμικής της Γηραιάς Ηπείρου. Εξαιτίας αυτού του λόγου, που συχνά παρερμηνεύεται ή / και παραμελείται στον κόσμο της γεωπολιτικής ανάλυσης, οι μεγάλες περιφερειακές και εξω περιφερειακές δυνάμεις ενδιαφέρονται για τη μοίρα των Τιράνων και της αδερφής τους Πρίστινα, από το τέλος του ψυχρού πολέμου, εκμεταλλευομενου τα γεγονότα στη Γιουγκοσλαβία και την απώλεια εξουσίας και επιρροής του ιστορικού εγγυητή, της Ιταλίας.<br /><br />Η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι παίκτες που κατάφεραν να αξιοποιήσουν περισσότερο τη δυναμική της μετα-πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, η πρώτη στο πλαίσιο της νεο-οθωμανικής επέκτασης στα Βαλκάνια και η δεύτερη στο πλαίσιο της διεύρυνσης η Ατλαντική Συμμαχία και η συγκράτηση της Σερβίας (δηλαδή της Ρωσίας ), αλλά ένα πλήθος συμμετέχει στον διαγωνισμό για τον έλεγχο της καρδιάς της ζώνης του αετού: Κίνα , Ισραήλ , Ιράν , μοναρχίες πετρελαίου του Κόλπου, Γαλλία , Γερμανία, Βατικανό.<br /><br />Ο ορίζοντας του αλβανικού λαού δεν φαίνεται να μιλά ιταλικά, επίσης και κυρίως λόγω λανθασμένων επιλογών, παραμέλησης και έλλειψης προοπτικής εκ μέρους της άρχουσας τάξης της χώρας. Το θέμα είναι, ωστόσο, ότι η απομάκρυνση των Τιράνων ισοδυναμεί με απώλεια ενός πολύτιμου φυλακίου στην Αδριατική και στα Δυτικά Βαλκάνια: προειδοποίηση για τη Ρώμη». <br /><br /><div> <a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Μία απίστευτη ανάλυση: «Από τη Γερμανία μέχρι την Τουρκία όλοι είναι τρελοί με την Αλβανία»!

“Η Αλβανία είναι το κλειδί για την ηγεμονία στην Βαλκανική Χερσόνησο. Η άσκηση αποφασιστικής επιρροής σε αυτό το αρχαίο έθνος ισοδυναμεί με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνοτουρκικά: “Τι οφείλει να κάνει η υγιής στρατηγική σκέψη της χώρας”

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/yavuz2.png"><img height="155" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/yavuz2-696x387.png" width="280" /></a><br /><br />Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ<br />Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες, με επίκεντρο την διαχείριση της κρίσιμης εθνικής ατζέντας, σε ένα περιβάλλον που επιβαρύνεται δραματικά μεταξύ άλλων ΚΑΙ από την απροκάλυπτη παρέμβαση των «συμμάχων», που απαιτούν να κλείσουν όπως – όπως τα «ανοικτά» περιφερειακά ζητήματα στα οποία εμπλέκεται η χώρα μας, λόγω των απαράδεκτων απαιτήσεων της επιθετικά αναθεωρητικής Τουρκίας…<br /><br />Αυτή η πιεστική «συμμαχική» παρέμβαση, προφανώς δεν είναι τυχαία. Είναι η φυσική συνέχεια της διαχρονικής εμπλοκής των Αμερικανονατοϊκών στα περιφερειακά δρώμενα. Μόνο που στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, αυτή η παρέμβαση συνδέεται ευθέως με την γενικότερη περιφερειακή ανασύνταξη που επιχειρείται στο πλαίσιο της νέας ισορροπίας ισχύος, γι’ αυτό και οι πιέσεις θα είναι ισχυρές, αλλά και τα κέντρα που τις ενορχηστρώνουν θα είναι αμείλικτα.<br /><br />Η ντόπια αστική τάξη, έχοντας εκφυλιστεί φυσιογνωμικά στο πλαίσιο του κομπραδόρικου χαρακτήρα της, φαίνεται ότι έχει αποσυνδέσει ολοκληρωτικά την παρασιτική πορεία της και τους κοντόφθαλμους βηματισμούς της από το μέλλον της χώρας για το οποίο αδιαφορεί πλήρως. Και αυτό το εκφυλιστικό φαινόμενο, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους ενορχηστρωτές αυτής της επικίνδυνης χορογραφίας, αλλά και για την ευόδωση των απροκάλυπτων και πιεστικών παρεμβάσεών τους σε βάρος του τόπου μας.<br /><br />Η πρόσφατη αντίδραση Σαμαρά στην επικίνδυνη αλληλουχία των πρωθυπουργικών χειρισμών που εγκλωβίζουν την χώρα σε πολλαπλά αδιέξοδα… Η περαιτέρω κλιμάκωση αυτής της αντίδρασης από τον Χρύσανθο Λαζαρίδη, ο οποίος είναι στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού, αλλά και οι λοιπές μεμονωμένες φωνές που ακούγονται μεν αλλά στην συνέχεια ατονούν, πιστοποιούν ότι υπάρχει ακόμη ένα τμήμα – περιθωριοποιημένο κατά βάσην και αποκομμένο από την νομή της εξουσίας – το οποίο αντιδρά στις πολιτικές του καθολικού εθνικού αποσυμβολισμού στις οποίες πρωταγωνιστούν οι συγκεκριμένης κοπής πολιτικοί διαχειριστές αυτής της εξουσίας.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ευθεία εμπλοκή του περιβάλλοντος του πρώην πρωθυπουργού αλλά και του ιδίου προσωπικά, στην δημόσια καταγγελία της αδιέξοδης διαχείρισης την οποία υιοθετεί επισήμως η Ελληνική κυβέρνηση, καθιστά τις ανησυχητικές εξελίξεις μάλλον αυτονόητες, και πιθανότατα προδιαθέτει για διεργασίες που ενδέχεται να ανασυντάξουν το πολιτικό σκηνικό. Η βαρύτητα αυτής της πολιτικής διαπίστωσης, είναι φανερό πως δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Σε ότι αφορά τώρα στην ουσία των εξελίξεων…<br /><br />Η κυβέρνηση <a href="https://www.militaire.gr/i-ellada-syzita-ton-geopolitiko-tis-akrotiriasmo-amp-i-kypros-tin-oysiastiki-kai-typiki-aytokatargisi-tis/">ψεύδεται</a>. Όχι μονάχα γιατί αποκρύπτει συνειδητά πως στο περιθώριο των παραδοσιακών διερευνητικών συναντήσεων, συνυπάρχουν πολιτικές και στρατιωτικές διαβουλεύσεις οι οποίες καταλήγουν σε ΜΟΕ τα οποία κατ’ αποκλειστικότητα «κλειδώνουν» σταδιακά αλλά σταθερά συγκεκριμένα σημεία από το συνολικό πακέτο των Τουρκικών απαιτήσεων. Ψεύδεται και διότι αποσιωπά το γεγονός πως αυτές καθ’ εαυτές οι διερευνητικές, έχουν προσλάβει ήδη χαρακτήρα ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Το επιβεβαιώνει το αναβαθμισμένο κύρος που προσέδωσε σε αυτές η συμμετοχή του Καλίν (το τονίσαμε ήδη από την πρώτη μέρα) και φυσικά το πιστοποιούν οι δηλώσεις Τσαβούσογλου τις οποίες ουδείς απετόλμησε να διαψεύσει.<br /><br />Οι διαπραγματεύσεις αυτές θα οδηγήσουν με την σειρά τους και ταχύτατα, σε συγκεκριμένες ανατροπές του status δεκαετιών και αυτές οι μεταβολές θα είναι επί της ουσίας μη αναστρέψιμες.<br /><br />Πρόκειται για ανατροπές που δεν θα σηματοδοτήσουν απλά μια διαφορετική (εμφανώς υποβαθμισμένη) θέση της χώρας μέσα στο ζωτικό γεωπολιτικό της περιβάλλον, αλλά θα εγκαινιάσουν παράλληλα με αυτό και μια συνολικά νέα κατάσταση, που θα ενεργοποιήσει μια σειρά από ουσιαστικές μεταβολές στην φυσιογνωμία της χώρας, στην περιφερειακή της υπόσταση, στο μοντέλο μιας ακόμη πιο βαθιάς και εκφυλιστικής εξάρτησης που θα της επιβληθεί και θα διαπεράσει το σύνολο των ζωτικών της λειτουργιών, από τον καθολικό οικονομικό της μεταμορφισμό μέχρι την ολοκληρωτική παραγωγική της αποδιάρθρωση.<br /><br />Μέσα από αυτές τις ανατροπές, η Ελλάδα οδηγείται σε μια καθολική υποβάθμιση και αυτό το διαβλέπει η μερίδα εκείνη της αστικής τάξης που επιμένει να ταυτίζει την δική της επόμενη μέρα με την στρατηγική επιβίωση της χώρας.<br /><br />Είναι όμως δεδομένο πως, όσο και αν συνειδητοποιείται αυτή η ολέθρια πορεία, δεν θα γίνει κατορθωτό τελικά να ανακοπεί αυτή η εξέλιξη, εάν η απολύτως δικαιολογημένη οργή, δεν συνδυαστεί με την παρουσία ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, προσανατολισμένου και αποφασισμένου να βάλει την δική του σφραγίδα στις εξελίξεις.<br /><br />Ο Σαμαράς και η ομάδα του, δεν βαρύνονται μονάχα με την βαριά σκιά του «αμαρτωλού» από την μαύρη εποχή των μνημονιακών κυβερνήσεων, που τους καθιστά ομήρους ενός ερμαφρόδιου παρελθόντος, άρα και εν τοις πράγμασι ανίκανους να διαχειριστούν επιθετικά την πολιτική άρνηση ενός συγκεκριμένου τμήματος της αστικής τάξης, που αντιδρά σε αυτήν την ξέφρενη πορεία του εθνικού αυτοχειριασμού στην οποία σύρεται η χώρα…<br /><br />Διακατέχονται παράλληλα με αυτό, και από την απόλυτη έλλειψη προσανατολισμού σε πρακτικές και αντιλήψεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της κοινωνίας σε μια τέτοια κατεύθυνση. Και αυτό συνιστά θεμελιώδες πρόβλημα που είναι αδύνατον να ξεπεραστεί, αφού οι ίδιοι παραμένουν δέσμιοι μιας ελιτίστικης αντίληψης που περιχαρακώνει τα πάντα στο γνώριμο παιχνίδι των κοινοβουλευτικών συμψηφισμών που είναι κατά κανόνα και αδιέξοδο.<br /><br />Την ίδια στιγμή… Η πλειοψηφία της υγιούς στρατηγικής σκέψης στην χώρα, δυστυχώς επιμένει να αρκείται στην διατύπωση προτάσεων, λες και οι πολιτικοί διαχειριστές της καταστροφής, δεν γνωρίζουν το σωστό και το λάθος ή δεν ξέρουν επακριβώς τι πρέπει να κάνουν και περιμένουν να τους υποδειχτεί το σωστό για να αλλάξουν την καταστροφική ρότα που επέλεξαν.<br /><br />Τα πράγματα όμως, έχουν ήδη οδηγηθεί σε σημείο οριακό. Η διατύπωση προτάσεων δυστυχώς δεν αρκεί. Αυτό που απαιτείται είναι η ανάγκη δημιουργίας πολιτικής δυναμικής που θα είναι ικανή να επιβάλει λύσεις.<br /><br />Αυτό που απαιτείται, είναι η μεγάλη συνάντηση όλων εκείνων που μπορούν να οριοθετήσουν το πλαίσιο της πολιτικής αντίστασης… Όλων εκείνων που δεν ικανοποιούνται επειδή βγήκε ο Σαμαράς (σάρκα από τις σάρκες αυτής της κυβέρνησης) να καταγγείλει και να προδιαγράψει τον καταστροφικό κατήφορο στον οποίο σύρεται η χώρα κατ’ απαίτηση των «συμμάχων» της.<br /><br />Το απαραίτητο πολιτικό βήμα, ΔΕΝ μπορεί να το κάνει ο Σαμαράς. ΚΑΙ εξ αιτίας του παρελθόντος που τον βαραίνει…. ΚΑΙ γιατί είναι περιορισμένο το εθνοκεντρικά προσανατολισμένο τμήμα της αστικής τάξης που εκπροσωπεί… Αλλά ΚΑΙ γιατί η αδυναμία του να εκλάβει την διαδικασία της ανατροπής της κυρίαρχης αντίληψης με όρους κινήματος πολιτικής ανατροπής, είναι δεδομένη…<br /><br />Η πρόκληση είναι πραγματικά ιστορική και μας αφορά όλους…<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελληνοτουρκικά: “Τι οφείλει να κάνει η υγιής στρατηγική σκέψη της χώρας”

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες, με επίκεντρο την διαχείριση της κρίσιμης εθνικής ατζέντας, σε ένα περιβάλλον...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αιγιαλίτιδα ζώνη των 12 μιλίων και η παραπομπή στη Χάγη

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/Unclos.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/Unclos-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Καρυώτης Θεόδωρος</b><br />Ασχολούμαι με το Δίκαιο της Θάλασσας τα τελευταία 38 χρόνια και αυτό είναι το συντομότερο άρθρο που έχω γράψει. Τον τελευταίο καιρό που Αθήνα και Άγκυρα προσπαθούν να αποκαταστήσουν κάποιες διερευνητικές επαφές, έχει αρχίσει στην Ελλάδα ένας ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος από ειδικούς και μη, εάν πρέπει να προσφύγουμε στην Χάγη για την ελληνοτουρκική διαφορά.<br /><br />Έχουν ακουστεί και βαριές κουβέντες περί προδοσίας κ.λ.π, καθώς εισήλθαμε στο εορταστικό έτος για την 200η επέτειο από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.<br />Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα "Το Βήμα" με τίτλο<a href="https://www.tovima.gr/2021/01/29/opinions/i-aigialitida-zoni-kai-i-prooptiki-tis-xagis/"> «Ελληνοτουρκικά: Η αιγιαλίτιδα ζώνη και η προοπτική της Χάγης»</a> μου έδωσε την αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο.<br /><br />Ο αρθρογράφος αναφέρει συγκεκριμένα: «Ας υποτεθεί ότι η Ελλάδα πείθει την Τουρκία να προσφύγουν από κοινού στη Χάγη για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, ανακύπτει, μεταξύ άλλων, το ερώτημα ποιο θα είναι το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης της Ελλάδος στην προς οριοθέτηση περιοχή, ζήτημα καθ’ όλα επίκαιρο, λόγω και της πολύ πρόσφατης αντίστοιχης επέκτασης της αιγιαλίτιδας στο Ιόνιο Πέλαγος». Στην ίδια γραμμή κινούνται και πολλοί άλλοι ειδικοί στα θέματα Δικαίου Θάλασσας, χωρίς όμως να έχουν διαβάσει προσεκτικά την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS);<br /><br /><br />Θαλάσσιες Ζώνες Δικαίου Θάλασσας<br /><br /><img height="163" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/kariotis-300x175.jpg" width="280" /><br /><br />Όπως βλέπετε από τον παραπάνω χάρτη όλες οι θαλάσσιες ζώνες ξεκινούν από τις γραμμές βάσης! Στο ΜΕΡΟΣ V που αναφέρεται στην ΑΟΖ το άρθρο 57 της UNCLOS διευκρινίζει για το πλάτος της ΑΟΖ: Η ΑΟΖ δεν εκτείνεται πέραν των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Ιδού και το επίσημο κείμενο του ΟΗΕ: «Article57, Breadth of the exclusive economic zone: The exclusive economic zone shall not extend beyond 200 nautical miles from the baselines from which the breadth of the territorial sea is measured».<br />Διεθνές Δικαστήριο Χάγης<br /><br />Η UNCLOS περιέχει παρόμοιες προβλέψεις και για την υφαλοκρηπίδα. Δηλαδή επισημαίνει ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα οριοθετήσει την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα ανάμεσα σε δύο παράκτια κράτη, εκκινώντας από την ακτογραμμή ή από τις ευθείες γραμμές βάσης, χωρίς δηλαδή να λάβει υπόψη το υφιστάμενο μήκος της αιγιαλίτιδας ζώνης αυτών των κρατών.<br /><br />Και για όσους επιμένουν να μη κατανοούν τη διαφορά, ας γνωρίζουν ότι στο Διεθνές Δικαστήριο της Xάγης και στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας του Αμβούργου, δεν ενδιαφέρει το μήκος της αιγιαλίτιδας ζώνης των εμπλεκόμενων κρατών. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες που τα διεθνή δικαστήρια αποφασίζουν, εκκινούν από την ακτογραμμή ή από τις ευθείες γραμμές βάσης των εμπλεκόμενων κρατών. Άρα ένα κράτος μπορεί να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη του από 6 ναυτικά μίλια σε 12 και μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η αιγιαλίτιδα ζώνη των 12 μιλίων και η παραπομπή στη Χάγη

Καρυώτης Θεόδωρος Ασχολούμαι με το Δίκαιο της Θάλασσας τα τελευταία 38 χρόνια και αυτό είναι το συντομότερο άρθρο που έχω γράψει. Τον τελευτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορεί η Ελλάδα να κατασκευάσει πυραυλικά συστήματα που χρειάζεται;

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/pyravlos-dokimi.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/pyravlos-dokimi-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στο πως η μετατροπή των νησιών σε αβύθιστα πυραυλοφόρα μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο, καθιστώντας απαγορευτικό το κόστος για την Τουρκία. Το κρίσιμο ερώτημα, που θα απαντήσουμε σ' αυτό το άρθρο, είναι εάν η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί από χώρα-αγοραστή σε χώρα ικανή να παράγει πυραυλικά συστήματα που χρειάζεται.<br /><br />Μπορεί η Ελλάδα αφενός να αποκτήσει την τεχνολογία, αφετέρου να σηκώσει το κόστος μελετών, βιομηχανικών υποδομών και το κόστος ανά παραγόμενη μονάδα; Προφανώς, ένα κράτος που έχει επενδύσει στην ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών επί δεκαετίες, όπως η Τουρκία, ήδη αποσβένει το κόστος υποδομών, ενώ το κόστος ανά μονάδα μειώνεται καθώς αυξάνεται ο όγκος παραγωγής. Το κόστος ανά μονάδα περιλαμβάνει τα κόστη πρώτων υλών, μεθόδων κατασκευής τμημάτων, τρόπου κατεύθυνσης προς τον στόχο και επιθυμητού βεληνεκούς. Μικρότερο βεληνεκές σημαίνει μικρότερο σε διαστάσεις πυραυλικό σύστημα, άρα λιγότερα υλικά, λιγότερα καύσιμα, κ.ο.κ..<br /><br />Ένας κατευθυνόμενος πύραυλος, οποιαδήποτε και να είναι η αποστολή του, αποτελείται από τρία επιμέρους τμήματα. Μπροστά φέρει συνήθως το σύστημα πλοήγησης. Ακολουθεί το φορτίο μάχης και καταλήγει στο σύστημα πρόωσης. Από αυτά τα τμήματα το φθηνότερο είναι ο κώνος μάχης. Στα συστήματα εδάφους-εδάφους το “ωφέλιμο” εκρηκτικό φορτίο δεν πρέπει να είναι κατώτερο των 500 κιλών. Η κατασκευή είναι εντελώς εντός των ελληνικών δυνατοτήτων. Όσο μεγαλύτερη είναι η ευστοχία τόσο μπορεί να μειωθεί το εκρηκτικό φορτίο.<br /><br />Τα συστήματα καθοδήγησης μπορούν να είναι απλά, δηλαδή αδρανιακής πλοήγησης, με υποβοήθηση δορυφορικών συστημάτων (GPS). Μπορούν να είναι πολύπλοκα με ενσωματωμένους αισθητήρες, όπως κάμερες, ακόμη και να έχουν δυνατότητα να κατευθύνονται από μεγάλες αποστάσεις. Όσο πιο πολύπλοκο τόσο πιο ακριβές, αλλά και πιο ακριβό. Οι στόχοι που προσφέρονται για επίθεση από πυραύλους καθοδηγούμενους από το σχετικά απλό σύστημα INS/GPS είναι κυρίως στατικοί. Οι συντεταγμένες τους φορτώνονται στον υπολογιστή του ενσωματωμένου INS/GPS.<br /><br />Το σύστημα πρόωσης παρουσιάζει διαφοροποιήσεις ως προς ορισμένες παραμέτρους: Πρώτον, αναφορικά με το είδος του καυσίμου, υγρό ή στερεό. Δεύτερον, με το σύστημα (πυραυλικό, αυλοωθητή, ή και μικτό και ίσως ένα πιο πολύπλοκο με συνδυασμό οποιουδήποτε στοιχείου με ένα υπεραντωτικό σώμα).<br /><br />Πόσο κοστίζουν τα πυραυλικά συστήματα<br /><br />Ας πάρουμε ως παράδειγμα για τα υψηλών δυνατοτήτων πυραυλικά συστήματα, τον αμερικανικό πύραυλο κρουζ Τόμαχοκ. Ένα μέσο κόστος ανά μονάδα κυμαίνεται (ανάλογα με το μοντέλο) από 850.000 μέχρι 1.500.000 δολ. Το Τόμαχοκ είναι υποηχητικό σύστημα με προηγμένο σύστημα πλοήγησης παντός καιρού που ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους για την αποφυγή εντοπισμού. Φέρει εκρηκτικό φορτίο 450 κιλών.<br /><br />Μια μελέτη του ΝΑΤΟ το 2000 έδειχνε ότι μπορούσε το κόστος για αντίστοιχα σχεδιαζόμενα τότε συστήματα μπορεί να πέσει στα 40.000 δολ. μετά από δέκα χρόνια. Αυτό δεν έγινε για λόγους, οι οποίοι ελάχιστη σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες του Πενταγώνου και την ύπαρξη υποδομών. Αντίθετα, αναβαθμίστηκαν οι ικανότητες του Τόμαχοκ, αυξάνοντας αντί να μειώνουν το κόστος.<br /><br />Λιγότερο πολύπλοκα συστήματα που δεν είναι τόσο ευέλικτα στην αντιμετώπιση χρονικά κρίσιμων στόχων, έχουν έως και μισό κόστος, καθώς δεν χρειάζεται να φέρουν συστήματα επανυπολογισμού της πορείας ενός στόχου και να διορθώνουν την πορεία τους. Μελέτη του 2010, η οποία προκλήθηκε λόγω του τέλους της συμφωνίας INS, έδειξε ότι με κόστος ανάπτυξης περίπου 750.000.000 οι ΗΠΑ μπορούσαν να σχεδιάσουν ανώτερης απόδοσης πυραυλικά συστήματα, με βεληνεκές μεγαλύτερο των 700 χλμ, με επιδόσεις ανάλογες του Τόμαχοκ και κόστος κάτω των 800.000.<br /><br />Οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ έχουν μειωμένα εργατικά κόστη, αλλά το συνολικό κόστος ελάχιστα επηρεάζεται από το εργατικό κόστος, αφού αναγκαστικά οι μηχανικοί είναι υψηλού επιπέδου. Το κύριο κόστος είναι η υψηλή ποιότητα των υλικών (ειδικά συνθετικά, κράματα τιτανίου, χάλκινα χυτευτά με εσωτερικές σωληνώσεις, κλπ). Οι ΗΠΑ δεν αρκούνται σε απλές εκρηκτικές γομώσεις, αλλά κατασκευάζουν πυραύλους που είναι φορείς άλλων όπλων, η σχεδιασμένοι για να διατρήσουν οχυρούς στόχους. Όλα αυτά αυξάνουν το κόστος αναπτυξιακά και ανά μονάδα. Αν απλά θες να πέσει ο πύραυλος σου να πλήξει ένα σταθερό στόχο το κόστος μειώνεται σημαντικά.<br /><br />Το κόστος των ηλεκτρονικών και των ηλεκτρονικών γυροσκοπίων για το INS έχει φτάσει σε αστείο κόστος (μερικές χιλιάδες ευρώ), αλλά ο σχεδιασμός της συνέργειας τμημάτων από εμπορικά αποθέματα απαιτεί κάποιο χρόνο, όχι απαγορευτικό. Μιλάμε για έναν τομέα στον οποίο εισήλθε η Τουρκία πριν δύο δεκαετίες και πιο δυναμικά τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας μάλιστα τις διάφορες στρατιωτικές επεμβάσεις της ως πεδία δοκιμών.<div><br />Πόσο κοστίζει η παραγωγή πυραύλων<br /><br />Αν η Ελλάδα θέλει να γίνει παραγωγός πυραυλικών συστημάτων πρέπει να αναμορφώσει πλήρως τις σχέσεις κράτους, ενόπλων δυνάμεων και βιομηχανίας κατανοώντας ότι η συνεργασία πρέπει να έχει σταθερό πλαίσιο και διάρκεια δεκαετιών. Γίνεται αυτό; Υπό όρους ναι. Πρώτα, απαιτείται μια γενναία επένδυση για την δημιουργία υποδομών μακριά από μεγάλα αστικά κέντρα.<br /><br />Εκτός των κτηρίων, απαιτούνται όλα εκείνα τα όργανα με τα οποία οι επιστήμονες θα πραγματοποιήσουν τα πειράματα και τις προσομοιώσεις τους. Το κόστος αυτών θα κινείται στο ύψος των δύο δισ. ευρώ. Τα πρώτα πέντε χρόνια η παραγωγή θα απορροφά επιπλέον κονδύλια από 500 έως 1000 εκατ. ετησίως. Στο κόστος αυτό συνυπολογίζονται και οι μισθοί του επιστημονικού προσωπικού και των εξειδικευμένων μηχανουργών.<br /><br />Στην πρώτη πενταετία μπορεί να αναπτυχθεί ένα μικρού βεληνεκούς πρωτότυπο ή και να αρχίσει παραγωγή κατόπιν άδειας προηγμένων μη κατευθυνομένων συστημάτων για την απόκτηση ή/και ανάκτηση τεχνολογίας στην γραμμή παραγωγής για χρήση από υπάρχοντα συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων. Γενικά είναι πολύτιμη η συνέργεια με ξένες εταιρίες που είναι πρόθυμες έναντι τιμήματος να παραχωρήσουν πεπαλαιωμένη γι' αυτές τεχνολογία, την οποία, όμως, η ελληνική πλευρά χρειάζεται.</div><div><br />Η ανάπτυξη πολεμικής βιομηχανίας είναι "γάμος"<br /><br />Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για πολύ δύσκολο εγχείρημα, ειδικά εάν παρακαμφθούν τα συνήθη προβλήματα (εργασιακά, νομικές αντεγκλήσεις, αμφισβητήσεις διαγωνισμών, όλα όσα μαστίζουν την πολεμική βιομηχανία 50 χρόνια τώρα). Η μαζική παραγωγή πυραύλων μπορεί να ρίξει την τιμή ανά μονάδα κάτω των 400.000 ευρώ. Η όλη επένδυση θα επιβαρυνθεί και κατά ένα δισ. για την προμήθεια ειδικού υλικού, όπως μονάδων κατεύθυνσης πυρών.<br /><br />Το επιστημονικό προσωπικό υπάρχει, ή μπορεί να επιστρέψει εάν δει προοπτική. Η παραγωγή πυραύλων είναι “γάμος”, είναι επιλογή που την “παντρεύεσαι”. Ο δρόμος αυτός δεν έχει οπισθοδρόμηση. Είναι για την Ελλάδα μια επένδυση που θα έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο επίπεδο της άμυνας, αλλά και συνολικά της τεχνολογίας για χρήση σε πολλές βιομηχανικές κατευθύνσεις.<br /><br />Συνολικά, πρόκειται για μία επένδυση που υπερβαίνει κάτι περισσότερο από έξι 6 δισ. ευρώ. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι απαιτεί προσήλωση στον στόχο, όχι πολιτικάντικες παρεμβάσεις και απόλυτα συντονισμένη εργασία. Δεν εξετάσαμε πολύπλοκα σχήματα τεχνολογίας αιχμής, όπως τα υπεραντωτικά σώματα, καθώς αυτά είναι προς το παρόν πέραν των ελληνικών δυνατοτήτων. Επιφυλασσόμαστε για μια αποκλειστική συνέντευξη με Αμερικανό βιομήχανο που κατασκευάζει πυραύλους για το Πεντάγωνο και τη NASA.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μπορεί η Ελλάδα να κατασκευάσει πυραυλικά συστήματα που χρειάζεται;

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στο πως η μετατροπή των νησιών σε αβύθιστα πυραυλοφόρα μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Προειδοποιούν οι Ινδοί: Μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα Κίνας-Τουρκίας-Πακιστάν απειλεί άμεσα και την Ελλάδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/mariaflags.jpg?itok=PnwtSRxG" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="800" height="168" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/mariaflags.jpg?itok=PnwtSRxG" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">   Ο νέος άξονας του κακού περιλαμβάνει Τουρκία-Πακιστάν-Κίνα-Β.Κορέα</span></h3>Πυρηνικός “πονοκέφαλος” της Δύσης από την υπάρχουσα ανίερη σχέση μεταξύ Κίνας, Τουρκίας και Πακιστάν δια μέσω μυστικού πυρηνικού προγράμματος, αποτελεί σοβαρότατη απειλή τόσο για την περιφερειακή όσο και για την παγκόσμια ασφάλεια, αναφέρουν Ινδικές κυβερνητικές πηγές.<br /><br /><br />Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι αυτό που απαιτείται είναι ισχυρές κυρώσεις από διεθνείς οργανισμούς όπως ΟΗΕ και ΔΟΑΕ, εναντίον Πεκίνου, Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ για τις παράνομες δραστηριότητές τους στη διαδικασία πυρηνικού εξοπλισμού. <br /><br />Μαζί με την κρίση Covid-19 που αποτελεί απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια, ένα άλλο ζήτημα που προκαλεί συναγερμό και ανησυχίες στην παγκόσμια κοινότητα.<br /><br />Πρόκειται για τη σχέση μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν, κράτη στον τομέα της διαδικασίας πυρηνικού εξοπλισμού. <br /><br />Μαζί με αυτά τα δύο κράτη όμως, τόσο η Κίνα όσο και η Βόρεια Κορέα συμμετέχουν επίσης στην παράνομη μεταφορά πυρηνικών τεχνολογιών και βοηθούν τόσο την Άγκυρα όσο και το Ισλαμαμπάντ. <br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι ο ρόλος της Τουρκίας (υπό τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν) και του Πακιστάν στην προώθηση του ριζοσπαστισμού και στην παροχή καταφυγίου σε τρομοκρατικές ομάδες είναι πλέον ένα πολύ γνωστό γεγονός. <br /><br />Οι δύο πλευρές επιδίδονται σε ανάλογες δραστηριότητες για την προώθηση των αντίστοιχων στενότερων γεωπολιτικών στόχων τους. <br /><br />“Σε όλα αυτά έχουμε και τον ρόλο της Κίνας, η οποία εμπλέκεται στην προώθηση της διεθνούς τρομοκρατίας. Έτσι, προκύπτει ένα φυσικό ερώτημα, πόσο μακριά έχει πάει ο άξονας Τουρκία-Πακιστάν-Κίνας στην παράνομη παραγωγή πυρηνικών όπλων αποτελώντας απειλή για την παγκόσμια και περιφερειακή ασφάλεια.<br /><br />Πληροφορίες ινδικών αμυντικών ινστιτούτων αναφέρουν τη μεγάλη επιθυμία εκ μέρους του αυταρχικού προέδρου Ερντογάν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές χρησιμοποιώντας αμφίβολα μέσα”, αναφέρει ινδικό δημοσίευμα. <br /> <br />Το καθεστώς του Ερντογάν πιστεύει ότι τα πυρηνικά όπλα θα προσφέρουν την ευκαιρία στην Τουρκία να αναλάβει πρωταρχικό ρόλο στον ισλαμικό κόσμο.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία, αφού έγινε κράτος παρίας υπό τον Ερντογάν, άρχισε να ευθυγραμμίζεται με το Πακιστάν, το οποίο είναι γνωστό για την προώθηση της παγκόσμιας τρομοκρατίας, ενώ συμμετέχει στην παράνομη παραγωγή πυρηνικών όπλων.<br /><br />Η αναζήτηση του Πακιστάν, μέσων για την απόκτηση πυρηνικών όπλων είναι μια αποστολή που χαρακτηρίζεται από πολύ “κακά” σχέδια και είναι ένα τέλειο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αποκτώνται τα λαθραία πυρηνικά όπλα από ένα έθνος. <br /><br />Σύμφωνα με την έκθεση του SIPRI Year Book 2020, το Πακιστάν διαθέτει «160 πυρηνικές κεφαλές». Αυτό καθιστά την κατάσταση ασφάλειας δυσοίωνη τόσο για τη Νότια Ασία όσο και για την παγκόσμια τάξη. <br /><br />Ταυτόχρονα, οι εξτρεμιστές τζιχάντ, οι τρομοκρατικές ομάδες και ο στρατός υπερισχύουν στην εσωτερική πολιτική του Πακιστάν. <br /><br />Μετά την Κίνα όμως και η Βόρεια Κορέα διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στην προώθηση του μη ελεγχόμενου προγράμματος πυρηνικών όπλων του Πακιστάν.<br /><br />Η σχέση μεταξύ Κίνας και Πακιστάν τονίστηκε από διάφορους διεθνείς φορείς μη διάδοσης εδώ και κάποιο διάστημα. Όπως αναφέρθηκε, η Κίνα έχει κατασκευάσει πέντε πυρηνικές μονάδες στο Πακιστάν, με την τελευταία να είναι ο πυρηνικός σταθμός Chasma. <br /><br />Η Εθνική Πυρηνική Εταιρεία της Κίνας συμμετείχε επίσης ενεργά στο κρυφό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Πακιστάν, παρά το γεγονός ότι γνώριζε ο ΔΟΑΕ.<br /><br />Ο κρυφός δεσμός μεταξύ Κίνας και Πακιστάν αποκαλύφθηκε τον Φεβρουάριο του 2020, όταν το Ινδικό Ναυτικό παρεμπόδισε ένα πλοίο κινεζικών συμφερόντων που είχε ρότα για το Πακιστάν. Το πλοίο είχε υλικό που πιστεύεται ότι θα χρησιμοποιούνταν για πυρηνικές κεφαλές.<br />Μια πιο στενή ανάλυση της συμπεριφοράς των τριών χωρών (Κίνα, Πακιστάν και Τουρκία) αντικατοπτρίζει τέσσερα βασικά σημεία που φέρνουν μια αίσθηση συμμετρίας στη στρατηγική τους συμπεριφορά. <br /><br />Αυτά είναι:<br /><br />α) Κινήσεις για την απόκτηση πυρηνικών όπλων παρακάμπτοντας τους υπάρχοντες διεθνείς νόμους και συνθήκες.<br /><br />β) Απειλή για χρήση πυρηνικών όπλων με σκοπό την ενίσχυση της διαπραγματευτικής τους ικανότητας στον τομέα της διεθνούς πολιτικής.<br /><br />γ) Το πολιτικό σύστημα και των τριών χωρών χαρακτηρίζεται από αυξανόμενο αυταρχισμό, ενώ Πεκίνο, Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ απειλούν την ασφάλεια γειτονικών χωρών. <br /><br />δ) Και οι τρεις χώρες εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με διασύνδεση στην ενίσχυση των πυρηνικών τους δυνατοτήτων, ενώ η Κίνα ενεργεί ως βασικός προστάτης τόσο του Πακιστάν όσο και της Τουρκίας για την προμήθεια πυρηνικών τεχνολογιών.<br /><br />Αν και η Τουρκία ακολουθεί σθεναρά το πυρηνικό της πρόγραμμα επικαλούμενη την ανάγκη για ενέργεια, η πραγματική της πρόθεση είναι να αποκτήσει πυρηνικά όπλα που μπορούν να ενισχύσουν τις διαπραγματευτικές της δυνατότητες τόσο στον ισλαμικό κόσμο όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο και για να ενισχύσει την εικόνα του, ο Ερντογάν κατέφυγε στην απόκτηση πυρηνικών όπλων. Παρόμοια είναι η περίπτωση τόσο του Πακιστάν όσο και της Κίνας. <br /><br />Και οι δύο αυτές χώρες συνεργάζονται επίσης για να προωθήσουν το σχέδιο της Τουρκίας να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. <br /><br />Όπως αναφέρθηκε στην κινεζική επίσημη εφημερίδα, People's Daily, η Κίνα συμμετέχει στην κατασκευή «τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων». Μπορεί να υπογραμμιστεί εδώ ότι αν κοιτάξουμε τόσο την κινεζική όσο και την τουρκική συμπεριφορά στη διεθνή σκηνή, φαίνεται ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια προβλεπόμενη μη στρατιωτική πυρηνική συνεργασία.<br /><br />Υπενθυμίζεται επίσης ότι τόσο η Κίνα όσο και η Τουρκία έχουν συνεργασία στον τομέα της αεροπορικής άμυνας το 2013 και το 2016, ενώ οι δύο χώρες υπέγραψαν την «Σινο-Τουρκική συμφωνία συνεργασίας για ειρηνικές χρήσεις της πυρηνικής ενέργειας». <br /><br />Η σχέση μεταξύ Κίνας, Τουρκίας και Βόρειας Κορέας τώρα, για την προώθηση πυρηνικών όπλων επισημάνθηκε επίσης από μια πρόσφατη έκθεση που δημοσίευσε η γερμανική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2020.<br /><br />Εάν η Τουρκία αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ενδέχεται να μεταβάλει την υπάρχουσα γεωπολιτική και το status-quo τόσο της Δυτικής Ασίας όσο και της Ευρασίας. <br /><br />Αυτό συμβαίνει επειδή η Τουρκία αν και διατηρεί επί του παρόντος φιλικές σχέσεις με το Ιράν, μακροπρόθεσμα ενδέχεται να συγκρουστεί με την Τεχεράνη.<br /><br />Αυτό οφείλεται σε δυσάρεστες σχέσειςτου παρελθόντος μεταξύ των δύο πλευρών, καθώς ιστορικά τόσο η Οθωμανική όσο και η περσική αυτοκρατορία ήταν αντίπαλοι. Ομοίως, η Τουρκία πρόκειται να αποτελέσει μείζονα πρόκληση και για τον αραβικό κόσμο που παραδοσιακά εχθρεύεται την Άγκυρα. <br /><br />Στο μέλλον, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας θα έρθουν επίσης σε πολύ δύσκολο επίπεδο εξαιτίας της αυξανόμενης παράνομης κινεζικής συνεργασίας με την Τουρκία στον τομέα των πυρηνικών όπλων. <br /><br />Αυτό συμβαίνει επειδή οι σχέσεις της Άγκυρας και της Μόσχας βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων ετών. Οι ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν και αυτές πολλές ανησυχίες για την εμμονή της Τουρκίας στα πυρηνικά όπλα, καθώς η Άγκυρα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει εναντίον τους.<br /><br />Ο πυρηνικός άξονας Κίνας-Πακιστάν-Τουρκίας θα έχει βαθύτερο αντίκτυπο στην ασφάλεια τόσο της περιοχής Ινδο-Ειρηνικού όσο και της Νότιας Ασίας. Ήδη ένα άλλο αδίστακτο κράτος, αυτό της Βόρειας Κορέας αποτελεί παρόμοια απειλή για τον πλανήτη εδώ και χρόνια.<br /><br />Μετά από όλα αυτά η Δύση οφείλει να κινηθεί με ταχύτητα αλλιώς θα αντιμετωπίσει μια Τουρκία με πυρηνικά όπλα, που επιζητά κυριαρχία και εξουσία άλλων εποχών.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Προειδοποιούν οι Ινδοί: Μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα Κίνας-Τουρκίας-Πακιστάν απειλεί άμεσα και την Ελλάδα

   Ο νέος άξονας του κακού περιλαμβάνει Τουρκία-Πακιστάν-Κίνα-Β.Κορέα Πυρηνικός “πονοκέφαλος” της Δύσης από την υπάρχουσα ανίερη σχέση μεταξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Προκλητικός ο Τσαβούσογλου: "Κυμάτισε η τουρκική σημαία και μετά κάθισαν στο τραπέζι του διαλόγου"

<img height="168" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-02/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%BF%20%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF%20%282%29.jpg?itok=Rc-eQ7SO" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Και μιλάμε ακόμη για διάλογο...</span></h3>Με νέες προκλητικές δηλώσεις, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου τονίζει πως η Τουρκία ανάγκασε την Ελλάδα και την Κύπρο να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αφού προηγουμένως είχε επιβάλει την τουρκική σημαία στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Αναλυτικά, σε δηλώσεις του στο συνέδριο του κόμματος ΑΚΡ των περιφερειών Αδάνων, Αττάλειας, Προύσσας και Μούγλων, αναφερόμενος στην Ανατολική Μεσόγειο είπε:<br /><br />«<i>Είπαμε δίκαιος διαμοιρασμός στην Αν. Μεσόγειο. Και πάντα λέγαμε ότι κανείς δεν πρέπει να αποκλείει την Τουρκία και την ΤΔΒΚ</i> (σ.σ. κατεχόμενα). <i>Είπαν, όμως, όχ</i>ι (σ.σ. οι Ευρωπαίοι). <i>Η Κυπριακή Διοίκηση </i>(σ.σ. Κυπριακή Δημοκρατία) <i>και η Ελλάδα είναι μέλη μας και θα τους υποστηρίξουμε όπως και να έχει.<br /><br /><br />Και τι κάναμε εμείς τότε; Κατεβήκαμε επί του πεδίου και κάναμε τη σημαία μας να κυματίζει στην Ανατολική Μεσόγειο. Και, έτσι, όλοι έχουν μάθει πλέον πώς να συνεργάζονται με την Τουρκία.<br /><br />Τώρα, λοιπόν, είπαμε ότι το τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι ανοιχτό σε όλους. Αν έχετε αυτοπεποίθηση, ελάτε και καθίστε γύρω του, ώστε να μπορέσουμε να συζητήσουμε, να διαπραγματευτούμε τα πάντα.<br /><br />Κάποιοι λένε, βέβαια, γιατί να διαπραγματευτείτε; Αυτό είναι συμβιβασμός. Όχι. Στη διπλωματία, η διαπραγμάτευση δε συνιστά συμβιβασμό. Εάν έχετε αυτοπεποίθηση, αν έχετε πίστη στον εαυτό σας, θα καθίσετε στο τραπέζι και θα μιλήσετε, θα αναλύσετε τα πάντα με λεπτομέρεια και θα διεκδικήσετε τα δικαιώματά σας, αφού έχετε δίκιο».<br /></i><br /><div>Οσον αφορά τις ευρω-τουρκικές σχέσεις, ανέφερε:<br /><br /><i>«Με την ΕΕ, εδώ και χρόνια, θέλαμε να οικοδομήσουμε καλές σχέσεις, αλλά πρόσφατα επέλεξαν τη γλώσσα των απειλών. Εμείς την απορρίψαμε. Και, τον Δεκέμβριο, το κατάλαβαν και έδωσαν θετικά μηνύματα. Τώρα εμείς απαντήσαμε και ανταποδώσαμε. Το μόνο που απαιτείται, είναι να κατανοήσουν ότι η Τουρκία δεν τάσσεται υπέρ των απειλών αλλά υπέρ της διπλωματίας. Kαι στη διπλωματία, υπάρχει η σκληρή και ήπια ισχύς. Η Τουρκία είναι ικανή να χρησιμοποιεί πολύ αποτελεσματικά τόσο τη σκληρή όσο και την ήπια ισχύ. Και χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας με τον πιο έξυπνο τρόπο».</i><br /><br />Τέλος, μιλώντας για την τουρκική στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, είπε: «Στη Λιβύη δεν πίστευαν ότι πήγαμε επί του πεδίου, προκειμένου να αλλάξουμε την κατάσταση και να φέρουμε όλους πάλι πίσω στο τραπέζι».<br /><br />Την ίδια ώρα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλούσι Ακάρ θα βρεθεί στο Βερολίνο την Τρίτη υποτίθεται για συνάντηση εργασίας με τη Γερμανίδα υπουργό άμυνας Αννγκρέτ Κράμπ-Κάρενμπαουερ (CDU).<br /><br />Ίσως οι προκλητική ρητορική των γειτόνων να είναι για εσωτερική κατανάλωση, όμως δεν παύουν να απειλούν ευθέως, εν μέσω διερευνητικών επαφών και μάλιστα το Βερολίνο αλλά και άλλα κράτη της Ε.Ε. εθελοτυφλούν στη στρατηγική αυτή της Άγκυρας και προσπαθούν να την "κρατήσουν" στον σωστό δρόμο με θετική ατζέντα και επιβράβευση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Προκλητικός ο Τσαβούσογλου: "Κυμάτισε η τουρκική σημαία και μετά κάθισαν στο τραπέζι του διαλόγου"

Και μιλάμε ακόμη για διάλογο... Με νέες προκλητικές δηλώσεις, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου τονίζει πως η Τουρκία ανάγκασε την Ελ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πανηγυρίζει η Yeni Safak: «Οι Έλληνες δεν πήγαν στα Ίμια για πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια»!

<img height="158" src="https://www.defencenet.gr/sites/default/files/styles/article_primary/public/2021-02/imia1996.jpg?itok=c1cmKnuG" width="280" /><br /><br />Στην πλήρη αφωνία και στην απραξία την ελληνικής κυβέρνησης για την επέτειο των 25 χρόνων από τα Ίμια αναφέρονται οι τουρκικές εφημερίδες. <br /><br />Την ώρα που Ελλάδα και Τουρκία κάθονται το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με την Άγκυρα να θέτει θέματα γκρίζων ζωνών η ελληνική κυβέρνηση ασχολήθηκε με όλα τα θέματα εκτός... από τα Ίμια. <br /><br />Όπως σας αναφέραμε δεν υπήρξε ούτε καν μία δήλωση από τα κυβερνητικά στελέχη, με τους Τούρκους να πανηγυρίζουν και να φτάνουν στο σημείο να μιλάνε για «τουρκικά χωρικά ύδατα». <br /><br />Υποτίθεται ότι η Ελλάδα -σύμφωνα με τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ- δεν αποδέχεται να συζητήσει θέμα γκρίζων ζωνών στις διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας οι οποίες άρχισαν την περασμένη εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη. Και σωστά. Όμως οι ενέργειες της δεν το αποδεικνύουν. <br /><br />Αυτή την σταθερή και παγία άρνησή της από το 2002 που άρχισαν οι συνομιλίες αυτές έως και το 2019 την συνόδευε όμως και με μία πειστική άσκηση κυριαρχίας κάθε χρόνο τέτοια εποχή: Όλοι ανέκαθεν οι υπουργοί Εθνικής Αμύνης προσέγγιζαν το μικρό αυτό σύμπλεγμα των βραχονησίδων είτε από αέρος είτε διά θαλάσσης και έριχναν ένα στεφάνι στην θάλασσα στην μνήμη των τριών ηρωικών πιλότων του ελικοπτέρου που κατέπεσε την μοιραία για τον Ελληνισμό εκείνη βραδιά: Του Βλαχάκου, του Γιαλοψού και του Καραθανάση.<br /><br />Όπως αναφέρει η «Εστία», δεν υπήρξαν ήρωες κατά λάθος οι συγκεκριμένοι. Υπήρξαν ήρωες από επιλογή. Είχαν την δυνατότητα και την σχετική άδεια να προσγειωθούν σε τουρκική φρεγάτα εκείνη την βραδιά για να μην συντριβούν αλλά είπαν όχι.<br /><br />Αρνήθηκαν τον εξευτελισμό με τίμημα την απώλεια της ζωής τους, πέφτοντας για την πατρίδα. Στο παρελθόν λοιπόν υπουργοί Αμύνης όπως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος από τη ΝΔ ή ο Πάνος Καμένος από τους ΑΝΕΛ/ΣΥΡΙΖΑ, έστω υπό αντίξοες συνθήκες, προσέγγιζαν αυτή την αποφράδα ημέρα τα Ίμια και έκαναν το καθήκον τους.<br /><br />Τουρκικοί διθύραμβοι<br /><br />Δυστυχώς από πέρυσι όταν ο υπουργός Αμύνης της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ υποστήριξε ότι υπάρχει συμφωνία να μην προσεγγίζουμε τα Ίμια αυτή την ημέρα γεγονός που αποτελεί και ξεκάθαρη άσκηση κυριαρχίας, η παράδοση αυτή που άφηνε ζωντανή την κυριαρχία μας στην περιοχή εγκαταλείφθηκε. Με συνέπεια να πανηγυρίζουν οι Τούρκοι από το περασμένο Σάββατο επειδή δεν τολμήσαμε να πάμε στα Ίμια. Και να προβάλλουν στα μέσα τους δικές τους φρεγάτες ανεμίζουσες την σημαία με την ημισέληνο γύρω από τα νησάκια που έως το έτος 1995 η αμερικανική υδρογραφική υπηρεσία εμφάνιζε στους χάρτες της ως ελληνικά!<br /><br />Η προσκείμενη στον Πρόεδρο Ερντογάν Yeni Safak έγραψε θριαμβευτικά το Σάββατο: «Οι Έλληνες δεν πήγαν στα Ίμια για πρώτη φορά τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια».<br /><br />Πιο συγκεκριμένα η τουρκική εφημερίδα σημείωσε: «Μάθαμε ότι οι ελληνικές αρχές, που έρχονταν στις βραχονησίδες ‘Καρντάκ’ κάθε χρόνο και ρίχνουν στεφάνια, δεν έρχονται εφέτος. Όμως με την ευκαιρία της 25ης επετείου της κρίσεως στις βραχονησίδες ένα πολεμικό πλοίο και δύο σκάφη της Ακτοφυλακής περιπολούν την περιοχή. Για πρώτη φορά σε 25 χρόνια δεν υπήρξε ένταση στις βραχονησίδες ‘Καρντάκ».<div><br /></div><div><a href="https://www.defencenet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πανηγυρίζει η Yeni Safak: «Οι Έλληνες δεν πήγαν στα Ίμια για πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια»!

Στην πλήρη αφωνία και στην απραξία την ελληνικής κυβέρνησης για την επέτειο των 25 χρόνων από τα Ίμια αναφέρονται οι τουρκικές εφημερίδες. Τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Όλη η αδιαλλαξία των Τούρκων στο τραπέζι των διερευνητικών

<img height="163" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2021/01/nb_greece_turkey2-1068x623.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Ιωάννης Μάζης*</b><br />Απαραίτητη η ενημέρωση των αρχηγών των κομμάτων από τον υπουργό Εξωτερικών για το περιεχόμενο των προηγούμενων κύκλων συζητήσεων από το 2002 έως το 2016 – Τι θα πράξει η κυβέρνηση αναφορικά με το θέμα της Ίμβρου και της Τενέδου στον 62ο γύρο των συνομιλιών.<br /><br />Αρχίζοντας από το πέρας της 61ης συναντήσεως διερευνητικών συνομιλιών (με την αιφνιδία συμμετοχή Καλίν, αναβαθμίζονται σε «διαβουλεύσεις, όπως τις απεκάλεσε στις 27/01/2021 ο κ. Τσαβούσογλου» και ας μην το αποκρίπτομε…) μεταξύ αντιπροσωπειών Ελλάδος – Τουρκίας εις το κτήριο του Ντολμά Μπαχτσέ, σημειώνομε τα κατωτέρω:<br /><br />Όπως διαρρέουν «έγκυροι κύκλοι», η ελληνική πλευρά επιβεβαίωσε (κατά την διενεργηθείσαν επισκόπισιν μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών των συζητηθέντων εντός των διερευνητικών από το έτος 2002 έως το έτος 2016) και επισήμως την αδιαλλαξίαν της Τουρκίας αναφορικώς με την εμμονή της εις το σύνολο όλων των εκνόμων αιτημάτων της, τα οποία και αποτελούν αυστηρώς θέματα που θίγουν την ελληνική εθνική κυριαρχία και αντίστοιχα ή και συναμφότερα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως:<br /><ul style="text-align: left;"><li>1) την αποδοχή συζητήσεως θεμάτων αιγιαλίτιδος ζώνης, δηλ. Εθνικών Χωρικών Υδάτων και Εθνικού Εναερίου Χώρου, πέραν και εκτός πλαισίου που προβλέπει το εφαρμοστέο Δίκαιο της Θαλάσσης,</li></ul><ul style="text-align: left;"><li>2) ζητήματα αποστρατιωτικοποιήσεως ελληνικών νησιών του ανατολικού και του νοτίου Αιγαίου (συμπεριλαμβανομένης και της συστάδας συμπλέγματος Καστελορίζου),</li></ul><ul style="text-align: left;"><li>3) ζητήματα δήθεν «τουρκικής αντί μουσουλμανικής μειονότητος ελληνικής Θράκης»,</li></ul><ul style="text-align: left;"><li>4) άρνηση αποδοχής από πλευράς Τουρκίας των εφαρμοστέων διεθνών αναγνωρισμένων κανόνων (συμβατικών και εθιμικών) του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης και κυρίως</li></ul><ul style="text-align: left;"><li>5) το υφιστάμενο καθεστώς κυριαρχίας νήσων του Αιγαίου, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες στην ελληνική εθνική επικράτεια. Αναμενόμενον αποτέλεσμα.</li></ul>Πρώτη ερώτησις: Διά ποίον λόγον δεν καλούνται από τον αρμόδιον ΥΠΕΞ οι αρχηγοί των κομμάτων όπως ενημερωθούν με το περιεχόμενον των διερευνητικών από το 2002 έως το 2016; Είναι, λέγει η κυβέρνησις, «απόρρητα και μη ανακοινώσιμα». Μα αυτό δεν είναι αληθές, διότι οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί και υπουργοί των Εξωτερικών κατά το εν λόγω διάστημα είναι τουλάχιστον 30 και τουλάχιστον οι 20 εξ αυτών ευρίσκονται εντός Βουλής, είτε με την Ν.Δ. είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με το ΚΙΝ.ΑΛ. Συνεπώς, δύναταί τις να εικάσει μετ’ απολύτου βεβαιότητος ότι οι βουλευταί και των τριών αυτών κομμάτων γνωρίζουν πολύ καλά το περιεχόμενο των φακέλων των 60 τελεσθεισών διερευνητικών μέχρι σήμερα! Το εναντίον θα ήτο τραγικόν, διότι οι βουλευταί αυτοί λαμβάνουν αποφάσεις περί της τύχης της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητος της Ελλάδος! Ποίοι όμως, μετά βεβαιότητος, δεν το γνωρίζουν; To KKE, το ΜέΡΑ 25 και η Ελληνική Λύση. Δηλαδή 34 βουλευταί του Ελληνικού Κοινοβουλίου και τρεις πολιτικοί αρχηγοί δεν έχουν ιδέα περί αυτών! Αυτό είναι δημοκρατικόν; Είναι εθνικώς υπεύθυνον; Eίναι ηθικόν; Eίναι εθνικώς ωφέλιμον; Τι ακριβώς υποδηλοί και σε τι αποσκοπεί;<div><br />Οι ορθότατες δηλώσεις του ΥΠΕΞ κ. Δένδια<br /><br />Σημειώνομε με ενδιαφέρον ότι ο Ελλην ΥΠΕΞ:<br />1) Εδήλωσε σαφώς ότι «δεν συζητούνται θέματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία και την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών», υπονοώντας αυτό που επί πολλούς μήνες υπογραμμίζει και ο γράφων: ότι, δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να ομιλούμε για «θαλάσσιες ζώνες», όταν είναι γνωστόν ότι εις τις ζώνες αυτές εμπεριέχεται και η Αιγιαλίτις Ζώνη, η οποία ορίζει τα Εθνικά Χωρικά Υδατα και τον Εθνικόν Εναέριον Χώρο, άρα αποτελούν σαφώς ζητήματα «εθνικής κυριαρχίας».<br />2) Δυστυχώς όμως, ο Ελλην πρωθυπουργός, μέχρι και την παραμονήν των διερευνητικών (24/01/2021), επέμενε σε αυτήν την επικίνδυνη ορολογία. Αναμένομεν να διαπιστώσομεν εάν θα συνεχίσει…<br />3) Εθεσε θέμα ο κ. ΥΠΕΞ (κοπή πίτας Συλλόγου Ιμβρίων, 19/01/2021) απαιτήσεως από ελληνικής πλευράς ενεργοποιήσεως του -μηδέποτε εφαρμοσθέντος, τουναντίον «βιασθέντος» από τουρκικής πλευράς- Αρθρου 14 της Συνθήκης της Λωζάννης, το οποίον αναφέρει: «Αι νήσοι Ιμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύουν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελουμένης υπό τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον αυτόχθονα μη μουσουλμανικόν πληθυσμόν όσον αφορά την τοπικήν αυτοδιοίκησιν και την προστασίαν των ατόμων και των αγαθών. Η τήρησις της τάξεως θα διασφαλίζεται υπό αστυνομίας στρατολογουμένης εκ του αυτόχθονος πληθυσμού, μερίμνη της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως και υπό τας διαταγάς αυτής τιθεμένης». Eίναι δε σημαντικότατο να αναφερθεί ότι «εις τα Αρθρα 38-43 της Συνθήκης κατοχυρούται ασφαλώς η προστασία της ζωής, της ελευθερίας, της γλώσσης, της εθνικότητος και της θρησκείας των Ελλήνων υπηκόων».</div><div><br /></div><div>Τουναντίον, «τον Σεπτέμβριο του 1923 οι τουρκικές αρχές παρέλαβαν την διοίκηση των νησιών. Τούρκοι αξιωματούχοι από τη Μικρά Ασία ανέλαβαν εξ ολοκλήρου τη Διοικητική, Δικαστική, Αστυνομική, Λιμενική και Τελωνειακή εξουσία, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης πριν ακόμη αρχίσει να εφαρμόζεται. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε την αρχή του συστηματικού διωγμού του ελληνικού στοιχείου στην Ιμβρο και στην Τένεδο, που εκδηλώθηκε με τον αποκλεισμό του από την τοπική διοίκηση των νησιών, από την καθιέρωση ως υποχρεωτικής της τουρκικής εκπαίδευσης και την περιθωριοποίηση και τελικά κατάργηση της ελληνικής, από τη δήμευση σημαντικού τμήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας και την καταστροφή Μοναστηριών, Ιερών Ναών και Εξωκκλησιών και από την παρεμπόδιση, άλλοτε με έμμεσο και άλλοτε με άμεσο και βίαιο τρόπο, κάθε είδους Οικονομικής, Κοινωνικής και Πολιτιστικής δραστηριότητας των Ελλήνων αυτοχθόνων κατοίκων στα δύο νησιά»[2]. Ο κ. Δένδιας, κατά την διάρκειαν της ιδίας εκδηλώσεως, εις επίρρωσιν των λεγομένων του, ανεφέρθη και εις το ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, στις 27/6/2008, που «καλεί την Τουρκία να αναζητήσει λύσεις που θα επέτρεπαν την αρμονική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων στην Ιμβρο και την Τένεδο. Σε συνδυασμό με τη δημιουργία συνθηκών επιστροφής των Ιμβρίων και Τενεδίων Ελλήνων της διασποράς, ανεξάρτητα αν αυτοί έχουν ή όχι την τουρκική ιθαγένεια».<br /><br />Δευτέρα ερώτησις: Το εύλογον ερώτημα που προκύπτει εις το σημείον αυτό είναι το εξής: Θα παραμείνει ο κ. ΥΠΕΞ εις αναλόγους, κοινωνικού τύπου, δηλώσεις ή θα απαιτήσει να τεθεί το αίτημα αυτό από την ελληνικήν αντιπροσωπείαν κατά την 62αν Συνάντησιν των Αθηνών, εφ’ όσον απoτελεί και διαπίστωσιν του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣοΕ); Εις περίπτωσιν μη καταθέσεώς του, θα το ανεχθεί ο ίδιος ο εισηγητής του ή θα εγείρει ενστάσεις; Kαι τι είδους; Kαι εάν ούτε αυτές οι ενστάσεις εισακουσθούν, τότε τι θα πράξει; Με την ήδη επιδειχθείσαν σθεναράν στάσιν του, λοιπόν, ο κ. ΥΠΕΞ θα φανεί ότι το πιστεύει και το εννοεί!<br /><br />Προφανώς, το ερώτημα που παραμένει είναι κατά πόσον η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία προτίθεται να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον των αρμοδίων οργάνων του ΣοΕ διά την συμπεριφοράν της Τουρκίας έναντι της εθνικής ελληνικής μειονότητας εις τα δύο αυτάς νήσους. Τι ακριβώς σχετικά διαβήματα έχει κάνει προς αυτό ο κ. Π. Μπεγλίτης, ως επικεφαλής σήμερα της Μονίμου ελληνικής Αντιπροσωπείας εις το Στρασβούργον, έδραν του ΣοΕ; Και, κυρίως, τι οδηγίες έχει λάβει από την Κεντρικήν Υπηρεσίαν του ελληνικού ΥΠΕΞ διά να πράξει προς αυτήν την κατεύθυνσιν εφεξής;<br />Η παρέμβαση Σαμαρά και ο επικίνδυνος όρος «θαλάσσιες ζώνες» που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός<br /><br />Η «τμηματική οριοθέτηση» ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου και οι μειωμένες επήρειες εις βάρος της Κρήτης, της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου<br /><br />Την παραμονήν της επανενάρξεως των διερευνητικών όμως (24/01/2021) ο π. πρωθυπουργός κος Α. Σαμαράς παρεχώρησε βαρυσήμαντον συνέντευξιν προς καθημερινήν εφημερίδα των Αθηνών, στηλιτεύων απολύτως την κυβερνητικήν πολιτικήν αναφορικώς με την έναρξιν των διερευνητικών και αμφισβητών, και δικαίως, τα αναμενόμενα ως θετικά διπλωματικά των αποτελέσματα. Πρότεινε δε σαφώς την ανασχετικήν πρακτικήν έναντι των «πειρατών [Τουρκών]». Αναφορικώς με τον κ. Α. Σαμαρά, ήτο και αυτός σαφής, διότι ανέφερε ορθότατες θέσεις, όπως[3]:<br /><br />1) «Η Ελλάδα δεν συζητά τίποτε πέραν από την οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Η έναρξη όμως των διερευνητικών ακυρώνει κάθε συζήτηση για κυρώσεις κατά της Τουρκίας». Και συνεχίζει ο κ. Σαμαράς θέτων πλήρη κατάλογο των εκνόμων συμπεριφορών της Τουρκίας, εντάσσων -και ορθότατα- και την «επεκτατική» συμπεριφορά της γείτονος έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κάτι όμως το οποίον μάλλον δεν συμμερίζεται, δυστυχώς, ούτε ο Ελλην πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης ούτε η ηγεσία της Ελληνικής Διπλωματίας υπό τον κ. Δένδια ούτε η «απόρρητος – μυστική διπλωματία» του Μεγάρου Μαξίμου μέσω της πρέσβεως και δ/ντρίας του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού κυρίας Σουρανή, προξενούσα την… δυσαρέσκεια του κ. ΥΠΕΞ.<br /><br />2) «Αρνούμαστε να συζητήσουμε πώς θα… μοιράσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας! Γιατί, αν δεχόμασταν να μπούμε σε τέτοια συζήτηση, το θέμα δεν είναι “να τους δώσουμε κάτι, ώστε να σώσουμε τα υπόλοιπα” – όπως υποστηρίζεται από ορισμένους. Διότι, αφού πάρουν κάτι τώρα, θα επανέλθουν με νέες απειλές, ώστε να πάρουν και άλλα… Γι’ αυτό και έχω πει: Με “πειρατές” δεν κάνεις διάλογο! Να σας το πω αλλιώς: Τον επεκτατιστή δεν τον κατευνάζεις. Γιατί έτσι γίνεται πιο αδίστακτος. Τον επεκτατιστή μόνον αποτρεπτικά μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι να ενισχύσουμε την αποτροπή μας έναντι της επιθετικής Τουρκίας».<br /><br />Κατόπιν και της συνεντεύξεως αυτής του π. πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, κατά την 24ην και την 25ην/01/21, βουλευτές-διεθνολόγοι του κυβερνώντος κόμματος ανέφεραν πλέον ότι «η Ελλάδα συζητά μόνον ζητήματα Υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ». Ευχάριστον και ελπιδοφόρον.<br /><br />Παρατηρούμε όμως ότι:<br /><br />α) Ουδέποτε έχει εκστομίσει το τοιούτον ο Ελλην πρωθυπουργός, ο οποίος, παρά τις διαρκείς, έγκαιρες (από την συνέντευξή του εις την παρελθούσα Εκθεση της Θεσσαλονίκης, Σεπτέμβριος 2020) και επισταμένενες παρατηρήσεις μου, συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον -επικίνδυνο διπλωματικώς- όρο «θαλάσσιες ζώνες».<br /><br />β) Η ελληνο-αιγυπτιακή «τμηματική οριοθέτησις» μέχρι τον 28ο μεσημβρινό, η παραδίδουσα προς «συζήτησιν» όλο το τμήμα της ελληνικής Υφαλοκρηπίδος Ανατολικής Μεσογείου και, φυσικά, της Νησιωτικής Συστάδος του Συμπλέγματος του Καστελορίζου, μας ωθεί να αναλογισθούμε με υποψίαν τους λόγους διά τους οποίους υφίσταται αυτή η πρωθυπουργική εμμονή.<br /><br />γ) Οι μειωμένες επήρειες εις βάρος της Κρήτης, της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου εντείνουν τις ανησυχίες μας. Προς την ιδίαν κατεύθυνσιν μας οδηγούν και οι πρόσφατες υπουργικές δηλώσεις περί «“κόκκινων γραμμών” των έξι μιλίων» και περί του ότι «η Κύπρος είναι τρίτο κράτος» και η εγκατάλειψις της εθνικής και νομικής υποχρεώσεως της Ελλάδος (ως εγγυητρίας δυνάμεως) έναντι της Λευκωσίας.<br /><br />δ) Οι μειωμένες επήρειες Διαποντίων Νήσων και Στροφάδων στην ελληνο-ιταλική συμφωνία οριοθετήσεως «Θαλασσίων Ζωνών» (…και πάλιν, και όχι ΑΟΖ!) και η συμβατική (άρα μόνιμος) παραχώρησις εις τα ιταλικά αλιευτικά κυριαρχικών ελληνικών δικαιωμάτων αλιείας εντός των διευρυμένων ελληνικών χωρικών υδάτων (δηλ. 6-12 ν.μ.) είναι σαφώς ζητήματα προκαλούντα εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις για τον κατάλογο των συζητηθησομένων θεμάτων κατά την διάρκειαν αυτών των διερευνητικών, αλλά και κυρίως για τον τρόπον της Συντάξεως του διαβοήτου «Συνυποσχετικού» της Χάγης, οψέποτε και αν αυτό απαιτηθεί τελικά να συνταχθεί και να συμφωνηθεί, με δεδομένες τις αδιάλλακτες θέσεις της Τουρκίας και την αδιάλειπτη αποστροφήν της προς πολλές κρίσιμες από τις προβλέψεις εις την Νέαν Σύμβασιν για το Δίκαιον της Θαλάσσης (UNCLOSS III, 1982).<br /><br />ε) H θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το Μνημόνιον «Τουρκίας-Τριπολίτιδος», που εξαφάνιζαν την ελληνική κυριαρχία από το ήμισυ του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />στ) Η Αμμόχωστος παραμένει ακόμη κατειλημμένη, κατά παράβασιν, μάλιστα, των 541/1983 και 550/1984 Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, εντός εκκωφαντικής σιγής από πλευράς της κυβερνήσεως πριν την εσπευσμένην έναρξιν των διερευνητικών, όπου εντελώς ακατανοήτως εσύρθη η Ελλάς.<br /><br />ζ) Τις παραμονές ανακοινώσεως ενάρξεως των διερευνητικών είχαμε:<br /><br />i) δύο διεμβολισμούς ελληνικών σκαφών του Λιμενικού από τουρκικόν σκάφος της ακτοφυλακής εις τα Ιμια,<br /><br />ii) πολλές τουρκικές υπερπτήσεις υπεράνω των Οινουσσών, Παναγιάς και Στρογγύλης, αλλά και<br /><br />iii) έκδοση τουρκικής NAVTEX ενιαυσίας δεσμεύσεως σχεδόν ολοκλήρου του Αιγαίου (για ολόκληρον το έτος 2021)!<br /><br />Προσοχή: Η επίκλησις και μόνη των γεγονότων αυτής της παραγράφου (ζ) αρκούσαν διά την άρνησιν από ελληνικής πλευράς της ενάρξεως «διερευνητικών», οι οποίες θα λειτουργήσουν ως «πλυντήριον» της τουρκικής επεκτατικής συμπεριφοράς εις βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου και απαλλαγής της Τουρκίας από τις κυρώσεις κατά την Σύνοδον της 25ης Μαρτίου 2021!<br /><br />Τρίτη ερώτησις (τρίπτυχος):<br /><br />α) Γιατί σύσσωμοι η κυβέρνησις και η Κοινοβουλευτική Ομάς της Ν.Δ. δεν απαίτησαν να θεραπευθούν όλα τα καταγγελθέντα υπό του κ. Σαμαρά εναντίον της «συνδιερευνούσης» Τουρκίας, ώστε να αποδειχθεί εμπράκτως η πραγματική (δηλαδή η… υποκριτική) βούλησις της Τουρκίας να εδραιώσει «για εύλογον χρονικόν διάστημα κλίμα καλής πίστεως και θελήσεως», δηλαδή την απαραίτητον προϋπόθεσιν την τεθείσα από την ιδίαν την ελληνικήν κυβέρνησιν ώστε να αρχίσουν αυτές οι συναντήσεις των Διπλωματικών Αντιπροσωπειών;<br /><br />β) Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευσις, εφόσον διεπίστωσε ότι η κυβέρνησις δεν επιθυμεί να τηρήσει αυτά που η ιδία όρισε ως προϋποθέσεις ενάρξεως των «διερευνητικών» (τα περί ανατροπής των αναθεωρητικών ενεργειών της Τουρκίας), δεν την έφερε ενώπιον των εθνικών ευθυνών της και ενώπιον των ιδίων των λεχθέντων υπ’ αυτής;<br /><br />γ) Γιατί όμως ουδέποτε εξεφράσθησαν κάποιες ισχυρές φωνές εναντίον όλων αυτών από τον Δεκέμβριον και κατόπιν, όπου πλέον είχε αποφασισθεί… από το Βερολίνον η καταναγκαστική διά την Ελλάδα έναρξις των «διερευνητικών»;<br /><br />Θα επανέλθωμεν…<br /><br /><b><i>*Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Όλη η αδιαλλαξία των Τούρκων στο τραπέζι των διερευνητικών

Ιωάννης Μάζης* Απαραίτητη η ενημέρωση των αρχηγών των κομμάτων από τον υπουργό Εξωτερικών για το περιεχόμενο των προηγούμενων κύκλων συζητήσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία συζητά με τη Δύση αλλά “δένεται” με Ρωσία-Ιράν και Κίνα

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/erdogan_michelle.jpg"><img height="157" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/erdogan_michelle-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Ενδυνάμωση της συμμαχίας Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν, επισημαίνει η Jerusalem Post σε δημοσίευμα της. Αφορμή γι΄ αυτή την εκτίμηση έδωσε η επίσκεψη του Ιρανού ΥΠΕΞ Χ.Ζαρίφ στην Άγκυρα την Παρασκευή.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας αυτή η συνάντηση έδειξε ότι μετά από τη συνεργασία Μόσχας-Άγκυρας-Τεχεράνης, οι δεσμοί των τριών χωρών θα γίνουν στενότεροι με στόχο να συνεργαστούν στη Συρία και στη Λιβύη.<br /><br />Με λίγα λόγια η εικόνα που μεταδίδεται είναι ότι την ώρα που στη Δύση αναμένουν τη “δυτική στροφή” του Ερντογάν, εκείνος έχει ήδη στρέψει το τιμόνι της Τουρκίας προς άλλες κατευθύνσεις.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_iran.jpg"><img height="140" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/turkey_iran.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η Jerusalem Post γράφει ότι ο στόχος της Άγκυρας κατά τη διάρκεια της τετραετίας Τραμπ, ήταν να εκμεταλλευθεί την αμερικανική “απουσία” στην περιοχή για να “απομακρυνθεί” από το ΝΑΤΟ και να εισέλθει στη τροχιά της Μόσχας και της Τεχεράνης. “Η Τουρκία διαθέτει μια καλή φιλοκυβερνητική μηχανή μέσων ενημέρωσης και λόμπι που λειτουργούν για να διηγηθεί μια ιστορία στα γεράκια της Ουάσιγκτον και μια άλλη στα μέσα ενημέρωσης. Για παράδειγμα, η Τουρκία προωθεί μια αφήγηση μέσω των μέσων ενημέρωσης ότι θέλει συμφιλίωση με το Ισραήλ και ότι θα μπορούσε να παρακάμψει τη Χαμάς. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Τουρκία και το Ιράν στηρίζουν τη Χαμάς, και η επίσκεψη του Ζαρίφ στην Άγκυρα ήταν συμβολική της συμμαχίας Τουρκίας-Ιράν. Τα τουρκικά και τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία είναι όλα φιλοκυβερνητικά, ανακοίνωσαν τη νέα εποχή των σχέσεων Τουρκίας-Ιράν”, γράφει η Jerusalem Post και προσθέτει:<br /><br />“Ο Ζαρίφ δήλωσε στην Άγκυρα την Παρασκευή ότι τόσο το Ιράν όσο και η Τουρκία έχουν κοινή θέση ότι η σταθερότητα θα αποκατασταθεί στην περιοχή μόνο μέσω της «συνεργασίας». Ο Ζαρίφ σε μια δημοσίευση στον επίσημο λογαριασμό του στο Twitter μετά το τέλος της επίσκεψής του στην Τουρκία, έκανε λόγο για «εποικοδομητικές, φιλικές και γόνιμες » συνομιλίες με τον Ερντογάν και τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Καβούσογλου.<br /><br />Από την άλλη η Τουρκία και η Ρωσία λειτουργούν μαζί ένα κέντρο επίβλεψης-συντονισμού στο Καραμπάχ, . Αυτό δείχνει ότι η Ρωσία και η Τουρκία θα συνεργαστούν τώρα στενά στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης επαίνεσαν επίσης το «Iron Silk Road», μια νέα σιδηροδρομική γραμμή προς το Μπακού και μετά τη Ρωσία που θα μεταφέρει εμπορεύματα. Η Τουρκία στέλνει επίσης εμπορεύματα μέσω σιδηροδρόμου στην Κίνα, αναφέρει το Anadolu: «Παρόλο που τα τρένα είχαν ταξιδέψει σε αυτήν την διαδρομή πριν από την Κίνα, είναι η πρώτη φορά που μεταφέρονται εξαγωγές από την Τουρκία προς τη Ρωσία μέσω σιδηροδρόμου», τόνισε ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών της Τουρκίας, Adil Karaismailoglu κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο σιδηροδρομικό σταθμό… Ο Karaismailoglu υπογράμμισε τη σημασία για την Τουρκία της πρωτοβουλίας Belt and Road της Κίνας, η οποία στοχεύει στη δημιουργία ενός δικτύου υποδομών μεταφορών μεταξύ Κίνας, Ασίας, Ευρώπης και Μέσης Ανατολής. ” <div><br /></div><div>Οι συνομιλίες με τον Zarif και οι αναφορές για σιδηροδρομικές συνδέσεις δείχνουν ότι δημιουργείται ένα πολύ μεγαλύτερο σύστημα συμμαχιών. Βασίζεται στην Τουρκία, τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν . Η Τουρκία και η Ρωσία έχουν μοιράσει τη Λιβύη, τη Συρία και τον Καύκασο. Το Ιράν και η Τουρκία θα αρχίσουν να συνεργάζονται περισσότερο σε πολλά θέματα. Οι ΗΠΑ έχουν αντιταχθεί σε ξένες επεμβάσεις στη Λιβύη, όπου η Ρωσία και η Τουρκία κατηγορούνται για παραβίαση εμπάργκο όπλων. Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ , μίλησε τηλεφωνικώς την Πέμπτη με τον επικεφαλής του συμβουλίου της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ουρσούλα φον ντερ Λέιν, Μπιέρερ Σίμπερτ. Ενώ συζήτησαν τη διατλαντική συμμαχία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, συμφώνησαν επίσης να συνεργαστούν σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Τουρκίας”.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία συζητά με τη Δύση αλλά “δένεται” με Ρωσία-Ιράν και Κίνα

Ενδυνάμωση της συμμαχίας Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν, επισημαίνει η Jerusalem Post σε δημοσίευμα της. Αφορμή γι΄ αυτή την εκτίμηση έδωσε η επίσκεψη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνοτουρκικά: Οι υδρογονάνθρακες παίζονται στις καθυστερήσεις

<img src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=ellturk.jpg" /><br /><br /><b>Ιωάννης Αναστασάκης*</b><br />Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Ισπανική εταιρεία PERSOL, προτίθεται να αποχωρήσει από τα τρία μπλοκ στην Ελλάδα όπου είχε αναλάβει έρευνες για υδρογονάνθρακες. Αυτό γίνεται σε εφαρμογή ενός ευρύτερου σχεδιασμού να ενισχύσει τις επενδύσεις της σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ).<br /><br />Ευρώπη και πράσινη ενέργεια<br /><br />Η PERSOL ως ευρωπαϊκή εταιρεία, φαίνεται ότι προσαρμόζει την επενδυτική πολιτική της στους ευρύτερους σχεδιασμούς της ΕΕ σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και την μείωση εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Δηλαδή Πράσινη Ενέργεια αντί υδρογονάνθρακες.<br /><br />Οι Αποφάσεις της ΕΕ σχετικά με τα μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας, προβλέπεται να έχουν καταλυτική επίδραση στην κατανάλωση ορυκτών υδρογονανθράκων στο εγγύς μέλλον. Συγκεκριμένα η "European Green Energy Policy by 2050" θέτει τις βάσεις δραστικής μείωσης της κατανάλωσης υδρογονανθράκων στην γηραιά Ήπειρο. Ζητούμενο από την ΕΕ είναι η μείωση εκπομπών αερίων θερμοκηπίου κατά 50% μέχρι το 2030, ενώ η πολιτική που συμφωνήθηκε το 2018 προβλέπει ότι το 32% της ενέργειας που θα καταναλώνεται στην ΕΕ το 2030, πρέπει να προέρχεται από ΑΠΕ. Ταυτόχρονα, μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες ανακοινώνουν ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα, δηλαδή το 2030 θα παράγουν μόνο ηλεκτρικά αυτοκίνητα.<br /><br />Η ζήτηση επομένως ορυκτών υδρογονανθράκων από το 2030 και μετά, θα μειωθεί δραματικά, με αποτέλεσμα να προκληθεί αυτόματη καθίζηση των τιμών. Η άντληση υδρογονανθράκων από μεγάλα θαλάσσια βάθη όπως της Ανατολικής Μεσογείου, λόγω του υψηλού κόστους εξόρυξης θα είναι πλέον ασύμφορη. Όπως προβλέπουν ειδικοί εμπειρογνώμονες, εκτιμάται ότι από το 2030 οι ορυκτοί υδρογονάνθρακες και κυρίως το αέριο θα χρησιμοποιείται ως εφεδρικό καύσιμο για συμπληρωματική κάλυψη απαιτήσεων σε εφαρμογές που πρωτίστως θα χρησιμοποιούν Πράσινη Ενέργεια.<br /><br />Η καθυστέρηση εκμετάλλευσης των πιθανών κοιτασμάτων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο λόγω των Τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων στις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, έχει οδηγήσει τον αγώνα στη λήξη του και τώρα παίζονται πλέον οι καθυστερήσεις. Τούτο διότι όταν και άμα ομαλοποιηθούν οι σχέσεις Ελλάδος - Κύπρου - Τουρκίας και έστω εντοπιστεί ένα μεγάλο εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα, αυτό μέχρι να αξιοποιηθεί θα περάσει μία δεκαετία. Δηλαδή θα έχει φθάσει το 2030, με ότι αυτό σημαίνει σύμφωνα με τα προαναφερθέντα.<br /><br /><img height="111" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/mapidrites.jpg" width="280" /><br /><br />Οι Υδρίτες στο σκοπευτικό της Τουρκίας<br /><br />Σε διεθνές Συνέδριο για την Ενέργεια, τέθηκε το ερώτημα εάν το Oruc Reis ήταν δυνατόν να κάνει σεισμογραφικές καταγραφές νότια του Καστελόριζου, με τόσα πλοία γύρο του που δημιουργούσαν θόρυβο. Ο Διευθυντής του Μεσογειακού Παρατηρητήριου Ενέργειας (Mediterranean Observatory for Energy) με έδρα τη Γαλλία, έδωσε μία σαφή απάντηση. Η Τουρκία νότια του Καστελόριζου πρωτίστως ενδιαφέρεται για Υδρίτες που βρίσκονται στην επιφάνεια του βυθού και δευτερευόντως για κοιτάσματα αερίου στο υπέδαφος του βυθού. Κύριο μέλημα της Τουρκίας επομένως είναι η χαρτογράφηση του βυθού και όχι η σεισμογραφική υποτύπωση του υπεδάφους στο βυθό.<br /><br />Τα ορυκτά καύσιμα (fossils) είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιούνται μετά το 2030 από χώρες εκτός της ΕΕ, που δεν θα δεσμεύονται από περιβαλλοντικές Συμφωνίες προστασίας του περιβάλλοντος. Η Τουρκία επομένως, εφόσον δεν δεσμεύεται από σχετικές Αποφάσεις της ΕΕ, εκτιμάτε ότι θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ορυκτούς υδρογονάνθρακες, είτε για την εσωτερική αγορά της, είτε για εξαγωγή σε τρίτες χώρες όπως είναι για παράδειγμα η Κίνα. Το ενδιαφέρον επομένως της Τουρκίας για τους Υδρίτες είναι στρατηγική επένδυση για το μέλλον. Τι είναι όμως οι Υδρίτες;<br /><br />Υδρίτες και Τουρκικός επεκτατισμός<br /><br />Οι Υδρίτες είναι μόρια Μεθανίου εγκλωβισμένα σε κρυσταλλική μορφή, προσομοιάζοντας με μορφές πάγου. Θεωρούνται κατά τους ειδικούς αλλά και τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες, ως το καύσιμο του μέλλοντος. Συντηρούνται στην επιφάνεια του βυθού, σε μεγάλα βάθη της θάλασσας άνω των 300 μέτρων, όπου υπάρχει πολύ υψηλή πίεση και χαμηλές θερμοκρασίες. Ελαττώνοντας την πίεση ή αυξάνοντας την θερμοκρασία, το Μεθάνιο αποδεσμεύεται υπό μορφή αερίου. Είναι σημαντικό ότι ένα κυβικό μέτρο Υδρίτη είναι δυνατόν να αποδώσει 164 κυβικά μέτρα αερίου Μεθανίου. Μέχρι σήμερα δεν έχει επιβεβαιωθεί η τεχνολογία που θα επιτρέπει την ασφαλή αξιοποίηση των αποθεμάτων Υδρίτη, αλλά η τεχνολογική πρόοδος είναι πολλά υποσχόμενη για το εγγύς μέλλον.<br /><br />Έχει εκτιμηθεί από τους επιστήμονες ότι μεγάλες συγκεντρώσεις Υδρίτη υπάρχουν στα μεγάλα θαλάσσια βάθη της Ανατολικής Μεσογείου, νότια από το Καστελόριζο και νοτιο-ανατολικά από την Κρήτη. Είναι η περιοχή που μέχρι πρόσφατα το Oruc Reis έκανε πολύ πιθανόν καταγραφή του βυθού και όχι σεισμικές έρευνες, στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Τα μεγαλύτερα αποθέματα Υδρίτη στον κόσμο έχουν εντοπιστεί στους πόλους σε μεγάλα θαλάσσια βάθη. Το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο από την Τουρκία. Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu:<br /><br />«Η Τουρκία πραγματοποιεί όλο και πιο αποτελεσματικά έργα για τη διεξαγωγή πολικής έρευνας κάθε χρόνο και η δύναμή της αυξάνεται τόσο στην περιοχή όσο και σε όλο τον κόσμο», δήλωσε η <a href="https://www.aa.com.tr/en/turkey/turkey-striving-to-become-polar-power-analysts/1848603">Μπουρτζού Οζσόι</a>, επικεφαλής του πρώτου Τουρκικού Κέντρου Πολικής Έρευνας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.<br /><br />Ταυτόχρονα, ο Έρσαν Μπασάρ, επιστήμονας των θαλάσσιων υδάτων και επικεφαλής της επιστημονικής αποστολής της Τουρκίας στην Ανταρκτική το 2020, πρόσθεσε ότι «οι ετήσιες επιστημονικές αποστολές πραγματοποιούν ολοένα και πιο μεγάλης κλίμακας έργα στους πόλους και έχουν ενισχύσει την πολική παρουσία της Τουρκίας». Οι Τούρκοι επιστήμονες διερευνούν επίσης εμπορικές ευκαιρίες και εξόρυξη φυσικών πόρων στους πόλους. Ο Μπασάρ είπε ότι τουρκικές εταιρείες εργάζονται ήδη σε σημαντικά έργα που σχετίζονται με τις κατασκευές και τη βιομηχανία φυσικού αερίου σε χώρες που συνορεύουν με την Αρκτική.<br /><br />Συμπερασματικά...<br /><br />Διαπιστώνεται ότι επηρεάζοντας και παραβιάζοντας τα Ελληνικά συμφέροντα, «ξεδιπλώνεται» μία μακρόπνοη ενεργειακή στρατηγική της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο κυρίως τους Υδρίτες. Οι χάρτες που δημοσιεύτηκαν σε τουρκικές εφημερίδες και παρουσίαζαν την Ανατολική Κρήτη ως κληρονομιά τους από την Οθωμανική αυτοκρατορία, ή ακόμα και το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο, ήταν μόνο πυροτεχνήματα για να δημοσιοποιηθεί και να «περάσει» στην διεθνή κοινή γνώμη η τουρκική διεκδίκηση στην περιοχή όπου εντοπίζονται οι Υδρίτες. Το αναμενόμενο επόμενο βήμα της Τουρκίας είναι η διεκδίκηση συνεκμετάλλευσης της περιοχής. Οι τουρκικές εταιρείες ήδη αποκτούν τεχνογνωσία στην Αρκτική.<br /><br />Σχετικά με τις υποτιθέμενες σεισμογραφικές έρευνες του Oruc Reis, ο Τούρκος Υπουργός ενέργειας είχε δηλώσει τον περασμένο Δεκέμβριο ότι «μετά την ολοκλήρωση των μετρήσεων του σεισμογραφικού πλοίου νότια του Καστελόριζου, θα απαιτηθούν μελέτες 2-3 μηνών (δηλαδή Μάρτιος) και εάν έχει εντοπιστεί ενδιαφέρον στόχος θα ακολουθήσει τρισδιάστατη καταγραφή του βυθού». Για τους Υδρίτες δεν απαιτείται τρισδιάστατη καταγραφή και για το λόγο αυτό η Τουρκία δέσμευσε το Oruc Reis για μία εξάμηνη έρευνα σε άλλη περιοχή. Επομένως το ενδιαφέρον της Τουρκίας ήταν και είναι στην ουσία ο ερχόμενος Μάρτιος. Για ότι αυτό σημαίνει για τις εξελίξεις στη διεθνή Πολιτική σκηνή.<br /><br /><b><i>* Ο αντιπτέραρχος Ιωάννης Αναστασάκης είναι στρατηγικός αναλυτής και συνεργάζεται: με το ISDA στην Αθήνα, το ERPIC στη Λεμεσό, το UCLA/CMED στο Λος Άντζελες, το PRIF/APOME στη Φρακφούρτη, το GCSP στη Γενεύη, το A.S. στο Μόναχο, το NESA CSS στην Ουάσιγκτον.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελληνοτουρκικά: Οι υδρογονάνθρακες παίζονται στις καθυστερήσεις

Ιωάννης Αναστασάκης* Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Ισπανική εταιρεία PERSOL, προτίθεται να αποχωρήσει από τα τρία μπλοκ στην Ελλάδα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ειδική σημασία του απορρήτου εγγράφου της συμφωνίας για τα Ίμια στη σημερινή συγκυρία…

<img height="141" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/02/SIMITIS-PAPANDREOU-PAGKALOS-1-790x400.jpeg" width="280" /><br /><br />Το έγγραφο που αποτυπώνει τη συμφωνία απεμπλοκής από την κρίση των Ιμίων και έφερε στην επιφάνεια η έρευνα της ομάδας του γνωστού ανταποκριτή στις ΗΠΑ, Μιχάλη Ιγνατίου, αποτελεί μια τεράστια συμβολή στην αλήθεια και περεταίρω στην ιστορική μνήμη. Δυόμιση δεκαετίες μετά, η τραυματική αυτή εμπειρία εξακολουθεί να απασχολεί την ελληνική κοινωνία, όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία αναγνωσιμότητας των αναρτήσεων για το θέμα. Σημασία δεν έχουν πλέον όχι ατέρμονες συζητήσεις και ανταλλαγή πυρών – καταγγελιών εκατέρωθεν για “προδότες” και “εθνοκάπηλους – πολεμοχαρείς – εθνικιστές”. Σημασία έχει εάν το πολιτικό σύστημα έχει εξάγει τα σωστά συμπεράσματα, αν θα τα αφομοιώσει και θα τα μετουσιώσει σε πιο ορθολογικές διαδικασίες διαχείρισης της επόμενης κρίσης, όποτε αυτή ενσκήψει.<br /><br />Σχολιάζει ο <b>ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ</b><br /><br />Η στρατιωτική πλευρά των συμπερασμάτων από την κρίση θα μας απασχολήσει σε ξεχωριστή ανάρτηση, καθώς τα στόματα έχουν πλέον ανοίξει, επιτρέποντας να έχουμε μια καλή ιδέα του “παιγνίου” ανάμεσα στις δυο πλευρές. Τι έγινε και τι δεν έγινε σωστά. Τι θα είχε συμβεί εάν η κρίση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αντικείμενο της παρούσας αναφοράς, είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεται στην επικεφαλίδα… “Η ειδική σημασία του απορρήτου εγγράφου της συμφωνίας για τα Ίμια στη σημερινή συγκυρία”.<br /><br />Να υπενθυμίσουμε ότι η φόρμουλα απεμπλοκής που έλαβε τη μορφή έγγραφης συμφωνίας ήταν ιδέα του αρχηγού της αμερικανικής διαπραγματευτικής ομάδας, του μακαρίτη Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, όπως αναφέρει και ο Ιγνατίου. Πρόκειται για τη συμφωνία που μας άφησε ως “προίκα” την επίσημη αμφισβήτηση του καθεστώτος των βραχονησίδων.<br /><br />Τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον αναφέρει ο ερευνητής δημοσιογράφος με βάση νέες πληροφορίες, αφού ένα θέμα το “ακολουθείς” και το “κυνηγάς”, δεν το αφήνεις μετά την επιτυχία του αποχαρακτηρισμού του επίμαχου εγγράφου; “Η τότε ελληνική κυβέρνηση ήταν και σε διάλυση, αλλά και σε άρνηση. Ήταν τρομοκρατημένη. Ουδείς γνώριζε τι έκανε ο άλλος”.<br /><br />Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος είχε κλείσει από νωρίς τη συμφωνία με τον Αμερικανό ομόλογό του, Γουόρεν Κρίστοφερ, στον οποίο όμως είχε πει, “ότι την ελληνική σημαία θα την πάρουν οι άνεμοι. Και βεβαίως δεν αναφερόταν στη σημαία που τοποθέτησε ο δήμαρχος της Καλύμνου, όπως ισχυρίζεται στο βιβλίο του. Αλλά στη σημαία που τοποθέτησαν οι Έλληνες κομάντος. Ξεκάθαρα είναι τα πράγματα. Η γαλανόλευκη των κομάντος έπρεπε να αποσυρθεί, σύμφωνα με τη συμφωνία.”<br /><br />Σύμφωνα όμως με διπλωματική πηγή, όταν είδε ο Πάγκαλος τη συμφωνία, έδειξε να ενοχλείται, “προφανώς επειδή αντιλήφθηκε πως η Ουάσιγκτον επιβλήθηκε σε ρόλο διαιτητή και εγγυητή στις διαφορές για το Αιγαίο“. Αυτά είναι τα βασικά, με την προθήκη της μικρής επιφύλαξης που κρατάει ο έμπειρος Μιχάλης Ιγνατίου, εξαιτίας των τριών αράδων που παραμένουν απόρρητες – διαβαθμισμένες και έχουν σβηστεί από το αποχαρακτηρισμένο έγγραφο.<br /><br />Πλέον, σημασία έχει να δούμε τι σηματοδοτούν, κατά την υποκειμενική μας άποψη, αυτές οι αποκαλύψεις. Βρισκόμαστε ενώπιον δυο δυνητικά καταλυτικών για την πορεία των ελληνοτουρκικών (ελλαδικών και κυπριακών) σχέσεων με την Τουρκία. Τις εν εξελίξει “διερευνητικές συνομιλίες” που άρχισαν ξανά λόγω της εξαιρετικά δύσκολης θέσης στην οποία έχει φέρει την Τουρκία η αμετροέπεια Ερντογάν και μόνον αυτή, καθώς επίσης και την “άτυπη Πενταμερή” για το Κυπριακό.<br /><br />Και για τις δυο διαδικασίες έχουν εκφραστεί ισχυρές επιφυλάξεις από έμπειρους παρατηρητές των ελληνοτουρκικών και καταξιωμένους διεθνολόγους, καθώς διακρίνονται σοβαρές “παγίδες” που θα μπορούσαν να εγκλωβίσουν την ελληνική πλευρά σε εξελίξεις που θα επέφεραν ζημία στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.<br /><br />Το έγγραφο της συμφωνίας απεμπλοκής από την κρίση των Ιμίων διδάσκει το εξής: Ότι η αλήθεια αργά ή γρήγορα έρχεται στην επιφάνεια, ασχέτως της δεινής ρητορικής “πολιτικών αηδονιών” στα τηλεοπτικά παράθυρα, μέσω της οποίας επιχειρείται να διαστρεβλωθεί βολικά η αλήθεια. Μετά τον Ιγνατίου θα υπάρξει κάποιος άλλος. Η διαδικασία για να υπάρξει νέα γενιά ερευνητών βρίσκεται σε εξέλιξη και θα φέρει αποτελέσματα…<br /><br />Κατά συνέπεια, οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία των διαβουλεύσεων με την Τουρκία για τα “ζητήματα” του Αιγαίου, της Μεσογείου και το Κυπριακό, θα πρέπει να φροντίσουν ώστε όσα λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες, να μην αφεθούν να αποκτήσουν απαράδεκτα μεγάλη απόσταση από την πολιτική ρητορική στα τηλεοπτικά παράθυρα.<br /><br />Την τύχη του Ελληνισμού δεν πρέπει να αφεθεί αν την καθορίσουν “ολίγοι πεφωτισμένοι“, αφήνοντας στους επικοινωνιολόγους και τους στρατηγιστές της πολιτικής να διαχειριστούν το “σερβίρισμα” των συμφωνιών στις κοινωνίες της Ελλάδας και της Κύπρου. Για να είναι βιώσιμη μια συμφωνία θα πρέπει να αφήνει περιθώριο σε επιχειρήματα ισχυρά τα οποία θα πείσουν ικανό μέρος του ελληνικού πληθυσμού σε Ελλάδα και Κύπρο.<br /><br />Το φιάσκο της “τελευταίας ευκαιρίας” που δήθεν συνιστούσε το Σχέδιο Ανάν αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Κι επειδή υπάρχουν αρκετοί ακόμα που το θεωρούν “χαμένη ευκαιρία”, για το “τελευταία” δεν γεννάται λόγος, πάλι βρισκόμαστε ενώπιον μιας ακόμη “τελευταίας”… θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να εξεταστεί ποια είναι η σημερινή θέση απέναντι στο Σχέδιο Ανάν, όλων όσοι είχαν λόγο να ασχολούνται: Αμερικανοί, Ρώσοι, Ισραηλινοί…<br /><br />Οι γεωστρατηγικές εξελίξεις με την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του καθεστώτος Ερντογάν και οι σεισμικές ανακατατάξεις στις οποίες οδηγεί, έχουν δημιουργήσει ένα τείχος αποτροπής προς όφελος της ελληνικής πλευράς. Ποιος έχων σώας τας φρένας θα συναινούσε στην παράδοση του γεωστρατηγικού ελέγχου του αβύθιστου αεροπλανοφόρου της Μεσογείου στην Άγκυρα;<br /><br />Το δεδομένο αυτό, ωστόσο, φυσικά συνεπάγεται και το ότι η συγκυρία είναι η καλύτερη δυνατή από διπλωματικής απόψεως για να εμπλακεί η Ελλάδα σε διπλωματικές πρωτοβουλίες, καθώς όλοι οι “μεγάλοι” τείνουν ευήκοων ους στις ελληνικές θέσεις. Προϋπόθεση είναι όμως μια ξεκάθαρη διπλωματική στρατηγική με ορατές δια γυμνού οφθαλμού “κόκκινες γραμμές” βασισμένες στη διεθνή νομιμότητα, από τις οποίες Ελλάδα και Κύπρος δεν πρέπει επ’ ουδενί να απομακρυνθούν.<br /><br />Εάν αυτά τα έχουμε αντιληφθεί στις δυο χώρες του Ελληνισμού, τότε δεν θα βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση ξανά, ο αποχαρακτηρισμός κάποιου εγγράφου της αμερικανικής διπλωματίας να αποκαλύπτει την υποκρισία του δημόσιου λόγου και τη διάσταση ανάμεσα στις διπλωματικές συζητήσεις και όσα πρέπει να πληροφορηθεί το πόπολο…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ειδική σημασία του απορρήτου εγγράφου της συμφωνίας για τα Ίμια στη σημερινή συγκυρία…

Το έγγραφο που αποτυπώνει τη συμφωνία απεμπλοκής από την κρίση των Ιμίων και έφερε στην επιφάνεια η έρευνα της ομάδας του γνωστού ανταποκριτ...

Διαβάστε την συνέχεια