Από «μοναδική» έγινε «κύρια» τώρα η διαφορά μας με την Τουρκία;

<img height="163" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2021/01/nb_aegean_ellada_turkia-1068x623.jpg" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Παιχνίδια με τις λέξεις;</span></h3>Συνεχίζονται οι «θολές» δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη όσον αφορά τα εθνικά μας θέματα και την Τουρκία.<br /><br /><a href="https://www.newsbreak.gr/politiki/162832/mitsotakis-monocle-nea-ellada/">Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Monocle»</a>, ο Πρωθυπουργός σημείωσε: «Πάντα έτεινα χείρα φιλίας προς την Τουρκία. Και πάντα προέτρεπα τον πρόεδρο Ερντογάν να καθίσουμε και να συζητήσουμε την κύρια διαφορά μας (σ.σ. από μοναδική έγινε κύρια;), που είναι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μας».<br /><br />Από «μοναδική» διαφορά, ο κ. Μητσοτάκης τη χαρακτήρισε «κύρια» διαφορά, αφήνοντας προφανείς απορίες. Η ιστορία, όπως είπε ο πρωθυπουργός, «πάει πολλές δεκαετίες πίσω, αλλά το θέμα μπορεί να επιλυθεί. Αν δεν τα καταφέρουμε, μπορούμε να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των διεθνών δικαστηρίων».<br /><br />Βέβαια και το «<a href="https://www.newsbreak.gr/tag/thalassies-zones/">θαλάσσιες ζώνες</a>» σήκωσε επίσης πολλά φρύδια, καθώς διακρίνεται μια επιμονή σε αυτόν τον εσφαλμένο όρο, ο οποίος ανοίγει κερκόπορτα στην Τουρκία.<br /><br />«Σίγουρα», σημείωσε ο κ. Μητσοτάκης, το καλοκαίρι «η θερμοκρασία ανέβηκε με την Τουρκία. Ήρθε εκ νέου στο προσκήνιο η στρατηγική σημασία της ανατολικής Μεσογείου. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο για την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και για την Ευρώπη. Οι διαφορές μας με την Τουρκία επηρεάζουν επίσης τη σχέση της με την Ευρώπη. Για τον λόγο αυτό, πιστεύω, ότι η Ευρώπη έλαβε την απόφαση να επιβάλει επιπρόσθετα μέτρα στην Τουρκία (σ.σ. σιγά τ’ αυγά…) σχετικά με τις παράνομες γεωτρήσεις και τις παράνομες δραστηριότητες όσον αφορά τις έρευνες για υδρογονάνθρακες στην ανατολική Μεσόγειο».<br /><br />Και συνέχισε ο κ. Μητσοτάκης λέγοντας ότι υπάρχει «μια γενικευμένη αίσθηση (σ.σ. δεν είναι και σίγουρο…) πως η Τουρκία συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που δεν συμβάλλει στην προώθηση της ειρήνης και της φιλίας στην περιοχή».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Από «μοναδική» έγινε «κύρια» τώρα η διαφορά μας με την Τουρκία;

Παιχνίδια με τις λέξεις; Συνεχίζονται οι «θολές» δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη όσον αφορά τα εθνικά μας θέματα και την Τουρκία. Σε συνέντε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ι. Μάζης: Αφού εμείς δε ζητάμε τίποτα, μοιραία θα μοιράσουμε με τους Τούρκους

<iframe allowfullscreen="" class="YOUTUBE-iframe-video" height="210" loading="lazy" src="https://www.youtube.com/embed/g6BvGYTEbTQ" style="border-style: initial; border-width: 0px; filter: contrast(112%) grayscale(20%) drop-shadow(rgba(128, 128, 128, 0.7) 5px 5px 4px);" width="280" youtube-src-id="g6BvGYTEbTQ"></iframe></div><br style="content: ""; display: block; margin-top: 20px;" /> </div><a style="color: #333333; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 18px;"></a><br /></div><a href=" i-epikaira.blogspot.com">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Ι. Μάζης: Αφού εμείς δε ζητάμε τίποτα, μοιραία θα μοιράσουμε με τους Τούρκους

  πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν αρέσει στην Τουρκία η ισχυροποίηση της άμυνας της Ελλάδας: Το Casus Belli και τα “βαρίδια” στις διερευνητικές

<img height="126" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/01/210123204857_EIDIKES-DYNAMEIS.jpg" width="280" /><br /><br />Η πρόσφατη επαναφορά του Casus Belli από τον κο. Τσαβούσογλου δεικνύει από τη μια πλευρά το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας κι από την άλλη αυξάνει τα ούτως ή αλλιώς ενεργοποιημένα αντανακλαστικά του Ελληνικού Επιτελείου.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών την ώρα που ταξιδεύει αναζητώντας την εύνοια της Ευρώπης, καθώς το Μάρτιο το Συμβούλιο δεν αποκλείεται να συζητήσει και για μέτρα κατά της Τουρκίας, την ίδια στιγμή δεν σταματά να δυναμιτίζει το κλίμα λίγα μόλις 24ωρα από την έναρξη του διερευνητικού διαλόγου.<br /><br />Μάλιστα ο κος. Τσαβούσογλου επανέφερε ξανά όλη την ατζέντα των αξιώσεων που επιχειρεί να επιβάλει η Άγκυρα στον επερχόμενο διάλογο.<br /><br />Η πρακτική αυτή, όπως παρατηρούν στο Επιτελείο έχει διπλό πρόσημο διότι από τη μια πλευρά ο έχων τα ηνία της διπλωματίας της Τουρκίας πετά από τώρα την μπάλα στην εξέδρα ώστε στη συνέχεια να κατηγορήσει την Αθήνα ότι δεν προσέρχεται σ’ έναν «ανοιχτό» διάλογο κι από την άλλη να διαμορφώσει την αφορμή που θέλει η γείτονα ώστε να έρθουν και πάλι οι δύο χώρες σε καταστάσεις που έζησαν προ έξι μηνών.<br /><br />Ήδη τα πρώτα απτά δείγματα η Τουρκία έσπευσε να τα δώσει την εβδομάδα που πέρασε, καθώς οι πρώτες 6 υπερπτήσεις του 2021 είναι πλέον γεγονός και έχουν καταγραφεί, όπως και οι πρώτες ιδιαίτερα σκληρές αερομαχίες. Μάλιστα, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, οι Τούρκοι αεροπόροι που έλαβαν εντολή να παραβιάσουν το FIR Αθηνών και τον Εθνικό Εναέριο Χώρο δεν στάθηκαν τυχεροί απέναντι στους διώκτες τους, καθώς τα Ελληνικά «γεράκια» που βρίσκονταν σε καθεστώς αυξημένης επιφυλακής, ήταν ιδιαίτερα έμπειροι ιπτάμενοι, με εκατοντάδες ώρες αναχαιτίσεων στο ενεργητικό τους.<br /><br />Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό το «δείγμα» για τους στρατιωτικούς που έως σήμερα, αναλύοντας την γείτονα έχουν δικαιωθεί σε απόλυτο βαθμό.<br /><br />Τα “βαρίδια” του διερευνητικού διαλόγου… <br /><br /><div>Ο διερευνητικός διάλογος έχει πολλά «βαρίδια» καθαρά σε επιχειρησιακό επίπεδο καθώς οι Τούρκοι εκτός των παραβιάσεων, της μη αναγνώρισης του Δικαίου της θάλασσας, εκείνο που κάνουν όλα τα τελευταία χρόνια είναι να έχουν επεκτατικές βλέψεις απέναντι στην Ελλάδα. Και νησιά έχει γράψει ο Τουρκικός τύπος ότι έχουν καταλάβει οι Έλληνες και πάνω σε αυτά κατοικούν και στρατιώτες. Με αυτό το τέχνασμα είχε επαναφέρει και πάλι η γείτονα την αξίωση της αποστρατιωτικοποίησης.<br /><br />Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ο Τούρκος ΥΠΕΞ από τις Βρυξέλλες μίλησε και πάλι για το Αιγαίο, για ασκήσεις που κάνουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, δηλαδή ο κος. Τσαβούσογλου ομιλεί για τον ζωτικό χώρο ασκήσεων της Ελληνικής άμυνας.<br /><br />Απέναντι σε τέτοιου είδους αιτιάσεις το Ελληνικό Επιτελείο απαντά μόνο με σκληρή δουλειά, με ασκήσεις που περνούν ιδιαίτερα σημαντικά μηνύματα, είτε Εθνικών ασκήσεων, είτε συμμαχικών αλλά και με έργα αποτροπής που από πέρσι τον Φεβρουάριο έως τώρα δεν έχουν σταματήσει.<br />Η αποστροφή στον λόγο του Τούρκου ΥΠΕΞ περί των notam που εκδίδει η μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη και αρμόδια Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας για ασκήσεις, δεν αποκλείουν ανώτατες πηγές να έχει να κάνει και με την επερχόμενη άσκηση ανάμεσα στα Μπλε Φτερά και τα RAFALE της Armee de L’ Air σε όλο το εύρος του FIR Αθηνών.<br /><br />Άλλωστε τα μηνύματα που λαμβάνει η γείτονα για τις συμμαχίες που αναπτύσσει η Ελλάδα- εκτός των παραδοσιακών συμμάχων- της δείχνουν ότι το Ελληνικό Επιτελείο εργάζεται ιδιαίτερα ώστε να χτίσει ένα ασφαλές περιβάλλον, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλες τις χώρες της περιοχής.<br /><br />Και φυσικά η Τουρκία δεν παραβλέπει ότι τα αιτήματα του Ελληνικού Επιτελείου προς την κυβέρνηση, υλοποιούνται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς γεγονός που δεν αρέσει στην Τουρκία μιας και με την ισχυροποίηση της Ελληνικής άμυνας, η πολιτική των κανονιοφόρων που ασπάζεται η Τουρκία, δεν είναι εύκολο να περάσει.<br /><br />Τα RAFALE που βάζουν φουλ τον «ΑΒ», τα F-16 Viper, η απόφαση για τις νέες φρεγάτες και η ισχυροποίηση του Στρατού Ξηράς με πολλά προγράμματα «έκπληξη» δεν είναι ένα σπριντ εξοπλισμών αλλά το επόμενο ισχυρό βήμα των Ενόπλων Δυνάμεων απέναντι στη γιγάντωση των προκλήσεων από την Τουρκία…</div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Δεν αρέσει στην Τουρκία η ισχυροποίηση της άμυνας της Ελλάδας: Το Casus Belli και τα “βαρίδια” στις διερευνητικές

Η πρόσφατη επαναφορά του Casus Belli από τον κο. Τσαβούσογλου δεικνύει από τη μια πλευρά το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας κι από την άλλη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Διερευνητικές: “Σωσίβιο” στο Βόσπορο για τον Ερντογάν που παίζει “σκάκι” με τη Δύση

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/05/11/erdogan_fatih.jpeg"><img height="187" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/05/11/erdogan_fatih-696x466.jpeg" width="280" /></a><br /><br />“Ελληνοτουρκικές Διερευνητικές επαφές σωσίβιο” για το καθεστώς Ερντογάν ξεκινούν σήμερα στην Κωνσταντινούπολη. Ελπίζουμε ότι δεν θα αποδειχτούν βαρίδι για την Ελλάδα. Κάποιοι τις χαρακτηρίζουν “συγχωροχάρτι” σ΄ όσα ο Ερντογάν κάνει πρωτίστως έναντι της Ελλάδας, αλλά και της Δύσης. Δεν έχουν άδικο. <br /><br />Η ελληνική πλευρά προσέρχεται στις συζητήσεις, όπως έχουν δημόσια δηλώσει πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ, με θετική διάθεση αλλά όχι με αφέλεια. Μακάρι να δικαιωθούν για τη θετική διάθεση και να μην πιαστούν αφελείς…<br /><br />Η ανάλυση που ακολουθεί είναι από την ιστοσελίδα της Carnegie Europe. Την υπογράφουν οι Marc Pierini και Francesco Siccardi. Νομίζουμε ότι αποδίδει απόλυτα όσα και ο μέσος Έλληνας πολίτης που απλά παρακολουθεί την επικαιρότητα, όχι μόνο από τις τηλεοράσεις, έχει καταλάβει για την Τουρκία. <a href="https://carnegieeurope.eu/2021/01/21/why-eu-and-united-states-should-rethink-their-turkey-policies-in-2021-pub-83662">Όλη την ανάλυση μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ.</a><br /><br />Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η σημασία που δίνουν οι αναλυτές στην ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Διαβάστε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Εδώ προς το παρόν …παίζουμε τις κουμπάρες.<br /><br />Ποια είναι τα σημεία που επισημαίνουν οι δύο αναλυτές:<br /><br />•Ξεκινώντας από το συμπέρασμα: το 2021, ΕΕ και ΗΠΑ πρέπει να πάρουν αποφάσεις για την Τουρκία. Αποφάσεις που θα έχουν στόχο να διατηρήσουν την ισορροπία μεταξύ του “συμμαζέματος” της Τουρκίας αλλά και της διατήρησης δεσμών ασφαλείας και οικονομικών σχέσεων.<br />“Η Τουρκία απέχει πολύ από το να αποτελεί ουσιαστικό πυλώνα του ΝΑΤΟ και αξιόπιστο μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης…Έχει υιοθετήσει στάση ενός αποδιοργανωτικού εταίρου για τη Δύση”, γράφουν. <br />“Το έτος 2020 σηματοδότησε τις σχέσεις της Τουρκίας με τους παραδοσιακούς δυτικούς εταίρους της. Η εξωτερική πολιτική της χώρας στρατιωτικοποιήθηκε έντονα σε μια προσπάθεια να επιβεβαιώσει την εξουσία της Άγκυρας στο εξωτερικό και να τροφοδοτήσει μια έντονα εθνικιστική αφήγηση”, διαπιστώνουν οι δύο αναλυτές.<br /><br />• “Η αποφασιστική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας περιλαμβάνει το επεκτατικό δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος, συνεχιζόμενες διαμάχες με την Κύπρο και ενισχυμένο στρατιωτικό ρόλο στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας.<br /><br />Σε σύγκριση με τις αρχές του 2010, η Τουρκία τώρα ενεργεί στη διεθνή σκηνή με πολύ διαφορετικές προοπτικές”.<br /><br />• “Μια ισχυρή στρατιωτική συσσώρευση –σχεδιασμένη από τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του AKP ,κατέστη δυνατή μέσω μιας μεγάλης προσπάθειας για καινοτομία και επιδόσεις στον αμυντικό κλάδο της χώρας…Αυτή η εξέλιξη αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την ενίσχυση των εξωτερικών δυνατοτήτων της Τουρκίας που της επιτρέπει να καθιερωθεί ως ένας πιο αποφασιστικός παράγοντας εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Περισσότεροι εξοπλισμοί έχουν προγραμματιστεί να παραληφθούν από το 2021… Ωστόσο, η χώρα εξαρτάται από τους προμηθευτές της Δύσης για κινητήρες, ραντάρ, συστήματα αντιμέτρων, οπτικά και πυραυλικά συστήματα. Αυτή η διαρθρωτική αδυναμία πιθανότατα θα ξεπεραστεί χάρη στον δυναμισμό της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας και στον εφοδιασμό από άλλες χώρες όπως η Νότια Κορέα, η Ουκρανία και το Ηνωμένο Βασίλειο…. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάπτυξη ρωσικών S-400 από την Τουρκία εισήγαγε ένα ενδεχόμενο εξάρτησης από το ρωσικό παράγοντα για εκπαίδευση και συντήρηση”.<br /><br />• “Στα τέλη του 2019 και το 2020, η αποφασιστική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έφτασε σε μια κρίσιμη στιγμή με τους παραδοσιακούς συμμάχους της λόγω μιας σειράς πρωτοβουλιών. Τον Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία υπέγραψε διμερή συμφωνία με τη Λιβύη σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, με αντάλλαγμα ένα σύμφωνο ασφαλείας με τη συμμετοχή στρατιωτικών εκπαιδευτών και συμβούλων, καθώς και παραδόσεις εξοπλισμού. Αυτό πυροδότησε μια σοβαρή κρίση με την Κύπρο, την Ελλάδα και ολόκληρη την ΕΕ. Μια τουρκική ναυτική ανάπτυξη για την υποστήριξη δραστηριοτήτων έρευνας και γεώτρησης σε αμφισβητούμενα ύδατα στην Ανατολική Μεσόγειο οδήγησε σε ένα σημαντικό συμβάν με μια ελληνική φρεγάτα τον Αύγουστο του 2020, ακολουθούμενη από τις προσπάθειες του ΝΑΤΟ για τη δημιουργία μηχανισμού αποσυμπίεσης μεταξύ της Αθήνας και της Άγκυρας.<br /><br />Παρομοίως, οι μαζικές παραδόσεις όπλων από την Τουρκία στην κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης συνεχίστηκαν παρά τη δέσμευση της Άγκυρας στη Διάσκεψη του Βερολίνου τον Ιανουάριο του 2020 να σταματήσει να παραδίδει όπλα .<br />“Τον Φεβρουάριο – Μάρτιο 2020, το υπουργείο Εσωτερικών της Τουρκίας ξεκίνησε μια παραστρατιωτική επίθεση στα χερσαία σύνορα της χώρας με την Ελλάδα. Αυτή η επιχείρηση, η οποία διεξήχθη από 1.000 Τούρκους αξιωματικούς ειδικών δυνάμεων, συνίστατο στην προώθηση προς τα σύνορα περίπου 5.800 προσφύγων.<br />“Επιπλέον, η Τουρκία διακήρυξε τον Νοέμβριο του 2020 ότι οι προσπάθειες διαπραγμάτευσης μιας συνολικής συμφωνίας για την Κύπρο είχαν καταστεί μάταιες. Αντ ‘αυτού, η Τουρκία δήλωσε ότι η λύση δύο κρατών ήταν πλέον η προτιμώμενη επιλογή της, απορρίπτοντας ένα δικοινοτικό, διζωνικό ομοσπονδιακό μοντέλο”.<br /><br />• “Οι αναλυτές έχουν περιγράψει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ως «πλήρωση των κενών και διόρθωση των λαθών», που σημαίνει ότι βασίζεται στην επιταχυνόμενη αποδέσμευση των ΗΠΑ από τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, την απουσία της ΕΕ ως διπλωματικού παράγοντα σε ολόκληρη την περιοχή και την επιμονή των ανεπίλυτων διαφορών στην Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Νότιο Καύκασο, τις οποίες η Τουρκία θεωρεί κρίσιμη για τα συμφέροντά της.<br /><br />Η εγχώρια πολιτική στην Τουρκία οδήγησε την Άγκυρα να επικεντρώσει τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής σε θέματα στα οποία υπάρχει συναίνεση στο εσωτερικό: η κουρδική εξέγερση, η πρόσβαση στα ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου, τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας και τα δικαιώματα του Αζερμπαϊτζάν επί του αμφισβητούμενου εδάφους του Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Αυτό βοήθησε στη συγκέντρωση πολλών κομμάτων της αντιπολίτευσης γύρω από τη σημαία”.<br /><br />• “Ο Galip Dalay, έγραψε για το Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Θεμάτων και Ασφάλειας, ότι «η Τουρκία πιστεύει πως τα συμφέροντά της εξυπηρετούνται καλύτερα μέσω μιας πράξης εξισορρόπησης μεταξύ των παραδοσιακών δεσμών με τη Δύση και της πρόσφατης βελτίωσης των σχέσεων με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα», ενώ το ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν παρέχουν πλέον “το πλαίσιο – ή ακόμη και ένα σημείο αναφοράς – για τις επιλογές εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας της Τουρκίας”. Για άλλους, όπως ο Hugh Pope και ο Nigar Göksel, που γράφουν για το Chatham House, η Τουρκία έκανε πάντα το δικό της : «η απόρριψη της υποταγής στη Δύση υπήρξε από καιρό το θεμέλιο της τουρκικής πολιτικής, είτε η ηγεσία της ήταν θρησκευτική είτε κοσμική, αριστερή ή δεξιά “.<br />“Στο εθνικό ακροατήριο, η τουρκική ηγεσία προσφέρει νέες αφηγήσεις βασισμένες σε πνεύμα κατάκτησης και αναφορές στον σχηματισμό της σύγχρονης Τουρκίας το 1923. Μιλώντας για την Ημέρα Νίκης της χώρας το 2020, ο Ερντογάν είπε: «Είμαστε αποφασισμένοι να καλωσορίσουμε το 2023, τα 100 χρόνια της Δημοκρατίας, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά ισχυρότεροι, πιο ανεξάρτητοι, σε μια πιο ευημερούσα χώρα. “<br />“ Ο Ερντογάν ανέφερε «κρίσιμα επιτεύγματα από τη Συρία έως τη Λιβύη, από τον Εύξεινο Πόντο ως την Ανατολική Μεσόγειο ως« σαφέστερη ένδειξη της θέλησής μας να προστατεύσουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας »<br /><br />Τι προτείνουν οι δύο αναλυτές:<br /><br />“Το 2021, οι δυτικοί εταίροι της Τουρκίας και το ΝΑΤΟ θα θέσουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τις ανατρεπτικές και επεκτατικές πολιτικές της χώρας.<br /><br />Θα πρέπει να αξιολογήσουν τον στρατηγικό κίνδυνο μιας ηγεσίας που συνήθως χρησιμοποιεί αντι-δυτικές μεθόδους, βασισμένες σε συνωμοσία, εθνικιστικές αφηγήσεις, αγνοώντας πολλές από τις διεθνείς δεσμεύσεις της. Η αυθαίρετη μεταχείριση έναντι αντιπάλων του καθεστώτος, ελεύθερων στοχαστών και ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα θα αποτελέσει επίσης σημαντικό παράγοντα στις εκτιμήσεις της Δύσης. Μια άλλη πηγή πολιτικής αβεβαιότητας θα είναι η ημερομηνία των προεδρικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για το 2023 και η πιθανή ακύρωσή τους από την ηγεσία.<br /><br />Από την πλευρά της ασφάλειας, η στρατηγική εκτίμηση της Δύσης για τις αλληλεπιδράσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Λιβύη και τη Συρία αναμένεται να εγείρει πολλά ερωτήματα, όπως θα μπορούσε να προβλεφθεί αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Η πρωταρχική πραγματικότητα είναι ότι, άμεσα ή έμμεσα, η Άγκυρα έχει βοηθήσει τους στόχους της Μόσχας ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ – μια στάση που πολλοί στη Δύση βλέπουν ως αλλαγή παιχνιδιού περισσότερο από μια πράξη εξισορρόπησης.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η συνεχής ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας της Τουρκίας στο πλαίσιο των τρεχόντων προγραμμάτων δεν θεωρείται απαραίτητα ως πλεονέκτημα για το ΝΑΤΟ. Λόγω των συνεχών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Μόσχας σε πολλά μέτωπα, η συμπεριφορά της Τουρκίας σε περίπτωση πιθανών εντάσεων μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, στη Βαλτική, στην Ουκρανία ή στον Εύξεινο Πόντο έχει αναπόφευκτα γίνει παράγοντας αβεβαιότητας. Οι πρόσφατες διακηρύξεις της Άγκυρας για τους ισχυρούς δεσμούς της με το ΝΑΤΟ δεν αρκούν για να διαλύσουν αυτήν την αβεβαιότητα, ειδικά σε περιπτώσεις στις οποίες η Ρωσία μπορεί να επιβάλει πολιτικούς και οικονομικούς περιορισμούς ή να προκαλέσει στρατιωτική ζημία στην Τουρκία.<br /><br />Όσον αφορά την οικονομική πλευρά, η ΕΕ θα πρέπει να αξιολογήσει εάν η περαιτέρω ολοκλήρωση με την Τουρκία μέσω της τελωνειακής ένωσης έχει νόημα όταν δεν υπάρχει καμία από τις βασικές προϋποθέσεις: ισότιμος οικονομικός ανταγωνισμός, ανεξάρτητο δικαστικό σώμα ή βασικές ελευθερίες. Αντιθέτως, η ΕΕ θα πρέπει να εξετάσει τα οφέλη, εάν υπάρχουν, από την ακύρωση της τρέχουσας τελωνειακής ένωσης, όπως ζήτησαν ορισμένοι στην ΕΕ.<br /><br />Είναι πιθανό η Τουρκία να θέλει να παραμείνει αγκυροβολημένη στην ΕΕ, κυρίως για οικονομικούς λόγους, αλλά χωρίς όρους που να συνδέονται με το κράτος δικαίου. Η χώρα έχει πολύ λίγες εναλλακτικές λύσεις όσον αφορά το εμπόριο, τη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, τις άμεσες ξένες επενδύσεις ή την τεχνολογία – ακόμη και αν θα υπάρξει κάποιος βαθμός διαφοροποίησης στις προμήθειες ενέργειας και στην προμήθεια όπλων…<br /><br />Οι διατλαντικοί εταίροι αντιμετωπίζουν την ίδια πρόκληση: πώς να επιτύχουν τη σωστή ισορροπία μεταξύ του περιορισμού των εχθρικών ενεργειών της Τουρκίας και της διατήρησης του κατάλληλου επιπέδου οικονομικής συνεργασίας και ασφάλειας .<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο, οι δυτικές κυβερνήσεις θα πρέπει να συνυπολογίσουν πολλές παραμέτρους: τη συνεχιζόμενη στρατηγική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ. Τη συνεχιζόμενη πίεση της Ρωσίας στην Τουρκία να αποκλίνει από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ · τον κίνδυνο ότι μια ρωσική επίθεση στην επαρχία Idlib της Συρίας θα προκαλέσει ένα νέο κύμα προσφύγων προς την Τουρκία · Τις εσωτερικές προτεραιότητες του Ερντογάν ·Την πιθανή επιδείνωση της σοβαρής οικονομικής κρίσης της Τουρκίας · Την πολιτική αδυναμία των ευρωπαίων ηγετών να συζητήσουν ουσιαστικά την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ σε μια εποχή που η τουρκική συνταγματική τάξη είναι πιο μακριά από ποτέ τα πρότυπα του κράτους δικαίου της ΕΕ.<br /><br />Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να λάβουν μια σειρά μέτρων για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα της διατλαντικής συμμαχίας.<br /><br />Πρώτον, πρέπει να στέλνουν συντονισμένα μηνύματα ότι οι ενοχλητικές μονομερείς αποφάσεις και οι εχθρικές αφηγήσεις δεν είναι πλέον ανεκτές.<br /><br />Δεύτερον, οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον θα πρέπει να επινοήσουν μέτρα για να ελαχιστοποιήσουν τον αρνητικό αντίκτυπο της ανάπτυξης σχέσεων της Τουρκίας με τη Ρωσία. Τέτοια μέτρα θα μπορούσαν στην καλύτερη περίπτωση να περιλαμβάνουν την πλήρη απομάκρυνση των πυραύλων S-400 – ή, διαφορετικά, διαδικασίες έκτακτης ανάγκης στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Τρίτον, οι ευρωατλαντικοί εταίροι θα πρέπει να περιορίσουν τις εξαγωγές στρατιωτικών εξοπλισμών στην Τουρκία, εάν οι αντιδυτικές πολιτικές της Άγκυρας παραμείνουν αμετάβλητες, οι σχέσεις της με τη Ρωσία δεν διευκρινιστούν και οι δυτικές εκκλήσεις για διάλογο δεν εισακουστούν. Μια τέτοια κίνηση θα έστελνε ένα ισχυρό μήνυμα ότι δυτικά όπλα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση των κινδύνων ασφαλείας για Δυτικούς συμμάχους.<br /><br />Τέταρτον, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιβάλουν κυρώσεις στους Τούρκους για την κατάργηση του κράτους δικαίου και στην παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική των Δυτικών χωρών. <br /><br />Πέμπτον, η ΕΕ πρέπει να καθυστερήσει την εισαγωγή ενός νέου πλαισίου συνεργασίας έως ότου η Άγκυρα επιστρέψει μετρήσιμα σε καθεστώς κράτους δικαίου που αντιστοιχεί στις δεσμεύσεις της Τουρκίας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης και εταίρου της ΕΕ. <br /><br />Η ΕΕ πρέπει επίσης να εγκαταλείψει την ιδέα μιας διάσκεψης της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία θα δώσει στην Τουρκία de facto αναγνώριση της κατεχόμενης από την Τουρκία Κύπρου.<br /><br />Τέλος, η ΕΕ θα πρέπει να διατηρήσει απτές προσφορές διαπραγματεύσεων σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα και την υποστήριξη των Σύριων προσφύγων στα τουρκο-συριακά σύνορα και στην Τουρκία.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Διερευνητικές: “Σωσίβιο” στο Βόσπορο για τον Ερντογάν που παίζει “σκάκι” με τη Δύση

“Ελληνοτουρκικές Διερευνητικές επαφές σωσίβιο” για το καθεστώς Ερντογάν ξεκινούν σήμερα στην Κωνσταντινούπολη. Ελπίζουμε ότι δεν θα αποδειχτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνοτουρκικές «διερευνητικές συνομιλίες»: Απλά ένα τακτικό εργαλείο για να κερδίσει χρόνο

<img height="128" src="https://ahvalnews.com/sites/default/files/styles/is_article_featured_top_1200x550/public/2020-08/Akdeniz.jpg?h=c74750f6&itok=nXTpPvWd" width="280" /><br /> <br /><b>Γιαβούζ Μπαϊντάρ</b><br />Μετά από μήνες υψηλών εντάσεων –συμπεριλαμβανομένων των συγκρούσεων στη θάλασσα και των κυνομαχίων στον αέρα– και πολλών αν και αλλά, η Τουρκία και η Ελλάδα φαίνονται έτοιμες να καθίσουν στο τραπέζι για να συζητήσουν τα ζητήματα που οδήγησαν σε μια τεράστια στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ.<br /><br />Οι "διερευνητικές συνομιλίες", όπως ονομάζονται, ξεκίνησαν το 2002 και ολοκληρώθηκαν μετά τον 61ο γύρο, ο οποίος έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 2016. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν φέρεται να ανέστειλε τη διαδικασία με θυμό όταν η Ελλάδα, επικαλούμενη νομικά ζητήματα, αρνήθηκε να παραδώσει μια μικρή ομάδα Τούρκων στρατιωτικών αξιωματικών που είχαν φύγει από την Τουρκία και αποβιβάστηκαν στην Αλεξανδρούπολη μετά από αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016.<br /><br />Καθώς οι αντιπροσωπείες συναντήθηκαν στο ελβετικό ξενοδοχείο στην Κωνσταντινούπολη σήμερα, το κλίμα ήταν εξαιρετικά επιφυλακτικό και οι προσδοκίες χαμηλές. Αυτό έχει να κάνει με την απόσταση μεταξύ των ημερήσιων διατάξεων των δύο πλευρών. Η Ελλάδα επιμένει ότι η οριοθέτηση των θαλάσσιων αποκλειστικών οικονομικών ζωνών και της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας είναι τα μόνα ζητήματα προς συζήτηση.<br /><br />Η Τουρκία, ωστόσο, επιθυμεί να τεθεί επί τάπητος μια ολόκληρη σειρά θεμάτων, από την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, την οποία αποκαλεί "γκρίζες ζώνες" στο Αιγαίο Πέλαγος, μέχρι τα δικαιώματα της μουσουλμανικής-τουρκικής μειονότητας της Ελλάδας στη Θράκη.<br /><br />Η πρώτη αυτή συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε σε επίπεδο απόστρατου πρέσβη από ελληνικής πλευράς και αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών από την τουρκική πλευρά, είναι επομένως σημαντική υπό την έννοια ότι κάθε πλευρά παίρνει τον παλμό της άλλης και θα σηματοδοτήσει τη μελλοντική πορεία των συνομιλιών.<br /><br />Δεν θα είναι εύκολη διαδικασία, και τόσο η Άγκυρα όσο και η Αθήνα το γνωρίζουν. Για τους Έλληνες, οι πολιτικές εντάσεις με την Τουρκία κλιμακώθηκαν ξαφνικά στις αρχές του 2019, όταν ο Ερντογάν εγκαινίασε το λεγόμενο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο σχεδιάστηκε από μια ομάδα υπερεθνικιστοπολτική, πρώην στρατιωτικών αξιωματικών. Το δόγμα προβλέπει την επέκταση των περιοχών γεωγραφικού ελέγχου και επιρροής της Τουρκίας πέρα από τα σημερινά σύνορά της για να καταπατήσει εκείνες της Ελλάδας και της Κύπρου.<br /><br />Από τις αρχές του 2019, οι στρατιωτικές εντάσεις έχουν ενταθεί σε μια μεγάλη ναυτική ζώνη που εκτείνεται στην Κύπρο από τη νοτιοδυτική πλευρά της Κρήτης, ενθυλακώνοντας επίσης το Καστελόριζο, ένα μικρό ελληνικό νησί λίγο έξω από τις νότιες ακτές της Τουρκίας. Μια τουρκική συμφωνία με τη λιβυκή κυβέρνηση στην Τρίπολη για τον αποκλεισμό νέων εδαφικών συνόρων στη Μεσόγειο έχει αναστατώσει τις γεωγραφικές ισορροπίες, εξοργίζει την Ελλάδα και έχει οδηγήσει σε αντίθετες κινήσεις της Αθήνας, η οποία έκανε παρόμοια συμφωνία με την Αίγυπτο.<br /><br />Καθώς κλιμακωνόταν η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκάλεσε ντόμινο μέτρων και μέτρων εντός της ΕΕ και στην Ουάσινγκτον. Οι πιθανές κυρώσεις της ΕΕ κρέμονται τώρα πάνω από την κυβέρνηση Ερντογάν. Εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός έχει εδραιώσει την παρουσία του στην Κρήτη και γύρω από τη μεθοριακή πόλη Της Αλεξανδρούπολης, εμποδίζοντας εκ των πραγμάτων την Άγκυρα να εντείνει μια κρίση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανοικτή στρατιωτική αντιπαράθεση.<br /><br />Υπάρχουν κάποιες μικρές ελπίδες ότι οι διερευνητικές συνομιλίες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε μια ουσιαστική διαδικασία. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία έχουν ισχυρό τακτικό συμφέρον να τις διατηρήσουν.<br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Αθήνα, απογοητευμένη από αυτό που θεωρεί αδύναμη ή ανεπαρκή στήριξη από τους εταίρους της στην ΕΕ -ειδικά τη Γερμανία και την Ισπανία- και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, πρέπει τώρα να δείξει ότι είναι υπέρ ενός πολιτισμένου διαλόγου, δηλαδή μέχρι η κυβέρνηση Μπάιντεν να αρχίσει να «αποκαθιστά το νόμο και την τάξη» στην περιοχή. Στοχεύει τουλάχιστον να κερδίσει χρόνο.<br /><br />Υπάρχει βαθιά απογοήτευση μεταξύ του Biden και της ομάδας του για τη συμπεριφορά της κυβέρνησης Erdoğan. Αυτό δεν είναι μυστικό. Μετά την αγορά και δοκιμή από την Τουρκία πέρυσι ενός πυραυλικού συστήματος S-400 που αγοράστηκε από τη Ρωσία, ο Ερντογάν δεν έχει ούτε έναν πολιτικό μπακ στην Ουάσινγκτον μετά την αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ. Επομένως, δεν είναι πλέον θέμα εάν, αλλά πότε οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν κυρώσεις στην Άγκυρα.<br /><br />Οι πολιτικές ισορροπίες στην ΕΕ σχετικά με πιθανές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, οι οποίοι πρόκειται να συζητήσουν το Μάρτιο, παραμένουν λεπτές. Ενώ η Γαλλία και ακόμη και η Γερμανία, η οποία επεδίωξε να μεσολαβήσει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τάσσονται υπέρ της διατήρησης των κυρώσεων ως σοβαρή επιλογή, η Ισπανία, η Μάλτα και η Ιταλία αντιτίθενται σε αυτές.<br /><br />Ο Erdoğan, δεδομένου του τεράστιου βάρους μιας οικονομικής κρίσης στην πατρίδα για την οποία είναι υπεύθυνος ο ίδιος, θα επιδιώξει να αποφύγει ή τουλάχιστον να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο οποιαδήποτε ανοικτή αντιπαράθεση με την ΕΕ.<br /><br />Ο Ερντογάν δεν έχει άλλη επιλογή από το να αποδεχθεί τις συστάσεις των στενών του έμπιστων -όπως ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ και ο Επικεφαλής Σύμβουλος Ιμπραήμ Καντίν- ότι η Τουρκία πρέπει να θεωρηθεί πρόθυμη να διαπραγματευτεί και ότι ο διάλογος πληρώνει.<br /><br />Αλλά είναι διάλογος, τίποτα περισσότερο. Ενώ η τύχη των διαπραγματεύσεων θα εξαρτηθεί από την τακτική και των δύο πλευρών, οι κύριες παράμετροι, τις οποίες ορισμένοι σημαντικοί παράγοντες στην ΕΕ αποδέχθηκαν κυνικά, παραμένουν αμετάβλητες.<br /><br />Για τον Erdoğan, μια επιθετική εξωτερική πολιτική είναι απαραίτητη για την πολιτική του επιβίωση, και η ιστορία μας λέει ότι από τη στιγμή που ένας ηγέτης ξεκινά σε μια τέτοια πορεία, είναι σχεδόν αδύνατο να κάνει μια στροφή.<br /><br />Οι διερευνητικές συνομιλίες με την Ελλάδα θα παραμείνουν ακριβώς αυτό - "μια προσεκτικά διοικούμενος, άσκοπη συσκευή αναζήτησης" - ενώ η πραγματική αλλαγή του παιχνιδιού, εάν υπάρχει, θα καθοριστεί από την κυβέρνηση Μπάιντεν και την πολιτική χορογραφία της περιοχής. Γι' αυτό, θα πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα.<div><br /></div><div><a href="https://ahvalnews.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελληνοτουρκικές «διερευνητικές συνομιλίες»: Απλά ένα τακτικό εργαλείο για να κερδίσει χρόνο

  Γιαβούζ Μπαϊντάρ Μετά από μήνες υψηλών εντάσεων –συμπεριλαμβανομένων των συγκρούσεων στη θάλασσα και των κυνομαχίων στον αέρα– και πολλών ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι πρόβλεπε η παρ' ολίγο συμφωνία στις διερευνητικές – Ένα επίκαιρο ρεπορτάζ από το παρελθόν

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/11/yfalokripida-1.jpg"><img height="147" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/11/yfalokripida-1-696x367.jpg" width="280" /></a><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Οι διερευνητικές επαφές επανέρχονται σήμερα Δευτέρα στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο και μάλιστα επανεκκινούν από εκεί που είχαν σταματήσει το 2016. Αυτό προσδίδει αυξημένη σημασία σε όσα είχαν συζητηθεί στο παρελθόν. Θεώρησα, λοιπόν, ότι αξίζει να υπενθυμίσω-παραθέσω ένα ιδιαιτέρως διαφωτιστικό και για το σήμερα ρεπορτάζ που είχα δημοσιεύσει στην "Καθημερινή" στις 4 Ιουνίου 2006 με τίτλο "Στα πρόθυρα της Χάγης το 2003 - Αθήνα και Άγκυρα είχαν καταλήξει σε κείμενο συνυποσχετικού, αλλά η συμφωνία ναυάγησε την τελευταία στιγμή".<br /><br />«Ήταν, ίσως, το πιο καλοφυλαγμένο μυστικό. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την έναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών μεταξύ των πολιτικών διευθυντών των δύο υπουργείων Εξωτερικών και δεν είχε διαρρεύσει το παραμικρό για το τεράστιο υλικό που έχει συγκεντρωθεί από τους 34 γύρους των άτυπων διμερών διαπραγματεύσεων. Η "Κ" αποκαλύπτει σήμερα ότι την άνοιξη του 2003 οι δύο πλευρές έφθασαν σε συμφωνία για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η οποία ναυάγησε την τελευταία στιγμή για λόγους που περιγράφονται παρακάτω.<br /><br />»Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, όταν ξεκίνησαν οι διερευνητικές συνομιλίες στην αρχή της δεκαετίας. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο πρέσβης Αναστάσιος Σκοπελίτης έθεσε από νωρίς το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, προτείνοντας την παραπομπή στη Χάγη. Στην τέταρτη συνάντησή τους, ο πρέσβης Ουγούρ Ζιγιάλ, που θεωρείται ικανότατος διπλωμάτης και απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης της τουρκικής στρατογραφειοκρατίας, επικαλέσθηκε σειρά αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου για να πείσει τον συνομιλητή του ότι δεν είναι καθόλου βέβαιον πως η απόφαση θα είναι ευνοϊκή για τις ελληνικές θέσεις.<br /><br />»Πράγματι, η νομολογία της Χάγης είναι κατά κανόνα δυσμενής για την υφαλοκρηπίδα των νησιών, παρότι η σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι προβλέπει ρητά ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και δεν υπαινίσσεται πουθενά ότι αυτή είναι ασθενέστερη της αντίστοιχης των ηπειρωτικών περιοχών. Παρ’ όλα αυτά, επειδή η υφαλοκρηπίδα είναι κυριαρχικό δικαίωμα οικονομικού χαρακτήρα, το Διεθνές Δικαστήριο διολισθαίνει συχνά στην αρχή της "ευθυδικίας". Ενδεικτικές οι αποφάσεις για την διαφορά Λιβύης-Τυνησίας και για τη διαφορά Κατάρ-Μπαχρέιν. Ειδικά για τη δεύτερη απόφαση, ο Τούρκος διπλωμάτης υπενθύμισε ότι το Δικαστήριο παρέκαμψε να συνυπολογίσει κάποια νησίδα. Αυτό συνέβη πραγματικά, αλλά από τους νομικούς κύκλους θεωρείται γκάφα.<br />Κοιτάσματα πετρελαίου<br /><br />»Στην πορεία των συνομιλιών, ο Τούρκος διπλωμάτης αντιπρότεινε οι δύο πλευρές να αναζητήσουν στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών μια επί της ουσίας συμφωνία σχετικά με την υφαλοκρηπίδα. Εάν τα κατάφερναν, θα την αποτύπωναν σ’ ένα συνυποσχετικό, το οποίο και θα καθοδηγούσε το Δικαστήριο σε μια σχεδόν προκαθορισμένη απόφαση. Με τη σφραγίδα της Χάγης, η συμφωνία τους θα περνούσε ευκολότερα στην κοινή γνώμη.<br /><br />»Ο Ουγούρ Ζιγιάλ εμφανίσθηκε ευέλικτος όσον αφορά το ποσοστό που δικαιούται η Τουρκία στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τους ελληνικούς υπολογισμούς, το ποσοστό αυτό είναι περίπου 18%, ενώ σύμφωνα με τους τουρκικούς υπολογισμούς 23%. Για την Άγκυρα, το κρίσιμο ζήτημα ήταν να εφαρμοσθεί η αρχή της "συνεκτικής εκμετάλλευσης". Με το επιχείρημα ότι η διάσπαρτη υφαλοκρηπίδα στο ανατολικό Αιγαίο δεν είναι πρακτικά εκμεταλλεύσιμη, ζητούσε να της δοθεί συγκεντρωμένη. Και μάλιστα στο βόρειο Αιγαίο, όπου υπάρχουν εκτεταμένα διεθνή ύδατα κι αντίστοιχη υφαλοκρηπίδα.<br /><br />»Ας σημειωθεί ότι σ’ εκείνη τη θαλάσσια περιοχή πιθανολογείται βασίμως η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου. Η περιοχή ορίζεται (πάντα στα διεθνή ύδατα) από το Άγιον Όρος και τη Σιθωνία, τη Σκύρο, τη νησίδα Καλόγεροι (δυτικά της Χίου), τη Λέσβο και τον Άγιο Ευστράτιο. Ο Ουγούρ Ζιγιάλ, επικαλούμενος την ανάγκη της "συνεκτικής εκμετάλλευσης", πρότεινε η υφαλοκρηπίδα αυτής της περιοχής ή να μοιρασθεί μεταξύ των δύο χωρών ή να αποτελέσει αντικείμενο συνεκμετάλλευσης, σύμφωνα πάντα με προκαθορισμένα ποσοστά.<div><br />Οι διερευνητικές και το συνυποσχετικό<br /><br />»Όπως επισημαίνουν ανώτατοι διπλωματικοί κύκλοι, πάγιος στόχος της Τουρκίας, όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά και για γεωπολιτικούς λόγους, ήταν και παραμένει να αποκτήσει υφαλοκρηπίδα στα δυτικά των ελληνικών νησιών Λήμνου, Λέσβου και Χίου και κατά μία έννοια να τα εγκλωβίσει. Η πρόταση Ζιγιάλ ζητούσε να καθοδηγηθεί το Διεθνές Δικαστήριο προς μια τέτοια απόφαση, η οποία θα ρύθμιζε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά δεν θα έκλεινε το ελληνοτουρκικό μέτωπο.<br /><br />»Αυτό κατέστη πρόδηλο την άνοιξη του 2003, στην 27η συνάντηση των δύο πολιτικών διευθυντών. Τότε, οι άτυπες διαπραγματεύσεις για τη συνυπογραφή συνυποσχετικού με σκοπό την παραπομπή στη Χάγη είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς. Οι δύο πλευρές ζητούσαν από το Διεθνές Δικαστήριο να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα. Ας σημειωθεί ότι μέχρι τότε η Ελλάδα δεν ζητούσε γενικά οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, αλλά ορισμένων περιοχών της. Και πιο συγκεκριμένα, στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στον Έβρο και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των μικρασιατικών παραλίων.<br /><br />»Συγκρινόμενο μ’ αυτή την πάγια θέση, το συνυποσχετικό εκείνο συνιστούσε μια μεγάλη ελληνική υποχώρηση. Σ’ αυτό, επίσης, αναφερόταν ρητά ότι οι δύο πλευρές συναινούσαν να επιλυθούν από το Διεθνές Δικαστήριο και όλα τα "παρεμπίπτοντα ζητήματα". Ας σημειωθεί ότι η Αθήνα δεν έθεσε θέμα στην Άγκυρα να αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.<br /><br />»Όταν ο Αναστάσιος Σκοπελίτης είχε ζητήσει διευκρινίσεις για το ποια είναι τα παρεπίμπτοντα ζητήματα, ο συνομιλητής του είχε αποφύγει να τα κατονομάσει, δηλώνοντας γενικώς ότι η Άγκυρα θα έχει το δικαίωμα να θέσει όποιο ζήτημα αυτή νομίζει. Και βεβαίως το Δικαστήριο θα κρίνει εάν αυτά που θα τεθούν από την τουρκική πλευρά είναι ή όχι παρεμπίπτοντα. Ο Τούρκος πρέσβης, μάλιστα, αποσαφήνισε ότι η χώρα του θα διατηρήσει ακέραιες τις θέσεις της, εάν το Δικαστήριο τα κρίνει μη παρεμπίπτοντα και αρνηθεί να γνωμοδοτήσει επί της ουσίας.</div><div><br />Διερευνητικές και χωρικά ύδατα<br /><br />»Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, είναι χρήσιμο να αναφερθεί, συναρτάται ευθέως με το εύρος των χωρικών υδάτων. Γι’ αυτό και ο πρέσβης Αναστάσιος Σκοπελίτης έθεσε από νωρίς το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Η αντίδραση του Ουγούρ Ζιγιάλ ήταν ότι δεν μπορεί να συζητήσει αυτό το ζήτημα, επειδή υπάρχει η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης πως μια τέτοια ενέργεια αποτελεί αιτία πολέμου.<br /><br />»Αρκετά αργότερα, όμως, κυρίως με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς, συζητήθηκαν διάφορες προτάσεις, κοινός παρονομαστής των οποίων ήταν το εύρος των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο να ποικίλλει από έξι μέχρι δώδεκα μίλια. Σε λίγες περιοχές, κυρίως στο βορειοδυτικό Αιγαίο, όπου η επέκταση δεν επηρεάζει τις τουρκικές διεκδικήσεις, θα εφαρμοζόταν ο κανόνας των 12 μιλίων. Στο νότιο και κυρίως στο ανατολικό Αιγαίο, όμως, όπου η επέκταση επηρεάζει και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και το εύρος του διεθνούς εναερίου χώρου που χρησιμοποιούν τα τουρκικά μαχητικά, τα ελληνικά χωρικά ύδατα θα παρέμεναν στα έξι μίλια, χωρίς βεβαίως να υπάρχει δυνατότητα μελλοντικής επέκτασης.<br /><br />»Σύμφωνα πάντα με αξιόπιστες πληροφορίες, η φόρμουλα αυτή αποτέλεσε αντικείμενο και των πιο πρόσφατων διερευνητικών επαφών. Συζητήθηκε, μάλιστα, και μεταξύ των κ. Κώστα Καραμανλή και Ταγίπ Ερντογάν, αλλά ενώ αρχικά υπήρχαν ενδείξεις ότι η Άγκυρα θα προχωρούσε την διαπραγμάτευση προς αυτή την κατεύθυνση, τελικώς δεν συνέβη.</div><div><br />Οι "γκρίζες ζώνες" σαν "παρεμπίπτον"<br /><br />»Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η Αθήνα έχει επιδείξει μια απαράδεκτη ολιγωρία. Υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία έχει και στο Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο χωρικά ύδατα 12 μιλίων. Αλλά και στο Αιγαίο, όπου για προφανείς λόγους έχει έξι μίλια, εφάρμοσε τον κανόνα των "ευθειών γραμμών βάσης". Σύμφωνα μ’ αυτόν, μια χώρα έχει νόμιμο δικαίωμα να κλείσει κόλπους που έχουν άνοιγμα μέχρι 24 μίλια. Δεν είναι μόνο ότι το εσωτερικό τους θεωρείται επικράτεια. Είναι και ότι τα χωρικά ύδατα υπολογίζονται από το άνοιγμά του και πέρα.<br /><br />»Η Ελλάδα συνεχίζει ανεξήγητα να ακολουθεί τον κανόνα της ακτογραμμής, που έχει εγκαταλειφθεί ως ασύμφορος απ’ όλες τις άλλες χώρες. Εάν υιοθετούσε τις "ευθείες γραμμές βάσης", για τις οποίες δεν έχει εκφρασθεί καμία αντίρρηση από πουθενά, θα αύξανε σημαντικά την έκταση των χωρικών της υδάτων, χωρίς να επεκτείνει το εύρος τους.<br /><br />»Σε ό,τι αφορά τις "γκρίζες ζώνες", στην Αθήνα εκτιμούσαν ότι η τουρκική πλευρά θα έθετε το θέμα σαν παρεμπίπτον, με το επιχείρημα ότι για να χαράξει τα όρια της υφαλοκρηπίδας, το Διεθνές Δικαστήριο πρέπει να γνωρίζει σε ποια χώρα ανήκουν οι διάφορες νησίδες. Δεν απέκλειαν όμως να το έθετε με τέτοιο τρόπο, που θα της επέτρεπε να το χρησιμοποιήσει σαν μοχλό πίεσης και στο μέλλον. Ας σημειωθεί ότι ο Ογούρ Ζιγιάλ είχε εμφανισθεί ευέλικτος σ’ αυτό το θέμα, το οποίο συζητήθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των άτυπων διαπραγματεύσεων. Αν και ποτέ επί της ουσίας δεν έκανε βήμα πίσω, άφηνε να εννοηθεί, χωρίς όμως να δεσμεύεται, ότι σε περίπτωση συμφωνίας, η Άγκυρα δεν θα έπαιζε δυνατά αυτό το χαρτί».</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι πρόβλεπε η παρ' ολίγο συμφωνία στις διερευνητικές – Ένα επίκαιρο ρεπορτάζ από το παρελθόν

Λυγερός Σταύρος Οι διερευνητικές επαφές επανέρχονται σήμερα Δευτέρα στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο και μάλιστα επανεκκινούν από εκεί που είχαν σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ι. Μάζης: Κουρδική κρατογένεση φοβάται η Τουρκία λόγω Μπάιντεν

<center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/jMk2T5YPLig" width="280"></iframe></center><br /><br /> <a href="http://i-epikaira.blogspot.com">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Ι. Μάζης: Κουρδική κρατογένεση φοβάται η Τουρκία λόγω Μπάιντεν

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

To Ιράν, η Τουρκία και η αραβική δίνη στο 2021

<img src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600ae640250000010fe2370a.jpeg?cache=q2B5K69VoM&ops=scalefit_630_noupscale" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται τον αραβικό κατακερματισμό, τη ρωσική στροφή, την αμερικανική ασάφεια και την ευρωπαϊκή αδράνεια, ως ευκαιρία για την αλλαγή του στάτους κβο δεκαετιών.</span></h3><b>Δρ. Μιχάλης Σαρλής</b>*  <br />Η σκιώδης αναμέτρηση της Αμερικής και του Ισραήλ με το Ιράν, ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας και το ρήγμα ανάμεσα στις κοινωνίες και τις κυβερνήσεις των αραβικών κρατών θα συνεχίσουν να αποτελούν ζητήματα με μεγάλη σημασία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής μέσα στο 2021. Το 2020 είχε αρχίσει με δραματικό τρόπο στη Μέση Ανατολή, με την εκτέλεση του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί. Επρόκειτο για μια απότομη κλιμάκωση της στρατηγικής της «μέγιστης πίεσης» που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια η Αμερική έναντι του Ιράν.<br /><br />Ένα χρόνο μετά, η κατάσταση στην περιοχή επιβεβαιώνει τη σημασία που είχε ο Ιρανός στρατηγός των Φρουρών της Επανάστασης για την πολιτική της Τεχεράνης στη Μέση Ανατολή. <div><br /><img height="186" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600ae5e9250000fb0f1d5c93.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="280" /><br /><br />Η εκτέλεσή του ήταν ένα ισχυρό πλήγμα στο ισλαμικό καθεστώς και η επιλογή του να μην απαντήσει άμεσα και ανάλογα ήταν ενδεικτική της πίεσης στην οποία αυτό βρέθηκε. Την ίδια στιγμή, όμως, η πραγματικότητα στο έδαφος ελάχιστα έχει αλλάξει από την εποχή που ο Σουλεϊμανί καθοδηγούσε τις σιιτικές πολιτοφυλακές στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Από τη Χεζμπολά στον Λίβανο και τις σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις στη Συρία έως τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ, οι σιιτικές πολιτοφυλακές λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακές του Ιράν και το καθεστώς της Τεχεράνης διατηρεί ανέπαφη τη δυνατότητα να ασκεί επιρροή σε όλα σχεδόν τα κρίσιμα θέματα της περιοχής.<br /><br />Το Ισραήλ, που ενισχύει τις σχέσεις του με τις σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου σε μια προσπάθεια σχηματισμού ενός ευρύτερου αντι-ιρανικού μετώπου, θα συνεχίσει να επιδιώκει τον περιορισμό την παρουσίας του Ιράν στη Μέση Ανατολή με αεροπορικά πλήγματα στη Συρία και το Ιράκ, ενδεχομένως και στον Λίβανο. Υπό αυτό το πρίσμα, το ενδεχόμενο μιας νέας θερμής κρίσης, παρόμοιας με εκείνη του 2006 ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολά, θα υπάρχει συνεχώς ως απειλή στον ορίζοντα της περιοχής. Η προσέγγιση της νέας αμερικανικής διακυβέρνησης, κυρίως ως προς τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά και την ευρύτερη παρουσία του Ιράν στην περιοχή, θα καθορίσει εν μέρει την πορεία των εξελίξεων.<br /><br />Ωστόσο, η δυνατότητα της Αμερικής να επηρεάζει αποφασιστικά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχει περιοριστεί, σε αντίθεση με τη Ρωσία που έχει αποκτήσει κομβικό ρόλο στις περιφερειακές κρίσεις. </div><div><br />Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας </div><div><br /></div><div><img height="175" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600ae55e2400006b0b0b8300.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="280" /><br /><br />Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας ήταν κατά το 2020 σε πλήρη εξέλιξη. Μια ημέρα πριν την εκτέλεση του Ιρανού στρατηγού στη Βαγδάτη, στις 2 Ιανουαρίου 2020, η τουρκική εθνοσυνέλευση είχε εγκρίνει την ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη. Ήταν το αποκορύφωμα μιας μακροχρόνιας υπερεντατικής πολιτικής από την κυβέρνηση Ερντογάν, κυρίως από το 2016 και τη δυνατότητα που της έδωσε τότε η Μόσχα να εξέλθει από το περιφερειακό αδιέξοδο και να ξεκινήσει μια σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων στη βόρεια Συρία με στόχο τους Κούρδους.<br /><br />Η τρίτη επέμβαση τον Οκτώβριο του 2019, με το πράσινο φως της διακυβέρνησης Τραμπ, ήταν καθοριστική. Η απώθηση των κουρδικών δυνάμεων και η εδραίωση της τουρκικής παρουσίας, με την ανοχή του Κρεμλίνου, λειτούργησε ως προωθητική δυναμική για τους σχεδιασμούς της Άγκυρας. Αμέσως μετά, τον Νοέμβριο, η κυβέρνηση Ερντογάν και η κυβέρνηση της Τρίπολης υπέγραψαν το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για την εκμετάλλευση θαλασσίων ζωνών και την εδραίωση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη δυτική Λιβύη.<br /><br />Στη συνέχεια, καθ’ όλη τη διάρκεια του 2020 η Τουρκία ανέπτυξε μια έντονη υπερεντατική δραστηριότητα από τη Βόρεια Αφρική και τη Μεσόγειο έως τον Καύκασο. Αμφισβήτησε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, έπληξε τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις στο Ιντλίμπ της βορειοδυτικής Συρίας, εισέβαλε βαθιά στο Βόρειο Ιράκ καταδιώκοντας τους Κούρδους του PKK και στήριξε στρατιωτικά το Αζερμπαϊτζάν στη σύγκρουση με την Αρμενία στον Καύκασο.<br /><br />Παρά τα σημαντικά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Ερντογάν στο εσωτερικό, ο περιφερειακός αναθεωρητισμός βρίσκεται στον πυρήνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Η κυβέρνηση Ερντογάν αντιλαμβάνεται τη σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα –τον αραβικό κατακερματισμό, τη ρωσική στροφή, την αμερικανική ασάφεια και την ευρωπαϊκή αδράνεια- ως μια ευκαιρία για την αλλαγή του στάτους κβο δεκαετιών.<br /><br />Ταυτοχρόνως, ο πρόεδρος Ερντογάν φαίνεται να εκτιμά πως η τουρκική εμπλοκή στα διάφορα μέτωπα της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου και η άσκηση μιας έντονης επιθετικής πολιτικής μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά έναντι των αυξανόμενων εσωτερικών προβλημάτων του.<br /><br /> <img src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600ae899240000890b0b8306.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" /><br /><br />Ωστόσο, τα πολιτικά νήματα που συντηρούν την τουρκική υπερένταση αρχίζουν πλέον να ταλαντεύονται. Η νέα αμερικανική διακυβέρνηση θα θέσει, σε κάθε περίπτωση, τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις σε ένα νέο πλαίσιο. Από την νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή και την αναπόφευκτη αναδιαμόρφωση των σχέσεων Ουάσιγκτον-Άγκυρας θα επηρεαστούν όλες οι άλλες σχέσεις της κυβέρνησης Ερντογάν, με τη Ρωσία, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν.<br /><br />Ούτως ή άλλως, οι σχέσεις Άγκυρας-Μόσχας δεν θα είναι εντελώς ανέφελες. Αν και οι δύο πλευρές έχουν βρει κοινό σημείο επαφής έναν νέο ασιατικό πολυπολισμό που ενισχύθηκε μέσα από τον Συριακό Πόλεμο και θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν μια στρατηγική εκτοπισμού άλλων δυνάμεων από τις κρίσεις της περιοχής, η στήριξη διαφορετικών στρατοπέδων –στη Συρία, στην Λιβύη, στον Καύκασο- δημιουργεί τριβές που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση με πιθανότερη εστία ανάφλεξης εκείνην στη βόρεια Συρία. </div><div><br />Η αραβική δίνη</div><div><br /></div><div><img src="https://img.huffingtonpost.com/asset/600ae7d12600001c0bacf831.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" /><br /><i>Συρία - Ιντλίμπ</i><br /><br />Η αρχή του 2021 συμπίπτει με τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την έναρξη των αραβικών εξεγέρσεων. Στη νότια πλευρά της Μεσογείου, εκεί από όπου ξεκίνησαν και επεκτάθηκαν πριν από δέκα χρόνια οι αραβικές εξεγέρσεις, όλα δείχνουν πως η περιοχή εισέρχεται σε μια νέα δύσκολη δεκαετία. Από τη Λιβύη, που εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο, έως την Αλγερία, την Αίγυπτο και την Τυνησία, το σημείο μηδέν των εξεγέρσεων, τα αραβικά κράτη αποτελούνται από νέες δημογραφικά κοινωνίες που επιζητούν μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική συμμετοχή.<br /><br />Ανατολικά της Μεσογείου, στην κατακερματισμένη Λεβαντίνη, από τον Λίβανο και τη Συρία έως το Ιράκ, κυβερνήσεις και κοινωνίες βρίσκονται σε συνεχείς και βαθιές κρίσεις μέσα σε διαλυμένα κράτη.<br /><br />Στο Ιράκ, τη χώρα από την οποία ξεκίνησε η σχεδόν εικοσαετής πλέον αστάθεια στη Μέση Ανατολή, η νέα κυβέρνηση προσπαθεί απεγνωσμένα να ισορροπήσει ανάμεσα στη βαθιά επιρροή του Ιράν και την αμερικανική στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» προς το καθεστώς της Τεχεράνης.<br /><br />Στον Λίβανο, η πολιτική ελίτ της χώρας προσπαθεί να διατηρήσει προνόμια που βασίζονται σε ένα χρεοκοπημένο μετα-αποικιοκρατικό σύστημα οκτώ δεκαετιών, ενώ η φιλο-ιρανική Χεζμπολά παραμένει η κυρίαρχη δύναμη στη χώρα. Την ίδια στιγμή, η πολιτική, οικονομική και ανθρωπιστική κρίση έχουν φέρει τον Λίβανο στο όριο της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, στις δύο χώρες είχαν εκδηλωθεί μεγάλες διακοινοτικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ενάντια στην εκτεταμένη διαφθορά και τους σεχταριστικούς μηχανισμούς. Κοινωνικές εξεγέρσεις που παραμένουν παγωμένες μέχρι το τέλος της πανδημίας.<br /><br />Στην εξαντλημένη Συρία, οι Άσαντ διατήρησαν την εξουσία μισού αιώνα πάνω στα ερείπια των ιστορικών πόλεων της Συρίας. Εκεί όπου ο συριακός πληθυσμός αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της καθημερινής επιβίωσης σε μια κατεστραμμένη χώρα, αλλά και τις νέες οικονομικές κυρώσεις που επέβαλε η Αμερική πριν από μερικούς μήνες. Αυτό είναι το μωσαϊκό των πολιτικών, οικονομικών και ανθρωπιστικών κρίσεων που εγκλωβίζουν ολόκληρη την περιοχή στη δίνη μιας αστάθειας που γίνεται ατέρμονη λόγω της έλξης που ασκεί στις φιλοδοξίες των περιφερειακών δυνάμεων.<div><br /></div><div>*Δρ. Γεωπολιτικής Πανεπιστημίου Αθηνών με ειδίκευση σε θέματα της Μέσης Ανατολής</div><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

To Ιράν, η Τουρκία και η αραβική δίνη στο 2021

Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται τον αραβικό κατακερματισμό, τη ρωσική στροφή, την αμερικανική ασάφεια και την ευρωπαϊκή αδράνεια, ως ευκαιρία για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρήγμα πολιτικής Μητσοτάκη – Δένδια σε ελληνοτουρκικά-Χάγη. Οι αποδείξεις

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/01/mitsotakis_dendias_erdogan2.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/01/mitsotakis_dendias_erdogan2-696x363.png" /></a><br /><br />Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός<br />Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής<br /><br />«Τα γραπτά μένουν» και στην πολιτική συχνότατα αποβαίνουν καταστροφικά για κάποιους. Εν προκειμένω μετά τις δηλώσεις του κ. Δένδια, στη Βουλή, 17/1/2021, υπάρχει μείζον εθνικό θέμα, σχετιζόμενο με τα ελληνο-τουρκικά και την Χάγη, στην οποία η κυβέρνηση τόσο τραγικά επιπόλαια (το επιεικέστερο) θεωρεί πως ως δια μαγείας θα λυθούν τα πάντα. Κι αυτό, ενώ και ο τελευταίος κάτοικος της χώρας μας καταλαβαίνει ότι η Χάγη είναι ο φερετζές του εθνικού ακρωτηριασμού.<br /><br />Οι Διερευνητικές κατά τον κ. Τσαβούσογλου γίνονται γιατί μας εξανάγκασαν σε αυτές οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Έχει πει, 11/1/2021, ο Τούρκος ΥπΕξ, χωρίς να διαψευστεί από την ελληνική κυβέρνηση, ότι: «οι ΗΠΑ και η Γερμανία, προειδοποίησαν την Ελλάδα να ξεκινήσει διερευνητικές συνομιλίες το συντομότερο δυνατόν». Φαίνεται πως ο κ. Τσαβούσογλου λέει αλά Τούρκα μεγάλο μέρος της αλήθειας. Η λέξη «προειδοποίησαν» φανερώνει πολλά για το πώς αντιμετωπίζουν την Ελλάδα, οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. και ειδικά η Γερμανία. Συνεχίζοντας ακάθεκτος ο «φίλος του κ. Δένδια», και μιλώντας στην Ε.Ε., Βρυξέλες 22/1/2021, επανέφερε την απειλή πολέμου για την Ελλάδα, και μίλησε για προβοκάτσιες της χώρας μας. Αυτά τρεις μέρες πριν αρχίσουν οι Διερευνητικές. <br /><br />Η Τουρκία όπως έχουμε περιγράψει λεπτομερώς όχι μόνο δεν παίρνει πίσω ούτε μία από τις κατακτητικές της (στην πράξη) ενέργειες σε βάρος της χώρας μας, αλλά αμέσως μετά την ανακοίνωση ημερομηνίας έναρξης των Διερευνητικών εξήγγειλε, στις 15 Ιανουαρίου 2021, παράνομες Navtex με πραγματικά πυρά στο κεντρικό Αιγαίο, για ολόκληρο το 2021 -μέχρι 31 Δεκεμβρίου. Πού βλέπουν οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Γερμανία την αλλαγή της τουρκικής κατακτητικής στάσης σε βάρος της Ελλάδος;<br /><br />Ο κ. Δένδιας στη Βουλή διατύπωσε ξεκάθαρα διαφορετικές απόψεις από εκείνες του κ. Μητσοτάκη, ενώ παράλληλα κατήγγειλε την προσωπική Σύμβουλο του κ. πρωθυπουργού, κ. Σουρανή. <br /><br />Με τα δύο έγγραφα που θα σχολιάσουμε στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση, όπως λέει ο λαός, «πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη», και έτσι επιβεβαιώνονται οι χειρότεροι εφιάλτες των Ελλήνων. Και τούτο γιατί ο κ. Μητσοτάκης έχει ήδη δεσμευτεί προς την Τουρκία, με επιβλέπουσα την κ. Μέρκελ στις μυστικές συνομιλίες της «Συμφωνίας του Βερολίνου» -έτσι ακριβώς ονομάζεται στο πρωθυπουργικό έγγραφο που ακολουθεί. Η Συμφωνία αυτή έγινε περί την 11η Ιουλίου 2020, μετά από μυστική Τριμερή σύνοδο Ελλάδος-Τουρκίας-Γερμανίας, στην οποία αποκαλύφθηκε, στις 14/7/2020, από τον κ. Τσαβούσογλου, ότι συμμετείχε η κ. Ελένη Σουρανή, Σύμβουλος του κ. Μητσοτάκη, επί Ευρωπαϊκών Θεμάτων, ο κ. Γιαν Χέκερ, Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής της κ. Μέρκελ, και ο Σύμβουλος του κ. Ερντογάν, κ. Ιμπραχίμ Καλίν. Ωστόσο ο κ. Τσαβούσογλου αποκάλυψε ότι συμμετείχαν «και κάποιοι συνάδελφοί μας του ΥΠΕΞ (που) ήταν στο Βερολίνο», πράγμα το οποίο σημαίνει πως συμμετείχαν, εκτός από την κ. Σουρανή, και άλλοι από ελληνικής πλευράς, προφανώς και από την γερμανική. Δηλαδή, επρόκειτο για μια πολυμελή Σύνοδο, πολλών αρμοδιοτήτων… και όχι για κάτι επιφανειακό! <br /><br />Όπως είπαμε στην αρχή τα «γραπτά μένουν». Έτσι, στο Επίσημο κανάλι του Πρωθυπουργού, με την ένδειξη: Ελληνική Δημοκρατία, Πρωθυπουργός: https://primeminister.gr/2020/10/12/25008, και με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 2020, έχει αναρτηθεί έγγραφο με τίτλο: Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην εφημερίδα «Τα Νέα» και στον δημοσιογράφο Γιάννη Πρετεντέρη.<br /><br />Αυτό το γραπτό κείμενο αποτελεί τεκμήριο ζοφερών αποδείξεων, καθώς όσα λέει ο κ. Πρωθυπουργός δεσμεύουν την χώρα και αφετέρου έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την πολιτική που εκφράζει ο ΥπΕξ της, κ. Δένδιας. <br /><br />Παραθέτουμε ακριβή αποσπάσματα όσων λέει ο κ. Πρωθυπουργός:<br /><br />Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Θέλει διερευνητικές η Τουρκία; Τι καταλαβαίνετε;<br /><br />Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Πιστεύω πως θα ξεκινήσουν οι διερευνητικές επαφές. Αυτή τουλάχιστον είναι και η διαβεβαίωση που είχα από τον υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος μίλησε με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών. Μας ενημέρωσε ότι πολύ σύντομα θα δώσουν ημερομηνία διερευνητικών. (Σ.σ. δηλαδή από τον Οκτώβριο, 2020, γνωρίζει ότι θα γίνουν οι Διερευνητικές, ενώ η Τουρκία παραβίαζε και με πολεμικά σκάφη της την ελληνική κυριαρχία στην Ελλάδα. Ενώ στην Κύπρο εκτελούσε και γεώτρηση!)<br /><br />Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Για ένα μόνο θέμα; Τις θαλάσσιες ζώνες;<br /><br />Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Ακριβώς. Όπως άλλωστε αποτυπώνεται σαφώς και στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής. Αλλά όπως έχει συμφωνηθεί και κατ’ ιδίαν, στις επαφές των διπλωματικών μας συμβούλων. Διότι αυτό έχει συμφωνηθεί.<br /><br />Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;<br /><br />Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.<br /><br />Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;<br /><br />Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί. (Σ.σ. Τα γραπτά πρακτικά των συμφωνηθέντων δεν αποτελούν Συμφωνία; Ποιον κοροϊδεύουν;!) <br /><br /><br />Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Κατάλαβα.<br /><br />Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: […] Μου γίνεται συχνά η ερώτηση «μα καλά, δεν έχουμε άλλες διαφορές με την Τουρκία;». Βεβαίως έχουμε πολλά θέματα να συζητήσουμε αλλά…»<br /><br />Τον Ιούλιο του 2020 κατάπληκτο το πανελλήνιο άκουγε τον κ. Μητσοτάκη να μιλά συνεχώς για «Θαλάσσιες Ζώνες» σαν να μην γνώριζε ότι σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και η Αιγιαλίτιδα Ζώνη των 6 ν.μ., που κατέχει τώρα η Ελλάδα. Και το κοινό ερώτημα ήταν: «πώς είναι δυνατόν τα 6 ν.μ. να μπουν σε παζάρι με τους Τούρκους; Πώς;». Έκτοτε φορτικά ο κ. Πρωθυπουργός συνέχισε να μιλά για διαπραγμάτευση «Θαλασσίων Ζωνών». Ταυτόχρονα, όμως σηκώθηκε σάλος με τις δηλώσεις του επίσημου (ακόμη τότε) πρωθυπουργικού συμβούλου, κ. Ροζάκη, ο οποίος μας έλεγε πως «το Καστελόριζο έχει μειωμένη επήρεια στην ΑΟΖ», πράγμα που δικαιολογούσε απόλυτα όλα όσα έλεγε ο κ. Μητσοτάκης για συνομιλίες με θέμα τις «Θαλάσσιες Ζώνες», δηλαδή για συνομιλίες και μέσα από τα 6 ν.μ. Τότε συντονισμένη η τουρκική διπλωματία μίλησε έντονα για λύση «ευθυδικίας», που απλά σημαίνει παραβλέπουμε το Διεθνές Δίκαιο και εφαρμόζουμε το καζάν-καζάν, του κ. Ερντογάν, δηλαδή μισά-μισά στην ελληνική εθνική κυριαρχία. <br /><br />Έτερος των συνεργατών του κ. Πρωθυπουργού, ο υπουργοποιηθείς καθηγητής κ. Συρίγος επέμενε, πως είναι προβληματικό να ανακηρύξει η Ελλάς 12 ν.μ. στο Αιγαίο, διότι τότε θα μετατρεπόταν σε «κλειστή θάλασσα όλο το Αιγαίο» και (δήθεν) θα εμποδίζονταν οι διελεύσεις πλοίων άλλων χωρών. Σαν να μην μπορεί η χώρα μας να ανακηρύξει τα 12 ν.μ. και ταυτόχρονα να δημοσιοποιήσει δίαυλους διεθνούς διέλευσης, πράγμα που ισχύει σήμερα με τα υπάρχοντα 6 ν.μ., στην (μηδέποτε) «κλειστή θάλασσα των Κυκλάδων», γιατί και εκεί υπάρχουν διεθνείς δίαυλοι.<br /><br />Το πολιτικό τοπίο είναι έως και εφιαλτικό. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι ο λαός φοβάται «Πρέσπες νούμερο 2» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Κι ο λαός που δεν θα συγχωρήσει στον αιώνα τον άπαντα την παράδοση της Μακεδονίας (όνομα, γλώσσα, εθνότητα), περιμένει να δει αν θα υπάρξει Έλληνας πρωθυπουργός να υπογράψει αυτή την νέα, τρομακτική παράδοση της Εθνικής μας υπόστασης. <br /><br />Στην σκοτεινή μυστική διπλωματία και τις δεσμεύσεις του κ. Πρωθυπουργού ο οποίος παραδέχεται ότι «Βεβαίως έχουμε πολλά θέματα να συζητήσουμε» με την Τουρκία, και όχι μόνο ένα, (την Υφαλοκρηπίδα – ΑΟΖ), δεν υπήρξε σοβαρή αντίδραση από την Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και πώς να υπάρξει, όταν κατά τον κ. Τσίπρα, «η θάλασσα δεν έχει σύνορα», και αφετέρου ήταν αυτουργός μυστικών συνομιλιών, επί 3ωρο, προσωπικά με τον κ. Ερντογάν. Βεβαίως υπάρχουν και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που αγωνίζονταν να μας πείσουν ότι «το Καστελόριζο δεν ανήκει στα Δωδεκάνησα, αλλά στη Μεσόγειο!», κι ας έχει παραχωρηθεί στην Ελλάδα ως ανήκον στα Δωδεκάνησα μέχρι και με τη Διεθνή Συμφωνία των Παρισίων (10 Φεβρουαρίου 1947). Και γράφουμε «μέχρι», γιατί το Καστελόριζο ήταν, είναι και θα είναι τμήμα των Δωδεκανήσων στο οποίο κατοικούσαν Έλληνες από την νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα!<br /><br />Ο κ. Δένδιας δεν μιλά για τις «Θαλάσσιες Ζώνες» που τόσο αρέσουν στον κ. Μητσοτάκη, αλλά αναφέρεται σταθερά και μόνιμα σε «ένα μόνο θέμα διαπραγμάτευσης, αυτό της Υφαλοκρηπίδας–ΑΟΖ». Μάλιστα κατά την επίσκεψή του, 13/1/2021, στην Λισαβώνα θέλησε να κόψει τις γέφυρες με τα ενδοτικά όνειρα κάποιων, για δήθεν «μειωμένη επήρεια του Καστελόριζου», όπως και με την απολύτως αντιεπιστημονική και φαιδρή άποψη, ότι το «Αιγαίο θα γίνει κλειστή λίμνη, σε περίπτωση εφαρμογής των 12 ν.μ.», καθώς τόνισε ο Έλληνας ΥπΕξ, για πρώτη φορά δημοσίως και με ένταση, ότι: «τα χωρικά ύδατα και η έννοια της ευθιδικίας (Σ.σ. μισά–μισά… με την Τουρκία) είναι εκτός διερευνητικών επαφών».<br /><br />Οι κατοπινές δηλώσεις του κ. Δένδια, στις 17/1/2021, στη Βουλή ανέδειξαν περισσότερο το ρήγμα της κυβέρνησης σε ανώτατο επίπεδο, γιατί είπε τα εξής:<br />«Και βεβαίως η Κρήτη περιλαμβάνει και το ανατολικό κομμάτι της Κρήτης, δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση επ’ αυτού.» (Σ.σ.: Αυτή κι αν είναι εφιαλτική πολιτική της κυβέρνησης, να χρειάζεται ο Έλληνας ΥπΕξ να διευκρινίσει ότι η Κρήτη έχει και «ανατολικό κομμάτι»!!!)<br />Ο κ. Δένδιας τόνισε πως: «Η θέση της χώρας ως προς την ελληνική υφαλοκρηπίδα διατυπώνεται από τον νόμο Μανιάτη. Είναι έτσι. Ως προς την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, την υπερκείμενη της συγκεκριμένης υφαλοκρηπίδας στη συγκεκριμένη περιοχή, το γεγονός είναι πραγματικό.» <br /><br />Εδώ σημειώνουμε πως η ορθή εργασία Μανιάτη με την οποίαν ορίζονταν θαλάσσια βυθοτεμάχια (οικόπεδα) ανήκοντα στην Ελλάδα και νοτίως Κρήτης, είχε συμπεριληφθεί στην επιστολή που έστειλε η κυβέρνηση στον ΟΗΕ δια της εκπροσώπου μας κ. Θεοφίλη. Όμως μετά από το μπαράζ ενδοτισμού διαφόρων Ελλήνων αξιωματούχων, Συμβούλων και Μανδαρίνων που επιζητούσαν υπουργοποίηση και νέους ρόλους, οι «χάρτες Μανιάτη» εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο, και το Καστελόριζο «ανακηρύχθηκε σαν (δήθεν) περιοχή μειωμένης επήρειας». Τώρα ο κ. Δένδιας αυτό το μέγιστο ζήτημα, ζήτημα ζωής και θανάτου για την Ελλάδα, το επαναφέρει από το επίσημο βήμα της Βουλής, δημόσια και δεσμευτικά για τον κ. Αποστολίδη, ο οποίος θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στις Διερευνητικές. <br />Στη συνέχεια ο κ. Δένδιας κάνει ανοιχτό δημόσιο διάλογο με τον κ. Πρωθυπουργό και τον νουθετεί: «Ουδείς πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας οποτεδήποτε δεν θα διαπραγματευόταν το θέμα των χωρικών υδάτων, διότι είναι θέμα κυριαρχίας και δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης.» <br /><br />Όμως, σημειώνουνε, δεσμεύουν ακόμη την χώρα μας όσα λέει ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης στην προαναφερθείσα συνέντευξή του, στα Νέα. Σε αυτήν αποδέχεται την ύπαρξη της μυστικής «Συμφωνίας Βερολίνου» στην οποία δεσμεύτηκε να βάλει στο τραπέζι τις «Θαλάσσιες Ζώνες», δηλαδή και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη των 6 ν.μ., και παραδέχτηκε πως: «Βεβαίως έχουμε πολλά θέματα να συζητήσουμε». Αντίθετα ο κ. Δένδιας, δήλωσε επισήμως πως το θέμα είναι μόνο ένα: Υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. <br />Συνεχίζοντας ο Έλληνας ΥπΕξ, προχώρησε σε αγανακτισμένες δημόσιες επιπλήξεις προς το στενότατο πρωθυπουργικό περιβάλλον λέγοντας: «Η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού είναι βεβαίως η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού,(Σ.σ. η ίδια έννοια δύο φορές στην ίδια φράση, δείγμα μεγάλης έντασης, αν όχι ταραχής!) είναι όμως διπλωμάτης και υπό τη διπλωματική της ιδιότητα (Σ.σ. ακόμη δύο φορές εδώ…) είναι υφισταμένη του εκάστοτε Υπουργού των Εξωτερικών και δεν νοείται να ασκεί πολιτική εν αγνοίᾳ του Υπουργού Εξωτερικών.» <br /><br />Είναι πλέον καταφανής η ρήξη στο εσωτερικό της κυβέρνησης, και μάλιστα στο κορυφαίο θέμα για τη χώρα, μετά την εκ νέου απειλή πολέμου από τους Τούρκους. Έτσι, θα έπρεπε ήδη κάποιος να έχει παραιτηθεί! Χρειάζεται και στοιχειώδες φιλότιμο! <br />Καταλήγοντας ο κ. Δένδιας κάνει μία ύστατη προσπάθεια να νουθετήσει τους ανεπίδεκτους νουθεσίας, λέγοντας: «Δεν υπάρχει δυνατότητα για τη χώρα, για την παρούσα Κυβέρνηση, αλλά θα μου επιτρέψετε εδώ να αναφερθώ και στον εαυτό μου, να ασκείται διαφορετική πολιτική από την πολιτική που χαράσσει ο Πρωθυπουργός στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτό για τη χώρα θα είναι καταστροφικό. Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται, αλλά και δεν νοείται. Δεν νοείται.». <br /><br />Και εδώ προκύπτουν ερωτήματα: α. ποια ακριβώς μυστική πολιτική χαράσσει ο κ. Πρωθυπουργός; Και β. ποιος ασκεί αυτό που θα είναι «για τη χώρα καταστροφικό», η κ. Σουρανή, μόνη της, επειδή έτσι αποφάσισε;!<br /><br />Όπως εξελίσσονται τα πράγματα ο ελληνικός λαός φοβάται πως μία χιονοστιβάδα γεγονότων προσεκτικά μεθοδευμένου και σταδιακού ενδοτισμού θα οδηγήσει σε τεράστια ήττα τον ελληνισμό, μετά από την οποία θα είναι παντελώς αδιάφορο εάν ο κ. Δένδιας, θα μπορεί να αποδείξει ότι «τα είχε πει εγκαίρως». <br /><br />Όλα σχετίζονται άμεσα με όσα επιδιώκουν κάποιοι να υπογράψουν άρον άρον σε έγγραφο προσφυγής στη Χάγη. Μια προσφυγή που θέλουν να προωθηθεί με κάθε μέσο, ακόμη και εάν φέρει τον ακρωτηριασμό της Πατρίδος. <br /><br />Όμως, πρέπει να καταστεί σαφές σε αυτό το έγγραφο: α. Η Τουρκία βάσει της Συνθήκης Λοζάνης, 1923, έχει Αιγιαλίτιδα Ζώνη 3 ν.μ. από τις ακτές της, και έχει επισήμως παραιτηθεί από κάθε τι άλλο. β. Τα ελληνικά νησιά και οι βραχονησίδες μας έχουν πλήρη ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα, τόσο με 6 ν.μ. όσο και με 12 ν.μ. Και ο νοών νοείτω, για το τι σημαίνει αυτό στο Αιγαίο και όπου θάλασσα ελληνικών νησιών. Με αυτά η Κερκόπορτα που άνοιξαν οι απαράδεκτες Συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο μπορεί να κλείσει αρκετά και να περιοριστεί η υπάρχουσα εθνική ζημία!<br /><br />Ευχόμεθα η φοβική αυτή κυβέρνηση να αποφασίσει πριν την Χάγη να ασκήσει τα νόμιμα διεθνή δικαιώματά της, εξαγγέλλοντας 12 ν.μ. στο Αιγαίο και να ανακηρύξει την διεθνώς νόμιμη ΑΟΖ της χώρας μας, η οποία έχει κοινά σύνορα με την ΑΟΖ της μαρτυρικής και εγκαταλελειμμένης Κύπρου, χωρίς την οποία δεν νοείται Ελλάς.<br /><br />Χρειάζεται σχέδιο, πυξίδα στον γεωπολιτικό χάρτη και πάνω από όλα πίστη στο Έθνος το οποίο συμπληρώνει 200 χρόνια ελευθερίας από τον Τούρκο δυνάστη.<br /><br />Και άνευ αυτής της πίστεως ουδέν!<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ρήγμα πολιτικής Μητσοτάκη – Δένδια σε ελληνοτουρκικά-Χάγη. Οι αποδείξεις

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής «Τα γραπτά μένουν» και στην πολιτική συχνότατα αποβαίνουν καταστροφικά για...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ απαιτεί μια νέα συνθήκη των Σεβρών από τον Ερντογάν

<img height="168" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/neta_erdogan%20%281%29%20%281%29%20%281%29.jpg?itok=PBBejPbp" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τουρκία-Ισραήλ σε πορείας σύγκρουσης ενώ η δύση ετοιμάζει να δημιουργήσει το Κουρδιστάν.</span></h3><b>Ανδρέας Μουντζουρούλιας</b><br />Οι Ισραηλινοί μετά το τουρκικό αίτημα για επαναπροσέγγιση αποφάσισαν ουσιαστικά να “κόψουν” τα χέρια της Τουρκίας στην Μεσόγειο και στο παλαιστινιακό ζήτημα, ενώ ζητούν να δοθούν εγγυήσεις ότι οι Τούρκοι δεν ετοιμάζουν μια νέα Οθωμανική αυτοκρατορία. <br /><br /><div>Αν όμως κάνει στροφή ο σουλτάνος Ερντογάν στην νεο-Οθωμανική πολιτική του και στην παλαιστινιακή υπόθεση, αυτό θα θεωρηθεί ως προδοσία και θα εξανεμίσει την τουρκική επιρροή στις παλαιστινιακές εξελίξεις, ενώ θα βλάψει και την ίδια την κυβέρνηση του Ερντογάν στο εσωτερικό.<br /><br />Εν μέσω σκληρών οικονομικών συνθηκών και εξωτερικών πιέσεων, η λαϊκή δυσαρέσκεια με μια χρηστική προσέγγιση του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας στο πιο σημαντικό ζήτημα του ισλαμικού κόσμου, θα οδηγούσε στην ανατροπή του ίδιου του Ερντογάν. <br /><br />Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις πτυχές, μπορούμε να πούμε ότι οι απαιτήσεις του Ισραήλ στην πράξη για τον Ερντογάν, αφορούν μια νέα Συνθήκη των Σεβρών, (η οποία υπογράφηκε το 1920) και η οποία οδήγησε στην αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αυτό οι Τούρκοι δεν θα το αποδεχθούν ποτέ.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, η είσοδος της Τουρκίας στις γεωπολιτικές αντιπαλότητες σε διάφορα μέρη του κόσμου από τη Μεσόγειο και την Κεντρική Ασία, έως τον Περσικό Κόλπο και τη Βόρεια Αφρική, δημιούργησαν μόνο προβλήματα στις χώρες.<br /><br />Αυτό το ζήτημα μαζί με τις διεθνείς εξελίξεις και την οικονομική κρίση στην Τουρκία, ώθησε τους Τούρκους αξιωματούχους να ξεκινήσουν μια πολιτική αποκλιμάκωσης για την αντιμετώπιση των σημερινών και μελλοντικών προκλήσεων που οι ίδιοι ουσιαστικά δημιούργησαν. <br /><br />Ένας τομέας στον οποίο η Τουρκία έχει επενδύσει πολλά ήταν η αποκλιμάκωση στις σχέσεις με το ισραηλινό καθεστώς. <br /><br />Οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις υπό τον Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) έχουν διακοπεί εδώ και 10 χρόνια. <br /><br />Ωστόσο, οι ψυχρές σχέσεις δεν είχαν ποτέ αξιοσημείωτο αντίκτυπο στους σχετικά εκτεταμένους οικονομικούς δεσμούς των δύο χωρών. <br /><br />Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, δύο είδη παραγόντων κάνουν την Τουρκία να επιδιώκει νέους δεσμούς με το ισραηλινό καθεστώς:<br /><br />Α. Οικονομική κρίση, μαζί με τις ευρωπαϊκές πιέσεις στα σχέδια της Άγκυρας στη Μεσόγειο Θάλασσα.<br /><br />Β. Η αραβο-ισραηλινή εξομάλυνση και ο αντι-τουρκικός άξονας σε συνδυασμό με την άνοδο του Μπάιντεν στις ΗΠΑ.<br /><br />Η συνεργασία μεταξύ Τελ Αβίβ και Άγκυρα στην κρίση του Καραμπάχ και η σημασία των γεωοικονομικών προγραμμάτων, όπως ο σιδηρόδρομος του Ισραήλ-Περσικού Κόλπου, συγκαταλέγονται στους θετικούς παράγοντες. <br /><br />Παρ 'όλα αυτά, η πρόθεση της Τουρκίας για ετοιμότητα επανασύνδεσης “διακόπηκε” απότομα λόγω των ισραηλινών απαιτήσεων. <br /><br />Οι κορυφαίες ισραηλινές απαιτήσεις προς την Άγκυρα είναι το κλείσιμο του γραφείου της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη και η διακοπή των δραστηριοτήτων των Ταξιαρχιών Qassam, της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, στο τουρκικό έδαφος. <br /><br />Αυτές οι κινήσεις αξιολογήθηκαν ως εξής στην Άγκυρα:<br /><br />Πρώτον, οι ισραηλινές απαιτήσεις είναι πισώπλατη “μαχαιριά” για τους Τούρκους, διότι η κύρια αιτία των τουρκο-ισραηλινών εντάσεων είναι οι επιθετικές και κατασταλτικές πολιτικές των Ισραηλινών κατά των Παλαιστινίων. <br /><br />Από μια άλλη διάσταση, η Τουρκία επικεντρώνεται κυρίως στα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα και στην επέκταση της επιρροής της στην Μεσόγειο. <br /><br />Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα υποστηρίζει την ιδανική απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και την ανακήρυξη αυτόνομου κράτους, κάτι που οι Ισραηλινοί δεν αποδέχονται επουδενί.<br /><br />Δεύτερον, η Τουρκία βλέπει τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη που, σύμφωνα με τις πολιτικές της κυβέρνησης του Ερντογάν, λαχταρά να επιστρέψει στο ένδοξο παρελθόν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. <br /><br />Η κυβέρνηση Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι θα ακολουθήσει την ίδια πορεία επιτακτικής ομαλοποίησης με την Τουρκία, με την προϋπόθεση ότι οι Τούρκοι θα είναι “υπάκουοι”.<br /><br />Οποιαδήποτε βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, χωρίς αλλαγή των περιφερειακών πολιτικών της Άγκυρας, έρχεται σε σύγκρουση όμως φύση και θέση με τις συνθήκες εξομάλυνσης που ζητά και το Ισραήλ. <br /><br />Αν η Τουρκία κλείσει το γραφείο της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη, και βελτιώσει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, θα υπονομεύσει την επιρροή της μεταξύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε ολόκληρη την περιοχή.<br /><br />Αυτό δεν θα το κάνει ποτέ η Άγκυρα και θα συνεχίσει την νεο-Οθωμανική πορεία της μέχρι την σύγκρουση με τις ΗΠΑ και την γέννηση του Κουρδιστάν, που αποτελεί το τωρινό σχέδιο της δύσης. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a></div><div><br /></div><div><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το Ισραήλ απαιτεί μια νέα συνθήκη των Σεβρών από τον Ερντογάν

Τουρκία-Ισραήλ σε πορείας σύγκρουσης ενώ η δύση ετοιμάζει να δημιουργήσει το Κουρδιστάν. Ανδρέας Μουντζουρούλιας Οι Ισραηλινοί μετά το τουρκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί στην πολεμική βιομηχανία η Τουρκία έφυγε εμπρός και η Ελλάδα πίσω

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/tourkiko-nautiko.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/tourkiko-nautiko-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Στα μέσα του Ιανουαρίου ο καθηγητής Ismail Demir, επικεφαλής του επιμελητηρίου των τουρκικών βιομηχανιών αμυντικού υλικού (πολεμική βιομηχανία) ανέλυσε την πορεία εκτέλεσης των προγραμμάτων ανάπτυξης του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Παρουσίασε την πορεία εξέλιξης των μακρόχρονων εξοπλιστικών προγραμμάτων και την συμμόρφωσή τους με το χρονοδιάγραμμα πού είχε τεθεί πολλά χρόνια νωρίτερα.<br /><br />Επιπλέον, προσδιόρισε τις κατευθύνσεις, πάνω στις οποίες θα αναπτυχθεί το τουρκικό Ναυτικό στο απώτερο μέλλον. Για το 2020 διαπίστωσε ότι σε γενικές γραμμές τα επιτεύγματα της τουρκικής βιομηχανίας ακολουθούν το γενικό πρόγραμμα, όχι πάντοτε χωρίς προβλήματα. Το πετρελαιοφόρο στόλου Gungor Durmus, το οποίο ο σχεδιασμός ήθελε να αναλαμβάνει υπηρεσία στα 2018, ολοκληρώθηκε μόλις το παρελθόν έτος και ετοιμάζεται να ενταχθεί στην δύναμη του στόλου το 2021. Άλλα προγράμματα παρουσίασαν επίσης ανάλογες ή μικρότερες καθυστερήσεις.<br /><br />Το 2021, πάντως, τόσο το μεγάλο σκάφος αμφιβίου πολέμου, το Anadolu, όσο και το πλοίο συλλογής πληροφοριών και ηλεκτρονικού πολέμου Ufuk, θα αναλάβουν υπηρεσία στο τουρκικό Ναυτικό. Η πρόοδος των δύο πιο σημαντικών προγραμμάτων του συνεχίζεται με εμπόδια και κάποιες καθυστερήσεις. Το 2021 προβλέπεται να καθελκυστούν οι πρώτες μονάδες του προγράμματος φρεγατών I-class (Istanbul) και του προγράμματος υποβρυχίων Piri Reis (Type 214TN).<br /><br />Οι πρώτες είναι πλοία των 3000 τόνων (113 μέτρα μήκος) πολλαπλού ρόλου και αποτελούν ένα πρόσθετο βήμα της τουρκικής ναυτικής σχεδίασης μετά τις κορβέτες τύπου Ada. Ο σχεδιασμός τους και η τεχνογνωσία που θα αποκτηθεί θα επιτρέψουν στην ναυπηγική βιομηχανία να υλοποιήσει σχέδια για παραγωγή μεγάλων πλοίων επιφανείας, αντιτορπιλικών των 9.000(+) τόνων. Τα υποβρύχια είναι τα γνωστά γερμανικής σχεδίασης 214 που έχει προμηθευτεί και η Ελλάδα και από τα οποία τα τουρκικά ναυπηγεία θα παραδώσουν οκτώ μονάδες στα επόμενα χρόνια.<div><br />Μακροπρόθεσμος ο τουρκικός σχεδιασμός<br /><br />Μέσα στο 2021 επίσης, με βάση τον σχεδιασμό, προβλέπεται να αρχίσουν οι παραδόσεις των αντιπλοϊκών πυραύλων Atmaca, τουρκικής σχεδίασης και παραγωγής και των τορπιλών βαρέως τύπου Akya, επίσης. Η είσοδος πολλών οπλικών συστημάτων στην φάση της παραγωγής και της υπηρεσίας, δεν μειώνει τους ρυθμούς εξέλιξης αντίστοιχων συστημάτων του μέλλοντος. Το 2021 θα συνεχιστεί η μελέτη για την κατασκευή ισχυρά εξοπλισμένων περιπολικών θαλάσσης, όπως και το σχέδιο ναυπήγησης μεγάλων αντιτορπιλικών TF-2000.<br /><br /></div><div>Μέσα στο ίδιο έτος θα παραδοθούν στο ναυτικό τρία επιπλέον αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας ATR-72, κινητήρες πυραύλων που θα αντικαταστήσουν τους εισαγόμενους αντίστοιχους στους πυραύλους Atmaca και τέλος θα προστεθούν 11 μεγάλα εξοπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τις ανάγκες του Ναυτικού. Στα πιο μακρόχρονα σχέδια περιλαμβάνεται η συνέχιση της μελέτης για την κατασκευή ενός αληθινού αεροπλανοφόρου, μέσα στην επόμενη δεκαετία. Τα περισσότερα από όσα ανακοίνωσε ο Τούρκος αξιωματούχος ήταν ήδη γνωστά από πολύ καιρό. Πολλά από αυτά τα προγράμματα, που αρχίζουν να δίνουν καρπούς αυτά τα χρόνια, έχουν αρχίσει να συζητιούνται και να σχεδιάζονται πριν από μία ή και δύο δεκαετίες.</div><div><br />Πολεμική βιομηχανία και διπλωματικά ερείσματα<br /><br />Αυτό που χαρακτηρίζει τον τουρκικό σχεδιασμό είναι η επιμονή στο αρχικό πλαίσιο, η σύλληψη ενός ενιαίου συνεκτικού προγραμματισμού στην βάση των πολιτικών προθέσεων και φιλοδοξιών και η σύνδεση των εξοπλιστικών προγραμμάτων με την τεχνολογική και παραγωγική αναβάθμιση της τουρκικής βιομηχανίας. Το αποτέλεσμα δεν αποτιμάται αποκλειστικά και μόνο με αριθμούς οπλικών συστημάτων.<br /><br />Στο πεδίο της πολιτικής και της διπλωματίας τα πλεονεκτήματα του συνεκτικού σχεδιασμού διακρίνονται με ευχέρεια. Οι δυνατότητες της τουρκικής τεχνολογίας και βιομηχανίας περιορίζουν την εμβέλεια "διεθνών κυρώσεων", όπως αυτές που συνόδεψαν, για παράδειγμα, την απόκτηση ρωσικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία.<br /><br />Επίσης κι αυτό είναι ακόμα πιο σοβαρό, επιτρέπουν την δημιουργία πλεγμάτων αλληλεξάρτησης ή απλά σχέσεων, αμοιβαίων συμφερόντων και τελικά συμμαχιών με κράτη που ενδιαφέρουν άμεσα την περιοχή μας. Η πολύπλευρη συνεργασία της Τουρκίας με το Πακιστάν και την Ουκρανία στο πλαίσιο της ναυπήγησης των κορβετών τύπου Ada, μειώνει αφενός το κόστος απόκτησης, συντήρησης, εξέλιξης των εν λόγω πλοίων και δημιουργεί εξαιρετικά χρήσιμα διπλωματικά δίκτυα.</div><div><br />Απογοητεύει η σύγκριση με την Ελλάδα<br /><br />Η σύγκριση των παραπάνω με την αντίστοιχη πολιτική εξοπλισμών της Ελλάδας μπορεί να προκαλέσει μόνο θλίψη και απογοήτευση. Η πρώτη και ουσιαστική διαφορά που εντοπίζεται είναι η σύγχυση ως προς τους στόχους. Στο ήδη πολύπλοκο πεδίο των εθνικών αμυντικών αναγκών, επικάθονται οι ανάγκες εξυπηρέτησης συμμαχιών και συμμάχων.<br /><br />Για πολλούς λόγους, η γεωγραφία είναι ο πιο ουσιαστικός παράγοντας με τις εθνικές ανάγκες να μην ταυτίζονται με ανάγκες εξυπηρέτησης συμμάχων. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Οι "συμμαχικές ανάγκες" στρέφονται βασικά εναντίον της Ρωσίας, ειδικά στις ζώνες των Βαλκανίων, της Κριμαίας και του Καυκάσου. Σε δεύτερο χρόνο στρέφονται προς την Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική, πάλι με στόχο τον περιορισμό της δραστηριότητας της Ρωσίας και της Κίνας. Βλέπουν δηλαδή "πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα" και καθορίζονται με βάση αυτό.<br /><br />Η εκχώρηση, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, του συνόλου των ελληνικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις ΗΠΑ μετέτρεψε πολλές από αυτές σε κέντρα υποστήριξης, logistics και βαθιάς ενδοχώρας για τις ανάγκες της αμερικανικής παρουσίας στις προαναφερόμενες ζώνες. Στη Σούδα εγκαταστάθηκε μονάδα υποστήριξης ειδικών δυνάμεων (εκείνο το τερατώδες σκάφος που τα ελληνικά ΜΜΕ παρουσίασαν ως "ελικοπτεροφόρο"). Στη Λάρισα και όχι μόνο, εγκαταστάθηκαν μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά μακράς ακτίνας.<br /><br />Τα νέα έργα στις στρατιωτικές βάσεις, τα οποία διαφημίζει η κυβέρνηση, αφορούν αποθήκες και θέσης εξυπηρέτησης αεροσκαφών-τάνκερ εναέριου εφοδιασμού, ενώ οι διαδοχικές ταξιαρχίες αεροπορίας στρατού των ΗΠΑ που αναπτύσσονται στην Ελλάδα (η 4η και μετά η 101η) ασκούνται στην Ρουμανία, στην Ουκρανία ή στην Γεωργία. Προοδευτικά, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των ελληνικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων προς την κατεύθυνση βάσεων υποστήριξης στα μετόπισθεν των "συμμαχικών μετώπων".</div><div><br />Εξυπηρέτηση συμμαχικών μετώπων<br /><br />Στο επίπεδο των ελληνικών αμυντικών αναγκών, η γεωγραφική διάσταση είναι ολότελα διαφορετική. Σε αυτή την περίπτωση ο γεωγραφικός ορίζοντας είναι στενός, οι αποστάσεις και οι διαστάσεις είναι ολότελα διαφορετικές. Διακόσια μόνο χιλιόμετρα χωρίζουν τις μικρασιατικές ακτές από το έδαφος της χερσαίας Ελλάδας. Όσο για την νησιωτική, η γεωγραφία και πάλι επιτάσσει εδώ τελείως άλλα πράγματα απ’ ό,τι οι συμμαχικές ανάγκες χρειάζονται!<br /><br />Στην περίπτωση αυτή οι εγκαταστάσεις, οι βάσεις, οι εξοπλισμοί δεν μπορεί παρά να είναι "πρώτης γραμμής", "κρούσης" ή "εκστρατείας" αν προτιμάτε. Σε περίπτωση πολεμικής ανάγκης δεν πρόκειται να παίξουν τον ρόλο "βαθιάς συμμαχικής ενδοχώρας", ούτε τον όποιο ρόλο υποστήριξης. Για προμαχώνες μάχης θα πρόκειται και οι δυνάμεις που θα τις υπηρετούν θα είναι έτοιμες να δράσουν σε μηδενικούς χρόνους, τόσο ως προς την προειδοποίηση, όσο και ως προς την εμπλοκή. Το συμμαχικό και το εθνικό καθήκον βρίσκονται σε πλήρη διάσταση σε αυτό το πεδίο.<br /><br />Η ελληνική πολιτική έχει επιλέξει μια διπλή προσέγγιση του αμυντικού προβλήματος. Η βασική της επιλογή στοχεύει στην άριστη εξυπηρέτηση των συμμαχικών αναγκών με τρόπο, ώστε οι ισχυροί σύμμαχοι να προασπίσουν (σε όποιο βαθμό) την ελληνική κυριαρχία και να συνεχίσουν να στηρίζουν τα στρατηγικά τους σχέδια και στο ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα να τους είναι χρήσιμη, με άλλα λόγια.</div><div><br />Ο δυϊσμός της ελληνικής αμυντικής πολιτικής<br /><br />Η επιλογή αυτή εμπεριέχει τον όποιο "συμβιβασμό" με την γειτονική Τουρκία, καθότι η γειτονική χώρα δεν βρίσκεται στα μετόπισθεν της συμμαχικής διάταξης, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και ως προς τη Ρωσία και ως προς το Ιράν, την Μέση Ανατολή και την Αφρική. Ταυτόχρονα, κάτω από το βάρος των διογκούμενων απειλών και γεγονότων, η ελληνική πολιτική οφείλει να κινηθεί και προς την κατεύθυνση των προάσπισης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο.<br /><br />Ο δυϊσμός της αμυντικής πολιτικής, η επιμονή στην ταυτόχρονη εξυπηρέτηση δύο αντιφατικών στόχων (μαζί με πολλά άλλα και η οφθαλμοφανής γεωγραφική διαφορά) είναι μια κατάσταση που θα δυσκόλευε και κράτη πολύ πιο ισχυρά και πλούσια από την σημερινή Ελλάδα. Στην εδώ περίπτωση ο ένας στόχος υπονομεύει τον άλλο, με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετείται ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος!<br /><br />Η δε σισύφεια αυτή προσπάθεια επικαλύπτει με πέπλο σύγχυσης τους στρατηγικούς στόχους της χώρας, αφαιρεί κάθε λογικό ειρμό στην πολιτική των εξοπλισμών ή και στα αμυντικά δόγματα και παρουσιάζει τις όποιες κινήσεις της χώρας σε αυτά τα επίπεδα ως ανερμάτιστη, ευκαιριακή, τελικά δε πολυέξοδη και αναποτελεσματική. Συνακόλουθα συντρίβει κάθε προσπάθεια να δημιουργηθεί μια εθνική πολεμική βιομηχανία. Σε αυτό το πεδίο η Ελλάδα δεν μοιάζει στην Τουρκία. Δυστυχώς….</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί στην πολεμική βιομηχανία η Τουρκία έφυγε εμπρός και η Ελλάδα πίσω

Μαργαρίτης Γιώργος Στα μέσα του Ιανουαρίου ο καθηγητής Ismail Demir, επικεφαλής του επιμελητηρίου των τουρκικών βιομηχανιών αμυντικού υλικού...

Διαβάστε την συνέχεια

Center for American Progress: Άθλιες αναφορές στην Ελλάδα, αντιφατικές συστάσεις προς τον Τζο Μπάιντεν

<img height="141" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/Center-for-American-Progress-Joe-Biden-790x400.jpeg" width="280" /><br /><br />Η εισαγωγή του DP στη μελέτη που δημοσίευσε για το μέλλον των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας το συνδεδεμένο με τους Δημοκρατικούς “Center for American Progress”, ανέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας, αφενός το πόσο επηρεάζει τις κυβερνήσεις των Δημοκρατικών και αφετέρου πόσο έξω έπεσε στις εκτιμήσεις και συστάσεις προς την κυβέρνηση Ομπάμα, με αποτέλεσμα τον πλήρη “εκτροχιασμό” της Τουρκίας και του Ερντογάν προσωπικά. Η νέα μελέτη μπορεί να μην περιέχει τις κραυγαλέες “αστοχίες” αυτής του 2008, όμως δεν στερείται αναπαραγωγής ευσεβών πόθων και ψευδαισθήσεων όπως θα δούμε στη συνέχεια. Καταβάλει προσπάθειες να ισορροπήσει ανάμεσα στην υποκρυπτόμενη επιθυμία να μη χαθεί η Τουρκία και την εξαιρετικά δυσμενή πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοήσει. Τη μελέτη με τίτλο “<a href="https://www.americanprogress.org/issues/security/reports/2021/01/19/494738/flashpoints-u-s-turkey-relations-2021/">Flashpoints in U.S.-Turkey Relations in 2021</a>” υπογράφει ο αναλυτής Max Hoffman.<br /><br />Η “μεσοβέζικη” λύση – σύσταση στην οποία καταλήγει ο αναλυτής… με τη μορφή της εκτίμησης, είναι ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν θα επιχειρήσει εξ αρχής τη ρήξη με την Τουρκία, παρά την αντισυμμαχική της συμπεριφορά. Δεν θεωρεί καν ότι μια πιο σκληρή γραμμή θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη, αφού θα τηρηθεί στάση αναμονής. Η Ουάσιγκτον θα επιχειρήσει να διατηρήσει “παγωμένη” τη διένεξη με την Τουρκία, με την προσδοκία ότι είτε η Μόσχα είτε η Άγκυρα θα αντιδράσει, καθώς είναι πολλά τα ζητήματα που προκαλούν διαίρεση ανάμεσα στις δυο πλευρές.<br /><br />Άλλη προσδοκία είναι ότι είτε οι εκλογικές επιδόσεις του Ερντογάν είτε η κατάσταση της οικονομίας θα υποχρεώσουν το καθεστώς Ερντογάν σε αναδίπλωση. Το θέμα είναι ότι παρόλο που οι προσδοκίες αυτές δεν είναι απίθανο να συμβούν, το ζήτημα είναι εάν η στρατηγική των ΗΠΑ θα πρέπει να περιοριστεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις ή να επιχειρήσει να διαμορφώσει το περιβάλλον με τέτοιον τρόπο ώστε να υποβοηθηθεί η εμφάνιση του επιθυμητού αποτελέσματος…<br /><br />Στη μελέτη ξεκαθαρίζεται βέβαια ότι η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν τα δεδομένα και η πολυπλοκότητα των ζητημάτων, καθιστούν εξαιρετικά δυσχερές το να δοθούν σαφείς κατευθύνσεις και συμβουλές στην κυβέρνηση Μπάιντεν. Εν ολίγοις, οι Αμερικανοί καλούνται να ξεμπερδέψουν ένα “κουβάρι” επικίνδυνα μπλεγμένο σε όλα τα επίπεδα… Και σαν να μην φθάνουν όλα αυτά τα προβλήματα, στην ατζέντα της καινούργιας αμερικανικής κυβέρνησης εμφανίζονται ξανά τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία, καθιστώντας κάθε προοπτική συμβιβαστικής λύσης ακόμα πιο δυσχερή.<br /><br />Η ανησυχία του αναλυτή είναι “η συνήθεια Ερντογάν” να επιχειρεί να φέρει την Τουρκία στο προσκήνιο δυναμικά με σκοπό να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου η Τουρκία θα διαθέτει διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα. Κι αυτό μπορεί να το κάνει αυξάνοντας την ένταση στην ανατολική μεσόγειο, στη Λιβύη, στη Συρία και τον Καύκασο! Και μόνο αυτός ο φόβος επαρκεί για να αναιρέσει τη σύσταση περί “παγώματος” της σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας από την Ουάσιγκτον, αντί να επιχειρηθεί η διατήρηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων…<br /><br />Ο Μαξ Χόφμαν αντιλαμβάνεται και διατυπώνει την πρόβλεψη ότι οι επιλογές και ενέργειες του Ερντογάν θα καθοδηγήσουν τις εξελίξεις εντός του 2021. Παρότι οι ενέργειές του συνεπάγονται υψηλότατο κόστος στο εσωτερικό και το εξωτερικό, οι πολιτικές του ανάγκες και η προσωπική του ιστορία χειρισμών τέτοιων καταστάσεων, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας ότι θα προβεί σε ουσιαστικές παραχωρήσεις.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/ipa-to-krisimo-think-tank-ton-dimokratikon-i-politiki-mpainten-gia-tin-toyrkia-kai-oi-ellinikes-quot-gkeles-quot/center-for-american-progress-joe-biden"><img height="186" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/Center-for-American-Progress-Joe-Biden.jpeg" width="280" /></a><br /><br />Η τουρκική αναζήτηση στρατηγικής αυτονομίας<br /><br />Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αναμένεται να δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία για τις επιθυμίες των παραδοσιακών δυτικών της συμμάχων και θα συνεχίσει έναν ανεξάρτητο δρόμο στην εξωτερική του πολιτική. Ο Τούρκος ηγέτης θεωρεί ότι ο κόσμος είναι ήδη πολυπολικός και η θέση της Τουρκίας είναι ως μια όσο το περισσότερο δυνατόν “αυτόφωτη” δύναμη που θα συνδιαλέγεται και θα διαπραγματεύεται με όλους. Έχει εξάλλου ξεκαθαρίσει ότι δεν επιθυμεί να επιλέξει ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία.<br /><br />Ο Ερντογάν έχει επισημάνει πολλές φορές ότι η Τουρκία έχει υποφέρει όταν η Δύση δεν υιοθετεί τις αιτιάσεις της (σ.σ. DP: δεν εξαιρεί φυσικά τις παράνομες…), ξεχνώντας όμως βολικά ότι έχει επωφεληθεί στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Σε κάθε περίπτωση η προσαρμογή της Τουρκίας στη μετάβαση ηγεσίας στις ΗΠΑ, από την κυβέρνηση του Τραμπ σε αυτή του Μπάιντεν δεν θα είναι εύκολη. Η μελέτη αποφαίνεται ότι όσο η Ρωσία εμπλέκεται ολοένα και περισσότερο σε αντιδυτικές ενέργειες, τόσο θα μεγαλώνει η απαίτηση της Δύσης στους συμμάχους της να επιλέξουν πλευρά…<br /><br />Έχει σίγουρα ενδιαφέρον, ότι στη μελέτη ξεκαθαρίζεται πως αν και το να μην επιθυμεί η Τουρκία να επιλέξει ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία δεν την καθιστά αυτομάτως εχθρό, είναι εξίσου βέβαιο ότι δεν θα ανήκει στην “ομάδα” με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και στο πλαίσιο αυτό μπορεί ασφαλώς να αγοράζει οπλικά συστήματα από όπου επιθυμεί, αυτό όμως δεν θα στερείται συνεπειών!<br /><br />Διότι όπως αναφέρεται, η δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας θα είναι σχεδιασμένη να περιφρουρεί τη δημοκρατική τάξη απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα! Πολύς ιδεαλισμός, άρα μικρή σχέση με την πραγματικότητα! Συνήθως τέτοιες αναφορές, πέραν της αποτύπωσης πεποιθήσεων ορισμένων κύκλων, πραγματικό στόχο έχουν να συγκαλύψουν ή να δικαιολογήσουν με πολιτικώς ορθό τρόπο τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους…<br /><br />Στην πραγματικότητα και με βάση τα σημερινά δεδομένα, μια “επανεκκίνηση” των σχέσεων Τουρκίας και ΗΠΑ απαιτούν την οριστική παραδοχή από την πλευρά της Ουάσιγκτον του ότι η επιδίωξη στρατηγικής αυτονομίας για την Τουρκία δεν αναστρέφεται. Αυτό σημαίνει ότι οι δυο πλευρές δεν είναι στρατηγικοί εταίροι, με αποτέλεσμα η αμερικανική προσέγγιση παρότι δεν θα είναι εχθρική, σίγουρα δεν θα πρέπει να διατηρεί ψεύτικες – μη ρεαλιστικές ελπίδες.<br /><br />Η συνολική εικόνα των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δύση μετά την προμήθεια των S-400 από τους Τούρκους και τη συνεπακόλουθη ενεργοποίηση της νομοθεσίας CAATSA από τους Αμερικανούς, αποκαλύπτει ότι οι συνέπειες στη συνοχή του ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή άμυνα θα είναι αναπόφευκτες. Στην εικόνα αυτή έρχεται να προστεθεί η σύνδεση της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στον αγωγό Nord Stream 2 με τη στάση τους απέναντι στον TurkStream 2… Τα δε ζητήματα της Συρίας, της Λιβύης και της Ανατολικής Μεσογείου, θα αναδείξουν την ανάγκη συντονισμού των ενεργειών με την Ευρωπαϊκή Ένωση “και όπου είναι δυνατόν με την Τουρκία”.<br /><br />Με την κυβέρνηση Μπάιντεν, οι υπαρκτές αλλά εν υπνώσει διαφορές ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Άγκυρα θα επανεμφανιστούν. Η δε προσωπική σχέση Ερντογάν-Τραμπ που έφτανε στο όριο των υποψιών προσωπικών συμφερόντων -ναι, αναφέρεται στη μελέτη- απλά δεν άφηνε τις διαφωνίες να έρθουν στην επιφάνεια, συγκαλύπτοντάς τις. Οι κομβικές στρατηγικές και ενεργειακές αποφάσεις που θα πρέπει να λάβουν οι ΗΠΑ, θα μπορούσαν να καθορίσουν την κατεύθυνση της Τουρκίας για τα επόμενα χρόνια…<br /><br />Τούτων λεχθέντων, στα συμπεράσματα της μελέτης κατονομάζονται Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος και Γαλλία, με αντικείμενο τα θαλάσσια σύνορα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη δυνητική ύπαρξη ενεργειακών πηγών, με την επισήμανση ότι τα σημεία δυνητικής ανάφλεξης είναι πολλά. Κι όλα αυτά μαζί με τα μέτωπα Ιράν, Συρίας, Λιβύης.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/ipa-to-krisimo-think-tank-ton-dimokratikon-i-politiki-mpainten-gia-tin-toyrkia-kai-oi-ellinikes-quot-gkeles-quot/camala-harris-center-for-american-progress"><img height="157" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/camala-harris-center-for-american-progress.jpeg" width="280" /></a><br /><br />Οι κυρώσεις στην Τουρκία μοιάζουν αναπόφευκτες<br /><br />Όσον αφορά τα πεδία επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, όπως εάν ενεργοποιηθούν οι S-400 ή επιδιωχθεί στενότερη συνεργασία με τη Μόσχα, ή για το θέμα της παράκαμψης των κυρώσεων στο Ιράν με τη δράση της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, αυτά μπορούν να “γονατίσουν” την τουρκική οικονομία.<br /><br />Είναι τομείς που μπορούν να πλήξουν περεταίρω τη στρατηγική σχέση. Στη μελέτη υπενθυμίζεται ότι η γαλλική τράπεζα BNP Paribas αντιμετώπισε παρόμοιες κατηγορίες και παρά τις πιέσεις της κυβέρνησης της Γαλλίας “εισέπραξε” και μάλιστα από περιφερειακό, όχι ομοσπονδιακό δικαστήριο, πρόστιμο 8,9 δισ. δολαρίων! Οι προοπτικές των Τούρκων δεν μοιάζουν καλές…<br /><br />Εν ολίγοις, ποια είναι στρατηγική σχέση που αναφέρει ο Μαξ Χόφμαν; Πώς ταιριάζει αυτή η αναφορά με όσα καταγράφηκαν παραπάνω και περιέχονται στη μελέτη; Το τουρκικό έλλειμμα στον προϋπολογισμό, η κατακρήμνιση της τουρκικής λίρας και η εξάντληση των συναλλαγματικών αποθεμάτων είναι πραγματικά προβλήματα που ορθώς επισημαίνονται ως έχοντα τη δυνατότητα να οδηγήσουν σε οικονομικές αναταράξεις και ενδεχομένως σε μεγαλύτερη καταπίεση από το καθεστώς Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ισχυρή επιρροή στην Τουρκία, καθώς η στρατιωτική και οικονομική ασφάλεια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη Δύση. Η μελέτη αναφέρει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να τηρήσουν σκληρή στάση σε όλα τα ζητήματα, ενώ καμία πίεση των ΗΠΑ ή της ΕΕ μπορούν “να σώσουν την Τουρκία από τον Ερντογάν“! Ωστόσο, όπως αναφέρει ο αναλυτής, οι δυο πλευρές μπορούν να συνεργαστούν για να αποτρέψουν περεταίρω τουρκική κλιμάκωση, με τη χάραξη ξεκάθαρων “κόκκινων γραμμών”.<br /><br />Κι όλα αυτά επιχειρώντας να κερδίσουν χρόνο, να μην διαρρήξουν εντελώς τις σχέσεις, γνωρίζοντας ότι θα υπάρξει μετά-Ερντογάν εποχή. Η κλασική στρατηγική της “βαθιάς κατάψυξης” που αναφέρθηκε παραπάνω. Τουλάχιστον επί Μπάιντεν, η κατάργηση της προσωπικής σχέσης που υπήρχε με τον Τραμπ, δεν θα επιτρέψει την παράκαμψη των επιθυμιών του ευρύτερου αμερικανικού πολιτικού συστήματος, με επίκεντρο το Κογκρέσο. Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος “θα αφαιρέσει την προσωπική διάσταση” από την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία, εκτιμάται στη μελέτη.<br /><br />Τα… κατανοητά παράπονα της Τουρκίας!<br /><br />Στα ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα και την Κύπρο, αλγεινή εντύπωση προκαλεί η αναφορά του Χόφμαν ότι στο ζήτημα της χάραξης θαλασσίων συνόρων, η Τουρκία έχει “understandable grievances” (κατανοητά παράπονα)! Εννοεί άραγε απλά την μη ευνοϊκή γεωγραφία; Αν ναι, αναλογίστηκε ποτέ ποιες θα ήταν οι συνέπειες διεθνώς αλλά και για την ασφάλεια των ΗΠΑ, υπό την έννοια της προστασίας των πλανητικών τους συμφερόντων, το να γινόταν αποδεκτή η περιγραφή παρανομιών -σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο- με τον όρο “understandable grievances”;<br /><br />Τις οποίες παρανομίες περιγράφει μάλιστα στη συνέχεια; Παραπέμποντας και στον αναλυτή ναυτικής ισχύος Ryan Gingeras, ο οποίος συζητώντας για τις επενδύσεις των Τούρκων σε πολεμικά πλοία, αποκαλεί το τουρκικό Ναυτικό ως “σφυρί που αναζητά ένα καρφί” (hammer looking for a nail); Το ότι η Τουρκία αισθάνεται περικυκλωμένη και υπό ανάσχεση (encircled and contained) το… εκτονώνει στους γείτονές της στρατιωτικά, λες και ευθύνονται για τη γεωγραφία και το ισχύον διεθνές δίκαιο και αυτό αποτελεί αντικείμενο προς συζήτηση στην Ουάσιγκτον; Σοβαρά;<br /><br />Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μαξ Χόφμαν επιχειρεί την απαράδεκτη εξίσωση του επιτιθέμενου με τον αμυνόμενο, αφού κατηγορεί την Ελλάδα για παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστών και “απόκρουση” της έλευσης άλλων με τη χρήση σκληρών μεθόδων που τους εκθέτουν σε κίνδυνο. Για την εργαλειοποίηση του “μεταναστευτικού” και τη χρήση του ως όπλου εναντίον της Ελλάδας, ο κύριος αυτός φαίνεται πως δεν αντελήφθη κάτι ιδιαίτερο. Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει…<br /><br />Ο κύριος αναλυτής, επιπρόσθετα, αποπειράται ξανά να δικαιολογήσει την Τουρκία, καθώς κατηγορεί τον προηγούμενο υπουργό Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, ότι με την “αντιτουρκική του γραμμή” βοήθησε δήθεν να ενισχυθεί η… αίσθηση αποκλεισμού και περικύκλωσης των Τούρκων! Η νομιμότητα γράφεται στα παλαιότερα των υποδημάτων του Μαξ Χόφμαν, καθώς δεν υπάρχει καμιά αναφορά!<br /><br />Όλοι όσοι έχουν συσπειρωθεί γύρω από στην Ελλάδα, προφανώς εμφορούνται από συναισθήματα και επιθυμίες αποκλεισμού και περικύκλωσης της Τουρκίας, όχι αποτροπής επικίνδυνων τετελεσμένων και υπεράσπισης νομίμων δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο διεθνές δίκαιο για όλες τις χώρες. Προφανώς με την εξαίρεση της Ελλάδας για τον πολύ κύριο Χόφμαν. Η δε άρνηση της Τουρκίας να αποφύγει την επίσης παράνομη, ενεργό απειλή χρήση ένοπλης βίας, επίσης δεν συγκινεί τον αναλυτή.<br /><br />Ο Μαξ Χόφμαν προσπαθεί φιλότιμα, αλλά αποτυχημένα, να ανακαλύψει μια συμβατή -με την αξίες που πρεσβεύουν στις διακηρύξεις τους οι ΗΠΑ- πολιτική αντιμετώπισης αυτής της πρόκλησης. Επειδή όμως επικαλείται τη νομιμότητα και τη δημοκρατία στους βασικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής Μπάιντεν, έχουμε καταφανώς άλλο ένα αντιφατικό σημείο στην ανάλυσή του.<br /><br />Συστήνει τη μεσολάβηση των ΗΠΑ. Άραγε ως μέθοδο αποφυγής να πάρει θέση και ο ίδιος και η χώρα του επί του προβλήματος; Πολύ… δημιουργικό. Έχει πλέον ενδιαφέρον να διαπιστωθεί, εάν θα ακολουθηθεί το παράδειγμα του 2008. Αν δηλαδή θα αποτελέσει η μελέτη του Μαξ Χόφμαν “Βίβλο” στην αντιμετώπιση του προβλήματος Τουρκία.<br /><br />Παρότι και η φετινή μελέτη είναι καταφανώς όχι και τόσο πετυχημένη ως “συνταγή αντιμετώπισης” της κατάστασης. Φαίνεται πως το Ινστιτούτο που τη φιλοξενεί (CAP) έχει λησμονήσει τη συγκλονιστική επιτυχία με την κυβέρνηση Ομπάμα… Ο Τζο Μπάιντεν το θυμάται;<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Center for American Progress: Άθλιες αναφορές στην Ελλάδα, αντιφατικές συστάσεις προς τον Τζο Μπάιντεν

Η εισαγωγή του DP στη μελέτη που δημοσίευσε για το μέλλον των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας το συνδεδεμένο με τους Δημοκρατικούς “...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα ενεργειακά εγκλήματα σε βάρος της Ελλάδας μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/STOXOI-HYDROCARBONS-GREECE-FLOW.jpeg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="464" data-original-width="603" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/STOXOI-HYDROCARBONS-GREECE-FLOW.jpeg" /></a></div><div><br /></div>Η έρευνα για τον εντοπισμό και την εκμετάλλευση άρχισε επί υφυπουργείας Γιάννη Μανιάτη όταν τον Ιούνιο του 2011 προσκάλεσε γεωφυσικές εταιρείες να κάνουν γεωφυσικές έρευνες, με δικά τους χρήματα, non-exclusive geophysical Survey, σε μια έκταση 220000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο Ιόνιο και την Κρήτη. Ουσιαστικά είχε χαράξει de Jure, τις ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας και Ελλάδας με την Λιβύη. Παρουσιάστηκαν 8 γεωφυσικές εταιρείες που με δικά τους χρήματα, περίπου $ 70 εκατομμύρια θα έκαναν την έρευνα, ενδεικτικό σημείο ύπαρξης υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και Κρήτη.<br /><br />Γράφει ο καθηγητής <b>ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ</b><br /><br />Επελέγη τελικά η γεωφυσική εταιρεία PGS, η οποία μέσω του διευθύνοντος των ερευνών Jason Robinson, εξήγησε τους επιστημονικούς λόγους για την πεποίθηση της εταιρείας ότι υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην περιοχή των 220.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αυτοί είναι: Η ύπαρξη της Μεσογειακής Ράχης, η σύγκλιση των λιθοσφαιρικών πλακών και η ύπαρξη λασποηφαιστείων. Ανά την υφήλιο όπου υπάρχει έστω και μία τέτοια συνθήκη υπάρχουν υδρογονάνθρακες.<br /><br />Οι έρευνες ξεκίνησαν στις 23 Νοεμβρίου του 2013 και με βάση την συμφωνία θα έπρεπε να τελειώσουν στα τέλη Δεκεμβρίου. Επεμβαίνει η Γαλλική εταιρεία Total και ζητά την επέκταση των γεωφυσικών ερευνών στις περιοχές δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης καταβάλλοντας το επιπρόσθετο ποσό των $ 30 εκατομμυρίων. Έτσι οι έρευνες κράτησαν 3 μήνες. Την περιοχή δυτικά και νοτιοδυτικά, νότια και νοτιοανατολικά της Κρήτης την ερευνούν οι Γάλλοι από το 1978.<br /><br />Οι έρευνες έδειξαν την ύπαρξη κοιτασμάτων. Έτσι ο υπουργός Μανιάτης χωρίζει την περιοχή σε 20 μπλοκ, μετά από την σύμφωνη γνώμη των Βρυξελλών άρα και πάλι την de jure αναγνώριση των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας και Ελλάδας – Λιβύης, και προσκαλεί πλέον πετρελαϊκές εταιρείες για να προωθηθεί η έρευνα προς εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Τότε πέφτει η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ διότι ο πρόεδρος απέσυρε την στήριξή του ΔΗΜΑΡ. Αιτία η ανακάλυψη υδρογονανθράκων;<br /><br />Με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αναβάλλονται οι έρευνες προς εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων για 2.5 χρόνια. Τον Δεκέμβριο του 2017 ο ΥΠΕΝ Σκουρλέτης διορίζει τον Γ. Μπασιά ως πρόεδρο της ΕΔΕΥ. Εκείνος στελεχώνει την ΕΔΕΥ και η ομάδα αρχίζει να επεξεργάζεται και να δημοσιεύει τα στοιχεία/αποτελέσματα των γεωφυσικών ερευνών της PGS. Πιστοποιούνται 38 στόχοι υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και Κρήτη που γνωστοποιούνται σε όλο τον κόσμο.<br /><br />Επιπροσθέτως γίνεται γνωστό, καίτοι ήταν γνωστό από την εργασία που δημοσίευσε με τους συνεργάτες του ο καθηγητής Ζελιλίδης το 2003 στο επιστημονικό περιοδικό Canadian Journal of Petroleum Geology, ότι όλη η Δυτική Ελλάδα, Ήπειρος, Αιτωλοακαρνανία Αχαία, Ηλεία, Κυπαρισσία, Μεσσηνία, έχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων.<br /><br />Γνωστό επίσης είναι ότι ο νομός Γρεβενών έχει κοίτασμα αργού πετρελαίου και ότι ο Θερμαϊκός έχει κοιτάσματα αβιογενούς φυσικού αερίου τα οποία η ισραηλινή Ratio oil Co μαζί με την Energean ήθελαν να εκμεταλλευτούν. Και βεβαίως υπάρχουν και τα 6 κοιτάσματα στο Θρακικό πέλαγος, γνωστά από το 1985. Με την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας και την έξωση του κυρίου Μπασιά από την ΕΔΕΥ τα πάντα πέφτουν σε χειμερία νάρκη.<br /><br />Τα γνωστά αποθέματα υδρογονανθράκων ανέρχονται σε 4.25 δις βαρέλια αργού πετρελαίου, 1.5 δισ. στα Διαπόντια νησιά, 1.5 δισ. στο Θρακικό πέλαγος, 1 δισ δυτικά των Παξών και 250 εκατομμύρια στον Πατραϊκό κόλπο. Η αξία τους με μια τιμή $ 55/βαρέλι ανέρχεται στα $ 233.750 δισ.<br /><br />Τα γνωστά αποθέματα βιογενούς φυσικού αερίου που βρίσκονται στην Μεσογειακή Ράχη σε 25 και ξεκινούν από τον Κυπαρισσιακό κόλπο και τελειώνουν νοτίως της Ιεράπετρα Κρήτης. Φαίνεται ότι επί της Μεσογειακής Ράχης που εκτείνεται από την Ιεράπετρα μέχρι τα σύνορα με την ΑΟΖ της Κύπρου να υπάρχουν περίπου ο ίδιος αριθμός στόχων βιογενούς φυσικού αερίου.<br /><br />Οι ανακαλυφθέντες στόχοι εκτιμώνται αναλογικά με το τι έχει βρεθεί στο κοραλλιογενείς υφάλους Ζορ, Καλυψώ και Γλαύκο σε 328 τρισ. κυβικά πόδια (9.3 τρισ. Μ3), και με μια ελάχιστη τιμή των $ 8/1000 κυβικά πόδια σε $ 2.623 τρισ. Άρα η συνολική αξία των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου ανέρχεται σε $ 2.857 τρισ.<br /><br />Επιπροσθέτως κάτω από τα Μιοκαινικά κοιτάσματα βιογενούς φυσικού αερίου υπάρχουν πάρα πολύ πιθανόν κοιτάσματα πυρολιτικού φυσικού αερίου στο Ολιγόκαινο, υγροί αέριοι υδρογονάνθρακες και αργό πετρέλαιο σε όλο το Παλαιογενές και τον Μεσοζωικό Αιώνα. Αυτή την δυνατότητα επρόκειτο να την μελετήσει η ΕΔΕΥ πριν αναγκασθεί σε παραίτηση ο Γ. Μπασιάς.<br /><br />Τα αποθέματα σε ισοδύναμο αργού πετρελαίου εκτιμώνται γύρω στα 50 δις βαρέλια. Αργό πετρέλαιο σε Μεσοζωικά στρώματα έχει βρεθεί τόσο στην Ισραηλινή ΑΟΖ όσο και την Κυπριακή ΑΟΖ που ανήκουν, όπως η περιοχή της νότιας Κρήτης στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Επίσης στην Ελληνική ΑΟΖ υπάρχει στερεοποιημένο βιογενές φυσικό αέριο, υδρίτες, το οποίο το εκτιμώ σε 1765 τρισ. κυβικά πόδια (50 τρισ. Μ3). Η εκμετάλλευση αυτών των αποθεμάτων είναι θέμα χρόνου.<br /><br />Τα υπάρχοντα αποθέματα λιγνίτη/ξυλίτη εκτιμώνται σε 800 εκατομμύρια τόνους στην λεκάνη της Πτολεμαΐδας, 4.3 δισ. Μ3 τύρφης, Φίλιπποι Καβάλας, που ισοδυναμούν με 1.5 δισ. τόνους λιγνίτη τύπου Πτολεμαΐδας και 900 εκατομμύρια τόνους λιγνίτη στην Δράμα, σύνολο 3.2 δισ. τόνοι λιγνίτη αξίας $176 δισ.<br /><br />Ενημερωτικά αναφέρω ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 97 γεωθερμικά πεδία που τα ανακάλυψε το ΙΓΜΕ υπό την διεύθυνση του καθηγητή Μιχάλη Φυτίκα. Επίσης στην Ελλάδα μπορούν να κατασκευαστούν και άλλοι υδροηλεκτρικοί σταθμοί ισχύος τουλάχιστον 2000 MW. Πόσα νερά ποταμών χύνονται στην θάλασσα είναι αδιανόητο. Παράδειγμα ο Αχέροντας στην Ήπειρο.<br /><br />Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η έρευνα προς εκμετάλλευση των Ελληνικών υδρογονανθράκων θα ωφελήσει οικονομικά την Ελλάδα, θα καταπολεμήσει την ανεργία ενώ ταυτόχρονα θα αναβαθμίσει εκθετικά την γεωπολιτική της θέση.<br /><br />Η εισαγωγή αργού πετρελαίου, φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας από τις παραμεθόριες χώρες που παράγεται από τον λιγνίτη οδηγεί κάθε έτος στην εξαγωγή συναλλάγματος της τάξης των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ όταν αυτές τις πρώτες ύλες τις έχουμε στην Ελλάδα και μάλιστα με πολύ χαμηλότερη τιμή.<br /><br />Είναι απαράδεκτο να βγαίνουμε κάθε χρόνο στις αγορές για να δανειζόμαστε 10 δισεκατομμύρια ευρώ σε μία χώρα που έχει ένα γιγαντιαίο χρέος των 330 δις ευρώ και που η οικονομία της χωλαίνει.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τα ενεργειακά εγκλήματα σε βάρος της Ελλάδας μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό

Η έρευνα για τον εντοπισμό και την εκμετάλλευση άρχισε επί υφυπουργείας Γιάννη Μανιάτη όταν τον Ιούνιο του 2011 προσκάλεσε γεωφυσικές εταιρε...

Διαβάστε την συνέχεια

Την αποστρατικοποίηση της… Αλεξανδρούπολης ζητάει ο θεωρητικός της «Γαλάζιας Πατρίδας»

<img height="157" src="https://i1.prth.gr/images/963x541/files/2021-01-22/alexandroupoli.png" width="280" /><br /><br /><div>Παναγιώτης Σαββίδης<br />Επικαλείται τη Συνθήκη του Μοντρέ<br />Να τεθεί θέμα αποστρατικοποίηση της… Αλεξανδρούπολης, στις επικείμενες διερευνητικές συνομιλίες Ελλάδας – Τουρκίας, ζητάει ο τέως αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ναυτικών Δυνάμεων, και επικεφαλής του Κέντρου Ναυτικών και Στρατηγικών Σπουδών του ιδιωτικού πανεπιστημίου Μπαχτσεσεχίρ της Κωνσταντινούπολης, Τζιχάτ Γιαϊτζί.<br /><br />Μ' ανάρτησή του στον λογαριασμό του Κέντρου, ο ιδεολογικός πατέρας του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» επισημαίνει πως σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μοντρέ, η: «Αλεξανδρούπολη έχει αποστρατικοποιημένο στάτους», οπότε δεν μπορούν να λειτουργήσουν στην περιοχή στρατιωτικές βάσεις, υπονοώντας το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για παρουσία στον Έβρο.<br /><br />Αναφέρει συγκεκριμένα: «Λέγεται πως η βάση στην Αλεξανδρούπολη είναι μία βάση για μεταφορές προς τη Ρουμανία και τη Μαύρη Θάλασσα. Η Τουρκία δεν έχει αντιρρήσεις σε αυτό. Κι όμως, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μοντρέ, η Αλεξανδρούπολη έχει αποστρατικοποιημένο στάτους και πρέπει να είναι σε αποστρατικοποιημένο στάτους. Επομένως σύμφωνα με την συνθήκη του Μοντρέ, πρέπει να τεθεί εκ νέου και να συζητηθεί το ζήτημα της αποστρατικοποίησης της περιοχής».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.protothema.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Την αποστρατικοποίηση της… Αλεξανδρούπολης ζητάει ο θεωρητικός της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Παναγιώτης Σαββίδης Επικαλείται τη Συνθήκη του Μοντρέ Να τεθεί θέμα αποστρατικοποίηση της… Αλεξανδρούπολης, στις επικείμενες διερευνητικές σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ομάδα εξωτερικής πολιτικής του Τζο Μπάιντεν: οι «καλοί», οι «κακοί» και οι «επίφοβοι»

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/01/Biden200121.jpg"><img height="146" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/01/Biden200121.jpg" width="280" /></a><br /><br /><div>Γιώργος Σκαφιδάς<br />Ο δρόμος που θα ακολουθήσει η διοίκηση Μπάιντεν στην εξωτερική πολιτική δεν θα μπορούσε να αποτελέσει απλώς μια επιστροφή στα πεπραγμένα της περιόδου Ομπάμα, τουλάχιστον όχι υπό τη μορφή της επανα-υιοθέτησης πολιτικών επιλογών που έχουν εν τω μεταξύ αποτύχει, ορισμένες εξ αυτών οικτρά (βλέπε Αραβική Άνοιξη, Κριμαία).<br /><br />Ο ίδιος ο Άντονι Μπλίνκεν, ο νέος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωνε μόλις τον περασμένο Οκτώβριο ότι μια νέα κυβέρνηση υπό τον Τζο Μπάιντεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τον κόσμο με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, όπως είναι και όχι όπως ήταν το 2009 ή το 2017. «Η εξωτερική πολιτική του Μπάιντεν δεν θα είναι (σ.σ. τύπου) Ομπάμα 2.0», γράφουν από την πλευρά τους οι Los Angeles Times, υπογραμμίζοντας το προφανές: ότι εν τω μεταξύ «ο κόσμος έχει αλλάξει». Το προεδρικό σίκουελ στις ΗΠΑ δεν θα είναι, με άλλα λόγια, απλώς ένα αναμάσημα του πρίκουελ. Πολλοί από τους πρωταγωνιστές ωστόσο, θα είναι οι ίδιοι…<br /><br />Ο Τζο Μπάιντεν έχει διαμηνύσει πως θα σπεύσει, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, να διορθώσει πολλά από τα «ζημιογόνα λάθη» της προεδρίας Τραμπ. Θα επαναφέρει-επανεντάξει τις ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή που είχε «αγκαλιάσει» ως πρόεδρος ο Ομπάμα το 2016, αλλά και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Θα επαναβεβαιώσει, παράλληλα, την προσήλωση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ (υπέρ του οποίου ο Ομπάμα εγκαλούσε ως «τζαμπατζήδες» τους Ευρωπαίους με την κατηγορία ότι δεν προσφέρουν όσα θα έπρεπε στη Συμμαχία). Ενώ θα επιχειρήσει να προετοιμάσει το έδαφος και για την επιστροφή των ΗΠΑ στη διεθνή συμφωνία-JCPOA για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης (που επίσης είχε συνυπογράψει ο Ομπάμα το 2015). Και όλα αυτά, με απώτερο στόχο να αποκαταστήσει τη θέση των ΗΠΑ ως «αξιοσέβαστης» ηγέτιδας δύναμης στη διεθνή σκηνή πέρα από λογικές μονομέρειας και απομονωτισμού («Πρώτα η Αμερική»), έχοντας μάλιστα μαζί του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ σειρά από βετεράνους της διοίκησης Ομπάμα. Βετεράνος (πάλαι ποτέ αντιπρόεδρος) της εν λόγω διοίκησης τυγχάνει, άλλωστε, και ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν.<br /><br />Ο δρόμος μπροστά αναμένεται, ωστόσο, ακανθώδης και οι ισορροπίες λεπτές για τον 46ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, η ομάδα του οποίου θα κληθεί να ισορροπήσει μεταξύ αντιφάσεων και αντιρροπιών. Ο ίδιος έχει διαμηνύσει πως θέλει να αποκαταστήσει τους δεσμούς των ΗΠΑ με τους παραδοσιακούς τους «συμμάχους», προωθώντας παράλληλα και τις δημοκρατικές αξίες (μέσα από μια διεθνή Ένωση Δημοκρατιών – league of democracies και/ή μια παγκόσμια Σύνοδο για τη Δημοκρατία – global Summit for Democracy) ως αντίβαρο στις αναδυόμενες τάσεις απολυταρχισμού.<br /><br />«Σήμερα γιορτάζουμε τον θρίαμβο όχι ενός υποψηφίου αλλά ενός ιδανικού, του ιδανικού της δημοκρατίας […] Θα αποκαταστήσουμε τις συμμαχίες μας και θα συνδεθούμε με την υφήλιο ξανά» («Today we celebrate the triumph, not of a candidate, but of a cause, the cause of democracy […] We will repair our alliances and engage with the world once again»), διεμήνυσε ο 46ος πρόεδρος των ΗΠΑ έπειτα από την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου.<br /><br />Μεταξύ των συμμάχων της Αμερικής, ξεχωρίζουν όμως και καθεστώτα «αλλεργικά» στις αξίες της δημοκρατίας. Πως θα αντιδράσουν άραγε τέτοιου τύπου σύμμαχοι (το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, ακόμη και η κυβέρνηση του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στην Αίγυπτο, μεταξύ άλλων) στα δημοκρατικά «κηρύγματα» της διοίκησης Μπάιντεν (εάν φυσικά υπάρξουν τέτοια «κηρύγματα» συνοδευόμενα από νουθεσίες ή ακόμη και απειλές κυρώσεων), με δεδομένο πια και το τέλος της μονοπολικής κυριαρχίας των ΗΠΑ που είναι σαφές ότι αποτελεί παρελθόν όπως αποδέχονται άλλωστε και πολύπειροι Αμερικανοί διπλωμάτες.<br /><br />Μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ, ξεχωρίζουν παράλληλα και χώρες όπως το Ισραήλ το οποίο, επί παραδείγματι, δεν βλέπει θετικά τις όποιες τάσεις επαναπροσέγγισης μεταξύ Μπάιντεν και Τεχεράνης.<br />Σέρμαν, Μπερνς, Μακ Γκερκ, Κάμπελ<br /><br />Εχθροί και σύμμαχοι παρακολουθούν τους διορισθέντες από τον Τζο Μπάιντεν νέους ιθύνοντες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής με… συγκρατημένη ανησυχία. Στο Ισραήλ μάλλον δεν ενθουσιάζονται βλέποντας να επιστρέφουν δυναμικά στην πρώτη γραμμή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής διπλωμάτες που είχαν πρωταγωνιστήσει στις διαπραγματεύσεις με το Ιράν (αν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Μπάιντεν δεν πρόκειται να πάρει πίσω αποφάσεις όπως για παράδειγμα την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και την εκεί μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας). Ο λόγος για διπλωμάτες όπως η Γουέντι Σέρμαν (που αναλαμβάνει υφυπουργός Εξωτερικών) και ο Γουίλιαμ Μπερνς (που αναλαμβάνει επικεφαλής της CIA). Οι Τούρκοι, από την άλλη, προφανώς και δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την επιστροφή του «φιλοκούρδου» Μπρετ Μακ Γκερκ στο προσκήνιο ως νέο συντονιστή στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.<br /><br />Όσο για τους Ρώσους, εκείνοι το πιο πιθανό είναι πως «βγάζουν αφρούς» και μόνο στο άκουσμα του ονόματος της Βικτόρια Νούλαντ (που αναλαμβάνει υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδια για πολιτικές υποθέσεις). Ενώ ανάλογη είναι μάλλον και η αντίδραση εκ μέρους των Κινέζων όταν ακούν το όνομα του Κερτ Κάμπελ (που αναλαμβάνει νέος συντονιστής για την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας).<br /><br />Ο Κάμπελ ξεχωρίζει ως ένας από τους αρχιτέκτονες του περίφημου «πίβοτ» της δεύτερης τετραετίας Ομπάμα «προς την Ασία». Ως ένας διπλωμάτης που δεν το κρύβει πως αντιμετωπίζει την Κίνα ως «υπαρξιακή πρόκληση» για τις ΗΠΑ.<br /><br />Όσο για τη Βικτόρια Νούλαντ, οι Ρώσοι τη θυμούνται ως την Αμερικανίδα βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών που είχε – ως αρμόδια τότε για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις – «πρωταγωνιστήσει» στις προσπάθειες ανατροπής του φιλορώσου Βίκτορ Γιανουκόβιτς από την εξουσία στην Ουκρανία την περίοδο 2013-2014. Οι Ευρωπαίοι, από την άλλη, μάλλον τη θυμούνται για εκείνο το «f*** the EU» που είχε τότε εκστομίσει, εκφράζοντας έτσι τη δυσαρέσκειά της για τη στάση της ΕΕ στο ουκρανικό. Η ίδια πάντως, μόλις το περασμένο καλοκαίρι, θα επανερχόταν στο θέμα μέσα από άρθρο που δημοσίευσε στο περιοδικό Foreign Affairs υπό τον τίτλο «καθηλώνοντας τον Πούτιν» («Pinning Down Putin»). Για την ιστορία και μόνο, αξίζει ίσως να σημειωθεί πως ο Τζον Μερσχάιμερ έχει αποκηρύξει εν τω μεταξύ εκείνη την ουκρανική κρίση ως «σφάλμα της Δύσης», μιλώντας για «φιλελεύθερες αυταπάτες»…<br /><br />Κατά την ακροαματική διαδικασία επικύρωσης του διορισμού του από τη Γερουσία, ο νέος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν εμφανίστηκε, πάντως, έτοιμος να πιέσει την Τουρκία του Ερντογάν, ειδικά στο θέμα των S-400. Ο 58χρονος ωστόσο δεν θα περιοριζόταν εκεί. Δήλωσε ευθαρσώς ότι τάσσεται υπέρ του να προσκληθεί η Γεωργία στο ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα αποκήρυξε και τη μεταχείριση των Ουιγούρων από το κινεζικό καθεστώς ως «γενοκτονία».<br /><br />Οι σχέσεις του Τζο Μπάιντεν με το Πεκίνο ξεκινούν από τεταμένη βάση, με το ορατό ενδεχόμενο να εκτραχυνθούν κυρίως σε τομείς όπως είναι εκείνοι του εμπορίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο ίδιος ο Μπάιντεν μπορεί να έχει περάσει χρόνο στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν μαζί με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, τον οποίο πρόσφατα όμως αποκάλεσε «τραμπούκο» («thug»).<br /><br />Οι εξελίξεις στο μέτωπο των αμερικανικών σχέσεων με τη Ρωσία και την Κίνα επηρεάζουν ωστόσο εκ των πραγμάτων και τις σχέσεις των ΗΠΑ με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ο ίδιος ο Μπάιντεν μπορεί να έχει παρελθόν επαφών με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ την οποία και γνωρίζει προσωπικά, πλην όμως τα προβλήματα στις σχέσεις Βερολίνου-Ουάσιγκτον παραμένουν, με τους Αμερικανούς να αντιδρούν στις «μπίζνες» των Γερμανών με τη Ρωσία (βλέπε αγωγό Nord Stream 2, μεταξύ άλλων) και την Κίνα (ενδεικτική η συνολική συμφωνία ΕΕ-Κίνας για τις επενδύσεις – CAI που επετεύχθη προ εβδομάδων, ενδεικτικός και ο όγκος των γερμανικών εξαγωγών στην Κίνα που γιγαντώθηκαν τα περασμένα χρόνια).</div><div><br />Βικτόρια Νούλαντ και Αμάντα Σλόουτ<br /><br />Σε ό,τι μας αφορά τώρα ως Ελλάδα, το πρόσωπο της Βικτόρια Νούλαντ γεννά προβληματισμούς. Άνθρωποι που έζησαν από πολύ κοντά τις εξελίξεις των περασμένων ετών στο υπουργείο Εξωτερικών θυμούνται την Αμερικανίδα ως μια αξιωματούχο με «έντονα παρεμβατική» συμπεριφορά και «προβληματικές» θέσεις για τα Βαλκάνια (όπου η Νούλαντ λέγεται πως στήριζε τον Νίκολα Γκρούεφσκι) και το Κυπριακό, όπως σημειώνουν στο Άμυνα & Διπλωματία. Προβληματισμό φέρεται να προκαλεί σε κάποιους και η Αμάντα Σλόουτ που αναλαμβάνει διευθύντρια Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο νέο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπό τον Τζέικ Σάλιβαν. Η κυρία Σλόουτ έχει αρθρογραφήσει τα τελευταία χρόνια υπέρ της βελτίωσης των σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συμμεριζόμενη σε έναν βαθμό κάποιες από τις ανησυχίες της Τουρκίας (ενάντια στους Κούρδους της Συρίας για παράδειγμα).<br /><br />Από εκεί και πέρα, βέβαια, Ελλάδα και ΗΠΑ έχουν καλύψει πολύ δρόμο τα τελευταία χρόνια, αναβαθμίζοντας, διευρύνοντας και εμβαθύνοντας σημαντικά τις σχέσεις τους (στρατηγικός διάλογος, MDCA, εμπορικές συμφωνίες και επενδύσεις, LNG, ναυπηγεία κ.ά.), με την αμερικανική πλευρά να υψώνει όμως έτσι εν παραλλήλω «εμπόδια» γύρω και από την κινεζική διείσδυση στην Ελλάδα (COSCO-Πειραιάς).<br /><br />«… βλέπουμε τον νέο χρόνο ως μια ευκαιρία να ανεβάσουμε τη σχέση μας σε νέα ύψη […] η Ομάδα (σ.σ. του Τζό Μπάιντεν) στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας θα συνεχίσει να χτίζει πάνω στην πρόοδο που έχουμε κάνει τα τελευταία τέσσερα χρόνια», έγραφε ο πρέσβης των ΗΠΑ, Τζέφρι Πάιατ, στην Καθημερινή (φύλλο 17ης Ιανουαρίου), παρουσιάζοντας παράλληλα και την καμπάνια των ΗΠΑ για τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.<br /><br />«Φιλοδοξία μας είναι να συνεχίσουμε και να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ. Προσβλέπω στην πρώτη μου συνάντηση με τον νέο Αμερικανό ΥΠΕΞ, τον κ. Μπλίνκεν. Σκοπός μας είναι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για την προσαρμογή της συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας ούτως ώστε, αφενός, να υπάρξει μια ιδιαίτερα μακροπρόθεσμη προοπτική –να μη χρειάζεται ανανέωση κάθε χρόνο– και, αφετέρου, να αυξηθεί το αποτύπωμα της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα, σε περιοχές που καταδεικνύουν τη στρατηγική σημασία της χώρας μας», είχε δηλώσει μερικές ημέρες νωρίτερα, επίσης μέσα από τις σελίδες της Καθημερινής, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, επιβεβαιώνοντας έτσι εν μέρει και παλαιότερο δημοσίευμα του Άμυνα & Διπλωματία, σύμφωνα με το οποίο Αθήνα και Ουάσιγκτον βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις «με στόχο την – εντυπωσιακά μεγάλη – αύξηση της παρουσίας στρατιωτικών αποστολών των ΗΠΑ σε εγκαταστάσεις και των τριών Κλάδων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων σε ολόκληρη την επικράτεια»…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ομάδα εξωτερικής πολιτικής του Τζο Μπάιντεν: οι «καλοί», οι «κακοί» και οι «επίφοβοι»

Γιώργος Σκαφιδάς Ο δρόμος που θα ακολουθήσει η διοίκηση Μπάιντεν στην εξωτερική πολιτική δεν θα μπορούσε να αποτελέσει απλώς μια επιστροφή σ...

Διαβάστε την συνέχεια