Η «πρόβα» νότια του Καστελόριζου : Τα κίνητρα του Ερντογάν, οι «πειρασμοί» των μεσολαβητών

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn5JMdNE7bVQKRo92FLTBE5DobSsSc8HM4EPVB3T9CxKaJNgqTLOBgq8sle1yd3-bi7-6WhpxGDwOubYtUzByTFea3LLS91ZH2OdNHK-QQPOVE4w_bOVN0c6hc71FCn43UEIYpS2iEFVk/s1600/STOLOS.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="750" height="168" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn5JMdNE7bVQKRo92FLTBE5DobSsSc8HM4EPVB3T9CxKaJNgqTLOBgq8sle1yd3-bi7-6WhpxGDwOubYtUzByTFea3LLS91ZH2OdNHK-QQPOVE4w_bOVN0c6hc71FCn43UEIYpS2iEFVk/s280/STOLOS.jpg" width="280" /></a></div> <br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Η "πρόβα" ελληνοτουρκικής κρίσης νότια του Καστελόριζου θα ολοκληρωθεί εκτός απροόπτου την επόμενη Κυριακή 2 Αυγούστου οπότε και λήγει η ισχύς της τουρκικής NAVTEX που προέβλεπε σεισμογραφικές έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Όμως η επιφυλακή είναι διαρκής καθώς δεν είναι σαφές τι ήταν αυτό που οδήγησε την Τουρκία στην επιλογή να κρατήσει το Oruc Reis στο λιμάνι της Αττάλειας.<br /><br />Τις επόμενες εβδομάδες θα διαπιστωθεί πάντως εάν διεθνείς παράγοντες, όπως η Γερμανία, επιχειρήσουν να επιστρατεύσουν την κίνηση αυτή ως ικανοποίηση της προϋπόθεσης που έχει θέσει η Ελλάδα («όχι διάλογος υπό καθεστώς απειλών και εκβιασμών»), ώστε να δρομολογήσουν ελληνοτουρκικό διάλογο.<br /><br />Το σαφές μήνυμα της Αθήνας ότι δεν θα γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε παραβίαση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και ότι «θα γίνει ό,τι χρειασθεί» έφθασε και στην Άγκυρα αλλά και στους συμμάχους και εταίρους, άμεσα και με ξεκάθαρο τρόπο.<br /><br />Η δήλωση εξάλλου ότι «η Ελλάδα διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό και Ένοπλες Δυνάμεις και θα τα χρησιμοποιήσει» επαναλαμβάνεται στον διεθνή παράγοντα και από την νυν και την προηγούμενη κυβέρνηση. Η κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων με τρόπο που έδειχνε ότι δεν αντιμετωπίζει ένα θερμό επεισόδιο νότια του Καστελόριζου ως «σημειακό», συνέβαλε στην ενίσχυση του μηνύματός αποτροπής που έστειλε η Ελλάδα από την πρώτη στιγμή.<br /><br />Συγχρόνως οι διπλωματικές κινήσεις τόσο προς την φιλικά διακείμενη Γαλλία, αλλά και στη γερμανική προεδρία, οι παράλληλες κινήσεις προς την Αίγυπτο αλλά και στην γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η ενημέρωση του Ρώσου προέδρου, δημιουργούσαν ένα πλέγμα, αν όχι συμμαχιών, τουλάχιστον μιας ξεκάθαρης εικόνας για το πού θα οδηγούσε η προσπάθεια του Τ. Ερντογάν να δοκιμάσει τις ανοχές της Ελλάδας.<br /><br />Βεβαίως αυτά δεν είναι αρκετά για να ερμηνεύσουν τις κινήσεις του Τ. Ερντογάν.<br /><br />Είναι δεδομένο ότι παρά την εντύπωση η οποία ιδίως δίνεται ότι επειδή δεν προκλήθηκε κρίση, έχει υπάρξει κάποια ίσως και θετική εξέλιξή στα ελληνοτουρκικά, στην πραγματικότητα όλες οι θέσεις της τουρκικής πλευράς παραμένουν αναλλοίωτες. Η αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων θα συνεχισθεί αμείωτη το επόμενο διάστημα. Και πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος οι πολλαπλοί και συνεχείς «συναγερμοί» να λειτουργήσουν όπως η ιστορία του «λύκου στο μαντρί». Και μάλιστα όταν η εικόνα του χάρτη της περιοχής καθιστά αρκετά πιο εύκολο στην Τουρκία να προβάλει σε μια διεθνή κοινότητα που δεν είναι επακριβώς ενημερωμένη, την εντύπωση ότι έχουν βάση οι διεκδικήσεις της στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br /><img height="157" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/navt(1).jpg" width="280" /><br /><br />Καθώς η ανατολική Μεσόγειος και οι διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας έχουν κεντρικό ρόλο στο γενικότερο στρατηγικό αφήγημα του Τ. Ερντογάν για την νέα Τουρκία που θέλει να οικοδομήσει, δεν πρέπει να υπάρχουν παρερμηνείες των κινήσεων ούτε βεβαίως να δοθεί η εντύπωση ότι η μη έξοδος του Oruc Reis είναι τα πρώτα σημάδια μιας νέας… στροφής στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Η Τουρκία με τα δυο σεισμογραφικά που έχει αποκτήσει, με την σημαντική ενίσχυση του Στόλου της και με δεδομένη την διεκδικητική της πολιτική, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και μπορεί ανά πάσα στιγμή, είτε επειδή επιδιώκει να εξαντλήσει τα όρια των ελληνικών αντοχών και ανοχών, είτε επειδή θέλει να παζαρέψει με το Βερολινο ή να στείλει μηνύματα στο Κάιρο, να δημιουργήσει συνθήκες κρίσης.<br /><br />Εξάλλου είναι πάντοτε προτιμότερη η επιδίωξη επίτευξης στόχων με την απειλή κλιμάκωσης της έντασης στα όρια της θέρμης κρίσης, παρά το ίδιο το θερμό επεισόδιο.<br /><br />Η Τουρκία με την τελευταία NAVTEX έχει μετρήσει αντιδράσεις τόσο της Ελλάδας όσο και του διεθνούς παράγοντα, βάζει στην ατζέντα την διεκδίκηση της επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας σε ένα σημείο όπου είτε δεν συγκινείται ιδιαίτερα ο διεθνής παράγοντας, είτε δημιουργείται προβληματισμός σε κρίσιμες χώρες όπως η Αίγυπτος..<br /><br />Κυρίως όμως, υπό το βάρος της διαρκώς επαπειλούμενης κρίσης θα οδηγεί στο να εμφανίζεται λογική, η επαναλαμβανόμενη προταση της τουρκικής ηγεσίας για διάλογο, ο οποίος θα είναι μάλιστα εφ' όλης της ύλης.<br /><br />Η παρέμβαση της Γερμανίας προφανώς δεν έγινε στα πρόθυρα ενός θερμού επεισοδίου αλλά πάντως φαίνεται ότι έπαιξε ρολο στο να μην αναπτυχθεί τουλάχιστον μέχρι τώρα το σχέδιο για σεισμικές έρευνες νότια του Καστελόριζου. Όμως αυτό δεν αλλάζει τον πυρήνα του προβλήματος και πολύ περισσότερο αφήνει «γκρίζα σημεία» καθώς δεν είναι γνωστό τι ακριβώς έχει υποσχεθεί η κα. Μέρκελ στον Ερντογάν και αν αυτό αφορά μόνο τα ευρωτουρκικά ή αφορά και τον ελληνοτουρκικό διάλογο τον οποίο θέλει να «διευκολύνει» η Άγκυρα.<br /><br />Όταν η Αθήνα πάντως διαμηνύει ότι διάλογος δεν μπορεί να γίνει υπό καθεστώς απειλών και εκβιασμών, προφανώς και δεν μπορεί να εννοηθεί η μη έξοδος του Oruc Reis ως ικανοποίηση της προϋπόθεσης αυτής.<br /><br />Γιατί ανεξαρτήτως αυτής της εξέλιξης η Ελλάδα δεν μπορεί να συνομιλήσει για θαλάσσιες ζώνες με την Τουρκία, ενώ μεσολαβεί η έγκριση αδειών ερευνών της ΤΡΑΟ σε οικόπεδα που παράνομα οριοθέτησε η Τουρκία ακόμη και στα 6 ν.μ. έξω από τα ελληνικά νησιά.<br /><br />Ούτε φυσικά μπορεί να δρομολογηθεί έστω και προκαταρκτικός διάλογος υπό την διαρκή απειλή της εξόδου ενός ερευνητικού πλοίου στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και με την παραμονή τούρκικου γεωτρύπανου στην κυπριακή ΑΟΖ. Γιατί η παρουσία του YAVUZ στην κυπριακή ΑΟΖ στηρίζεται ακριβώς στην τουρκική θεώρηση που απλώνει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα μέχρι τα ελληνικά νησιά…<br /><a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η «πρόβα» νότια του Καστελόριζου : Τα κίνητρα του Ερντογάν, οι «πειρασμοί» των μεσολαβητών

Νίκος Μελέτης Η "πρόβα" ελληνοτουρκικής κρίσης νότια του Καστελόριζου θα ολοκληρωθεί εκτός απροόπτου την επόμενη Κυριακή 2 Αυγού...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποψη: Στήνουν πολύμηνο πόλεμο νεύρων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTV7PSmuRJtCTck-qR6ESKPUgef0qQLFEI42sPJIbpvrs1kCeuKaVxaMRoM5DBLSsn4F4wjEhnGwyEc-FuIxBv6UZCzkaeekABkU22-m9n8hyphenhyphenh8VVqbJs5s7uQcxM6PGUZ1lUORDpbeT8/s1600/TOYRKIKH+NATVTEX.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="960" height="175" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTV7PSmuRJtCTck-qR6ESKPUgef0qQLFEI42sPJIbpvrs1kCeuKaVxaMRoM5DBLSsn4F4wjEhnGwyEc-FuIxBv6UZCzkaeekABkU22-m9n8hyphenhyphenh8VVqbJs5s7uQcxM6PGUZ1lUORDpbeT8/s280/TOYRKIKH+NATVTEX.jpg" width="280" /></a></div> <br /><b>ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ*</b><br />Ηταν η δεύτερη αποτυχία της Τουρκίας, μέσα σε ένα εξάμηνο, να μας αιφνιδιάσει. Με την αναγγελία της τουρκικής NAVTEX την 21η Ιουλίου, απέπλευσε από τον ναύσταθμο του Ακσάζ, απέναντι από τη Ρόδο, ένας μεγάλος αριθμός τουρκικών πολεμικών πλοίων. Αμέσως μετά ακολούθησε η έξοδος και διασπορά του μεγαλύτερου τμήματος του ελληνικού στόλου στο Νότιο Αιγαίο. Η ετοιμότητα και η ταχύτητα της ελληνικής πλευράς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποτροπή περαιτέρω κινήσεων εκ μέρους της Τουρκίας. Παράλληλα έδωσε τη δυνατότητα στη διπλωματία να δράσει.<br /><br />Η τουρκική επιχείρηση είχε ορισμένα χαρακτηριστικά που δεν είχαμε ξαναδεί. Εως τώρα τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη συνοδεύονταν κατά κανόνα από ένα πολεμικό. Στην προκειμένη περίπτωση το σεισμογραφικό «Ορούτς Ρέις» παρέμεινε στο λιμάνι της Αττάλειας, ενώ είχαμε την έξοδο πολύ μεγάλου αριθμού πολεμικών πλοίων. Ο τρόπος που κινήθηκαν στον χώρο όπου θα γινόταν η έρευνα δείχνει ότι πρόθεσή τους ήταν να πάρουν εκ των προτέρων αμυντικά μέτρα για το ερευνητικό σκάφος. Προφανώς έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τις ελληνικές προειδοποιήσεις και ανησυχούσαν για την αντίδρασή μας.<br /><br />Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περιοχή που καλύπτει η προσεκτικά χαραγμένη τουρκική NAVTEX. Καλύπτει μια έκταση 17.000 τ.χλμ. Βάσει της μέσης γραμμής, είναι η περιοχή που συνορεύουν η υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας με την κυπριακή ΑΟΖ και την τουρκική υφαλοκρηπίδα. Οπως φαίνεται και στον χάρτη, η τουρκική υφαλοκρηπίδα καλύπτει το 13,6% της περιοχής (σημείο α), η κυπριακή ΑΟΖ καλύπτει το 14,4% της περιοχής (σημεία β1 και β2) και η ελληνική υφαλοκρηπίδα το υπόλοιπο 72% (σημείο γ). Η Ελλάδα έχει δικαιώματα επί της συγκεκριμένης υφαλοκρηπίδας λόγω της συνδυασμένης επήρειας αφενός του Καστελλόριζου (ανατολικά) και αφετέρου της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου και της Κρήτης (δυτικά).<br /><br />Η Τουρκία επιλέγει να δράσει στη συγκεκριμένη περιοχή για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν είναι το σημείο εκείνο που την ενοχλεί περισσότερο. Εκεί εφάπτονται ελληνική υφαλοκρηπίδα με κυπριακή ΑΟΖ. Επειδή είναι το πιο απομακρυσμένο σημείο από την Ελλάδα, η Τουρκία αισθάνεται ότι νομιμοποιείται περισσότερο στα μάτια της διεθνούς κοινότητας να αμφισβητεί τη συγκεκριμένη περιοχή. Επιπλέον, θεωρεί ότι έχει πλεονέκτημα σε περίπτωση πολεμικών επιχειρήσεων, επειδή η περιοχή βρίσκεται μακριά από τις ελληνικές στρατιωτικές βάσεις.<br /><br />Μέσω της NAVTEX η Τουρκία στέλνει μήνυμα και προς την Αίγυπτο που διαπραγματεύεται με τη χώρα μας για τη θαλάσσια οριοθέτηση της περιοχής. Το νότιο όριο της NAVTEX ακολουθεί τη μέση γραμμή μεταξύ των τουρκικών και των αιγυπτιακών ακτών. Δυτικά σταματάει περίπου στον 28ο μεσημβρινό. Με αυτόν τον τρόπο η Αγκυρα εμφανίζεται να σέβεται τις προτάσεις που είχε παρουσιάσει από το 2012 στην Αίγυπτο για την οριοθέτηση της περιοχής. Εμμέσως προτείνει στο Κάιρο είτε να υπογράψει συμφωνία μαζί της για το σύνολο της περιοχής είτε να μην προχωρήσει την οριοθέτηση με την Ελλάδα πέραν του 28ου μεσημβρινού. Και στις δύο περιπτώσεις η Αίγυπτος θα κερδίσει σημαντικές θαλάσσιες περιοχές.<br /><br />Το τέλος του συναγερμού για τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν είναι η 2α Αυγούστου που λήγει η τουρκική NAVTEX. Η Τουρκία διαθέτει πλέον σημαντικό στόλο σεισμογραφικών σκαφών που μπορούν να αποπλεύσουν για έρευνες ανά πάσα στιγμή. Επομένως, δεν είναι δύσκολη είτε η παράταση της συγκεκριμένης NAVTEX είτε η έκδοση μιας καινούργιας. Χρονικός ορίζοντας είναι οι αμερικανικές εκλογές σε περίπτωση που εκλεγεί ο νυν πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ή η 20ή Ιανουαρίου 2021 εάν εκλεγεί ο αντίπαλός του Τζο Μπάιντεν, οπότε και θα αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του.<br /><br />Η περίληψη και τμήματος της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στη NAVTEX δίνει την εικόνα της τακτικής που θα ακολουθήσει η Αγκυρα κατά τους επόμενους μήνες. Θα διεξάγει έρευνες στην τουρκική υφαλοκρηπίδα που θα σταματούν οριακά όταν το σεισμογραφικό σκάφος προσεγγίζει την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Επίσης, θα ερευνά την κυπριακή ΑΟΖ θεωρώντας ως περίπου κατοχυρωμένο δικαίωμά της να συνεχίζει μια πρακτική που ξεκίνησε το 2014. Σε κάποιες περιπτώσεις το ερευνητικό σκάφος θα εισέρχεται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, χωρίς όμως να προβαίνει σε έρευνες. Η απλή παρουσία ενός σκάφους σε ανοιχτή θάλασσα που βρίσκεται πάνω από την υφαλοκρηπίδα άλλου κράτους δεν παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματά του. Αυτά παραβιάζονται μόνον εάν γίνονται έρευνες. Ολα αυτά θα κρατούν την ελληνική πλευρά σε μια διαρκή εγρήγορση. Επομένως, θα πρέπει να προετοιμασθούμε για πολύμηνο πόλεμο νεύρων, φθοράς και καταπονήσεως δυνάμεων.<br /><br />Είναι επίσης πιθανόν η Τουρκία να θελήσει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα από τον αισώπειο μύθο με τον βοσκό και τον λύκο για να αντιμετωπίσει τις έντονες διεθνείς αντιδράσεις. Η συχνή επίκληση του ενδεχομένου παραβιάσεως της ελληνικής υφαλοκρηπίδας θα αμβλύνει τα διεθνή αντανακλαστικά με το πέρασμα του χρόνου. Στοίχημα της ελληνικής διπλωματίας είναι να διατηρηθεί το διεθνές ενδιαφέρον ισχυρό και επαρκώς αποτρεπτικό.<br /><br /><b><i>* Ο κ. Αγγελος Συρίγος είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, βουλευτής της Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών.</i></b><div> <br /></div> <div> <a href="https://www.kathimerini.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αποψη: Στήνουν πολύμηνο πόλεμο νεύρων

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ* Ηταν η δεύτερη αποτυχία της Τουρκίας, μέσα σε ένα εξάμηνο, να μας αιφνιδιάσει. Με την αναγγελία της τουρκικής NAVTEX την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Να ξυπνήσουμε: Οι αναρτήσεις της τουρκικής πρεσβείας περιέχουν αισχρά “πολεμικά μηνύματα”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUOmB07Absss66MpJa8KWQPph72eyLnPtp7vXW9jpYx8MvJyHAJKgNrPVX3FZdWFDNp6yKQAqoYv8D9za3IvwiHS6MyJ9cLzqlpojiJbsZUiBW-zX6olI8CJy0dK5acT-6fGrWUES4SaM/s1600/ERDOGAN-KEMAL.webp" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="770" data-original-width="1134" height="189" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUOmB07Absss66MpJa8KWQPph72eyLnPtp7vXW9jpYx8MvJyHAJKgNrPVX3FZdWFDNp6yKQAqoYv8D9za3IvwiHS6MyJ9cLzqlpojiJbsZUiBW-zX6olI8CJy0dK5acT-6fGrWUES4SaM/s280/ERDOGAN-KEMAL.webp" width="280" /></a></div> <br />Του<b> ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ</b><br />Όσο συζητάμε την πρώτη ανάρτηση της πρεσβείας της Τουρκίας, στην Ουάσιγκτον -στον λογαριασμό της στο Twitter- αλλά και τις υπόλοιπες που ακολούθησαν, τόσο μεγαλύτερες απορίες έχουμε. Διότι οι αναρτήσεις ακολούθησαν τις πληροφορίες που εκπορεύθηκαν από το ελληνικό υπουργείο Άμυνας, ότι είχε στο μεταξύ ξεκινήσει η αποχώρηση των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων.<br /><br />Όπως μεταδόθηκε από τους καλούς συνάδελφους που καλύπτουν το ελληνικό «Πεντάγωνο», αμέσως μετά άρχισαν να αποχωρούν και οι ελληνικές δυνάμεις από τη Ρόδο και το Καστελόριζο, ως κίνηση καλής θέλησης, όπως τονίστηκε. Δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πραγματικά και τι ισχύει. Η Αθήνα και η Άγκυρα παραμένουν βουβές.<br /><br />Η ανάρτηση του πρώτου μηνύματος, για την έναρξη των τουρκικών γεωτρήσεων, προκάλεσε πραγματικό σεισμό, και ξένες κυβερνήσεις άρχισαν να ζητούν εξηγήσεις.<br />Μέσα σε μερικές ώρες, διευκρινίστηκε ότι προφανώς η πρώτη ανάρτηση δεν ήταν ορθή και αντικαταστάθηκε από άλλη, η οποία κάνει τα πράγματα χειρότερα, διότι θεωρώ -και αποδεικνύεται από τη “διορθωτική” ανάρτηση- ότι το Oruc Reis έχει λάβει εντολές, από την 21η Ιουλίου παρακαλώ, για να ετοιμάζεται γι’ αυτήν την παράνομη αποστολή του στην περιοχή του Καστελόριζου.<br /><br />Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι όταν αναρτήθηκε το «διορθωτικό» μήνυμα, το αρχικό παρέμεινε ως τελευταίο μίας σειράς αναρτήσεων, που κάποια στιγμή έφτασαν τις 18. Αυτό το σβήσε-γράψε, και για μικρό χρονικό διάστημα, είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν στον λογαριασμό της τουρκικής πρεσβείας και τα δύο «αντιφατικά» μηνύματα, προκαλώντας πιο πολλές απορίες. Όλα τα μηνύματα περιέχουν “ιαχές πολέμου”.<br /><br />(Οι συνάδελφοι της Hellas Journal φωτογράφισαν τη διαδικασία του «ανέβασε-κατέβασε», όπου φαίνονται καθαρά όλες οι αναρτήσεις -και η αρχική ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ με τη «διορθωτική». Τα ντοκουμέντα αυτά θα μας χρειαστούν, διότι υποψιαζόμαστε ότι όλες αυτές οι αναρτήσεις μπορεί να μην ήταν ένα τυχαίο περιστατικό).<div> <br />«Τέσταραν» τα νερά άραγε οι Τούρκοι;<br />Μήπως οι διπλωμάτες της τουρκικής πρεσβείας βιάστηκαν να ανακοινώσουν τη μεγάλη αυτή πρόκληση των ερευνών στο Καστελόριζο;<br />Ή συμβαίνει κάτι άλλο ακόμα πιο σοβαρό;<br /><br />Εικασία μόνο μπορούμε να κάνουμε τούτη στιγμή, ακριβώς επειδή το αρχικό μήνυμα για τις έρευνες στηριζόταν και από άλλα tweets, τα οποία περιείχαν σοβαρά μηνύματα εναντίον της πατρίδας μας.<br /><br />Πιστεύω, λοιπόν, ότι όταν κανείς διαβάζει όλα τα μηνύματα, όπως τα έχουμε φωτογραφήσει, εύκολα καταλαβαίνει ότι αποτελούν την υποστηρικτική γραμμή πάνω στην οποία θα στηριχθεί το αφήγημά τους όταν ξεκινήσουν τις έρευνες.<br /><br />Όλων τα μάτια είναι στραμμένα στο υπουργικό συμβούλιο της Τουρκίας που θα συνεδριάσει τη Δευτέρα υπό την προεδρία του Ταγίπ Ερντογάν. Θα ανακοινώσει την έναρξη των ερευνών; Σε ώρες θα το πληροφορηθούμε…<br /><br />Αναφορικά με τη στάση των ΗΠΑ, αντιλαμβανόμαστε ότι οι Αμερικανοί θέλουν να αποφευχθεί με κάθε θυσία μία σύρραξη μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Είναι η επίσημη θέση.<br /><br />Και είναι λογικό, διότι ομιλούμε για δύο συμμάχους στο ΝΑΤΟ, που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τη Νότια Ευρώπη σε αυτόν τον άτυπο πόλεμο της Δυτικής Συμμαχίας με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Γνωρίζουν ότι εάν δεν σταματήσουν μία σύγκρουση η νότια πτέρυγα δεν θα υπάρχει πια. Θα έχει τελειώσει. Αν και θα έλεγα ότι η Τουρκία έχει προδώσει το ΝΑΤΟ με τη στρατηγική συμφωνία που υπέγραψε με τη Μόσχα, άρα ήδη η νότια πτέρυγα είναι προβληματική.<br />Δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί απορρίπτουν την ελληνοτουρκική σύρραξη. Ας το δούμε και διαφορετικά. Δεν συμφέρει αυτή η σύγκρουση στα στρατηγικά τους συμφέροντα, που ήδη έχουν πληγεί λόγω των κακών αποφάσεων του προέδρου Τραμπ.<br /><br />Η αμερικανική κυβέρνηση μεταφέρει με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση της αυτό το μήνυμα, ότι απορρίπτει τη σύρραξη. Και τα μεταφέρει και μέσω των στρατιωτικών του Πενταγώνου, οι οποίοι -και σήμερα- μπορούν και συνεννοούνται με τους Τούρκους συναδέλφους τους, έχοντας μία καλή επικοινωνία.<br /><br />Πάντα το μεγάλο μας ερώτημα είναι τι πράττει ο κ. Τραμπ και αν τηλεφώνησε στον Ερντογάν για να τον επαναφέρει στην τάξη. Δεν είναι εύκολο να απαντηθούν οι απορίες όλων μας, ούτε γνωρίζουμε αν τούτη τη στιγμή οι σχέσεις των δύο ηγετών παραμένουν καλές. Ακούγονται πάλι πολλά και διάφορα.<br /><br />Είναι επιβεβαιωμένο, όμως, ότι τα διπλωματικά και τα στρατιωτικά κανάλια, στο πιο υψηλό επίπεδο, είναι ορθάνοικτα και λειτουργούν.<br /><br />Δεν σημαίνει βέβαια, ότι ο Ερντογάν δεν θα προκαλέσει μεγαλύτερη κρίση. Και πλέον δεν είναι απρόβλεπτος, όπως συνηθίσαμε να λέμε. Είναι ανοικτό βιβλίο. Η δευτεριάτικη συνεδρίαση του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου θα έλεγα ότι αναμένεται με έκδηλη ανησυχία στις πρωτεύουσες που συμμετέχουν στην προσπάθεια να τον αποτρέψουν να επιτεθεί κατά της Ελλάδας.<br /><br />ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Οι συζητήσεις για την έναρξη ελληνοτουρικoύ διαλόγου, που ξεκίνησαν από την “τριμερή” του Βερολίνου, προκαλούν ανησυχία σε πολλούς πολίτες. Δεν πρέπει. Ο διάλογος είναι προτιμότερος από τον πόλεμο. Δεν τον θέλουμε, εκτός αν η Ελλάδα εξαναγκαστεί να εισέλθει στο “φρενοκομείο”. Υποστηρίζουμε, προφανώς, την ειρήνη. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι πρέπει να πράξει. Εάν πραγματικά επιθυμεί το διάλογο ο Ταγίπ Ερντογάν πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τη Μεσόγειο. Όρος απαράβατος. Η Ελλάδα δεν είναι Κύπρος. Διαθέτει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και το απέδειξε στον Έβρο.<br /><br /><a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Να ξυπνήσουμε: Οι αναρτήσεις της τουρκικής πρεσβείας περιέχουν αισχρά “πολεμικά μηνύματα”

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Όσο συζητάμε την πρώτη ανάρτηση της πρεσβείας της Τουρκίας, στην Ουάσιγκτον -στον λογαριασμό της στο Twitter- αλλά κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Στόλος “Αστραπή” στο Αιγαίο, η επιφυλακή στις ΕΔ και η “επιχείρηση” στην Αντίπαρο…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5tsli7M-uTge1DX0RpdVlddMY0OjlgY3jCuMLml2nhLf_jGQWUqTuLUpxs2BW15bZXV3m1HSYByaqvnEL8GFkJQcfl5koYdPD7fWv_-Lngdoq4fjNAqQ03hF6ZcSViVdw5n_DVMmAafY/s1600/b_212.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="661" data-original-width="1068" height="173" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5tsli7M-uTge1DX0RpdVlddMY0OjlgY3jCuMLml2nhLf_jGQWUqTuLUpxs2BW15bZXV3m1HSYByaqvnEL8GFkJQcfl5koYdPD7fWv_-Lngdoq4fjNAqQ03hF6ZcSViVdw5n_DVMmAafY/s280/b_212.png" width="280" /></a></div> <br />H φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού, παρέα με το ζεύγος Χανκς στην Αντίπαρο, προκάλεσε αίσθηση και αρνητικά σχόλια. Την ώρα που οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας ήταν -και παραμένουν- σε κατάσταση ύψιστης ετοιμότητας, ήταν τουλάχιστον περίεργη η εικόνα. Ακόμη πιο παράδοξο όμως είναι ότι όπως αποκαλύπτεται για την μετακίνηση του πρωθυπουργού χρειάστηκε να επιστρατευθούν ελικόπτερα των Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός πέταξε απ΄ ευθείας για την Αντίπαρο με το ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας, το οποίο χρησιμοποιείται για μετακινήσεις υψηλών προσώπων. Ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και για την επιστροφή. Αδιευκρίνιστο παραμένει το σημείο της επιστροφής. Ήταν η Αθήνα ή η Επίδαυρος όπου ο πρωθυπουργός παρακολούθησε θεατρική παράσταση;<br /><br />Όπως και να ΄χει όταν ο στρατιωτικός μηχανισμός της χώρας είναι σε κατάσταση επιφυλακής όλα αυτά δεν εκπέμπουν το σωστό μήνυμα. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός έχει τον βασικό ρόλο στη διαχείριση τέτοιων κρίσεων. Εκείνος αποφασίζει και οι ΕΔ εκτελούν. Συνεπώς η επίσκεψη στην Αντίπαρο ήταν προφανώς περιττή και η χρησιμοποίηση ελικοπτέρου των ΕΔ παράδοξη.<br /><br />Στόλος “Αστραπή”<br /><br />Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και τα θετικά…<br /><br />Η αστραπιαία αντίδραση του Στόλου από το μεσημέρι της Τρίτης και η ταχύτατη ανάπτυξη του έναντι των Τούρκων έγινε από ανθρώπους! Από τον Αρχηγό του Στόλου μέχρι τους ναύτες. Όσους υπάρχουν ακόμη στα πολεμικά πλοία.<br /><br />Χάρη στα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού που επέστρεψαν “αστραπή” ακόμη και από τις διακοπές τους μόλις ανακλήθηκαν! Όσοι ακόμη μπορούν να πηγαίνουν διακοπές με τις αποδοχές που έχουν…<br /><br />Στελέχη του Πολεμικού εγκατέλειψαν ότι έκαναν με τις οικογένειες τους και έσπευσαν στη θέση τους.<br /><br />Υπάρχει περίπτωση στελέχους που το Σάββατο θα παντρευόταν. Ο γάμος αναβλήθηκε, γιατί κλήθηκε να βρεθεί με το πλοίο του εκεί που έπρεπε…<br /><br />Κανένας δεν παραπονέθηκε, όλοι ξέρουν ποια είναι η δουλειά τους και την έκαναν άριστα.<br /><br />Χάρη σ΄ αυτούς τους ανθρώπους ο Στόλος ήταν ξανά εκεί που έπρεπε. Ο κουρασμένος και εγκαταλελειμμένος Στόλος. Με τα πολεμικά του πλοία να μένουν ζωντανά χάρη στα πληρώματα που τα επανδρώνουν αλλά και στους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και στους Ναυστάθμους.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο Στόλος “Αστραπή” στο Αιγαίο, η επιφυλακή στις ΕΔ και η “επιχείρηση” στην Αντίπαρο…

H φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού, παρέα με το ζεύγος Χανκς στην Αντίπαρο, προκάλεσε αίσθηση και αρνητικά σχόλια. Την ώρα που οι Ένοπλε...

Διαβάστε την συνέχεια

Από την κρίση της Κούβας στην κρίση του Καστελλόριζου. Θεωρία Παιγνίων στη Μεσόγειο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BupfoILUpjw3vRWsb3jqMCcMdv9Ed1tdZDOAF4a_TePyqnZv20clf9VKHg2jf2M3uLwUTFgaVKNGm6lyB8HA4A-B7C8j7_3VndcTgoykViJ-oLcRBmAg4vURClxC0yBYCxJtcSKrW9s/s1600/kastellorizo-crisis.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BupfoILUpjw3vRWsb3jqMCcMdv9Ed1tdZDOAF4a_TePyqnZv20clf9VKHg2jf2M3uLwUTFgaVKNGm6lyB8HA4A-B7C8j7_3VndcTgoykViJ-oLcRBmAg4vURClxC0yBYCxJtcSKrW9s/s280/kastellorizo-crisis.jpg" width="280" /></a></div> <br /><b>Παντελίδης Κωνσταντίνος</b><br />Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν μεταβεί σε μια συνθήκη αυξημένης έντασης με νότες ενός δυσοίωνου παρελθόντος. Από το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, τον Ιούλιο 2016, η εξωτερική πολιτική και η περιφερειακή παρέμβαση της χώρας έχει εξελιχθεί επιθετικά. Αυτή η νέα αποφασιστικότητα, εν πολλοίς λόγω του κενού της απόσυρσης του παραδοσιακού ρόλου των ΗΠΑ στην περιοχή, έχει προκαλέσει φθορά στις σχέσεις της με γειτονικά κράτη και παραδοσιακούς συμμάχους.<br /><br />Στις 27 Νοεμβρίου 2019, η Τουρκία υπέγραψε το Μνημόνιο με την κυβέρνηση της Τρίπολης, εγκαθιδρύοντας τις μεταξύ τους ΑΟΖ, χωρίς να υπολογίσουν τη Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη, με σκοπό ιδιοποιηθούν δικαιώματα στην εκμετάλλευση υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό ήλθε ως απάντηση στην τριμερή συμφωνία μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας και στο σχέδιο EastMed αξίας 6 δισ. δολαρίων.<div> <br /></div> <div> <a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/1-19.jpg"><img height="156" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/1-19.jpg" width="280" /></a><br /></div> <div> Η συμφωνία χαρακτηρίστηκε παράνομη από αρκετές χώρες και την ΕΕ, καθώς παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Η ΕΕ δήλωσε πως η συμφωνία δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας και πως δε μπορεί να παράξει νομικές συνέπειες για τρίτα Κράτη. Πρόσθετα, σε μια κοινή διακήρυξη στις 11 Μαΐου του 2020, Ελλάδα, Αίγυπτος, Γαλλία, Κύπρος και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, απέρριψαν τη συμφωνία, επειδή αγνοεί τα ελληνικά νησιά. Το εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Λιβύης απέρριψε αυτό το σύμφωνο επίσης.<br /><br />Η Αθήνα έχει δηλώσει πως προσπάθεια πραγμάτωσης του μνημονίου με τουρκικές έρευνες και γεωτρήσεις στην περιοχή αποτελεί κόκκινη γραμμή. Κατόπιν μηνών κλιμακούμενων εντάσεων στις 21 Ιουλίου, η κατάσταση κλιμακώθηκε. Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX σε νερά 80-170 μίλια νότια του Καστελλόριζου, τα οποία ανήκουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ (με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής). Τουρκικά πολεμικά πλοία και υποβρύχια κινήθηκαν προς την περιοχή, αλλά όχι το Oruc Reis το οποίο παραμένει μέχρι τώρα στην Αττάλεια.</div> <div> <br /></div> <div> <a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/2-18.jpg"><img height="157" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/2-18.jpg" width="280" /></a></div> <div> <br /></div> <div> Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις άμεσα κήρυξαν κατάσταση συναγερμού και παρέταξαν το 80% της ναυτικής τους δύναμης. Μετά σειράς διαβουλεύσεων του Βερολίνου με τις δύο πλευρές, ο τουρκικός στόλος σταμάτησε να κινείται. Σύμφωνα με τη θριαμβευτική δήλωση της γερμανικής Bild, η Μέρκελ απέτρεψε ένα θερμό επεισόδιο (κάτι που αργότερα διεψεύσθη). Στις 22 Ιουλίου, Ελλάδα και Κύπρος εξέδωσαν τη δική τους NAVTEX πάνω στην ίδια περιοχή ως αντίμετρο.</div> <div> <br /></div> <div> <a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/3-15.jpg"><img height="160" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/3-15.jpg" width="280" /></a><br /><br /><br />Η γερμανική μεσολάβηση βοήθησε στην προσωρινή αποκλιμάκωση της έντασης, αλλά δεν αποκαθήλωσε το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας". Ταυτόχρονα, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση στις 22 Ιουλίου επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητα να προστατέψει τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Από αυτή τη σκοπιά, μια επανάληψη των γεγονότων της 21ης Ιουλίου, με τις αμερικανικές εκλογές στον ορίζοντα, είναι πιθανότατη. Με τη χρήση θεωρίας πολιτικών παιγνίων, μοντελοποιώντας την αναδυόμενη κρίση στο παράδειγμα της κρίσης της Κούβας, ας εξετάσουμε τα πιθανά σενάρια.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/4-11.jpg"><img height="85" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/4-11.jpg" width="280" /></a><br /><br />Θεωρία Παιγνίων – Σενάριο 1: Σύγκρουση με πιθανώς μεγάλη κλιμάκωση<br /><br />Μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση θα αποτελούσε το χειρότερο δυνατό σενάριο και για τις δύο πλευρές. Υπάρχει σχετική ισοτιμία στις ναυτικές δυνάμεις και η Ελλάδα, σε αντίθεση με το Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη, έχει έναν οργανωμένο, τακτικό και καλώς εξοπλισμένο στρατό. Αμφότεροι σίγουρα θα υποστούν καταστροφικές απώλειες και η σύγκρουση θα δημιουργήσει γεωπολιτικούς μετασεισμούς που θα καθορίσουν την ισορροπία δύναμης και το μέλλον της Μεσογείου. Και οι δύο πλευρές είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα δημιουργήσει την ανάγκη για αυστηρή λήψη αποφάσεων εντός του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του ΟΗΕ, στρώνοντας το δρόμο για μια επέμβαση μεγάλης ή μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Το αποτέλεσμα αυτής της εκδοχής είναι το λιγότερο ασαφές, διότι θα έπρεπε να εξετάσουμε την κάθε έκβαση ξεχωριστά. Σίγουρο είναι ότι οι δύο πλευρές θα ζημιωθούν και το αποτέλεσμα θα προκαλέσει διαταραχή του περιφερειακού status quo. Παράλληλα, τίθεται επικίνδυνο προηγούμενο για τις μελλοντικές σχέσεις των δύο κρατών, με την περιοχή να αποσταθεροποιείται.</div> <div> <br />Σενάριο 2: Η Τουρκία εγκαθιδρύει κυριαρχία στην ελληνική ΑΟΖ<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση ο τουρκικός στόλος προωθείται και το Oruc Reis ξεκινάει τη διεξαγωγή ερευνών, ενώ η Ελλάδα διατηρεί στρατιωτική παρουσία χωρίς να το εμποδίζει. Τότε η Τουρκία θα έχει θεμελιώσει de facto κυριαρχικά δικαιώματα στην ελληνική ΑΟΖ με τετελεσμένο που θα βοηθήσει και στην εφαρμογή του μνημονίου με τη Λιβύη. Στο σενάριο αυτό, η Άγκυρα μετατρέπει την Ανατολική Μεσόγειο σε "τουρκική λίμνη", ελέγχοντας, ουσιαστικά, το σινοευρωπαϊκό θαλάσσιο εμπόριο, τους υδρογονάνθρακες και υλοποιώντας το δόγμα "Γαλάζια Πατρίδα". Θα είναι τεράστια νίκη για το καθεστώς Ερντογάν.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα χάσει στην πράξη κυριαρχικά δικαιώματα σε μία θαλάσσια έκταση 180.000 τετρ. χλμ και την πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους που υπάρχουν εκεί. Ο EastMed ακυρώνεται ως σχέδιο και βέβαια η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα έχει θαλάσσια συνέχεια με τον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό θα είχε επιπτώσεις και στη γεωπολιτική βαρύτητα της Ελλάδας, καθώς ο ενιαίος ναυτικός χώρος από την Αδριατική έως το Ισραήλ (μέσω Κύπρου) θα ακρωτηριαζόταν.<br /><br />Αυτό το σενάριο θα λειτουργούσε αποσταθεροποιητικά και για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η τροχιά της Ελλάδας θα διολίσθαινε σε φιλανδοποίηση. Θυμίζουμε εδώ ότι φινλανδοποίηση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας μια ισχυρή χώρα αναγκάζει μια μικρότερη γειτονική χώρα να ευθυγραμμιστεί με τους κανόνες της δικής της εξωτερικής πολιτικής, επιτρέποντάς της να διατηρεί την τυπική ανεξαρτησία της.</div> <div> <br />Σενάριο 3: Η Ελλάδα διατηρεί το status quo ante<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα αναχαιτίζει τις τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες αποσύρονται. Είναι ελάχιστα πιθανό, εκτός εάν προκύψει ως αποτέλεσμα ισχυρής ξένης επέμβασης. Η Τουρκία θα υφίστατο ήττα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται διεθνώς και στο εσωτερικό της. Η Ελλάδα θα είχε προβάλει την ικανότητά της να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματά της. Το status quo θα παραμείνει ως έχει. Μολαταύτα, είναι σχεδόν απίθανο για την Τουρκία του Ερντογάν να αποδεχθεί ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Μία τέτοια επιτυχής διαχείριση της κρίσης από την Αθήνα πιθανότατα θα οδηγούσε τη διαφορά για την υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο ή σε διεθνή διαιτησία.</div> <div> <br /></div> <div> <a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/5-8.jpg"><img height="176" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/07/5-8.jpg" width="280" /></a><i>Greek-Cypriot EEZ according to International Law</i></div> <div> <br />Σενάριο 4: Αποκλιμάκωση και αποφυγή σύγκρουσης<br /><br />Στο Σενάριο 4 οι δύο πλευρές συμφωνούν σε αποκλιμάκωση, με το χρονισμό να παίζει κεντρικό ρόλο. Οι δύο στόλοι εγκαταλείπουν την περιοχή. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί ως αποτέλεσμα ξένης μεσολάβησης. Έτσι θα επικρατούσε προσωρινή αποκλιμάκωση χωρίς απώλειες για τις δύο πλευρές. Στο προαναφερθέν πλαίσιο, αυτό θα ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα συλλογικά, εκτός κι αν η αποκλιμάκωση έγινε με όρους για διμερή διαπραγμάτευση.<br /><br />Σε μία τέτοια περίπτωση είναι πιθανό η Άγκυρα να αποκομίσει οφέλη, με την έννοια ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις –κι όχι μόνο για την ΑΟΖ– θα νομιμοποιούνταν. Πρόκειται για ένα σενάριο που προσφέρει στην Ελλάδα προσωρινή ανακούφιση αποφυγής ενδεχόμενης στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά πίσω της υφέρπει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική τουρκική αποφασιστικότητα. Τα γεγονότα των Ιμίων του 1996, όταν δύο ελληνικές βραχονησίδες μεταμορφώθηκαν σε de facto αμφισβητούμενη περιοχή στην επαύριον της κρίσης, δεν θα έπρεπε να ξεχαστούν από τους ασκούντες και διαμορφωτές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Από την κρίση της Κούβας στην κρίση του Καστελλόριζου. Θεωρία Παιγνίων στη Μεσόγειο

Παντελίδης Κωνσταντίνος Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν μεταβεί σε μια συνθήκη αυξημένης έντασης με νότες ενός δυσοίωνου παρελθόντος. Από...

Διαβάστε την συνέχεια

Η τουρκική κανονικότητα του "γκριζαρίσματος" Από τις νησίδες στις θάλασσες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwCYA8iwoRuK1EfuisA_Agmz4FjFGqb_K4CtCFszAgjHf8ILcASyYD-mlZ3An35LP3TLUYUkwfCWm83ZtOdEsNlJveNKLDvUmbc-DBke6TRlB9CY627EjvL0eqwiPX8t62apkkbDZ8uqA/s1600/ORUC-REIS-SCRRENSHOT.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwCYA8iwoRuK1EfuisA_Agmz4FjFGqb_K4CtCFszAgjHf8ILcASyYD-mlZ3An35LP3TLUYUkwfCWm83ZtOdEsNlJveNKLDvUmbc-DBke6TRlB9CY627EjvL0eqwiPX8t62apkkbDZ8uqA/s280/ORUC-REIS-SCRRENSHOT.png" width="280" /></a></div> <br /> <b>Τζήμας Θέμης</b><br /> Ενώ περιμένουμε το Oruc Reis ως προς το τι θα πράξει και παρότι οι ένοπλες δυνάμεις δείχνουν μέχρι σήμερα να έχουν κινητοποιηθεί με επάρκεια, τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής πολιτικής ελίτ και του κατεστημένου (κοντόθωρη ανάλυση, επικοινωνισμός, πατρωνία και ενδοτισμός) αρχίζουν να αναφύονται ξανά.<br /> <br /> Παγιδευμένη σε μια επικοινωνιακή εν πολλοίς διαχείριση, η κυβέρνηση δια των φιλικών της ΜΜΕ, επιλέγει να κοιτά μόνο σε εκείνα που θέλει από όσα συμβαίνουν στο πεδίο των ελληνοτουρκικών. Κυρίως, αντιμετωπίζει μεμονωμένα το συγκεκριμένο (σε εξέλιξη της αναμονής της πιθανής εξόδου του Oruc Reis) περιστατικό, προκειμένου να στείλει στο εσωτερικό της Ελλάδας μήνυμα αποκλιμάκωσης και άρα επαρκούς διαχείρισης της κρίσης από πλευράς Μητσοτάκη.<br /> <br /> Το άγχος αυτό της ελληνικής πλευράς βεβαίως και ερμηνεύεται από την άλλη πλευρά ως επίδειξη αδυναμίας και ως διάθεση για συνολική και άνευ όρων διαπραγμάτευση, συνθήκες που φουντώνουν περαιτέρω την επιθετικότητα της Τουρκίας. Πέρα από τις διαρροές, λοιπόν, και τις όποιες τακτικές κινήσεις επί του πεδίου, το πλαίσιο (το οποίο δυστυχώς τίθεται από την Τουρκία και όχι από την Ελλάδα) είναι πολύ σαφές. Προσδιορίστηκε στο ανώτατο επίπεδο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν:<br /> <br /> Στρατιωτική σύγκρουση, ή διαπραγματεύσεις επί του συνόλου των ζητημάτων που θέτει η Τουρκία, τα οποία ξεκινούν και δεν περιορίζονται στην ΑΟΖ. Τα ζητήματα δε που θα ανοίξουν στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης, ανακύπτουν από τη διαμόρφωση του σχεδίου της "Γαλάζιας Πατρίδας" και του νέο-οθωμανικού εθνικισμού, δηλαδή μιας ηγεμονικής Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, περιστοιχισμένη από κράτη ανύπαρκτης ή μειωμένης κυριαρχίας.<br /> <div> <br /> Η τουρκική κανονικότητα των προκλήσεων<br /> <br /> Στα παραπάνω πρέπει να συμπεριλάβουμε μια άλλη εξαιρετικά κρίσιμη συνθήκη, η οποία έχει αναλυθεί και σε προηγούμενα άρθρα: το υπό διαμόρφωση, μετά-ψυχροπολεμικό διεθνές πλαίσιο είναι ασθενές και ασταθές, κυριαρχούμενο από αντιπαραθέσεις και από ανταγωνισμούς. Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε τροχιά αντιπαράθεσης με την Κίνα και σε οξεία εσωτερική κρίση.<br /> <br /> Η Ρωσία προσπαθεί εν μέρει να καλύψει το κενό ισχύος στη Μέση Ανατολή, αλλά έχει σαφή όρια στη δύναμή της. Η δε Γερμανία δε θα αποτελέσει ωφέλιμο διαμεσολαβητή για την Ελλάδα. Όχι φυσικά ότι οι ΗΠΑ θα ήταν, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση! Επομένως, τόσο η σημασία της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, όσο και οι πατρωνίες στις οποίες είναι εθισμένη η ελληνική πολιτική ελίτ, διαδραματίζουν ολοένα ασθενέστερο ρόλο πρακτικά.<br /> <br /> Το ίδιο το παράδειγμα της Τουρκίας, αλλά και άλλων κρατών, αποδεικνύει ότι οι στρατιωτικές συμμαχίες είναι σημαντικές όταν είναι εθνικά και λαϊκά προσδιορισμένες και όταν συνοδεύονται από πολιτική σταθερής ανάπτυξης των δυνατοτήτων του κάθε λαού. Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία επισπεύδει τις εξελίξεις.<br /> <br /> Η Γερμανία και οι ΗΠΑ μας καλούν να χορέψουμε στο ρυθμό που επιβάλλει η Άγκυρα και η Ελλάδα δείχνει να ψάχνει δικαιολογία, ακόμα και αυτές τις μέρες της πολύ άμεσης κρίσης, προκειμένου να επιστρέψει στον ενδοτισμό. Η πολιτική του Ερντογάν είναι προφανής: στήνει μια σειρά από επεισόδια σε όλο το μήκος των ελληνοτουρκικών συνόρων, τα οποία μετατρέπει σε σημεία κρίσης, διαφορετικών εντάσεων και τύπων.<br /> <br /> Στοχεύει να μετρήσει τις ελληνικές αντιδράσεις, να φθείρει τις αντοχές της ελληνικής πλευράς, να κανονικοποιήσει ένα περιβάλλον διαρκούς, στρατιωτικοποιημένης κρίσης, να "γκριζάρει" τα σύνορα των δύο κρατών με το απώτερο σκοπό το "γκριζάρισμα" των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και να εμπεδωθεί σε όλες τις τρίτες δυνάμεις αυτή η κατάσταση σαν "κανονική" (περίπου όπως κανονικοποιήθηκε το Κυπριακό και η κατοχή). Προσοχή όμως: η Τουρκία, πιθανότατα, δεν επιδιώκει μια πλήρη πολεμική αντιπαράθεση με την Ελλάδα.</div> <div> <br /> Πόλεμος ή δορυφοροποίηση<br /> <br /> Αλλά η Τουρκία, όπως και άλλα κράτη σε διαφόρων ειδών συγκρούσεις παγκοσμίως, δεν προβαίνουν συνήθως σε τέτοιες πολεμικές αντιπαραθέσεις. Επιλέγουν έναν συνδυασμό στρατιωτικών επεισοδίων, εσωτερικών αναταραχών, διπλωματικών και οικονομικών πιέσεων, ενίοτε και μερικού εδαφικού ακρωτηριασμού, προκειμένου μέσα σε ένα περιβάλλον "σιγοκαίουσας" αντιπαράθεσης και συχνά παρελκυστικών διαπραγματεύσεων να επιβάλλουν τη βούλησή τους στην άλλη πλευρά.<br /> <br /> Αγνοούμε αντιθέτως, πως ακόμα και εκεί που εντοπίζεται στρατιωτική ανισορροπία μεταξύ ανταγωνιστικών κρατών υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα όταν υπάρχει απόλυτη αποφασιστικότητα (σε βαθμού θράσους ακόμα) για χρήση και στρατιωτικής βίας από την πλευρά του λιγότερο ισχυρού μέρους. Απαιτείται, όμως, οικοδόμηση των εσωτερικών του λαϊκών δυνατοτήτων, με έξυπνες διμερείς συμμαχίες και με άνοιγμα σε όλο τον κόσμο που δεν είναι μόνο η Δύση ευτυχώς.<br /> <br /> Εν προκειμένω, το αν το Oruc Reis θα βγει τις επόμενες ημέρες ή σε λίγες εβδομάδες, έχει σχετικά μικρή αξία. Το σημαντικό είναι ότι αν δεν αλλάξει κάτι εντυπωσιακά στην ελληνική στάση, τελικώς θα βγει. Και θα βγει και το γεωτρύπανο! Η ελληνική πλευρά πιέζεται ή να δορυφοριοποιηθεί εκούσια, ακούσια, ή να πολεμήσει. Αν δεν αλλάξει άμεσα και εντυπωσιακά την πολιτική της θα βρεθεί μόνο με εν δυνάμει καταστροφικές επιλογές μπροστά της.<br /> <br /> Και παρεμπιπτόντως, το γεγονός ότι εν μέσω αυτών, ο Έλληνας πρωθυπουργός φωτογραφίζεται με την οικογένεια Χανκς στην Αντίπαρο, με τη γνωστή ελαφρότητα της ελληνικής ελίτ, μόνο ως πρόκληση προς εκείνους που φυλούν τα σύνορα μπορεί να ερμηνευθεί. Λίγη υπομονή, έως ότου περάσει η 2α Αυγούστου, τουλάχιστον δεν βλάπτει!<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η τουρκική κανονικότητα του "γκριζαρίσματος" Από τις νησίδες στις θάλασσες

Τζήμας Θέμης Ενώ περιμένουμε το Oruc Reis ως προς το τι θα πράξει και παρότι οι ένοπλες δυνάμεις δείχνουν μέχρι σήμερα να έχουν κινητοπο...

Διαβάστε την συνέχεια

“Ανάσχεση αλλά και υπονόμευση της Τουρκίας”! Μία άλλη πρόταση -επιτέλους- για την τουρκική επιθετικότητα

<iframe allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/_uMZIDLWncs" width="280"></iframe><br /> <br /> Ο Δρ Σπύρος Πλακούδας είναι επίκουρος καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο πανεπιστήμιο Rabdan Academy στο Άμπου Ντάμπι. Ένας από τους πολλούς Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Η οπτική γωνία με την οποία αντιμετωπίζει την Τουρκία και τα ελληνοτουρκικά είναι πολύ πιο ξεκάθαρη, έχοντας την εικόνα της γειτονικής χώρας όχι μόνο έναντι της Ελλάδας αλλά σ΄ όλη τη περιοχή της Μέσης Ανατολής.<br /> <br /> Ο Δρ Σπ. Πλακούδας αναφέρεται στο όραμα του Ερντογάν που δεν περιορίζεται όπως εξηγεί στο να κυριαρχήσει στην περιοχή. Είναι πολύ μεγαλύτερο και το αναλύει. Ο Έλληνας καθηγητής εξηγεί ότι ο Ερντογάν έχει αντικαταστήσει το δόγμα Νταβούτογλου με το δικό του δόγμα, το δόγμα Ερντογάν.<br /> <br /> Μετά από το 2016 και την απόπειρα πραξικοπήματος, λέει ο κ.Πλακούδας ο Ερντογάν δρα μόνος χωρίς οποιαδήποτε αντίδραση στο εσωτερικό. Δυστυχώς για την Ελλάδα Τραμπ και Πούτιν ανέχονται αν δεν διευκολύνουν την πολιτική Ερντογάν. Προβλέπει όξυνση της τουρκικής επιθετικότητας το αμέσως επόμενο διάστημα και σίγουρα πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Ο Ερντογάν όπως εξηγεί “ποντάρει” και στους δύο υποψηφίους, “χτίζοντας” ήδη γέφυρες και με τον Μπάϊντεν που σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής δημοσκοπήσεις θα κερδίσει τις εκλογές.<br /> <br /> <br /> Ο Δρ Σπ. Πλακούδας προτείνει τον τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας. Έναν τρόπο που δεν έχει να κάνει απλά με την συνεχή επίκληση του διεθνούς δικαίου. “Ανάσχεση και υπονομευση” είναι η πρόταση του. Ανάσχεση της επιθετικότητας της και υπονόμευση των κινήσεων της στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου, σ΄ όλα τα ανοιχτά μέτωπα της. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα άποψη που θα πρέπει να μελετηθεί από τους Έλληνες πολιτικούς με την “στατική” σκέψη και ανάλυση για την Τουρκία.<br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

“Ανάσχεση αλλά και υπονόμευση της Τουρκίας”! Μία άλλη πρόταση -επιτέλους- για την τουρκική επιθετικότητα

Ο Δρ Σπύρος Πλακούδας είναι επίκουρος καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο πανεπιστήμιο Rabdan Academy στο Άμπου Ντάμπι. Ένας από τους πολλούς ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Ζητούν η δυτική Θράκη να κηρυχθεί μη κρατική περιοχή!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6LwyvQM4DOUmJBPufZ8GgsYkHVU7z5XtaOLrOk2G8OlSpaRYlpgfT0N71BXmZ5Wiv88p0q1dJ8rgkXsqvMKHqsr4LSfvM974c8wzyjVnbpsUdpiMGiq_l9X76EV7ysD0pSK-_3bIxL-E/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="168" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6LwyvQM4DOUmJBPufZ8GgsYkHVU7z5XtaOLrOk2G8OlSpaRYlpgfT0N71BXmZ5Wiv88p0q1dJ8rgkXsqvMKHqsr4LSfvM974c8wzyjVnbpsUdpiMGiq_l9X76EV7ysD0pSK-_3bIxL-E/s280/%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Οι προσπάθειες των ΗΠΑ για σύσταση βάσεις αποτελούν παραβίαση της συνθήκης της Λωζάνης<br /> Την ώρα που μετά από την κήρυξη Νavtex της Τουρκίας κλιμακώθηκε η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ο αμερικάνικος στρατός στην Αλεξανδρούπολη που βρίσκεται 30 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Τουρκίας, πραγματοποιεί αλλεπάλληλες στρατιωτικές μεταφορές. Οι ΗΠΑ με πρόφαση τις ασκήσεις του ΝΑΤΟ, επί μακρόν συσσωρεύουν όπλα στην Αλεξανδρούπολη, ενώ ταυτόχρονα ζητώντας την ιδιωτικοποίηση του στρατηγικού λιμανιού, σχεδιάζουν να στήσουν εδώ μία στρατιωτική βάση. Οι ειδικοί δηλώνουν πως το στήσιμο της βάσης των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη αποτελεί παραβίαση της συνθήκης της Λωζάννης όπως αναφέρουν τα tourkikanea.gr.<br /> <br /> “Η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται εντός των 30 χιλιομέτρων από τα σύνορα περιοχής που πρέπει να είναι αποστρατικοποιημένη. Σε αυτήν την ευαίσθητη περιοχή όπου είναι εγκατεστημένοι οι Τούρκοι της δυτικής Θράκης, των οποίων τα δικαιώματα αυτονομίας έχουν αφαιρεθεί εδώ και 100 χρόνια, το να στήνεται μία Αμερικανική βάση αδιαφορώντας για τη Λωζάνη και δημιουργώντας ένα είδος στρατιωτικά ουδέτερης περιοχής ανάμεσα στην Τουρκία και σε Κομοτηνή και Ξάνθη όπου ζει η τουρκική μειονότητα, έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /> <br /> Μετά από την καταστροφή των αμερικανικών σχεδίων για περικύκλωση της Τουρκίας με τις επιχειρήσεις Κλάδος Ελαίας και Πηγή Ειρήνης, οι ΗΠΑ σε μία περίοδο που υπάρχει ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο πραγματοποιούν νέες στρατιωτικές μεταφορές στην Αλεξανδρούπολη.<br /> <br /> Οι ΗΠΑ με πρόφαση τις ασκήσεις του ΝΑΤΟ συσσωρεύουν σημαντικό οπλισμό στην Αλεξανδρούπολη σε μία περιοχή που βρίσκεται κοντά στα σύνορα Τουρκίας-Ελλάδας, ενώ εργάζονται για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού αλλά και για να το λειτουργήσουν.<br /> Η ελληνική κυβέρνηση που έχει ανοίξει τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, τη Λάρισα και την Κρήτη για τους Αμερικανούς στρατιώτες τι σχεδιάζει ; Για ποιο λόγο οι ΗΠΑ επιθυμούν να καταστήσουν την Αλεξανδρούπολη στρατιωτική βάση.<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2020-07/%CE%A7%CE%B1%CF%83%CE%AC%CE%BD%20%CE%9F%CE%B6%CE%BA%CE%B1%CE%BD.jpg?itok=Ahl6jkrW" /><br /> <br /> Ο Χασάν Οζκαν του Κέντρου Στρατηγικών ερευνών Ρούμελη-Βαλκάνια, σχολιάζοντας στην Γενί Σαφάκ, δήλωσε πως το στήσιμο αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη αποτελεί παραβίαση της  συνθήκης της Λωζάννης.<br /> <br /> Ο Οζκαν υπενθυμίζει πως η Αλεξανδρούπολη δεν βρίσκεται στα 60 αλλά στα 30 χιλιόμετρα απόσταση από τα σύνορα της Τουρκίας και λέει τα εξής :<br /> <br /> Η συμφωνία για τα σύνορα της Θράκης υπογράφτηκε στην συνθήκη της Λωζάνης στις 24 Ιουλίου 1923. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο, από την νησιωτική θάλασσα (Αιγαίο) ως τη Μαύρη θάλασσα, κατά μήκος των συνόρων που χωρίζουν την Τουρκία από τη Βουλγαρία και την Ελλάδα και οι δύο πλευρές σε βάθος 30 χλμ πρέπει να είναι αποστρατικοποιημένες. Σύμφωνα με το άρθρο 3 πέρα από τις δυνάμεις της αστυνομίας της στρατοχωροφυλακής και των συνοριοφυλάκων καμία ένοπλη δύναμη δεν μπορεί ούτε να είναι εγκατεστημένη, ούτε να περιπολεί.<br /> Ούτε μπορεί να ιδρυθεί οποιαδήποτε εγκατάσταση, αμυντική η επιθετική, των χερσαίων, θαλάσσιων και αεροπορικών δυνάμεων. Δυστυχώς στην Τουρκία προβάλλονται ειδήσεις περί 60 χιλιομέτρων από τα σύνορα, κάτι που αποτελεί πολιτική διαμόρφωση της κοινής γνώμης.<br /> ……..<br /> Με την συνθήκη του Νεϊγί, η περιοχή της δυτικής Θράκης αφαιρέθηκε από τη Βουλγαρία και αρχικά κηρύχθηκε μη κρατική περιοχή. Αργότερα τα συμμαχικά κράτη έβαλαν την Ελλάδα να καταλάβει αυτή την περιοχή και στο τέλος της κατάληψης με τη συνθήκη των Σεβρών αυτή η περιοχή δόθηκε στην Ελλάδα υπό τον όρο της αυτονομίας της τουρκικής μειονότητας. Η Ελλάδα αφαιρώντας το δικαίωμα αυτονομίας της τουρκικής μειονότητας ουσιαστικά ματαίωσε την συνθήκη των Σεβρών. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η περιοχή εκεί επιστρέφει στο καθεστώς της μή κρατικής περιοχής. Φυσικά στην διεθνή αρένα αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να το παρακολουθήσουν οι Τούρκοι της δυτικής Θράκης. Καθώς σε αυτό το θέμα υπάρχει πρόβλημα με τη συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία μπορεί να στηρίξει τους Τούρκους της δυτικής Θράκης.<br /> <br /> Οι ΗΠΑ επειδή έχουν αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα και το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον, έχουν βάλει στο μυαλό τους να εγκατασταθούν στην Αλεξανδρούπολη και στρατιωτικά και εμπορικά. Επίσης η Αλεξανδρούπολη ως θέση είναι το λιμάνι από το οποίο μπορούν να περάσουν με τον πλέον γρήγορο τρόπο στην Μαύρη θάλασσα κατά της Ρωσίας. Επίσης για Αλεξανδρούπολη που τον καιρό του οθωμανικού Κράτους υπαγόταν στην επαρχία Αδριανούπολης, υπάρχουν έγγραφα που δείχνουν πως τότε έγιναν δημοπρασίες μολύβδου, χαλκού, λιγνίτη και πετρελαίου. Είναι δηλαδή μία περιοχή αξιοπρόσεκτη και για τα μέταλλα της.<br /> …..<br /> Κατά τη γνώμη μου η Τουρκία πρέπει να τονίσει στην διεθνή αρένα πως η σύσταση στρατιωτικής βάσης στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αποτελεί παραβίαση της συνθήκης της Λωζάννης και να ζητήσει μετά από τις ασκήσεις του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια τα αμερικανικά όπλα να αποχωρήσουν από την Αλεξανδρούπολη. Διαφορετικά θα είναι αναπόφευκτο η Τουρκία να κάνει κάποια στρατηγικά βήματα τα οποία θα δυσκολέψουν και την Ελλάδα και τις ΗΠΑ.”<br /> <br /> Γενί Σαφάκ 26/7/2020<br /> <br /> Σχ. : Ο Χασάν Οζκαν είναι γιος του γνωστού ανθέλληνα Φερρουχ Οζκάν. Ο άνθρωπος εισάγει παλιά αντικείμενα από τη Βουλγαρία στην Τουρκία. Προφανώς όμως η ουσιαστική του δουλειά είναι το πρακτοριλίκι. Θεωρούμε αυτονόητο πως πρέπει να του απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα. Στο ίντερνετ διακρίνεται η στενή του συνεργασία με την καθηγήτρια στα κατεχόμενα και γνωστή για τα ανθελληνικά της αισθήματα Εμετέ Γκιοζουγκιουζελί. Προφανώς και πληρώνονται από το ίδιο αφεντικό.<br /> <br /> Το γεγονός πάντως ότι αυτές οι απόψεις δημοσιεύονται σε μεγάλη εφημερίδα, δείχνει το μέγεθος του αναθεωρητισμού που κυριαρχεί στην γείτονα χώρα.<br /> <br /> Ελπίζουμε οι ευλογημένοι του υπουργείου Εξωτερικών μας, που μέχρι πρόσφατα αναρωτιούνταν “Τι επιδιώκει άραγε η Τουρκία” να άρχισαν να ξυπνάνε επιτέλους. Η Τουρκία θέλει να γίνει και πάλι οθωμανική αυτοκρατορία. Τόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθείτε ;<br /> <br /> πηγή<br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τουρκία: Ζητούν η δυτική Θράκη να κηρυχθεί μη κρατική περιοχή!

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ για σύσταση βάσεις αποτελούν παραβίαση της συνθήκης της Λωζάνης Την ώρα που μετά από την κήρυξη Νavtex της Τουρκί...

Διαβάστε την συνέχεια

Επιμένει στις προκλήσεις η Τουρκία – Οι νέες απειλές για το Αιγαίο μετά το show Erdogan στην Αγία Σοφία - Σε επιφυλακή παραμένει η Ελλάδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzbN2a6Jp6NGWbjtNXJNXIjkHhBaZvvsTkCs-I6GgTLLt_SAAlFJ50ykO5dKo2u71Hy6NZS4UA95S4ZPPECCYLc0C2LaUfRBpfydJ1dAZjewG9Jiz1gWcWnqozyOFnQ4jLbggNJHbK0xA/s1600/greece_turkey_flags.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="561" data-original-width="900" height="174" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzbN2a6Jp6NGWbjtNXJNXIjkHhBaZvvsTkCs-I6GgTLLt_SAAlFJ50ykO5dKo2u71Hy6NZS4UA95S4ZPPECCYLc0C2LaUfRBpfydJ1dAZjewG9Jiz1gWcWnqozyOFnQ4jLbggNJHbK0xA/s280/greece_turkey_flags.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Με εμπρηστικές δηλώσεις συντηρεί την ένταση η τουρκική ηγεσία - Νέα πρόκληση Erdogan στην Αγία Σοφία - Η πορεία του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο<br /> Πιστή στο δόγμα των προκλήσεων η Τουρκία εξαπολύει νέες απειλές κατά της Ελλάδας, μία μέρα μετά το show Erdogan στην Αγία Σοφία και την ιστορική πρόκληση στο μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς την Παρασκευή 24/7/2020.<br /> <br /> Τη σκυτάλη των προκλήσεων παρέλαβε το Σάββατο ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ , Hami Aksoy με ιταμό τρόπο ενώ η τουρκική ηγεσία αλλάζει τους σχεδιασμούς της για την Αγία Σοφία, την οποία θα διατηρήσει ανοιχτή για προσευχή.<br /> <br /> «Τα κακομαθημένα παιδιά της Ευρώπης συνεχίζουν να ζουν σε ψευδαισθήσεις.<br /> Να ξυπνήσει από το όνειρο του Βυζαντίου, (η Ελλάδα) το οποίο βλέπει εδώ και 567 χρόνια, αλλά και να θυμάται τι έπαθαν στο Αιγαίο όσοι δεν σεβάστηκαν την τουρκική σημαία», δήλωσε προκλητικά ο Aksoy σε μία προσπάθεια να αντικρούσει τις διεθνείς αντιδράσεις για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.<br /> <br /> Ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ καταδικάζει την ελληνική κυβέρνηση επειδή «επέτρεψε το κάψιμο της τουρκικής σημαίας στη Θεσσαλονίκη» στη διάρκεια διαδηλώσεων.<br /> Τέλος ο Aksoy αναφέρθηκε και στη «μουσουλμανική - τουρκική μειονότητα στη Θράκη», όπως τη χαρακτηρίζει, υποστηρίζοντας πως υπάρχουν πολλές παραβιάσεις στα δικαιώματά τους.<br /> <br /> Η απάντηση της Αθήνας<br /> <br /> Σκληρή απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ για «το όνειρο της Ελλάδας να αναβιώσει το Βυζάντιο έδωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών κάνοντας λόγο για παραλήρημα της Τουρκίας.<br /> Η διεθνής κοινότητα του 21ου αιώνα παρατηρεί έκπληκτη τα παραληρήματα θρησκευτικού και εθνικιστικού φανατισμού της σημερινής Τουρκίας. Έχουν καταδικαστεί και είναι ανάξια απάντησης, ενώ εκθέτουν διεθνώς όλο και περισσότερο αυτούς που τα εκστομίζουν και τα υποκινούν».<br /> <br /> Νέα πρόκληση Erdogan στην Αγία Σοφία<br /> <br /> Να μένει ανοιχτό 24 ώρες το 24ωρο το «τέμενος της Αγίας Σοφίας» ζήτησε ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan, όπως αποκάλυψε ο κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης Ali Yerlikaya.<br /> «Ο πρόεδρός μας έδωσε εντολή να είναι ανοιχτή η Αγιά Σοφιά 24 ώρες το 24ωρο για προσευχή, αρχής γενομένης από σήμερα.<br /> Το τζαμί Αγία Σοφιά θα είναι πάντα ανοιχτό 24 ώρες το 24ωρο.<br /> Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στον πρόεδρό μας» έγραψε ο κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης.<br /> Συνόδευσε την ανάρτησή του με μια φωτογραφία του Erdogan μέσα από την Αγιά Σοφία.<br /> Αξίζει να σημειωθεί, πως οι αρχικοί σχεδιασμοί της τουρκικής ηγεσίας προέβλεπαν να κλείσει για έξι μήνες η Αγία Σοφία ώστε να ολοκληρωθούν οι εργασίες της μετατροπής της σε τέμενος.<br /> <br style="box-sizing: border-box; display: initial; line-height: 20px;" /> <span style="color: #262626; font-family: "arial";"><span style="background-color: #fff1e0; border-color: initial; border-image: initial; border-style: initial; font-size: 15px;"><img alt="Image" class="css-9pa8cd" src="https://pbs.twimg.com/media/Edw7hntXsAMCK0K?format=jpg&name=900x900" style="border: 0px; box-sizing: border-box; margin-bottom: 30px; margin-top: 0px; max-width: 100%; vertical-align: middle;" /></span></span><br /> Τάσεις αποκλιμάκωσης στο Αιγαίο<br /> <br /> Την ίδια ώρα τάσεις αποκλιμάκωσης της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο βλέπει η Ελλάδα καθώς η Τουρκία παρά την προσχεδιασμένη έντασης στο Αιγαίο δεν έχει προβεί σε άλλες κινήσεις που υποδηλώνουν θερμό επεισόδιο.Ταυτόχρονα φαίνεται ότι υπάρχει και εμπλοκή του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας με διαδοχικές NAVTEX τις οποίες χορήγησε η Κύπρος ο ρωσικός Στόλος ενισχύει την παρουσία του στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καστελόριζου έως τις ακτές της Συρίας.<br /> <br /> Η ελληνική πλευρά αντιμετωπίζει τις σοβαρές εξελίξεις με ψυχραιμία παρακολουθώντας τις κινήσεις της Τουρκίας, η οποία κλιμάκωσε τις προκλήσεις στο Αιγαίο, αυξάνοντας τα πολεμικά πλοία και τα υποβρύχια, την ώρα που το σεισμογραφικό Oruc Reis ήταν έτοιμο να αποπλεύσει με κατεύθυνση νότια του Καστελόριζου, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο.<br /> <br /> Η ελληνική κυβέρνηση βλέπει τάση αποκλιμάκωσης μετά το μπαράζ των διεθνών παρεμβάσεων, ωστόσο παραμένει σε επιφυλακή, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, κ. Διακόπουλου.<br /> <br /> Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ συνεχίζουν την στρατηγική Πόντιου Πιλάτου καθώς η Γερουσία υπερψήφισε με 86 ψήφους έναντι 14 κατά το νομοσχέδιο για τον Προϋπολογισμό Εθνικής Άμυνας του 2021, ωστόσο από το κείμενο απουσίαζε η παράγραφος που είχε εγκριθεί από τη Βουλή και ζητά από τον πρόεδρο Trump να επιβάλλει κυρώσεις CAATSA στην Τουρκία για την αγορά των S-400.<br /> H τροπολογία που υπέβαλε ο πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων, James Rich απορρίφθηκε από την πλειοψηφίας Mitch McConell, ο οποίος έχει αποτρέψει αρκετά νομοσχέδια εναντίον της Τουρκίας να έρθουν στην Γερουσία.<br /> <br /> Η Τουρκία έχει δεσμεύσει την περιοχή νότια του Καστελόριζου με δύο NAVTEX, προκαλώντας μεγάλη ένταση αλλά και μπαράζ παρεμβάσεων Ευρωπαίων πολιτικών, αξιωματούχων αλλά και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που ζητούν άμεσα εκτόνωση της έντασης.<br /> Ταυτόχρονα το τουρκικό Πολεμικό ναυτικό, μεταξύ του Ακσάζ που υπάρχει ναύσταθμος, της Αλικαρνασσού και νότια μέχρι 60 μίλια από το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης διατηρεί δύναμη 30 πλοίων και υποβρυχίων.<br /> <br /> Επίσης το Oruc Reis, το τουρκικό σεισμογραφικό σχεδιάζει έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ενώ τα τουρκικά δελτία παρουσιάζουν μέχρι και πιθανές διαδρομές που θα ακολουθήσει το πλοίο.<br /> Η «κόκκινη γραμμή» όσον αφορά το Oruc Reis είναι να μην ακουμπήσουν τα καλώδια την ελληνική υφαλοκρηπίδα, καθώς σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές που επικαλείται η Καθημερινή, αν αυτό συμβεί, η Τουρκία θα φέρει ακέραιη και κατ' αποκλειστικότητα την ευθύνη για ότι ακολουθήσει.<br /> Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ στην Αγία Σοφία που μετατράπηκε εκ νέου σε Τζαμί θα πραγματοποιηθεί στις 24 Ιουλίου η πρώτη προσευχή, εξέλιξη που αποτελεί πρόκληση για τον πολιτισμένο κόσμο και τους Χριστιανούς.<br /> <br /> Η Τουρκία με πολιτικούς όρους μιλάει για αποκλιμάκωση αλλά στρατιωτικά κλιμακώνει την ένταση στο Αιγαίο, με την ανησυχία να είναι έκδιση για κορύφωση των προκλήσεων σήμερα 24 Ιουλίου, καθώς δεν αποκλείεται ο πρόεδρος Erdogan να συνδυάσει την πρώτη μουσουλμανική προσευχή στην Αγία Σοφία με τον απόπλου του Oruc Reis.<br /> Επίσης η 24η Ιουλίου είναι η ημέρα υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάνης, την οποία ο Erdogan θεωρεί αποτυχία του Κeman Ataturk.<br /> Εν τω μεταξύ σημειώθηκαν νέες παρεμβάσεις από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών (State Department), τον Γάλλο Πρόεδρο Macron και τον Josep Borrell, τον ύπατο εκπρόσωπο της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, με στόχο να αποκλιμακωθεί η ένταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /> <br /> <a href="https://bankingnews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Επιμένει στις προκλήσεις η Τουρκία – Οι νέες απειλές για το Αιγαίο μετά το show Erdogan στην Αγία Σοφία - Σε επιφυλακή παραμένει η Ελλάδα

Με εμπρηστικές δηλώσεις συντηρεί την ένταση η τουρκική ηγεσία - Νέα πρόκληση Erdogan στην Αγία Σοφία - Η πορεία του τουρκικού στόλου στο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συνθήκη της Λωζάνης: 2 εκ. άνθρωποι μετακινήθηκαν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRf1WBvOoArKitSIzRsadwUuHljjlLdrZ8bPKAHFYD61fyZOhd4rzlAmMQVPfIact_BfJC9-G_EpYAnadBd5RtGMLkWZp9mVwRagvg-e9l5w8EmMqMIBCRItu8K9e7eE64TPM1JGYO5Mc/s1600/benizelos_lozani.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="1024" height="175" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRf1WBvOoArKitSIzRsadwUuHljjlLdrZ8bPKAHFYD61fyZOhd4rzlAmMQVPfIact_BfJC9-G_EpYAnadBd5RtGMLkWZp9mVwRagvg-e9l5w8EmMqMIBCRItu8K9e7eE64TPM1JGYO5Mc/s280/benizelos_lozani.jpg" width="280" /></a></div> <br />Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί συνέπεσε με την υπογραφή πριν 97 χρόνια, της Συνθήκης της Λωζάνης που, εκτός των άλλων, προέβλεπε την Ανταλλαγή Πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Δύο εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν από τις πατρογονικές τους κατοικίες. Η συνθήκη της Λωζάνης, που έχει αμφισβητήσει πολλές φορές στο παρελθόν ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, καθόρισε τα ελληνοτουρκικά σύνορα και τις διμερείς σχέσεις.<br /><br />Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας.<br /><br />Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη). Η υπογραφείσα συνθήκη ήταν το αποτέλεσμα της σχετικής διάσκεψης που ξεκίνησε στις 7 Νοεμβρίου 1922 μεταξύ των προαναφερομένων μελών. Στο κείμενο της Συνθήκης συμπεριλαμβάνεται και η Σύμβαση της Λωζάνης που αποτελεί συντομότερο κείμενο και υπογράφηκε νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου 1923.<br /><br />Ιστορικό<br /><br />Κατήργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου. Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.<br /><br />Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, την Ίμβρο και Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών, η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών.<br /><br />Ένα σημείο διαφωνίας ήταν η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα, κατί για το οποίο η τελευταία δήλωνε αδυναμία. Τελικά η Τουρκία δέχθηκε να της αποδοθεί το τρίγωνο του Κάραγατς στη Θράκη αντί αποζημιώσεων. Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες [το 1926 η τουρκική κυβέρνηση ακύρωσε με νόμο αυτή τη διάταξη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.<br /><br />Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από τις δύο χώρες και η αποστρατικοποίηση (“μη εγκατάσταση ναυτικής βάσεως”) κάποιων νησιών του Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Σάμος, Χίος, Λέσβος, Ικαρία). [Αργότερα με τη Συνθήκη του Μοντρέ, στην οποία η Ελλάδα ήταν συμβαλλόμενο μέρος, η Τουρκία ξαναπέκτησε το δικαίωμα στρατικοποίησης των στενών, της Ίμβρου, Τενέδου, και αντίστοιχα η Ελλάδα της Λήμνου και Σαμοθράκης.<br /><br />Η ανταλλαγή μειονοτήτων που πραγματοποιήθηκε προκάλεσε μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα 1.650.000 Οθωμανοί υπήκοοι, χριστιανικού θρησκεύματος και από την Ελλάδα στην Τουρκία 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η θρησκεία και όχι η εθνικότητα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή. Σύμφωνα με το άρθρο 2β της συνθήκης χρησιμοποιήθηκε ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την οθωμανική αυτοκρατορία η θρησκεία μετρούσε πολύ περισσότερο από ότι η εθνικότητα και από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήθελε όλοι οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης να παραμείνουν. Στα Βαλκάνια χρησιμοποιείται ο όρος Τούρκος αρκετές φορές ως συνώνυμο με τον μουσουλμάνο επειδή στο σύστημα των Οθωμανικών μιλέτ (ήταν κύριο στοιχείο στην διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκαν σε μια ενιαία κοινότητα.<br /><br />Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιελαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, όπως Τουρκοκρητικοί και Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας[5]. Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων. Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Ρωμιοί κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηπονήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου του 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης2.<br /><br />Επιπλέον, βάσει του άρθρου 23, η Τουρκία απεμπόλησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου.<br /><br />Ελληνοτουρκική Σύμβαση της Λωζάνης<br /><br />Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης. Έξι μήνες πριν, στις 30 Ιανουαρίου 1923, είχε υπογραφεί η ελληνοτουρκική σύμβαση, η οποία ρύθμιζε την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Προβλεπόταν η υποχρεωτική ανταλλαγή μεταξύ των Ελληνορθόδοξων κατοίκων από την Τουρκία και των Μουσουλμάνων κατοίκων από την Ελλάδα. Αυτή η Σύμβαση θα ίσχυε τόσο για αυτούς που παρέμεναν στις εστίες τους, όσο και για εκείνους που είχαν ήδη καταφύγει στην ομόθρησκη χώρα. Μάλιστα, η ανταλλαγή ίσχυσε αναδρομικά για όλες τις μετακινήσεις που έγιναν από τη μέρα που κηρύχθηκε ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος (18 Οκτωβρίου 1912). Από την ανταλλαγή αυτή εξαιρέθηκαν οι Έλληνες ορθόδοξοι από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, καθώς και οι Μουσουλμάνοι από την Δυτική Θράκη. Το θέμα της ανταλλαγής ετέθη από τον Νορβηγό Φρίντγιοφ Νάνσεν, ‘Υπατο Αρμοστή της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή.<br /><br />Σύμβαση Ανταλλαγής<br />Οι ανταλλάξιμοι, σύμφωνα με τη σύμβαση ανταλλαγής:<br /><br />-θα απέβαλαν την παλιά ιθαγένεια και θα αποκτούσαν την ιθαγένεια της χώρας στην οποία εγκαθίσταντο<br />-είχαν δικαίωμα να μεταφέρουν την κινητή τους περιουσία<br />-είχαν δικαίωμα να πάρουν από το κράτος στο οποίο μετανάστευαν ως αποζημίωση περιουσία ίσης αξίας με την ακίνητη περιουσία που εγκατέλειπαν φεύγοντας<br />-θα διευκολύνονταν στην μετακίνησή τους από τη Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής.<br />Η συμφωνία αυτή για ανταλλαγή πληθυσμών διέφερε από τις προηγούμενες. Καθιέρωνε για πρώτη φορά τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών κι είχε υποχρεωτικό χαρακτήρα, ενώ οι μέχρι τότε συμφωνίες προέβλεπαν εθελοντική μετανάστευση κατοίκων κάποιων επίμαχων περιοχών.<br /><br />Όταν έγινε γνωστή η υπογραφή της Σύμβασης και οι όροι της, οι πρόσφυγες που βρίσκονταν στην Ελλάδα αντέδρασαν έντονα. Σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας συγκρότησαν συλλαλητήρια, διατρανώνοντας την απόφασή τους να εμποδίσουν την εφαρμογή της. Η πραγματικότητα όμως, όπως είχε διαμορφωθεί μετά την έξοδο χιλιάδων Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες και την άρνηση από πλευράς Τουρκίας να δεχθεί την επιστροφή τους, ανάγκασε την ελληνική αντιπροσωπεία να συμφωνήσει. Εξάλλου, η υπογραφή της Σύμβασης υποβοηθούσε τις βλέψεις των ηγετών των δυο χωρών (Βενιζέλος, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ) για την διασφάλιση και αναγνώριση των συνόρων τους, την επίτευξη ομοιογένειας και την απρόσκοπτη ενασχόληση με την εσωτερική μεταρρύθμιση και ανάπτυξη. Σύμφωνη με αυτή την Σύμβαση ήταν και η Κοινωνία των Εθνών.<br /><br />Με βάση το άρθρο 11 της Σύμβασης της Λωζάνης ιδρύθηκε η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Την αποτελούσαν έντεκα μέλη (4 Έλληνες, 4 Τούρκοι και 3 μέλη-πολίτες ουδέτερων κατά τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κρατών) με αρμοδιότητα τον καθορισμό του τρόπου μετανάστευσης των πληθυσμών και της εκτίμησης της ακίνητης περιουσίας των ανταλλαξίμων.<br /><br />Δείτε το σπάνιο οπτικό υλικό <a href="https://www.ert.gr/featured/eneninta-epta-chronia-apo-tin-ypografi-tis-synthikis-tis-lozanis-spanio-optiko-yliko-video/">ΕΔΩ</a><br /><br /><a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Συνθήκη της Λωζάνης: 2 εκ. άνθρωποι μετακινήθηκαν

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί συνέπεσε με την υπογραφή πριν 97 χρόνια, της Συνθήκης της Λωζάνης που, εκτός των άλλων, προέβλεπε τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν εφαρμόζει μοντέλο Κύπρου: Κι όμως η Τουρκία δεν είναι αήττητη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPksixsfZkEQPkhEteE4eKFMC-cplxcGfGxCCJ4DaI2E9FMikQDzdqeMtKounMNI7QKjT2lCKCtzT6oE2Og3yOBbbMY20v9f4iQTvW9YVdtaJsJo7nMrwwmo8l2WqGUhn4iIVVhEFhNcM/s1600/goumas_art.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="680" data-original-width="1024" height="185" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPksixsfZkEQPkhEteE4eKFMC-cplxcGfGxCCJ4DaI2E9FMikQDzdqeMtKounMNI7QKjT2lCKCtzT6oE2Og3yOBbbMY20v9f4iQTvW9YVdtaJsJo7nMrwwmo8l2WqGUhn4iIVVhEFhNcM/s280/goumas_art.jpg" width="280" /></a></div> <br />Του <b>ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ</b><br />Το μοντέλο Κύπρου, είναι αυτό που οικοδομεί η Τουρκία την επεκτατική της πολιτική. Με πολύ υπομονή και μεθοδικά -και με την εκ των έσω προδοσία- κατάφεραν να εισβάλουν στην Κύπρο και να δημιουργήσουν διά της ισχύς των όπλων ένα εγκάθετο καθεστώς, κατοχικό και πλήρως εξαρτημένο, το οποίο εποίκισε μετά το εθνικό ξεκαθάρισμα. Με το χρόνο και την υποχωρητικότητα της ελληνικής κυπριακής πλευράς και την «αποστασιοποίηση» της Αθήνας (της μητσοτακικής και άλλης δεξιάς και του σημιτικού λεγόμενου εκσυγχρονιστικού ρεύματος) από τα τεκταινόμενα, βαθμηδόν η Άγκυρα εδραίωνε τα κατοχικά δεδομένα. Έθετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κι άλλα ζητήματα. Και κάθε πρωτοβουλία, κάθε διαδικασία διαπραγμάτευσης κέρδιζε και ένα κομμάτι από τις αξιώσεις της. Και ένα δεύτερο, τρίτο και πολλά άλλα, για να επαναρχίσει η διαδικασία του λεγόμενου διακοινοτικού διαλόγου, το απόλυτο βασικά άλλοθι της κατοχικής δύναμης: Διενήργησε εισβολή, κατέχει τμήμα της χώρας αλλά οι συζητήσεις γίνονται μεταξύ των δυο κοινοτήτων για… συνταγματικά ζητήματα.<br /><br />Η εικόνα από το 1974 και εντεύθεν (πολύ πριν για να είμαστε σωστοί) αναδεικνύει, από την μια την Τουρκία με σχέδιο και μεθοδικότητα για επέκταση και πνεύμα κατακτητή και από την άλλη, στην αντίπερα όχθη, η ελληνική πλευρά χωρίς όραμα και σχεδιασμό. Ουρά των εξελίξεων και εκ των υστέρων κινήσεις διαχειριστικού χαρακτήρα.<br />Ούτε μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, την ένταξη στην Ε.Ε. το 2004 άλλαξε κάτι, και η διαχείριση γίνεται με όρους της δεκαετίας του ΄70 ( ακόμη και σήμερα με τις εμμονές στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και την πολιτική του κατευνασμού). Είχε τελειώσει ο «ψυχρός πόλεμος» και το Κυπριακό παρέμεινε ανεπηρέαστο.<br /><br />Η Τουρκία έχει ως μοντέλο την Κύπρο και το χρησιμοποιεί και για άλλες περιπτώσεις, στα πλαίσια της επεκτατικής, ιμπεριαλιστικής της πολιτικής. Μοντέλο, που για να καταστεί εφαρμόσιμο περιλαμβάνει βαθμηδόν υπονόμευση του κράτους, της διεκδίκησης, του γκριζαρίσματος, της κατάκτησης. Και μετά; Ατελείωτες επαναλαμβανόμενες διαδικασίες διαπραγμάτευσης μέχρι να υπάρξει πλήρης παράδοση.<br /><br />Το ίδιο γίνεται και στην κυπριακή ΑΟΖ, όπου η ανενόχλητη δράση της κατοχικής Τουρκίας την έχει αποθρασύνει. Διαχρονικά οι κυβερνήσεις στην Κύπρο δεν δημιούργησαν μια δύναμη αποτροπής. Δεν ενίσχυσαν την άμυνα της, αν και οι πολίτες συνεισφέρουν σε ειδικό ταμείο. Και το γεγονός αυτό δεν αφαιρεί μόνο την αποτρεπτική δύναμη, αλλά στέλνει και μηνύματα. Η κρίση που προκαλεί η Τουρκία με την Ελλάδα έχει κινητοποιήσει κράτη και Διεθνείς Οργανισμού καθώς στο βάθος είναι η σύγκρουση. Στην Κύπρο τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει και γι αυτό δεν ασχολούνται με το «κέντημα», που κάνει η Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στο έδαφος.<br /><br />Τα όσα βιώνουμε αυτές τις ημέρες είναι απόρροια της μη αντίδρασης στις προκλήσεις στην Κύπρο. Τώρα υιοθετείται η ίδια τακτική στη θαλάσσια περιοχή της Ελλάδος.<br /><br />Η Άγκυρα δοκίμασε τις αντοχές της Αθήνας. Μια και δυο και τρεις φορές και αντελήφθη πως μπορούσε να προχωρήσει. Δίνεται η εντύπωση -και μακάρι να είναι λάθος η εκτίμηση- πως στο αθηναϊκό κράτος, οι σημερινοί πολιτικοί ένοικοι του Μαξίμου και της Βασιλίσσης Σοφίας δεν αντιλαμβάνονται την τουρκική πολιτική. Ενδεχομένως να βόλευε να υποβαθμίζονται οι τουρκικές κινήσεις, βόλευε να θεωρούνται μπλόφα οι εξαγγελίες. Ο Ερντογάν, ό,τι εξήγγειλε τα έχει εφαρμόσει. Στην Κύπρο, τη Συρία, στη Λιβύη. Τώρα έφθασε η ώρα της αλήθειας και για την Ελλάδα. Και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Το γεγονός ότι στον Έβρο δοκίμασε και απέτυχε κι αυτό πρέπει να γίνει και στη θαλάσσια περιοχή. Η Τουρκία δεν είναι αήττητη, φτάνει το πιστέψουν.<br />Η Τουρκία παίζει με τη σημειολογία (η χθεσινή κακόγουστη φιέστα την Αγία Σοφία) και με τους συμβολισμούς. Η Άγκυρα, ωστόσο, κάνει κινήσεις στη σκακιέρα έχοντας υπόψη της τη μεγάλη εικόνα της περιοχής.<br /><br />Τι πρέπει να γίνει; Επιβάλλεται να αναθεωρήσουμε τη στάση μας έναντι της τουρκικής πολιτικής. Μαζί πρέπει να κινηθούν Ελλάδα και Κύπρος, που αντιμετωπίζουν κοινό κίνδυνο. Μαζί στο πολιτικό, διπλωματικό πεδίο αλλά και στο στρατιωτικό. Ο Εμανουέλ Μακρόν, είπε προχθές ενώπιον του Προέδρου της Κύπρου, πως δεν μπορεί να αφεθεί τα ζητήματα της ασφάλειας μας σε άλλους παίκτες. Συνεπώς, χρειαζόμαστε συμμαχίες, που θα περιλαμβάνουν και πολιτική και αμυντική συνεργασία. Ο Μακρόν έκανε λόγο και για κυρώσεις, για τις οποίες κάποια στιγμή έμεινε μόνη η Λευκωσία να τις ζητά.<br /><br /><a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο Ερντογάν εφαρμόζει μοντέλο Κύπρου: Κι όμως η Τουρκία δεν είναι αήττητη

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Το μοντέλο Κύπρου, είναι αυτό που οικοδομεί η Τουρκία την επεκτατική της πολιτική. Με πολύ υπομονή και μεθοδικά -και μ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Γιατί αυτή η ελληνοτουρκική κρίση θα είναι η σοβαρότερη”!

<iframe allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/GFiF6TX3ock" width="280"></iframe><br /> <br /> Ο κ.Παναγιώτης Θεοδωρακίδης απόστρατος αξιωματικός και αμυντικός αναλυτής, μιλά για την “εξαναγκαστική διπλωματία” που ασκεί η Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Η Άγκυρα προσπαθεί με την απειλή των όπλων να οδηγήσει την Ελλάδα σε μια καταστροφική διαπραγμάτευση.<br /> <br /> Μιλά για την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης που από τη μία ζητά κυρώσεις για την Τουρκία και από την άλλη “έχει ξεκινήσει έναν μυστικό διάλογο, για τον οποίο μαθαίνουμε από άλλους”.<br /> <br /> Ο κ.Θεοδωρακίδης προτείνει η Ελλάδα να δημιουργήσει μια “κατάσταση υπονόμευσης των κινήσεων της Τουρκίας”. Εξηγεί πως θα μπορούσε να γίνει αυτό.<br /> <br /> Η Ελλάδα προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, εκτιμά αλλά υπάρχει πλέον χρόνος;<br /> <br /> “Αυτή η κρίση είναι σοβαρότερη απ΄ όσες έχουμε μέχρι τώρα ζήσει”, λέει ο κ.Θεοδωρακίδης λόγω της απουσίας των ΗΠΑ από την περιοχή την ίδια ώρα που υπάρχει σοβαρή ανάμειξη της Ρωσίας.<br /> <br /> Προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να ΄χουμε αυταπάτες ότι ο Ερντογάν έχει “εσωτερικά προβλήματα” τα οποία δικαιολογούν τις κινήσεις του έναντι της Ελλάδας.<br /> <br /> “Ο πανικός δεν είναι καθόλου καλός σύμβουλος”, επισημαίνει ο κ.Θεοδωρακίδης αποκαλύπτοντας ότι διαπιστώνει ότι το ποσοστό εκείνων που θέλουν να αποφύγουν “με οποιοδήποτε κόστος” μια πιθανή σύγκρουση με την Τουρκία, μεγαλώνει.<br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

“Γιατί αυτή η ελληνοτουρκική κρίση θα είναι η σοβαρότερη”!

Ο κ.Παναγιώτης Θεοδωρακίδης απόστρατος αξιωματικός και αμυντικός αναλυτής, μιλά για την “εξαναγκαστική διπλωματία” που ασκεί η Τουρκία ένα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νεοοθωμανική επανάσταση του Ερντογάν – Γιατί η Τουρκία έχει χαθεί για τη Δύση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCDqc8MfNuYqC_vPq0rakfX-_Zr1VFz1veC-tAlTarFnVlOrddxbotLosDSNmS4CyKeoUVpe1YNX4cPRN_Zb8wXV_yKU7nKFDfh-hDOLoNIbAPpRs7nSv8n0i7o1wco6fceZE8N99eDC8/s1600/agia-sofia-imamis-xifos.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCDqc8MfNuYqC_vPq0rakfX-_Zr1VFz1veC-tAlTarFnVlOrddxbotLosDSNmS4CyKeoUVpe1YNX4cPRN_Zb8wXV_yKU7nKFDfh-hDOLoNIbAPpRs7nSv8n0i7o1wco6fceZE8N99eDC8/s280/agia-sofia-imamis-xifos.jpg" width="280" /></a></div> <br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Κάποιοι χαρακτήρισαν τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί τη χαριστική βολή στον κεμαλισμό. Είναι κι αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σηματοδοτεί κάτι ευρύτερο. Μετά από 18 χρόνια στην εξουσία, ο Ερντογάν έχει αλλάξει ριζικά την Τουρκία. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για πραγματική επανάσταση, έστω κι αν ο τρόπος που αυτή έγινε διαφέρει ποιοτικά από τις κλασικές επαναστάσεις του 20ου αιώνα.<br /><br />Πώς, όμως, είναι δυνατόν η ιδεολογική οπτική και το προσωπικό πολιτικό συμφέρον ενός ηγέτη να μπορούν να επιφέρουν μία τόσο μεγάλη στροφή στον γεωπολιτικό προσανατολισμό μία χώρας; Μετά από δεκαετίες πρόσδεσης στη Δύση, οι οποίες διαμόρφωσαν αντιλήψεις, επιρροές και συμφέροντα, γιατί δεν υπήρξαν ισχυρές αντιστάσεις από τις εκεί παραδοσιακές άρχουσες ελίτ;<br /><br /><br />Το ερώτημα είναι καίριο και για να απαντηθεί πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι η παραδοσιακή σχέση της τουρκικής οικονομικής ελίτ με την πολιτική εξουσία, σε συνδυασμό με την ατροφική "κοινωνία των πολιτών" στην Τουρκία. Ο δεύτερος είναι οι τεκτονικές αλλαγές που έχουν συντελεσθεί από το 2002, όταν κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.<br /><br />Η επιχειρηματική τάξη<br /><br />Τόσο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο και στη συνέχεια στην Τουρκική Δημοκρατία, οι μεγάλοι επιχειρηματίες ασκούσαν συγκριτικά με τη Δύση πολύ μικρή πολιτική επιρροή. Και στις δύο περιόδους, η πολιτική εξουσία είχε απολύτως το πάνω χέρι, επειδή έλεγχε το κράτος. Στην οθωμανική περίοδο ήταν ο σουλτάνος, που και θεσμικά είχε απόλυτη εξουσία επί των υπηκόων του, ανεξαρτήτως του πλούτου που αυτοί κατείχαν.<br /><br />Μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας το 1923, την πολιτική εξουσία κατείχε –στο πλαίσιο ενός αυταρχικού καθεστώτος που χαρακτηριζόταν από έντονο κρατισμό– η υπό τον Κεμάλ ομάδα των στρατιωτικών που ηγήθηκε του πολέμου και της ίδρυσης του εθνικού κράτους, το οποίο διαδέχθηκε την αυτοκρατορία. Οι επιχειρηματίες της εποχής δεν είχαν το περιθώριο να διεκδικήσουν μερίδιο επιρροής. Ήταν, άλλωστε, σχετικά αδύναμοι. Αυτό δεν άλλαξε πολύ μεταπολεμικά, όταν, για να προσαρμοσθεί στα δυτικά πρότυπα, η Τουρκία υιοθέτησε τον πολυκομματισμό.<br /><br />Σταδιακά, στη γειτονική χώρα αναπτύχθηκαν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι με μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό ίχνος. Στη διαπλοκή τους με την πολιτική ελίτ, όμως, δεν κατάφεραν ποτέ να πάρουν το πάνω χέρι. Αυτό δεν άλλαξε, στα χρόνια που κυβερνά το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Πολύ περισσότερο, όταν ο Ερντογάν συγκρότησε το δικό του καθεστώς. Φρόντισε, μάλιστα, να εξοντώσει με εμβληματικό τρόπο έναν μεγαλοεπιχειρηματία-μεγαλομιντιάρχη που είχε σταθεί απέναντί του.<br />"Αγαπημένο παιδί" της Δύσης ο Ερντογάν<br /><br />Αρχικά, ο Ερντογάν ήταν το "αγαπημένο παιδί" της Δύσης. Μετατράπηκε σταδιακά σε πρόβλημα, όταν άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα για τον ρόλο της Τουρκίας. Τότε φάνηκε ότι δεν την ήθελε ούτε ακροτελεύτιο κρίκο στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, ούτε "γέφυρα" της Δύσης προς τον μουσουλμανικό κόσμο, όπως φαντασιώνονταν η κυβέρνηση Ομπάμα και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τότε φάνηκε πως ο Ερντογάν ήθελε την Τουρκία αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, η οποία να κάνει παιχνίδι για τον εαυτό της.<br /><br />Ο Ερντογάν ξεδίπλωσε την ατζέντα του από το 2012, μετά την οριστική νίκη του στον δεκαετή άτυπο πόλεμο με το μετακεμαλικό "βαθύ κράτος". Όταν οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν την τάση γεωστρατηγικής αυτονόμησής του, του έστειλαν το απειλητικό μήνυμα με την έρευνα για διαφθορά που διεξήγαγε το ελεγχόμενο από τους ίδιους δίκτυο Γκιουλέν στους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους.<br /><br />Αντί, όμως, ο Ερντογάν να σπεύσει να υποκύψει και να προσαρμοσθεί, κήρυξε τον πόλεμο και άρχισε να ξηλώνει το δίκτυο Γκιουλέν και εμμέσως πλην σαφώς την επιρροή των Αμερικανών και Ευρωπαίων στην Τουρκία. Έτσι φθάσαμε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, το οποίο έδωσε τη νομιμοποιητική βάση για μαζικές εκκαθαρίσεις σ' όλο το εύρος των κρατικών μηχανισμών και όχι μόνο.<br /><br />Για να ξηλώσει τα αμερικανικά δίκτυα επιρροής, ο Ερντογάν έπαιξε δυνατά όχι μόνο το χαρτί της συνωμοσίας του Γκιουλέν, αλλά και το –με βαθιές ιστορικές ρίζες στην τουρκική κοινωνία– αφήγημα ότι η Δύση μεθοδεύει τον ακρωτηριασμό της Τουρκίας. Καλλιέργησε αυτό το αφήγημα, επικαλούμενος την αμερικανική υποστήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας ως απόδειξη ότι δρομολογείται η δημιουργία κουρδικού κράτους.<div> <br />Το συγκρότημα εξουσίας του Ερντογάν<br /><br />Αποτέλεσμα όλων αυτών και ειδικά του αποτυχημένου πραξικοπήματος ήταν, επίσης, ότι η Τουρκία οδηγήθηκε σε μία δεύτερη μεταπολίτευση. Η πρώτη ήταν η δεκαετής μετάβαση από το μετακεμαλικό καθεστώς στο νεοοθωμανικό. Η δεύτερη ήταν η μετάλλαξη του νεοοθωμανικού καθεστώτος σε ένα καθεστώς, όπου δεσπόζει η προσωπικότητα του Ερντογάν και γύρω της έχουν συσπειρωθεί οι αντιδυτικές δυνάμεις της Τουρκίας.<br /><br />Στο μετακεμαλικό καθεστώς κυριαρχούσε συλλογικά μία πολιτική ελίτ, πλαισιωμένη από μία οικονομική-κοινωνική ελίτ. Στο νεοθωμανικό ρεύμα ο Ερντογάν ήταν ο ηγέτης, αλλά συγκυβερνούσε μία ηγετική ομάδα και ατύπως από κοινού με το δίκτυο Γκιουλέν. Σήμερα το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι ήταν πριν 10-15 χρόνια.<br /><br />Ηγετικά στελέχη, όπως π.χ. οι Γκιούλ, Μπαμπατζάν και Νταβούτογλου έχουν περιθωριοποιηθεί και στραφεί εναντίον του Ερντογάν, θεωρώντας όχι αδικαιολόγητα ότι η απομάκρυνση από τη Δύση θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για την Τουρκία. Την ανησυχία αυτή συμμερίζονται πολλοί στις παραδοσιακές άρχουσες ελίτ της χώρας, αλλά είναι ανίσχυροι να επηρεάσουν τα πράγματα, φοβούμενοι ότι θα κατηγορηθούν σαν μέρος της "συνωμοσίας" του Γκιουλέν.<br /><br />Ο Ερντογάν, λοιπόν, από ηγέτης ενός ρεύματος έχει μετατραπεί σε άτυπο μονάρχη, σε αιρετό νεοσουλτάνο. Είναι ενδεικτικό ότι κατά κανόνα περιβάλλεται όχι από την παλιά φρουρά των στελεχών του κόμματός του, αλλά από συγγενείς και υποτακτικούς, καθώς και από στελέχη του παραδοσιακού "βαθέος κράτους", τα οποία είναι φορείς αντιδυτικής ιδεολογίας.</div> <div> <br />Η Τουρκία έχει χαθεί για τη Δύση<br /><br />Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα δεν ορίζονται και κατανοούνται συλλογικά από μία άρχουσα ελίτ, αλλά από το νεοσουλτάνο και την αυλή του. Με άλλα λόγια, το προσωπικό συμφέρον του Ερντογάν αναγορεύεται σε εθνικό συμφέρον της Τουρκίας. Είναι πεπεισμένος πως εάν επιστρέψει στο δυτικό "μαντρί" θα γίνει όμηρος. Τα αμερικανικά δίκτυα επιρροής θα ανασυσταθούν και πιθανότατα θα χρησιμοποιηθούν για να μεθοδευθεί η αντικατάστασή του.<br /><br />Με τον τρόπο αυτό προσδίδει ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές διαστάσεις στο τωρινό ρήγμα, το οποίο μόλις και μετά βίας καλύπτει η ιδιότυπη και κατά πολλούς πολιτικά ανεξήγητη σχέση του με τον πρόεδρο Τραμπ. Η αντίθεση δεν είναι πλέον ανάμεσα στο αμερικανικό "βαθύ κράτος" και στον Ερντογάν. Δεν είναι μονοδιάστατα πολιτική. Είναι ταυτοχρόνως και πολιτισμική. Είναι ανάμεσα στη Δύση και στη "βαθιά Τουρκία", έστω κι αν οι Δυτικοί δεν το έχουν πολυσυνειδητοποιήσει.<br /><br />Αυτό φάνηκε καθαρά στην υπόθεση της Αγίας Σοφίας. Η μετατροπή του ιστορικού μνημείου σε τζαμί και όλη η τελετή της πρώτης μουσουλμανικής προσευχής με το ξίφος του ιμάμη παραπέμπουν σε συμβολική αναβίωση των θρησκευτικών πολέμων: από τη μία πλευρά το Ισλάμ κι από την άλλη η χριστιανική Δύση. Ο νεοοθωμανισμός του Ερντογάν, ως ιδεολογία και πολιτικό κίνημα, δεν έχει σκοπό μόνο να κλείσει την ιστορική παρένθεση του κεμαλισμού και να επανασυνδέσει την Τουρκία με το οθωμανικό παρελθόν της. Ήρθε και με τη φιλοδοξία να μετατρέψει την Τουρκία σε ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου σε μία άρρητη, αλλά σαφή αντιδυτική κατεύθυνση.<br /><br />Μπορεί, λοιπόν, η οικονομική κρίση να έχει φθείρει την εικόνα του Ερντογάν, αλλά το ιδεολογικό αφήγημά του συνεχίζει να συγκινεί τη "βαθιά Τουρκία". Κι αυτό δεν θα αλλάξει ριζικά ακόμα κι αν η πολιτική φθορά του Τούρκου προέδρου ενταθεί. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία, όσο τουλάχιστον στο τιμόνι της θα βρίσκεται ο Ερντογάν, έχει ήδη χαθεί για τη Δύση. Και έχει χαθεί όχι μόνο πολιτικά, αλλά βαθύτερα, στο πολιτισμικό επίπεδο.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η νεοοθωμανική επανάσταση του Ερντογάν – Γιατί η Τουρκία έχει χαθεί για τη Δύση

Λυγερός Σταύρος Κάποιοι χαρακτήρισαν τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί τη χαριστική βολή στον κεμαλισμό. Είναι κι αυτό, αλλά δεν είνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατηγική κρούση με ΠΑ και ΠΝ… ψεύτικο δίλημμα το “Belh@rra ή MMSC”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuRvrjBeFfrQ163g35ZKiDa0uZ6ebytN7z2eu35lPZ819W2D47CfHFmHy2big7KV3ku5o_k41J7YP9o2M5fSW4WlxzrETeKeSRWduKmXU4aiPvXs1QITcQZQmhQWZ5K_Ae6CE6ae2Skmc/s1600/MdcN_.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="141" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuRvrjBeFfrQ163g35ZKiDa0uZ6ebytN7z2eu35lPZ819W2D47CfHFmHy2big7KV3ku5o_k41J7YP9o2M5fSW4WlxzrETeKeSRWduKmXU4aiPvXs1QITcQZQmhQWZ5K_Ae6CE6ae2Skmc/s280/MdcN_.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Επειδή το τελευταίο διάστημα έγινε πολύς λόγος για την πραγματική επιχειρησιακή αξία των όπλων οριζόντιας πλεύσης, μακρού πλήγματος – μεγάλης ακρίβειας με αφορμή την διακοπή των διαπραγματεύσεων για την προμήθεια των φρεγατών Belharra, επανερχόμαστε στο ίδιο ζήτημα σε μία απόπειρα να το δούμε όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα. Και να ξεκαθαρίσουμε πολλά πράγματα που συντελούν στο να αποκαλυφθεί το τι πραγματικά ισχύει και τι όχι…<br /> <br /> Του <b>Στέργιου Δ. Θεοφανίδη</b><br /> <br /> Ξεκινάμε από τον ορισμό: Τι είναι στρατηγική κρούση; Είναι η ταχεία μεταφορά πολεμικών επιχειρήσεων, ή η δυνατότητα πληγμάτων στο έδαφος και τις υποδομές του αντιπάλου. Πρώτοι διδάξαντες οι Γερμανοί…<br /> <br /> Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου (θα έχετε ακουστά ή ίσως έχετε διαβάσει για τον από αέρος βομβαρδισμό της πόλης Γκουέρνικα…), αλλά και των επιχειρήσεων του κεραυνοβόλου πολέμου (Blitzkrieg) στην Ευρώπη (1939-1940), βομβάρδιζαν από τον αέρα πόλεις, προκαλώντας όχι μόνο την απώλεια αμάχων, αλλά και την άτακτη φυγή τους από αυτές.<br /> <br /> Συνέπεια αυτού ήταν να μπλοκάρονται οι κεντρικές και δευτερεύουσες οδικές αρτηρίες από ατελείωτα καραβάνια, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την ταχεία μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων, η αυτοκινητοπομπών εφοδιασμού σε τρόφιμα, καύσιμο και πυρομαχικά.<br /> <br /> Πριν από το ξέσπασμα του Β΄Π.Π. Βρετανοί και Αμερικανοί, πήγαν αρκετά βήματα παραπέρα σε σχέση με τους Γερμανούς. Άρχισαν και ολοκλήρωσαν (όταν πλέον ο πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει στην Ευρώπη) την ανάπτυξη δικινητήριων και τετρακινητήριων βομβαρδιστικών αεροπλάνων μεγάλης ακτίνας και μεταφορικής ικανότητας φορτίου βομβών.<br /> <br /> Όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχθούν οι Ρώσοι (κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την τεράστια και καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού στην έκβαση του πολέμου), οι μαζικού χαρακτήρα βομβαρδισμοί από αέρος Βρετανών και Αμερικανών, εναντίον στόχων παραγωγής υλικού και εξοπλισμού, αλλά και επιχειρησιακών, βαθιά μέσα στο γερμανικό έδαφος, ήταν ο παράγοντας που σε πολύ μεγάλο βαθμό αποδυνάμωσε την πολεμική μηχανή του Χίτλερ.<br /> <br /> Επί δύο ολόκληρα χρόνια (1943 – 1945) σφυροκοπούσαν επί εικοσιτετραώρου βάσης λιμάνια, σιδηροδρομικούς σταθμούς και κόμβους, εργοστάσια, μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αεροδρόμια, υποδομές, εγκαταστάσεις διύλισης και μεταφοράς πετρελαίου… Ότι περιλάμβανε η γερμανική εφοδιαστική και παραγωγική αλυσίδα.<br /> <br /> Οι Ρώσοι μπήκαν στην ίδια διαδικασία, της ανάπτυξης στρατηγικής Αεροπορίας, από το 1945, όταν έπεσε στα χέρια τους ένα αμερικανικό Β-29. Οι δε Βρετανοί και Αμερικανοί προσπάθησαν να κρατήσουν αυτή τη δυνατότητα αποκλειστικά δική τους, εντός του ΝΑΤΟ, μαζί φυσικά με την αξιοποίηση πυρηνικών όπλων.<br /> <br /> Οι Γάλλοι αντέδρασαν σε αυτή την προοπτική. Ο Ντε Γκωλ δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να του απαγορεύσει τη δημιουργία Στρατηγικής Αεροπορίας εξοπλισμένης με πυρηνικά όπλα. Αυτός ήταν και ο λόγος της ρήξης του με τους Αμερικανούς και της μετακόμισης της κεντρικής διοίκησης του ΝΑΤΟ από το Παρίσι στις Βρυξέλλες το 1958. Αυτά περί της γέννησης και της επιχειρησιακής αξίας της στρατηγικής κρούσης.<br /> <br /> Η οποία φυσικά εκτός από τα αεροπλάνα και τα όπλα, προϋπέθετε και πολλά άλλα πράγματα στις δεκαετίες του ‘50 και του ΄60. Ικανότητα εναέριου ανεφοδιασμού οπουδήποτε, οποτεδήποτε και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.<br /> <br /> Ικανότητα στρατηγικής αναγνώρισης, δηλαδή παρακολούθησης των κινήσεων του αντιπάλου, της παραγωγικής του δυνατότητας και της κατανομής των δυνάμεών του, ακόμα και εντός της επικράτειάς του. Τεράστιες εκπαιδευτικές και υποστηρικτικές υποδομές κ.ο.κ.<br /> <br /> Αυτός ο τεράστιος μηχανισμός, είχε φυσικά και τεράστιο κόστος. Οπότε απευθύνονταν σε λίγους. Η δε “ισορροπία του τρόμου” που πιθανότατα έχετε ακούσει ή διαβάσει, ήταν αυτό ακριβώς… Η γνώση δηλαδή των δύο μεγάλων αντιπάλων της Ψυχροπολεμικής περιόδου, ότι υπήρχε εκατέρωθεν η δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος, άρα βεβαιότητα αμοιβαίας καταστροφής (MAD: Mutually Assured Destruction) σε ελάχιστο χρόνο.<br /> <br /> Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, η στρατηγική κρούση άλλαξε μορφή. Δεν βασιζόταν πλέον σε μεγάλης ακτίνας και μεταφορικής ικανότητας, υψηλών επιδόσεων (ταχύτητας και ύψους) βομβαρδιστικά αεροπλάνα, αλλά σε διηπειρωτικούς πυραύλους.<br /> <br /> Επίσης βασίζονταν εν μέρει πλέον σε φωτοαναγνωριστικά αεροπλάνα και περισσότερο σε δορυφόρους για τη συλλογή πληροφοριών. Τέλος, αξιοποιήθηκε και εναντίον στόχων τακτικού χαρακτήρα, χωρίς τη χρήση πυρηνικών όπλων.<br /> <br /> Οι Αμερικανοί πρώτοι χρησιμοποίησαν τέτοια όπλα (τους γνωστούς BGM-109 Tomahawk), εξοπλισμένα με συμβατικές κεφαλές, από βομβαρδιστικά αεροσκάφη (B-52 και B-1), μεγάλες μονάδες επιφανείας του USN, αλλά και υποβρύχια. Ακολούθησαν με σημαντική καθυστέρηση οι Ευρωπαίοι (SCALP-EG/Storm Shadow, Taurus KEPD 350) και οι Ρώσοι (Kalibr).<br /> <br /> Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να συντηρήσει και να επαυξήσει την ικανότητα στρατηγικής κρούσης που έχει. Εισήλθε στην ομάδα των χωρών με δυνατότητες στρατηγική κρούσης τυπικά τον Αύγουστο του 2000. Τότε υπογράφηκαν οι συμβάσεις για την προμήθεια των Mirage 2000 και των όπλων τους.<br /> <br /> Η σύμβαση για τους στρατηγικούς SCALP-EG (υπήρξε και μία δεύτερη συμπληρωματική παραγγελία επί ΥΕΘΑ Παπαντωνίου το 2003) υπογράφηκε ξεχωριστά και υπό απόλυτη μυστικότητα στη Γαλλία από τον τότε ΥΕΘΑ, Α. Τσοχατζόπουλο.<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/news/stratigiki-kroysi-me-pa-kai-pn-pseytiko-dilimma-to-quot-belh-rra-i-mmsc-quot/mirage-amp-scalp-eg"><img height="185" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/07/Mirage-SCALP-EG.jpg" width="280" /></a><br /> <br /> Αυτό απαντά στο ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ δεν προσπάθησαν εξαρχής να εμποδίσουν την προμήθεια αυτού του όπλου από την Ελλάδα. Δεν το γνώριζαν, είναι η απάντηση. Όταν δημοσιοποιήθηκε η εν λόγω προμήθεια, υπήρξαν αντιδράσεις από την πλευρά της Τουρκίας. Οι Αμερικανοί κράτησαν χαμηλούς τόνους. Για τον πολύ απλό λόγο ότι οι υπογραφές είχαν ήδη μπεί.<br /> <br /> Στο πλαίσιο της πάγιας πολιτικής των “ίσων αποστάσεων” που εφαρμόζουν έναντι της Ελλάδας και της Τουρκίας, ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΑΝ αντίστοιχα όπλα (AGM-158 JASSM) στην τελευταία. Επομένως υπήρξαν ΕΝΤΙΜΟΙ και ΣΥΝΕΠΕΙΣ έναντι των επιλογών και τη πολιτικής τους.<br /> <br /> Που διαφοροποιούμαστε; Στο ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη αυτά τα ειδικά όπλα για να αντισταθμίσει δύο εις βάρος της παράγοντες. Την αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας και το μεγάλο στρατηγικό της βάθος (από δύση προς ανατολή).<br /> <br /> Ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα λοιπόν… Η Ελλάδα ΤΙΜΟΥΣΕ πάντα τη συμμαχική της σχέση με τις ΗΠΑ. Θεωρούμε ότι θα ήταν μεγάλη αχαριστία αν δεν το έκανε. Με έναν τέτοιο γείτονα όμως επιβάλλεται να έχει ΠΑΝΤΑ εναλλακτικές στη διάθεσή της. Για αυτόν ακριβώς το λόγο επιμένουμε στις δύο πηγές εξοπλισμών, σε κάθε περίπτωση.<br /> <br /> Ξαναγυρνάμε στο θέμα μας… Για να καταστεί δυνατή η αξιοποίηση των SCALP-EG από την Πολεμική Αεροπορία, δεν φτάνουν μόνο τα όπλα και τα αεροπλάνα (Mirage 2000-5Mk.2). Χρειάζεται και η πληροφορία.<br /> <br /> Αγοράστηκε λοιπόν από το ΥΠΕΘΑ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, συνδρομή στο ευρωπαϊκό δορυφορικό δίκτυο Helios ΙΙ. Μέσω σταθμού που δημιουργήθηκε στη χώρα μας, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να “κατεβάσουν” δορυφορικές φωτογραφίες (και γεωγραφικές συντεταγμένες…) υψηλής ανάλυσης, στόχων σε ελάχιστο χρόνο.<br /> <br /> Σαν αυτές των τουρκικών Hawk στην αεροπορική βάση Al Watiya που δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο πριν και μετά την προσβολή τους (pre – strike & post – strike). Η Ελλάδα λοιπόν απέκτησε ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ που απαιτεί ο ρόλος της στρατηγικής κρούσης. Πληροφορία, πλατφόρμα, όπλα… Πακέτο μη αποδεσμεύσιμο από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, για τους λόγους που εξηγήσαμε.<br /> <br /> Η Γαλλία που μας το αποδέσμευσε και είναι έτοιμη να κάνει το ίδιο και στην περίπτωση των Belharra, πέρα από την καθαρά ανταγωνιστική της σχέση με τις ΗΠΑ στο κομμάτι των όπλων και των αμυντικών συστημάτων, έχει τελείως διαφορετική εξωτερική και εξοπλιστική πολιτική έναντι της Ελλάδας. Η οποία λέει ότι εφόσον η τελευταία είναι χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ και χώρα – μέλος της Ε.Ε. ΔΕΝ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ σε περιορισμούς εξαγωγής όπλων και συστημάτων.<br /> <br /> To κόστος είναι μεγάλο, αλλά αυτό δεν απασχολεί τους Γάλλους. Το σκεπτικό τους είναι ότι από τη στιγμή που σου παρέχουν όλο το πακέτο μίας επιχειρησιακής δυνατότητας που ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ χώρες στον κόσμο έχουν στη διάθεσή τους και που κανείς άλλος δεν σου παρέχει, θα πρέπει και να το πληρώσεις.<br /> <br /> Σωστό, λάθος, εκβιασμός ή όχι, δεν θα το εξετάσουμε. Είμαστε αναγκασμένοι να το δούμε μόνο ώς εναλλακτική. Βέβαια, τελευταία και οι Γάλλοι προσφέρουν τη δυνατότητα δανειοδότησης και στα εξοπλιστικά, αλλά και αυτό είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθούμε σε άλλο αφιέρωμα.<br /> <br /> Κατόπιν όλων αυτών, όπλα όπως το SCAL-EG και το SCALP- Naval (MdcN), μαζί με το πακέτο που τα συνοδεύει επιτρέποντας την αποτελεσματική αξιοποίησή τους, είναι ζωτικής σημασίας για την ελληνική αποτροπή.<br /> <br /> Ιδού με ποιο τρόπο: Όταν οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι θα τους ανταποδόσεις το πρώτο πλήγμα άμεσα και χωρίς σπατάλη δυνάμεων…. Όταν γνωρίζουν ότι μπορείς ανά πάσα στιγμή να τους “κόψεις” τις γέφυρες στοn Βόσπορο και να τους απαγορεύσεις ταχεία μεταφορά δυνάμεων στον Έβρο, προκειμένου να μην εξαπολύσουν μία ευρείας κλίμακας επιθετική ενέργεια, ή να μην σταματήσουν μία ελληνική αντεπίθεση…<br /> <br /> Όταν γνωρίζουν ότι μπορείς να τους “σπάσεις” δύο υδροηλεκτρικά φράγματα στην ανατολική Τουρκία και να βυθίσεις στο σκοτάδι ολόκληρες επαρχίες διακόπτοντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα… Όταν γνωρίζουν ότι μπορείς να τους καταστρέψεις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες και εγκαταστάσεις διύλισης και μεταφοράς πετρελαίου…<br /> <br /> Όταν οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι όλα αυτά μπορείς να τα πετύχεις με όπλα που είναι πραγματικά πολύ δύσκολο (όχι αδύνατο…) να ανασχεθούν, τότε θα το σκεφτούν πολύ να χτυπήσουν πρώτοι ή να πατήσουν στο Καστελόριζο… Και ας είναι μακριά όπως λένε.<br /> <br /> Το να εγκαταστήσουμε τέτοια, ή άλλα, όπλα όπως γράφηκε, σε κάποια από τα εκατοντάδες νησιά μας, προϋποθέτει πολύ καλά στημένο και προστατευμένο (απρόσβλητο…) δίκτυο επιτήρησης, επικοινωνιών και διανομής πληροφοριών (που δεν έχουμε ακόμη αρχίσει να “στήνουμε”), σε συνδυασμό με ένα πολύ πυκνό δίκτυο αεράμυνας και παράκτιας άμυνας.<br /> <br /> Και πάλι όμως ζήτημα τρωτότητας θα υφίσταται (καταδρομικές ενέργειες…). Από την άλλη πλευρά χάνεται και το πλεονέκτημα της άμεσης κίνησης και αλλαγής θέσης – απόκρυψης.<br /> <br /> Μία φρεγάτα επι παραδείγματι μπορεί να εκτοξεύσει SCALP-Naval εναντίον στόχων βαθιά μέσα στην Τουρκία, ακόμη και όταν είναι κρυμμένη κάπου στο Ιόνιο, ή πλέει δυτικά της Κρήτης.<br /> <br /> Αυτή είναι εν κατακλείδι η υπόθεση “στρατηγική κρούση” για την Ελλάδα. Υπόθεση ζωτικής σημασίας κατά την άποψή μας, που έχουν γίνει ουκ ολίγες προσπάθειες (και εκ των έσω…) να υποβαθμιστεί και τελικά να απαξιωθεί και να αφανιστεί!<br /> <br /> Μία τέτοια προσπάθεια θεωρούμε ότι αποτελεί και το ΨΕΥΤΙΚΟ δίλημμα, “αμερικανικές MMSC, ή Belharra”. Για ποιόν ακριβώς λόγο το Πολεμικό Ναυτικό που είτε “εκσυγχρονίσει” τις τέσσερις ΜΕΚΟ είτε όχι, θα υποχρεωθεί εντός των επόμενων ετών να δρομολογήσει την αντικατάσταση 10 φρεγατών, δεν μπορεί να επιλέξει και τα δύο καράβια;<br /> <br /> Εξ όσων αντιλαμβανόμαστε είναι πλοία διαφορετικών κατηγοριών και ρόλου. Επίσης δεν μπορεί να τεθεί θέμα κόστους, γιατί τα αμερικανικά πλοία είναι σαφώς φθηνότερα… Έτσι δεν είναι; Για ποιον λόγο επομένως δεν μπορεί το ΠΝ να πάει σε μία αναλογία τεσσάρων Belharra και έξι MMSC εντός της δεκαετίας;<br /> <br /> Για ποιόν λόγο τέλος, δεν μπορεί να έχει στη διάθεσή του την εναλλακτική της παράλληλης αξιοποίησης ASTER 15/30 και ESSM/SM-2, ή Harpoon και Exocet; Δεν έχει ενταγμένα σε υπηρεσία ευρωπαϊκά και αμερικανικά όπλα τα τελευταία 50 χρόνια; Αυτά είναι που ανεβάζουν τα λειτουργικά κόστη και τα κόστη υποστήριξης;<br /> <br /> Πιστεύουμε ότι δεν έχουν καμία βάση όλα αυτά τα πράγματα, με τις “εναλλακτικές” για τις Belharra. Δεν θα έπρεπε καν να τα συζητάμε… Επιμένουμε λοιπόν στην πολιτική των δύο πηγών προμήθειας όπλων και συστημάτων, την οποία πρακτικά έχουμε εγκαταλείψει εδώ και χρόνια. Όπως επιμένουμε και στο ζήτημα της επαύξησης των δυνατοτήτων στρατηγικής κρούσης.<br /> <br /> Ελπίδα μας είναι ότι θα πρυτανεύσει η λογική και το εθνικό συμφέρον. Η παρούσα κυβέρνηση έχει άλλωστε δώσει τέτοια δείγματα γραφής…<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Στρατηγική κρούση με ΠΑ και ΠΝ… ψεύτικο δίλημμα το “Belh@rra ή MMSC”

Επειδή το τελευταίο διάστημα έγινε πολύς λόγος για την πραγματική επιχειρησιακή αξία των όπλων οριζόντιας πλεύσης, μακρού πλήγματος – μεγ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Ο Ελληνισμός μπροστά στον σύγχρονο τουρκοϊσλαμισμό”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4nozxb_384XVdF0cW-UF11s6Svi2-tHs9XvymDH8N1IeKpRZhdCYJ7o4qHO9N2iNg2wZmwvIACZbnXTTOe6HiAk84vTnJt_3QWOhvqmxcXn9VSWoPE9MqraukYNzcJqMYja9kG-SIV3I/s1600/erdogan_armny.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="464" data-original-width="696" height="186" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4nozxb_384XVdF0cW-UF11s6Svi2-tHs9XvymDH8N1IeKpRZhdCYJ7o4qHO9N2iNg2wZmwvIACZbnXTTOe6HiAk84vTnJt_3QWOhvqmxcXn9VSWoPE9MqraukYNzcJqMYja9kG-SIV3I/s280/erdogan_armny.jpg" width="280" /></a></div> <br />Γράφει ο<br /><b>Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο</b><br />Η επιθετικότητα και ο αναθεωρητισμός της Ισλαμικής Τουρκίας απογειώθηκαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016.<br /><br />Ανεξάρτητα του αν ο Ερντογάν γνώριζε ή ακόμη περισσότερο εάν ενορχήστρωσε από το σκοτεινό παρασκήνιο των μυστικών υπηρεσιών το αποτυχημένο (;) πραξικόπημα (Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, Nordic Monitor) για να επιφέρει ένα κυριολεκτικά θανατηφόρο «τελικό» χτύπημα στους αντιπάλους του του «κοσμικού» κράτους και των φιλοδυτικών- φιλοαμερικανικών δικτύων στην χώρα, ένα είναι το σίγουρο:<br /><br />Μετά την νίκη του επί του κεμαλικού κατεστημένου είχε μόνον ένα εμπόδιο. Ένα εμπόδιο που μπορούσε να ενεργοποιηθεί εναντίον του και εναντίο του AKP ανά πάσα στιγμή για να αποτρέψει το ξεδίπλωμα της αυθεντικής τουρκοϊσλαμικής πολιτικής του: τα φιλοδυτικά/φιλοαμερικανικά δίκτυα στον στρατό, την κοινωνία, την εκπαίδευση, τη δημόσια διοίκηση και την δικαιοσύνη.<br /><br />Το δίκτυα αυτά περιελάμβαναν μεν εναπομείναντα κεμαλικά υπολείμματα, ιδίως στον στρατό, αλλά το κύριο σώμα τους αποτελούνταν από νέες δομές δικτύων που εν πολλοίς αντικατέστησαν τα κεμαλικά: φιλοαμερικανικές θρησκευτικές ισλαμικές κοινότητες ιδίως του κινήματος Γκιουλέν.<br /><br />Το ειρωνικό, μέσα σε αυτές τις τραγικές και σκοτεινές ιστορίες που δείχνουν τις έντονες και βαθιές διεργασίες που συνέβαιναν και συμβαίνουν στην Τουρκία, είναι ότι όλα αυτά τα δίκτυα αναπτύχθηκαν από τον ίδιο το Ερντογάν και τη μορφή που έλαβε το τουρκικό ισλαμικό κίνημα με το AKP, δίνοντας τους την πολιτική κάλυψη και προστασία για την ανάπτυξη τους.<br /><br />Βέβαια, για κάποιον προσεκτικό παρατηρητή, ερωτηματικά δημιουργούσε το γεγονός ότι, οι δομές αυτές δεν δημιουργούνταν από και μέσα στα υπάρχοντα ισλαμικά τάγματα σούφικης προέλευσης που αποτελούσαν τον μυστικό (και μυστικιστικό) χώρο όπου παράχθηκε η ιδεολογία και η στρατηγική του ΑΚP (και εν γένει τουρκικού ισλαμισμού και πριν το AKP) και μέσω των οποίων γίνονταν και η στρατολόγηση και ιδεολογικόθρησκευτική εκπαίδευση των στελεχών του (και των προηγούμενων ισλαμικών κομμάτων) αλλά έξω από αυτά .<br /><br />Αυτές οι δομές και τα δίκτυα ήταν το άλλοθι του AKP για την διάλυση των φιλοδυτικών –φιλοαμερικανικών κεφαλικών δομών αλλά και η υποτιθέμενη «εγγύηση» για την φαινόμενη φιλοδυτική – φιλοαμερικανική πολιτική του AKP.<br /><br />Οι Αμερικανοί έμειναν ευχαριστημένοι από την εξέλιξη αυτή ίσως και επειδή τους ήταν γνώριμη η λειτουργία παρόμοιων θρησκευτικών δικτύων από την προτεσταντική – Ευαγγελική κοινοτική τους παράδοση.<br /><br />Το τουρκικό ισλαμικό κίνημα, στην εξέλιξη του στην AKP του μορφή, προσεκτικά ενέταξε στην πολιτική στρατηγική του θεσμικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές αμερικανικής «προέλευσης» όπως : 1) προσαρμογή του τουρκικού πολιτικού συστήματος στο αμερικανικό προεδρικό σύστημα, 2) αντικατάσταση της ευρωπαϊκής (γαλλικής) αρχής της «κοσμικότητας» (ένα από τα κεμαλικά «βέλη») με τον αμερικανικό σεκιουλαρισμό , 3) Ο έντονος αντικομουνισμός, οι δηλώσεις και ρητορεία πίστης στην δημοκρατία με την ισλαμιστική εξίσωση ότι «Ισλάμ = πραγματική δημοκρατία», η θρησκεία είναι το θεμέλιο του κράτους και του ατόμου (όλα όπως .. η συντηρητική Αμερική).<br /><br />Στην οικονομία από το 1987 με πρωθυπουργό τον Τουργκούτ Οζάλ, το ισλαμικό κίνημα υιοθετεί τον νεοφιλελευθερισμό.<br /><br />Ο νεοφιλελευθερισμός αποτέλεσε πράγματι την ιδανική ευκαιρία για τους Τούρκους Ισλαμιστές, αφού (εκτός του ότι άρεσε στους Αμερικανούς) 1. ήταν το ικανό και αναγκαίο εργαλείο οικονομικής πολιτικής εναντίον του κρατικοκαπιταλιστικού κεμαλικού οικονομικού μοντέλου όπου το κράτος, με αιχμή του δόρατος τον στρατό, είχε την κυρίαρχη θέση, 2. βοηθούσε την ανάδυση του (ισλαμικού) κεφαλαίου της ανατολής στην οικονομία, 3. ενέτασσε τις τουρκικές επιχειρήσεις του αναδυόμενου «καταπιεσμένου» κεφαλαίου της ανατολής στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα και αγορά, εξασφαλίζοντας τους τις αναγκαίες πιστώσεις για την ανάπτυξη του, ενώ ταυτόχρονα 4. εξυπηρετούσε το ισλαμικό σχέδιο ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας και της ισλαμικής αγοράς και κατανάλωσης, με στόχο την απεξάρτηση από την αποικιοκρατική χριστιανική δύση, εξάρτηση στην οποία έβλεπαν ως αιτία της τουρκικής παρακμής και όλων τους των κακοδαιμονιών .<br /><br />Οι Αμερικανοί έμειναν ευχαριστημένοι από τις (μελετημένες σε βάθος από τους ισλαμιστές) εξελίξεις και πολιτικές αυτές, τους εμπιστεύτηκαν και συναίνεσαν – έστω σιωπηρά – στην πολιτική «αντικατάσταση» των κεμαλιστών από τους «επιχειρηματίες» και συντηριτικούς ισλαμιστές .<br /><br />Τους χαροποιούσε και εφησύχαζε η τουρκική προτίμηση στο «ανώτερο» αμερικανικό πολιτικό σύστημα και η ανυπομονησία τους για «δουλειές».<br /><br />Ανεξάρτητα λοιπόν από την «σκοτεινή» εμπλοκή του ή όχι στο πραξικόπημα τα φιλοδυτικά – φιλοαμερικανικά δίκτυα ήταν πλέον το τελευταίο εμπόδιο για την απελευθέρωση της «αυθεντικής» τουρκοισλαμικής ψυχής που συμπληρωματικά συγκεράζει σε ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό μείγμα την επιθετικότητα της νομαδικής τουρκικής φυλής και του ισλαμισμού.<br /><br />Η ολοκληρωτική και υποδηλώνουσα ένα πολύ μελετημένο σχεδιασμό εξολόθρευσης των δικτύων αυτών (τελευταίων απομειναριών της αποικιοκρατικής εξάρτησης πριν την ισλαμική αναγέννηση του έθνους –milliet-), δεν μπορεί να έλαβε χώρα χωρίς να προϋπήρχε και περίμενε (;) μόνον μία αφορμή για το ξεδίπλωμα του, αφορμή η οποία και δεν άργησε να βρεθεί με το πραξικόπημα …<br /><br />Συνακόλουθα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα η επιρροή του αποτρεπτικού δυτικού παράγοντα και των εσωτερικών δικτύων του για την ανασύσταση του τουρκοϊσλαμικού οθωμανικού μεγαλείου του παρελθόντος ελαχιστοποιήθηκε. Το καθεστώς φρόντισε άλλωστε να υποδείξει ως υπεύθυνο για το πραξικόπημα πάλι την Δύση.<br /><br />Ο ισλαμικός / τουρκικός αναθεωρητισμός πλέον αναδύεται ανεμπόδιστος, ατόφιος, απροσχημάτιστος, με μία (τουρκοισλαμική) καθαρότητα γνώριμη από την επαναστατική και προεπαναστατική μας ιστορία.<br /><br />Ετσι η Συνθήκη της Λωζάννης είναι απόρροια της μαύρης, οδυνηρής εποχής της εξάρτησης της Τουρκίας από την Χριστιανική Δύση και του κεμαλισμού και πρέπει να αναθεωρηθεί. Αντίθετα, το ισλαμικό οθωμανικό παρελθόν είναι αυτό της «καρδιάς» τους, ένα παρελθόν που όχι μόνον αναπολούν αλλά αναθεωρητικά και στρατηγικά επιδιώκουν την αποκατάσταση του παντού: από την περιοχή του Καυκάσου (Αρμενία – Αζερμπαϊτζάν) στην αραβική χερσόνησο (ΙΡΑΚ, ΚΑΤΑΡ), στην ανατολική και κεντρική μουσουλμανική Αφρική (μέσω «εκπαίδευσης» και οικονομίας πχ Σουδάν), στην Βόρεια Αφρική (στην Αίγυπτο μέσω της μουσουλμανικής αδελφότητας, στην Τυνησία μέσω του μετριοπαθούς φιλοτουρκικού ισλαμισμού, στην Λιβύη μέσω του τουρκολίβυου Σαράτζ), στα Βαλκάνια (εκμεταλλευόμενη τις τουρκοϊσλαμικές μειονότητες Βουλγαρία και Ερζεγοβίνη και τις προβληματικές σχέσεις της Ελλάδας με τα Σκόπια, στην Αλβανία, στο Κόσοβο με την «πολιτιστική» θρησκευτική «συγγένεια» ), στην Συρία, την Παλαιστίνη, την Κίνα (Ουιγούροι), ακόμη και στην ίδια την Ευρώπη με τις τουρκοϊσλαμικές μειονότητες και την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού…<br /><br />Ο τουρκοϊσλαμικός γεωπολιτικός αναθεωρητισμός δεν βρίσκει όρια ούτε εντός των ακροτάτων ιστορικών ορίων του πάλαι ποτέ Ισλαμικού Χαλιφάτου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η τουρκοϊσλαμική ψυχή κινείται αχαλίνωτη φαντασιακά (γιατί όχι) και πέραν της Βιέννης, (γιατί όχι) και στις πατρογονικές κοιτίδες στην Απω Ανατολή.<br /><br />Η Δύση, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, παρατηρεί ανίκανη να καταλάβει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν δομικά επιθετικό – αναθεωρητικό δρώντα, παρότι οι αναλογίες με την Γερμανία του 33 – 39 γίνονται εμφανείς.<br /><br />Η Τουρκοϊσλαμική επιθετικότητα και πως αντιμετωπίζεται<br /><br />Οι Τούρκοι Ισλαμιστές είναι προσανατολισμένοι στον δομικό αναθεωρητισμό – επιθετικότητα. Επεμβαίνουν Βόρειο Ιράκ, Σουδάν, βοηθούν τουρκισλαμιστές ή μουσουλμάνους στον Καύκασο, πολιτικά στην Κίνα (ουιγούροι).<br /><br />Η επιθετικότητα της Τουρκίας επαναφέρει «παραδοσιακά» ισλαμικά και τουρκικά (Οθωμανικά) χαρακτηριστικά: οι εκφράσεις της γίνονται προσεκτικά μελετημένα, πιέζοντας και προλειαίνοντας επί μακρόν το έδαφος στο εν δυνάμει μέτωπο μέσω ανορθόδοξων μέσων (τακτική Ακιντσιλαρί), εγκληματικών στοιχείων και παραστρατιωτικών ομάδων που σπέρνουν τον τρόμο, ισοπεδωτικό και διαρκή ψυχολογικό πόλεμο, εκμετάλλευση στο έπακρον της οικονομικής πίεσης ή επικερδούς προστασίας, προσέγγιση αξιωματούχων, ενίσχυση της διαφθοράς στην περιοχή στόχο (μέσω λαθρεμπορίας και άλλων επικερδών εγκληματικών πράξεων κα).<br /><br />Όταν εκδηλώνεται η προσχεδιασμένη και κατάλληλα προετοιμασμένη στρατιωτική επέμβαση με τους αρχικά οριοθετημένους στόχους έχουν ήδη διαμορφωθεί οι συνθήκες της στρατιωτικής επιτυχίας με την συγκέντρωση και διάταξη δυνάμεων που εξασφαλίζουν την επιτυχία στην επιχείρηση και τις σχετικές διευθετήσεις μέσω μυστικών διμερών επαφών με τους πραγματικούς δρώντες (αυτούς με ισχύ και βούληση να χρησιμοποιηθεί, οι υπόλοιποι αγνοούνται). Η στρατιωτική επέμβαση με αλλεπάλληλες προσαρμογές εξαντλεί τις τακτικές δυνατότητες και οριοθετείται διπλωματικά στα πλαίσια και όρια που διαμορφώνουν σχεδόν αποκλειστικά πραγματικοί και μόνον παράγοντες ισχύος τρίτων δρώντων : Παράδειγμα η οριοθέτηση μετά την Τρίτη επέμβαση στην Συρία με την Ρωσία, δυνητικά όπως ίσως δούμε με την Αίγυπτο στο μέτωπο της Ανατολικής Λιβύης, στο Βόρειο Ιράκ με τον Αμερικανικό, σουνιτικό, σιιτικό και κουρδικό παράγοντα πάντα στα όρια των δυνατοτήτων αλλά χωρίς να ξεπεραστεί η γραμμή που μπορεί να καταστήσει την κατατριβή – οικονομική και στρατιωτική- ανεξέλεγκτη.<br /><br />Με την ελαχιστοποίηση της διακινδύνευσης και τον λεπτομερή επιχειρησιακό σχεδιασμό επιτυγχάνεται : 1. Η εδραίωση του ψυχολογικού «μύθου» της αήττητης δύναμης, 2. Ο περιορισμός απωλειών σε ανεκτό οικονομικό – κοινωνικό – ανθρώπινου δυναμικού – εμπλεκόμενων στρατιωτικών μέσων επίπεδο (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μία ανατολικού τύπου, ισλαμική κοινωνία, όπου τα ανεκτά όρια απωλειών είναι διαφορετικά από τα αντίστοιχα δυτικά) , 3. Ο περιορισμός του οικονομικού κόστους καθιστώντας την ίδια την επιχείρηση οικονομικά κερδοφόρα εκμεταλλευόμενη τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των περιοχών στόχων (εκεί όπου προβάλλει την ισχύ της) 4. την μεγιστοποίηση των κερδών (εδαφικών οικονομικών κα).<br /><br />Μετά λοιπόν την τρίτη (1) επέμβαση στην Συρία – εξαναγκάζοντας στην πραγματικότητα τους Αμερικανούς να την ανεχθούν – η Τουρκία οριοθετείται μόνον από την Ρωσική ισχύ στην περιοχή. Κατόπιν προβάλλει την επιθετικότητα της στην Λιβύη.<br /><br />Το ερώτημα είναι όταν δεν υπάρχει περαιτέρω χώρος επέκτασης στην Λιβύη που θα διοχετευτεί η εγγενής συστημική – ιδεολογική επιθετικότητα; Η απάντηση είναι απλή σύμφωνα με όσα αναφέραμε ήδη : όπου είναι εφικτό. Μπορεί να είναι στο Αιγαίο ή σε περιοχές της Αν. Μεσογείου όπου υπάρχουν συμφέροντα Ελληνικά και Κυπριακά; Η απάντηση πάλι είναι απλή: ναι εάν το κέρδος, ο αντικειμενικός σκοπός προβλέπεται ότι μπορεί να επιτευχθεί με ανεκτό κόστος. Όχι εάν το κόστος θα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία έχει απεριόριστες φιλοδοξίες, καταρχήν να καταστεί Περιφερειακή Δύναμη. Δεν θα διακινδύνευαν οι τούρκοι ισλαμιστές τις φιλοδοξίες αυτές καθώς επίσης και την πολιτική τους ηγεμονία που γνωρίζουν ότι πολλοί εχθροί αλλά και «φίλοι» καιροφυλακτούν να τους την στερήσουν.<br /><br />Οι παραπάνω συλλογισμοί δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ή φαντασιακού τύπου προσδοκία διατήρησης της ειρήνης με ΚΑΝΕΝΑ άλλο μέσο πλην του μόνου απολύτως κατανοητού και όχι μόνον θα έλεγα από την Τουρκία αλλά και γενικότερα στις μεταψυχροπολεμικές διεθνείς σχέσεις αποτρεπτικού μέσου: αυτής καθεαυτής της ισχύος και εν τέλει της στρατιωτικής ισχύος.<br /><br />Μόνον η «κλασική» αξιόπιστη αποτροπή, δηλαδή η δημιουργία πεποίθησης ότι ο επίβουλος θα πληρώσει δυσανάλογο και βαρύ κόστος σε περίπτωση εκτόνωσης της αρπακτικής ιδιοσυγκρασίας του προς τα … εδώ (προς τα ελληνικά κυριαρχικά και ζωτικά συμφέροντα) εξασφαλίζει την ειρήνη. Μόνον η αποτροπή θα εξασφαλίσει την Ειρήνη όπως και στο βαθμό που την εξασφάλισε και μέχρι και σήμερα.<br /><br />Για να γίνω ακόμη πιο σαφής: σε τελική ανάλυση την πολυπόθητη ειρήνη εξασφαλίζει στον Έλληνα και την Ελληνίδα η αποτρεπτική δύναμη του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος έχει σήμερα την ισχύ που χρειάζεται για να λειτουργεί ως αξιόπιστο εργαλείο αποτροπής (αλλιώς μην ανησυχείτε θα το είχαμε … καταλάβει !) και η αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας να προασπίσει και διαφυλάξει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα χρησιμοποιώντας ΟΛΟΥΣ τους διαθέσιμους παράγοντες ισχύος της χώρας. Έτσι προασπίζεται και η (οι) προσωπική ελευθερία (ελευθερίες). Και ο δικαιωματισμός προϋποθέτει την εθνική κυριαρχία και η εθνική κυριαρχία εξυπηρετεί τον ελληνικό τρόπο ζωής μας που συμπεριλαμβάνει θεμελιωδώς στον κεντρικό του πυρήνα τα ατομικά, κοινωνικά (ευημερία – βιοσυντήρηση) και πολιτικά (δημοκρατία) μας δικαιώματα. Χρειάζεται κοινωνική συνοχή και εθνική ενότητα: όχι όπως κάποιοι επανεμφανιζόμενοι μεταμφιεσμένοι πονηροί – αλλά όχι και έξυπνοι – αντιλαμβάνονται: ως έλλειψη ή «απαγόρευση» διαλόγου για την εθνική στρατηγική ενόψει μιας πραγματικής η τεχνητά διογκωμένης απειλής, αλλά αντίθετα ως δημοκρατική και πατριωτική ευθύνη και υποχρέωση όλων, ως η απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση και για την διαμόρφωση της (απαραίτητης εθνικής στρατηγικής) , αλλά και για την διόρθωση τυχόν σφαλμάτων, αρκεί να γίνεται (ο διάλογος) με παράθεση επιχειρημάτων και ιδίως ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ. Οποιος έχει την τόλμη της κριτικής ( μιας ιδιότητας a priori επωφελούς για την δημοκρατική κοινωνία και πολιτεία), με την παράθεση των προτάσεων που δίνουν απτό περιεχόμενο στις απόψεις του, δίνει την δυνατότητα στους συμπολίτες του, στους οποίους απευθύνεται, να τις αξιολογήσουν ελέγχοντας τον πραγματισμό του (ή αντίθετα αιθεροβασία του).<br /><br />Ας θυμηθούμε το πολύ διδακτικό και για τους σημερινούς κυβερνώντες μάθημα του Μονάχου (Διάσκεψη του Μονάχου το 1938 όπου η Γαλλία και Βρετανία επέτρεψαν τη προσάρτηση της Σουδητίας από την χιτλερική Γερμανία υποτιμώντας τις χωρίς όρια «φιλοδοξίες» του Χίτλερ ) από τον απολύτως αρμόδιο να το περιγράψει Ουίνστον Τσώρτσιλ ως “κάποιον που ταΐζει ένα κροκόδειλο, ελπίζοντας ότι θα φαγωθεί τελευταίος.»<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

“Ο Ελληνισμός μπροστά στον σύγχρονο τουρκοϊσλαμισμό”

Γράφει ο Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο Η επιθετικότητα και ο αναθεωρητισμός της Ισλαμικής Τουρκίας απογειώθηκαν μετά το αποτ...

Διαβάστε την συνέχεια