Η τραγωδία της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPfV2zfjBIa7vHq6f4ZC4uAfc1Sz1WhbVlXj5G1QnwWVguMOyhuvuWZokGI0gwC13SbxtNNLP74vxo3Ux36IRNcrmUU2LRx5hQrb6PYYu2DsbUVvZNWJE0BfSZskPFHzhw8jr1ISuqP1E/s1600/%25CE%2595%25CE%2591%25CE%2592-%25CE%25A4%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="470" data-original-width="780" height="168" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPfV2zfjBIa7vHq6f4ZC4uAfc1Sz1WhbVlXj5G1QnwWVguMOyhuvuWZokGI0gwC13SbxtNNLP74vxo3Ux36IRNcrmUU2LRx5hQrb6PYYu2DsbUVvZNWJE0BfSZskPFHzhw8jr1ISuqP1E/s280/%25CE%2595%25CE%2591%25CE%2592-%25CE%25A4%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1.jpg" width="280" /></a></div> <br />Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης </b><br />Με αφορμή την παρατεινόμενη εκκρεμότητα περί την ΕΛΒΟ, την απεργία των εργαζομένων στην ΕΑΒ και την… ησυχία από την ΕΑΣ, θα περιγράψουμε τα βασικά αίτια για τα πτωχά αποτελέσματα στον χώρο της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας, η προσπάθεια στην οποία ξεκίνησε στην δεκαετία του 1970, ως κεντρική πολιτική κυβερνητική επιλογή. Οι περισσότεροι κλείνουν τα μάτια στα διδάγματα από όλη αυτή την μακρά προϊστορία, με κίνδυνο την επανάληψη θεμελιωδών σφαλμάτων από πλευράς αρμοδίων, οι οποίοι ανέκαθεν συνέδεεαν την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία κατά βάση με τις κρατικές εταιρείες, αδιαφορώντας για την ιδιωτική πρωτοβουλία. Παραλλήλως, επισημαίνουμε ορισμένα στοιχειώδη πράγματα, τα οποία φαίνεται ότι είτε δεν έχουν καταστεί αντιληπτά για το μέλλον των κρατικών αμυντικών βιομηχανιών είτε υπάρχει κρυφή “ατζέντα” με προωθούμενες συμφωνίες “κάτω από το τραπέζι”. <div> <br />Η ανάπτυξη της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας βασίστηκε στις κρατικές βιομηχανίες οι οποίες λειτούργησαν για δεκαετίες με κομματικά κριτήρια, χωρίς ίχνος αξιοκρατίας και με άκρατο συνδικαλισμό. <br />Οι εναλλαγές κυβερνήσεων έφερναν κάθε φορά εναλλαγές προσώπων και τοποθέτηση “στο ψυγείο” ακόμη και ικανών στελεχών που είχαν τοποθετηθεί επί προηγούμενης κυβερνήσεως. <br />Οι κρατικές εταιρείες χρησιμοποιήθηκαν τις περισσότερες φορές ως “Δούρειος Ίππος” αντιπροσώπων ξένων εταιρειών, για την προώθηση συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων με το πρόσχημα της αναλήψεως κατασκευαστικού έργου. </div> <div> <br />Υπήρξε και υπάρχει διαφθορά (σήμερα φυσικά λιγότερη γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα) και συναλλαγές “κάτω από το τραπέζι” στην επιλογή συνεργασιών, υποκατασκευαστών, προμηθείας πρώτων υλών κ.λπ. <br />Μετά το φιάσκο του εμβληματικού ARTEMIS 30, ελάχιστες προσπάθειες έγιναν για ανάπτυξη πραγματικών προϊόντων που να τα χρειάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και η διεθνής αγορά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν υπήρξε καμμία εμπορική επιτυχία. </div> <div> <br />Ως κλασικοί δημόσιοι υπάλληλοι, στελέχη και εργαζόμενοι σε αυτές, ελάχιστο ενδιαφέρον επέδειξαν για την επιβίωση και ανάπτυξη των εταιρειών, αδιαφορώντας για τα ελλείμματα και τις ζημιές που φόρτωναν στον Έλληνα φορολογούμενο. <br />Μετά από 45 χρόνια λειτουργίας και την υλοποίηση δεκάδων εξοπλιστικών προγραμμάτων με δαπάνη αμέτρητων δισεκατομμυρίων, κανένα ελληνικό μείζον αμυντικό προϊόν με αξιόλογες εξαγωγές, δεν έχει παρουσιαστεί. </div> <div> <br />Οι κρατικοδίαιτες βιομηχανίες δεν έχουν ούτε τις δομές ούτε τα κατάλληλα πρόσωπα να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες. Αναγέννηση της αμυντικής βιομηχανίας με παλιά υλικά κατεδάφισης, δεν μπορεί να υπάρξει. <br />Η χώρα έχει μια τελευταία ευκαιρία να ενταχθεί ισότιμα στο νέο Ευρωπαϊκό περιβάλλον της Αμυντικής Βιομηχανίας που σχηματίζεται μέσω συγχωνεύσεων εξαγορών και στρατηγικών συνεργασιών. </div> <div> <br />Η Ελλάδα είναι κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και πλην εξαιρέσεων, δεν μπορεί να απομακρυνθεί από αυτούς τους θεσμούς στα εξοπλιστικά. <br />Συζητήσεις για πώληση εταιρειών (ΕΛΒΟ σήμερα, παλαιότερα ΕΑΣ) σε εταιρείες χωρών όπως η Κίνα, η Ινδία, το Ισραήλ, η Νότιος Αφρική κ.λπ. οδηγούν αυτομάτως την χώρα σε απομόνωση και ύψωση τείχους από τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς, για λόγους διαρροής τεχνολογίας. <br />Σε προγράμματα ΝΑΤΟ ή τύπου PESCO, θα είναι αδύνατον να συμμετάσχει η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία όταν θα έχουν παρεισφρήσει στις δομές της τρίτες χώρες… <br /><br /><img height="173" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2020/05/Screenshot-2020-05-19-12.26.26.png" width="280" /> <br /><br />Είναι εντυπωσιακό ότι όλες αυτές τις δεκαετίες και με την παραπάνω εμπειρία, οι κυβερνώντες δεν ενδιαφέρθηκαν για εναλλακτικούς σχεδιασμούς και οδικούς χάρτες, με δεδομένη την κρατική αποτυχία στον χώρο. Τι θα μπορούσαν να έχουν πράξει; <br />Πρωτοβουλίες για χρηματοδότηση προσπαθειών του ιδιωτικού τομέα (κλάσμα της επενδύσεως εν σχέσει με ανάλογες χρηματοδοτήσεις προς κρατικές βιομηχανίες) από τον οποίο να δημιουργηθεί δυναμική που θα συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες εταιρείες, όσες μπορούν να ακολουθήσουν και δεν είναι σφραγίδες και εταιρείες “ζόμπι” στην καλύτερη περίπτωση. </div> <div> <br />Υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα ιδιωτικών εταιρειών που επιβίωσαν και παράγουν με ανταγωνιστικό τρόπο για την παγκόσμια αγορά. <br />Το σύνολο σχεδόν της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας παράγει υποσυστήματα, που δεν είναι “δεμένα” με κύριο οπλικό σύστημα. <br />Απαιτούνται εταιρείες που θα ηγηθούν σε επιλεγμένους τομείς ώστε να παραχθούν τελικά ολοκληρωμένα κύρια προϊόντα – οπλικά συστήματα. </div> <div> <br />Χρειάζονται εταιρείες OEM (Original Equipment Manufacturer) που μπορούν να σχεδιάσουν και να αναπτύξουν ολοκληρωμένες εναέριες, χερσαίες ή θαλάσσιες πλατφόρμες, στις οποίες θα ενσωματωθούν τα υποσυστήματα των υπολοίπων ελληνικών εταιρειών. <br />Εφόσον παρουσιασθούν αξιόλογα προϊόντα που καλύπτουν ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, οι οποίες θα τα υιοθετήσουν έπειτα από σωστή και πραγματικά εθνική αξιολόγηση, αυτομάτως ανοίγει ο δρόμος για προώθηση σε τρίτες χώρες. <br /><br />Εξ όλων των ανωτέρω, στον μικρό χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία η παρούσα κυβέρνηση, οι μέχρι τώρα ενδείξεις για τις κινήσεις της στον συγκεκριμένο χώρο, δείχνουν ότι: <br />Ως προς την ΕΛΒΟ ενθαρρύνονται σχήματα επενδυτών από χώρες του Τρίτου Κόσμου. Εδώ πρέπει να πούμε ότι κατά την άποψή μας, ο “θόρυβος” περί του ενδιαφέροντος από μεγάλο αριθμό ενδιαφερομένων, καλλιεργείται σκοπίμως αλλά δεν υπάρχει ουσία. Όμως ο “θόρυβος” αυτός, εκπέμπει μηνύματα και εκτός των συνόρων της χώρας. </div> <div> <br />Προετοιμάζονται δαπανηρά προγράμματα εξαγοράς αδείας κατασκευής ξένων προϊόντων τα οποία θα βαπτιστούν “εθνικά”. Πέραν του ότι τέτοιες επιλογές ενέχουν υψηλότατο κόστος που πρέπει να καταβληθεί στον ξένο κατασκευαστή για την εξασφάλιση της αδείας του και εκτός της γενικότερης “αυταπάτης – κοροϊδίας” ότι αίφνης εμφανίζονται εξ ουρανού “εθνικά” όπλα, η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι οι κρατικές εταιρείες δεν θα αποφύγουν την επιστροφή σε μερικά χρόνια στην προτέρα προβληματική κατάσταση. Ο λόγος; Δεν θα έχουν αναπτύξει δικό τους προϊόν… Αυτό δεν συνέβη με την ΕΒΟ και το G3; Παρουσίασε στην συνέχεια κάποιο δικό της όπλο η εταιρεία; Ήδη οι κυβερνητικές διαρροές κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον χορό των αντιπροσώπων ξένων οίκων για… μπίζνες κι έχουμε ήδη διοχέτευση προτιμητέων σεναρίων στα μέσα. </div> <div> <br />Δεν διαφαίνεται συγκεκριμένη στρατηγική μόνιμου στοχοθετημένου διαλόγου με εταιρείες του ιδιωτικού τομέα ώστε να υποστηριχθεί η ανάπτυξη πραγματικώς εθνικών προϊόντων, ακόμη και κύριων οπλικών συστημάτων και όχι απλώς υποσυστημάτων. <br /><br />Καταληκτικώς, πρέπει να επισημανθεί ότι έπειτα από αρνητική συσσωρευμένη εμπειρία δεκαετιών και πολύ περισσότερο στην πραγματικότητα των συνθηκών δημοσιονομικής στενότητος της χώρας, θα έπρεπε να έχει προβληματίσει τους αρμοδίους κατά πόσο μπορεί να συνεχίζεται η θεωρία περί αναπτύξεως της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας με “ατμομηχανή” τις “μεγάλες” κρατικές εταιρείες (αναλαμβάνοντας μεγάλες συμβάσεις από το Δημόσιο, θα έδιναν υποκατασκευαστικό έργο στις μικρότερες ιδιωτικές). Η θεωρία, έχει αποτύχει οικτρώς λόγω διαφθοράς και ανυπαρξίας σωστής μεθοδολογίας. Μήπως όμως θα έπρεπε ήδη να έχει εξετασθεί η αντιστροφή των ρόλων; Δηλαδή η ανάθεση συμβάσεων με σαφώς χαμηλότερο ύψος επενδύσεως σε ιδιωτικές εταιρείες για προγράμματα ακόμη και ολοκληρωμένων οπλικών συστημάτων που χρειάζονται οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, από τα οποία θα δοθεί έργο και στις κρατικές εταιρείες. Αντικειμενικώς, ο ιδιωτικός τομέας διακρίνεται από μεγαλύτερη ευελιξία, ταχύτητα και πραγματικούς όρους αγοράς που τον καθιστούν ανταγωνιστικό διεθνώς.<br /><br /><a href="https://doureios.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η τραγωδία της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας

Από Σάββας Δ. Βλάσσης Με αφορμή την παρατεινόμενη εκκρεμότητα περί την ΕΛΒΟ, την απεργία των εργαζομένων στην ΕΑΒ και την… ησυχία από την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Για ποιο λόγο η Ελλάδα δεν διεκδικεί την αναγνώριση της Γενοκτονίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7OdWXmCstonozP23Msb83-ChNT9HsSI-q7NzB83YDPM4aCHQxNbsodlxBS1NcQame3QAKNIpbp7fPy_pImoPousZ5cZc8seMHABOJACMjeqcIq3XcBUWdQ5rOvtnL5w_vZ5giAqjH5-0/s1600/pontiaki-genoktonia.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="700" height="159" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7OdWXmCstonozP23Msb83-ChNT9HsSI-q7NzB83YDPM4aCHQxNbsodlxBS1NcQame3QAKNIpbp7fPy_pImoPousZ5cZc8seMHABOJACMjeqcIq3XcBUWdQ5rOvtnL5w_vZ5giAqjH5-0/s280/pontiaki-genoktonia.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Σταύρος Καλεντερίδης </b><br />Στις 13 Νοεμβρίου 2019 ο Αμερικανός Γερουσιαστής Λίντσει Γκρέιχαμ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, όπου μαζί με τον πρόεδρο Τραμπ και άλλους φιλότουρκους πολιτικούς των Η.Π.Α., υποδέχονται τον Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσιγκτον. <br /><br />Είναι γνωστό πως στην Αμερικανική πρωτεύουσα υπάρχει μία οικονομικά εύρωστη ομάδα πολιτικών, οι οποίοι όπως αναφέρουν αρμενικά και αμερικανικά ρεπορτάζ, δεν είναι απλά φιλότουρκοι, αλλά ξεκάθαρα εξαγορασμένοι από τα τουρκικό λόμπι.<br /><br />Ο Γκρέιχαμ λοιπόν αφού ολοκλήρωσε τη συνάντηση με τον Ερντογάν, διέσχισε μια απόσταση 10 λεπτών για να βρεθεί στο Καπιτώλιο, και εκεί με την ψήφο του μπλόκαρε την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το ίδιο ακριβώς έκανε <a href="https://www.panorama.am/en/news/2019/11/22/David-Perdue-Armenian-Genocide-resolution/2200433">ο γερουσιαστής Ντέιβιντ Περντού</a>, μία εβδομάδα αργότερα, ενώ το ίδιο έργο επανέλαβε και ο γερουσιαστής <a href="https://thehill.com/homenews/senate/473251-gop-senator-blocks-armenian-genocide-resolution">Κέβιν Κρέιμερ</a> στις 5 Δεκεμβρίου. Και οι τρεις πολιτικοί, όταν πιέστηκαν από δημοσιογράφους να εξηγήσουν αυτή την προκλητική συμπεριφορά, <a href="https://www.axios.com/kevin-cramer-armenian-genocide-white-house-00a383be-e63f-4ee6-9ca2-434117d8c8b8.html">ομολόγησαν</a> πως τους πίεσε ο Λευκός Οίκος.<br /><br />Το εν λόγω ψήφισμα του Κογκρέσου μας έδωσε την δυνατότητα να δούμε πως δουλεύει το βαθύ κράτος της Τουρκίας, εξαγοράζοντας Αμερικανούς πολιτικούς. Αυτό όμως αποτελεί απλά την κορυφή του παγόβουνου.<br /><br />Υπάρχουν <a href="https://ahvalnews.com/us-turkey/turkish-lobbying-efforts-influence-us-senator-lindsey-graham">εκτενείς</a> έρευνες σχετικά με τον χρηματισμό πολιτικών από το καθεστώς Ερντογάν. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως το φαινόμενο αγγίζει τα ανώτατα επίπεδα της αμερικανικής κυβέρνησης, με τη διαφθορά λ.χ. του στρατηγού Μάικλ Φλυν, ο οποίος κατείχε το πανίσχυρο αξίωμα του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, και όπως <a href="https://www.nytimes.com/2017/03/10/us/politics/michael-flynn-turkey.html">απεδείχθη</a>, πληρωνόταν για να εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Αντίστοιχα σημαντική και συμβολική ήταν η <a href="https://www.dailysabah.com/diplomacy/2019/10/30/pences-brother-rejects-armenia-bill-as-turkey-us-friendship-group-approves">καταψήφιση</a> της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, από τον γερουσιαστή Γκρεγκ Πενς – αδερφό του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ.<br /><br />Η διαφθορά και η εξαγορά από τους Τούρκους είναι τόσο συστημική, όπου παρατηρούνται παρόμοια περιστατικά και στο πολιτειακό επίπεδο, με φιλότουρκους πολιτικούς να κυνηγάνε τους αντιπάλους του Ερντογάν από το <a href="https://dailycaller.com/2017/06/15/turkish-government-pays-left-wing-group-50k-to-do-its-political-dirty-work/">Οχάιο</a> μέχρι το <a href="https://www.opensecrets.org/news/2017/06/turkey-lobbying-texas/">Τέξας</a>! <br /><br />Αυτά τα αναφέρω διότι υπάρχουν δύο δεδομένα που μας αφορούν. Πρώτον, οι ΗΠΑ είναι ένα από τα πλουσιότερα κράτη και οι πολιτικοί της απολαμβάνουν τα μεγαλύτερα προνόμια, οικονομικά και μη, από τους ομόλογούς τους στις λοιπές χώρες του κόσμου. Δεύτερον, είναι γεγονός πως μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Οθωμανούς, από τη Βουλή το 1994, η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει κάθε επίσημη προσπάθεια διεκδικήσεων για τη διεθνή αναγνώριση του απεχθούς εγκλήματος και για δικαίωση των θυμάτων.<br /><br />Το πώς και αν συνδέονται τα ανωτέρω, με τις εμπειρίες που παρέχουν οι ΗΠΑ για εξαγορά πολιτικών τρίτων χωρών από την Τουρκία, τίθεται στην κρίση του καθενός. <br /><br />Για να μην εθελοτυφλούμε όμως, πρέπει να αντιληφθούμε πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ανεξαρτήτως κόμματος, πλην εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, έχει σταματήσει οριστικά και σχεδόν επίσημα την όποια προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η πολιτεία είναι εγκληματικά απούσα. Από τις κουμπαριές με τους σύγχρονους γενοκτόνους, τις γονυκλισίες στον τάφο του Μέγα Σφαγέα Κεμάλ, την πολιτιστική «ανάδειξη» της οικείας του ίδιου Σφαγέα στη Θεσσαλονίκη, μέχρι την συνειδητή εγκατάλειψη από το κράτος κάθε διεθνούς προσπάθειας αναγνώρισης της Γενοκτονίας, η απουσία είναι εκκωφαντική. Όχι απλά απουσία, αλλά αντιθέτως το κράτος δρα ως τροχοπέδη στις ηράκλειες και αξιέπαινες προσπάθειες των Ελλήνων της διασποράς και της Κοινωνίας των Πολιτών, βάζοντας τρικλοποδιές και ακυρώνοντας τις δράσεις τους. Εάν αυτό δεν είναι ύποπτο, τότε τι είναι; <br /><br />Καλύτερα βέβαια να μην αναφερθούμε στους πολιτικούς ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι μόλις αναλάβουν πολιτικό θώκο, λησμονούν και καταγωγή και πατρίδα. Τρανή απόδειξη οι κυβερνητικοί που τόλμησαν και πρόδωσαν τη Μακεδονία. <br /><br />Επικουρικά σε αυτή την αθλιότητα, δρουν τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε., τα οποία και σιγοντάρουν την εγκατάλειψη του θέματος, και αρνούνται επιδεικτικά να αναδείξουν ή υποβαθμίζουν τις όποιες προσπάθειες αναλαμβάνουν μεμονωμένα οι πολίτες. Ενδεικτικό της τραγικής κατάστασης είναι πως με το <a href="https://www.congress.gov/bill/116th-congress/house-resolution/296/text">ψήφισμα</a> υπ’ αριθμ. 296 του 2019, αναγνωρίστηκε από το Αμερικανικό Κογκρέσο όχι μόνο η Αρμενική Γενοκτονία, αλλά και η Γενοκτονία των Ελλήνων από τους Οθωμανούς. Ουδείς, από τους προβεβλημένους δημοσιογράφους της χώρας, ανέδειξε αυτή τη μεγάλη και ιστορική νίκη. Εάν αυτό δεν είναι ύποπτο, τότε τι είναι; <br /><br />Τέλος για να σταματήσουμε να ευλογούμε τα γένια μας, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την επίσημη εγκατάλειψη του αγώνα, φέρουν και συγκεκριμένοι ποντιακοί φορείς και σύλλογοι, οι οποίοι είτε με κομματισμό, είτε με διχασμό, βάζουν σε προτεραιότητα την προσωπική ανάδειξη και τους εγωισμούς, «αγκαλιάζοντας» τους πολιτικούς Εφιάλτες της Ελλάδας. Δεν διεκδικείς αναγνώριση της Γενοκτονίας, με θέσεις VIP στις εκδηλώσεις για τους αρνητές, με σέλφι και δώρα λύρες στους κατευναστές των τούρκων. <br /><br />Είναι προφανές πως το ζήτημα για τους πολιτικούς μας ταγούς δεν είναι εθνικό, ούτε πατριωτικό. Είναι καθαρά πολιτικό. Ακριβώς επειδή ζούμε σε ένα Ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, αυτό του κοινοβουλευτισμού, οι πολιτικοί μας βρίσκονται επιρρεπείς σε διαφθορά και έλεγχο από εξωγενείς δυνάμεις. Το αποδεικνύουν άλλωστε και οι Ολιγάρχες των Η.Π.Α. Συνεπώς η απάντηση και συνάμα η λύση, δεν μπορεί να είναι άλλη από μία μετάβαση σε πραγματικό πολίτευμα Δημοκρατίας. Σε ένα πολίτευμα όπου οι πολιτικοί θα υπηρετούν την κοινωνία και τους πολίτες. Άρα και το εθνικό συμφέρον. Μέχρι να γίνει αυτή η αναγκαία πολιτειακή αλλαγή, η Γενοκτονία θα παραμένει εγκαταλελειμμένη και υποβαθμισμένη από την πολιτεία. Είναι αφελές να περιμένουμε κάτι διαφορετικό. <br /><br />Έτσι λοιπόν βλέπουμε τη σύνδεση Δημοκρατίας και αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Μια σύνδεση που περνάει πρώτα από την πατρίδα μας. Η δημοκρατία είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αναδείξει ελληνόψυχους πολιτικούς στη ηγεσία της χώρας. Η μόνη δύναμη που μπορεί να διεκδικήσει επιτυχώς τη δικαίωση των Ελλήνων, και την εδραίωση της δικαιοσύνης και της ειρήνης στην περιοχή.<br /><br /><a href="https://infognomonpolitics.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Για ποιο λόγο η Ελλάδα δεν διεκδικεί την αναγνώριση της Γενοκτονίας

Σταύρος Καλεντερίδης Στις 13 Νοεμβρίου 2019 ο Αμερικανός Γερουσιαστής Λίντσει Γκρέιχαμ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, όπου μαζί με τον πρόεδρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποστρατιωτικοποίηση ως μέσο τουρκικών στρατηγικών στοχεύσεων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwcuBgEX5ygqPD6rr4CEWjRxZIfQh-2sEjey625KVAJR0CAm87fZxEiDXBDvLaphrMDNLCrS5pllnew5vEof7vtMjIad9pxBFSSSnnaW5z_iCL5SxBet5dbpNuZBAXUW_xigoGSs5R3kQ/s1600/7776679645.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="263" data-original-width="400" height="183" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwcuBgEX5ygqPD6rr4CEWjRxZIfQh-2sEjey625KVAJR0CAm87fZxEiDXBDvLaphrMDNLCrS5pllnew5vEof7vtMjIad9pxBFSSSnnaW5z_iCL5SxBet5dbpNuZBAXUW_xigoGSs5R3kQ/s280/7776679645.jpg" width="280" /></a></div> <div> <b><br /></b></div> <b>Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης</b><br />Η Τουρκία επιμένει αδιαλείπτως και παντί τρόπω να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επί νήσων και βραχονησίδων, πράγμα που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού ανάγεται στην εκπεφρασμένη στρατηγική στόχευσή της να επιτύχει σε πρώτο στάδιο την ουδετεροποίηση ως προς το καθεστώς κυριαρχίας πλειάδας νήσων και βραχονησίδων ή άλλως μετατροπή τους σε αυτό που από το τέλος της δεκαετίας του 1990 γνωρίζουμε ως «γκρίζα ζώνη» <br /><br />Η απαίτηση της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποίηση νήσων και βραχονησίδων του Αιγαίου εντάσσεται προδήλως στη στρατηγική της Άγκυρας να καταστήσει τον υπό αναφορά χώρο ευάλωτο και προσιτό στην υλοποίηση των επεκτατικών σχεδίων της, που υπερβαίνουν το Αιγαίο και εκτείνονται στην ευρύτερη μεσογειακή λεκάνη.<br /><br />Η Τουρκία επιμένει αδιαλείπτως και παντί τρόπω να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επί νήσων και βραχονησίδων, πράγμα που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού ανάγεται στην εκπεφρασμένη στρατηγική στόχευσή της να επιτύχει σε πρώτο στάδιο την ουδετεροποίηση ως προς το καθεστώς κυριαρχίας πλειάδας νήσων και βραχονησίδων ή άλλως μετατροπή τους σε αυτό που από το τέλος της δεκαετίας του 1990 γνωρίζουμε ως «γκρίζα ζώνη». Σημειώνεται πως η ως άνω διεκδίκηση αποτελεί στρατηγικό στόχο του συνόλου του τουρκικού πολιτικού συστήματος και όχι μόνο της σημερινής ηγεσίας.<br /><br />Η ουδετεροποίηση σημαίνει ότι μία πλειάδα νήσων και βραχονησίδων θα τελούν υπό καθεστώς αγνώστου, ακαθορίστου ή αμφισβητούμενης κυριαρχίας, συνθήκη που επιτρέπει στην Τουρκία και σε κάθε άλλη δύναμη να τις διεκδικήσει, δεδομένου πως δεν θα υφίσταται νόμιμη υπεράσπιση των περιοχών αυτών.<br /><br />Κατά το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης προεβλέπετο πως η ελληνική κυριαρχία θα ασκείτο στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από τις Μαυρυές, την Ίμβρο και την Τένεδο, όπου για τα δύο τελευταία οριζόταν καθεστώς αυτοδιοίκησης, που ως γνωστόν παραβιάστηκε μονομερώς από την Τουρκία. Το άρθρο 13 προέβλεπε πως ορισμένες νήσοι, όπως η Μυτιλήνη, η Σάμος, η Χίος και η Ικαρία είχαν την υποχρέωση μερικής αποστρατιωτικοποίησης. Για τα Δωδεκάνησα η αποστρατιωτικοποίηση συνιστούσε μία εκ των προβλέψεων της Συνθήκης των Παρισίων του 1947, στην οποία η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος.<br /><br />Παρά ταύτα η Ελλάδα, δεδομένης της τουρκικής επιθετικής, διακηρυγμένης και έμπρακτης πολιτικής έναντι ελληνικών νήσων και βραχονησίδων, πολιτική που εκφράζεται και διά της Στρατιάς του Αιγαίου, εφαρμόζει όχι μόνο το νόμιμο δικαίωμά της, αλλά και την υποχρέωσή της περί αυτοάμυνας, όπως ρητώς προβλέπεται από το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />Η στρατιωτικοποίηση περιοχών γενικότερα συνιστά μια ζωτική κίνηση αποτροπής, δεδομένης της επιθετικής στάσης της γειτνιαζούσης χώρας. Είναι γνωστή, εξάλλου, η τουρκική στρατηγική να δημιουργεί ή να αξιοποιεί ευκαιρίες, που θα της επέτρεπαν να αναθεωρήσει το ελληνικό καθεστώς, όπως έπραξε με την Κύπρο το 1974, δεδομένης της αποχώρησης της Ελληνικής Μεραρχίας το 1967.<br /><br />Η Άγκυρα παραδοσιακά σε στιγμές κρίσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όπως π.χ., κατά το 1964, 1967 και 1974, ανακινεί το ζήτημα εν γένει της κυριαρχίας νήσων του Αιγαίου, θεωρώντας πως ορισμένα νησιά δεν είναι ελληνικά, προκειμένου να ενισχύσει τη δική της διαπραγματευτική θέση στο ενδεχόμενο διαμόρφωσης συνθηκών διαπραγμάτευσης, όπερ σαφώς και δεν συνιστά καινοφανές φαινόμενο πολιτικής αντιμετώπισης των διαδραματιζομένων στις σχέσεις των δυο χωρών.<br /><br />Η Ελλάδα παραπέμπουσα ορθώς και στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας, επ’ ουδενί δεν αποδέχεται τις τουρκικές αιτιάσεις ότι παραβιάζει διεθνείς συνθήκες. Η Άγκυρα περαιτέρω, μη αποδεχόμενη την προσέγγιση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, παραπέμπει σε καθεστώς ειδικών συνθηκών στο Αιγαίο, μη αναγνωρίζοντας σε πλειάδα νήσων την ελληνική κυριαρχία, θεωρώντας ότι ορισμένα τούτων είναι προέκταση του υφάλου της Ανατολίας εξ ου και τουρκικής κυριαρχίας. Η συνέπεια της τουρκικής στρατηγικής αναφέρεται στο γεγονός πως εάν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, ως προνοεί το διεθνές δίκαιο, τούτο εκλαμβάνεται ως αιτία πολέμου.<br /><br />Εκ των πραγμάτων μια ενδεχόμενη αποστρατιωτικοποίηση θα ενίσχυε τη θέση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος, καθώς σε ένα τέτοιο υποθετικό σενάριο αποδυναμώνονται ραγδαία οι ελληνικές δυνατότητες αντίδρασης σε μια επιθετική κίνηση της γείτονος.<br /><br />Πέραν των ανωτέρω, η ελληνική πολιτική ηγεσία οφείλει να γνωρίζει πως στην περίπτωση που τεθεί θέμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σενάριο που δεν τίθεται σε ρεαλιστικά πλαίσια, τότε η Τουρκία θα επιδιώξει, πέραν των άλλων διεκδικήσεών της, να προβληθεί ενώπιον της διεθνούς δικαιοταξίας και η αποστρατιωτικοποίηση νήσων και βραχονησίδων του Αιγαίου.<br /><br />Στόχος της Τουρκίας, που είναι εμφανώς και εμπράκτως αναθεωρητική δύναμη, ήταν και παραμένει να σύρει την Αθήνα σε ένα διάλογο εφ’ όλης της ύλης σε διμερές επίπεδο, όπου να λάβει όσα περισσότερα μπορεί, αποβλέποντας στη διχοτόμηση του Αιγαίου και την οικοδόμηση συνθηκών συγκυριαρχίας, που συναφώς περιλαμβάνουν και τη συνεκμετάλλευση.<br /><br />Εν κατακλείδι, η τουρκική αξίωση για αποστρατιωτικοποίηση νήσων και βραχονησίδων του Αιγαίου εντάσσεται στο υφιστάμενο συνολικό στρατηγικό σχέδιο της Άγκυρας, μέρος του οποίου εν προκειμένω συνιστούν και το αμφιλεγόμενο Τουρκο-λιβυκό σύμφωνο, αλλά και οι αντίστοιχες πολιτικές της Τουρκίας στη Συρία, για να επεκτείνει στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την επιρροή της στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br /><b><i>*Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών Για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία, Πάντειο Πανεπιστήμιο</i></b><br /><br /><a href="https://simerini.sigmalive.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Αποστρατιωτικοποίηση ως μέσο τουρκικών στρατηγικών στοχεύσεων

Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης Η Τουρκία επιμένει αδιαλείπτως και παντί τρόπω να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επί νήσων και βραχονησίδων...

Διαβάστε την συνέχεια

Kanal Istanbul: Γιατί φοβάται ο Πούτιν και γιατί ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θέλουν στο πλευρό τους τον Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhen7r5Q-JRAloniK46nRHBOfdWDd9yuirCX_4Vvc01V7oePaGuHKbDUe0aBAM-Q7VHBPsXEx5tozDWp70J1zdUYf6yqfUQxwEia48nIfyfwP-tMumfLOBdS1jbTrIMdnjDLmzMQfbhPWs/s1600/Kanal+Istanbul.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="563" data-original-width="1000" height="157" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhen7r5Q-JRAloniK46nRHBOfdWDd9yuirCX_4Vvc01V7oePaGuHKbDUe0aBAM-Q7VHBPsXEx5tozDWp70J1zdUYf6yqfUQxwEia48nIfyfwP-tMumfLOBdS1jbTrIMdnjDLmzMQfbhPWs/s280/Kanal+Istanbul.jpg" width="280" /></a></div> <b><br /></b> <b>Πέτρος Κράνιας</b><br /> Ενώ προβλέπονται πολλές αλλαγές μετά το τέλος της πανδημίας COVID-19, υπάρχουν ορισμένες δυναμικές που θα συνεχίσουν ήσυχα και θα προετοιμάσουν νέες εντάσεις. Η συγκεκριμένη περίπτωση αφορά τις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας, οι οποίες έχουν ιστορικό συγκρούσεων και γεμάτο έριδες. Παρά τη ρεαλιστική προσέγγιση του περασμένου έτους που επιτεύχθηκε από τους προέδρους Πούτιν και Ερντογάν για τις κρίσεις της Συρίας και της Λιβύης και όσον αφορά τα ενεργειακά ζητήματα (Turk Stream), η διαρθρωτική και αιώνια απόκλιση μεταξύ των δύο δυνάμεων επανεμφανίζεται περιοδικά. Το καυτό σημείο που μπορεί να προκαλέσει νέες ρωσο-τουρκικές εντάσεις βρίσκεται σε μια από τις πιο αρχαίες και ιστορικά αμφισβητούμενες περιοχές μεταξύ των δύο πρώην αυτοκρατοριών - της περιοχής του Εύξεινου Πόντου. Το πρωταρχικό είναι η συγκεκριμένη πιθανότητα να εισέλθουν βαρέα πυρηνικά αεροπλανοφόρα στη θάλασσα, μετά από 87 χρόνια απαγόρευσης μέσω συνθήκης. <br /> <br /> Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αντιτάχθηκε πάντοτε στις κινήσεις της Ρωσίας προς την Ουκρανία και την Κριμαία και διατήρησε ισχυρούς διμερείς δεσμούς με το Κίεβο, από την εξέγερση του 2014. Πρόσφατα, ο Ερντογάν επανέλαβε την επίσημη θέση της τουρκικής κυβέρνησης να μην αναγνωρίσει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και, στην προσπάθειά του να παρουσιαστεί ως παγκόσμιος προστάτης της Ισλαμικής Ομάδας, υποσχέθηκε βοήθεια και χρήματα στους Τάταρους της Κριμαίας που εκτοπίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Ουκρανίας. Συγχρόνως, υπάρχουν δύο βασικά σημεία διαμάχης στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας: 1) η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και 2) η προστασία και υποστήριξη των μουσουλμάνων τουρκικής καταγωγής Τάταρων της Κριμαίας και την ηπειρωτική Ουκρανία από την Τουρκία. Εκτός από αυτές τις διαφωνίες, υπάρχει μία ακόμα μεγαλύτερη διαφωνία που έπεται, αν και εφόσον γίνει πραγματικότητα από πλευράς Τουρκίας: Το Kanal Istanbul. <br /> <br /> Ο πρόεδρος Ερντογάν σίγουρα δεν είναι αρχάριος όταν πρόκειται για μεγάλες νεο-αυτοκρατορικές κατασκευές (το τεράστιο Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα), αλλά αυτό το νέο έργο θαλάσσιας υποδομής με εκτιμώμενο προϋπολογισμό 15 έως 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων και προγραμματισμένη ολοκλήρωση το 2023 είναι μία κατηγορία από μόνο του, όχι μόνο για τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά, αλλά και για τη μεγάλη γεωπολιτική του σημασία. Το έργο είναι στην πραγματικότητα μια αναβίωση της αρχικής ιδέας που υπέβαλε ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, Μουσταφά Μπουλέντ Έτσεβιτ, στα τέλη της χιλιετίας. Το νέο κανάλι της Κωνσταντινούπολης, μήκους 45 χλμ., θα λειτουργεί παράλληλα με το υπάρχον κανάλι του Βοσπόρου, συνδέοντας γεωστρατηγικά τη Μαύρη Θάλασσα με τη Θάλασσα του Μαρμαρά. Ο δεδηλωμένος στόχος είναι η ανακούφιση της κυκλοφοριακής κυκλοφοριακής συμφόρησης και η επίπτωση ναυτικών ατυχημάτων στο κανάλι του Βοσπόρου, και η απόκτηση κερδών από τα πλοία που θα το διέρχονται. <br /> <br /> Παρά την αντίθεση του νεοεκλεγέντος Δήμαρχου της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμαμόγλου, ο οποίος θα μπορούσε να είναι ο κύριος αντίπαλος του προέδρου Ερντογάν, στις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2023, καθώς και ανησυχίες για το περιβάλλον και το κόστος για το έργο, ο Ερντογάν διακήρυξε ότι δεν υπάρχει κανένα πισωγύρισμα όσο αφορά το έργο και ότι σύντομα θα απευθυνθεί κάλεσμα για κατάθεση προσφορών για την κατασκευή του καναλιού. Ο πολιτικός αγώνας για την κατασκευή του καναλιού δεν περιορίζεται στους Ερντογάν και Ιμάμογλου. Υπάρχει ένας τρίτος παίκτης - η Ρωσία. Πράγματι, η Μόσχα εστίασε πάνω στο θέμα λόγω της ιστορικής σημασίας που αποτελούν τα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων για τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο και την πιθανή στρατηγική αλλαγή που μπορεί να επιφέρει το νέο κανάλι στη μέχρι τώρα λειτουργία της Σύμβασης του Μοντρέ. Η Σύμβαση του Μοντρέ για το καθεστώς των Στενών. <br /> <br /> Η Σύμβαση, που υπεγράφη το 1936 στο Montreux της Ελβετίας, αποτέλεσε εδώ και δεκαετίες έναν πυλώνα του περιφερειακού πλαισίου ασφάλειας της Μαύρης Θάλασσας. Ρυθμίζει το ζήτημα των Στενών, καθιερώνοντας τον στρατιωτικό έλεγχο της Τουρκίας επί του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων και περιορίζοντας τα σκάφη (από άποψη αριθμού, χωρητικότητας και μεγέθους) που δεν ανήκουν στα παράκτια κράτη της Μαύρης Θάλασσας που μπορούν να διέλθουν μέσω του καναλιού του Βοσπόρου. Οι ανησυχίες της Μόσχας αφορούν το γεγονός ότι ο Δεύτερος Βόσπορος θα παράγει μια de facto, σιωπηρή καταγγελία των υφιστάμενων διατάξεων του Montreux, επιτρέποντας έτσι σε πολεμικά πλοία και στρατιωτικά πλοία οποιουδήποτε μεγέθους να περάσουν από τα στενά στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. <br /> <br /> Από τη σκοπιά της Μόσχας, αυτές οι ανησυχίες δεν είναι υπερβολικές. Οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις της τουρκικής κυβέρνησης ότι το νέο κανάλι δεν θα υπαχθεί στη Συνθήκη του Μοντρέ αποτελούν σοβαρή ανησυχία για τη Ρωσία, η οποία θεωρεί την περιοχή του Εύξεινου Πόντου ως δικό της "σχεδόν εξωτερικό". Ανεξάρτητα από την υποθετική υλοποίηση της διώρυγας της Κωνσταντινούπολης έως το 2023, τη συζήτηση για αυτήν, οι αποκλίσεις απόψεων σχετικά με την πολιτική μη αναγνώρισης της Κριμαίας και η υποστήριξη των μουσουλμάνων Τάταρων της Κριμαίας, επισήμως από την Άγκυρα, καθιστά εύλογο να προβλέψουμε ότι οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και η περιοχή του Εύξεινου Πόντου θα δοκιμαστεί περαιτέρω. Αναπόφευκτα, μια τέτοια δοκιμασία θα επιζητήσει, αλλά και θα αμφισβητήσει τη γεωπολιτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή και πιθανότατα θα επαναπροσδιορίσει τη φύση του δεσμού της Άγκυρας με την Ατλαντική Συμμαχία. <br /> <br /> <a href="https://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Kanal Istanbul: Γιατί φοβάται ο Πούτιν και γιατί ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θέλουν στο πλευρό τους τον Ερντογάν

Πέτρος Κράνιας Ενώ προβλέπονται πολλές αλλαγές μετά το τέλος της πανδημίας COVID-19, υπάρχουν ορισμένες δυναμικές που θα συνεχίσουν ήσυχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Το παίγνιο «μηδενικού αθροίσματος» με Εμιράτα - Σ. Αραβία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6qdRrbaW8KPsX8K7VXYoTO5B-wAkAmHjiF5uDgA36S028yaP1LLzBVZEY3xrj_P2MBhmZ_C46BQ8oOHdLBEsc9wHYJX0Q0xzTAKGIfy8kOYpP14GIQrPIM0RDyXg6UulGkIdL3ecsyJ0/s1600/untitled1.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="563" data-original-width="800" height="196" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6qdRrbaW8KPsX8K7VXYoTO5B-wAkAmHjiF5uDgA36S028yaP1LLzBVZEY3xrj_P2MBhmZ_C46BQ8oOHdLBEsc9wHYJX0Q0xzTAKGIfy8kOYpP14GIQrPIM0RDyXg6UulGkIdL3ecsyJ0/s280/untitled1.png" width="280" /></a></div> <br /><b>Νίκος Μελέτης</b> <br />Το ενδεχόμενο να μεταφερθεί η αδυσώπητη σύγκρουση με τις δυο ισχυρές χώρες του Κόλπου, την Σ.Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ανατολική Μεσόγειο και στον «αυλόγυρο» της τρομάζει και εκνευρίζει την Άγκυρα και αυτό εξηγεί τις οργισμένες αντιδράσεις της στην Κοινή Διακήρυξη της Πενταμερούς Ελλάδας- Κύπρου - Αιγύπτου - Γαλλίας - ΗΑΕ.<br /><br />Κινήσεις όπως αυτές ενισχύουν το αίσθημα «περικύκλωσης» της Τουρκίας καθώς είναι γνωστό ότι οι δυο χώρες του Κόλπου έχουν δίαυλο επικοινωνίας με το Ισραήλ ενώ στο στρατόπεδο τους έχει ενταχθεί η Αίγυπτος και το Μπαχρέιν συγκροτώντας ένα ισχυρό μπλοκ το οποίο έχει αποτύπωμα και στην Συρία και κυρίως στην Λιβύη. <br /><br />Συγχρόνως όμως η Τουρκία διαπιστώνει ότι η προσπάθεια της να αλωνίσει ανενόχλητη σε όλη την περιοχή από την Μέση Ανατολή μέχρι την Βόρεια Αφρική και από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το Κέρας της Αφρικής και στον Κόλπο, προκαλεί αντίδραση, που δεν περιορίζεται πια στην Ελλάδα και στην Κύπρο. <br /><br />Η Πενταμερής εφόσον δεν περιορισθεί μόνο στην Διακήρυξη της αποφασιστικότητας των πέντε χωρών να καταδικάσουν την προσπάθεια της Τουρκίας να επιβάλει τον δικό της «νόμο» στην ανατολική Μεσόγειο ,αλλά αποκτήσει και πρακτικό περιεχόμενο και προχωρήσει και σε σχεδιασμό αποτροπής των τουρκικών σχεδίων, τότε μπορεί να αποδειχθεί ένα ισχυρό χαρτί έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. <br /><br />Και είναι σημαντικό ότι δυο ισχυρές αραβικές χώρες όπως τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος δηλώνουν την αντίθεση τους με το τουρκολυβικό Μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Δήλωση η οποία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στην παρούσα συγκυρία καθώς εκκρεμεί και η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους, οριοθέτηση η οποία θα μπει σφήνα στα τετελεσμένα που επιχείρησε να επιβάλει ο Τ. Ερντογάν. <br /><br />Βεβαίως η «συμμαχία» με τα ΗΑΕ, βάζει ένα ακόμη πολιτικό αλλά κυρίως ψυχολογικό «βαρίδι» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις καθώς ο κ. Ερντογάν ερμηνεύει τέτοιες κινήσεις ως προσπάθεια της Ελλάδας να διευρύνει την «συμμαχία του κακού» με στόχο όπως θεωρεί την Τουρκία και τον ίδιο προσωπικά. <br /><br />Όμως η εχθρότητα μεταξύ της Τουρκίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας, έχει βάθος και καλύπτει την μάχη κυριαρχίας στον Αραβικό κόσμο και στην Μέση Ανατολή. <br /><br />Η Τουρκία υποστήριξε την Αραβική Άνοιξη θεωρώντας ότι έτσι θα υπονόμευε τις μοναρχίες στις χώρες του Κόλπου και αυταρχικά καθεστώτα στην Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, διευρύνοντας έτσι την δική της επιρροή τουλάχιστον στα γεωγραφικά όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Σύμμαχος της Τουρκίας αναδείχθηκε το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων το οποίο μάλιστα μέσω του Μορσι κατόρθωσε να πάρει την εξουσία στην Αίγυπτο πριν ανατραπεί από τον Στρατηγό Αλ Σίσι. <br /><br />Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποτελούν την μεγάλη απειλή για τα καθεστώτα του Κόλπου και βρήκαν καταφύγιο και προστασία στην Τουρκία ενώ πολλές συζητήσεις και δημοσιεύματα έχουν υπάρξει για την προσωπική σχέση του Ερντογάν με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που φθάνουν ακόμη και σε σενάρια για την ανάδειξη του σε ουσιαστικό ηγέτη του κινήματος. <br /><br />Στη Λιβύη είναι το νέο πεδίο αναμέτρησης <br /><br />Η Τουρκία στηρίζει την κυβέρνηση Σαρατζ η οποία ελέγχεται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Η επικράτηση τους θα αποτελέσει μείζονα απειλή για την γειτονική Αίγυπτο και προφανώς η κυριαρχία τους στην μεγαλύτερη Αραβική χώρα θα συμπαρέσυρε και τις χώρες του Κόλπου. Τόσο η Αίγυπτος αλλά και τα ΗΑΕ στηρίζουν τον στρατηγό Χαφτάρ και μάλιστα οι Εμιρατιανοί έχουν προσφέρει και κινεζικά Drones στον Χαφτάρ.. <br /><br />Τα αντίπαλα στρατόπεδα έφθασαν ακόμη στο σημείο να ανταλλάσσουν κατηγορίες και για τον κορονοϊό. Η μεν Τουρκία ότι είναι η Σαουδική Αραβία που έστειλε μολυσμένους με κορονοϊό πολίτες και η Σαουδική Αραβία ότι ήταν Τούρκοι προσκυνητές που στάλθηκαν μολυσμένοι στην χώρα, ενώ προειδοποιεί πολίτες της που ταξιδεύουν στην Τουρκία για την «υψηλή εγκληματικότητα και την παρενόχληση των γυναικών από την Σαουδική Αραβία στις τουρκικές πόλεις και θέρετρα…». <br /><br />Προηγουμένως στα βιβλία της Ιστορίας είχαν εισαχθεί αναφορές στο Οθωμανικό Χαλιφάτο σαν δύναμη κατοχής, ενώ σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα επιστρατεύτηκαν ακόμη και σίριαλ για να δυσφημίσουν την Οθωμανική Ιστορία. Έτσι το Εμιρατιανό σίριαλ «Βασίλειο της Φωτιάς» εστιάζει, όπως υποστηρίζει η Τουρκία, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία «όχι στο ζενίθ της την εποχή της μουσουλμανικής ενότητας ,αλλά την προβάλει σαν μια μαύρη περίοδο για τους Άραβες». <br /><br />Οι Σαουδάραβες απαγόρευσαν την πρόσβαση σε δυο τουρκικές ιστοσελίδες το TRT Arabi και το πρακτορείο Ανατολού απόφαση που ελήφθη αφού η Τουρκία άσκησε διώξεις σε 20 Σαουδάραβες για την δολοφονία του δημοσιογράφου Κασόγκι στο Προξενείο της Σ. Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. <br /><br />Η Τουρκία έχει κατηγορήσει τα Εμιράτα ότι στήριξαν το πραξικόπημα του 2016 εναντίον του Ερντογάν. <br /><br />Η Άγκυρα έχει προσφέρει αμοιβή για κάθε πληροφορία που θα οδηγούσε στην σύλληψη του Μοχάμεντ Νταχλάν πρώην μέλους της Παλαιστινιακής Φαταχ που βρισκόταν σε εξορία στα ΗΑΕ, τον οποίο οι τουρκικές αρχές θεωρούν ότι βρίσκονταν πίσω από κινήσεις των επίδοξων πραξικοπηματιών του 2016 <br /><br />Μετά την πτώση του Χαλιφάτου του ISIS στην Ράκα, της Συρίας ο αρμόδιος Σαουδάραβας υπουργός επισκέφθηκε την περιοχή και συναντήθηκε με εκπροσώπους των κούρδων του YPG. Σύμφωνα με δημοσιεύματα ο πρίγκιπας του Αμπού Ντάμπι Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιέντ προσπάθησε να επηρεάσει την Δαμασκό ώστε να απορρίψει την προτεινόμενη από την Τουρκία εκεχειρία γύρω από την Ιντλίμπ… <br /><br />Όταν το Κατάρ βρέθηκε απομονωμένο όταν στράφηκαν εναντίον του οι άλλες χώρες του Κόλπου με επικεφαλής την Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ , η Τουρκία έσπευσε να του προσφέρει βοήθεια στέλνοντας και αεροπλάνα με τρόφιμα για να αντιμετωπισθούν βασικές ανάγκες του πληθυσμού. Μετά η Τουρκια έστειλε και εγκατέστησε στο Κατάρ στρατιωτική δύναμη και υπέγραψε συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας. Μια σχέση που δεν ήταν με το αζημίωτο καθώς αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια δόθηκαν από το Κατάρ την Άγκυρα για να διευκολυνθεί στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2018 και μετά.. <br /><br />Η Σύγκρουση της Τουρκίας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Σαουδική Αραβία, αλλά και την Αίγυπτο είναι πλέον ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Δεν υπάρχει win-win σενάριο. Και πλέον το παιγνίδι αυτό αρχίζει να μεταφέρεται και στην Μεσόγειο. Όπου η Άγκυρα δυσκολεύεται να βρει φίλους και συμμάχους. <br /><br /><a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τουρκία: Το παίγνιο «μηδενικού αθροίσματος» με Εμιράτα - Σ. Αραβία

Νίκος Μελέτης Το ενδεχόμενο να μεταφερθεί η αδυσώπητη σύγκρουση με τις δυο ισχυρές χώρες του Κόλπου, την Σ.Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «σφαγή» στρατηγών και ναυάρχων στο Σαράι του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSy2BpU7iUe21KqJPG8BsZokgdMstr601Xxv0xVhA-eXZGdGNwOzIDI6aqHt7klt9sL_EOm5kENqLHIa1bmCkhsJ-3Iy-0zt_TgjcTUp7TV9cfwjEIFY8q_yiBxILPdBnAQ-zjv5b9gwk/s1600/%25CE%25A4%25CF%2583%25CE%25B9%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2584+%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%258A%25CF%2584%25CE%25B6%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="486" data-original-width="864" height="157" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSy2BpU7iUe21KqJPG8BsZokgdMstr601Xxv0xVhA-eXZGdGNwOzIDI6aqHt7klt9sL_EOm5kENqLHIa1bmCkhsJ-3Iy-0zt_TgjcTUp7TV9cfwjEIFY8q_yiBxILPdBnAQ-zjv5b9gwk/s280/%25CE%25A4%25CF%2583%25CE%25B9%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2584+%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%258A%25CF%2584%25CE%25B6%25CE%25B9.jpg" width="280" /></a></div> <b>Νίκος Μελέτης </b><br /> Τελευταίο «θύμα» μιας ανελέητης σύγκρουσης που είναι σε εξέλιξη από το 2016 στο εσωτερικό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο ναύαρχος Τσιχατ Γιαϊτζι, καθώς η ομάδα με επικεφαλής τον Υπουργό Άμυνας Χουλούσι Ακάρ και τον ΑΓΕΕΘΑ Γιασάρ Γκιουλέρ συνεχίζουν τις εκκαθαρίσεις κάθε ανώτατου αξιωματικού που θεωρούν ότι μπορεί να απειλήσει την πρωτοκαθεδρία τους και την στενή σχέση τους με τον Ερντογάν.<br /> <br /> Ο Γιαϊτσί είναι ο τελευταίος μιας σειράς τούρκων ανώτατων αξιωματικών που υπηρέτησαν τον Ερντογάν και βρέθηκαν πολύ κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο, αλλά ως δια μαγείας εκκαθαρίζονται από το πανίσχυρο δίδυμο Ακάρ- Γκιουρελ που φαίνεται ότι κρατά πολύ ισχυρά χαρτιά στα χέρια του ώστε να επιβάλουν διαρκώς την θέση τους στον Ερντογάν. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους ανώτατους αξιωματικούς λίγο πριν καρατομηθούν είχαν αποσπάσει τα εύσημα από τον τούρκο πρόεδρο. <br /> <br /> Ο Ταγίπ Ερντογάν με το Προεδρικό Διάταγμα της 15ης Μαΐου οδήγησε σε παροπλισμό τον Επιτελάρχη του Ναυτικού θέτοντας τον στην διάθεση του Γενικού Επιτελείου κάτι που ο Γιαϊτσί δεν δέχθηκε γνωρίζοντας ότι ουσιαστικά θα οδηγηθεί σε ατιμωτική για τον ίδιο υποβάθμιση ή αποστρατεία στις επόμενες κρίσεις του Αυγούστου και έτσι επέλεξε να παραιτηθεί. <br /> <br /> Ο εμπνευστής της Γαλάζιας Πατρίδας είναι ο αρχιτέκτονας του Τουρκολυβικού Μνημονίου και απηνής διώκτης των οπαδών του Φ. Γκιουλέν στις Ένοπλες Δυνάμεις. Τα βιβλία του περιγράφουν και αποτυπώνουν έναν χάρτη σε Αιγαίο και Μεσόγειο που θα έχει την σφραγίδα της Τουρκίας. Στο τελευταίο του βιβλίο αναπτύσσονται θεωρίες για αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί 23 νησιών με επιχείρημα την μη τήρηση της υποχρέωσης αποστρατιωτικοποίησης, ενώ στον ίδιο αποδίδεται και η θεωρία της σχετικότητας της διάταξης της Λωζάνης ότι η Τουρκία διατηρεί μόνο τα νησιά που βρίσκονται εκτός των 3 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της. <br /> <br /> Τον Δεκέμβριο ο Ερντογάν είχε εξάρει την προσφορά του ναυάρχου στην διαμόρφωση της πολιτικής που οδήγησε στο τουρκολυβικό Μνημόνιο. <br /> <br /> Πάντως ο τρόπος με τον οποίο εξωθείται σε παραίτηση ο Γιαϊτσί είναι προσβλητικός, καθώς υπήρξαν «σκιές» για ένα διαγωνισμό προμήθειας τορπιλών όπου διαπιστώθηκαν προβλήματα στο υλικό, το οποίο όμως παρέλαβε το Ναυτικό και τώρα η εταιρεία ζήτησε την πειθαρχική έρευνα εις βάρος του. <br /> <br /> Για καιρό υπήρχε υπόγεια αντιπαράθεση με τον Ακάρ, ο οποίος δεν αφήνει κανέναν αντίπαλο να επιβιώσει. Είτε τους αποστρατεύει, είτε τους παροπλίζει. <br /> <br /> Η παρουσία του Γιαϊτζί τον ενοχλούσε καθώς θεωρούσε ότι η υπερπροβολή του ειδικά ως εμπνευστή της πολιτικής που αποτελεί δόγμα της Τουρκίας για την «Γαλάζια Πατρίδα» δημιουργούσε μια εν δυνάμει απειλή. Πολύ περισσότερο όταν ο Υπουργός Άμυνας οικειοποιήθηκε το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην πρώτη επίσκεψη του στην Λιβύη στις 6 Νοεμβρίου 2018 που προετοίμασε την διαμόρφωση και υπογραφή του Μνημονίου. <br /> <br /> Η «καμπάνα» είχε ήδη αρχίσει να κτυπά από τον Δεκέμβριο όταν ο Γιαϊτσί δεν συμμετείχε τελικά σε μια κρίσιμη συνάντηση για την διαμόρφωση στρατηγικής στο Προεδρικό Μέγαρο υπό τον Ταγίπ Ερντογάν και στη θέση του εμφανίστηκε άλλος ναύαρχος χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση. <br /> <br /> Δέκα στρατηγοί <br /> <br /> Σημειωτέον ότι τον Αύγουστο του 2017 οι κρίσεις που είχαν γίνει στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν οδηγήσει στην απειλή παραίτησης δέκα στρατηγών μεταξύ αυτών και του ιδιαίτερα δημοφιλούς και ισχυρού αξιωματικού του Διοικητή των Ειδικών Δυνάμεων Ζεκάι Ακσάκαλι, ο οποίος είχε διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση της απόπειρας πραξικοπήματος το 2016. <br /> <br /> Ο στρατηγός Ακσακαλί είχε βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής καθώς σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου την παραμονή της απόπειρας πραξικοπήματος, συμμετείχε με τον Ακάρ σε συνάντηση με τον Διοικητή της ΜΙΤ Χακαν Φιντάν. Μια συνάντηση που πολλοί αναλυτές στην Τουρκία θεωρούν ότι έγινε ακριβώς επειδή υπήρχαν ήδη πληροφορίες για την εκδήλωση πραξικοπήματος. <br /> <br /> Τον Δεκέμβριο του 2018 με προεδρικό διάταγμα παλι ο Ερντογάν αποκεφάλισε δυο στρατηγούς. Ο ενας εξ αυτών ο Ισμαήλ Μετιν Τεμέλ ήταν ο διοικητής που είχε αναλάβει τις επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτη» και «Κλάδος Ελαίας» και ως Διοικητής της 2ης Στρατιάς ήταν υπεύθυνος για την προστασία των τουρκικών συνόρων με την Συρία ,το Ιράκ και το Ιράν. <br /> <br /> Ο στρατηγός Τεμέλ είχε έρθει σε σύγκρουση με τον ΑΓΕΕΘΑ Γιασάρ Γκιουρελ και τον Χ.Ακάρ ο οποίος είχε ταχθεί στο πλευρό του ΑΓΕΕΘΑ <br /> <br /> Ο Τεμέλ ήταν φανατικός υποστηρικτής του Ερντογάν και η αντιπολίτευση τον είχε κατηγορήσει όταν είχε εμφανιστεί με την στολή να χειροκροτεί τον τούρκο Προέδρο σε πολιτική εκδήλωση πριν τις εκλογές. <br /> <br /> Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα ο στρατηγός Τεμέλ το βράδυ της απόπειρας πραξικοπήματος είχε εμφανισθεί μπροστά στο Τουρκικό Γενικό Επιτελείο, δηλώνοντας ότι πρέπει να συλληφθούν όλοι όσοι βρίσκονταν στην αεροπορική βάση «Ακιντσί» ως ύποπτοι για το πραξικόπημα. Σημαντική λεπτομέρεια : Στην βάση εκείνη την ώρα βρισκόταν τόσο ο Ακάρ, όσο και ο Γκιουλέρ. <br /> <br /> Ως ΑΓΕΕΘΑ ο Ακάρ είχε συγκρουστεί με τον στρατηγό Τεμέλ σχετικά με την τουρκική επιχείρηση στο Αφρίν και την ολοκλήρωση της επιχείρησης την οποία ο Ακάρ θεωρούσε πρόωρη. Ο Τεμέλ υποβαθμίστηκε όταν μετατέθηκε στην θέση του πρόεδρου του Τμήματος Αξιολόγησης και Επιθεώρησης του Τούρκικου Γενικού Επιτελείου. <br /> <br /> Ο Τεμελ, ιδιαίτερα δημοφιλής και γνωστός για αντιαμερικανικά αισθήματα του και τις εθνικιστικές θέσεις ήταν επίσης υπεύθυνος για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στο εσωτερικό και για τις επιχειρήσεις στο Ιράκ και την Συρία. <br /> <br /> Λίγους μήνες πριν την υποβάθμιση του, ο ίδιος είχε προαχθεί σε «τετράστερο» στρατηγό και πολλοί αναλυτές είχαν θεωρήσει ότι αυτό ήταν το βήμα προκειμένου να αναλάβει ΑΓΕΕΘΑ και κατόπιν υπουργός Αμυνας… <br /> <br /> Η απευθείας πρόσβαση που είχε στον Ερντογάν παρακάμπτοντας πολλές φορές την ιεραρχία και η ανεξαρτησία που διεκδικούσε στις κινήσεις του είχαν προκαλέσει την αντίδραση των Ακαρ- Γκιουρελ. <br /> <br /> Μαζί με τον Τεμελ είχε τότε αποστρατευθεί ένας ακόμη στρατηγός, ο Μουσταφά Μπαρουτ που ήταν διοικητής της 4ηςΤαξιαρχιας στην Νοτιοανατολική Τουρκία στο Τουντσελί. <br /> <br /> <img height="188" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/AP_20059681733860(1).jpg" width="280" /> <br /> <br /> Ο Ακάρ αποδεικνύεται πολύ σκληρός αντίπαλος ακόμη και για τις πραγματικές «φίρμες» και για εμβληματικούς τούρκους ανώτατους αξιωματικούς. Ενταγμένος στον Τουρκικό Στρατό για σχεδόν 47 χρόνια ο Ακάρ επηρεάζεται από ισλαμιστές διανοούμενους, έχει ο ίδιος έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και προσανατολισμό και διατηρεί σχέσεις με συντηρητικούς πολιτικούς κύκλους. Με μικρή επιχειρησιακή εμπειρία, αλλά με μακρά θητεία στο παρασκήνιο και διαρκή παρουσία σε Επιτελεία και Αρχηγεία. <br /> <br /> Δεν αφήνει κανέναν να απειλήσει την σχέση του με τον Ερντογάν. Και τώρα έχει το πάνω χέρι, έχοντας υποβαθμίσει εντελώς και τον ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. <br /> <br /> Όσο για την θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», τίποτα δεν αλλάζει. Ακόμη και χωρίς τον εμπνευστή της παραμένει επίσημο Δόγμα της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της Τουρκίας.<br /> <br /> <a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η «σφαγή» στρατηγών και ναυάρχων στο Σαράι του Ερντογάν

Νίκος Μελέτης  Τελευταίο «θύμα» μιας ανελέητης σύγκρουσης που είναι σε εξέλιξη από το 2016 στο εσωτερικό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αθήνα τροφοδοτεί την τουρκική αλαζονεία και φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXgn9eh1wT_bzodLkb3BXA4_f_UZ12SmnVQGyqPTGW94fJHnGR5lUohx4DT8-77YrSp3tPuY0VwAgr0cJE-MBXihSCjdtIeTNDDGbrmG6W65G6vCfwYA6nwTkX6bQolc2jFDP3DZ6Vc7M/s1600/cesme-turkish-ship.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXgn9eh1wT_bzodLkb3BXA4_f_UZ12SmnVQGyqPTGW94fJHnGR5lUohx4DT8-77YrSp3tPuY0VwAgr0cJE-MBXihSCjdtIeTNDDGbrmG6W65G6vCfwYA6nwTkX6bQolc2jFDP3DZ6Vc7M/s280/cesme-turkish-ship.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Ήφαιστος Παναγιώτης</b><br />Ο Σταύρος Λυγερός είχε σε παλαιότερο άρθρο του εύστοχα επισημάνει ότι «τα διαβήματα διαμαρτυρίας δεν αποτρέπουν τις τουρκικές επεκτατικές πιέσεις. Το μόνο που προσφέρουν στην Αθήνα είναι ένα φύλλο συκής. Η Άγκυρα προωθεί τις διεκδικήσεις της με πράξεις που δημιουργούν μικρότερα ή μεγαλύτερα πολιτικά τετελεσμένα. Τα τελευταία χρόνια προωθεί συστηματικά μία στρατηγική αεροναυτικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο». <br /><br />Επισήμανε, επίσης, το γεγονός ότι πέραν των διεκδικήσεων και προκλήσεων στο Αιγαίο, η Άγκυρα θέλει την Ανατολική Μεσόγειο "τουρκική λίμνη". Το τελευταίο υπογραμμίζει κάτι το οποίο πολλοί από καιρό μελετούμε, το γεγονός δηλαδή ότι η Τουρκία προσπαθεί να εξελιχθεί σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Αυτό το ζήτημα απαιτείται να συνεκτιμάται με το γεγονός της εξ αντικειμένου συρρίκνωσης της ελληνικής ισχύος, λόγω της μακρόχρονης οικονομικής αδυναμίας.<br /><br />Οι εξελίξεις στην Τουρκία, οι καταιγιστικές στρατηγικές εξελίξεις στις περιφέρειες και ευρύτερα πλανητικά και η ρευστότητα των σχέσεων Ευρώπης-Αμερικής, είναι όλα γεγονότα που ενδέχεται να επηρεάσουν δραστικά την ελληνική εξωτερική πολιτική. Για ακόμη ένα λόγο, την στιγμή που η Τουρκία ολοφάνερα ετοιμάζει τα επόμενα βήματα στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια, οι δηλώσεις περί δυνατότητας έλευσης ενός περίπου ανθόσπαρτου βαλκανικού περιβάλλοντος, αυξάνουν ακόμη περισσότερο την αναξιοπιστία της Ελλάδας. Γιατί για τα επιτελεία των ηγεμονικών κρατών το κράτος που κατευνάζει είναι αναξιόπιστο και αναλώσιμο.<br /><br />Η αξιοπιστία της αποτρεπτικής στρατηγικής ενός αμυνόμενου κράτους, όπως η Ελλάδα, είναι ένα άθλημα εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης των απειλών κατά της επικράτειάς του. Εσωτερική εξισορρόπηση είναι η βελτιστοποίηση της κρατικής ισχύος με εναλλακτικούς συνδυασμούς των μέσων που διαθέτει. Εξωτερική εξισορρόπηση είναι τυπικές και άτυπες συμμαχικές συγκλίσεις που αυξάνουν ή περιπλέκουν τα αναθεωρητικά σχέδια του επιτιθέμενου. Ερωτάται: Αποτρέπεται η τουρκική απειλή που αποτελεί και το μείζον εξωτερικό πρόβλημα της Ελλάδας στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στην Θράκη; Συντομογραφικά κάνουμε τις εξής επισημάνσεις: <br />Τροφοδοτώντας την τουρκική αλαζονεία <br /><br />Πρώτον, η αποτρεπτική στρατηγική πλήττεται, επειδή στην Κύπρο όχι μόνο δεν αποκαταστάθηκε η διεθνής νομιμότητα, αλλά με την παρουσία δεκάδων χιλιάδων στρατευμάτων, με αναρίθμητες απειλές και με προκλητικές ενέργειες η Άγκυρα επιδιώκει να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να εντάξει την Μεγαλόνησο στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας.<br /><br />Πέραν της γεωπολιτικής αναβάθμισης της Τουρκίας, κάτι τέτοιο θα επηρέαζε, μεταξύ άλλων, τον ενεργειακό χάρτη. Θα καθιστούσε την Κύπρο στρατηγικό όμηρο της Τουρκίας (και την Ανατολική Μεσόγειο "τουρκική λίμνη") και θα έθετε σε κίνδυνο την ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Μία τέτοια εξέλιξη θα εκμηδενίσει την Ελλάδα στρατηγικά. Οι προεκτάσεις θα είναι βαθύτατες και απρόβλεπτες. <br /><br />Δεύτερον, μια αποτρεπτική στρατηγική θέτει κόκκινες γραμμές που κατά κανόνα αφορούν το απαραβίαστο της κρατικής κυριαρχίας, όπως κατοχυρώνεται από τις συνθήκες, τις συμβάσεις και τις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου. Η κόκκινη αυτή γραμμή θολώνει ολοένα και περισσότερο και η αποτρεπτική αξιοπιστία πλήττεται με δηλώσεις casus belli για να εμποδιστεί το αμυνόμενο κράτος να εφαρμόσει τις πρόνοιες των συνθηκών. <br /><br />Για παράδειγμα η επικύρωση της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας από την ελληνική Βουλή το 1995 προκάλεσε άμεση εξουσιοδότηση της τουρκικής Βουλής προς την τουρκική κυβέρνηση για άσκηση στρατιωτικής βίας σε περίπτωση εφαρμογής από την Ελλάδα των προνοιών του διεθνούς δικαίου. Πέραν αυτού, η Τουρκία με συγκεκριμένες ενέργειες όπως στα Ίμια προχώρησε πέραν των απειλών και συρρίκνωσε ακόμη περισσότερο την ελληνική αξιοπιστία. Συνεχίζει, μάλιστα. να το πράττει με πολλούς τρόπους. <br /><br />Σε αναλύσεις μας εκφράστηκε η εκτίμηση ότι το σύνολο των τουρκικών απειλών και ενεργειών, σε συνδυασμό με ακατάσχετες κατευναστικές στάσεις, δημιουργεί μια εύθραυστη ενδιάμεση κατάσταση. Κατάσταση που διαιωνίζεται επί πολλές δεκαετίες, δίνοντας έτσι ισχυρές παραστάσεις αδυναμίας που όσο προχωράμε γίνονται ολοένα εντονότερες. <br />Προσοχή στην επικράτεια <br /><br />Τρίτον, ο όρος αποτροπή μιας απειλής υποδηλώνει ότι σκοπός είναι να μην υπάρξει πόλεμος. Ταυτόχρονα, όμως, και να εφαρμοστούν οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και στην ελληνική επικράτεια. Είναι γενικότερα αποδεκτή η θέση του Hans Morgenthau στο εμβληματικό έργο "Πολιτική μεταξύ των Εθνών", ότι βιώσιμο είναι το κράτος, το οποίο δύναται να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου που αφορούν την επικράτειά του. <br /><br />Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μερικοί με άρθρα και βιβλία εισήγαγαν τις έννοιες "αποτρεπτική στρατηγική" και "εθνικό συμφέρον", δέχθηκαν επιθέσεις. Δέχθηκαν χαρακτηρισμούς περί δήθεν εθνικισμού, οι οποίοι εκτός από μαζικοί και λανθασμένοι, είχαν και ένα άλλο αποτέλεσμα. Προκάλεσαν ένα χείμαρρο πολιτικού και στρατηγικού ανορθολογισμού που ρέει μέχρι τις μέρες μας. Δράστες είναι τα ίδια ή περίπου τα ίδια άτομα, τα οποία διαρκώς στρέφονται κατά της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής. <br /><br />Καταγράφηκαν σε αμέτρητα κείμενα και δηλώσεις κατά της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, κατά του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας-Κύπρου και κατά της αντίκρουσης του "μακεδονικού" αλυτρωτισμού. Τάσσονταν βέβαια υπέρ του ανελεύθερου και αντιδημοκρατικού σχεδίου Ανάν. Ουκ ολίγοι ήταν και οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης που δήθεν καθιστά ξεπερασμένο το κράτος και την κρατική κυριαρχία. <br /><br />Στη βάση εδραιωμένων τυπολογιών της στρατηγικής ανάλυσης τις τελευταίες δεκαετίες διαπεράστηκε η αποτρεπτική ασπίδα της Ελλάδας και μειώθηκε αισθητά η αξιοπιστία της αποτρεπτικής στρατηγικής της. Η φραστική μη απoδoχή τωv τουρκικών αναθεωρητικών αξιώσεων δεν διασώζει την αξιοπιστία της ελληνικής στρατηγικής. Κι αυτό, επειδή κοντεύει να γίνει τετελεσμένο η μη εφαρμογή των συνθηκών για το Δίκαιο της Θάλασσας και να καταστεί νέα διεθνής τάξη η αναγνώριση των τετελεσμένων της εισβολής του 1974 στην Κύπρο. <br />Κερδίζει δίχως πόλεμο <br /><br />Σταδιακά η Τουρκία κερδίζει χωρίς πόλεμο, ενώ δεν αποκλείεται πολεμική κλιμάκωση μέχρι και ένα γενικευμένο πόλεμο, εάν, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, εισρεύσουν και κυριαρχήσουν ανορθολογικές παραστάσεις. Η επί δεκαετίες σταδιακή κάμψη της ελληνικής πολιτικής θέλησης να εφαρμόσει αυτό που προβλέπει η διεθνής νομιμότητα, πέραν πολλών άλλων, σημαίνει ότι η επανάκτηση της αξιοπιστίας δεν είναι πλέον εύκολη ή απλή υπόθεση. Αυτά δε που ακούμε είναι ακραία αποθαρρυντικά για τις δυνατότητες αρμοδίων να κατανοήσουν σωστά τις πολιτικές όψεις του διεθνούς συστήματος. <br /><br />Όταν ένα αμυνόμενο κράτος αναπτύσσει αποτρεπτική στρατηγική κατά των εξωτερικών απειλών κάθε πολεμική εμπλοκή σημαίνει βασικά αποτυχία της στρατηγικής του. Στις απειλές συμπεριλαμβάνονται και οι χιλιάδες παραβιάσεις του θαλάσσιου και εναέριου χώρου. Μπορεί να αναχαιτίζονται, αλλά λόγω του μεγάλου αριθμού τους και της εκτέλεσής τους σε πεδία που αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία είναι ένα πολύ ασυνήθιστο φαινόμενο. Μεγαλύτερη αποτυχία, όμως, έχουμε και όταν λόγω των διαρκών απειλών και μικρών εμπλοκών, τις οποίες ο αμυνόμενος κατευνάζει αντί να αποτρέπει, ο επιτιθέμενος κατορθώνει έτσι να κερδίζει χωρίς μάχη. <br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή δεν θα υπάρξει μεγάλη πολεμική εμπλοκή. Η μεγάλη πολεμική εμπλοκή μπορεί να προκληθεί για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων: Υπερβολική αυτοπεποίθηση του επιτιθέμενου, λανθασμένες εκατέρωθεν εκτιμήσεις για την αποφασιστικότητα της άλλης πλευράς και μια πιθανή γενικότερη ανάφλεξη στην περιφέρεια. Μία τέτοια ανάφλεξη μπορεί να συμπαρασύρει και άλλα κράτη και να εντείνει γνωστές μεθοδεύσεις των ηγεμονικών κρατών για να αυξήσουν τον στρατηγικό έλεγχο στις περιφέρειες με κατατριβή "φίλων" και "εχθρών" και με μεταφορά βαρών που εκπληρώνουν τον έλεγχο των περιφερειακών ανακατανομών ισχύος.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Αθήνα τροφοδοτεί την τουρκική αλαζονεία και φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο

Ήφαιστος Παναγιώτης Ο Σταύρος Λυγερός είχε σε παλαιότερο άρθρο του εύστοχα επισημάνει ότι «τα διαβήματα διαμαρτυρίας δεν αποτρέπουν τις τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επερχόμενη κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5mFzVZpSTwGt0AXlnAWS65r2gVsskDyzekANrUwXVyr_uHSk9OyKU02WaybX6ZciG0UrVFadLngv35SS2OkyDZc9KVw2yQBupYAKXwL9AWX57rf2gNQtbf1Cg8mnJPTMsIiJJyTpGglU/s1600/greek_turkish_flags.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="141" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5mFzVZpSTwGt0AXlnAWS65r2gVsskDyzekANrUwXVyr_uHSk9OyKU02WaybX6ZciG0UrVFadLngv35SS2OkyDZc9KVw2yQBupYAKXwL9AWX57rf2gNQtbf1Cg8mnJPTMsIiJJyTpGglU/s280/greek_turkish_flags.jpg" width="280" /></a></div> <div> <b><br /></b></div> <b>Μάνος Καραγιάννης*</b><br />Στην Ελλάδα μόνο περιορισμένη ανάλυση των προθέσεων της τουρκικής ηγεσίας μπορεί να γίνει. Δυστυχώς, το ελληνικό σύστημα ασφαλείας δεν διαθέτει μεγάλες δυνατότητες συλλογής και επεξεργασίας πρωτογενών πληροφοριών για τη γειτονική χώρα. Αυτό που έχει σημασία τελικά είναι η αντικειμενική ανάλυση των αριθμών. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Αμυνας, έγιναν 255 υπερπτήσεις πάνω από νησιά του Ανατολικού Αιγαίου μέχρι τα τέλη Απριλίου. Οι υπερπτήσεις το 2019 ήταν 124, το 2018 ήταν 47 και το 2017 ήταν μόλις 39. Από τις μαζικές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου περάσαμε στις μαζικές υπερπτήσεις πάνω από ελληνικό έδαφος. Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει μια ποσοτική και ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο. <br /><br />Για πολλά χρόνια, η ελληνική στρατηγική βασίστηκε στην προσδοκία εξημέρωσης του «τουρκικού θηρίου» μέσα από τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Με αυτόν τον τρόπο θα επιλύονταν ειρηνικά και μόνιμα τα διμερή προβλήματα. Ηταν μια ευνοϊκή για τα ελληνικά συμφέροντα υπόθεση εργασίας με δύο αλληλένδετα σκέλη: πρώτον, ότι η Ε.Ε. επιθυμεί την ένταξη της Τουρκίας και, δεύτερον, ότι η Τουρκία θα κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις για να ενταχθεί στην ενωμένη Ευρώπη. Η δυναμική της τουρκικής ένταξης έχει σήμερα εξασθενήσει σε τέτοιο βαθμό, που πλέον θεωρείται σχεδόν απίθανη εξέλιξη.<br /><br />Για άλλη μία φορά, λοιπόν, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον τουρκικό αναθεωρητισμό στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι θέμα ηγεσίας, όπως αρκετοί πιστεύουν, διότι η τουρκική εξωτερική πολιτική έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου έχει μια διαχρονική συνέχεια. Την εισβολή στην Κύπρο οργάνωσε ένας κεντροαριστερός πολιτικός, ο Μπουλέντ Ετσεβίτ. Στην κρίση των Ιμίων, μια κεντροδεξιά πολιτικός, η Τανσού Τσιλέρ, προέτρεψε τους Τούρκους στρατηγούς να καταλάβουν την ανατολική Ιμια και να συλλάβουν τους Ελληνες στρατιώτες. Με άλλα λόγια, δεν έχει μεγάλη σημασία εάν πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο Ταγίπ Ερντογάν ή κάποιος άλλος. <br /><br />Εφτασε η ώρα να δούμε τον «ελέφαντα στο δωμάτιο», που δεν είναι άλλος από τον τουρκικό εθνικισμό. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Οσες κινήσεις καλής θέλησης και να κάνουμε (π.χ. ακύρωση στρατιωτικών ασκήσεων), τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει αφού η Αγκυρα αμφισβητεί τα υφιστάμενα σύνορα. Αυτό ακριβώς δείχνουν οι τουρκικές υπερπτήσεις· μια έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. <br /><br />Η επιτυχημένη έκβαση της «μάχης του Εβρού» επιβεβαιώνει την άποψη πως χρειάζεται μια στρατηγική ανάσχεσης της Τουρκίας. Η Αθήνα πέτυχε μια πολύτιμη τακτική, όχι στρατηγική, νίκη επειδή αντέδρασε γρήγορα και αποφασιστικά. Δυστυχώς, όμως, είναι θέμα χρόνου να φτάσουμε στο επόμενο επίπεδο της τουρκικής κλιμάκωσης. Αυτή η εκτίμηση βασίζεται στα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας: χρήση επιθετικής γλώσσας και προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας, προσπάθεια απονομιμοποίησης της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, επιθετικές επιχειρήσεις της ΜΙΤ σε ελληνικό έδαφος, παρενόχληση ελικοπτέρων που μεταφέρουν επισήμους, προσπάθειες εμβολισμού σκαφών, εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών και, φυσικά, οι μαζικές υπερπτήσεις στο Ανατολικό Αιγαίο. Ταυτόχρονα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις υπερεξοπλίζονται με νέα οπλικά συστήματα που θα ανατρέψουν σύντομα την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στις δύο χώρες. Ολα αυτά είναι τα προεόρτια μιας νέας κρίσης που έρχεται. Η τουρκική ηγεσία προετοιμάζει το έδαφος για μεγαλύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η ένδεια των νομικών επιχειρημάτων οδηγεί την τουρκική πλευρά στη στρατιωτικοποίηση των διμερών σχέσεων, ασχέτως των ελληνικών προθέσεων. <br /><br />Η δημόσια συζήτηση για τα ελληνοτουρκικά είναι έντονη και παραγωγική, αλλά δεν αντικατοπτρίζει πάντα τη σκληρή πραγματικότητα. Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμων Ρόμπερτ Τζέρβις πρώτος μίλησε για το πρόβλημα της παρανόησης (misperception) των κινήτρων του αντιπάλου. Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε διδαχθεί από τα λάθη της. Αντ’ αυτού, η ελληνική πλευρά κινδυνεύει να αυτοεγκλωβιστεί σε μια εικόνα για την Τουρκία που απλώς δεν υφίσταται. Αυτό καταδεικνύει η πρόσφατη συζήτηση για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης· δεκάδες κείμενα δημοσιεύτηκαν στη χώρα μας, ενώ στην Τουρκία υπήρχε απόλυτη αδιαφορία για το θέμα. Αυτό είναι απόρροια της συστηματικής έλλειψης γνώσης που υπάρχει για τη γειτονική χώρα. Κατά συνέπεια, οι λήπτες αποφάσεων δεν μπορεί να είναι προσκολλημένοι σε μία μόνο σχολή σκέψης. <br /><br />Πολλοί θεωρούν δεδομένο ότι η τουρκική ηγεσία δεν σκοπεύει να κάνει χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον της Ελλάδας. Ωστόσο, μια χώρα που διεξάγει παρανόμως πολέμους στη Συρία και στη Λιβύη δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα διστάσει, ίσως σε μια στιγμή ελληνικής αδυναμίας, να προβεί σε επιθετική κίνηση. Οσο η Τουρκία παραμένει μια αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει την περιφερειακή ηγεμονία, η Ελλάδα οφείλει να προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο. Πρέπει δηλαδή να επικοινωνείται συστηματικά, χωρίς αντιφάσεις και αμφιθυμίες, η αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς να προασπίσει την κυριαρχία της. Μόνον έτσι θα αποτραπεί αυτό που σήμερα φαίνεται να είναι μια σχεδόν βέβαιη εξέλιξη. Καθώς πλησιάζει η διακοσιοστή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, είναι μια ευκαιρία να αναλογιστούμε τις θυσίες που έγιναν από τις προηγούμενες γενιές. Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι.<br /> <b><i><br /> * Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.</i></b><br /><br /><a href="https://www.kathimerini.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η επερχόμενη κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Μάνος Καραγιάννης* Στην Ελλάδα μόνο περιορισμένη ανάλυση των προθέσεων της τουρκικής ηγεσίας μπορεί να γίνει. Δυστυχώς, το ελληνικό σύστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μία πετυχημένη “συνταγή” δεν την αλλάζεις… ιδίως όταν αφορά την τουρκική απειλή

<br /> Δυστυχώς η επιστροφή στην οικονομική και κοινωνική κανονικότητα μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού, φαίνεται ότι σηματοδοτεί και την επιστροφή στη συνήθη ελληνική στρατηγική και πρακτική σε ότι αφορά την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. Η αιφνιδιαστική αναβολή της εθνικής, μεγάλης κλίμακας άσκησης «ΚΑΤΑΙΓΙΣ 2020», ώρες πριν την έναρξη της, αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εφαρμογής μίας ιδιότυπης στρατηγικής «χυλού» που η χώρα εφαρμόζει τις τελευταίες δεκαετίες. Και όμως περίπου δύο μήνες πριν η χώρα επέδειξε αξιοθαύμαστη (και αξιοπερίεργη για τα ελληνικά δεδομένα) στρατηγική αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα, θέτοντας και επιτυγχάνοντας τους αντικειμενικούς σκοπούς της. <br /> <br /> Γράφει ο <b>ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ </b><br /> <br /> Το σχέδιο της Άγκυρας να χρησιμοποιήσει ως όπλο τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές ώστε να αποσταθεροποιήσει τη χώρα μας και να εκμαιεύσει οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, απέτυχε παταγωδώς γιατί η εντολή του ανώτατου επιπέδου πολιτικής ηγεσίας της χώρας προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας ήταν σαφής: «τα σύνορα πρέπει να σφραγιστούν». <br /> <br /> Ταυτόχρονα το ανώτατο επίπεδο ξεκαθάριζε ότι «να γίνει ότι πρέπει να γίνει και η ευθύνη για οποιαδήποτε αστοχία / ατύχημα, αναλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από εμένα» (προς αποφυγή παρεξηγήσεων τα ανωτέρω δεν αποτελούν ακριβή αναπαραγωγή αλλά με βάση όσα στάθηκε δυνατό να πληροφορηθούμε αποδίδουν με ακρίβεια το νόημα των λεχθέντων). <br /> <br /> Η ίδια στρατηγική αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα επιδείχθηκε από τη χώρα μας και στην περίπτωση της πανδημίας. Θέτοντας ως κύριο αντικειμενικό σκοπό την ελαχιστοποίηση των απωλειών υγείας στον πληθυσμό, λήφθηκε άμεσα η απόφαση για «lockdown» και κινητοποιήθηκε το σύστημα υγείας της χώρας. <br /> <br /> Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι σε ότι αφορά τη διαχείριση οι δύο περιπτώσεις παρουσιάζουν ορισμένες βασικές ομοιότητες:<br /> <br /> <ul> <li>Οι απειλές που εκδηλώθηκαν ήταν μείζονες, ακόμη και ως υπαρξιακές θα μπορούσαν να θεωρηθούν. </li> </ul> <br /> <br /> <ul> <li>Οι στρατηγικές που υιοθετήθηκαν αποσκοπούσαν στη ΡΙΖΙΚΗ αντιμετώπιση / εξουδετέρωση τους και σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό υποστηρίχθηκαν και από την αντιπολίτευση (τουλάχιστον από το μεγαλύτερο μέρος της). </li> </ul> <br /> <br /> <ul> <li>Αντικειμενικούς σκοπούς που διατυπώθηκαν με σαφήνεια από την πολιτική ηγεσία που έχει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας (στην πρώτη περίπτωση «τα σύνορα πρέπει να σφραγιστούν», στη δεύτερη «ελαχιστοποίηση των απωλειών υγείας») </li> </ul> <br /> <br /> <ul> <li>Αξιολόγηση της κατάστασης: εκτίμηση του μεγέθους της απειλής κατά της ακεραιότητας, ασφάλειας και ζωτικών συμφερόντων της χώρας, των κινδύνων («ρίσκου») των διαθέσιμων επιλογών αντιμετώπισης και των υφιστάμενων δυνατοτήτων. </li> </ul> <br /> <br /> <ul> <li>Επιτυχή κινητοποίηση των διαθέσιμων μέσων και δυνατοτήτων για την επίτευξη των κύριων και δευτερευόντων αντικειμενικών σκοπών. Για παράδειγμα ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την εντυπωσιακή επίδοση του Εθνικού Συστήματος Υγείας παρά τα εγγενή προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της οξείας υποχρηματοδότησης και έλλειψης προσωπικού. </li> </ul> <br /> <br /> <ul> <li>Επίτευξη των αντικειμενικών σκοπών (αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι επετεύχθη το άριστο, αλλά τα δεδομένα επιτρέπουν να εκτιμηθεί ότι επετεύχθη το μέγιστο δυνατό). </li> </ul> <br /> Γιατί λοιπόν δύο μήνες μετά εμφανίζουμε συμπεριφορά που παραπέμπει σε επιστροφή στις… παλιές, αποδεδειγμένα αποτυχημένες «συνήθειες» μας; Τι άλλαξε; Ήταν οι «μάχες» των συνόρων και της πανδημίας, δύο μεμονωμένες εξαιρέσεις («αναλαμπές») που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα (τη στρατηγική αμηχανία σε βαθμό αφασίας);<br /> <br /> >Μήπως η αντιμετώπιση των δύο κρίσεων ήταν μία τυχαία, σπασμωδική αντίδραση;<br /> >Μήπως παρενέβη η παροιμιώδης ασυνέχεια και ασυνέπεια μας; <br /> <br /> Κατά την άποψή μας η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην ατολμία – άρνηση – υπεκφυγή της πολιτικής τάξης αλλά και της κοινωνίας γενικότερα να αποδεχθεί ότι η τουρκική απειλή κατά της χώρας μας είναι ΣΥΝΟΛΙΚΗ και απαιτεί δυναμική και ριζική αντιμετώπιση σε όλες τις εκφράσεις της, ακόμη και σε αυτές όπου δεν προσβάλλεται άμεσα η ακεραιότητα της χώρας. <br /> <br /> Για παράδειγμα, η παραβίαση του Εθνικού Εναέριου Χώρου (Ε.Ε.Χ.) είτε αφορά την μικρόνησο Παναγιά είτε (για παράδειγμα) την Αθήνα έχει την ίδια βαρύτητα ως επιθετική ενέργεια κατά της ακεραιότητας της χώρας. <br /> <br /> Περίοδοι ύφεσης της έκφρασης της απειλής δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως ενδείξεις αλλαγής της τουρκικής στρατηγικής αλλά ως μεταβατικές περίοδοι για τη μετάλλαξη – έκφραση της σε νέους τομείς. <br /> <br /> Η προσπάθεια της ελληνικής πλευράς για αποφυγή όξυνσης των εντάσεων (όπως για παράδειγμα η αναβολή της προαναφερθείσας άσκησης «ΚΑΤΑΙΓΙΣ 2020») δεν ερμηνεύεται από την Άγκυρα ως κίνηση καλής θέλησης αλλά ως αδυναμία βούλησης. <br /> <br /> Περιττό δε να σημειωθεί ότι η ελληνική «ελαστικότητα» ερμηνεύεται από την Άγκυρα ως πρόσκληση εφαρμογής μεγαλύτερης πίεσης ώστε να καμφθεί η ελληνική βούληση και κατά συνέπεια να επιτευχθούν οι κατά περίπτωση αντικειμενικοί σκοποί με το μικρότερο δυνατό κόστος. <br /> <br /> Οι «μάχες» των συνόρων και του κορωνοϊού απέδειξαν, ότι εφόσον επιλεχθεί μία στρατηγική που αποσκοπεί στην ριζική αντιμετώπιση / εξουδετέρωση της απειλής, και τεθούν αντικειμενικοί σκοποί με σαφήνεια, τότε οι αρμόδιοι κρατικοί οργανισμοί και υπηρεσίες αλλά και οι ιδιωτικοί φορείς της οικονομίας, παρά την υπερδεκαετή οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα και τις εγγενείς αδυναμίες, μπορούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθούν με επιτυχία στις προκλήσεις. <br /> <br /> Η «συνταγή» δοκιμάστηκε και πέτυχε.<br /> ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ δεν την εφαρμόζουμε;<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Μία πετυχημένη “συνταγή” δεν την αλλάζεις… ιδίως όταν αφορά την τουρκική απειλή

Δυστυχώς η επιστροφή στην οικονομική και κοινωνική κανονικότητα μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού, φαίνεται ότι σηματοδοτεί και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι σκοτεινές μπίζνες της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας με την Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEil9EaBG21W2plt6I-SezNypgBFsipvYSb7ceJe_wJAuuJ9YT-k9ZDj-ttCbTEQkgqp5pQlyyrt77yH_9hy2xadvSKsr687Nt5ke6KEJV-CCGL8oruLYYVzqT9rT6r-LT_kIwVv75GG26A/s1600/Agusta_Westland_tourkia_italia.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEil9EaBG21W2plt6I-SezNypgBFsipvYSb7ceJe_wJAuuJ9YT-k9ZDj-ttCbTEQkgqp5pQlyyrt77yH_9hy2xadvSKsr687Nt5ke6KEJV-CCGL8oruLYYVzqT9rT6r-LT_kIwVv75GG26A/s280/Agusta_Westland_tourkia_italia.png" width="280" /></a></div> <br /> <b>Δεληολάνης Δημήτρης</b><br />Το 2018 η Τουρκία ήταν ο τρίτος καλύτερος πελάτης για την ιταλική πολεμική βιομηχανία, καλύπτοντας μόνη της το 7,5% των συνολικών ιταλικών εξαγωγών όπλων. Μπροστά της το Κατάρ, που ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας για συνολικά 1,9 δισ. ευρώ, και το Πακιστάν. Κατά το 2018 η Τουρκία αγόρασε ιταλικά όπλα αξίας συνολικά 632,3 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αισθητή αύξηση σε σχέση με το 2017, όταν η Άγκυρα είχε αγοράσει ιταλικά όπλα για 266,1 εκατ., ενώ το 2016 το συνολικό ποσό είχε ανέλθει σε 133,4 εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η Τουρκία αναδεικνύεται ως όλο και πιο σημαντικός πελάτης της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας. <br /><br />Στα παραπάνω ποσά πρέπει να προσθέσουμε και τις πολλές δεκάδες εκατομμύρια που ξοδεύει η Τουρκία, συμμετέχοντας στα πανευρωπαϊκά και νατοϊκά σχέδια ανάπτυξης νέων οπλικών συστημάτων. Πιο συγκεκριμένα, η Άγκυρα συμμετέχει στη διεθνή ομάδα (αποτελούμενη από δεκάδες αμερικανικές κι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις) για το σχεδιασμό νέου multirole αεροπλάνου. Επίσης, στην ομάδα (συμμετέχει και η Ελλάδα) σχεδιασμού ενός νέου δικτύου ραντάρ, της οποίας ηγείται ο ιταλικός κρατικός όμιλος Leonardo (πρώην Finmeccanica). Τέλος, στην ομάδα (και αυτή με ελληνική συμμετοχή) για το σχεδιασμό ενός νέου συστήματος ηλεκτρονικού ελέγχου.<br /><br />Πρέπει να αναφερθούν και οι τέσσερις άδειες εξαγωγής που εκδόθηκαν το 2018 (ύψους 1.055.000 ευρώ) για όπλα που πουλήθηκαν με τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας σε μη κατονομαζόμενες τρίτες χώρες. Καθώς και τα περίπου 30 εκατ. ευρώ που πλήρωσε επιπρόσθετα η Τουρκία για επιδιορθώσεις και εξάσκηση των στρατιωτικών της στα νέα ιταλικά όπλα.<br /><br />Τα στοιχεία προέρχονται από την έκθεση που το ιταλικό υπουργείο Άμυνας κατέθεσε στο Κοινοβούλιο το φθινόπωρο του 2019, αναφορικά με τις εξαγωγές όπλων κατά το προηγούμενο έτος. Η κατάθεση της ετήσιας έκθεσης είναι υποχρεωτική, παρόλο που με την πάροδο του χρόνου, οι πιέσεις τόσο της ιταλικής βιομηχανίας, όσο και των ξένων αγοραστών, μειώνουν τα επίπεδα διαφάνειας. Επί παραδείγματι, στα τελευταία έτη αναγράφεται το συνολικό ποσό των αδειών εξαγωγής στην κάθε χώρα, αλλά δεν αναφέρεται πλέον τι ακριβώς πουλήθηκε. <br />Η Τουρκία λατρεύει τα ιταλικά όπλα <br /><br />Η έκθεση αναφέρει ότι οι άδειες εξαγωγής προς την Άγκυρα ήταν συνολικά 70 και οι αναγραφείσες καταστάσεις είναι με κωδικούς που αφορούν ουσιαστικά τα πάντα: από τα όπλα με διάμετρο άνω των 12,7 χιλιοστών έως τα αεροπλάνα, τις ρουκέτες, τους πυραύλους και την τεχνολογία για την παραγωγή και την χρήση τους. Περισσότερες λεπτομέρειες, όμως, για τις ιταλικές εξαγωγές όπλων μας έδωσε ο Τζόρτζο Μπερέτα, ερευνητής του Διαρκούς Παρατηρητηρίου για τον ελαφρύ οπλισμό (OPAL) της Μπρέσσια, της πόλης δηλαδή όπου γεννήθηκε, πριν από αιώνες, η πολεμική βιομηχανία της Ιταλίας.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Ιταλός αναλυτής, η πιο σημαντική πώληση ιταλικών όπλων στην Τουρκία αφορά τα επιθετικά ελικόπτερα Mangusta. Ήδη από το 2010, η ιταλική βιομηχανία Agusta Westland είχε κλείσει συμφωνία με την τουρκική κρατική ΤΑΙ (Τurkish Aerospace Industries) για την παραγωγή στην Τουρκία αυτού του ελικοπτέρου, που στην τουρκική εκδοχή του μετονομάστηκε T129 ATAK και εθεάθη επί το έργον και στην εισβολή στην Συρία. Αρχικά η συμφωνία πρόβλεπε την παραγωγή 51 ελικοπτέρων, που ήδη από το 2011 έγιναν 60 και από τότε η γραμμή συναρμολόγησης ποτέ δεν σταμάτησε. Πιο πρόσφατα, ξεκίνησε και η παραγωγή του ελικοπτέρου, προσαρμοσμένου όμως, για τις ανάγκες του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. <br /><br />Ο ιταλικός όμιλος Leonardo συνεργάζεται με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας και στην κατασκευή κατασκοπευτικών δορυφόρων, στη δημιουργία και εγκατάσταση στη Σμύρνη του ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου της θάλασσας VTMS (Vessel Traffic Management System), τον εκσυγχρονισμό του εναερίου ελέγχου, των ραντάρ, καθώς και στην πώληση πυροβόλων για την τουρκική ακτοφυλακή. <br /><br />Και η γνωστή Beretta της Μπρέσσια έχει ανοίξει δικό της εργοστάσιο στην Τουρκία μέσω της θυγατρικής της Stoeger. Τα τουρκικής κατασκευής πιστόλια της Μπερέτα συμμετέχουν συστηματικά σε όλους τους διαγωνισμούς για τον εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων, στις οποίες μάλιστα έχουν κατά καιρούς πουλήσει ορισμένες ποσότητες. <br />Συμβόλαια με την ιταλική πολεμική βιομηχανία <br /><br />Τον Φεβρουάριο του 2019, στο ναυπηγείο Τούζλα, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, ολοκληρώθηκε η κατασκευή της πρώτης κορβέτας ηλεκτρονικής παρακολούθησης της Τουρκίας. Η κορβέτα είναι εξοπλισμένη με πυροβόλο των 76 χιλιοστών της ιταλικής Oto Melara. Η ίδια βιομηχανία έχει εξοπλίσει με κανόνια διάφορα πλοία του τουρκικού στόλου. Μια άλλη ιταλική βιομηχανία του ομίλου Leonardo, η Alenia, έχει εξοπλίσει το τουρκικό ναυτικό με αεροπλάνα τύπου ATR72 για περιπολία, ηλεκτρονικό έλεγχο και εντοπισμό υποβρυχίων. <br /><br />Τα αεροπλάνα, που στην τουρκική εκδοχή τους ονομάζονται Meltem III, προσαρμόζονται στις επιχειρησιακές ανάγκες του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στις εγκαταστάσεις της ΤΑΙ.<br /> Αυτή η έντονη εμπορική δραστηριότητα της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας στην Τουρκία οδήγησε τον Όμιλο Leonardo να εγκαινιάσει πριν από χρόνια μεγαλοπρεπές γραφείο εκπροσώπησης στην Κωνσταντινούπολη και ένα μικρότερο στην Άγκυρα, όπου απασχολούνται εκατοντάδες εργαζόμενοι. <br /><br /> Η ιταλική πολεμική βιομηχανία έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο να κατευθύνει τη στάση των ιταλικών κυβερνήσεων απέναντι στην Άγκυρα. Παράλληλα, έχει εξασφαλίσει τη διαχρονική υποστήριξη σημαντικής μερίδας του ιταλικού πολιτικού προσωπικού, αρχής γενομένης από την πρώην Ευρωπαία Επίτροπο και πρώην υπουργό Εξωτερικών (νυν γερουσιαστή εκλεγμένη με το Δημοκρατικό Κόμμα) Έμα Μπονίνο, τους Ριζοσπάστες οπαδούς της, αλλά και ανώτερα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος, οπαδούς του Ματέο Ρέντσι και της Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. <br /><br />Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι, την επομένη της άφιξης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στο αεροδρόμιο της Ρώμης το 1998, το κύριο θέμα που πρόβαλαν οι ιταλικές εφημερίδες, προκειμένου να πείσουν τον τότε πρωθυπουργό Μάσιμο ντ’ Αλέμα να τον παραδώσει στους Τούρκους, ήταν το συμβόλαιο για τα ελικόπτερα Mangusta. Τελικά το συμβόλαιο υπεγράφη μια δεκαετία αργότερα. <br />Εμπάργκο όπλων με εξαιρέσεις <br /><br />Η ιταλική κυβέρνηση είχε ανακοινώσει το 2019 ότι μελετά επιβολή εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, εξαιρώντας όμως τις παραγγελίες που είχαν μέχρι τότε αδειοδοτηθεί, καθώς και τις συμπαραγωγές και τα κοινά εξοπλιστικά σχέδια, στα οποία συμμετέχουν οι δυο χώρες. Απειλή που δεν φαίνεται να είχε συνέχεια. Επρόκειτο έτσι κι αλλιώς για μια χλιαρή στάση της Ρώμης, αναντίστοιχη με την επιθετικότητα που είχε δείξει η Άγκυρα εναντίον της Ιταλίας. <br /><br />Πέρα από την ανοιχτή απειλή εναντίον της πετρελαϊκής ΕΝΙ σε δυο οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, είχαμε και περιστατικά που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του διπλωματικού savoir vivre. Να αναφέρουμε μόνον ότι την επομένη της τουρκικής εισβολής στη Συρία, ο τότε Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Λουίτζι Ντι Μάιο είχε καλέσει τον Τούρκο πρεσβευτή στη Ρώμη Μουράτ Σαλίμ Εσενλί και του είχε εκφράσει τη διαμαρτυρία της ιταλικής κυβέρνησης. <br /><br />Πηγές του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών είχαν διοχετεύσει τότε την πληροφορία ότι η συνομιλία είχε διεξαχθεί σε πολύ βαρύ κλίμα και ότι ο Τούρκος πρεσβευτής είχε απαντήσει στη διαμαρτυρία με ανοιχτές απειλές και ύβρεις εναντίον της Ιταλίας. Οι διαρροές εκείνες, μάλιστα, είχαν επιβεβαιωθεί με τον πιο παταγώδη τρόπο. Μόλις είχε βγει από το Μέγαρο Φαρνεζίνα, όπου εδρεύει το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών, ο Τούρκος πρεσβευτής είχε διοργανώσει συνέντευξη Τύπου. <br /><br />Εμβρόντητοι οι Ιταλοί δημοσιογράφοι τον είχαν ακούσει να κατηγορεί ευθέως την ιταλική κυβέρνηση ότι είναι «διεθνής εγκληματίας» και «συνένοχος των τρομοκρατών». Όσο για τις ευρωπαϊκές κυρώσεις, η «απάντηση μας θα είναι σκληρή», είχε πει. Μόνον η παρέμβαση του υπουργείου Εξωτερικών, που είχε επικαλεστεί λόγους εθνικής ασφαλείας, είχε πνίξει την είδηση της τουρκικής απρέπειας στα κυριότερα ιταλικά ΜΜΕ. Πάντως, στα τουρκικά είχε προβληθεί ως τεκμήριο της αποφασιστικότητας της Άγκυρας έναντι της Ιταλίας και ευρύτερα της Ευρώπης.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Οι σκοτεινές μπίζνες της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας με την Τουρκία

Δεληολάνης Δημήτρης Το 2018 η Τουρκία ήταν ο τρίτος καλύτερος πελάτης για την ιταλική πολεμική βιομηχανία, καλύπτοντας μόνη της το 7,5% τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Zητάνε την Κρήτη (για αρχή…) ….

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipsumKTyshUTFbeV82XJ3j9IR16BIYcM1aBIsQf4I0MTbv3iRB6czCp3-EFQ6gKf5NAglB5SLMIyysicr5QlI1HtuUUTPuDl2TTU59ON5M8b6X289HpcTKSDTgqbRxAPFjilPSQL4eAP8/s1600/kriti.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="440" data-original-width="750" height="163" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipsumKTyshUTFbeV82XJ3j9IR16BIYcM1aBIsQf4I0MTbv3iRB6czCp3-EFQ6gKf5NAglB5SLMIyysicr5QlI1HtuUUTPuDl2TTU59ON5M8b6X289HpcTKSDTgqbRxAPFjilPSQL4eAP8/s280/kriti.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Πριν από μερικές μέρες δημοσιεύσαμε μια ανάρτηση σχετικά με <a href="https://elladasimera.blogspot.com/2020/05/12.html" target="_blank"><b>100 τουρκικές ΜΚΟ</b> </a>που θα υποβάλλουν λέει προσφυγές διεθνώς ζητώντας την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, την Θράκη κ.α. Είχαμε σημειώσει τότε πως δεν είναι για γέλια αυτή η προσπάθεια τους, διότι είναι προφανώς κρατική προσπάθεια . Αυτό λοιπόν τεκμαίρεται και από την δημοσιότητα που δίνεται και από τα τουρκικά ΜΜΕ . <br /> <br /> Παρακάτω βλέπετε το χτεσινό (16/5/2020) φύλλο της εφημερίδας Βατάν <br /> <br /> <a href="https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2020/05/2%CE%B3.png"><img height="228" src="https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2020/05/2%CE%B3.png" width="280" /></a> <br /> <br /> Ο υπέρτιτλος αναφέρει πως ¨ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ¨. <br /> <br /> Για όσους δεν θυμούνται περί τίνος πρόκειται, προβάλλουμε και πάλι την ανάρτηση μας <br /> <br /> 100 τουρκικές ΜΚΟ ζητάνε : Δωδεκάνησα, Κρήτη, Θράκη… <br /> <br /> <a href="https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2020/05/thumbs_b_c_b6305b296cb81dc95fc20f71e69abf02-750x440-1.jpg"><img src="https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2020/05/thumbs_b_c_b6305b296cb81dc95fc20f71e69abf02-750x440-1.jpg" /></a><br /> <br /> Τουρκικές ΜΚΟ ετοιμάζονται να υποβάλλουν μήνυση για επιστροφή της Κρήτης <br /> <br /> 100 οργανώσεις μαζί με τον Σύλλογο Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας Τουρκικού Κόσμου, ετοιμάζονται να υποβάλλουν μηνύσεις σε διεθνές επίπεδο για ένταξη στην Τουρκία των Δωδεκανήσων, Κρήτης, Λιβύης, Μοσούλης, Κιρκούκ, Κριμαίας και Δυτικής Θράκης. <br /> <br /> Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ανταποκριτή του πρακτορείου Αnadolu, η Κρήτη η οποία βρίσκεται στα 180 χιλιόμετρα ανοιχτά από τις ακτές των Μούγλων, κατακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 από τον οθωμανικό στόλο μετά από μία μεγάλη μάχη που διήρκεσε 24 χρόνια 4 μήνες και 16 μέρες. Η κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους, αντιμετωπίστηκε με μεγάλη χαρά από τους Έλληνες. Η ορθόδοξη εκκλησία που την είχαν κλείσει οι Βενετοί, αμέσως άνοιξε. Στο νησί εγκαταστάθηκαν αγρότες, οικογένειες αγροτών, ενώ κατασκευάστηκαν τζάμια, μεντρεσέδες, γέφυρες, βιβλιοθήκες και κρήνες. Λόγω αυτού του ελεύθερου περιβάλλοντος, πολλοί Έλληνες ήρθαν στο νησί και εγκαταστάθηκαν. Στα 1.760 στο νησί ζούσαν 200 χιλιάδες μουσουλμάνοι και 60.000 χριστιανοί. Στο νησί η πρώτη εξέγερση έγινε στα 1770 με υποδαύλιση από τους Ρώσους και από τότε και μετά, με διαλείμματα συνεχίστηκαν. 241 χρόνια μετά από τότε που ο Σαντραζαμ Φαζίλ Αχμέντ Πασάς έμπηξε την τουρκική σημαία στο κάστρο του Ηρακλείου, μόλις πριν από τους βαλκανικούς πολέμους, η Κρήτη έπαψε να είναι οθωμανικό έδαφος. <br /> <br /> Το 1821 άρχισε η ελληνική επανάσταση η οποία καταπνίγηκε το 1825 αλλά το 1830 με πίεση από τις δυτικές δυνάμεις, συστάθηκε η ανεξάρτητη Ελλάδα. Αμέσως μετά ξέσπασε εξέγερση στην Κρήτη. Η εξέλιξη αυτή καταπνίγηκε, αλλά οι Έλληνες εξεγέρθηκαν και πάλι το 1841 και το 1859. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων έγιναν σφαγές σε βάρος των Τούρκων. Η μεγαλύτερη εξ αυτών είναι στις 16 Αυγούστου 1866, στην κωμόπολη Σέλινο. Εχει καταγραφεί στα αρχεία πώς χιλιάδες Τούρκοι δολοφονήθηκαν.<br /> Το νησί πέρασε στην Ελλάδα στα 1909. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη την οθωμανική γεωγραφία γέμισαν τις πλατείες φωνάζοντας το σύνθημα ” Η Κρήτη είναι η ψυχή μας, θυσία ας γίνει το αίμα μας”, διαμαρτυρόμενοι έτσι για την κατάληψη της Κρήτης.<br /> Μετά από το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, το νομικό status της Κρήτης και των νησιών του Αιγαίου ήρθαν πάλι στην επικαιρότητα. Με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913, τα 3/4 της Κρήτης δόθηκαν στην Τουρκία. Γίνονται ετοιμασίες ώστε να τεθούν σε διεθνή δικαστήρια οι ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα κατά παράβαση των συνθηκών κατέλαβε όλο το νησί .<br /> Ο αντιπρύτανης του πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης καθηγητής Ιλιάς Τοπσακαλ και ο πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας Τουρκικού Κόσμου Χαλιτ Κανάλ, σχολίασαν στον ανταποκριτή του πρακτορείου Αναντολού, τη δικαστική διαδικασία και τους στόχους της, αναφέροντας πώς θα μεταφέρουν την δίκη στις ανώτατες διεθνείς αρχές.<br /> Ο καθηγητής Ιλιάς Τοπσακαλ ανέφερε πως στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο υπάρχουν γειτονικές χώρες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και εξ αυτών επικεφαλής είναι η Ελλάδα. <br /> <br /> Ο Τοπσακαλ είπε πως η Ελλάδα χωρίς να υπολογίζει το διεθνές δίκαιο εγκατέστησε στρατό στα Δωδεκάνησα, προβαίνοντας σε προκλητικές δράσεις και συνέχισε λέγοντας : ” Η Ελλάδα την τελευταία περίοδο αύξησε ακόμα περισσότερο αυτές τις δράσεις. Ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο η ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου γύρω από την KKTC, ώθησε την Ελλάδα στο να βρει εταίρους. Στην κατεύθυνση αυτή, παίρνοντας πίσω της την Αίγυπτο, το Ισραήλ και ενίοτε ακόμα και τον Λίβανο και άλλες χώρες, χωρίς να υπολογίζει καθόλου το διεθνές δίκαιο, άρχισε να κινείται σε μία περιοχή όπου καμία συμφωνία δεν της αναγνωρίζει κάποιο δικαίωμα. Μάλιστα και διεθνείς εταιρείες επιχείρησαν να κάνουν εμπόριο εκεί. Άλλες χώρες εκεί δεν έβγαλαν κιχ. Ενώ η Τουρκία καταλήγοντας σε μία πολύ σημαντική συμφωνία με τη Λιβύη σχετικά με την υφαλοκρηπίδα, διασφάλισε την ασφάλεια και το μέλλον της στην περιοχή.”<br /> Ο καθηγητής Τοπσακαλ ανέφερε πως με μία αναφορά που ετοιμάστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών και από το Πολεμικό Ναυτικό, άρχισε η διερεύνηση των δικαιωμάτων στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου. <br /> <br /> “Περισσότερες από 100 οργανώσεις αποφάσισαν να δράσουν “ <br /> <br /> Ο Τοπσακαλ ανέφερε πως σε Ευρώπη και στον κόσμο σε τέτοιου είδους δίκες οι οργανώσεις άρχισαν και γίνονται διάδικοι και τόνισε ότι περισσότερες από 100 ΜΚΟ υπό τη στέγη του Συλλόγου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας Τουρκικού Κόσμου, αποφάσισαν να δράσουν σε αυτό το θέμα. <br /> <br /> Ο Τοπσακαλ ανέφερε πως αυτές οι οργανώσεις συναντήθηκαν με σκοπό να πάρουν πίσω όλα τα αναγνωρισμένα στην διεθνή αρένα δικαιώματα που ανήκουν στην πατρίδα και στο έθνος και συνέχισε λέγοντας : “Ειδικοί στο διεθνές δίκαιο του συλλόγου μας θα παρακολουθήσουν αυτή την υπόθεση. Σκεφτόμαστε να πάμε αυτήν την μήνυση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στα Ηνωμένα έθνη και στους φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κίνηση αυτή δεν είναι περιορισμένη μόνο σχετικά με την Τουρκία αλλά προσθέσαμε και τα δικαιώματα της KKTC. Θα κινηθούμε από κοινού, με οργανώσεις που υπάρχουν εκεί. Οργανώσεις του Τουρκικού Κόσμου που υπάρχουν σε Καζακιστάν, Κιργιζιστάν, Ουζμπεκιστάν και Αζερμπαϊτζάν, μας στηρίζουν σε αυτό το θέμα και θα παρακολουθήσουν τη δικαστική διαδικασία. Κατά τον ίδιο τρόπο διαθέτουμε μία μεγάλη κοινότητα από οργανώσεις που είναι στα Βαλκάνια. Οι αδερφοί μας που βρίσκονται στα Βαλκάνια κατά τον ίδιο τρόπο θα ενταχθούν στη διαδικασία. Τη διαδικασία αυτή θα την αρχίσουμε εμπράκτως, με ένα συνέδριο που θα διοργανώσουμε σύντομα.”<br /> <br /> Ο καθηγητής εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με τα αποτελέσματα αυτών των δικών που υποβάλλονται από οργανώσεις και έδωσε τις εξής πληροφορίες :<br /> ” Ο αγώνας για την Παλαιστίνη επί χρόνια δίνεται μέσω των ΜΚΟ. Επίσης μέσω των ΜΚΟ διεξάγεται και ο αγώνας σχετικά με το ανατολικό Τουρκιστάν. Οταν πριν από 6-7 μήνες όλες οι οργανώσεις εξεγέρθηκαν, ακόμα και η Κίνα αναγκάστηκε να σταματήσει τις δράσεις της. Υπάρχει αποτέλεσμα ; Αυτό είναι συζητήσιμο. Ενδεχομένως οι κυρίαρχες δυνάμεις να συνεχίσουν την άδικη και παράνομη συμπεριφορά τους, αλλά το σημαντικό είναι να ακουστούν οι φωνές μας. Πλέον στον κόσμο κάθε δράση που συμβαίνει είτε μεμονωμένα είτε μέσω ΜΚΟ, επιτυγχάνει ένα αποτέλεσμα, έστω και αν δεν είναι απόλυτο. Να είστε βέβαιοι πως μετά από αυτήν την πανδημία οι μηνύσεις για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που γίνονται μέσω των ΜΚΟ, θα είναι ακόμα πιο σημαντικές. Για αυτό το λόγο μαζί με άλλες 100 ΜΚΟ που κινούνται μαζί μας, θα θέσουμε στην παγκόσμια επικαιρότητα τα δικαιώματα μας σχετικά με Δωδεκάνησα, Κρήτη, Λιβύη, Μοσούλη, Κιρκούκ, Κριμαία και Δυτική Θράκη που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ανήκουν στην Τουρκία.” <br /> <br /> “Συστήσαμε επιτροπή σχετικά με την δικαστική διαδικασία” <br /> <br /> Ο Χαλιτ Καινακ-πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας τουρκικού κόσμου, δήλωσε πως συνέστησαν μία επιτροπή νομικών και ετοιμάζονται να υποβάλλουν μηνύσεις σχετικά με Καταρχήν τα Δωδεκάνησα και ακολούθως τις περιοχές Κρήτη, Λιβύη, Μοσούλη, Κιρκούκ, Κριμαία και Δυτική Θράκη.<br /> ……<br /> Ο Καινακ είπε : …. Δείτε το από όποια σκοπιά και αν θέλετε. Διαθέτουμε τα 3/4 των δικαιωμάτων στην Κρήτη και στα 14 νησάκια γύρω από αυτήν. Αν εμείς δεν μιλήσουμε σχετικά με τα δικαιώματά μας πάνω στην Κρήτη όπως και για τα δικαιώματά μας πάνω στα Δωδεκάνησα τα οποία τα κατέλαβαν οι Ιταλοί από εμάς και αργότερα με συμφωνία μας τα άφησαν μεν έναντι της Λιβύης αλλά ακόμη μέχρι σήμερα δεν μας έχουν παραδοθεί, τότε κάποιος θα αμφισβητήσει την Γαλάζια Πατρίδα, την ύπαρξή μας στη Λιβύη, την παρουσία μας στην Κύπρο και ακόμη και την στάση μας στην Συρία που αποτελεί εγγύηση για την περιοχή. Αφού λοιπόν εμείς μετά από τόσο μεγάλο διάλειμμα, με εντολή του προέδρου της Δημοκρατίας μας κατεβήκαμε στην αναφερόμενη ως “τουρκική λίμνη”- Μεσόγειο, πλέον υπάρχουμε εκεί έμπρακτα. Έτσι λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι να υπάρχουμε και νομικά”. <br /> <br /> Σχ: Η υπόθεση δεν είναι καθόλου για γέλια. Καταρχήν και μόνο η δημοσίευση της στο τουρκικό επίσημο πρακτορείο ειδήσεων, δείχνει πολλά.Τέτοιες κινήσεις που έχουν διεθνή αντίκτυπο και προφανώς προϋποθέτουν πολλά έξοδα, φυσικά και γίνονται μόνο με την απόλυτη στήριξη από το τουρκικό κράτος. Άλλωστε το ελάχιστο (πλην όμως σημαντικό) που θα πετύχουν,είναι ότι έτσι θα μεταδώσουν με αυτό τον τρόπο στα φιλικά τους ΜΜΕ, πως οι συγκεκριμένες περιοχές είναι “αμφισβητήσιμες”. <br /> <br /> Τα λόγια είναι φτώχεια. <br /> <br /> Οι Έλληνες θα γίνουν ή γιουσουφάκια ή προδότες ή υπερασπιστές της πατρίδας τους, άλλος δρόμος δεν υπάρχει. <br /> <br /> Ο καθένας ας διαλέξει.<br /> <br /> <a href="https://tourkikanea.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Zητάνε την Κρήτη (για αρχή…) ….

Πριν από μερικές μέρες δημοσιεύσαμε μια ανάρτηση σχετικά με 100 τουρκικές ΜΚΟ που θα υποβάλλουν λέει προσφυγές διεθνώς ζητώντας την Κρή...

Διαβάστε την συνέχεια

Stratfor: Ο κορονοϊός μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρος για το καθεστώς Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuakU9DeGclD4u6cIyO38OOfnwQ3xgctFKKl8zi_7oxfQn40KeI_mJwP1edFAC7KOtCRODci_7JMVergFh2liIYGEAyLauKrSj7Rbg3hzRneMBbHtH2yiSDzYh0sd-VfWc3p_dn6fRAH8/s1600/%25CE%259A%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%258A%25CF%258C%25CF%2582+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="168" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuakU9DeGclD4u6cIyO38OOfnwQ3xgctFKKl8zi_7oxfQn40KeI_mJwP1edFAC7KOtCRODci_7JMVergFh2liIYGEAyLauKrSj7Rbg3hzRneMBbHtH2yiSDzYh0sd-VfWc3p_dn6fRAH8/s280/%25CE%259A%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%258A%25CF%258C%25CF%2582+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Εν μέσω των κλιμακούμενων εγχώριων και παγκόσμιων επιπτώσεων της κρίσης της Covid-19, το κόμμα του AKP του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή πολιτική και οικονομική πρόκληση με ελάχιστες βιώσιμες επιλογές εξόδου από αυτήν<br /> <br /> Για να ενισχύσει τα όσα έχουν απομείνει από τη νομιμοποίησή του, εν όψει των εκλογών του 2023, το κυβερνών κόμμα πιθανότατα θα ενισχύσει τις εθνικιστικές πολιτικές και τις πολιτικές προστατευτισμού. Όμως, καθώς δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει τα βασικά προβλήματα που μαστίζουν την οικονομία της Τουρκίας, περιλαμβανομένων της υψηλής ανεργίας και του αυξανόμενου χρέους, αυτές οι βραχυπρόθεσμες προσπάθειες ενίσχυσης της εξουσίας του τελικά θα αποτύχουν να εξασφαλίσουν και τη θέση του AKP στην εξουσία. Και ως αποτέλεσμα αυτού, η όλο και βαθύτερη χρηματοοικονομική κρίση της χώρας μπορεί να φέρει όχι μόνον τον πρόωρο «θάνατο» τουρκικών επιχειρήσεων, αλλά και της συνεχιζόμενης πολιτικής κυριαρχίας του AKP.<br /> <br /> Η Covid-19 «σακατεύει» την τουρκική οικονομία<br /> <br /> Σύμφωνα με το euro2day.gr, καθώς παράπαιε ακόμα λόγω της ύφεσης του 2018, η εύθραυστη οικονομία της Τουρκίας δεν ήταν προετοιμασμένη για τις βαθιές εγχώριες και παγκόσμιες επιπτώσεις της κρίσης της Covid-19. Η Άγκυρα έχει απαγορεύσει τα περισσότερα ταξίδια και έχει επιβάλει απαγορεύσεις κυκλοφορίας από τότε που άρχισε η έξαρση του ιού στα μέσα Μαρτίου, κατά τα άλλα όμως απέφυγε ένα πλήρες εθνικό lockdown για να περιορίσει την μετάδοση του ιού. Αλλά ακόμα και αυτό το μερικό lockdown είχε μεγάλο τίμημα για την τουρκική οικονομία και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της χώρας.<br /> <br /> Τον Απρίλιο, το ΔΝΤ προέβλεψε πως η οικονομία της Τουρκίας θα συρρικνωθεί κατά 5% το 2020, αν και ο αριθμός αυτός μπορεί και πάλι να είναι αισιόδοξος. Η ανεργία, που μαστίζει από καιρό τη χώρα, πιθανότατα θα είναι πολύ υψηλότερη από το ήδη υψηλό 13,8% που ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο, καθώς ο τουρισμός «στέγνωσε» και τα καταστήματα έχουν κλείσει.<br /> <br /> <img height="199" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2020-05/Stratfor.jpg?itok=taInbJoe" width="280" /><br /> <br /> Επίσης, η τουρκική λίρα διολίσθησε στις επτά και πλέον λίρες ανά δολάριο, ξεπερνώντας τα ιστορικά χαμηλά που είχε αγγίξει κατά τη νομισματική κρίση του Αυγούστου του 2018. Σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τη σταθερότητα της λίρας, η κεντρική τράπεζα της χώρας, υπό την επιρροή του AKP, έχει ήδη χρησιμοποιήσει μεγάλα ποσά από τα αποθεματικά της, τα οποία εκτιμάται πως μειώθηκαν από τα 40 δισ. δολάρια τον Ιανουάριο στα 17-26 δισ. δολάρια τον Απρίλιο.<br /> <br /> Εν τω μεταξύ, οι ευρωπαίοι εμπορικοί εταίροι της Τουρκίας –που αντιπροσωπεύουν το ήμισυ όλων των εξαγωγών της χώρας- προσπαθούν τώρα να διαχειριστούν τις δικές τους οικονομικές υφέσεις που προκλήθηκαν από την πανδημία, με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται ακόμα περισσότερο οι ευκαιρίες της τουρκικής αγοράς στην Ευρώπη.<br /> <br /> Και η στρατηγική της Αγκυρας για μετά το lockdown, όμως, προμηνύεται μια μακρά και επώδυνη ανάκαμψη. Το σχέδιο τεσσάρων φάσεων της κυβέρνησης για μια «ομαλοποίηση» θα διαρκέσει έως το 2021, δημιουργώντας μια πολιτική πρόκληση για το AKP εν όψει των εθνικών εκλογών του 2023. Και, εάν η νομιμοποίηση του κόμματος αποδυναμωθεί αρκετά, μπορεί να αντιμετωπίσει μια εσωτερική ρήξη στις τάξεις του που θα είναι αρκετά ισχυρή για να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές.<br /> <br /> Αμβλύνοντας το πλήγμα<br /> <br /> Έτσι, η εθνική ατζέντα της Τουρκίας τους επόμενους μήνες θα καθοδηγείται από τις πολιτικές επιτακτικές ανάγκες ενός κόμματος που βρίσκεται σε «λειτουργία επιβίωσης». Η επιρροή του AKP στην κεντρική τράπεζα και στη Βουλή θα επιτρέψουν στο κόμμα να χρησιμοποιήσει τα τελευταία αποθεματικά που απομένουν όπως νομίζει. Όμως αντί να σταθεροποιήσει την οικονομία, το κόμμα θα χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια αυτά στις προσπάθειες να αμβλυνθούν οι κοινωνικές πιέσεις και να αντισταθμιστούν οι πολιτικές πιέσεις.<br /> <br /> Καθώς η απώλεια εσόδων εν μέσω της κρίσης της Covid-19 συνεχίζει να «αποστραγγίζει» τα αποθέματα της κυβέρνησης, το AKP θα μπαίνει σε όλο και μεγαλύτερο πειρασμό να στηριχθεί στις ιδιωτικές τράπεζες και να επιβάλει μορφές capital controls για να προσπαθήσει να διατηρήσει τη φερεγγυότητα της λίρας, επιβαρύνοντας περαιτέρω την εσωτερική κατανάλωση και τον δανεισμό, καθώς και το ενδιαφέρον για ξένες επενδύσεις.<br /> <br /> Πέραν της επιδείνωσης του επιχειρηματικού και επενδυτικού κλίματος, η Τουρκία είναι απίθανο να εξασφαλίσει swaps συναλλάγματος με φιλικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, που θα διστάσουν να παράσχουν συνάλλαγμα σε μια κεντρική τράπεζα με ένα αμφίβολο ιστορικό ανεξαρτησίας.<br /> <br /> Αυτό θα αφήσει το AKP με τη δυσάρεστη επιλογή να στραφεί σε έναν θεσμό όπως το ΔΝΤ για μια πιθανή διάσωση, που οι εθνικιστές υποστηρικτές του κόμματος όπως και ο ίδιος ο Ερντογάν θεωρούν απειλή για τη δημοσιονομική κυριαρχία της Τουρκίας.<br /> <br /> Το AKP θα αποφύγει να αποξενώσει τους ψηφοφόρους αυτούς για όσο το δυνατόν περισσότερο, όμως όσο περισσότερο περιμένει το AKP να ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πίεση στην οικονομία –και τόσο μεγαλύτερη η διάβρωση της στήριξης από τους ψηφοφόρους που θα βάλουν την οικονομική ευρωστία στην κορυφή των ανησυχιών τους.<br /> <br /> Κάποια στιγμή, πιθανότατα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο μειονέκτημα για το AKP το να αντιστέκεται σε αυτού του είδους τη βοήθεια, αντί να τη λάβει. Στο μεταξύ, όμως, ορισμένες τουρκικές επιχειρήσεις μπορεί να χρεοκοπήσουν, καθώς αρχίζει να ωριμάζει βραχυπρόθεσμο χρέος ύψους 87,7 δισ. δολαρίων του ιδιωτικού τομέα.<br /> <br /> Επιστροφή στις ρίζες του AKP<br /> <br /> Η τουρκική κυβέρνηση θα επιχειρήσει επίσης να κάνει στροφή προς μια μεγαλύτερη έμφαση στον εθνικισμό, για να συνδέσει το AKP με τον λαό. Όμως υπάρχουν λίγες περιοχές στον κόσμο όπου η Άγκυρα μπορεί να ενεργήσει ανεξάρτητα και αρκετά επιθετικά για να κερδίσει ένα εθνικιστικό εκτόπισμα, κάτι που θα περιορίσει τη στρατηγική αυτή.<br /> <br /> Σε περιοχές που υπάρχουν Τούρκοι στρατιώτες ή σύμμαχοι της Τουρκίας όπως στη Συρία, η Άγκυρα θα αποφύγει να κλιμακώσει τις στρατιωτικές τις επιχειρήσεις υπό τον φόβο πρόκλησης αμερικανικών κυρώσεων ή μιας μεγαλύτερης σύγκρουσης με τη Ρωσία βραχυπρόθεσμα, εν μέσω της εντεινόμενης οικονομικής αβεβαιότητας λόγω της Covid-19. Το AKP είναι ακόμα πιο απίθανο να ενισχύσει την ήδη μη δημοφιλή επέμβασή του στη Λιβύη, διότι κάτι τέτοιο περισσότερο θα έβλαπτε, παρά θα ωφελούσε την πολιτική θέση του κόμματος στο εσωτερικό.<br /> <br /> Αντίθετα, η Τουρκία πιθανότατα θα κλιμακώσει την εθνική της ρητορική σε πιο χαμηλού κινδύνου και χαμηλής επίπτωσης διαμάχες ήπιας δύναμης με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όμως οι Τούρκοι ψηφοφόροι είναι απίθανο να εκλάβουν τέτοιους οριακούς καβγάδες ως οτιδήποτε άλλο πέραν από κινήσεις εντυπωσιασμού, κάτι που σημαίνει πως τέτοιες προσπάθειες είναι απίθανο να έχουν ισχυρή επίπτωση στη συνοχή του AKP.<br /> <br /> <br /> Το AKP αντιμετωπίζει ένα όλο και πιο αβέβαιο μέλλον. Οι προκλήσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης πιθανότατα θα αυξηθούν καθώς θα εμφανίζονται ρήγματα στην οικονομική νομιμοποίηση του AKP και καθώς η εθνικιστική του στροφή θα είναι περιορισμένη.<br /> <br /> Η πιθανότητα πρόωρων εκλογών παραμένει, ιδιαίτερα εάν τα αποσχισθέντα κόμματα καταφέρουν να πείσουν αρκετούς κομματικούς αξιωματούχους στη βουλή να βάλουν τέλος στη μακρά νομοθετική εξουσία του AKP. Καθώς η πλήρης επίπτωση της Covid-19 θα γίνει αισθητή τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια, το AKP θα «πιάνεται απ’ τα μαλλιά του» για να διατηρήσει την εξουσία.<br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Stratfor: Ο κορονοϊός μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρος για το καθεστώς Ερντογάν

Εν μέσω των κλιμακούμενων εγχώριων και παγκόσμιων επιπτώσεων της κρίσης της Covid-19, το κόμμα του AKP του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρωτόκολλο της Κέρκυρας: 106 χρόνια από την υπογραφή του

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHQBlhC-XwMONGCRyqC54UytdnZQIWiS-QwxqiJtWElHJCKnn8n1TBBGOYvYY8V6mfXfewyqfqc60Raow-JZJPdVI4Dxj4IqTyeb2qJn1yAIZ2zZJX9kPabjfePmoV0UVFJ7tzd9V8m-A/s1600/%25CE%25A0%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2584%25CF%258C%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%259A%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25BA%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2582.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="168" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHQBlhC-XwMONGCRyqC54UytdnZQIWiS-QwxqiJtWElHJCKnn8n1TBBGOYvYY8V6mfXfewyqfqc60Raow-JZJPdVI4Dxj4IqTyeb2qJn1yAIZ2zZJX9kPabjfePmoV0UVFJ7tzd9V8m-A/s280/%25CE%25A0%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2584%25CF%258C%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%259A%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25BA%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2582.png" width="280" /></a></div> <h3>  <span style="font-weight: normal;">  Η περιοχή της Βορείου Ηπείρου απέκτησε επίσημα την αυτονομία της</span></h3> γράφει ο <b>Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου*</b><br />Συμπληρώθηκαν 106 χρόνια από την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και ακόμη το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εκκρεμεί, όταν τα άλλα δύο ζητήματα είχαν αίσιο τέλος. Το Αυστριακό λύθηκε το 1955 με την ουδετερότητα της και το Γερμανικό το 1991 με την ένωση των δύο Γερμανιών.<br /><br />Το Πρωτόκολλο υπογράφηκε στην Κέρκυρα στις 17 Μαΐου 1914, ανάμεσα στην Αλβανική κυβέρνηση, την οποία εκπροσωπούσε ο πρίγκιπας Wied (Vidi I) και του Γεωργίου Χρηστάκης – Ζωγράφος, προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου». Με την συνυπογραφή αυτή, τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στην Αλβανική χωροφυλακή και τους Ιερούς Λόχους της Β/Η και παραχωρήθηκε αριθμός δικαιωμάτων και προνομίων στον Ελληνικό τοπικό πληθυσμό της Βορείου Ηπείρου.<div> <br /></div> <div> Οι Πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων ανήγγειλαν στην Ελλάδα ότι οι κυβερνήσεις των εγκρίνουν το Πρωτόκολλο και η Αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου.<br /><br />Η περιοχή της Βορείου Ηπείρου απέκτησε επίσημα την αυτονομία της υπό την αιγίδα του πρίγκηπα Vidi Ι της Αλβανίας, με δικαιώματα μεταξύ των οποίων:<br /><ul> <li>Στρατολόγηση αυτοχθόνων στην χωροφυλακή.</li> <li>Απαγόρευση παραμονής στρατιωτικών μονάδων αποτελούμενων από μη ντόπιους στην περιοχή, παρά μόνο σε περίπτωση πολέμου ή επανάστασης.</li> <li>Διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία, αν και στις τρεις πρώτες τάξεις η αλβανική θα διδάσκονταν παράλληλα με την ελληνική.</li> <li>Θρησκευτική διδασκαλία μόνο στα ελληνικά.</li> </ul> Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρακίνησε τον Ζωγράφο να επικυρώσει όσο το δυνατόν ταχύτερα τους όρους του Πρωτοκόλλου χωρίς να προβάλει επιπλέον αξιώσεις. Η κυβέρνηση της Β/Η από την πλευρά της αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το Πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά την 1η Ιουνίου 1914 το επικύρωσαν με εξαίρεση τους εκπρόσωπους της Χειμάρρας, οι οποίοι επέμεναν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα με το σύνθημα «Ένωσις ή θάνατος». Λίγες μέρες αργότερα η Αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε οριστικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση.<br /><br />Όμως, πριν τεθεί σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (Αύγουστος 1914) και παρόλο που το Πρωτόκολλο δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι σήμερα ουδέποτε εφαρμόστηκε.<br /><br />Στις 17 Δεκεμβρίου 1913 είχε υπογραφεί το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και πιο συγκεκριμένα την Αγγλία, τη Γαλλία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Ρωσία βασιζόμενες αποκλειστικά στο κριτήριο της γλώσσας όσον αφορά στα σύνορα της νεοσύστατης Αλβανίας. Έτσι υπό τις πιέσεις της Ιταλίας και της Αυστρίας, παραχωρήθηκαν στην Αλβανία, το Αργυρόκαστρο, το Δέλβινο, η Κορυτσά, το Λεσκοβίκι και η Πρεμετή.<br /><br />Στις 14 Οκτωβρίου 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις ζήτησαν από την Ελλάδα να ανακαταλάβει την Β/Η και στην περίπτωση συμμετοχής της Ελλάδας σε Παγκόσμιο Πόλεμο με το μέρος τους τότε η ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα θα ήταν πλέον οριστική. Η Ελλάδα εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1917 χωρίς να εκμεταλλευτεί την υπόσχεση των Μεγάλων Δυνάμεων για ανακατάληψη της Β/Η.<br /><br />Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-41), η Ελλάδα απελευθέρωσε τη Β/Η, πλην όμως η γερμανική κατοχή που επακολούθησε, ματαίωσε την ενσωμάτωση της στη μητέρα Ελλάδα. Πάλι μπροστά μας οι φίλοι μας οι Γερμανοί!!!!!.<br /><br />Όταν στις 17 Μαΐου 1914 υπογραφόταν το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας», που επικύρωνε τον Αυτονομιακό Αγώνα των Ηπειρωτών της Β/Η, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το ανελεύθερο καθεστώς της Αλβανίας θα έφθανε και θα ξεπερνούσε τα εκατό χρόνια.<br /><br />Οι Χειμαρριώτες που δεν αναγνώρισαν το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας» και στη συνέχεια το 1946 αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, τιμωρήθηκαν με την «στέρηση» της ελληνικής εθνικότητας τους. Τελικά όχι μόνοι οι Χειμαρριώτες, αλλά και όλοι οι Ηπειρώτες της Β/Η έχασαν τα πάντα, κυρίως δε την ορθόδοξη χριστιανική πίστη τους, όταν τον Νοέμβριο 1967 η Αλβανία ανακηρύχθηκε επίσημα ως το πρώτο άθεο κράτος στον κόσμο.<br /><br />Με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις τέλος του 1990 και το άνοιγμα των συνόρων αρχές του 1992, κατέρρευσε το κομμουνιστικό καθεστώς και γκρεμίστηκαν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, που έζωναν την Χώρα, πλην όμως οι συνθήκες εντός της χώρας μέχρι και σήμερα ελάχιστα έχουν βελτιωθεί. Από τη μια μεριά υπάρχει ο μισελληνισμός των Αλβανών, που προβαίνουν σε συχνές εκδηλώσεις κατατρομοκρατήσεως και ενέργειες κατά των περιουσιών των Ηπειρωτών της Β/Η, ενώ απ’ την άλλη μεριά βλέπουμε την απόλυτη αδιαφορία της Ελληνικής Πολιτείας για την οριστική προστασία της. Αν δε είχε γίνει ο τιτάνιος αγώνας του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Σεβαστιανού, το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα θα ήταν θαμμένο στα χρονοντούλαπα της ιστορίας και ενδεχομένως να είχε ξεχαστεί.<br /><br />Παρά του ότι το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας ουδέποτε εφαρμόστηκαν από το αλβανικό καθεστώς και παρά της μη εισέτι άρσης της εμπολέμου καταστάσεως Ελλάδος – Αλβανίας, η Ελληνική κυβέρνηση το 1992 άνοιξε τα σύνορα με τη γείτονα χώρα και έτσι στήριξε την οικονομία της και εμμέσως την επιβίωση του αυταρχικού καθεστώτος της Αλβανίας.<br /><br />Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα παραμένει εκκρεμές στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων (ΗΠΑ, τ. Σοβιετικής ‘Ένωσης, Βρετανίας και Γαλλίας). Όπως είναι γνωστό στο Παρίσι το 1946 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων. Στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών και πάλι δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα της Ελλάδος και η Βόρειος Ήπειρος παρέμεινε στην αλβανική επικράτεια. Δεν υπάρχει καμιά άλλη μεταπολεμική διεθνής πράξη που να κατοχυρώνει νομικά το γεγονός ότι η Βόρειος Ήπειρος παραμένει τμήμα της Αλβανίας.<br /><br />H μεθοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας υφίσταται μόνο de facto και όχι de jure και τo Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό ηθικά και νομικά.<br /><br />Η Αλβανία ενώ επιδιώκει την είσοδο της στην οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν σέβεται την υπογραφή της όχι μόνο στο πρωτόκολλο της Κέρκυρας, αλλά και στην συμφωνία για την ΑΟΖ το 2009, ενώ η Ελλάδα αδικαιολόγητα αφήνει να διολισθαίνει το θέμα στη λήθη, ενεργώντας μάλιστα μονόπλευρα υπέρ της Αλβανίας. Χτυπητό παράδειγμα ο ΥΠΕΞ της Ελλάδος το 2014 ο οποίος διαβεβαίωνε χωρίς προαπαιτούμενα τον Έντι Ράμα, ότι η απόκτηση του καθεστώτος υποψήφιας χώρας για την Αλβανία, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, αποτελεί βασική προτεραιότητα της προεδρίας.<br /><br />Η οριστική επίλυση του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος θέλει ηγεσία με Αρετή και Τόλμη όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στους Ηπειρώτες της Β/Η, η οποία δυστυχώς δεν υπήρξε ούτε υπάρχει στον απαιτούμενο βαθμό.<br /><br /><b><i>* Ο Αντώνης Βασιλείου είναι Αντιστράτηγος (εα), Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός, MSc Επιχειρησιακός Ερευνητής, τ. Σύμβουλος ΟΑΣΕ επί Συμβατικών Εξοπλισμών και τ. Μελετητής των Συστημάτων Διοικήσεως και Ελέγχου Πληροφοριών του ΝΑΤΟ</i></b><br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πρωτόκολλο της Κέρκυρας: 106 χρόνια από την υπογραφή του

   Η περιοχή της Βορείου Ηπείρου απέκτησε επίσημα την αυτονομία της γράφει ο  Αντιστράτηγος (ε.α.) Αντώνης Βασιλείου* Συμπληρώθηκαν 106...

Διαβάστε την συνέχεια