Πρόβλεψη για εμπλοκή της Ελλάδας σε πόλεμο το 2020. Τα σενάρια που μπορούν να τον προκαλέσουν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh691CKE7YcnFbk2VgC_dbZfiHj05VqA22XuDsghadHkW-KVC19QCnp-qGFT2jYZp9cKjpUCXS_XWfJrleQroW6SrC2BowWZ2oNarjsLihjcIdSK02FKDebLICr2LryO1JbE2TgE9l9uvY/s1600/oplites.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="430" data-original-width="750" height="160" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh691CKE7YcnFbk2VgC_dbZfiHj05VqA22XuDsghadHkW-KVC19QCnp-qGFT2jYZp9cKjpUCXS_XWfJrleQroW6SrC2BowWZ2oNarjsLihjcIdSK02FKDebLICr2LryO1JbE2TgE9l9uvY/s280/oplites.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Γράφει ο <b>Δημήτριος Κωνσταντινίδης </b><br /> Ο George Friedman ιδρυτής του οργανισμού στρατηγικών αναλύσεων Stratfor, στο βιβλίο του “The next 100 years” εκδόσεως 2009, προσπάθησε να προβλέψει τις εξελίξεις στο παγκόσμιο στρατηγικό στερέωμα μέχρι το 2100.<br /> <br /> Σε αυτό το βιβλίο ο εν λόγω αναλυτής προέβλεψε για το 2020, ότι η Ελλάδα θα εμπλακεί σε πολεμική σύγκρουση στα Βαλκάνια. <br /> <br /> Αν και δεν γράφει για ποιο λόγο οι χώρες των Βαλκανίων θα συγκρουστούν μεταξύ τους, το δημοσίευμα του BBC περί καταπιεσμένης «Μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα, καθώς επίσης η επιστολή – αίτηση του Ουράνιου Τόξου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για την διδασκαλία της «Μακεδονικής γλώσσας», αποτελούν μια πολύ καλή αφορμή. <br /> <br /> Μπορεί διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες να περιέρχονται τα ΜΜΕ προκειμένου να μας πείσουν για το αναγκαίο της υπογραφής της συμφωνίας των Πρεσπών αλλά και να μας παρουσιάσουν τα φοβερά κατά την γνώμη τους πλεονεκτήματα της χώρας μας από την εν λόγω συμφωνία, η αλήθεια όμως είναι ότι η κυβέρνηση άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Είναι όμως δυνατόν να οδηγηθούμε στον πόλεμο, επιβεβαιώνοντας την πρόβλεψη του George Friedman; <br /> <br /> Σίγουρα το να προσπαθείς να μαντέψεις το μέλλον είναι πολύ δύσκολη υπόθεση και εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Παρόλα αυτά, είναι απολύτως αναγκαίο να γίνεται μια τέτοια προσπάθεια με βάση τα εργαλεία της στρατηγικής ανάλυσης, και αυτό γιατί εάν οι Ρωμαίοι βλέπανε την καταστροφή που ερχόταν θα την είχαν αποφύγει. Δηλαδή εάν οι Έλληνες αφυπνιστούν ίσως μπορέσουν να αντιδράσουν. <br /> <br /> Πώς όμως οι άνθρωποι και τα κράτη οδηγούνται στον πόλεμο; Την απάντηση εδώ μας την δίνει ο Θουκυδίδης ο οποίος μας λέει ότι οι άνθρωποι οδηγούνται στον πόλεμο από φόβο, από συμφέρον και από υπερηφάνεια. Ο δε Clausewitz λέει ότι η έκβαση του πολέμου επηρεάζεται από το πάθος την λογική και την ευκαιρία. <br /> <br /> Με την αναγνώριση Μακεδονικής Εθνότητας στα Σκόπια η κυβέρνηση πλήγωσε την υπερηφάνεια μεγάλου μέρους των Ελλήνων. Από μόνο του όμως αυτό το γεγονός δεν μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη. Τι θα γίνει όμως εάν, η πληγωμένη υπερηφάνεια συνδυαστεί με προκλήσεις στον οικονομικό τομέα όπως για παράδειγμα απαιτήσεις να αλλάξουν ονομασία 2500 Ελληνικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποιούν τον επιθετικό προσδιορισμό «Μακεδονικός». Σε μια τέτοια περίπτωση δεκάδες Ελληνικές επιχειρήσεις θα συρθούν στα δικαστήρια όπου θα σπαταλήσουν εκατομμύρια ευρώ. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις δεν θα αντέξουν το κόστος και θα κλείσουν οδηγώντας ακόμα περισσότερους ανθρώπους στην οικονομική εξαθλίωση. Οι εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι θα ψάξουν για αποδιοπομπαίο τράγο και θα αυξήσουν το πάθος και την πίεση στην κυβέρνηση για εκδίκηση. Τι θα γίνει εάν, κάποια στιγμή κάτοικοι της Φλώρινας, της Καστοριάς ή της Κοζάνης υποκινούμενοι από εξωτερικούς παράγοντες εγείρουν θέμα Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, και στην συνέχεια ζητήσουν από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων την ένωση τους με το «Μακεδονικό» κράτος; Μήπως ο φόβος των κατοίκων της περιοχής θα τους αναγκάσει να φύγουν και να γίνουν εσωτερικοί πρόσφυγες στην υπόλοιπη Ελλάδα; Μήπως αυτοί οι πρόσφυγες θα αυξήσουν όχι μόνο την οικονομική πίεση προς την κυβέρνηση αλλά και το πάθος για εκδίκηση; <br /> <br /> Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τα συμφέροντα των λοιπών Βαλκανικών κρατών, καθώς επίσης και τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό μουσουλμάνων μεταναστών διαφόρων εθνικοτήτων που ζουν στην Ελλάδα. Η Τουρκία λοιπόν έχει στρατηγικό συμφέρον να προκαλέσει κρίση στα Βαλκάνια και να την εκμεταλλευτεί προς όφελος της. Σκεφτείτε πόσο εύκολο θα γίνει για την Τουρκία να καταλάβει την ανατολική Θράκη προκειμένου να προστατέψει τους μουσουλμάνους της περιοχής, όπως έκανε και στην Κύπρο το 1974. Πόσο εύκολο θα είναι να επικρατήσει στην Κύπρο και το Αιγαίο όταν η Ελλάδα θα είναι εμπεπλεγμένη σε επιχειρήσεις για να σώσει την Θεσσαλονίκη και την Ήπειρο. <br /> <br /> Όταν δε κυριαρχήσει στο Αιγαίο, θα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ναυτικά μίλια και θα αρχίσει άμεσα την εξόρυξη φυσικού αερίου ή πετρελαίου με σκοπό να εδραιώσει την κυριαρχία και τα συμφέροντα της. Με απλά λόγια, η Τουρκία επιθυμεί την αναταραχή στα Βαλκάνια, και ως εκ τούτου θα φροντίσει να υποδαυλίσει τα εθνικιστικά πάθη που ήδη υπάρχουν, εκμεταλλευόμενη και το μουσουλμανικό στοιχείο της περιοχής. Στην προσπάθεια της υποδαύλισης αυτής, εντάσσεται και η πρόσφατη δήλωση του Τούρκου Υπουργού εξωτερικών σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα συνεχίσει να αποκαλεί τα Σκόπια «Μακεδονία» και όχι Βόρεια Μακεδονία. <br /> <br /> Η Αλβανία η οποία διατηρεί εξαιρετικές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Τουρκία όχι μόνο θα υποστηρίξει ενεργά την προσπάθεια αυτή της Τουρκίας, αλλά θα θεωρήσει το όλο ζήτημα ως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να δημιουργήσει την Μεγάλη Αλβανία που εδώ και χρόνια ονειρεύεται. Στο στρατηγικό συμφέρον της Αλβανίας θα προσθέσω και το πάθος των Αλβανών εναντίων των Ελλήνων το οποίο αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την μαζική μετανάστευση των Αλβανικών πληθυσμών στην Ελλάδα για αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής την δεκαετία του 1990. Όλοι αυτοί οι Αλβανοί που σήμερα ζουν στην Ελλάδα θεωρούν ότι εργάζονται σκληρά αλλά δεν απολαμβάνουν αυτά που θα έπρεπε να απολαμβάνουν, συναίσθημα που σταδιακά μετατρέπεται σε μίσος για τα αφεντικά τους. Η Βουλγαρία, μπορεί να αργήσει αλλά δεν θα παραμείνει απαθής σε μια Βαλκανική σύγκρουση γιατί θα βρει την ευκαιρία που έψαχνε από την εποχή του Πρώτου Βαλκανικού πολέμου για έξοδο στο Αιγαίο. <br /> <br /> Το πιο πιθανό είναι να συμμαχήσει και αυτή με την Τουρκία προκειμένου να μοιραστεί μαζί της τα Ελληνικά εδάφη προς διανομή. Τέλος θα αναφερθώ στον ολοένα αυξανόμενο μουσουλμανικό πληθυσμό που ζει στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ελληνικού υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, 6500 Τούρκοι ζήτησαν άσυλο μόνο εντός του 2018. Σε όλους αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και τους χιλιάδες λαθρομετανάστες που περνάνε τα σύνορα μας καθημερινά καταλαμβάνοντας τα νησιά του βορείου Αιγαίου. Σκεφτείτε ένα νησί με 10 χιλιάδες Έλληνες κατοίκους και 20 χιλιάδες λαθρομετανάστες, μπορεί να θεωρηθεί Ελληνικό; Όλοι αυτοί, αποτελούν ένα εύκολα χειραγωγήσιμο πληθυσμό, που κάτω από μια σωστή θρησκευτική προπαγάνδα μπορεί να δημιουργήσουν ένα αντάρτικο σώμα με σκοπό την επιβολή του μουσουλμανικού νόμου στην αμαρτωλή και άθεη Ελλάδα. <br /> <br /> Δυστυχώς εμείς οι νέο-Έλληνες βλέπουμε τον χάρτη της Ελλάδας και νομίζουμε ότι έτσι ήταν πάντα, και το χειρότερο ότι έτσι θα είναι πάντα. Ξεχνάμε ή απλά δεν γνωρίζουμε ότι τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα την 7 Μαρτίου του 1948, ως ελάχιστος φόρος τιμής για την συμμετοχή μας στο Β’ ΠΠ. Δηλαδή ο χάρτης άλλαξε προς όφελος της Ελλάδας, αφού πρώτα θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών πολλοί άνδρες του Ιερού Λόχου. Δεν γνωρίζουμε ότι οι χάρτες του χαλιφάτου (ISIS) περιλαμβάνουν και την Ελλάδα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάποιοι σχεδιάζουν την αλλαγή των συνόρων εκμεταλλευόμενοι την δικιά μας αφέλεια, απραξία ή αν θέλετε αδιαφορία. Η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν έπεσε από την μία μέρα στην άλλη. Έπεσε μετά από μακροχρόνια παρακμή και απραξία˙ έπεσε μετά από συνεχόμενα λάθη.<br /> Όλα τα παραπάνω σενάρια όσο και να φαίνονται απίθανα μπορούν να συμβούν και να οδηγήσουν τα Βαλκάνια σε νέα ανάφλεξη. Αν λοιπόν δεν θέλουμε να γίνουμε εμείς λαθρομετανάστες, πρέπει να αντιδράσουμε και να προστατεύσουμε την πατρίδα μας με κάθε κόστος.<br /> <b>militaire.gr</b><a href="https://www.crashonline.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πρόβλεψη για εμπλοκή της Ελλάδας σε πόλεμο το 2020. Τα σενάρια που μπορούν να τον προκαλέσουν

Γράφει ο Δημήτριος Κωνσταντινίδης Ο George Friedman ιδρυτής του οργανισμού στρατηγικών αναλύσεων Stratfor, στο βιβλίο του “The next 100...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πομπέο το πάει πιο πέρα από τον East Μed

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKttDJowZYcJbVvRBBLLiqKYqq23EKf9N6gBXzuh5cgIVSE8t0uvkdsb8_B-19KIgfoQQ0oZXPZ5583iCzG698T0g6pFXXIL_GCJh8QH627aQfcvsYVWrsET2sWVc-KNOoMzRDLFat2PA/s1600/med.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="122" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKttDJowZYcJbVvRBBLLiqKYqq23EKf9N6gBXzuh5cgIVSE8t0uvkdsb8_B-19KIgfoQQ0oZXPZ5583iCzG698T0g6pFXXIL_GCJh8QH627aQfcvsYVWrsET2sWVc-KNOoMzRDLFat2PA/s280/med.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Βαγγέλης Σαρακινός </b><br /> Αναμφίβολα η συμμετοχή των ΗΠΑ στην τριμερή συνάντηση κορυφής Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ αναβάθμισε την σημασία της συνόδου και έστειλε πολλαπλά μηνύματα σε πολλούς αποδέκτες. Το γεγονός μάλιστα ότι η εκπροσώπηση των ΗΠΑ ήταν σε επίπεδο υπουργού Εξωτερικών δίνει μια νέα διάσταση στην Τριμερή, η οποία ξεπερνά το πεδίο της ενεργειακής συνεργασίας. <br /> <br /> Η σύνοδος του «3+1 σχήματος» πλέον έγινε στο Ισραήλ, παρότι ήταν προγραμματισμένο να γίνει επί ελληνικού εδάφους και η κυβέρνηση Τσίπρα είχε επενδύσει προεκλογικά σε αυτό, ενόψει και των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων. Εκλογές, και μάλιστα αμεσότερα χρονικά, έχει όμως και το Ισραήλ και, με δεδομένη την στήριξη Τραμπ στον Νετανιάχου, η Ιερουσαλήμ επικράτησε της Κρήτης.<br /> <br /> Η συμμετοχή των Αμερικανών αποτελεί πρωτίστως ένα σαφές μήνυμα στον Ερντογάν την ώρα που οι σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ γνωρίζουν έναν νέο κύκλο κλιμάκωσης. Και αυτό γιατί σηματοδοτεί την ενεργή στήριξη των ΗΠΑ στην τριμερή ενεργειακή συμφωνία, μέρος της οποίας είναι όσα διαδραματίζονται στην κυπριακή ΑΟΖ και ο αγωγός East Μed.<br /> <br /> Το μήνυμα ήρθε από το Χιούστον <br /> <br /> Οι πληροφορίες θέλουν την συζήτηση για τον East Μed να συνδέεται με τις επαφές που είχαν προσφάτως υπουργοί χωρών της Τριμερούς και των ΗΠΑ στο ενεργειακό συνέδριο CERAWeek στο Χιούστον, αλλά και στο East Μed gas forum, στο οποίο μετέχουν και άλλες χώρες, όπως η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Παλαιστινιακή Αρχή. <br /> <br /> Πρόκειται για έναν αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, το κόστος του οποίου υπολογίζεται στα 6 δισ. Ευρώ και οι πληροφορίες θέλουν το μέγεθός του να διπλασιάζεται για να μπορεί να μεταφέρει διπλάσιες ποσότητες από το Ισραήλ. Παραλλήλως, εκτιμάται ότι ο East Med θα είναι «ο πιο ασφαλής αγωγός» παγκοσμίως, καθώς θα βρίσκεται σε πολύ μεγάλο βάθος, γεγονός που, σύμφωνα με τους ειδικούς αναλυτές, τον καθιστά «απρόσβλητο από τρομοκρατικές ενέργειες».<br /> <br /> Αν και αρχικά στον αγωγό θα μετέχουν οι χώρες της Τριμερούς (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ) και η Ιταλία, με την υποστήριξη βεβαίως των Ηνωμένων Πολιτειών, συζητείται μελλοντικά η ένταξη και άλλων. Η πρώτη δυνατή διεύρυνση φαίνεται να είναι η συμμετοχή της Αιγύπτου, χωρίς όμως να αποκλείονται και χώρες του Περσικού Κόλπου. <br /> <br /> Οι μετέχοντες στην συνάντηση της Ιερουσαλήμ συμφώνησαν ότι η συνεργασία αυτή στον ενεργειακό τομέα θα συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη των χωρών της περιοχής. Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ φέρεται ότι επισήμανε πως ο East Med έχει μεγάλη εμπορική σημασία για την Ουάσινγκτον. Ο Πομπέο φέρεται επίσης να δεσμεύτηκε για την υποστήριξη της συγκεκριμένης προσπάθειας μέσω αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, στους οποίους αναμένεται να ξεκαθαρίσει τη σημασία του East Μed για την «ασφάλεια και τη σταθερότητα». <br /> <br /> Γιατί ο Πομπέο; <br /> <br /> Το ζήτημα της ασφάλειας και της σταθερότητας προτάσσεται και στο κοινό ανακοινωθέν της συνόδου, όπως και στις δηλώσεις που έκαναν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και του Ισραήλ και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. <br /> <br /> «Οι ηγέτες συμφώνησαν να αυξήσουν την περιφερειακή συνεργασία, να στηρίξουν την ενεργειακή ανεξαρτησία και ασφάλεια, και να αμυνθούν ενάντια σε εξωτερικές κακές επιρροές στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή» αναφέρει η κοινή δήλωση των «3+1». Πρόκειται για μια αποστροφή η οποία αποτελεί σαφές μήνυμα, αρχικά προς τον Ερντογάν, αλλά και σε άλλους που δυνητικά μπορούν να πλήξουν αυτήν την συνεργασία. <br /> <br /> Η εκπροσώπηση άλλωστε των ΗΠΑ από τον Πομπέο, αντί του υπουργού Οικονομικών ή του υπουργού ενέργειας, δείχνει από μόνη της ότι το ενδιαφέρον των Αμερικανών για την Τριμερή ξεπερνά το επίπεδο μιας ενεργειακής συμφωνίας και εισέρχεται σε πεδία γεωπολιτικού σχεδιασμού. Στην κατεύθυνση αυτή συνηγορούν και οι πληροφορίες που θέλουν να θεσμοθετούνται πλέον οι συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών. Και αυτού του επιπέδου οι συναντήσεις δεν περιορίζονται βεβαίως ποτέ, μόνον σε ζητήματα οικονομικής συνεργασίας.<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο Πομπέο το πάει πιο πέρα από τον East Μed

Βαγγέλης Σαρακινός Αναμφίβολα η συμμετοχή των ΗΠΑ στην τριμερή συνάντηση κορυφής Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ αναβάθμισε την σημασία της συνόδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Μεσογειακή Συμμαχία» και ο “ζωτικός χώρος” του Ελληνισμού

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhK1dPDAKVYRP1YrUfjGwIlmyGcqnlt4_uEmgSG_O_K6K_M-ESEktWIPBrXwAyTbudXt8wfxRsq2nvItOpkrotBnREvzBxWPLgEZVVhdCP0_8kN79OyByQqNr60qMkO89gQiRAHjm2FOdU/s1600/anatoliki_mesogeios.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhK1dPDAKVYRP1YrUfjGwIlmyGcqnlt4_uEmgSG_O_K6K_M-ESEktWIPBrXwAyTbudXt8wfxRsq2nvItOpkrotBnREvzBxWPLgEZVVhdCP0_8kN79OyByQqNr60qMkO89gQiRAHjm2FOdU/s280/anatoliki_mesogeios.png" width="280" /></a></div> <br /> <b>Μένιος Τασιόπουλος</b><br /> Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ολοκλήρωσε, και με την πρόθεση να έρθει σε συμφωνία με την «ταραχώδη» και διπλωματικά αναξιόπιστη Αλβανία, που άφησε πίσω του απερχόμενος, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς επιχείρησε επιστροφή στη βαλκανική ενδοχώρα. Με τον τρόπο αυτό, όμως, μάλλον δημιούργησε σύγχυση ως προς του στόχους και τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. <br /> <br /> Πολύ περισσότερο θόλωσε την εικόνα που είχε αποκτήσει η Ελλάδα και όφειλε να την επικυρώσει -σε συντονισμό με την Κύπρο- μέσα από την «Μεσογειακή Συμμαχία» με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την συζήτηση με τον Λίβανο και την επέκταση προς την Σαουδική Αραβία. Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, με πολιτικούς όρους, κάτι εύλογο με δεδομένη την προεκλογική περίοδο στην Ελλάδα που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη.<br /> <br /> Το πλέον προβληματικό, όμως, είναι ότι η Ελλάδα όχι μόνον επέστρεψε στη Βαλκανική, αλλά και σε μια ανούσια συζήτηση, περί μιας δύναμης σταθερότητας στην βόρεια περιοχή και μάλιστα ως αναπτυξιακή διέξοδο για την χειμαζόμενη εθνική οικονομία της. Η στρατηγική αυτή έχει δοκιμασθεί οδηγώντας σε πλήρη αποτυχία την δεκαετία 1998-2008, πριν δηλαδή την διεθνή οικονομική κρίση χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα που οδήγησε την Ελλάδα σε κατάσταση ελεγχομένης χρεοκοπίας. <br /> <br /> Η διεθνής πολιτική της χώρας που υπηρετήθηκε με συνέπεια ειδικά μετά το 2015-2016, έστω και εάν ως αντίληψη είχε διατυπωθεί από το 2011-2012 ακόμη, με κύριο άξονα και πεδίο ανάπτυξης την Ανατολική Μεσόγειο έχει επιφέρει πολύ θετικά αποτελέσματα. Έθεσε την Ελλάδα στον πυρήνα τους ενεργειακού Ελντοράντο, αλλά το κυριότερο την κατέστησε συμμέτοχη δύναμη αποτροπής του τουρκικού επεκτατισμού και σταθερότητας σε μία ευρεία θαλάσσια περιοχή. <br /> Η «Μεσογειακή Συμμαχία» <br /> <br /> Αυτή ξεκινά από τα στενά του Βοσπόρου -την είσοδο στον Εύξεινο Πόντο- διαπερνά το Αιγαίο, απλώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω των ζωνών εθνικής δικαιοδοσίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου και τελικά καταλήγει στην διώρυγα του Σουέζ. Η Ελλάδα είναι κυρίαρχη ναυτική δύναμη σ’ αυτή τη «Μεσογειακή Συμμαχία» στο πεδίο του Πολεμικού Ναυτικού. Όχι μόνον στη βάση της παράδοσης, αλλά λόγω και του εξοπλισμού σε πλοία και μέσα, καθώς και της ικανότητας των πληρωμάτων της που δοκιμάζονται σε ασκήσεις και δύσκολα σενάρια πολέμου με τις σύμμαχες χώρες.<br /> <br /> Αυτή η αναγνωρισμένη πραγματικότητα την φέρει σε θέση επαρκούς ισορροπίας ισχύος σε σχέση τόσο με το Ισραήλ όσο και την Αίγυπτο. Ταυτόχρονα, ο μέχρι πρόσφατα δυσθεώρητος από πλευράς οικονομικής βιωσιμότητας EastMed δημιουργεί πολύ συγκεκριμένο άξονα και διαδρομή από την Μεσόγειο προς την Ευρώπη που συντάσσει περαιτέρω την συμμαχία. Δημιουργεί, επίσης, δυναμική για την συμπλήρωση της με την συμμετοχή των ΗΠΑ στο τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και της Γαλλίας στο τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος. <br /> <br /> Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα και η ελεύθερη Κύπρος αποκτούν θωράκιση σε ομόκεντρους κύκλους σύμπτωσης συμφερόντων και προτεραιοτήτων τόσο σε περιφερειακό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κεντρικών μεγάλων δυνάμεων. Θωρακίζουν έτσι τον «ζωτικό χώρο» τους που δεν είναι στην Βαλκανική και στα ηπειρωτικά εδάφη στην Κεντρική Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή, αλλά επί της θάλασσας στην συγκεκριμένη γεωπολιτική και γεωοικονομική ενότητα. <br /> Η στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ <br /> <br /> Η ελληνική εξωτερική πολιτική τα τελευταία χρόνια περιθωριοποίησε τους δογματισμούς και τις διπλωματικές υπεκφυγές περί πολυμερούς διπλωματίας και ανούσιου ευρωατλαντισμού. Αυτή ήταν η κυρίαρχη θεώρηση πραγμάτων την τριακονταετία 1980-2010 που σήμερα είναι χωρίς περιεχόμενο. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική τοποθετήθηκε τόσο στον περιφερειακό άξονα μέσω Μεσογείου, όσο και σε κεντρικό άξονα μέσω της σύναψης στρατηγικής συμμαχίας με τις ΗΠΑ, η οποία επί του παρόντος, όμως, δεν έχει αποκτήσει το σύνολο των παραμέτρων της. <br /> <br /> Οι συγκρούσεις του Ισραήλ (Νετανιάχου), της Αιγύπτου (Αλ Σίσι) και των ΗΠΑ (Τράμπ) με την Τουρκία (Ερντογάν) ειδικά μετά το 2016 βοήθησαν στην εμπέδωση του νέου αυτού περιβάλλοντος. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα, παραμένοντας στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, εξαιτίας του χρέους της και των εξαρτήσεων από τη νομισματική ζώνη, μπορεί να προσβλέπει ότι θα αποτελέσει αυτή τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης. Κι αυτό, επειδή η λανθασμένη θεωρία για τα εθνικά συμφέροντα περί ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη έχει καταπέσει και η μεταπολεμική δυτική θεώρηση για γεωπολιτική ενότητα Τουρκίας-Ελλάδας δεν έχει πλέον ρεαλιστική βάση. <br /> <br /> Το κρίσιμο είναι η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος –και ως μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών του Ηνωμένου Βασιλείου ειδικά μετά το Brexit– να παραμείνουν επικεντρωμένες από κοινού στην ίδια μεσογειακή στρατηγική του «ζωτικού χώρου». Ειδικά η Ελλάδα οφείλει να εμπεδώσει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις οικονομικές της ζώνες στη θάλασσα απέναντι στην προπαγάνδα και τον ψηφιακό (υβριδικό) πόλεμο που δέχεται από την Τουρκία, όπως και ολόκληρη η «Μεσογειακή Συμμαχία» με τις θεωρίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Αυτό μεταξύ των άλλων σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αποφύγει τις εμπλοκές στα σενάρια περί ευρωστρατού και να βγει κερδισμένη από την επερχόμενη αναταραχή και τις τυχόν διορθώσεις συνόρων στην Βαλκανική.<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η «Μεσογειακή Συμμαχία» και ο “ζωτικός χώρος” του Ελληνισμού

Μένιος Τασιόπουλος Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ολοκλήρωσε, και με την πρόθεση να έρθει σε συμφωνία με την «ταραχώδη» και διπλωματικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η απόφαση ελήφθη για Ελλάδα-Κύπρο: Μία μεγάλη στρατηγική συμμαχία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVSp6rWr07lTeyMMGg7J4QEj5QdeXj0NPOWfaBbMKmZrcfJrApNqMzbf7V3yIs3v4mBIlKty6KHerso3zGF1A46OqP7EbNVKO-2sV-KnlxysimUZy5ea71xl5NzzIPGZ_Apvsolv0OCM0/s1600/untitled-14.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="422" data-original-width="750" height="157" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVSp6rWr07lTeyMMGg7J4QEj5QdeXj0NPOWfaBbMKmZrcfJrApNqMzbf7V3yIs3v4mBIlKty6KHerso3zGF1A46OqP7EbNVKO-2sV-KnlxysimUZy5ea71xl5NzzIPGZ_Apvsolv0OCM0/s280/untitled-14.png" width="280" /></a></div> <br /> Του<b> Μιχάλη Ιγνατίου<br /> </b><br /> Χωρίς αμφιβολία τα νέα από το Ισραήλ είναι εξαιρετικά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα και η Κύπρος κάνουν τα πρώτα βήματα, ως να είναι «νήπια», σε μία στρατηγική συμμαχία της οποίας ηγείται η Αμερική και απουσιάζει η Τουρκία. <br /> <br /> Όμως, απαιτείται σοβαρότητα. Οι πανηγυρισμοί ας μείνουν για το τέλος, όταν «τρέξει» το πρώτο φυσικό αέριο, από το Ισραήλ -μέσω Κύπρου, Ελλάδας και Ιταλίας- στην Ευρώπη. Ας κτυπήσουμε τις καμπάνες για το γεγονός, όχι για τα σχέδια! <br /> Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάικ Πομπέο, δεν μπορούν να παρερμηνευθούν. Άλλωστε ομιλούν από μόνες τους. Ο Αμερικανός υπουργός, που πήρε τη μεγάλη απόφαση να εμπλέξει την Αμερική στην τριμερή της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ, πέτυχε μία μεγάλη νίκη για την Αμερική, αφού η υπερδύναμη εδραιώνεται και στην ανατολική Μεσόγειο και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο, καλύπτοντας έτσι το κενό που άφησαν ο Μπάρακ Ομπάμα και η Χίλαρι Κλίντον με το εντελώς λάθος εγχείρημα της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης. <br /> <br /> Η γραμμή από το Ισραήλ μέχρι την Ευρώπη αποτελεί το πιο σημαντικό στρατηγικό επίτευγμα για την Αμερική τα τελευταία χρόνια και θα καλύψει και το κενό της απώλειας της Τουρκίας, στην περίπτωση βεβαίως που ο Ταγίπ Ερντογάν συνεχίσει τον καταστροφικό δρόμο προς τη Μόσχα, όπως υποστηρίζουν οι Αμερικανοί. <br /> <br /> Το καλό γεγονός είναι ότι ακόμα και αν η Τουρκία αποφασίσει να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο ως μία «καλή σύμμαχος», η στρατηγική συμμαχία της Μεσογείου δεν θα επηρεαστεί. Αντίθετα θα ενισχυθεί, ιδιαίτερα εάν ολοκληρωθεί η κατασκευή του αγωγού East Med, ο οποίος θα σπάσει το μονοπώλιο της Ρωσίας και του Ιράν. <br /> <br /> Το ζητούμενο εδώ, είναι τα κέρδη που πρέπει να έχουν, μέσω αυτών των ισχυρών συμμαχιών, η Ελλάδα και η Κύπρος. Και μέχρι της στιγμής δεν έχουμε κάτι το χειροπιαστό, αν και γίνονται πράγματα που δεν δημοσιοποιούνται. <br /> Ποιος περίμενε ότι θα γινόμασταν μάρτυρες της χθεσινής εξέλιξης; Και όμως. Χωρίς να έχουν σημασία οι λόγοι -και δεν παραγνωρίζουμε το ρόλο του Ισραήλ- η «τριμερής συν 1» πραγματοποιήθηκε με επιτυχία. Πιστεύω ότι θα γίνουν και τα υπόλοιπα, φτάνει οι ηγέτες στην Αθήνα και τη Λευκωσία να συνεχίσουν να πατούν στη γη και να μην ονειροβατούν. <br /> <br /> Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης πρέπει να σταματήσει να υποβιβάζει τον εαυτό του και να γίνεται …Μουσταφάς (Ακιντζί) όταν συμβαίνουν εξαιρετικά γεγονότα σε διεθνές επίπεδο για το λαό της Κύπρου. <br /> <br /> Και ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αφήσει τους «έρωτες» με το κακό παρελθόν του κόμματος του και να γίνει πραγματικά ένας μοντέρνος κεντροαριστερός ηγέτης. Οι Κυρίτσηδες και οι «Ρουβίκωνες», τον καθιστούν αναξιόπιστο. Και το 3% του κακού ΣΥΡΙΖΑ να χάσει στις εκλογές, θα κερδίσει μεγαλύτερο ποσοστό από τους νοικοκυραίους. Διαφορετικά, όπως αποδείξαμε σε προηγούμενο άρθρο θα τους χάσει όλους. <br /> Τέλος, και οι δύο, και ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας, πρέπει να σταματήσουν πάραυτα να συζητούν φιλοτουρκικές λύσεις. Πρέπει να βρουν το θάρρος να πουν όχι στους Βρετανούς και στους υποτακτικούς τους στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, διότι η Κύπρος ΔΕΝ πρέπει και δεν γίνεται να χαθεί. <br /> <br /> Όλες οι λύσεις, μέχρι τώρα, εξυπηρετούν την κατοχική δύναμη Τουρκία. Όχι για τίποτα άλλο… Αλλά κάνουν τόση δουλειά με το φυσικό αέριο και με τις νέες συμμαχίες και θα πάνε να χαρίσουν όλα αυτά τα καλά και σημαντικά στον Ταγίπ Ερντογάν; <br /> <br /> Αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Τσίπρα και στον κ. Αναστασιάδη για τη χθεσινή επιτυχία, άσχετα αν η μερίδα του λέοντος των «μπράβο» ανήκουν στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Δίνει μία μεγάλη πολιτική μάχη -και αν την κερδίσει- θα δούμε «πράματα και θάματα» στη Μεσόγειο, που θα αποδειχθούν ωφέλιμα και για την Αθήνα και για τη Λευκωσία…<br /> <br /> <a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η απόφαση ελήφθη για Ελλάδα-Κύπρο: Μία μεγάλη στρατηγική συμμαχία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ

Του Μιχάλη Ιγνατίου Χωρίς αμφιβολία τα νέα από το Ισραήλ είναι εξαιρετικά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρώνεται το χαλί για αμερικανική παραχώρηση Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών στην Ελλάδα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg50hpwT73uWzMaX2uUNZWiaaIBatUjwh0JRBiqVZsN_HsC3f0kQu-_tDivgOFaSeTEwjgA0z5FLYAWCeFtOId1bKSDmnJJUl2dSHYQspGRK9cEY-N6KwQvZTcIj2EvaOhPG-Gn0Ru-B-A/s1600/MQ-1+Predator.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="437" data-original-width="777" height="156" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg50hpwT73uWzMaX2uUNZWiaaIBatUjwh0JRBiqVZsN_HsC3f0kQu-_tDivgOFaSeTEwjgA0z5FLYAWCeFtOId1bKSDmnJJUl2dSHYQspGRK9cEY-N6KwQvZTcIj2EvaOhPG-Gn0Ru-B-A/s280/MQ-1+Predator.jpg" width="280" /></a></div>  <div> «Σιωπηρή» κινητικότητα φαίνεται πως υπάρχει και πάλι το τελευταίο χρονικό διάστημα γύρω από το θέμα προμήθειας Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών, τα οποία ομολογουμένως είναι το όπλο που πρόκειται να μονοπωλήσει τα επόμενα χρόνια σε πολύ επίπεδες αποστολές. <div> <br /></div> <div> Ήδη από την περσινή χρονιά, ανάμεσα στις συνομιλίες του Ευάγγελου Αποστολάκη κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτός των θεμάτων για στρατιωτική βοήθεια που αφορούν, φρεγάτες, εξοπλισμό για τα τμήματα ειδικών επιχειρήσεων, ελικόπτερα και πολλά άλλα είδη, είχε εκφραστεί ενδιαφέρον και για UAV, ένα όπλο που ιδιαίτερα η Αμερική χρησιμοποιεί πολλά χρόνια τώρα κι έχει αναπτύξει τεράστια τεχνογνωσία. </div> <div> <br /></div> <div> Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως η ωρίμανση του χρόνου έχει φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο κυρίως από άλλη πλευρά του Ατλαντικού η οποία μεταφράζεται σε παραχώρηση UAV απ’ αυτά που ήδη χρησιμοποιεί. Μάλιστα, αν σκεφτεί κανείς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες από τον περασμένο Μάρτιο έχει αρχίσει την απόσυρση των παλαιότερων «Θηρευτών», τα MQ-1 Pretador ίσως θεωρούνται τα υποψήφια να φορέσουν τα Ελληνικά διακριτικά.</div> <div> <br /></div> <div>  Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, το Ελληνικό ενδιαφέρον και οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει από τον περασμένο Μάιο, άρα ελάχιστο διάστημα από την ημέρα που η Αμερική άρχισε να προσγειώνει το MQ-1 Pretador, που πετά διαρκώς από το 1995. </div> <div> <br /></div> <div> Εφαλτήριο για άλμα στην τεχνολογία SAR Η Ελλάδα θέλει να περάσει στην εποχή του ραντάρ συνθετικής απεικόνισης (SAR) με τεράστιες δυνατότητες ευκρίνειας, ανίχνευση χαμηλής ορατότητας κινούμενων στόχων και αναδίπλωσης πληροφοριών. </div> <div> <br /></div> <div> Ουσιαστικά η ΠΑ και κατ’ επέκταση οι Ένοπλες Δυνάμεις, θέλουν σωρεία πληροφοριών όπως τι είδους όχημα είναι αυτό που κινείται στο έδαφος, ποια η ταχύτητά του και πολλές άλλα στοιχεία, κι όλα αυτά από ένα ύψος που φτάνει ακόμη και τα 50.000 πόδια, ουσιαστικά ένα «αόρατο» μάτι το οποίο μπορεί να είναι και οπλισμένο. </div> <div> <br /></div> <div> Σημαντικό ρόλο πάνω σ’ αυτές τις εξελίξεις παίζει σαφέστατα η πολύ καλή συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αμερική, η οποία γι’ ακόμη μια φορά επισφραγίζεται και σε επίπεδο κορυφής στην τριμερή συνάντηση Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ στην οποία «κουμπάρος» είναι ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μαϊκ Πομπέο. </div> <div> <br /></div> <div> Ομως δεν πρέπει να αγνοούμε και το γεγονός ότι από την 110 Πτέρυγα Μάχης της Λάρισας, επιχειρούν σχεδόν έναν χρόνο τώρα τα Αμερικανικά UAV MQ-9 Reaper, το τελευταίο μοντέλο της συγκεκριμένης σειράς Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών και με πολλαπλάσιες δυνατότητες του «υποψηφίου»- κατά ορισμένες πληροφορίες- MQ-1.</div> <div> <br /></div> <div>  Η παρουσία των Αμερικανικών MQ-9 Reaper στη Θεσσαλία ήταν το εναρκτήριο «λάκτισμα» που έφερε ξανά την παλαιότερη σκέψη που είχε παγώσει η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας τα τελευταία 8 χρόνια. </div> <div> <br /></div> <div> Eπιπλέον η Πτέρυγα Μάχης στον Θεσσαλικό κάμπο, σύμφωνα με ασφαλείς πηγές αναμένεται να παίξει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο για τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο και από το αεροπορικό επιτελείο εκείνο που λένε είναι πως με τον υπάρχον προϋπολογισμό, θα πρέπει να υπάρξει ένας ακόμη «από μηχανής Θεός» που θα φέρει τον τομέα των Μη Επανδρωμένων τη χώρα μας ξανά εντός των εξελίξεων.</div> <div> <br /></div> <div> Στρατιωτικές πηγές αναφερόμενες στο συγκεκριμένο θέμα, σημείωναν ότι τροχοπέδη έχει αποτελέσει και η μίσθωση Ισραηλινών UAV από την Πολιτική Προστασία. Τα υπάρχοντα UAV «Πήγασος» της Πολεμικής Αεροπορίας και «Sperwer» του Στρατού ξηράς είναι ένα μέρος των ηλεκτρονικών ματιών που μεταφέρουν εικόνα και ήχο στα κέντρα επιχειρήσεων. Ωστόσο η αναβάθμιση σ’ αυτό τον τομέα μ’ ένα Μη Επανδρωμένο που μπορεί να φτάσει σε πολύ μεγάλο ύψος, σε συνδυασμό με τη μεταφορά οπλικού φορτίου, περνάει την Ελλάδα σε μια άλλη εποχή, πράγμα που είναι επιβεβλημένο.<br /><br /><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή </a><br /><br /><br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div> </div>

Στρώνεται το χαλί για αμερικανική παραχώρηση Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών στην Ελλάδα;

  «Σιωπηρή» κινητικότητα φαίνεται πως υπάρχει και πάλι το τελευταίο χρονικό διάστημα γύρω από το θέμα προμήθειας Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφ...

Διαβάστε την συνέχεια

EastMed: Προοπτικές, ισορροπίες, ερμηνείες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiyHG8i7FHTPE7X4irRYeWMKkTe-jIvcL7BDowTZPxTbyTLUam58dEf-yP6lvrDVtiwUNXT0CDUSYZE3sWJ5RBNXB8_yD0Cm2VME4jg-SMM5xoDcZrjyztmpzU9Jz9emtbjIumEua6GlnA/s1600/tetrameris_israil.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="186" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiyHG8i7FHTPE7X4irRYeWMKkTe-jIvcL7BDowTZPxTbyTLUam58dEf-yP6lvrDVtiwUNXT0CDUSYZE3sWJ5RBNXB8_yD0Cm2VME4jg-SMM5xoDcZrjyztmpzU9Jz9emtbjIumEua6GlnA/s280/tetrameris_israil.jpg" width="280" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Η προώθηση του προτεινόμενου αγωγού East Mead αποτελεί προτεραιότητα για τις Ηνωμένες Πολιτείες</span>. </h3> <b>Γιώργος Ξ. Πρωτόπαπας*   </b>                             <br />Ένα σημαντικό βήμα προς την υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου EastMed αποτέλεσε η τριμερής σύνοδο Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ που έγινε υπό την παρουσία του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ο οποίος εξέφρασε την στήριξη στον αγωγό αλλά και ταυτόχρονα έστειλε μηνύματα σε Ιράν, Ρωσία και Κίνα.<br /><br />Το κοινό ανακοινωθέν της συνόδου στέλνει και ένα σαφές μήνυμα στην Τουρκία καθώς αναφέρει ότι «οι αρχηγοί συμφώνησαν να αυξήσουν περαιτέρω τη συνεργασία, να υποστηρίξουν την ενεργειακή ανεξαρτησία και την ασφάλεια, να αντιμετωπίσουν εξωτερικές κακόβουλες επιρροές στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή».<br /><br />Η νέα ενεργειακή ισορροπία δυνάμεων στην ανατολική Ευρώπη που καθορίζεται από πολυεθνικά ενεργειακά οικονομικά συμφέροντα και γεωπολιτικές στρατηγικές απομονώνει την Τουρκία και ευνοεί συμμαχίες κρατών που αντιμετωπίζουν προβλήματα στις σχέσεις τους με τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Ο άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και Αιγύπτου έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει την τουρκική επιθετικότητα στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου που προσπαθεί να επηρεάσει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων προς όφελός της.<br /><br />Η προώθηση του προτεινόμενου αγωγού EastMead αποτελεί προτεραιότητα για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σύγκριση με τους άλλους σχεδιασμούς για την μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, που αφορούν τερματικούς σταθμούς LNG.<br /><br />Οι ενεργειακές διεργασίες που συντελούνται στην ανατολική Μεσόγειο μελετώνται προσεκτικά από την Ουάσιγκτον καθώς το νέο αμερικάνικο γεωοικονομικό της δόγμα εξυπηρετείται από τον EastMed και την ανακάλυψη κοιτασμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ. Το δόγμα της Ουάσιγκτον βασίζεται στην ενίσχυση της διακρατικής οικονομικής συνεργασίας χωρών, περιορίζοντας τους κινδύνους, ενώ αποτελεί οδηγό επαναχάραξης θαλασσίων συνόρων, τα οποία έχουν αποτελέσει σημείο τριβής για πολλά χρόνια.<br /><br />Η Ελλάδα θα έχει από την πλευρά της σημαντικά γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη αν ο προτεινόμενος αγωγός EastMed υλοποιηθεί. Θα έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί σε transitstate (σε συνδυασμό με άλλους αγωγούς), να καταστεί συνδετικός κρίκος της Ε.Ε με το Ισραήλ, να εξελιχθεί σε στενό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή και να αποτελέσει πυλώνα της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας. Η διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών της Ε.Ε. για μείωση της εξάρτησή από το φυσικό αέριο εντάσσεται στο πλαίσιο του ευρύτερου ανταγωνισμού Ουάσιγκτον και Μόσχας.<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσιγκτον παρά τη στήριξη της προς τον αγωγό επιδιώκει να διατηρήσει και τις ισορροπιές στην ανατολική Μεσόγειο για να μην προκαλέσει την Άγκυρα και την αποτρέψει από να στήσει «θερμό» επεισόδιο. Η μεταφορά των ισραηλινών και κυπριακών κοιτασμάτων στην Ευρώπη διαμέσου τερματικών σταθμών δεν αποτελεί για αυτό το λόγο προτεραιότητα της Ουάσιγκτον. Η κατασκευή ενός τερματικού σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο στο πλαίσιο αυτό δεν προσελκύει το άμεσο ενδιαφέρον την Ουάσιγκτον, αφενός γιατί πρέπει να αποδειχθεί η απαιτούμενη ποσότητα αποθεμάτων φυσικού αερίου και αφετέρου για να μην ερεθίσει ακόμα περισσότερο τα ευαίσθητα αντανακλαστικά της Τουρκίας, που προκαλεί συνεχώς και κάνει επίδειξη ισχύος για να δείξει ότι είναι «αφεντικό» στην ανατολική Μεσόγειο.<br />Κοινή γνώμη<br /><br />Η τριμερής Σύνοδος της Ιερουσαλήμ με επίκεντρο τον EastMed αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης και της ελληνικής διαδικτυακής κοινής γνώμης. Σύμφωνα τα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα του σύγχρονο λογισιμικού PaloPro για Web & Social Listening και Analytics κατά την χρονική περίοδο 12 – 18 Μαρτίου 2019 το σύνολό της ελληνικής κοινής γνώμης τηρεί μια στάση αναμονής για τον EastMeD, αν και σε ένα βαθμό επιδοκιμάζει την ενεργειακή ελληνό -ισραηλινή συνεργασία.<br /><br />Τα SocialMedia αντιδρούν με βάση τα εθνικά τους αντανακλαστικά προς την Τουρκία, θεωρώντας ότι Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ τάσσονται υπέρ των ελληνικών συμφερόντων και ότι εφόσον κατασκευαστεί ο EastMed θα απομονώσει την Τουρκία θα επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο προφίλ της – ως ενεργειακού κόμβου.<br /><br />Ωστόσο ένας αριθμός χρηστών των SocialMedia διαδικτύου δεν εμπιστεύεται ούτε τις Ηνωμένες Πολιτείες, ούτε και το Ισραήλ σε θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Εκφράζουν ανησυχία για το ρόλο της Ουάσιγκτον στην εκμετάλλευση των κυπριακών αποθεμάτων φυσικού αερίου, αναδεικνύοντας την ενέργεια ως μοχλό πίεσης για την επίλυση του κυπριακού, σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Επιπλέον ένα αξιοσημείωτο ποιοτικό δεδομένο δείχνει ότι ένας αριθμός χρηστών διαδικτύου αγνοεί τον τρόπο που διαμορφώνονται και λειτουργούν οι αμερικανό- τουρκικές σχέσεις και συνδυάζουν την αμερικάνικη στήριξη προς τον East Med με τα γενικότερα ελληνικά συμφέροντα έναντι της τουρκικής προκλητικότητας.<br />Εθνικά συμφέροντα<br /><br />Η κατασκευή του EastMed άπτεται και των εθνικών συμφερόντων των κρατών από τα οποία θα διέρχεται ο αγωγός, όπως είναι η Ιταλία αλλά και λειτουργεί ανταγωνιστικά για χώρες που μπορεί να αποτελούν εναλλακτική λύση ως ενεργειακός κόμβος, όπως είναι η Αίγυπτος.<br /><br />Η Ιταλία έχει εκφράσει επιφυλάξεις για τη διαδρομή από την επικράτειά της. Αν και η επίσημη δικαιολογία αναφέρεται σε περιβαλλοντικές ανησυχίες, η βαθύτερη ερμηνεία του ιταλικού ελιγμού (δεν είναι απόφαση) αναδεικνύει τις σύνθετες ισορροπίες αναφορικά με το μέτωπο του εθνικολαϊκιστικού συνασπισμού (Λέγκα – Πέντε Αστέρια), που έχει αναφορές τόσο ευρωπαϊκό όσο και διεθνές επίπεδο.<br /><br />Ταυτόχρονα το πολυμορφικό σκηνικό και οι διαφορετικές ισορροπίες που καθορίζουν την κατασκευή του EastMed ενδέχεται να εντάσσουν τον ελιγμό της κυβέρνησης της Ρώμης σε μια στρατηγική με στόχο να αποκομίσει τα μέγιστα οικονομικά οφέλη. Ωστόσο όλα θα κριθούν από το ποιος θα είναι ο τελικός πελάτης. Αν και η διέλευση του EastMed από την Ιταλία θεωρείται κρίσιμη για τη μεταφορά του φυσικού αέριου από την ανατολική Μεσόγειο εντούτοις γίνεται λόγος και για μια ενναλακτική διαδρομή διαμέσου Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας.<br /><br />Επιπλέον, οι ενεργειακές φιλοδοξίες της Αίγυπτου μιας περιφερειακής δύναμης, με αποθέματα φυσικού αερίου καθοδηγούνται τόσο σε ενεργειακό όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο από την αποδυνάμωση της τουρκικής ισχύος. Η κυβέρνηση της Αιγύπτου επιδιώκει να γίνει ενεργειακός κόμβος εκμεταλλευόμενη του τερματικούς σταθμούς LNG σε Idku και Damietta υποστηρίζοντας ότι αποτελούν μια χαμηλή κόστους επιλογή σε σύγκριση με το EastMed για τη μεταφορά του φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη. Η Αίγυπτος έχει υπογράψει προσωρινές συμφωνίες με την Κύπρο για μεταφορά φυσικού αερίου από το τεμάχιο Αφροδίτη, ενώ το Ισραήλ έχει ήδη υπογράψει συμφωνία για την εξαγωγή φυσικού αέριου. Παράλληλα, η κυβέρνηση του Καΐρου έχει στόχο την αποδυνάμωση της Τουρκίας και για αυτό έχει αναλάβει και πρωτοβουλίες διαμεσολάβησης μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς.<br />Ερμηνείες<br /><br />Η τριμερής σύνοδος Αλέξη Τσίπρα, Νίκου Αναστασιάδη και Μπέντζαμιν Νετανιάχου όπου συμμετείχε και ο Μάικ Πομπέο, αν και έστειλε μήνυμα προς την Τουρκία, εντούτοις σε μια πιο ευρεία ερμηνεία της ενδέχεται να μην αποκλείει τη γειτονική μας χώρα από μια ενεργειακή συνεργασία, αν συμμορφωθεί. Η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου ότι «ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας. Πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο από αυτό», υποδηλώνει στο μέλλον μια προοπτική μιας ενεργειακής συνεργασίας που θα σχετίζεται με την επίλυση του Κυπριακού.<br /><br />Παράλληλα, η παρουσία του αμερικανού υπουργού Μάικ Πομπέο στην Ιερουσαλήμ δεν έγκειται αποκλειστικά στην αμερικάνικη επιδοκιμασία προς τον EastMed καθώς παραπέμπει και σε σαφή στήριξη προς τον πρόσωπο του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου ενόψει των ισραηλινών εκλογών.<br /><br /><b><i>*Διεθνολόγος και Strategic – Μedia Analyst στο Crisis Monitor</i></b> <div> <br /><a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

EastMed: Προοπτικές, ισορροπίες, ερμηνείες

Η προώθηση του προτεινόμενου αγωγού East Mead αποτελεί προτεραιότητα για τις Ηνωμένες Πολιτείες . Γιώργος Ξ. Πρωτόπαπας*               ...

Διαβάστε την συνέχεια

Α λβανία: Έμφραγμα ο Έντι Ράμα – Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcVXdmBTL-qEjK9fA_-QEYVMhUnFBhRiofhY5jKfPOIVl-iIdjmZCj2lqIVj2Fui8F-pNBHtrWLauc0gMjPI-Ddh1GL1ooLL9XZDVuNY-qUAURYxjie-cOu9VzRlyLqx8MjhwNpO6x3Zc/s1600/edi_rama.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="141" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcVXdmBTL-qEjK9fA_-QEYVMhUnFBhRiofhY5jKfPOIVl-iIdjmZCj2lqIVj2Fui8F-pNBHtrWLauc0gMjPI-Ddh1GL1ooLL9XZDVuNY-qUAURYxjie-cOu9VzRlyLqx8MjhwNpO6x3Zc/s280/edi_rama.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Σύμφωνα με αλβανικά μέσα ενημέρωσης, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα έπαθε έμφραγμα και μεταφέρθηκε αρχικά σε ιδιωτικό νοσοκομείο στα Τίρανα. Ωστόσο, επειδή η κατάσταση της υγείας του ήταν κρίσιμη μεταφέρθηκε με πτήση τσάρτερ σε νοσοκομείο του Βερολίνου. <br /> <br /> Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός εξακολουθεί να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. <br /> <br /> Το περιστατικό συνέβη πριν από τρεις ημέρες την ίδια ώρα που τα Τίρανα συγκλονίζονται από αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. <br /> <br /> Η περιπέτεια της υγείας του Έντι Ράμα δεν αποκλείεται να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις στη γειτονική χώρα.<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Α λβανία: Έμφραγμα ο Έντι Ράμα – Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση

Σύμφωνα με αλβανικά μέσα ενημέρωσης, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα έπαθε έμφραγμα και μεταφέρθηκε αρχικά σε ιδιωτικό νοσοκομείο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ΝΑΤΟ πήρε τη θέση της Ρωσίας στην… ιεράρχηση των απειλών της Τουρκίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLMS4S5896t_l-5ChuVetWPewLrDoN_jKkngxWXPpf3SyBncIxKzRJrO_xcxphsWw7fGxjkQBew25_gq0X1-_07XMdkT_5pfvLwH2ACA2nnnlWWjzlxKGwOAHj5qOksrCpigZOncf643c/s1600/S-400-Russia-Turkey.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="401" data-original-width="758" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLMS4S5896t_l-5ChuVetWPewLrDoN_jKkngxWXPpf3SyBncIxKzRJrO_xcxphsWw7fGxjkQBew25_gq0X1-_07XMdkT_5pfvLwH2ACA2nnnlWWjzlxKGwOAHj5qOksrCpigZOncf643c/s280/S-400-Russia-Turkey.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Στις 17 Σεπτεμβρίου 1950 η τουρκική ταξιαρχία άφησε το λιμάνι της Μερσίνας και 26 ημέρες αργότερα αποβιβάστηκε στο Πουσάν της Νότιας Κορέας. Η Τουρκία ήταν η δεύτερη, μετά τις ΗΠΑ, χώρα που απάντησε στο κέλευσμα του ΟΗΕ αποστέλλοντας στρατεύματα στην Κορέα. <br /> <br /> Του <b>Burak Bekdil</b><br /> <br /> Η Τουρκία έστειλε συνολικά 21.212 στρατιώτες στης στη μακρινή Κορέα και θρήνησε 741 νεκρούς. Όλο αυτό ήταν μέρος της προσπάθειάς της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ κάτι που συνέβη στις 18 Φεβρουαρίου 1952. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία παρέμενε ένας σταθερός σύμμαχος του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ αμυνόμενη της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας. <br /> <br /> Παρόλα αυτά η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά από τότε που ο ισλαμιστής Ερντογάν ανέβηκε στην εξουσία το 2002. Η αλλαγή δεν συνέβη εν μια νυκτί βεβαίως. Τον Απρίλιο του 2009 η Τουρκία προχώρησε σε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με την Συρία του Μπασάρ αλ Άσαντ. Ήταν η πρώτη φορά που ο στρατός μιας χώρας μέλος του ΝΑΤΟ ασκείτο μαζί με τους Σύρους. <br /> <br /> Τον Σεπτέμβριο του 2010 η τουρκική και η κινεζική αεροπορία εκτέλεσαν κοινές ασκήσεις στον τουρκικό εναέριο χώρο. Ήταν η πρώτη φορά που η αεροπορία μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ ασκείτο με τους Κινέζους. Το 2011 έρευνα αποκάλυψε ότι η Τουρκία είναι η χώρα με την μικρότερη υποστήριξη προς την συμμαχία με το ποσοστό θετικών γνωμών να φτάνει μόλις το 37%. <br /> <br /> Το 2012 η Τουρκία εντάχθηκε, ως παρατηρητής, στο Σύμφωνο Συνεργασίας της Σαγκάη μέλη του οποίου είναι η Ρωσία, η Κίνα, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Το 2017 ανώτατος Κινέζος διπλωμάτης είπε ότι το Πεκίνο ήταν έτοιμο να συζητήσει την πλήρη ένταξη της Τουρκίας. <br /> <br /> Τον Σεπτέμβριο του 2013 η Τουρκία ανακοίνωσε πως επέλεξε την κινεζική CPMIEC για την αγορά/ανάπτυξη αντιαεροπορικών – αντιβαλλιστικών πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς. Η συμφωνία ακυρώθηκε βέβαια, αλλά η Τουρκία επέλεξε τους ρωσικούς S-400. <br /> <br /> Παρά τις αυξανόμενες αμερικανικές πιέσεις από τις ΗΠΑ, τη Δύση, γενικότερα και το ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν, μέχρι τώρα τουλάχιστον, αρνείται να εγκαταλείψει το σχέδιο των S-400 και υπεραμύνεται της «κυρίαρχης τουρκικής απόφασης». Πιο πρόσφατα, στις 7 Μαρτίου, ο Ερντογαν δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα υπαναχωρήσει ποτέ από την συμφωνία με την Ρωσία για τους S-400. Είπε μάλιστα ότι η Τουρκία προσβλέπει στην αγορά των ακόμα πιο προηγμένων ρωσικών S-500. <br /> <br /> Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να προειδοποιούν ότι η Τουρκία θα αντιμετωπίσει σοβαρές συνέπειες αν προχωρήσει στην αγορά των S-400, όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, στις 8 Μαρτίου, υπογραμμίζοντας πως η κίνηση αυτή της Άγκυρας υπονομεύει τις στρατιωτικές σχέσεις Ουάσινγκτον – Άγκυρας. <br /> <br /> Ο ίδιος είπε ότι μια πιθανή συνέπεια θα είναι η μη πώληση μαχητικών F-35 και πυραύλων Patriot στην Τουρκία. Η Τουρκία που μετέχει στο consortium κατασκευής του F-35 έχει δεσμευτεί να αγορά τουλάχιστον 100 μαχητικά. Η απόφαση της Άγκυρας υπέρ των ρωσικών συστημάτων που στρέφεται κατά του ΝΑΤΟ, θα έχει σίγουρα συνέπειες. Οι ΗΠΑ μπορεί να απαντήσουν πετώντας την Τουρκία εκτός του προγράμματος του F-35, μπορεί και όχι. <br /> <br /> Αυτή θα είναι μια απόφαση που θα εξαρτηθεί και από οικονομικές παραμέτρους πέραν των πολιτικών – στρατιωτικών. Αν η Τουρκία βγει από το πρόγραμμα ίσως στραφεί ακόμα περισσότερο προς τη Ρωσία αιτούμενη μαχητικά 5ης γενιάς. <br /> <br /> Αυτή θα είναι μια λύση που ο Πούτιν θα είναι ευτυχής να προσφέρει προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο ρήγμα στο ΝΑΤΟ, αλλά και μια κίνηση κλιμακούμενης πίεσης από την πλευρά του Ερντογάν, ο οποίος πιστεύει πως οι ΗΠΑ δεν θα αντέξουν να διακινδυνεύσουν κάτι τέτοιο. <br /> <br /> Το παίγνιο Ερντογάν έχει ωστόσο σημαντικότερο μήνυμα προς το ΝΑΤΟ πέραν της αγορά στρατιωτικού υλικού. Πρόκειται για την τουρκική γεωστρατηγική ταυτότητα. Οι S-400 αποτελούν ένα προηγμένο σύστημα προορισμένο να αντιμετωπίζει νατοϊκές απειλές. Η στοιχειώδης λογική λέει ότι η Τουρκία δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τους S-400 κατά της Ρωσίας ή κατά ρωσικών οπλικών συστημάτων. <br /> <br /> Με την συμφωνία για την αγορά των S-400 η Τουρκία, απλώς, λέει στους θεωρητικά, πλέον, Δυτικούς συμμάχους της πως βλέπει αυτούς και όχι τη Ρωσία ως απειλή ασφαλείας. Δεδομένου ότι η Ρωσία θεωρείται η πρωταρχική απειλή για το ΝΑΤΟ η τουρκική στάση θέτει εν αμφιβόλω την επίσημη Νατοϊκή της ταυτότητα. <br /> <br /> Η Τουρκία έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ και ο στρατιωτικός της έρωτας με τη Ρωσία μπορεί να είναι στις αρχές του, αλλά υπονομεύει την ικανότητα αποτροπής του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας. Η Ρωσία, χωρίς αμφιβολία, δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να δει μια στρατιωτική συμμαχία, το ΝΑΤΟ, να διαλύεται. Και κανόνας του ΝΑΤΟ είναι πως «η επίθεση εναντίον ενός μέλους νοείται ως επίθεση έναντι όλων των μελών».<br /> <b>Gatestone Institute </b><br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το ΝΑΤΟ πήρε τη θέση της Ρωσίας στην… ιεράρχηση των απειλών της Τουρκίας

Στις 17 Σεπτεμβρίου 1950 η τουρκική ταξιαρχία άφησε το λιμάνι της Μερσίνας και 26 ημέρες αργότερα αποβιβάστηκε στο Πουσάν της Νότιας Κορέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμφέρει την Ελλάδα η αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUCSWC7NnQpVVTTvKxevtFlfYGsrNDPuRN2urdMf4Vy7ej3Bfg9MmV91BV8-tdO6nd7yj5Nw5jix1Zi9BqBh47TeWxfXynvkmoW2lNSFEb2I6SGZ6Iz0cQpiUMbEVfwg09KFPP18ntCZI/s1600/merlin_13.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUCSWC7NnQpVVTTvKxevtFlfYGsrNDPuRN2urdMf4Vy7ej3Bfg9MmV91BV8-tdO6nd7yj5Nw5jix1Zi9BqBh47TeWxfXynvkmoW2lNSFEb2I6SGZ6Iz0cQpiUMbEVfwg09KFPP18ntCZI/s280/merlin_13.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Άγγελος Συρίγος</b><br /> Οι προ μηνών διαβουλεύσεις με σκοπό μία συμφωνία μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας για εδαφικές διευθετήσεις, οι οποίες να προσδίδουν εθνική ομοιογένεια στην περιοχή, προς το παρόν τουλάχιστον έχουν ναυαγήσει. Άφησαν, όμως, πίσω τους όχι μόνο τις αντιφατικές αντιδράσεις, αλλά και μία ευρύτερη συζήτηση. Αν και θα επρόκειτο για αλλαγή συνόρων, η οποία θα προέκυπτε κατόπιν συμφωνίας των ενδιαφερομένων κρατών, ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν ότι εάν, έστω και έτσι, σπάσει η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων θα προκληθεί ντόμινο ή τουλάχιστον θα εγερθούν ζητήματα, τα οποία θα αποσταθεροποιήσουν τα Βαλκάνια. <br /> <br /> Η περιοχή έχει από το παρελθόν της βγάλει κακό όνομα. Παραπέμπει σε εθνοτικές συγκρούσεις, εθνικούς ανταγωνισμούς και αστάθεια. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Από τους Βαλκανικούς Πολέμους στις αρχές του 20ου αιώνος και τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913, η οποία οριστικοποίησε τα σύνορα, έως τη δεκαετία του 1990, στη Βαλκανική επικράτησε σταθερότητα. Το συνοριακό καθεστώς άντεξε δύο παγκοσμίους πολέμους και βεβαίως το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου για μεγάλο διάστημα πάγωσε, ή τουλάχιστον έθεσε σε δεύτερη μοίρα, τις όποιες εθνικές αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς.<br /> <br /> Η μείζονος σημασίας γεωπολιτική αλλαγή στη δεκαετία του 1990 ήταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η οποία τις προηγούμενες δεκαετίες δέσποζε στον ηπειρωτικό κορμό της Χερσονήσου του Αίμου. Η διάλυση προέκυψε ως παράγωγο της κατάρρευσης των καθεστώτων του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και ως αποτέλεσμα της επιδίωξης των Δυτικών να θέσουν υπό τον γεωπολιτικό έλεγχό τους τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και βεβαίως των Βαλκανίων. <br /> <br /> Η προσπάθεια του καθεστώτος Μιλόσεβιτς, μέσα από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, να οικοδομήσει τη Μεγάλη Σερβία τον έφερε σε αντίθεση με τη Δύση και πλησίον της Ρωσίας. Παρότι γονατισμένη και σχεδόν εξαρτημένη από τη Δύση, η Ρωσία του Μπόρις Γέλτσιν αντιμετωπιζόταν και από τους Αμερικανούς και από τους Ευρωπαίους ως δυνητικός γεωπολιτικός αντίπαλος. Αυτός ήταν ο λόγος, που το ΝΑΤΟ έφτιαξε με τη συνθήκη του Ντέιτον το εγγενώς ασταθές κράτος της Βοσνίας-Ερζογοβίνης και βομβάρδισε τη Σερβία για να επιτύχει την απόσχιση και ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου. <br /> Επιδίωξη της ισορροπίας <br /> <br /> Έτσι, ενώ στην πρώτη φάση στη Γιουγκοσλαβία συγκρούσθηκαν οι Σέρβοι, οι Κροάτες και οι Μουσουλμάνοι της Βοσνίας, στη δεύτερη φάση συγκρούσθηκαν Σέρβοι με Αλβανούς. Η απόσχιση και ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου πυροδότησε περαιτέρω τον αλβανικό εθνικισμό, όπως φάνηκε καθαρά όταν οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ επιχείρησαν το 2001 να επαναλάβουν το εγχείρημα του Κοσσυφοπεδίου, με σκοπό προοπτικά να συμπεριληφθούν όλοι οι αλβανικοί πληθυσμοί σε ένα κράτος, στη Μεγάλη Αλβανία.<br /> <br /> Στην περίπτωση της ΠΓΔΜ η Δύση έβαλε φρένο στον αλβανικό εθνικισμό-μεγαλοϊδεατισμό. Όπως δεν ήθελε τη μεγάλη σερβική κοινότητα της Βοσνίας να ενσωματωθεί στη Σερβία, έτσι και απέτρεψε την απόσχιση των αλβανικών περιοχών από την ΠΓΔΜ. Φαίνεται, ωστόσο, πως δεν έχει αντίρρηση να πραγματοποιηθούν μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας εδαφικές διευθετήσεις και κάποια ανταλλαγή πληθυσμών, προκειμένου να επιλυθεί η σημερινή εκκρεμότητα και να οριστικοποιηθεί ένα συνοριακό καθεστώς αποδεκτό και από τις δύο πλευρές. <br /> <br /> Οι ΗΠΑ του προέδρου Τραμπ ευνοούν τα εθνικά κράτη και κατ’ επέκτασιν κατά το δυνατόν την εθνική ομοιογένεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται πως επεδίωξαν μία ισορροπία μεταξύ του σερβικού και του αλβανικού στοιχείου. Ήλπιζαν πως μία τέτοια εξέλιξη θα διευκολύνει την απεξάρτηση της Σερβίας από τη ρωσική επιρροή και την προσέλκυσή της στις δυτικές δομές. <br /> Μόνο με κοινή απόφαση <br /> <br /> Ωστόσο, πέραν των επιδιώξεων των εξωτερικών παραγόντων, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι στην Πρίστινα, το σύνολο της αντιπολίτευσης τάχθηκε απέναντι σε ένα ενδεχόμενο συνοριακών αλλαγών. Σε επιστολή προς την επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι, η αντιπολίτευση στο Κόσοβο θεώρησε πως «τέτοια σχέδια όχι μόνο θα αποσταθεροποιήσουν την περιοχή με αλυσιδωτές αντιδράσεις… αλλά θα είναι επίσης αδύνατο να εφαρμοσθούν και θα προκαλέσουν περισσότερες συγκρούσεις στην περιοχή μας που είναι τώρα παγωμένες». <br /> <br /> Ακόμα και στον κυβερνητικό συνασπισμό, η αντίθεση σε οποιαδήποτε ανταλλαγή εδαφών ήταν επίσης ισχυρή. Ο πρωθυπουργός του Κοσόβου Ραμούς Χαραντινάι, μάλιστα, είχε προειδοποιήσει ότι υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε πόλεμο. Πάντως, με δεδομένο ότι οι όποιες αλλαγές στο συνοριακό καθεστώς συζητείτο να πραγματοποιηθούν με κοινή απόφαση των δύο πλευρών και όχι με εκβιασμούς και επιβολή, η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να είναι αντίθετη. <br /> <br /> Συμφωνίες, οι οποίες παράγουν σταθερότητα ευνοούν και τη χώρα μας, η οποία, παρά τα προβλήματά της, είναι η μόνη ισχυρή στα Βαλκάνια. Για να μην υπάρξουν, μάλιστα, προβλήματα, εάν το ζήτημα επανέλθει στο προσκήνιο, η όποια συμφωνία μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας θα μπορούσε να προσλάβει έναν ευρύτερο χαρακτήρα: με τη συνυπογραφή όλων των βαλκανικών κρατών, η συνθήκη να εγγυηθεί συνολικά το συνοριακό καθεστώς στην περιοχή.<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Συμφέρει την Ελλάδα η αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια;

Άγγελος Συρίγος Οι προ μηνών διαβουλεύσεις με σκοπό μία συμφωνία μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας για εδαφικές διευθετήσεις, οι οποίες ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι κοινό είχαν Ελευθέριος Βενιζέλος και βασιλεύς Κωνσταντίνος Α’

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc1wd1TIo50-nyqyj-tre6IQlfxZ9OqEavMIcHpJztkZgCz3XGLnblVyJIJQ74G7kTrFZipkILxIEL2m9lqEDRekHVTq1ozhTh_Evd0_KM-1YEAGuDPCzJxzEUJdhi_CTxRCk6ZG4pvcs/s1600/venizelos_konstantinos_a_thanatos.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="147" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc1wd1TIo50-nyqyj-tre6IQlfxZ9OqEavMIcHpJztkZgCz3XGLnblVyJIJQ74G7kTrFZipkILxIEL2m9lqEDRekHVTq1ozhTh_Evd0_KM-1YEAGuDPCzJxzEUJdhi_CTxRCk6ZG4pvcs/s280/venizelos_konstantinos_a_thanatos.png" width="280" /></a></div> <br /> <b>Βασίλης Κολλάρος</b><br /> Ήταν 18 Μαρτίου του 1936, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκλεισε για πάντα τα μάτια του, δίνοντας έτσι ένα επίσημο τέλος στον εθνικό διχασμό που κατέτρωγε τις σάρκες της ελληνικής κοινωνίας από μέσα της δεκαετίας του 1910. Το άλλο πρόσωπο του Εθνικού Διχασμού, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, είχε αποβιώσει 13 χρόνια πριν. Ωστόσο, για αμφότερους ο θάνατος είχε ένα κοινό σημείο. Πέθαναν στην εξορία, μακριά από την Ελλάδα. Αλλά, και οι συνέπειες από την αποδημία τους υπήρξαν κοινές. <br /> <br /> Με άλλα λόγια, το ότι έφυγαν από τη ζωή δεν δικαιολογούσε την επίδειξη ανθρωπιάς ή ανεκτικότητας έναντι του νεκρού. Ορισμένοι αντίπαλοί τους αγνόησαν το ανθρώπινο στοιχείο του θανάτου και συνέχιζαν να τους αντιμετωπίζουν ως εν δυνάμει πολιτική απειλή.<br /> <br /> Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν άρρωστος, όταν οι επαναστάτες στρατιωτικοί (Ν. Πλαστήρας, Στ. Γονατάς) του ζήτησαν να εγκαταλείψει τη χώρα, τον Σεπτέμβριο του 1922. Η ήττα στην Μικρά Ασία είχε δημιουργήσει τεράστια αναστάτωση στις τάξεις του στρατεύματος, αλλά και στην ελληνική κοινωνία. Η Επαναστατική Επιτροπή ζητούσε την παραίτηση του βασιλιά, ως βασικού υπεύθυνου της μικρασιατικής ήττας.<br /> <br /> <img height="110" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/konstantinos_a_the_royal_chronicles_slpress.gr_.png" width="280" /><i>Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α′ : Το τέλος ενός αμφιλεγόμενου στρατηλάτη (Πηγή:The Royal Chronicles) </i><br /> <br /> Ο Κωνσταντίνος, στις 27 Σεπτεμβρίου 1922, παραιτήθηκε υπέρ του υιού του, διαδόχου Γεωργίου Β΄. Τρεις μέρες μετά, επιβιβάστηκε στο «Πατρίς» και έφυγε από την χώρα. Προορισμός του το Παλέρμο της Ιταλίας. Εκεί, η επιδείνωση της υγείας του υπήρξε ταχεία, με αποτέλεσμα να αποβιώσει στις 11 Ιανουαρίου 1923 (Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 1922 με το παλαιό ημερολόγιο), σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου «εν εξορία». <br /> <br /> Τα πολιτικά πάθη, ένεκα των ευθυνών της αντιβενιζελικής παράταξης, αλλά και του Στέμματος, στο ζήτημα της Μικρασιατικής Καταστροφής, ήταν ιδιαιτέρως οξυμένα. Κανείς δεν θα περίμενε, τέσσερις μήνες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και δυο μήνες μετά την εκτέλεση των έξι στο Γουδή, να δείξει η επαναστατική κυβέρνηση, το ανθρώπινο πρόσωπό της έναντι του θανάτου του βασιλιά.<br /> <br /> <br /> <img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%95%CF%83%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-30.12.1922-300x257.png" />Εσπερινή, 30.12.1922 <br /> <br /> Όταν ο Κωνσταντίνος έκλεισε τα μάτια του, η Ελλάδα αντιμετώπιζε μείζονα εθνικά προβλήματα, όπως η εγκατάσταση των προσφύγων, η ενίσχυση του θρακικού μετώπου και οι σκληρές διαπραγματεύσεις στη Λωζάννη. <br /> <br /> Για όλα αυτά, σύμφωνα με τους φιλοβενιζελικούς στρατιωτικούς, έφταιγε ο βασιλιάς και οι συν αυτώ πολιτικοί. Όταν πέθανε, ο Γρηγόριος Δαφνής έγραφε, ότι μαζί του «κατήρχετο στο μνήμα και ολόκληρον το βυζαντινόν παραμύθι». <br /> <br /> Για το γεγονός του θανάτου του, η επαναστατική κυβέρνηση εξέδωσε την παρακάτω λιτή ανακοίνωση: «Κατά χθεσινόν τηλεγράφημα εκ Παλέρμου προς την Α.Μ. τον Βασιλέα Γεώργιον, απέθανε χθες εις την πόλιν ταύτην εκ συγκοπής της καρδίας ο τέως Βασιλεύς Κωνσταντίνος […]». Ως αιτία θανάτου αναφερόταν η «χρονία νεφρίτις», από την οποία έπασχε από μακρού και η οποία προκάλεσε τον αιφνίδιο θάνατό του <img height="97" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%A3%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%80-30.12.1922.png" width="280" />Σκριπ, 30.12.1922 <br /> <br /> Η επιβληθείσα, από την Επαναστατική Κυβέρνηση, λογοκρισία δεν επέτρεψε στις εφημερίδες της εποχής, τη διάχυση της είδησης, παρά μόνο την αναπαραγωγή πολύ βασικών ειδήσεων, γύρω από τον θάνατο του τέως βασιλιά. Ούτε υπήρξαν αφιερώματα στα εξώφυλλα του ελληνικού τύπου για την πολυκύμαντη ζωή του νεκρού. Μικρές μόνο αναφορές, ελάχιστης αξίας. <br /> <br /> Αντιθέτως, ορισμένες ελληνικές εφημερίδες πρόθυμα αναπαρήγαγαν τα αρνητικά δημοσιεύματα του αγγλικού τύπου, τα οποία έσταζαν κυριολεκτικά δηλητήριο (Έθνος, 31.12.1922). Για το ίδιο γεγονός, ο Ι. Μεταξάς διαμαρτυρήθηκε στον πρωθυπουργό Στ. Γονατά επειδή η λογοκρισία απαγόρευε τη δημόσια έκφραση αισθημάτων προς τον νεκρό βασιλιά, ενώ ζητούσε «όπως ο αποθανών Βασιλεύς κηδευθή δημοσία και μετά βασιλικών τιμών εν Αθήναις». <img height="210" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%95%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%82-30.12.1922-300x225.png" width="280" /><br /> Εμπρός, 30.12.1922 <br /> <br /> Πως απάντησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος <br /> <br /> Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τη περίοδο αυτή, τέλη του 1922, βρισκόταν στη Λωζάννη, όπου διαπραγματευόταν με την κεμαλική Τουρκία, τους όρους της συνθήκης ειρήνης. Όταν η Επαναστατική Κυβέρνηση τον ενημέρωσε για τον θάνατο του Κωνσταντίνου και ζήτησε τη γνώμη του πάνω στο ζήτημα της κηδείας και της ταφής, εκείνος έστειλε από την Λωζάννη το εξής τηλεγράφημα: «Εάν Βασιλεύς εκφράση επιθυμίαν ενταφιασμού αποθανόντος πατρός του εν Τατοΐω, νομίζω ότι κυβέρνησις και Επανάστασις <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%81.-%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85_12.1922-314x420.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="377" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%81.-%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85_12.1922-314x420.jpg" width="280" /></a></div>                                                   <i>To τηλεγράφημα του Βενιζέλου</i><br /> πρέπει να μη αντιταχθούν, ρητώς όμως οριζομένου ότι νεκρός αποβιβασθή εις Ωρωπόν, οπόθεν θα μεταφερθή εις Τατόιον, χωρίς να γίνη επίσημος κηδεία» (30.12/12.01.1923, Λωζάννη). Ο βασιλιάς Γεώργιος, όμως, δεν αποδέχτηκε τη λύση αυτή, ζητώντας η κηδεία και η ταφή του πατέρα του να γίνει με όλες τις βασιλικές τιμές.<br /> <br /> Τελικά, η σορός του νεκρού βασιλιά δεν μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στη ρωσική εκκλησία της Φλωρεντίας. Η δε σορός του βασιλιά Κωνσταντίνου τοποθετήθηκε σε κρύπτη, στην ίδια εκκλησία. Μετά τον Κωνσταντίνο, έφυγαν από τη ζωή η μητέρα του, βασίλισσα Όλγα (1926) και η γυναίκα του, βασίλισσα Σοφία (1932), που τον είχαν ακολουθήσει στην εξορία. και αυτών οι σοροί δεν επέστρεψαν στην Ελλάδα, αλλά τοποθετήθηκαν στο ίδιο χώρο που βρισκόταν και το φέρετρο του Κωνσταντίνου. Θα περνούσαν 13 ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψουν τα οστά του Κωνσταντίνου και των δυο βασιλισσών στην Ελλάδα.<br /> <br /> Στις 17 Νοεμβρίου 1936, κατέπλευσε από το Μπρίντιζι στον Πειραιά το θωρηκτό «Αβέρωφ», συνοδεία τεσσάρων αντιτορπιλικών, με τα οστά του βασιλιά Κωνσταντίνου και των βασιλισσών Όλγας και Σοφίας. Για τις εφημερίδες της εποχής, που      βρισκόταν υπό τον άμεσο έλεγχο της μεταξικής δικτατορίας, ήταν οι «άταφοι σοροί των αείμνηστων βασιλέων». Η τελετή είχε οργανώθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια από το καθεστώς, ενώ οι σοροί των βασιλέων μεταφέρθηκαν στον Μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, όπου, για έξι μέρες, τέθηκαν σε λαϊκό προσκύνημα. Ακολούθησε η τέλεση κηδείας και στη συνέχεια ενταφιάστηκαν στους βασιλικούς τάφους στο Τατόι (Ακρόπολις, 17.11.1936). <br /> <br /> Μάρτιος 1936: Ο Βενιζέλος πνέει τα λοίσθια <br /> <br /> Τον Μάρτιο του 1936, ο Ελευθέριος Βενιζέλος βρισκόταν εξόριστος στο Παρίσι. Είχαν προηγηθεί μια σειρά από γεγονότα που συντάραξαν την ελληνική πολιτική ζωή, όπως το Κίνημα του Πλαστήρα (Μάρτιος του 1933), η δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου (Ιούνιος 1933) και το κίνημα βενιζελικών αξιωματικών (Μάρτιος 1935) με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης του Παναγή Τσαλδάρη, χωρίς όμως επιτυχία.<br /> <br /> <img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/venizelos_nekros_slpress.gr_.png" /><i>Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη νεκρική κλίνη. </i><br /> <br /> Η ανάμειξη του Βενιζέλου στο τελευταίο από τα παραπάνω, τον ανάγκασε να αποχωρήσει από την πολιτική και να εγκαταλείψει άρον – άρον τη χώρα για να μη συλληφθεί ως κινηματίας. Κατέφυγε, λοιπόν, στο Παρίσι, όπου εκεί έζησε τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Ένα χρόνο μετά, Μάρτιο του 1936, η υγεία του Κρητικού πολιτικού είχε επιδεινωθεί. Οι ελληνικές εφημερίδες είχαν συνεχείς ανταποκρίσεις από το Παρίσι για την κατάσταση του. Η Ακρόπολις έγραφε με πηχυαίους τίτλους «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πεθαίνει. Από ώρας εις ώραν αναμένεται το τέλος» (Ακρόπολις, 18.03.1936). <br /> <br /> Η εφημερίδα Νέος Κόσμος στις 18 Μαρτίου, ημέρα Τετάρτη, έγραφε, ότι «Αι γνωσθείσαι λεπτομέρειαι της βαρείας ασθενείας του κ. Ελευθερίου Βενιζέλου αναφέρουν ότι ο μέγας Έλλην πολιτικός ασθενεί από τριών εβδομάδων, προσβληθείς υπό γρίππης. Η κατάστασίς του επιδεινώθη χθες οπότε έγινεν επιπλοκή, εμφανισθείσης της φλεβίτιδος, παλαιάς ασθένειας του κ. Βενιζέλου. Λόγω της επιπλοκής, η κατάστασις του ασθενούς επεδεινώθη και είνε κρισιμώτατη». <br /> Ο νεκρός της οδού Μπωζόν <br /> <br /> Την Τετάρτη 18 Μαρτίου 1936, τις πρωινές ώρες, στο σπίτι της οδού Μπωζόν 22, στη συνοικία Ετουάλ, στο Παρίσι, ο Ελευθέριος Βενιζέλος άφησε την τελευταία του πνοή. Τα τηλεγραφήματα ήταν συνεχή και πλήρη λεπτομερειών για τις τελευταίες στιγμές του Βενιζέλου, ενώ η είδηση του θανάτου του μονοπώλησε το ενδιαφέρον του Τύπου. Στις 19 Μαρτίου, η Ακρόπολις, αφού ανήγγειλε τον θάνατο του Κρητικού πολιτικού, έγραφε ότι «Η σορός του Βενιζέλου μεταφέρεται εις Αθήνας την προσεχή Πέμπτην. Την ερχόμενην Τετάρτη θα παραληφθή υπό αντιτορπιλικών μας εκ Πρίντεζι. Η κηδεία θα γίνη εν Κρήτη, θα εκτεθή όμως εις διήμερον προσκύνημα εν Αθήναις». <img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%88%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%82-30.12.1922-300x158.png" /><br /> Έθνος, 30.12.1922 <br /> <br /> Πρωθυπουργός της χώρας, τον Μάρτιο του 1936, ήταν ο (φιλοβασιλικός) Κωνσταντίνος Δεμερτζής, με αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως, τον Ιωάννη Μεταξά. Επρόκειτο για μια κυβέρνηση – λύση στο πολιτικό αδιέξοδο που είχε δημιουργήσει το Κίνημα του Κονδύλη, τον Οκτώβριο του 1935. Άμα τη αναγγελία του θανάτου του Βενιζέλου, ο Μεταξάς μετέβη στο Τατόι για να ενημερώσει τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ και να ορίσουν τις λεπτομέρειες του επίσημου πένθους. Κατά αρχάς, συμφώνησαν τα δημόσια κτίρια να έχουν αναρτημένη μεσίστια τη σημαία, τόσο την 19η όσο και την ημέρα της κηδείας. <br /> <br /> Ενδιαφέρον, όμως, έχει το γεγονός ότι «ουδεμία απόφασις ελήφθη εν σχέσει με άλλα μέτρα, εν αναμονή των συνεννοήσεων της κυβερνήσεως μετά της οικογενείας του μεταστάντος». Παράλληλα, ο βασιλιάς απηύθυνε τηλεγράφημα στην Έλενα Βενιζέλου, εκφράζοντας τα ειλικρινή του συλλυπητήρια. Σε δεύτερη φάση, η κυβέρνηση Δεμερτζή, εν αναμονή της τελικής απάντησης της οικογένειας, έλαβε την απόφαση να αποδοθούν στον Ελευθέριο Βενιζέλο τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού. Η κηδεία του θα γινόταν δημοσία δαπάνη, ενώ θα αποστέλλονταν αντιτορπιλικά στο Πρίντεζι για να παραλάβουν τη σορό του. <br /> <br /> Για το ίδιο ζήτημα, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου επισκέφτηκε τον πρωθυπουργό για να ενημερωθεί για τις σκέψεις του, αναφορικά με την υποδοχή της σορού του Βενιζέλου. Ο Δεμερτζής, του έδωσε μια διπλωματική απάντηση, λέγοντας του ότι θεωρούσε «εθνικήν απώλειαν» τον θάνατο του Βενιζέλου, ωστόσο ανέμενε και αυτός τις συνεννοήσεις με το κόμμα των Φιλελευθέρων, αλλά και με την οικογένεια του παθόντος. <img height="236" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/elena_venizelou_slpress.gr_-300x254.png" width="280" />H <i>Έλενα Βενιζέλου θρηνεί τον θάνατο του συζύγου της (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Ελ. Βενιζέλος elvenizelos.org.gr) </i><br /> <i><br /></i> Το αίτημα Σοφούλη <br /> <br /> Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, πρόεδρος του κόμματος των Φιλελευθέρων, μετά τη φυγή του Βενιζέλου, απέστειλε τηλεγράφημα στην οικογένεια του θανόντος, ζητώντας να κηδευτεί ο νεκρός στην Αθήνα, να τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα δυο μέρες και στη συνέχεια η σορός του να μεταφερθεί για ταφή στην Κρήτη. Η οικογένεια, όμως, του απάντησε, ότι ήταν επιθυμία της ο νεκρός να μεταφερθεί σιδηροδρομικά μέχρι το Πρίντεζι και από εκεί κατευθείαν στην Κρήτη, όπου θα γινόταν κηδεία και ταφή. Να μην περάσει, λοιπόν, καθόλου από την πρωτεύουσα. <br /> <br /> Σε νεότερη τηλεφωνική επικοινωνία του Σοφούλη με τον γιο του Κρητικού πολιτικού, Σοφοκλή Βενιζέλο, του τόνισε ξανά ότι αποτελούσε «πάνδημος» αξίωση να μεταφερθεί ο νεκρός στην πρωτεύουσα για να του αποδοθούν οι μέγιστες τιμές. Ωστόσο, ο Σοφοκλής του απάντησε ότι «Γνωρίζω τούτο κ. Πρόεδρε, αλλά η επιθυμία της οικογενείας μου, ικανοποιούσης παλαιάν επιθυμίαν του πατρός μου, είνε όπως η κηδεία του γίνη εν Κρήτη. Δι’ αυτό απεφασίσαμεν, αφού και σεις το επιθυμείτε, όπως μεταφέρωμεν τον νεκρόν εν Αθήναις, υπό την προυπόθεσιν ότι η κηδεία θα γίνη εν Κρήτη» (Ακρόπολις, 19.03.1936). <br /> <br /> Ο Σοφούλης του ανταπάντησε ότι «Βεβαίως, πρέπει να ικανοποιηθή η επιθυμία του νεκρού. Θα εκτεθή όμως η σορός του εις Αθήνας εις προσκύνημα, ίνα ο λαός του, του απονείμη τας δεούσας τιμάς». Επομένως, η οικογένεια του θανόντος δέχτηκε, μετά από την πίεση του Σοφούλη, να περάσει η σορός από την Αθήνα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η κηδεία του θα γινόταν στην Κρήτη. <br /> <br /> Σύμφωνα με το επίσημο πρόγραμμα, την Τετάρτη 25 Μαρτίου, τα ελληνικά αντιτορπιλικά «Παύλος Κουντουριώτης» και «Ψαρά» θα παραλαμβάνανε από το Πρίντεζι τη σορό και μια μέρα μετά θα αποβιβαζόταν στο Φάληρο, όπου θα εκτιθόταν για δυο μέρες σε λαϊκό προσκύνημα στο μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, προτού αναχωρήσει για την Κρήτη. Στις 20 Μαρτίου η Ακρόπολις έγραφε ότι ήταν ξεκάθαρη η επιθυμία της κυβέρνησης Δεμερτζή να τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα η σορός του Βενιζέλου, όπου τιμητική φρουρά, αποτελούμενη από 50 ένοπλους Κρήτες, θα εναλλάσσονταν στο φέρετρο, αλλά και να του αποδιδόταν όλες οι τιμές. Το επίσημο πρόγραμμα δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών. <br /> <br /> Στις 22 Μαρτίου, η ίδια εφημερίδα μετέφερε την πληροφορία ότι «καταρτίζεται το πρόγραμμα της κηδείας εις τας Αθήνας», το οποίο θα ανακοινωνόταν την ίδια ημέρα. Συγχρόνως, η σορός του Βενιζέλου, με ειδική αμαξοστοιχία, μεταφέρθηκε στα γαλλο-ιταλικα σύνορα, όπου παρελήφθη από τον βασιλικό ιταλικό συρμό, ο οποίος τη μετέφερε στο Πρίντεζι το βράδυ της Τρίτης. Την επόμενη ημέρα, θα την παραλαμβάνανε τα ελληνικά πολεμικά (Ακρόπολις, 22.03.1936). <br /> Λίγο πριν αναχωρήσει από Παρίσι <br /> <br /> Την Κυριακή 22 Μαρτίου, πριν αναχωρήσει η σορός του Βενιζέλου από το Παρίσι, τελέστηκε στην εκκλησία του Άγιου Κωνσταντίνου, στην Αθήνα, μνημόσυνο από αδιάλλακτους, όπως ανέφερε η Ακρόπολις, αντιβενιζελικούς στη μνήμη των «άταφων βασιλέων» (Κωνσταντίνου, Σοφίας, Όλγας) και των εκτελεσθέντων στο Γουδή. Αναμενόμενο ήταν να δοθεί στο μνημόσυνο πολιτικό χρώμα, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει διαδήλωση με συνθήματα τόσο κατά του νεκρού όσο και κατά της απόφασης της κυβέρνησης να του αποδώσει τιμές. <img height="174" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BC%CE%AE%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CE%BC%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%81%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85..jpg" width="280" /><i>Γαλλικό στρατιωτικό τμήμα απονέμει τιμές στη σορό του Ελευθερίου Βενιζέλου (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Ελ. Βενιζέλος elvenizelos.org.gr). </i><br /> <br /> Δυο μέρες μετά (24 Μαρτίου), η εφημερίδα Ακρόπολις κυκλοφόρησε με τίτλο «Η σορός του Βενιζέλου θα μεταφερθή κατ’ ευθείαν εις την Κρήτην. Εματαιώθη το προσκύνημα εις τας Αθήνας. Υπήρχον φόβοι διασάλευσεως της». Η κυβερνητική ανακοίνωση ανέφερε τα εξής: «κατόπιν τηλεγραφήματος του εν Παρισίοις πρεσβευτού, δια του οποίου εξεφράζετο η επιθυμία της οικογενείας του Ελευθερίου Βενιζέλου, όπως η μετακομιδή της σορού γίνη κατ’ ευθείαν εις Κρήτην, η κυβέρνησις έδωκε τας προς τούτο δεούσας διαταγάς, ανήγγειλε δε και την απόφασιν ταύτην προς το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ιδιαίτερον πρόγραμμα θέλει κανονίσει τα της εν Κρήτη κηδείας». <br /> <br /> Τι είχε, όμως, μεσολαβήσει και ματαιώθηκε «το προσκύνημα εις τας Αθήνας»; Μετά τις διαμαρτυρίες των φιλοβασιλικών, ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Κοτζιάς, μέσω επιστολής, υπέδειξε στον Σοφούλη το ενδεχόμενο θλιβερών επεισοδίων, αν η σορός εκτιθόταν σε διήμερο προσκύνημα στην Αθήνα (Ακροπολις, 24.03.1936). Κύκλοι των Φιλελευθέρων θεώρησαν, ότι η κυβέρνηση Δεμερτζή προσπαθούσε να αλλάξει το πρόγραμμα της κηδείας, στηριζόμενη μόνο σε φήμες περί σχεδιαζόμενων επεισοδίων. <br /> <br /> Η Ακρόπολις στο φύλλο της 27ης Μαρτίου μετέφερε την είδηση ότι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων είχαν εκφράσει αντίθετη γνώμη, όσον αφορά το πέρασμα της σορού του Βενιζέλου από την πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο Μεταξάς διέψευσε τον ισχυρισμό αυτό.<br /> Στη συνέχεια, η ελληνική κυβέρνηση, μέσω του Έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, Ν. Πολίτης, ενημέρωσε την οικογένεια του νεκρού για τα επεισόδια στην Αθήνα και περίμενε την απάντησή της. <img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/03/%CE%9A%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B5%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85..jpg" /><i>Κρητικός κρατάει εφημερίδα με την είδηση του θανάτου του Ελευθερίου Βενιζέλου (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Ελ. Βενιζέλος elvenizelos.org.gr) </i><br /> <br /> Το τηλεγράφημα του Πολίτη μετέφερε την επιθυμία της Έλενας Βενιζέλου να μην γίνει η μετακομιδή της σορού στην Αθήνα, λόγω της δημιουργηθείσας εκεί ατμόσφαιρας εξάψεως. Ο Δεμερτζής της απάντησε ότι «η Κυβέρνησις συμφωνεί, όπως ο νεκρός μεταφερθή κατ’ ευθείαν εις Κρήτην» (Ακροπολις, 24.03.1936). <br /> Άνευ ειδικής πιέσεως <br /> <br /> Είναι αλήθεια ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός «κρύφτηκε» πίσω από το τηλεγράφημα της Έλενας Βενιζέλου, το οποίο όμως, κατά κάποιο τρόπο, αυτός είχε προκαλέσει. Επίσης, δέχτηκε «άνευ ειδικής πιέσεως» την αλλαγή στάσης της οικογένειας του νεκρού. Για τον Γεώργιο Καφαντάρη, ήταν σφάλμα της κυβέρνησης που δέχτηκε να γίνει μνημόσυνο για τον Κωνσταντίνο, εν μέσω επίσημου πένθους. <br /> <br /> Η απόφαση της ματαίωσης της διακομιδής της σορού του Βενιζέλου στην Αθήνα προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, κύμα αντιδράσεων από τους οπαδούς των Φιλελευθέρων. Επιτροπή αποτελούμενη από βουλευτές του κόμματος, ζήτησε να από τη κυβέρνηση να αποστείλει νεότερο τηλεγράφημα στην οικογένεια, στο οποίο να ζητά να αλλάξει την στάση της, στο ζήτημα της διέλευσης του νεκρού από την Αθήνα. <br /> <br /> Ο Δεμερτζής, όμως, αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο. Τότε εκείνοι προχώρησαν στη συγκρότηση συλλαλητηρίου, το οποίο όμως ματαιώθηκε από την Διεύθυνση της Αστυνομίας. Εν τέλει, το πρωί της Παρασκευής 27 Μαρτίου, τα δυο πολεμικά πλοία έφτασαν στα Χανιά, χωρίς να προηγηθεί πέρασμα της σορού από την πρωτεύουσα. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας τελέστηκε η κηδεία του Ελευθερίου Βενιζέλου. <br /> <br /> Οι δυο πρωταγωνιστές του Εθνικού Διχασμού, Βενιζέλος και Κωνσταντίνος, πέθαναν στην εξορία. Δεν ήταν όμως οι μόνοι. Και ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε πεθάνει εκτός Ελλάδος. Η σορός του επέστρεψε σιδηροδρομικώς από τη Γαλλία στην Ελλάδα, διότι ο Δεληγιάννης είχε δηλώσει ότι τα πολεμικά πλοία δεν είναι νεκροφόρες (Ακρόπολις, 27.03.1936). Ήταν τέτοια η πολιτική πόλωση, που η χώρα δεν χωρούσε και τους δυο. Όποιος έχανε, έπρεπε να φύγει. Λες και η ψήφος του ελληνικού λαού ερμηνευόταν από αυτούς ως εξοστρακισμός. Ο νικητής του πολιτικού παιχνιδιού επεδίωκε, ευθέως ή πλαγίως, την εξορία του αντιπάλου του, ορισμένες φορές και τη φυσική του εξόντωση.<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τι κοινό είχαν Ελευθέριος Βενιζέλος και βασιλεύς Κωνσταντίνος Α’

Βασίλης Κολλάρος Ήταν 18 Μαρτίου του 1936, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκλεισε για πάντα τα μάτια του, δίνοντας έτσι ένα επίσημο τέλος σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνικό υποβρύχιο Type 209/1100 πλέει έξω από τουρκική ναυτική βάση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJIuU5Ba9S307liaDUTKF800f02DYWlPUPPnLh3ozKnHnPWLynhuRP38var3FQjPub5v4Cu9SSkDkSSMXNtOMfIe-38SWs19JGHND5bPgMaJMGpmXXPdpJ-is673TTUBse6InWmIQYJc8/s1600/nirefs_2.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="122" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJIuU5Ba9S307liaDUTKF800f02DYWlPUPPnLh3ozKnHnPWLynhuRP38var3FQjPub5v4Cu9SSkDkSSMXNtOMfIe-38SWs19JGHND5bPgMaJMGpmXXPdpJ-is673TTUBse6InWmIQYJc8/s280/nirefs_2.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Γράφει: <b>Γιάννης Πετρίδης</b><br /> Ενα καθαρό μήνυμα έστειλε πριν από μερικές ώρες στην Αγκυρα το Πολεμικό Ναυτικό, ένα αναβαθμισμένο υποβρύχιο Type 209/1100 κλάσης «Ποσειδών», πλέοντας σε... ανάδυση, έξω από την μικρασιατική ακτή (πιθανότατα έξω από το ναύσταθμο του Ακσάζ).<br /> <br /> Λίγες ώρες πριν την έναρξη της 1ης Συνόδου Κορυφής του σχήματος 3+1 στα Ιεροσόλυμα, με τη συμμετοχή των ηγετών Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ (η Ελλάδα συμμετέχει με τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα)<br /> <br /> <iframe allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/oZ0gZs8MJSA" width="280"></iframe><br /> <br /> Το υποβρύχιο εξοπλισμένο με υποβρυχίως εκτοξευόμενα βλήματα αέρος-επιφανείας (μπορούν να πλήξουν και επίγειους στόχους) UGM-84D Block 1C Harpoon, κινήθηκε πολύ κοντά στην μικρασιατική ακτή.<br /> <br /> Το Πολεμικό Ναυτικό εκσυγχρόνισε τα 4 υποβρύχια κλάσης μεταξύ 1989 και 15 Μαρτίου 2000. Από τα τέσσερα υποβρύχια, τώρα υπηρετούν τα τρία αφού το πρώτο αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία.<br /> <br /> Είχε προηγηθεί η έκδοση από την Τουρκία NAVTEX, δέσμευσης μιας τεράστιας θαλάσσιας περιοχής στο Αιγαίο κι ειδικότερα στο Ικάριο Πέλαγος. Η NAVTEX ισχύει για την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019 και είναι ε πυρά<br /> <br /> TURNHOS N/W : 0378/19 (İzmir NAVTEX Station) (Published Date: 19-03-2019 12:06)<br /> TURNHOS N/W : 0378/19<br /> AEGEAN SEA<br /> GUNNERY EXERCISE, ON 22 MAR 19 FROM 0900Z TO 1100Z IN AREA BOUNDED BY;<br /> 37 45.50 N - 025 58.00 E<br /> 37 56.00 N - 026 37.70 E<br /> 38 07.00 N - 026 26.00 E<br /> 38 00.00 N - 025 58.00 E<br /> CAUTION ADVISED<br /> <br /> <a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ελληνικό υποβρύχιο Type 209/1100 πλέει έξω από τουρκική ναυτική βάση

Γράφει: Γιάννης Πετρίδης Ενα καθαρό μήνυμα έστειλε πριν από μερικές ώρες στην Αγκυρα το Πολεμικό Ναυτικό, ένα αναβαθμισμένο υποβρύχιο Ty...

Διαβάστε την συνέχεια

Το τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και το παίγνιο ισχύος στην Αν. Μεσόγειο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMwLnX8dwxP9e01RdaAJX72kyEcRGjlqWh_12kqc6BO-BmpRjskpn6G-WXC44qmALhHHaZrivf4d6bSuvV5533UyXJhJ3nbdeWWGR7pbTlTt3S6wBd-f9vg5YDmdUI5Be7ILnqG9DM9mU/s1600/gkumas.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="418" data-original-width="750" height="155" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMwLnX8dwxP9e01RdaAJX72kyEcRGjlqWh_12kqc6BO-BmpRjskpn6G-WXC44qmALhHHaZrivf4d6bSuvV5533UyXJhJ3nbdeWWGR7pbTlTt3S6wBd-f9vg5YDmdUI5Be7ILnqG9DM9mU/s280/gkumas.jpg" width="280" /></a></div>     σκίτσο Κυριάκος Γκούμας<br /> <br /> Του<b> </b>Γιώργου Μαργαρίτη*<br /> <br /> Η αποτυχία της “Αραβικής Άνοιξης” και συνακόλουθα του Δυτικού στρατοπέδου στη Συρία βάθυνε τις αναταράξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και οδήγησε σε αναθεώρηση των στρατηγικών σχεδιασμών. Σε αυτό το πλαίσιο δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται πλήθος εναλλακτικών πολιτικών με στόχο την δημιουργία υποκατάστατων ικανών να απαντήσουν στο στρατηγικό πρόβλημα. Στο επίπεδο της διπλωματίας η κινητοποίηση πρόσθετων δυνάμεων και η συγκρότηση συμμαχιών υπήρξε το πρώτο ζητούμενο. <br /> <br /> Η κινητοποίηση νέων δυνάμεων που θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό αφορούσε –και αφορά– τον εκτός τον ΗΠΑ Δυτικό Κόσμο. Ο στόχος ήταν η κινητοποίηση των μηχανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην αμφισβητούμενη ζώνη, σε τρόπο ώστε να συγκροτηθεί μια στρατιωτική δύναμη ικανή να προβάλει με αξιοπιστία τις δυτικές πολιτικές στην περιοχή. <br /> <br /> Παρά τις εξασκούμενες από την πλευρά των ΗΠΑ πιέσεις τα αποτελέσματα σε αυτό το πεδίο δεν φάνηκαν πειστικά. Ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε η ΕΕ κατάφεραν να συγκροτήσουν μια όποια σταθερή δύναμη ικανή να εντυπωσιάσει εχθρούς και φίλους στην Ανατολική Μεσόγειο. Στις πολυάριθμες και επίμονα επαναλαμβανόμενες ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην περιοχή μετέχει συνήθως μονοψήφιος αριθμός πλοίων ή αεροπορικών μέσων, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται, μάλιστα, από τους “πρόθυμους” της περιοχής. <br /> <br /> Η δημοσιοποίηση στατιστικών πριν από λίγο καιρό, σύμφωνα με τις οποίες το 24%(!) των δραστηριοτήτων του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού αφορά “συμμαχικές υποχρεώσεις” εξηγεί το τι εννοούμε. Από την άλλη πλευρά, ίσως, να έχει σημασία το γεγονός ότι στις δραστηριότητες αυτές είναι σαφώς πιο έντονη η παρουσία καναδικών πολεμικών πλοίων απ’ ότι, λόγου χάρη, γερμανικών ή βρετανικών. Ακόμα και οι χώρες που θέλουν, η Γαλλία για παράδειγμα, δύσκολα μπορούν να πείσουν ότι μπορούν. <br /> <br /> Μια άλλη παράμετρος των ενεργειών στο διπλωματικό πεδίο είναι η δημιουργία συμμαχικών σχημάτων με σαφή στρατιωτικό προσανατολισμό από τα ενδιαφερόμενα κράτη της περιοχής. Τα κράτη αυτά είναι για την ακρίβεια τρία (Ισραήλ, Κύπρος και Ελλάδα), ενώ το τέταρτο και σημαντικό, η Αίγυπτος, είναι μόνιμα προσανατολισμένη στην αντιμετώπιση εσωτερικών απειλών και πολύ δύσκολα θα μπορούσε να μετάσχει σε μόνιμα σχήματα με αξιόπιστο τρόπο. <br /> <br /> Ετούτο το συμμαχικό σχήμα, που διαμορφώθηκε κάτω από την ισχυρή παρότρυνση των ΗΠΑ στον καιρό των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προσπαθεί απεγνωσμένα να συνδυάσει ανόμοια προβλήματα, μεγέθη και καταστάσεις σε ένα κοινό σκοπό. Το ανόμοια το υπαγορεύει πρώτα απ’ όλα η γεωγραφία. Αν και ο κοινός παρονομαστής και των τριών αυτών κρατών είναι η ανάγκη διαφύλαξης της ζωτικής γι’ αυτές “γαλάζιας ενδοχώρας” τους, η τελευταία δεν είναι ακριβώς η ίδια: το Αιγαίο (αρχιπέλαγος – κλειστή θάλασσα) δεν είναι όπως η Ανατολική Μεσόγειος (σχετικά ανοικτή θάλασσα), από όποια πλευρά και να το δει κανείς. <br /> <br /> Νεοπαγείς “σύμμαχοι” <br /> <br /> Επιπλέον, οι νεοπαγείς “σύμμαχοι”, “εταίροι” είναι ανισοβαρείς και δέσμιοι των επιμέρους προβλημάτων τους. Το Ισραήλ είναι “φρούριο” και όπως σε κάθε φρούριο συμβαίνει ασχολείται κυρίως με την προάσπιση των τειχών του (στην κυριολεξία ενίοτε). Η Κύπρος είναι κατά το ένα τρίτο κατεχόμενη και κοιτάει πάντοτε με ανησυχία την “πράσινη γραμμή”. Η δε Ελλάδα, μέσα σε δίνη προβλημάτων, έχει ολοένα και πιο αμφίβολες δυνατότητες. <br /> <br /> Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις τρεις αυτές χώρες μόνο η Ελλάδα διαθέτει κάτι που θα μπορούσε να εκληφθεί ως στόλος ανοικτής θαλάσσης. Πρόκειται για 13 φρεγάτες μάλλον απαρχαιωμένες για τα σημερινά δεδομένα (οι “S” έχουν ηλικία 40 περίπου ετών και οι ΜΕΚΟ είναι 20-30 ετών), οι οποίες στερούνται πρακτικά αντιαεροπορικών δυνατοτήτων (το κύριο αντιαεροπορικό τους σύστημα ESSM έχει βεληνεκές 20 χλμ, λίγο περισσότερο απ’ ό,τι το βεληνεκές του κύριου πυροβόλου τους). Υπάρχουν φυσικά και τα υποβρύχια όπου, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι όπλο “απαγόρευσης” και όχι όπλο “κυριαρχίας”. <br /> <br /> Με άλλα λόγια κτίζεται μια συμμαχία με στρατιωτικά κυρίως χαρακτηριστικά, η οποία, όμως, δεν μπορεί να απαντήσει στο κρίσιμο στρατηγικό πρόβλημα για το οποίο συγκροτείται: την εξασφάλιση της ζωτικής για τις συμβαλλόμενες χώρες “γαλάζιας ενδοχώρας”. Οι κοινές ασκήσεις και οι πολυποίκιλες επαφές μεταξύ κυβερνήσεων και αξιωματούχων των χωρών αυτών –με την σταθερή και επίμονη συμμετοχή πλέον Αμερικανών ομολόγων τους– αποτυπώνουν προθέσεις μάλλον παρά απαντήσεις. <br /> <br /> Οι ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο <br /> <br /> Στο στρατιωτικό πεδίο οι κοινές ασκήσεις έχουν πολύ συχνά ως παρονομαστή τις επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων. Είναι μια όψη της αμηχανίας αυτό: όπως όλοι γνωρίζουν οι ειδικές δυνάμεις, από τον καιρό των voltigeurs του Ναπολέοντα ως σήμερα, μπορούν να φθείρουν τον αντίπαλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να κερδίσουν έναν πόλεμο. <br /> <br /> Οι ΗΠΑ, ως εξωτερικός ενδιαφερόμενος για την ανάσχεση των περιφερειακών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στην κρίσιμη ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου, μοιράζονται με τις ενδιαφερόμενες χώρες τόσο την ανησυχία όσο και την αμηχανία. Η τοποθέτηση στην Ελλάδα ως Πρέσβη του κ. Πάϊατ, ειδικευμένου σε “λεπτές”, δύσκολες αποστολές, υποδηλώνει αυτήν την παράμετρο. <br /> <br /> Η πολιτική τους είναι υποχρεωτικά πολυδιάστατη. Από τη μία έχουν επιδοθεί σε μία ξέφρενη δραστηριότητα για την εξασφάλιση προσβάσεων. Μάλλον πρόκειται για το “σύνδρομο της Σιγκαπούρης” σε μεσογειακή έκδοση. Στη δεκαετία του 1930, οι Βρετανοί αντιλαμβανόμενοι ότι δεν έχουν την οικονομική και στρατιωτική ισχύ για να αναχαιτίσουν την ιαπωνική απειλή και πιεζόμενοι για την παροχή εγγυήσεων στις κτήσεις τους (Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία), κατασκεύασαν την μεγάλη ναυτική βάση της Σιγκαπούρης. Σκοπός τους ήταν να τρομάζουν τους μεν και να καθησυχάζουν τους δε. Στα 1942 διαπιστώθηκε ότι μία βάση χωρίς “περιεχόμενο” ελάχιστα πράγματα μπορεί να προσφέρει. <br /> <br /> Στην εδώ περίπτωση, οι Αμερικανοί πολλαπλασίασαν τα τελευταία χρόνια την παρουσία τους σε στρατιωτικές “διευκολύνσεις” και στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα. Η Σούδα έγινε “κράτος εν κράτει”, σχεδόν όσο και οι βρετανικές “κυρίαρχες” βάσεις στην Κύπρο. Το πρόβλημα είναι ότι το “περιεχόμενο” λείπει. Μερικά αεροπλάνα TF 67.3 και 67.8 (Task Group θαλάσσιας αναγνώρισης και ηλεκτρονικού πολέμου) διακοσμούν ενίοτε την αεροπορική βάση, ενώ στη ναυτική αντίστοιχη, στο Μαράθι, δεν παρατηρείται συνωστισμός πλοίων. Συνήθως η τρομερή και φοβερή “προβλήτα των αεροπλανοφόρων” είναι άδεια. <br /> <br /> Πολιτική σημασία άσκησης <br /> <br /> Πριν από μερικές ημέρες το τουρκικό πολεμικό ναυτικό πραγματοποίησε μια εντυπωσιακή ναυτική άσκηση σε όλο το μήκος και το πλάτος του Αιγαίου. Ανακοινώθηκε ότι πήραν μέρος σε αυτή περισσότερα από εκατό πολεμικά πλοία, αν και ελληνικής προέλευσης πληροφορίες κάνουν λόγο για αρκετά μικρότερο αριθμό. Τα ελληνικά και κυπριακά μέσα ενημέρωσης, αυστηρά προσηλωμένα στην πολιτική του κατευνασμού, έσπευσαν να δηλώσουν ότι δεν έγινε και τίποτα, μια «αβλαβής διέλευση» ήταν – μάλλον γιατί «δεν τόλμησαν οι Τούρκοι» όπως πολλά από αυτά ανέφεραν. Η πολιτική σημασία της άσκησης δεν απασχόλησε κανέναν. <br /> <br /> Βγάζοντας ένα πολύ μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία έστειλε ένα σαφές και σκληρό πολιτικό μήνυμα. Η “γαλάζια ενδοχώρα” των άλλων δεν είναι παρά η “γαλάζια πατρίδα” των ιθυνόντων της Άγκυρας. Στην ουσία αυτή η επίδειξη κατέδειξε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αποτυχία των σχεδιασμών της Αθήνας βασικά –αλλά και της Ουάσιγκτον και φυσικά της Λευκωσίας– στην κάλυψη του ζωτικού γι’ αυτές ζητήματος της “γαλάζιας ενδοχώρας”. Αποτύπωσε τους νέους συσχετισμούς στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και κατέγραψε τις δικές της δυνατότητες –τις δυνατότητες μιας περιφερειακής δύναμης– στο πεδίο αυτό. <br /> <br /> Στην δική μας πρωτεύουσα η αμηχανία έρχεται ολοένα και πιο κοντά στην ενδοτικότητα. Η πιθανότητα του λάθους στις πολιτικές, στρατηγικές, στρατιωτικές, διπλωματικές επιλογές της πολιτικής μας ηγεσίας δεν εξετάζεται ούτε στο ελάχιστο, ούτε ως ενδεχόμενο. Εναλλακτικά σχέδια δεν φαίνεται να υπάρχουν. Δεν πρόκειται για βλακεία, ούτε για αφέλεια. <br /> <br /> Τα συμφέροντα –οικονομικά, πολιτικά, ταξικά αν θέλετε– που υπηρετεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας το εγκλωβίζουν σε αδιέξοδες πολιτικές. Δεν συμβαίνει μόνο στα εθνικά θέματα, συμβαίνει και σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της πολιτικής. Μόνο που στα εθνικά θέματα ετούτες οι παγιδεύσεις πληρώνονται πιο άμεσα. Και οπωσδήποτε πολύ πιο θεαματικά. <br /> <br /> <i><b>*Ο Γιώργος Μαργαρίτης διδάσκει από το 1985 σύγχρονη ιστορία. Αρχικά στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1985-2004) και μετέπειτα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου, από το 2004, υπηρετεί ως Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών.</b></i><br /> <br /> <a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και το παίγνιο ισχύος στην Αν. Μεσόγειο

    σκίτσο Κυριάκος Γκούμας Του Γιώργου Μαργαρίτη* Η αποτυχία της “Αραβικής Άνοιξης” και συνακόλουθα του Δυτικού στρατοπέδου στη Συρί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν: Γιατί αλαλάζει κατά της Ελλάδας; Οι εκλογές, το γεωπολιτικό σκάκι και οι εθνικιστές

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCtT6NvXRk-8ZBqM5ddgNzLv0_u8uVsdHPRFh_BfCPPHSFQmcPrfqnvv6E9DZ5bBsBIpe_Rj26m63VcFJVHC9RtgpLKla6_mDz8AcEEY1QzfNCUX4rKf2qjRy22XIHt9SOdS5gvPH5ECo/s1600/erdogan_ekloges.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="434" data-original-width="640" height="189" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCtT6NvXRk-8ZBqM5ddgNzLv0_u8uVsdHPRFh_BfCPPHSFQmcPrfqnvv6E9DZ5bBsBIpe_Rj26m63VcFJVHC9RtgpLKla6_mDz8AcEEY1QzfNCUX4rKf2qjRy22XIHt9SOdS5gvPH5ECo/s280/erdogan_ekloges.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Σωτήρης Παναγιώτης </b><br /> Οι δημοτικές εκλογές είναι πολύ μεγάλη υπόθεση στην Τουρκία. Συχνά δείχνουν το προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα, ενώ η κατάκτηση μιας μεγάλης δημαρχίας συχνά είναι το εφαλτήριο για μια πολιτική καριέρα που μπορεί να φτάσει μέχρι την κορυφή.<br /> <br /> Ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ξεχνάει ότι η μεγάλη τομή στην καριέρα του ήταν η εκλογή του στη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης που τον έκανε μια πανεθνικά αναγνωρίσιμη φιγούρα και τον βοήθησε αργότερα να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Άλλωστε, η κατάκτηση τόσο μεγάλων δήμων ήταν από μόνη της μια ένδειξη ότι μπορούσε μια εκδοχή πολιτικού Ισλάμ να γίνει πολιτικά κυρίαρχη στην γειτονική χώρα.<br /> <br /> Τα σύννεφα στον ορίζοντα της οικονομίας <br /> <br /> Η Τουρκία οδεύει έτσι για τις δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου. Οι εκλογές αυτές είναι η πρώτη δοκιμασία του Ερντογάν στο νέο πολιτικό και θεσμικό τοπίο που διαμορφώθηκε μετά το πραξικόπημα του 2016. <br /> Στο ενδιάμεσο διάστημα ο Ερντογάν κατάφερε να περάσει τη συνταγματική αναθεώρηση που επεδίωξε, με κεντρικό άξονα τις υπερεξουσίες που απέκτησε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, και τον Ιούνιο του 2018 να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο πρόεδρος της δημοκρατίας, ενώ ο κυβερνητικός συνασπισμός ανάμεσα στο κόμμα του το AKP και το εθνικιστικό MHP κατάφερε να πάρει και την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. <br /> <br /> Όμως, η ολοκλήρωση των θεσμικών τομών που ακολούθησαν το πραξικόπημα και η αποκρυστάλλωση των πολιτικών συσχετισμών, ιδίως μετά την απροθυμία του Αμπντουλάχ Γκιουλ να είναι ο κοινός υποψήφιος της αντιπολίτευσης, έφεραν την Τουρκία αντιμέτωπη με τα μια σειρά από προβλήματα. <br /> <br /> Καταρχάς υπάρχουν τα σοβαρά προβλήματα με την οικονομία. Αυτό που κάποτε ήταν το ισχυρό χαρτί του Ερντογάν, δηλαδή η επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και ανόδου του καταναλωτικού επιπέδου τα προηγούμενα χρόνια, τώρα κινδυνεύει να γίνει η αχίλλειος πτέρνα του. <br /> <br /> Η γενικότερη στροφή των επενδυτών από τις περιφερειακές προς τις κεντρικές αγορές, σε συνδυασμό με τις περιορισμένες αμερικανικές κυρώσεις, αλλά και πιο πρόσφατα τον αποχαρακτηρισμό της Τουρκίας ως προνομιακού εμπορικού εταίρου από τις ΗΠΑ (επισήμως βέβαια επειδή πλέον «ωρίμασαν» ως οικονομία) όλα αυτά οδήγησαν σε σημαντική υποχώρηση της τουρκικής λίρας, άνοδο του κόστους εξυπηρέτησης του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους και σε αύξηση του πληθωρισμού. Ειδικά, η τελευταία εξέλιξη σε συνδυασμό με την άνοδο της τιμής των λαχανικών έχει προκαλέσει αρκετά μεγάλη δυσαρέσκεια στην Τουρκία. <br /> <br /> Ο πληθωρισμός τρέχει πλέον με πάνω από 20%, η ανεργία έχει ανέβει στο 13,5%, η τιμή των λαχανικών ανέβηκε 13% στους πρώτους δύο μήνες και το 51% των ερωτηθέντων σε σχετική έρευνα δήλωσαν ότι δεν μπορούν πλέον να αγοράζουν κόκκινο κρέας. <br /> Ας μην ξεχνάμε ότι παρά τις εκλογικές του επιτυχίες ο Ερντογάν έχει να αντιμετωπίσει μια διαιρεμένη χώρα. Όλες οι εκλογικές μάχες των τελευταίων ετών αποτυπώνουν μια πόλωση που συχνά παίρνει και γεωγραφικές μορφές, με τα δυτικά παράλια να παραμένουν προπύργια της αντιπολίτευσης. Μπορεί να έχει μια πολιτική δύναμη που να μπορεί στα σταθεί απέναντί του, ή κάποια άλλη πολιτική φιγούρα, όμως ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της Τουρκίας έχει κουραστεί από την εποχή Ερντογάν, ιδίως στην τρέχουσα έντονη «βοναπαρτιστική» στροφή του, με τις διώξεις πολιτών και δημοσίων λειτουργών, ακόμη και εάν εμφανώς δεν είχαν καμία σχέση με το πραξικόπημα. <br /> <br /> Και ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς και το γεωπολιτικό «στρίμωγμα» που υφίσταται η Τουρκία με την τριμερή (και τη συμμετοχή του Αμερικανού υπουργού, Μ. Πομπέο) να μην είναι… καλό μαντάτο για τον Σουλτάνο. <br /> <br /> Οι εκλογικές παγίδες <br /> <br /> Σε αυτό το τοπίο ο Ερντογάν αντιμετωπίζει τις τοπικές εκλογές ως δημοψήφισμα. Μόνο που τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. <br /> Πέραν της Σμύρνης που είναι παραδοσιακό προπύργιο της Κεμαλικής αντιπολίτευσης το κυβερνών AKP ανησυχεί για την Κωνσταντινούπολη, όπου ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Εκρέμ Ιμάμογλου εμφανίζεται όλο και πιο απειλητικός όσο πλησιάζουμε στις εκλογές ενώ στην Άγκυρα προηγείται ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Μανσούρ Γιαβάς, ενώ ανάλογες τάσεις εμφανίζονται και σε άλλες πόλεις. <br /> <br /> Επιπλέον, όλα δείχνουν ότι στις κουρδικές περιοχές θα επανεκλεγούν δήμαρχοι που υποστηρίζει το φιλοκουρδικό (και αριστερό) HDP. Παρότι θεωρείται πολύ πιθανό μετά να καθαιρεθούν ξανά, το πολιτικό μήνυμα θα είναι σαφές. <br /> Κομμάτι της ανησυχίας για τον Ερντογάν και το γεγονός ότι το HDP κομματική παρουσία κάνει κυρίως στις ανατολικές και κουρδικές περιοχές, ενώ στα δυτικά η τακτική είναι<br /> «να χάσει η κυβέρνηση», κάτι που παραπέμπει στην μαζική υπερψήφιση υποψηφίων της αντιπολίτευσης από τους μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς που η εσωτερική μετανάστευση έχει οδηγήσει στα αστικά κέντρα.<br /> <br /> <img height="186" src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2019/03/ImgSrc-2-39-600x400.jpg" width="280" /> <br /> <br /> Τα ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα <br /> <br /> Σε όλα αυτά προσθέστε και την διαρκή κούραση και ανησυχία για τις εξελίξεις στη Συρία. Μέχρι τώρα ο Ερντογάν έχει πείσει ότι απέναντι στο ενδεχόμενο να φτιαχτεί μια ελεγχόμενη από δυνάμεις προσκείμενες στο PKK οιονεί κουρδική κρατική οντότητα δίπλα στα τουρκοσυριακά σύνορα, απαιτεί την ακόμη μεγαλύτερη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στην περιοχή. <br /> <br /> Όμως, η προσπάθεια της Τουρκίας να χειριστεί την κατάσταση αυτή, ιδίως από τη στιγμή που οι Κούρδοι της Συρίας είναι αυτή τη στιγμή οι βασικοί σύμμαχοι (και η πιο σημαντική τοπική επένδυση) των ΗΠΑ στη Συρία, η καχυποψία έναντι των ΗΠΑ και εξαιτίας του κουρδικού και επειδή παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα για την αμερικανική εμπλοκή το πραξικόπημα, οι ταλαντεύσεις ανάμεσα στον ιστορικό προσανατολισμό προς τη Δύση και την αναγκαστική συμπόρευση με τη Ρωσία ως βασική εγγυήτρια δύναμη ενός δρόμου ειρήνευσης, όλα αυτά φέρνουν τον Τούρκο πρόεδρο αντιμέτωπο με σημαντικές πιέσεις. Τελευταίο επεισόδιο η κλιμακούμενη αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ με αφορμή την τουρκική επιμονή για προμήθεια συστοιχιών S-400 από τη Ρωσία παρά τις αμερικανικές αντιρρήσεις που έχουν φτάσει μέχρι του σημείου να διακυβεύουν την παράδοση των F-35 που έχει παραγγείλει η Τουρκία. <br /> <br /> Όλα αυτά επιτείνονται και από τους νέους συσχετισμούς στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία φοβάται ότι γύρω από τις ανακαλύψεις εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων από την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κυπριακή δημοκρατία, ξαναχαράσσεται ο ενεργειακός και μαζί πολιτικός χάρτης της περιοχής. Αυτό επιτείνεται από τη διαφαινόμενη τάση τμήματος του αμερικανικού διπλωματικού και στρατιωτικού κατεστημένου κατεξοχήν να επενδύσει στην υποστήριξη του άξονα Ισραήλ, Αιγύπτου και Ελλάδας, ο παραπέμπει και σε έναν δυνάμει αντι-τουρκικό άξονα, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι στηρίζεται στη διάρρηξη εδώ και αρκετά χρόνια των σχέσεων ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ παρότι οι δύο χώρες υπήρξαν για αρκετά χρόνια τα προκεχωρημένα φυλάκια της «Δύσης» στην ευρύτερη περιοχή.<br /> <br /> <img src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2019/03/ImgSrc-94-600x352.jpg" /> <br /> <br /> Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Ερντογάν αλλά και η τουρκική κυβέρνηση υψώνουν τους τόνους το τελευταίο διάστημα, συγκρούονται ρητορικά με τον Νετανιάχου (μια αντιπαράθεση που κρατάει χρόνια) και αμφισβητούν διπλά τη χάραξη οικοπέδων που έχει κάνει στην ΑΟΖ της η Κυπριακή δημοκρατία, τόσο διεκδικώντας τμήμα τους για την υποτιθέμενη ηπειρωτική τουρκική υφαλοκρηπίδα (με βάση την τουρκική θέση που δεν συμμερίζεται καμία άλλη χώρα ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα) όσο και υποστηρίζοντας ότι αδικούνται οι Τουρκοκύπριοι. <br /> Ο εθνικισμός ως συνεκτικό στοιχείο <br /> <br /> Σε αυτό το φόντο δεν είναι τυχαίο ότι ο Ερντογάν επιλέγει μια έντονα εθνικιστική ρητορική με διάφορες αφορμές. <br /> <br /> Από τη μια είχαμε, τον τρόπο που αντέδρασε η Τουρκία στη διαπίστωση ότι ο ακροδεξιός ισλαμόφοβος δολοφόνος στη Νέα Ζηλανδία είχε και αντιτουρκικές αναφορές, κάτι που παραπέμπει σε μια πάγια επιδίωξη του Ερντογάν να διεκδικήσει για την Τουρκία έναν ηγετικό ρόλο συνολικότερα στον ισλαμικό κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι πέραν της γενικής καταδίκης της ισλαμοφοβίας, η ρητορική του Ερντογάν, εκμεταλλευόμενη και τις ιδιαίτερες αντιτουρκικές αναφορές του μακελάρη της Νέας Ζηλανδίας, παρέπεμψε και στην ιστορικότητα της διαμόρφωσης της τουρκικής ταυτότητας, εξ ου και οι αναφορές στην Ιστάμπουλ που δεν θα ξαναγίνει ποτέ Κωνσταντινούπολη (δηλαδή θα παραμείνει για πάντα τουρκική). <br /> <br /> Από την άλλη, είχαμε τον τρόπο που ο Ερντογάν για άλλη μια φορά επέστρεψε στο τουρκικό (και κεμαλικό) «εθνικό αφήγημα» ότι η Μικρασιατική Τραγωδία ήταν από την τουρκική πλευρά ένας εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος που έληξε με την εκδίωξη των ελλήνων, παραβλέποντας ότι στην πραγματικότητα η κατάληξη ήταν ένας ξεριζωμός λαών και από τις δύο πλευρές των συνόρων. <br /> Όλα αυτά δεν είναι άσχετα και από το γεγονός ότι η αντιπολίτευση στην Τουρκία, τόσο το κεμαλικό CHP όσο και το «Καλό Κόμμα» της Μεράλ Ακσενέρ έχουν έντονα εθνικιστικές τάσεις και ο Ερντογάν δεν θέλει να φανεί ότι έχει πιο «ενδοτικές» απόψεις. <br /> <br /> Ωστόσο, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι όλα αυτά αφορούν απλώς την εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Ο Ερντογάν έχει δείξει αρκετές φορές ότι χρησιμοποιεί την επιθετική ρητορική ως διπλωματικό εργαλείο και ως διαρκή υπενθύμιση και προς τις ΗΠΑ και προς τις άλλες χώρες της περιοχής ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχτεί διαρρυθμίσεις που δεν θα την περιλαμβάνουν. <br /> <b>ΒΗΜΑ</b><br /> <br /> <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ερντογάν: Γιατί αλαλάζει κατά της Ελλάδας; Οι εκλογές, το γεωπολιτικό σκάκι και οι εθνικιστές

Σωτήρης Παναγιώτης Οι δημοτικές εκλογές είναι πολύ μεγάλη υπόθεση στην Τουρκία. Συχνά δείχνουν το προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα, ενώ...

Διαβάστε την συνέχεια

100 χρόνια από τη Γενοκτονία - Άγνωστες πτυχές του εγκλήματος

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhigC38jQ2SHPde4hvIxFUoN_V9eUqsCrseMBm43bzl2HtQ9_JvUc3E2033tQUeof-wQStZLHXUHpHFW2uu7xbcmE43LUk2adqbIHuVZknqIuJ4sO9UsLkiIVQdBZ7edZVjR2KwZaaeFk/s1600/moystafa+kemal_noyretin+pasas.png" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="412" data-original-width="640" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhigC38jQ2SHPde4hvIxFUoN_V9eUqsCrseMBm43bzl2HtQ9_JvUc3E2033tQUeof-wQStZLHXUHpHFW2uu7xbcmE43LUk2adqbIHuVZknqIuJ4sO9UsLkiIVQdBZ7edZVjR2KwZaaeFk/s280/moystafa+kemal_noyretin+pasas.png" width="280" /></a></div> <i>Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Νουρετίν πασάς. Δύο από τους κορυφαίους υπεύθυνους του εγκλήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου</i><br /> <i><br /></i>  του <b>Σάββα Καλεντερίδη</b><br /> Συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ, με βίζα που πήρε για τον εαυτό του και για τους συντρόφους του αξιωματικούς από τον Άγγλο στρατιωτικό επίτροπο που ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη, απέπλευσε με πλοιάριο από την Βασιλεύουσα για να αποβιβαστεί τις 19 Μαΐου στην μαρτυρική Αμισό και να αρχίσει από κει η τελευταία και πιο άγρια φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.<br /> <br /> Και την ονομάζουμε «μαρτυρική», γιατί η Αμισός και η περιφέρειά της αποτέλεσε το επίκεντρο των σφαγών των Ελλήνων από τους Τούρκους ατάκτους και από τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς των Νεότουρκων ήδη από το 1914. <br /> Όμως πριν προχωρήσουμε σε ένα εν πολλοίς άγνωστο θέμα, απλώς να σημειώσουμε και να υπογραμμίσουμε ότι οι Άγγλοι που έδωσαν βίζα στον Μουσταφά Κεμάλ να αποβιβαστεί με ένα στρατιωτικό απόσπασμα στην Αμισό, είναι οι ίδιοι Άγγλοι που λίγες μέρες πριν άναβαν το «πράσινο» φως στην Ελλάδα να αποβιβάσει στρατό στη Σμύρνη, την παρουσία του οποίου επικαλέστηκε ο Κεμάλ ως άλλοθι για να ξεκινήσει τον «απελευθερωτικό αγώνα» και να ζήσουμε όλα όσα ζήσαμε με την Μικρασιατική Καταστροφή και τον Ξεριζωμό. <br /> Το παιχνίδι που παίχτηκε στη Μικρά Ασία από τους Άγγλους θυμίζει μια τουρκική παροιμία η οποία λέει «tavşana kaç, tazıya tut», που σημαίνει «λέει στο λαγό “φύγε” και στο λαγωνικό “πιάσ’ τον”»! <br /> Και επειδή υπάρχει άλλη μια απάτη με τον Κεμάλ και τους κεμαλιστές, ήλθε η ώρα να την ξεσκεπάσουμε. <br /> Διατείνονται ότι έκαναν αντιιμπεριαλιστικό αγώνα εναντίον των χωρών που είχαν καταλάβει την Ανατολία μετά την ήττα των Νεότουρκων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή εναντίον της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας, που αποβιβάστηκε στη Σμύρνη κατόπιν της στήριξης της Αγγλίας. <br /> <br /> Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. <br /> Η αλήθεια είναι ότι ο Μουσταφά Κεμάλ συνεργάστηκε με τους Σοβιετικούς, τους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Ιταλούς, δεν έριξε ούτε μία σφαίρα εναντίον τους, και εξασφάλισε τη στήριξη όλων των παραπάνω για να στραφεί εναντίον των «πραγματικών εχθρών». Με τον τρόπο αυτόν κατόρθωσε να προετοιμαστεί κατάλληλα, να εξοπλιστεί με την βοήθεια όλων των συμμάχων του, και στη συνέχεια να πολεμήσει μόνο εναντίον των Ελλήνων και όσων Αρμενίων είχαν απομείνει από τη Γενοκτονία του 1915, ολοκληρώνοντας τη «μεγάλη αποστολή» που παρέλαβε από τους Νεότουρκους, που ήταν η «εκκαθάριση» της Ανατολίας από Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους. <br /> <br /> Ένα μεγάλο ψέμα λοιπόν η αριστεροσύνη και ο αντιιμπεριαλισμός του Μουσταφά Κεμάλ και των ομοϊδεατών του, που τα επικαλούνται με κομπορρημοσύνη μέχρι σήμερα. Μια συμμορία ήταν, μια ομάδα εγκληματιών που έπαιρναν δύναμη από τα εγκλήματά τους και πίστευαν στην «ανωτερότητα της τουρκικής φυλής». Ήταν οι πρόδρομοι του Χίτλερ και των Ναζί. <br /> Επίσης, αυτό που είναι άγνωστο στους περισσότερους μελετητές του Ποντιακού Ζητήματος και μας το έκανε γνωστό ο Τραπεζούντιος αγωνιστής της δημοκρατίας <a href="http://www.pontos-news.gr/article/179242/tamer-tsilingkir-gia-ti-genoktonia-ton-pontion-i-toyrkia-den-xerei-ti-tha-pei">Ταμέρ Τσιλινγκίρ</a>, είναι ότι ο Μουσταφά Κεμάλ, επειδή διαπίστωσε το μέγεθος της αντίστασης των Ελλήνων του Πόντου στην επιχείρηση εξολόθρευσής τους, που ξεκίνησε από τους Νεότουρκους το 1914, αποφάσισε τη σύσταση μιας νέας στρατιάς, της Κεντρικής Στρατιάς (Merkez Ordusu), με έδρα την Αμάσεια, για να πνίξει στο αίμα την αντίσταση των Ποντίων. <br /> <br /> Ιδρύθηκε με απόφαση της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους» το 1920 και διαλύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1922, μετά την ίδρυση της 1ης και της 2ης Στρατιάς και αφού είχε ήδη εξαλειφθεί η «απειλή» που συνιστούσαν οι αντάρτες του Πόντου. <br /> Επικεφαλής της ορίστηκε ο Νουρετίν πασάς, ο οποίος κατηγορήθηκε από ορισμένους δημοκράτες βουλευτές της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου.<br /> <br /> Αποφασίστηκε η παραπομπή του σε δίκη, κάτι που αποφεύχθηκε μετά από προσωπική παρέμβαση του Μουσταφά Κεμάλ, γεγονός που αποδεικνύει την ενοχή και του ιδίου στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον Νουρετίν πασά εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο. Στη συνέχεια όχι μόνο απαλλάχθηκε, όχι μόνο δεν παραπέμφθηκε για τα εγκλήματά του, αλλά του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του διοικητή της 1ης Στρατιάς και του νομάρχη Σμύρνης, όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στην πόλη, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922. Ήταν εκείνος που αποφάσισε την πυρπόληση της πόλης και το λιντσάρισμα του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου. <br /> <br /> Με άλλα λόγια, αφού τον αθώωσε ο Μουσταφά Κεμάλ για τα εγκλήματά του εναντίον των Ελλήνων του Πόντου, συνέχισε τα εγκλήματά του στη Σμύρνη και την Ιωνία, εναντίον των Αρμενίων και του ελληνισμού της περιοχής. <br /> Μελετώντας τα τουρκικά αρχεία και το έργο ερευνητών όπως ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ, διαπιστώνει κανείς ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, πολύ έργο, για να αποκαλύψουμε τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι, ο Κεμάλ και οι κεμαλικοί εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. <br /> <br /> Με τη συμπλήρωση 100 χρόνων παρατηρείται μια κινητικότητα σε επίπεδο πνευματικών αλλά και απλών ανθρώπων γύρω από το θέμα. <br /> Έχουμε ευθύνη να κινητοποιήσουμε την ελληνική κοινωνία αλλά και τη διεθνή κοινότητα γύρω από αυτό το τεράστιο θέμα. <br /> Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, να αποκαλύψουμε τα εγκλήματα, γιατί το «θηρίο» που γεννά γενοκτονίες είναι ζωντανό στο Αφρίν, στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, στα Κατεχόμενα, στο Αιγαίο, στη Θράκη... <br /> Και το φως της αποκάλυψης είναι το μόνο «όπλο» που μπορεί να το σκοτώσει. <br /> Καμίαν ’κ’ έν αργός, έλεγαν οι πρόγονοί μας.<br /> <br /> <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br />  Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

100 χρόνια από τη Γενοκτονία - Άγνωστες πτυχές του εγκλήματος

Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Νουρετίν πασάς. Δύο από τους κορυφαίους υπεύθυνους του εγκλήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου  του Σάβ...

Διαβάστε την συνέχεια