Το πρώτο Κουρδικό κράτος γίνεται πραγματικότητα!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9Z-DQ9UeemhV4GghtDcrHOM-TdpAC-L5qhaeIb-gXS2AuPR63exu5Um3KzQl5i0oMAi3cxIsJXhecf4HF42lY2R2jxs630zzoG08HzjldQwc_cjAMuu1KCnYBnoI0p2UoTRqgZNr7tAS_/s1600/to+prwto+koyrdiko+kratos.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="170" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9Z-DQ9UeemhV4GghtDcrHOM-TdpAC-L5qhaeIb-gXS2AuPR63exu5Um3KzQl5i0oMAi3cxIsJXhecf4HF42lY2R2jxs630zzoG08HzjldQwc_cjAMuu1KCnYBnoI0p2UoTRqgZNr7tAS_/s280/to+prwto+koyrdiko+kratos.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης<br /> Την ίδρυση του πρώτου κουρδικού ανεξάρτητου κράτους στην βόρειο Συρία και τις ολέθριες συνέπειες από αυτή την εξέλιξη, επισημαίνει σε μια μεγάλη έρευνα του το τουρκικό Κέντρο Στρατηγικών Ερευνών Μέσης Ανατολής, «ORSAM» και η οποία αναδημοσιεύεται στην φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak.<br /> <br /> Το εξέλιξη αυτή πρώτος κατήγγειλε στους Τούρκους ο πρώην πρόεδρος των Τουρκομάνων της Συρίας, Samir Hafez, ο οποίος ανέφερε ότι μια ανίερη συμμαχία μεταξύ του ΡΚΚ, του συριακού κλάδου PYD, με την καθοριστική συμβολή των Αμερικανών αλλά και με την έμπρακτη ανοχή των Ρώσων, γίνεται πραγματικότητα η από πολλών δεκαετιών επιδίωξη των Κούρδων να δημιουργήσουν το πρώτο μεγάλης σημασίας από γεωστρατηγικής άποψης ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.<br /> <br /> <img alt="10209" class="aligncenter size-full wp-image-17267 lazy-loaded" data-lazy-type="image" data-src="http://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2016/08/10209.jpg" height="144" src="http://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2016/08/10209.jpg" width="280" /><noscript><img class="aligncenter size-full wp-image-17267" src="http://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2016/08/10209.jpg" alt="10209" width="660" height="340" /></noscript><br /> <br /> Φυσικά η εξέλιξη αυτή έχει προκαλέσει την έντονη οργή της Άγκυρας, η οποία κατηγορεί το κουρδικό PYD ότι έχει ανοίξει ουσιαστικά πόλεμο με την συριακή αντιπολίτευση αντί να πολεμά τους Ισλαμιστές, οι οποίοι όμως σύμφωνα με τις πληροφοριες των ιδίων των τουρκικών ΜΜΕ, καταφεύγουν κυνηγημένοι απ τους Κούρδους στο τουρκικό έδαφος όπου και βρίσκουν καταφύγιο. Εκπρόσωπος των λεγόμενων Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, «SDG» κατήγγειλε στα τουρκικά ΜΜΕ ότι υφίστανται άγριες επιθέσεις από τις δυνάμεις των Κούρδων.<br /> <br /> Ήδη από καιρό η διάβαση των Κούρδων στα δυτικά του πόταμου Ευφράτη, έχει εξεμένει την Άγκυρα και έχει προειδοποιήσει ότι αυτό θα ήταν αιτία στρατιωτικής της επέμβασης στο συριακό έδαφος.<br /> <br /> Μιλώντας στην τουρκική εφημερίδα ο ειδικός ερευνητής του ORSAM για την Συρία, Oytun Orhan, κατηγόρησε ανοιχτά τις ΗΠΑ ότι με την καθοριστική τους βοήθεια οι Κούρδοι κατέλαβαν τελευταία την πόλη Münbiç και προωθούνται προς τα δυτικά για να ενωθούν με τον κουρδικό θύλακα του Azez, σχηματίζοντας έτσι μια ενιαία γεωγραφική ενότητα κυριαρχίας τους που θα είναι και βάση του ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.<br /> Η εξέλιξη αυτή σύμφωνα με τον Oytun Orhan, είναι άμεση απειλή για την ακεραιότητα της ιδίας της Τουρκίας. Ήδη ο γνωστός Τούρκος αρθρογράφος, İbrahim Kargül, στην Yeni Şafak που εκφράζει και τον Ερντογάν, σε ένα σημαντικό του άρθρο αναφέρει ότι η καινούρια επίθεση κατά της ύπαρξης της Τουρκίας θα έρθει από τον νότο και ο πόλεμος θα είναι πολύ σκληρός.<br /> <br /> Μόνο που αυτή την φορά η Τουρκία θα βρει απέναντι της όχι μόνο τους Κούρδους, αλλά και πολλούς «άλλους», όπως οι Αμερικανοί, ακόμα και τους Ρώσους, που παρά τα χαμόγελα της συνάντησης Ερντογάν-Πούτιν δεν σταμάτησαν να στηρίζουν τους Κούρδους της Συρίας.<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="210" src="https://www.youtube.com/embed/dJErHxnZ3Po" width="280"></iframe><br /> <br /> Τα λάθη πληρώνονται πολύ ακριβά.<br /> <br /> <br /> <a href="http://nikosxeiladakis.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το πρώτο Κουρδικό κράτος γίνεται πραγματικότητα!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Την ίδρυση του πρώτου κουρδικού ανεξάρτητου κράτους στην βόρειο Συρία και τις ολέθριες συνέπειες από αυτή την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «φιρμάνι» του Erdogan περιμένει η Λευκωσία για το Κυπριακό

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisqbQINg1Dzu6ZG4aEFUp_6Eyo_h5MIyR0Z1ks68EGA-FfVGEiwVAVMrzyWgxY5UEy3EERHvGax9TtSUSMdL5mhtHQhIuncUUww0y4Q8wUm0zi8-ziNp1iH3vexQjK4NhmG5f8hGIuWm2p/s1600/Buyuk+Usta%252Cerdogan.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="209" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisqbQINg1Dzu6ZG4aEFUp_6Eyo_h5MIyR0Z1ks68EGA-FfVGEiwVAVMrzyWgxY5UEy3EERHvGax9TtSUSMdL5mhtHQhIuncUUww0y4Q8wUm0zi8-ziNp1iH3vexQjK4NhmG5f8hGIuWm2p/s280/Buyuk+Usta%252Cerdogan.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Το «φιρμάνι» του Ερντογάν για το Κυπριακό περιμένουν να δουν στη Λευκωσία, καθώς ο τουρκοκύπριος ηγέτης Μ. Ακιντζί κλήθηκε στην Άγκυρα από τον τούρκο πρόεδρο για «συνεννοήσεις» και συντονισμό, σχετικά με τη συνέχεια των συνομιλιών, αλλά και τη διαπραγμάτευση για τα μείζονα θέματα του εδαφικού και των εγγυήσεων ενόψει της επόμενης συνάντησης Αναστασιάδη - Ακιντζί στις 23 Αυγούστου.<br /> <br /> Η Λευκωσία περιμένει τώρα να δει το πώς θα αποτυπωθούν στο Κυπριακό, οι μεγάλες ανατροπές που έχουν συντελεστεί στην Τουρκία, μετα το αποτυχημένο πραξικόπημα και την ισχυροποίηση του Ερντογάν που οδηγεί σε μια ιδιαίτερα αλαζονική στάση σε ότι αφορά στις εξωτερικές σχέσεις της Τουρκίας κυρίως στις σχέσεις με την Ευρώπη.<br /> <br /> Όμως και οι νέες ισορροπίες που διαμορφώνονται μεταξύ του καθεστώτος Ερντογάν και του στρατού εκτιμάται ότι θα επηρεάσουν την τουρκική θέση σχετικά με τη συνέχιση του καθεστώτος των εγγυήσεων αλλά και το εδαφικό. Είναι γνωστό το βέτο που είχε προβάλλει στο παρελθόν το στρατιωτικό κατεστημένο για παραχωρήσεις στην Καρπασία αλλά και στην περιοχή της Αμμοχώστου, ενώ πρόσφατα ο ίδιος ο Ερντογάν είχε αποκλείσει την επιστροφή της Μόρφου.<br /> <br /> Παρά το γεγονός ότι η σχέση Ερντογάν - Ακιντζί ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, ο τουρκοκύπριος ηγέτης εκκληθεί και συναντήθηκε για δυόμιση ώρες με τον τούρκο πρόεδρο στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αγκυρα, στο πλαίσιο της οποίας υπήρξε και μακρά κατ’ ιδίαν συνάντηση…<br /> <br /> Όρος για τη λύση του κυπριακού είναι η διασφάλιση των δικαιωμάτων και της ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων, δήλωσε μετά τη συνάντηση ο Τ. Ερντογάν, προσθέτοντας ότι η Τουρκία στηρίζει την εξεύρεση «δίκαιης και μόνιμης λύσης στο Κυπριακό». Είναι υποχρέωση της Τουρκίας να επιλύσει το Κυπριακό προσφέροντας «πολιτική ισότητα, ασφάλεια και δικαιώματα» για τους Τουρκοκύπριους, είπε ο κ. Ερντογάν προσθέτοντας ότι η επίλυση του Κυπριακού θα συμβάλλει στην ασφάλεια, την σταθερότητα και την ευημερία της περιοχής.<br /> <br /> Ο τούρκος πρόεδρος επανέφερε το χρονοδιάγραμμα για αναζήτηση λύσης εντος του 2016 τονίζοντας ότι «στόχος μας είναι να ιδρυθεί αυτή τη χρονιά, ένας νέος συνεταιρισμός, στον οποίο οι δυο πλευρές θα μπορέσουν να ζήσουν στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ».<br /> <br /> Όμως και ο Μ. Ακιντζί επέμεινε σε αυτό το χρονοδιάγραμμα δηλώνοντας ότι «είτε θα βρεθεί λύση πριν το τέλος του 2016 ή θα κλείσει το παράθυρο ευκαιρίας μετα την προεκλογική εκστρατεία των (προεδρικών) εκλογών του Φεβρουαρίου στον Νότο...».<br /> <br /> Ο τουρκοκύπριος ηγέτης, ο οποίος είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση, εάν δεν εξασφαλίζεται η «ισότητα, η ελευθερία και η ασφάλεια», επέλεξε να προβάλει το θέμα του φυσικού αερίου. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι εάν δεν βρεθεί λύση έως το τέλος του 2016, θα πυροδοτηθούν εντάσεις στα θέματα που έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι, καθώς και ότι δεν πρέπει το φυσικό αέριο να αποτελέσει αιτία έντασης, αλλά θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.<br /> <br /> Ο κ. Ακιντζί συνοδεύονταν στην Άγκυρα από τον τουρκοκύπριο διαπραγματευτή Οζντίλ Ναμί, τον «υφυπουργό παρά τω προέδρω», Τζενκ Γκιουρτσάγ, τον εκπρόσωπό του, Μπαρίς Μπουρτζού και τον Ερχάν Ερτζίν, ειδικό «σύμβουλο» σε θέματα της ΕΕ.<br /> <br /> Η συνάντηση αυτή έχει ενδιαφέρον για έναν ακόμη λόγο, καθώς τις προηγούμενες ημερες είχε υπάρξει έντονη αντιπαράθεση μεταξύ του Ακιντζί και του «πρωθυπουργού» του ψευδοκράτους Οζγκιουργκιούν. Ο τελευταίος κατηγόρησε για υποχωρητικότητα στο κυπριακό τον Ακιντζί και πρόβαλε τον εαυτό του ως ο αυθεντικό εκπρόσωπο των τουρκικών θέσεων στην Κύπρο.<br /> <br /> Οι κ. Ερντογάν και Ακιντζί δεν αναφέρθηκαν ούτε στο εδαφικό ούτε στο θέμα της ασφαλείας και των εγγυήσεων, παρά το γεγονός ότι πληροφορίες που διαρρέονται, αναφέρουν ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη να συζητήσει το Κεφάλαιο των Εγγυήσεων και της Ασφάλειας, έστω και με αλλαγή των Συνθηκών του 1960. Αυτό θέτει εκτός συζήτησης κάθε ρύθμιση που θα αποκλείσει την τουρκική παρουσία στο νησί και μετά την εύρεση λύσης.<br /> <br /> Πάντως στην πρόσφατη κόντρα του τουρκικού ΥΠΕΞ με την Αθήνα, με αφορμή τις δηλώσεις Κοτζιά για τα κατοχικά στρατεύματα και τον αποσταθεροποιητικό ρόλο του τουρκικού Στρατού (όπως αποδείχθηκε και με το πραξικόπημα), η Τουρκία επανέλαβε την πάγια θέση της για διατήρηση των εγγυήσεων.<br /> <br /> <b>Το σχεδιασμό για την περίπτωση λύσης του Κυπριακού μελετούν τα Ηνωμένα Εθνη </b><br /> <br /> Η Ειδική Αντιπρόσωπος του ΓΓ στην Κύπρο, Ελίζαμπεθ Σπέχαρ άφησε σαφώς να εννοηθεί πως τα Ηνωμένα Έθνη βρίσκονται στο στάδιο μελέτης του σχεδιασμού για εφαρμογή της λύσης του Κυπριακού σε περίπτωση συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις.<br /> <br /> «Εάν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων τελικώς καταλήξουν σε συμφωνία, τότε ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών για υποστήριξη της εφαρμογής αυτής της συμφωνίας θα πρέπει να εξεταστεί σε λεπτομέρεια», δήλωσε Ελίζεμπεθ Σπέχαρ, που ανέλαβε τα καθήκοντά της τον περασμένο Ιούνιο.<br /> <br /> Σε συνέντευξη στο online περιοδικό "Politically Speaking" της Διεύθυνσης Πολιτικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών, η οποία αναρτήθηκε σήμερα στο λογαριασμό twitter του Διεθνούς Οργανισμού στην Κύπρο, η κ. Σπέχαρ σημειώνει πως ήδη υπήρξαν ενδείξεις από πλευράς του Συμβουλίου Ασφαλείας εδώ και λίγο καιρό πως αναμένει να υπάρξει σχεδιασμός σε περίπτωση λύσης.<br /> <br /> "Έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται κάποιες σκέψεις. Την ίδια ώρα πολλά θα εξαρτηθούν, κατά κύριο λόγο, από το τι θα ζητήσουν από εμάς οι ηγέτες καθώς και από το πλαίσιο της προτεινόμενης λύσης στην οποία θα καταλήξουν," αναφέρει η κ. Σπέχαρ.<br /> <br /> Επίσης, ανέφερε πώς με δεδομένο το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη βρίσκονται στην Κύπρο εδώ και πολλά χρόνια και έχουν ασχοληθεί με πολλά από τα ίδια θέματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να αντλήσουν πολλά από το παρελθόν από διάφορες οπτικές γωνίες.<br /> <br /> «Υπάρχει νόημα στο να είναι κάποιος καλός γνώστης του τί έχουμε (τα Ηνωμένα Έθνη) κάνει μέχρι τώρα και να γίνεται αξιολόγηση αυτής της εμπειρίας με προσοχή καθώς προχωράμε μπροστά", δήλωσε η κ. Σπέχαρ.<br /> <i>Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ</i><br /> <br /> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το «φιρμάνι» του Erdogan περιμένει η Λευκωσία για το Κυπριακό

Το «φιρμάνι» του Ερντογάν για το Κυπριακό περιμένουν να δουν στη Λευκωσία, καθώς ο τουρκοκύπριος ηγέτης Μ. Ακιντζί κλήθηκε στην Άγκυρα απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ρίζες της ισχύος των γκιουλενιστών στην Τουρκία. Το πραξικόπημα και μετά από αυτό

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrG8IDpOaJkTmYh_IT0JKJ5UaFo9rrRhePo_s_MVRHolHL6-6RgIovcnBqvscVK1HdwONqhouM2mV48Usw_gnpbKF5sq2JGbU7UkyNOLphF_s3F2IBsaNGysVStuXV9piJAAzvurg9O8ob/s1600/gkioylenistes+stin+toyrkia.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="185" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrG8IDpOaJkTmYh_IT0JKJ5UaFo9rrRhePo_s_MVRHolHL6-6RgIovcnBqvscVK1HdwONqhouM2mV48Usw_gnpbKF5sq2JGbU7UkyNOLphF_s3F2IBsaNGysVStuXV9piJAAzvurg9O8ob/s280/gkioylenistes+stin+toyrkia.jpg" width="280" /></a></div><br /> <br /> <b>John Butler</b>* και <b>Dov Friedman</b>*<br /> Η αλόγιστη συμπεριφορά της κυβέρνησης του ΑΚΡ μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα υπηρέτησε τους πολιτικούς σκοπούς της, αλλά μείωσε την αξιοπιστία της. Το ότι η κυβέρνηση του ΑΚΡ είναι εγγενώς αναξιόπιστη, όμως, δεν την καθιστά εντελώς λάθος. Λίγοι αμφισβητούν τις προσπάθειες του κινήματος του Gulen να εισέλθει στην δομή της στρατιωτικής ισχύος από την δεκαετία του 1980 και μετά.<br /> <br /> Δύο εβδομάδες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία , εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την πλήρη έκταση της συνωμοσίας και με το ποιοί, ακριβώς, είχαν εμπλακεί. Παρ’ όλα αυτά, είναι δυνατόν να γίνουν κάποιες βάσιμες εικασίες.<br /> <br /> Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έχει κατηγορήσει τον –διαμένοντα στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ- ιεροκήρυκα Fethullah Gulen και τους οπαδούς του. Η συνεχιζόμενη πάλη για την εξουσία μεταξύ του AKP και των γκιουλενιστών καθιστά αυτήν την κατηγορία ύποπτη, αν και αυξανόμενες αποδείξεις δείχνουν ότι υψηλόβαθμοι οπαδοί του Γκιουλέν ήταν στενά συνδεδεμένοι με τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της απόπειρας πραξικοπήματος. Οι αποδείξεις θέτουν έτσι ακανθώδεις προκλήσεις για την Τουρκία και τον εταίρο της, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Τουρκία θα φιλοτεχνήσει την αντίδρασή της για να μεγιστοποιήσει τα εγχώρια πολιτικά πλεονεκτήματα, αν και οι αποφάσεις της θα έχουν ίσως μεγαλύτερη συνέπειες για τις συγκρούσεις με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) και την Συρία. Εν τω μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συμβιβαστούν με έναν επιχειρησιακό συνεργάτη [που βρίσκεται] σε αναβρασμό και την πιθανότητα ότι το πραξικόπημα είχε διαταχθεί ή εμπνευσθεί στο έδαφος των ΗΠΑ από έναν μόνιμο κάτοικο.<br /> <br /> Η περίπλοκη ιστορία της κυβέρνησης του ΑΚΡ με το κίνημα Gulen  έχει ξανακερδίσει την προσοχή μετά την απόπειρα πραξικοπήματος. Ξεκινώντας το 2002, τα δύο διαφορετικά πολιτικά ισλαμιστικά κινήματα ένωσαν τις δυνάμεις τους για να ηγηθούν της Τουρκίας σε πολιτικό επίπεδο, να επανδρώσουν την γραφειοκρατία της, και να υποτάξουν τον υπερδραστήριο στρατό σε πολιτικό έλεγχο. Η πάλαι ποτέ συμμαχία λειτούργησε καλά. Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, άσκησε την πολιτική εξουσία και οι γκιουλενιστές οχυρώθηκαν στις δημόσιες υπηρεσίες, την αστυνομία, τις εισαγγελικές Αρχές και την δικαστική εξουσία. Εν τω μεταξύ, το κίνημα Γκιουλέν σκάρωσε δίκες για το θεαθήναι για να καθαρίσει τον στρατό και την γραφειοκρατία από τους πιο ριζοσπαστικούς αντιπάλους του κοινού τους πολιτικού σχεδίου. Ωστόσο, αποκλίνοντα συμφέροντα και ανταγωνιστικά σχέδια στην εξουσία οδήγησαν σε σύγκρουση. Οι γκιουλενιστές ξεκίνησαν έρευνες για διαφθορά εναντίον των κορυφαίων του ΑΚΡ. Ο Ερντογάν ανταπέδωσε με την εκκαθάριση των γκιουλενιστών από την γραφειοκρατία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον επιχειρηματικό κόσμο - μια προσπάθεια που ήταν σε εξέλιξη όταν πυροδοτήθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου.<br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/04082016-1.jpg"><img alt="04082016-1.jpg" height="192" src="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/04082016-1.jpg" title="04082016-1.jpg" width="280" /></a><br /> <span style="font-size: x-small;"><i>Μέλη του Πατριωτικού Κόμματος φωνάζουν συνθήματα καθώς διαδηλώνουν κατά της επίσκεψης του Αμερικανού αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατηγού Joseph F. Dunford μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα, την 1η Αυγούστου 2016. UMIT BEKTAS / REUTERS</i></span><br /> <br /> <br /> Η αλόγιστη συμπεριφορά της κυβέρνησης του ΑΚΡ μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα υπηρέτησε τους πολιτικούς σκοπούς της, αλλά μείωσε την αξιοπιστία της. Μέσα σε λίγες ώρες από την έναρξη της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Ερντογάν και ανώτερα κυβερνητικά στελέχη είχαν ήδη κατηγορήσει τον Γκιουλέν για την ενορχήστρωση της συνωμοσίας  -μια αναμενόμενη κίνηση που, ωστόσο, δημιουργεί αμφιβολίες για την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση στην συνέχεια διεύρυνε και ενέτεινε τις εν εξελίξει εκκαθαρίσεις της. Εκτός από τους 8.600 στρατιωτικούς που συνελήφθησαν επίσημα και τους 15.000 που κρατούνται , η κυβέρνηση απέλυσε δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους  ισχυριζόμενη ότι είχαν διασυνδέσεις με το κίνημα.<br /> <br /> Η κυβέρνηση υπονόμευσε επίσης την αξιοπιστία της λόγω της μεταχείρισης των κρατουμένων. Ο αντισυνταγματάρχης Levent Türkkan, κορυφαίος βοηθός του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Hulusi Akar, ομολόγησε ότι ήταν ένας γκιουλενιστής και ότι το κίνημα ήταν πίσω από το πραξικόπημα. Ωστόσο, φωτογραφικές αποδείξεις φαίνεται να δείχνουν ότι ο Türkkan είχε βασανιστεί ενώ κρατείτο –στιγματίζοντας την ομολογία και καθιστώντας την άκυρη. Πράγματι, η Διεθνής Αμνηστία έχει λάβει πολλές αναφορές για συστηματική βάναυση μεταχείριση κρατουμένων γεγονός που υπονομεύει την αξιοπιστία της τουρκικής κυβέρνησης.<br /> <br /> Το ότι η κυβέρνηση του ΑΚΡ είναι εγγενώς αναξιόπιστη, όμως, δεν την καθιστά εντελώς λάθος.<br /> Λίγοι αμφισβητούν τις προσπάθειες του κινήματος του Gulen να εισέλθει στην δομή της στρατιωτικής ισχύος από την δεκαετία του 1980 και μετά. Το περιοδικό Nokta -μια έκδοση σθεναρά ευθυγραμμιζόμενη με τον Κεμαλισμό, την κοσμική, ιδρυτική ιδεολογία του τουρκικού κράτους- δημοσίευσε μια έκθεση της διείσδυσης των γκιουλενιστών στον στρατό το 1986. «Σφίξτε τα δόντια σας και κρύψτε τον εαυτό σας μέχρι να είστε επιτελείς», φέρεται να δήλωσε ένας παλαιότερος γκιουλενιστής σε έφηβους στρατιωτικούς μαθητές που είχε υπό την ευθύνη του. «Προσευχηθείτε [μόνο] με τα μάτια σας. Από την δεκαετία του 2000, η Τουρκία θα είναι στο χέρι μας».<br /> Καθώς οι γκιουλενιστές αυξήθηκαν μέσα στις τάξεις του στρατού κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο άρχισε να χρησιμοποιεί τις εξαμηνιαίες συναντήσεις σχεδιασμού για να ξεριζώνει υπόπτους ως γκιουλενιστές από το σώμα των αξιωματικών. Αυτές οι απομακρύνσεις ήταν ένα ακατέργαστο μέσο, καθώς αναμφίβολα παραβλέπονταν πολλοί υποστηρικτές του κινήματος και μπορεί να ενέπλεκαν κακώς άλλους.<br /> <br /> Μόλις το AKP και το κίνημα του Γκιουλέν ένωσαν τις δυνάμεις τους, η απομάκρυνση γκιουλενιστών από τον στρατό περιορίστηκε, ανοίγοντας απαράμιλλο χώρο για το κίνημα. Οι γκιουλενιστές εργάστηκαν για την εξάλειψη όλων των εμποδίων στην πορεία τους προς την εξουσία -συνήθως με την χρήση παράνομων τακτικών για να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι εικονικές δίκες για τις υποθέσεις Εργκένεκον και Βαριοπούλα, του 2008 και 2010 αντίστοιχα –οι οποίες χρησιμοποίησαν κατασκευασμένα και φυτεμένα στοιχεία για να παγιδέψουν ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματικούς για απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης- είναι μόνο τα πιο διαβόητα παραδείγματα μιας σκοτεινής προσπάθειας που ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.<br /> <br /> Το 2005, ένα βιβλιοπωλείο βομβαρδίστηκε στην μικρή κουρδική πόλη Şemdinli, φαινομενικά από τις τοπικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όταν η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο, το κατηγορητήριο -γραμμένο από έναν εισαγγελέα ύποπτο για γκιουλενιστή - επεκτάθηκε για να περιλάβει κατηγορίες για «θέσπιση [παράνομης] οργάνωσης» κατά του διοικητή των χερσαίων δυνάμεων και δύο άλλων στρατηγών. Για να αποφευχθεί μια φιλονικία με τον στρατό, ο Ερντογάν παρενέβη και απέλυσε τον εισαγγελέα. Ο δικηγόρος των στρατηγών, Vedat Gülşen, θα ισχυριστεί αργότερα ότι αυτό ήταν «το πρώτο σχέδιο του Οργανισμού Γκιουλενικής Τρομοκρατίας κατά των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων».<br /> <br /> Πιο πρόσφατα, στην περίπτωση της Στρατιωτικής Κατασκοπείας του 2011, βασικοί ναύαρχοι είχαν κατηγορηθεί για την οργάνωση μιας συμμορίας που παρείχε ανήλικες, παράνομα διακινηθείσες και τοξικομανείς πόρνες σε αξιωματικούς του ναυτικού, και στην συνέχεια τους εκβίαζε να προσκομίζουν στοιχεία προς πώληση σε ξένες υπηρεσίες πληροφοριών. Φέτος, τα δικαστήρια απάλλαξαν όλους τους υπόπτους, και οι εισαγγελείς άνοιξαν μια νέα υπόθεση ερευνώντας ισχυρισμούς ότι αξιωματικοί που συνδέονται με γκιουλενιστές είχαν κατασκευάσει τα στοιχεία. Ένας συνταγματάρχης ονόματι Muharrem Köse είχε απορρίψει μερικά από τα στοιχεία  στην αρχική υπόθεση. Μερικοί στις δυνάμεις ασφαλείας ισχυρίζονται τώρα ότι ήταν ο εγκέφαλος  της απόπειρας πραξικοπήματος του περασμένου μήνα.<br /> <br /> Με κάθε νέα ποινική δίωξη που στόχευε ανώτερους στρατιωτικούς, άνοιγαν νέες θέσεις αξιωματικών. Οι γκιουλενιστές αξιωματικοί –όχι πια υποκείμενα προς απομάκρυνση- ήταν έτοιμοι να καλύψουν τα κενά. Όπως λειτούργησαν και σε άλλα κυβερνητικά όργανα, οι γκιουλενιστές επεδίωξαν πρώτα τον έλεγχο των βασικών θέσεων στις υπηρεσίες πληροφοριών και στους ανθρώπινους πόρους. Μέχρι την δεκαετία του 2010 -παρά την ρήξη μεταξύ ΑΚΡ και κινήματος Γκιουλέν το 2013 και τις επακόλουθες εκκαθαρίσεις σε όλο το εύρος της κοινωνίας- οι αξιωματικοί που πιστευόταν ότι συνδέονται με το κίνημα είχαν προωθηθεί με έναν εκπληκτικό ρυθμό.<br /> Πάντοτε φοβούμενη τα κίνητρα και τις δυνατότητες των γκιουλενιστών, μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών του στρατού που στοχεύθηκε στις κατασκευασμένες έρευνες της «Βαριοπούλας» ξεκίνησε την κατάρτιση μιας μυστικής λίστας συναδέλφων του για τους οποίους αισθάνονταν βέβαιοι ότι είχαν συμπάθειες στους γκιουλενιστές.<br /> <br />  Ο κατάλογος αυτός, του οποίου το Foreign Affairs έχει λάβει ένα αντίγραφο, δεν είναι πλήρης: Δεν περιέχει ονόματα από την Πολεμική Αεροπορία, για παράδειγμα, όπου οι συντάκτες της λίστας πιθανότατα δεν είχαν πηγές. Επίσης, σίγουρα δεν περιλαμβάνει πολλούς αξιωματικούς οι οποίοι έκρυψαν επιτυχώς την υποταγή τους από τους συναδέλφους τους. Κρισίμως όμως, η λίστα όντως προσφέρει ουσιαστικά συγκλίνοντα αποδεικτικά στοιχεία για τους ισχυρισμούς ότι οι γκιουλενιστές ενορχήστρωσαν το αποτυχημένο πραξικόπημα.<br /> <br /> Ακόμη και παρά τις ισχυρότατες αρνήσεις, η προετοιμασμένη λίστα των υπόπτων ως γκιουλενιστών αποτελεί ισχυρό προγνωστικό για το ποιοι αξιωματικοί θα συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος. Αυτό υποδηλώνει είτε ότι το κίνημα ενθάρρυνε τους υποστηρικτές του να ενταχθούν στην απόπειρα πραξικοπήματος είτε ότι εξωτερικοί παράγοντες που συσχετίζονται έντονα με την συμμετοχή στο κίνημα του Γκιουλέν -όπως η διαρκής πικρία προς το ΑΚΡ- αύξησαν σημαντικά τις πιθανότητες ότι οι εν λόγω αξιωματικοί θα επιλέξουν να συμμετάσχουν.<br /> <br /> Εκτός από τον Köse, η λίστα περιλαμβάνει μερικούς από εκείνους για τους οποίους υπάρχουν υπόνοιες ότι είναι μεταξύ των ηγετών του πραξικοπήματος, καθώς και αξιωματικούς που επέβλεψαν υποστηρικτικές προς το πραξικόπημα στρατευμάτων˙ βοήθησαν να απαγάγουν τον Akar, τον επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου˙ συνέλαβαν συναδέλφους τους ανώτερους αξιωματικούς˙ και επέβαλλαν στρατιωτικό νόμο σε πόλεις της Τουρκίας. Ο κατάλογος περιλαμβάνει 23 αξιωματικούς στον βαθμό του ναυάρχου ή του στρατηγού που έχουν τεθεί υπό κράτηση -περίπου το 20% του συνολικού αριθμού των ανώτατων αξιωματικών που έχουν συλληφθεί μέχρι στιγμής. Μια χούφτα αξιωματικών από τον κατάλογο των ύποπτων ως γκιουλενιστών βγήκε εναντίον του πραξικοπήματος στα πρώτα του στάδια. Ίσως οι κατηγορίες εναντίον τους να ήταν ψευδείς, αλλά μπορεί να υποδηλώνουν ότι το κίνημα του Γκιουλέν είναι μια λιγότερο συνεκτική οντότητα από ό, τι ισχυρίστηκαν ορισμένοι.<br /> <br /> Η μαρτυρία του αρχηγού του στρατού, Akar, εγείρει περαιτέρω ερωτήματα. Ο Akar πιστεύει ότι οι απαγωγείς του ήταν «μέλη της [γκιουλενιστικής] οργάνωσης», και μάλιστα, αρκετά από τα ονόματά τους περιλαμβάνονται στον κατάλογο που καταρτίστηκε από τους ομολόγους του πολύ πριν από το πραξικόπημα. Ο Akar ισχυρίστηκε επίσης ότι ένας απαγωγέας, ο στρατηγός Hakan Evrim, πρότεινε να μιλήσει τηλεφωνικά ο ίδιος με τον Fethullah Gulen. Ωστόσο, ο Gulen και τα ανώτερα κλιμάκια του κινήματος εικάζεται ότι θα έκαναν τις επικοινωνίες τους με εφαρμογές κρυπτογραφημένων μηνυμάτων πολύ πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος. Περαιτέρω, ο Akar υποδεικνύει τον Ακίν Öztürk -έναν συνταξιούχο διοικητή της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας που δεν πιστεύεται ότι είναι γκιουλενιστής. Οι αρχικές αναφορές στα κρατικά μέσα ενημέρωσης ενισχύουν τον ισχυρισμό αυτόν, αλλά ο Öztürk αργότερα βγήκε μπροστά -δείχνοντας άσχημα χτυπημένος μετά από μια περίοδο κράτησης- για να αρνηθεί την οποιαδήποτε εμπλοκή του. Εμείς παραμένουμε αβέβαιοι για το ποια πρόσωπα όντως διέταξαν την απόπειρα πραξικοπήματος.<br /> <br /> Οι αντικρουόμενες πληροφορίες για τις νομικές συνέπειες του αποτυχημένου πραξικοπήματος υπονομεύουν επίσης τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης του ΑΚΡ για την αποκλειστική ευθύνη των γκιουλενιστών. Η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης τόνισαν ότι μια μικρή μειοψηφία εντός του στρατού πραγματοποίησε την επίθεση, και ότι ο ίδιος ο στρατός εκτιμά ότι συμμετείχε μόλις το 1,5% των ανδρών του . Από την άλλη πλευρά, πάνω από το 40% των στρατηγών και ναυάρχων  έχουν αποταχθεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις, ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος. Στον ζήλο της να εκκαθαρίσει αξιωματικούς που δεν φάνηκε ούτε να λαμβάνουν μέρος στο πραξικόπημα, ούτε να προκάλεσαν υποψίες ως γκιουλενιστές, η κυβέρνηση φαίνεται να έχει αποδυναμώσει την δική της αφήγηση ότι το πραξικόπημα ήταν εξ ολοκλήρου ένα σχέδιο των οπαδών του Gulen.<br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/04082016-2.jpg"><img alt="04082016-2.jpg" height="186" src="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/04082016-2.jpg" title="04082016-2.jpg" width="280" /></a><br /> <i><span style="font-size: x-small;">Ο διαμένων στις ΗΠΑ κληρικός Fethullah Gulen στο σπίτι του στο Saylorsburg, στην Πενσυλβάνια, στις 29 του Ιουλίου του 2016. CHARLES MOSTOLLER / REUTERS</span></i><br /> <br /> Ίσως η κυβέρνηση δεν προσπαθεί να στήσει ένα γερό επιχείρημα, αλλά αντίθετα προσπαθεί να κατασκευάσει μια αφήγηση που εξυπηρετεί έναν υψηλότερο σκοπό. Πέρα από τις συνεχιζόμενες εκκαθαρίσεις, έχει προσθέσει αναδρομικά περασμένες τραγωδίες και σκάνδαλα στην αφήγησή της για το κίνημα του Gulen. Πάρτε την σφαγή στο Uludere το 2011, στην οποία η κυβέρνηση σκότωσε με αεροπορική επιδρομή 34 εθνοτικούς Κούρδους χωρικούς που μετέφεραν εμπορεύματα πέρα από τα σύνορα, εκλαμβάνοντάς τους ως μαχητές του ΡΚΚ. Εκείνη την εποχή, το κράτος δεν ανέλαβε την ευθύνη για το περιστατικό και προσπάθησε να το θάψει. Δέκα ημέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο υπουργός Ενέργειας, Berat Albayrak, ανακοίνωσε ότι η υπόθεση θα ξανανοίξει και θα επανεξεταστεί  για τις πιθανές συνδέσεις της με την λεγόμενη γκιουλενιστική τρομοκρατική οργάνωση. Όσο περισσότερο η κυβέρνηση Ερντογάν καταφέρνει να αποσείσει ευθύνες για κοινωνικές ρήξεις στην Τουρκία, τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητές της να αναπλάσει την τουρκική πολιτική, όπως η ίδια επιθυμεί.<br /> <br /> Άλλοι, έχουν επίσης πρόθυμα μοχλεύσει την αφήγηση για την συνωμοσία των γκιουλενιστών. Ο Selahattin Demirtas, ο πρόεδρος του κουρδικού προσανατολισμού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) κατηγόρησε το κίνημα ότι ηγήθηκε των στρατιωτικών επιχειρήσεων  που διεξήχθησαν εναντίον του (κουρδικής πλειοψηφίας) νοτιοανατολικού τμήματος της χώρας από τα τέλη του περασμένου έτους. Οι επιχειρήσεις -εγκεκριμένες και εκτελεσθείσες υπό τις διαταγές του ΑΚΡ- σκότωσαν εκατοντάδες πολίτες  και εκτόπισαν 350.000 περισσότερους. Υπέβαλλαν ολόκληρες πόλεις σε πολύμηνες απαγορεύσεις κυκλοφορίας από το σούρουπο μέχρι την αυγή και ακόμη και 24ωρες απαγορεύσεις κυκλοφορίας μερικές φορές. Η ανακατεύθυνση της λαϊκής οργής από τον Ντεμιρτάς σηματοδοτεί το ενδιαφέρον του για την επανάληψη της κουρδικής ειρηνευτικής διαδικασίας που διακόπηκε το καλοκαίρι του 2015 -μετατρέποντας το αποτυχημένο πραξικόπημα σε ένα χέρι που τείνει προς την κυβέρνηση.<br /> <br /> Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν επίσης μια κρίσιμη απόφαση για το θέμα της έκδοσης του Γκιουλέν. Μέχρι σήμερα, η Τουρκία δεν έχει ζητήσει επισήμως από τις Ηνωμένες Πολιτείες να εξετάζουν τα στοιχεία και να πάρουν μια απόφαση έκδοσης -παρότι αυτό δεν έχει σταματήσει την τουρκική κυβέρνηση από το να λέει στο κοινό της τα αντίθετα. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον πρέπει να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο αυτό. Εκεί, η κατευθυντήρια αρχή θα είναι απλή: Να ακολουθηθεί το γράμμα του νόμου. Αν το νομικό πρότυπο για μια έκδοση δεν πληρείται, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πρέπει να ικανοποιήσουν την επιθυμία της Τουρκίας για εκδίκηση.<br /> Ούτε, όμως, θα πρέπει οι Ηνωμένες Πολιτείες να προστατέψουν τον Gulen εάν τα στοιχεία αγγίξουν τα όρια του νόμου. Για όλες τις προσανατολισμένες στην υπηρεσία διδασκαλίες του, την δέσμευσή του για διαθρησκειακές δραστηριότητες και την υποτιθέμενη θρησκευτική μετριοπάθειά του, η επιρροή του Gulen είναι αιτία για πραγματική ανησυχία. Οι οπαδοί του έχουν δημιουργήσει δίκτυα επιδοτούμενων από το κράτος αλλά ανεξάρτητων διοικητικά σχολείων που εμπλέκονται -τουλάχιστον- σε παράνομες δραστηριότητες, νόθευση διαγωνισμών, και πιθανές παραβιάσεις των βίζα H-1B . Έχουν οικοδομήσει άνετες πολιτικές σχέσεις με όλους, από τα τοπικά σχολικά συμβούλια μέχρι το Καπιτώλιο -με ενδείξεις οικονομικών παρατυπιών σε όλο το μήκος της διαδρομής.<br /> <br /> Μια άρνηση να εκδοθεί ο Gulen θα σοκάρει πολλούς στην Τουρκία και θα εντείνει τον ήδη υστερικό αντι-αμερικανισμό  στα υπέρ του ΑΚΡ μέσα μαζικής ενημέρωσης -τροφοδοτώντας φημολογία περί τεκτονικών μετατοπίσεων στην συμμαχία. Ωστόσο, το να στοιχηματίζει κάποιος για ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ήταν παράλογο. Η Τουρκία έχει εργαστεί για την επιδιόρθωση των τεταμένων διεθνών σχέσεών της με μια αναθεωρημένη, μετα-ακτιβιστική εξωτερική πολιτική. Η προσπάθεια θέρμανε τις σχέσεις με την Ρωσία και το Ισραήλ, και προβλέπει σταθερούς ρεαλιστικούς δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι δίκαιο να αναρωτηθεί κανείς, όμως, για τις διαβρωτικές επιπτώσεις της αντι-αμερικανικής, αντι-Δυτικής στάσης της Τουρκίας. Μια σχέση 70 ετών είναι πολύ πιο πολύτιμη από την χρήση ουσιαστικά ανταλλάξιμων στρατιωτικών βάσεων. Η Τουρκία δεν θα πρέπει να υπερεκτιμά την δύναμη της θέσης της, ενώ θα αναγνωρίζει ό, τι εξακολουθεί να έχει: Μια μακρόχρονη, θεσμική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα κάνει καλά να την διατηρήσει. <br /> <br /> <i><b>*Ο JOHN BUTLER είναι ανεξάρτητος αναλυτής με δεκαετή εμπειρία ειδικά για την Τουρκία.<br /> *Ο DOV FRIEDMAN είναι ειδικός για την Τουρκία και το Κουρδιστάν. Εργάζεται ως διευθυντής για τις ΗΠΑ στην Middle East Petroleum, μια βρετανο-τουρκική ενεργειακή εταιρεία.</b></i> Οι απόψεις που παρατίθενται στο παρόν κείμενο ανήκουν προσωπικά στους αρθρογράφους. <br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Οι ρίζες της ισχύος των γκιουλενιστών στην Τουρκία. Το πραξικόπημα και μετά από αυτό

John Butler * και Dov Friedman * Η αλόγιστη συμπεριφορά της κυβέρνησης του ΑΚΡ μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα υπηρέτησε τους πολιτικούς ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ρωσία και η Τουρκία φέρονται μεταξύ τους φιλικά Αλλά πόσο θα διαρκέσει αυτό;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwaJ_AX-NewixsWzyB_1Zs5bDLuAmS-ajnuTpxbCo0Peg2-aNsURrl-1GXHBHfD2po2AMD6SUSLigaIH-WXjfreqlQm173nznBZvXYwel6A2BbkojsA34p-gboG6yCbGk7apF_sS4rH5H7/s1600/poytin%252Cerdogan.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="156" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwaJ_AX-NewixsWzyB_1Zs5bDLuAmS-ajnuTpxbCo0Peg2-aNsURrl-1GXHBHfD2po2AMD6SUSLigaIH-WXjfreqlQm173nznBZvXYwel6A2BbkojsA34p-gboG6yCbGk7apF_sS4rH5H7/s280/poytin%252Cerdogan.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Nick Danforth*</b> και <b>Chris Miller</b>* <br /> <br /> Υπάρχει κάθε λόγος η Ρωσία να είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο που εξελίχθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Ερντογάν, πιο σταθερός στην εξουσία από ποτέ, είναι έξαλλος με τις Ηνωμένες Πολιτείες και διαλύει γρήγορα τον στρατό της χώρας του. Και οι δύο αυτές εξελίξεις αποτελούν ευκαιρία για την Ρωσία.<br /> <br /> Με τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις στο χαμηλότερο σημείο τους εδώ και δεκαετίες, ο πρόεδρος της Τουρκίας πέταξε στην Αγία Πετρούπολη την Τρίτη [9 Αυγούστου 2016] για να συναντηθεί με τον Ρώσο ομόλογό του. Όπως αμφότεροι οι άνδρες ήταν πρόθυμοι να ανακοινώσουν, η σύνοδος κορυφής σχεδόν σίγουρα θα βοηθήσει να εγκαινιαστεί μια νέα περίοδος ρωσο-τουρκικής προσέγγισης. Όμως, οτιδήποτε κι αν ελπίζουν ή φοβούνται οι παρατηρητές, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η ευκαιρία αυτή προαναγγέλλει μια σημαντική ανακατάταξη στην τουρκική εξωτερική πολιτική.<br /> <br /> Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία στις 15 Ιουλίου, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης γρήγορα αντιπαράθεσαν την ενθουσιώδη υποστήριξη της Ρωσίας στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Τουρκίας με την πιο συγκρατημένη αντίδραση από τους πολιτικούς και τον Τύπο στην Δύση. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κάλεσε τον Τούρκο ομόλογό του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις 16 Ιουλίου, και οι ρωσικές εφημερίδες προώθησαν την (ψευδή) ιστορία ότι οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν σώσει την ζωή του Ερντογάν, δίνοντας του προειδοποίηση για την συνωμοσία την προηγουμένη. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, εν τω μεταξύ, δεν είχε τηλεφωνήσει μέχρι τις 19 Ιουλίου, ημέρα που οι τουρκικές εφημερίδες είχαν ήδη προωθήσει την (ψεύτικη) ιστορία ότι η Ουάσιγκτον είχε ενορχηστρώσει το πραξικόπημα.<br /> <br /> Φυσικά, υπάρχει κάθε λόγος η Ρωσία να είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο που εξελίχθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Ερντογάν, πιο σταθερός στην εξουσία από ποτέ, είναι έξαλλος με τις Ηνωμένες Πολιτείες και διαλύει γρήγορα τον στρατό της χώρας του. Και οι δύο αυτές εξελίξεις αποτελούν ευκαιρία για την Ρωσία.<br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/16082016-1.jpg"><img alt="16082016-1.jpg" height="185" src="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/16082016-1.jpg" title="16082016-1.jpg" width="280" /></a><br /> <span style="font-size: x-small;"><i>Αξιωματούχοι του υπουργείου Άμυνας κάθονται κάτω από οθόνες με δορυφορικές εικόνες κατά την διάρκεια ενημέρωσης στην Μόσχα, στις 2 Δεκεμβρίου 2015. Το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας δήλωσε την Τετάρτη ότι είχε αποδείξεις ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν και η οικογένειά του επωφελούνται από την παράνομη διακίνηση πετρελαίου από έδαφος που έχει καταλάβει το Ισλαμικό Κράτος στην Συρία και το Ιράκ. SERGEI KARPUKHIN / REUTERS</i></span><br /> <br /> <br /> Όσοι στο κυβερνών ΑΚΡ της Τουρκίας πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες συνωμοτούν για να πέσει ο Ερντογάν θα μπορούσαν να μπουν στον πειρασμό να δουν την υποστήριξη της Ρωσίας ως πολύτιμη, καθαρά από την σκοπιά της πολιτικής επιβίωσης. Και στρατιωτικά, η σύλληψη και η απόλυση εκατοντάδων υψηλόβαθμων αξιωματικών και χιλιάδων άλλων μελών των ενόπλων δυνάμεων θα περιπλέξει περαιτέρω την ήδη τεταμένη στρατηγική κατάσταση της Τουρκίας. Για πάνω από έναν χρόνο, ο τουρκικός στρατός έχει πολεμήσει τους Κούρδους αντάρτες ενώ οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία αντάρτες στην Συρία έχουν αντιμετωπίσει επανειλημμένες αποτυχίες απέναντι στον ISIS, τις συριακές κουρδικές δυνάμεις και τις υπέρ του Άσαντ δυνάμεις.<br /> Ακόμα και πριν τις 15 Ιουνίου, η Άγκυρα είχε ήδη αρχίσει την επούλωση των περιφερειακών σχέσεων. Με το να προσεγγίσει την Ρωσία και το Ισραήλ τους τελευταίους μήνες, η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να ξεφύγει από μια όλο και πιο απομονωμένη θέση, ακόμα και στέλνοντας συμφιλιωτικά σήματα στο καθεστώς Άσαντ. «Ο Άσαντ είναι, στο τέλος της ημέρας, ένας δολοφόνος», όπως είπε στο Reuters ένας ανώτερος αξιωματούχος του AKP. «Αλλά δεν υποστηρίζει την αυτονομία του Κουρδιστάν».<br /> <br /> Ωστόσο, παρά αυτά τα πολιτικά και στρατηγικά κίνητρα, συγκρουόμενα συμφέροντα περιορίζουν τις δυνατότητες της τουρκο-ρωσικής προσέγγισης.<br /> Σε αρκετές περιπτώσεις κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν ήταν τεταμένες οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, οι Τούρκοι ηγέτες επιδίωξαν να βελτιώσουν τις σχέσεις με την Μόσχα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Αντνάν Μεντερές, ο άνθρωπος που έφερε την Τουρκία στο ΝΑΤΟ, έπαιξε το χαρτί με την Ρωσία αρκετά πειστικά όταν προέκυψε διαμάχη σχετικά με την οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ. Στην δεκαετία του 1970, ο πρωθυπουργός Bülent Ecevit επεδίωξε μια περιορισμένη προσέγγιση με την Σοβιετική Ένωση αφότου συγκρούστηκε με την Ουάσιγκτον σχετικά με την Κύπρο και την παραγωγή τουρκικού οπίου. Οι αριστερές πολιτικές του Ετσεβίτ έκαναν την προσπάθεια να φαίνεται πιο ειλικρινής. Αλλά εφ’ όσον η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε την μόνη συντριπτική απειλή που υπήρχε μέχρι στιγμής για την τουρκική ασφάλεια, ο οποιοσδήποτε Τούρκος ηγέτης θα ήταν πρόθυμος να προσπαθήσει να κερδίσει τον ανατολικό του γείτονα.<br /> <br /> Στην πραγματικότητα, η μόνη φορά που η Άγκυρα απόλαυσε ποτέ πραγματικά στενές σχέσεις με την Μόσχα ήταν όταν η Ρωσία ήταν στο πιο αδύναμο σημείο της -κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ χρησιμοποίησε τα όπλα που του παρασχέθηκαν από τους Μπολσεβίκους για να νικήσει τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις που ήθελαν να καταλάβουν την Ανατολία. Στην συνέχεια, είδε την Σοβιετική Ένωση ως μια συνάδελφο αντι-αυτοκρατορική δύναμη και πηγή ιδεών για μια κρατικά κατευθυνόμενη οικονομία. Αλλά η σχέση αυτή στηρίχθηκε στο γεγονός ότι, μετά από αιώνες συγκρούσεων στην οθωμανική εποχή, η Ρωσία δεν έθετε πλέον μια υπαρξιακή απειλή για την Τουρκία.<br /> <br /> Ως αποτέλεσμα, υπάρχει κάτι σαν διαρθρωτική διαβεβαίωση για τον οιονδήποτε ανησυχεί στην Ουάσιγκτον ότι μια αυξανόμενα αντι-Δυτική Τουρκία θα συνεργαστεί με μια ανακάμπτουσα Ρωσία: Όσο πιο ισχυρή και επιθετική γίνεται η Ρωσία, τόσο λιγότερο εύλογος εταίρος θα είναι για την Τουρκία.<br /> <br /> Πράγματι, το καλύτερο παράδειγμα αυτής της τάσης είναι στην Συρία. Η Μόσχα φαίνεται να υποθέτει ότι η επαναπροσέγγιση με την Τουρκία θα βασίζεται στο ότι η Άγκυρα θα εγκαταλείψει τα συμφέροντά της στην χώρα και θα αποδεχθεί την νίκη του Άσαντ. Στην συνέντευξη Τύπου μετά την συνάντησή τους, το μοναδικό σχόλιο του Πούτιν για την Συρία ήταν ότι «η δημοκρατική αλλαγή μπορεί να επιτευχθεί μόνο με δημοκρατικά μέσα», μια κριτική που στόχευε στην στρατηγική της Τουρκίας να υποστηρίζει τις κατά του Άσαντ πολιτοφυλακές στο όνομα της συριακής δημοκρατίας.<br /> <br /> Το Κρεμλίνο φαίνεται να περιμένει να δει αν μετά το πραξικόπημα η Τουρκία θα αλλάξει πλεύση στην Συρία και θα αποκλιμακώσει την υποστήριξη των πληρεξουσίων της. Ωστόσο οι μονομερείς τουρκικές παραχωρήσεις είναι απίθανο να αποτελούν την βάση μιας σταθερής σχέσης. Ειδικά αν οι κατά του Άσαντ αντάρτες αποδειχθούν ικανοί να σταθούν μόνοι τους εναντίον του καθεστώτος στην Βόρεια Συρία, η ικανότητα της Ρωσίας να κάνει προόδους με την Τουρκία θα εξαρτηθεί από την προθυμία της να προσφέρει πραγματικές παραχωρήσεις προς την Άγκυρα μέσα και γύρω από το Χαλέπι και σε σχέση με τους Σύριους Κούρδους.<br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/16082016-2.jpg"><img alt="16082016-2.jpg" height="185" src="http://www.foreignaffairs.gr/article-images/16082016-2.jpg" title="16082016-2.jpg" width="280" /></a><br /> <span style="font-size: x-small;"><i>Διαδηλωτές υπέρ των ισλαμιστών, κρατώντας μια παραλλαγμένη αφίσα του προέδρου της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, φωνάζουν συνθήματα κατά την διάρκεια μιας αντι-ρωσικής διαμαρτυρίας στην Κωνσταντινούπολη, στις 27 Νοεμβρίου 2015. Το σύνθημα στα τουρκικά και στα ρωσικά στην αφίσα λέει «δολοφόνος Πούτιν!». MURAD SEZER / REUTERS</i></span><br /> <br /> <br /> Ωστόσο, σημαντικές παραχωρήσεις σε αμφότερα τα θέματα είναι απίθανες. Η Μόσχα έχει σχέσεις με κουρδικές ομάδες που χρονολογούνται εδώ και δεκαετίες, και είναι απίθανο να τις εγκαταλείψει. Ούτε η στάση της Ρωσίας απέναντι στους Κούρδους έχει σημασία εφ’ όσον η Ουάσιγκτον συνεχίζει να οπλίζει και να χρηματοδοτεί Κούρδους αντάρτες που πολεμούν το ISIS. Την ίδια στιγμή, οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία αντάρτες γύρω από το Χαλέπι αντιπροσωπεύουν την μεγαλύτερη απειλή για την υποστηριζόμενη από την Ρωσία κυβέρνηση της Συρίας. Παραμένει πιθανό ότι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις στην Γενεύη θα πετύχουν μια βιώσιμη συμφωνία μεταξύ Άσαντ και ανταρτών, αλλά η συνάντηση στην Αγία Πετρούπολη παρείχε ελάχιστα στοιχεία περί άμεσης προόδου.<br /> <br /> Αλλά ακόμη και αν υποτεθεί ότι η Τουρκία και η Ρωσία καταφέρουν να συμφωνήσουν σχετικά με την Συρία, η Μόσχα και η Άγκυρα θα εξακολουθούν να έχουν πολλά ζητήματα που τις χωρίζουν. Τρεις διαφορές ξεχωρίζουν: Η Κύπρος, ο Καύκασος και η Κριμαία. Η Άγκυρα θέλει μια συμφωνία για να επανενωθεί η Κύπρος, κάτι που θα την απελευθερώσει από την ανάγκη να επιδοτεί το τουρκικό μισό του νησιού, αλλά η Ρωσία προτιμά να μείνει η χώρα διαιρεμένη. Ομοίως, στην σιγοβράζουσα σύγκρουση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία στηρίζει τους εθνοτικά συγγενείς της στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ η Ρωσία διατηρεί μια στρατιωτική βάση στην Αρμενία. Για το Κρεμλίνο, η διατήρηση του status quo –στο οποίο η Ρωσία διαδραματίζει τον κυρίαρχο πολιτικό ρόλο στην περιοχή του Καυκάσου- αποτελεί βασικό στόχο. Η Τουρκία, όμως, αντιμετωπίζει εσωτερική πολιτική πίεση να υποστηρίξει το Αζερμπαϊτζάν, και δεν θέλει η Ρωσία να μονοπωλεί τις διαδρομές ενεργειακού εφοδιασμού που διατρέχουν την περιοχή, ειδικά αφού αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Γεωργίας τερματίζουν στην Τουρκία. Στην Κριμαία, επίσης, η Άγκυρα αντιμετωπίζει εγχώρια πίεση για να υποστηρίξει τους Τατάρους της Κριμαίας, ένα μικρό αλλά ζωηρό λόμπι στην Τουρκία. Καμιά από αυτές τις τρεις περιφερειακές συγκρούσεις μεμονωμένα δεν εγγυάται [ότι μπορεί] να εκτροχιάσει την συνεργασία μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας, αλλά παρ’όλα αυτά είναι σημεία σύγκρουσης.<br /> <br /> Κάθε μια από αυτές τις περιφερειακές συγκρούσεις, άλλωστε, είναι σε μια θέση όπου η ρωσική στρατιωτική δύναμη έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η Ρωσία αναπτύσσει τώρα προηγμένα συστήματα αεράμυνας στην Κριμαία, στην Αρμενία, και -μέσω βάσεων στην Συρία- στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτά τα συστήματα πυραύλων έχουν χαράξει περιοχές στις οποίες αντίθετες αεροπορικές δυνάμεις θα αντιμετωπίσουν σοβαρές προκλήσεις στο να επιχειρούν. Η Ρωσία έχει, στην πραγματικότητα, πλήρως περικυκλώσει την Τουρκία, από τον βορρά στην Κριμαία, στα ανατολικά με την Αρμενία, και νοτιοδυτικά στην Συρία. Οι νέες στρατιωτικές ικανότητες της Ρωσίας θα είναι μια συνεχής ανησυχία για τους σχεδιαστές της άμυνας στην Άγκυρα, οι οποίοι είναι απίθανο να καλωσορίσουν οποιαδήποτε περαιτέρω αύξηση της ρωσικής στρατιωτικής δύναμης.<br /> <br /> Επιπλέον αυτών των επίμονων περιφερειακών διαφωνιών και της τουρκικής ανησυχίας για την ρωσική στρατιωτική ισχύ, οι προοπτικές για μια διαρκή ευθυγράμμιση μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας περιορίζονται από την πραγματικότητα ότι δεν υπάρχουν πολλά, πέρα από την Συρία, που το Κρεμλίνο μπορεί να κάνει για να βοηθήσει τον Ερντογάν. Ρώσοι αξιωματούχοι του Υπουργείου Εξωτερικών υπόσχονται βελτιωμένους δεσμούς στο εμπόριο, την ενέργεια, την γεωργία και τις μεταφορές. Αλλά η Ρωσία έχει ήδη συμφωνήσει να άρει τις πιο καταστροφικές κυρώσεις για τον τουρισμό και την γεωργία που είχαν επιβληθεί στα τέλη του 2015. Και το Κρεμλίνο δεν είναι σε οικονομική θέση να χρηματοδοτήσει την Τουρκία. Υπόσχεται έναν νέο αγωγό φυσικού αερίου από την Ρωσία μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη, αλλά ο πρεσβευτής της Τουρκίας στην Ρωσία, Ümit Yardim, δήλωσε πρόσφατα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι δεν θα υπογραφεί σύντομα μια συμφωνία για τον αγωγό. Η Ρωσία δεν μπορεί να προσφέρει πολλά άλλα. Το Κρεμλίνο μιλά σχετικά με το να εμπλέξει την Άγκυρα στα σχήματα ολοκλήρωσης της Ευρασίας, αλλά η Ευρώπη θα παραμείνει ένας πολύ πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος για την Τουρκία.<br /> <br /> Πιο σημαντική από τις ειδικές παραχωρήσεις είναι και για τους δύο ηγέτες η διαπραγματευτική αξία της εντύπωσης ότι οι δεσμοί τους βελτιώνονται. Η κυβέρνηση της Τουρκίας είναι θυμωμένη με την αντίδραση της Δύσης στο πραξικόπημα. Πολλοί Τούρκοι εκτιμούν την γρήγορη καταδίκη των πραξικοπηματιών από την Ρωσία και την έλλειψη κριτικής στον Ερντογάν ενώ εκκαθαρίζει την γραφειοκρατία και τον στρατό από υπόπτους ως συμπαθούντες το πραξικόπημα. Ωστόσο, οι ηγέτες της Τουρκίας είναι ορθολογικοί πολιτικοί. Αντιλαμβάνονται ότι οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ανησυχούν για το τι μπορεί να σημαίνει μια τουρκο-ρωσική προσέγγιση για την Συρία, για το ΝΑΤΟ και για την προσφυγική πολιτική της Ευρώπης. Όσο πιο αληθινή φαίνεται μια τουρκο-ρωσική επαναπροσέγγιση, τόσο πιο πιθανό είναι η Δύση να μετριάσει την κριτική της στον Ερντογάν και να ξαναγυρίσει στις δουλειές [με την Τουρκία] με όρους που η Τουρκία θεωρεί αποδεκτούς. Η πραγματοποίηση συνόδων κορυφής με τον Πούτιν είναι, αν μη τι άλλο, ένας τρόπος χαμηλού κόστους του Ερντογάν για να υπενθυμίσει στην Δύση πόσο πολύ έχει σημασία [γι αυτήν].<br /> <br /> Ο Πούτιν, επίσης, έχει άφθονους λόγους για να παίξει με τους δεσμούς με την Τουρκία. Το Κρεμλίνο είναι δυσαρεστημένο με τις προτάσεις ενίσχυσης της δύναμης του ΝΑΤΟ στην Μαύρη Θάλασσα. Θέλει να είναι πιο ελεύθερο στην Συρία, με λιγότερες Δυτικές επικρίσεις και παρεμβολές. Και είναι χαρούμενο να βλέπει διαφωνίες στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Ως ένα διπλωματικό εργαλείο και ως ένα σημείο μόχλευσης επί των Δυτικών δυνάμεων, μια προσέγγιση είναι χρήσιμη τόσο για τον Πούτιν όσο και για τον Ερντογάν. Αλλά μια διαρκής επαναπροσέγγιση θα απαιτούσε κοινά συμφέροντα, όχι μόνο μια βιαστική φιλία σχεδιασμένη για να αποσπάσει παραχωρήσεις από την Δύση.<br /> <br /> <i><b>*Ο NICK DANFORTH είναι διδακτορικός υποψήφιος στην Τουρκική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Georgetown.<br /> *Ο CHRIS MILLER είναι δημοσιογράφος.</b></i> <br /> <br /> <br /> <a href="http://www.foreignaffairs.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Ρωσία και η Τουρκία φέρονται μεταξύ τους φιλικά Αλλά πόσο θα διαρκέσει αυτό;

Nick Danforth* και Chris Miller * Υπάρχει κάθε λόγος η Ρωσία να είναι ευχαριστημένη με τον τρόπο που εξελίχθηκε η απόπειρα πραξικοπήμα...

Διαβάστε την συνέχεια

Στόχος της Ρωσίας το Ιντσιρλίκ με τη χρήση της ιρανικής βάσης;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1voQ74v0aCvanSFJVhBbiVysGOAkFFi69cDFZ0Eo3lcPup6B-RY8VkPh8kMeqHinnzPBnVJaBXP3MxXag8syo5JgVT5QIiui3VsZBQWgZ0l5vGbvkoWBSADH5Bcimx-uZ7NsJAsJ7WOD0/s1600/incirlic+air+base.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="149" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1voQ74v0aCvanSFJVhBbiVysGOAkFFi69cDFZ0Eo3lcPup6B-RY8VkPh8kMeqHinnzPBnVJaBXP3MxXag8syo5JgVT5QIiui3VsZBQWgZ0l5vGbvkoWBSADH5Bcimx-uZ7NsJAsJ7WOD0/s280/incirlic+air+base.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <br /> <b>Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών στο μέτωπο της Συρίας αποτελούν σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, αν και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές έχουν εμπλακεί σε ένα «παίγνιο» υψηλής πολιτικής, όπου οι κινήσεις τους αποσκοπούν σε κάτι άλλο από αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται.</b><br /> <br /> Του <b>ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ</b><br /> <br /> Μετά τη χρήση της βάσης Χαμαντάν του Ιράν από στρατηγικά βομβαρδιστικά της ρωσικής Αεροπορίας για να εξαπολύσουν επιθέσεις κατά στόχων του αυτοαποκαλούμενου ως «ισλαμικού κράτους» στη Συρία, μια κίνηση η οποία σύμφωνα με παρατηρητές δημιούργησε μέγιστη αναστάτωση αφού ανέτρεπε ισορροπίες δεκαετιών στη «σκακιέρα» της Μέσης Ανατολής, ήρθε το αμερικανικό State Department να επιβεβαιώσει την εκτίμηση ότι η χρήση της «χτύπησε ευαίσθητες γεωστρατηγικές χορδές» στις ΗΠΑ…<br /> <br /> Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαρκ Τόνερ, αποφεύγοντας να στραφεί κατά της Ρωσίας, στράφηκε κατά του Ιράν, διατυπώνοντας την «ενόχληση» της αμερικανικής κυβέρνησης για τη χρήση της, σημείωσε ότι η συνέχιση της χρήσης αυτής της βάσης για να πλήττονται στόχοι στη Συρία «δεν συμβάλει» στις προσπάθειες για την επίτευξη διακοπής των εχθροπραξιών στη χώρα.<br /> <br /> Το ίδιο το State Department όμως συμπεριέλαβε και τη Ρωσία στην εξίσωση, αφού ανακοίνωσε ότι οι νομικοί του σύμβουλοι εξετάζουν αν με τη χρήση της ιρανικής βάσης παραβίασε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), φροντίζοντας βέβαια να προσθέσει, ότι οι ειδήμονες δεν έχουν ακόμα αποφανθεί! <br /> <br /> Η θέση των Αμερικανών είναι καταφανώς δύσκολη, αφού δεν επιθυμούν να διαταράξουν προεκλογικά το κλίμα των σχέσεων με το Ιράν και επιθυμούν η κατάσταση να συνεχιστεί ως έχει για να μείνει η πυρηνική συμφωνία με θετικό πρόσημο, τουλάχιστον μέχρι την ανάδειξη νέου ενοίκου στον Λευκό Οίκο.<br /> <br /> Είναι όμως εμφανής ο εκνευρισμός τους, αφού όπως γράφτηκε στο «defence-point.gr» νωρίτερα, «από το 1979 όταν τερματίστηκε η χρήση ιρανικών βάσεων από Αμερικανούς και Βρετανούς, συνεπεία της ισλαμικής επανάστασης, δεν είχε υπάρξει ανάλογη περίπτωση [χρήσης ιρανικών στρατιωτικών υποδομών] και τώρα που υπήρξε δεν ήταν… “αγγλοσαξονική”!» και κάπως μπορεί να ερμηνευθεί η διπλωματική προσέγγιση του ζητήματος, η οποία «παίζει» με τις κυρώσεις, αφού υπό φυσιολογικές συνθήκες, το Ιράν μπορεί να διαθέτει κυρίαρχα τις βάσεις του σε όποιον επιθυμεί…<br /> <br /> Λίγες ώρες αργότερα όμως μας προέκυπτε θέμα Ιντσιρλίκ από ρωσικής πλευράς και ως συνήθως, αυτό δεν έγινε από κυβερνητικό αξιωματούχο, αλλά από πολιτικό πρόσωπο η γνώμη του οποίου έχει ειδική βαρύτητα και δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη βούληση και τη στόχευση του Κρεμλίνου.<br /> <br /> «Η Τουρκία θα μπορούσε να επιτρέψει την χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ από τη ρωσική Αεροπορία για τις αντιτρομοκρατικές της επιχειρήσεις στην Συρία. Ένα τέτοιο βήμα θα αποτελούσε μια λογική συνέχεια της κίνησης Ερντογάν να στραφεί προς τη Ρωσία», δήλωσε ο Ρώσος Γερουσιαστής και μέλος της επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βίκτορ Οζέροφ, μιλώντας στο πρακτορείο RIA.<br /> <br /> Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ο Οζέροφ δεν απέκλεισε την παραχώρηση χρήσης της βάσης. «Δεν είναι βέβαιο ότι η Ρωσία χρειάζεται τη βάση του Ιντσιρλίκ, όμως μια τέτοια κίνηση θα έδειχνε την πραγματική ετοιμότητα της Τουρκίας να συνεργαστεί με τη Ρωσία στον αγώνα κατά των τρομοκρατών στην Συρία και όχι απλώς στα λόγια», είπε.<br /> <br /> Η Τουρκία έχει επιτρέψει την χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ στον διεθνή, υπό τις ΗΠΑ, συνασπισμό που μάχεται κατά των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία, τον Ιούλιο του 2015, μετά από επίπονο παζάρι με τους Αμερικανούς. Ο Οζέροφ δήλωσε πως μια συμφωνία για το Ιντσιρλίκ θα μπορούσε να επιτευχθεί στην ίδια βάση που η Συρία παραχώρησε στη Ρωσία το δικαίωμα χρήσης της βάσης του Χμέμιμ και του Χαμαντάν στο Ιράν. <br /> <br /> Τούτων λεχθέντων, πόσο άσχετες μεταξύ τους είναι οι δύο αυτές εξελίξεις; Κατά την υποκειμενική μας εκτίμηση, καθόλου. Εξάλλου, αναφορά στην προοπτική χρήσης του Ιντσιρλίκ από τη Ρωσία είχε κάνει – με αμφιλεγόμενο, ομολογουμένως τρόπο – ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /> <br /> Έχουμε και λέμε λοιπόν: Οι Ρώσοι θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι το «διαίρει και βασίλευε» όσον αφορά τη σχέση της με το ΝΑΤΟ είναι σαφέστατα προτεραιότητα ως στρατηγική. Άρα, με την ανακίνηση του θέματος του Ιντσιρλίκ ασκούν πίεση και στην Τουρκία που θέλει να φανεί πως προσεγγίζει σημαντικά τη Ρωσία, να προσωρήσει σε πράξεις ξεφεύγοντας από τα λόγια και στις Ηνωμένες Πολιτείες που έχουν αυτονόητα «αλλεργία» στην ανάμιξη της Μόσχας στα του – ΝΑΤΟϊκού – οίκου τους.<br /> <br /> Κατά συνέπεια, οι Ρώσοι που γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί θέλουν να προφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, δεν έχουν περιθώριο σοβαρής κλιμάκωσης στις σχέσεις τους με την Ισλαμική Δημοκρατία και πέραν της διατύπωσης αντίρρησης, αφού δεν θα μπορούσε να περάσει και ασχολίαστο, δεν αναμένεται κάτι άλλο επί της ουσίας, αν και η προεκλογική περίοδος μπορεί να κρύβει εκπλήξεις, αφού ενίοτε όλοι ενδιαφέρονται να δείξουν το «σκληρό προεδρικό» τους πρόσωπο…<br /> <br /> Τα ανωτέρω όμως «ανέγνωσε» και η ιρανική ηγεσία δίνοντας το «πράσινο φως» στους Ρώσους να χρησιμοποιήσουν τη βάση Χαμαντάν, αφού μπορεί να είναι επιθυμητή η εξομάλυνση με τις ΗΠΑ και τη Δύση, όχι όμως άνευ όρων, αφού αυτό θα υπονόμευε την καθεστωτική σταθερότητα στο Ιράν που είναι η απόλυτη προτεραιότητα.<br /> <br /> Τελικά όλοι κάνουν τη δουλειά τους. Οι δε Ρώσοι θέτουν εμμέσως το θέμα «ΟΚ, δεν ξαναπάμε στο Ιράν, ανοίξτε μας όμως το Ιντσιρλίκ», αφού η βάση Χμέιμιμ κοντά στη Λατάκια δεν είναι επαρκώς ασφαλής για τα ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά.<br /> <div style="text-align: center;"> </div> <a href="http://www.defence-point.gr/n" target="_blank"><br /> </a> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Στόχος της Ρωσίας το Ιντσιρλίκ με τη χρήση της ιρανικής βάσης;

Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών στο μέτωπο της Συρίας αποτελούν σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, αν και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι βασι...

Διαβάστε την συνέχεια

Διαβάστε με προσοχή αυτό το άρθρο που αφορά τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Απελευθέρωση της Ιεράπολης/Μένπετζ – Σύμπτωση μήπως;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVArFQiLYcRu699MF6nCrmSx0rW-dgymnP-kO533Y1bWuz-ZXe3HXGYAWsPgWQ_tkXtZC5WvojTrUD74cNKkNO1Q3etu4JTIBGm2U95Y6uGG50l7bi2vMk7rwPVPOEWe28BxL1MtBBKgZh/s1600/amerikanotoyrkikes+sxeseis.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVArFQiLYcRu699MF6nCrmSx0rW-dgymnP-kO533Y1bWuz-ZXe3HXGYAWsPgWQ_tkXtZC5WvojTrUD74cNKkNO1Q3etu4JTIBGm2U95Y6uGG50l7bi2vMk7rwPVPOEWe28BxL1MtBBKgZh/s280/amerikanotoyrkikes+sxeseis.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <br /> Του <b>Murat Yetkin</b>, εφ. Hürriyet, 15/8/2016<br /> Μετάφραση: <b>Σάββας Καλεντερίδης</b><br /> <br /> Μην προσπερνάτε έτσι εύκολα την λέξη Ιεράπολις/Μένπετζ. Είναι μια μικρή πλην όμως εξαιρετικής σημασίας πόλη. Έχει ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων και το όνομά της προέρχεται από τα αραμαϊκά, τη γλώσσα του Αβραάμ και του Ιησού· λεγόταν Μάνμπατς, που σημαίνει «Κεφαλόβρυσο».<br /> <br /> <b>Όμως, εκτός από τις πηγές πόσιμου ύδατος, η πόλη αυτή είναι στρατηγικής σημασίας γιατί αποτελεί σταυροδρόμι μεταξύ Ράκκας, Χαλεπίου και Ανατολίας.</b><br /> <br /> Είναι τέτοια η στρατηγική της σημασία, που ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Δ΄ Διογένης πρότεινε στον Αρπ Αρσλάν την Ιεράπολη, αντί του Ματζικέρτ και του Έρτζις, το 1070. Και ο Αρπ Αρσλάν θα δεχόταν την πρόταση που του έκανε ο Ρωμανός, αν δεν χαλούσαν τη συμφωνία οι Βυζαντινοί, για να ακολουθήσει το 1071 η μάχη του Ματζικέρτ.<br /> <br /> Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η Ιεράπολη είναι όντως μια ιστορική πόλη. Άλλωστε, γι’ αυτόν το λόγο ήταν σημαντική για τον ISIS, γι’ αυτόν το λόγο οι ΗΠΑ κινητοποιήθηκαν, μαζί με τους συμμάχους τους, για την απελευθέρωσή της.<br /> <br /> Η Ιεράπολις απελευθερώθηκε από τους τζιχαντιστές του ISIS στις 12 Αυγούστου 2016. Εκείνοι που χάρηκαν πιο πολύ από όλους, είναι οι γυναίκες της Ιεράπολης γιατί απαλλάχτηκαν από την εκπόρνευση και από άλλες βαρβαρότητες του ISIS, δηλώνοντας τη χαρά τους με φωτογραφίες που έβγαλαν, καίγοντας τις μπούρκες που τις υποχρέωσαν να φορούν οι τζιχαντιστές.<br /> <br /> Η επιχείρηση για την απελευθέρωσή της ξεκίνησε στις 31 Μαΐου, από την μετωπική οργάνωση «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (SDF), με την υποστήριξη και υπό το συντονισμό της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM).<br /> <br /> Το όνομα «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (SDF) επιλέχτηκε στην ουσία για να μην εξαγριωθεί η Τουρκία και για να λειτουργήσει ως κάλυμμα στη συμμετοχή των Δυνάμεων Λαϊκής Άμυνας (YPG/PYD), που αποτελούν την κύρια δύναμη πυρός, ενώ συμμετέχουν σχεδόν συμβολικά και ένοπλοι από ορισμένες αραβικές φυλές της περιοχής.<br /> <br /> <b>Η όλη διαδικασία άρχισε στις 18 Μαΐου, όταν ο Ομπάμα πήρε τηλέφωνο και συνομίλησε επί 70 λεπτά με τον Ερντογάν.</b><br /> <br /> Ήταν γνωστή η θέση της Τουρκίας, να μην περάσει ο έλεγχος της γραμμής των 98 χλμ που εκτείνεται από την Τζαραμπλούς (Ευρωπός) μέχρι τη Μάρε, στα χέρια του PKK/PYD.<br /> <br /> Οι Αμερικανοί με τη σειρά τους δήλωναν ότι είχαν ανάγκη την υποστήριξη των δυνάμεων του YPG/PYD για να απελευθερώσουν την Ιεράπολη από τον ISIS, και υπόσχονταν ότι μετά την απελευθέρωση οι δυνάμεις των Κούρδων θα υποχωρούσαν ανατολικά του ρου του Ευφράτη.<br /> <br /> Η Τουρκία δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Η πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της Συρίας επί μια τετραετία, είχε καταρρεύσει με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους στις 24 Νοεμβρίου 2015. Είχε γίνει γνωστό ότι θα αποχωρούσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, όμως δεν είχε αναλάβει ακόμα καθήκοντα πρωθυπουργού ο Μπιναλί Γιλντιρίμ.<br /> <br /> Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία δεν μπορούσε να προσεγγίσει τον εναέριο χώρο της Συρίας. Το θέμα της Συρίας είχε μείνει πλέον στη δικαιοδοσία της 2ης Στρατιάς, που έχει τομέα ευθύνης τα σύνορα Συρίας, Ιράν και Ιράκ. Η 2η Στρατιά, που έχει έδρα τη Μαλάτεια, δεν είχε πλέον μόνο την ευθύνη φύλαξης των συνόρων, είχε αναλάβει επιπλέον και την αποστολή αντιμετώπισης του ISIS αλλά και των ανταρτών του PKK με τις μονάδες πυροβολικού, τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητου πεζικού που διαθέτει.<br /> <br /> <b>Στην περιοχή ευθύνη της η 2η Στρατιά είχε να διαχειριστεί δυο ζητήματα με παγκόσμια στρατηγική σημασία, τη βάση του Ιντζιρλίκ και τα ραντάρ της Αντιπυραυλικής Ασπίδας.</b><br /> <br /> Η τηλεφωνική συνομιλία Ομπάμα-Ερντογάν έγινε με βάση αυτό το παρασκήνιο. Την αμέσως επόμενη μέρα, στις 19 Μαΐου, ο διοικητής της CENCTOM, στρατηγός Τζόζεφ Βότελ, άρχισε τις επαφές με την κυβέρνηση του Ιράκ στη Βαγδάτη και τους Κούρδους αξιωματούχους στην Ερμπίλ, για να αρχίζουν σταδιακά οι επιχειρήσεις Ιεράπολης-Φαλούτζας και Ράκκας-Μοσούλης.<br /> <br /> Ο στρατηγός Βότελ πέρασε στο έδαφος της Συρίας στις 20 Μαΐου. Αν και δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, συναντήθηκε με Κούρδους αξιωματούχους και με ορισμένους Άραβες ηγέτες τοπικών φυλών στο Κομπάνι, όπου έγινε εκτίμηση της κατάστασης.<br /> <br /> Από εκεί ο Αμερικανός στρατηγός πέρασε στο Ιντζιρλίκ στις 21 Μαΐου, όπου συναντήθηκε με τον Β΄ Αρχηγό ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας, τον στρατηγό Γιασάρ Γκιουλέρ, ο οποίος του υπογράμμισε ότι για την Τουρκία δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ PKK και PYD.<br /> <br /> Το πρωί της 22ας Μαΐου, και ενώ ο στρατηγός Βότελ ήταν ακόμα στην Άγκυρα, οι τουρκικές εφημερίδες είχαν ένα ενδιαφέρον πρωτοσέλιδο. Ο αρχηγός της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, πτέραρχος Αμπιντίν Ουνάλ, ενόσω ο στρατηγός Βότελ βρισκόταν στο έδαφος του Ιράκ, επιβιβάστηκε σε ένα F­16 που απογειώθηκε από την αεροπορική βάση Ακιντζί της Άγκυρας, και αφού επιθεώρησε τις αεροπορικές βάσεις του Μπαλικεσίρ και του Ντιγιάρμπακιρ, συμμετείχε ο ίδιος σε αεροπορικό βομβαρδισμό εναντίον στόχων του PKK, στο όρος Κανδήλι, που βρίσκεται στην επικράτεια του Ιράκ.<br /> <br /> Το μήνυμα ήταν σαφές: Η Τουρκία δεν θα χτυπούσε τους στόχους και τις δυνάμεις του PYD/PKK που είχαν ανάγκη οι ΗΠΑ για την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ιεράπολης, θα συνέχιζε όμως να χτυπά τους στόχους και τις δυνάμεις του PKK στο Ιράκ και στην Τουρκία, ανεξαρτήτως αν αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ενισχύσεις στην επιχείρηση της Ιεράπολης.<br /> <br /> <b>Στις 23 Μαΐου άρχισε η διακλαδική άσκηση Efes­2016, στην περιοχή της Σμύρνης.</b><br /> <br /> Στην άσκηση συμμετείχαν και τα μέλη του ΝΑΤΟ ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία, Πολωνία, καθώς και οι χώρες Αζερμπαϊτζάν, Σ. Αραβία, Κατάρ και Πακιστάν. Και για πρώτη φορά έγινε άσκηση εναντίον τρομοκρατών που είχαν καταλάβει κατοικημένους τόπους.<br /> <br /> Στις 26 Μαΐου, ενώ ήταν έτοιμη η σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων δημοσίευσε φωτογραφίες Αμερικανών κομάντο να έχουν στις στολές τους σήματα του στρατού των Κούρδων της Συρίας YPG, και του γυναικείου κλάδου YPJ.<br /> <br /> Η Τουρκία δεν αντέδρασε σ’ αυτήν την πρόκληση. Καταδίκασε τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Τσεχία και τη Σουηδία που επέτρεψαν την πολιτική οργάνωση των Κούρδων της Συρίας PYD να ανοίξει Γραφείο Εκπροσώπησης, όμως δεν είπε τίποτε για τις ΗΠΑ.<br /> <br /> Στις 31 Μαΐου άρχισαν οι απογειώσεις αεροσκαφών για υποστήριξη της επιχείρησης για την απελευθέρωση της Ιεράπολης, με τον όρο να μην συμμετέχουν σε υποστήριξη θέσεων του YPG/PYD.<br /> <br /> <b>Ενώ συνεχιζόταν η επιχείρηση της Ιεράπολης, χωρίς να έχει σημαντικά αποτελέσματα, έλαβαν χώρα δύο εξελίξεις που έμελλε να επηρεάσουν δραματικά την πολιτική που ακολουθούσε η Τουρκία στο θέμα της Συρίας.</b><br /> <br /> Πρώτα ανακοινώθηκε στις 26 Ιουνίου, στη Ρώμη, ότι εξομαλύνονται οι σχέσεις Τουκρίας-Ισραήλ. Την επόμενη μέρα, στις 27 Ιουνίου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωνε στη Μόσχα ότι δεχόταν την επιστολή συγγνώμης του Ερντογάν, που δήλωνε την απαρχή της εξομάλυνσης των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Ο πρόεδρος του Καζακστάν είχε εξασφαλίσει την αποδοχή της επιστολής τις 24 Απριλίου στη σύνοδο των ηγετών της Συνεργασίας της Σαγκάης, στην Τασκένδη.<br /> <br /> Αυτές οι δύο κινήσεις έδειχναν ότι η Τουρκία απαλλασσόταν από τον ασφυκτικό κλοιό που αντιμετώπιζε στη Συρία.<br /> <br /> Την επομένη, στις 28 Ιουνίου, τζιχαντιστές του ISIS σκότωναν 45 άτομα στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης. Δέκα μέρες μετά, στις 8 Ιουλίου, μια άγνωστη μέχρι τότε παράνομη οργάνωση, οι Ταξιαρχίες Tel Hamis, ανακοίνωναν ότι σκότωσαν τον Μπαχόζ Ερντάλ, υψηλόβαθμο στρατιωτικό στέλεχος του PKK. Η πληροφορία αυτή δεν επαληθεύτηκε επακριβώς, αλλά με βάση τις υπηρεσίες πληροφοριών στην Άγκυρα, ο Ερντάλ ήταν σημαντικό πρόσωπο στις επαφές μεταξύ Ροζάβα-Κανδήλι και ίσως ο επικεφαλής της επιχείρησης της Ιεράπολης, που είχε επαφές και συνεργασία με Αμερικανούς αξιωματικούς για το θέμα.<br /> <br /> Στις 15 Ιουλίου, μια ομάδα αξιωματικών μέσα στο στρατό, επιχείρησε αν ανατρέψει την κυβέρνηση. Το πραξικόπημα καταπνίγηκε μετά την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας, των ηγετών των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των στελεχών του στρατού και της αστυνομίας που παρέμειναν πιστοί στην κυβέρνηση, με κυρίαρχο το ρόλο του κόσμου που βγήκε στους δρόμους, υποστηρίζοντας την νόμιμη κυβέρνηση.<br /> <br /> <b>Οι πραξικοπηματίες σκότωσαν περίπου 300 ανθρώπους, αλλά ηττήθηκαν. Δεν κατάφεραν να συλλάβουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό, αλλά συνέλαβαν σχεδόν το σύνολο της στρατιωτικής ηγεσίας.</b><br /> <br /> Ο Β΄ Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Γκιουλέρ, ήταν από κείνους που δέχτηκαν την περισσότερη βία. Ο αρχηγός του ΓΕΑ απήχθη από ένα γάμο, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.<br /> <br /> Έδρα των πραξικοπηματιών ήταν η αεροπορική βάση Ακιντζί, από την οποία απογειώθηκε ο αρχηγός ΓΕΑ, πτέραρχος Ουνάλ, για να βομβαρδίσει το Κανδήλι. Οι πραξικοπηματίες απογείωσαν F­16 από τις αεροπορικές βάσεις του Ακιντζί και του Ντιγιάρμπακιρ, από την περιοχή ευθύνης της 2ης Στρατιάς, και βομβάρδισαν το Προεδρικό Μέγαρο και το κτήριο της Βουλής της δικής τους χώρας.<br /> <br /> Περίπου 5.000 κομάντο της Στρατοχωροφυλακής, που υπηρετούσαν σε μονάδες της 2ης Στρατιάς για επιχειρήσεις εναντίον του PKK, μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα για να βοηθήσουν το πραξικόπημα.<br /> <br /> Ο διοικητής της 2ης Στρατιάς συνελήφθη με την κατηγορία της συμμετοχής στο πραξικόπημα. Το ίδιο και ο διοικητής της βάσης του Ιντζιρλίκ, ο οποίος κατέφυγε σε κτήριο των ΗΠΑ, και ζήτησε άσυλο το οποίο απορρίφθηκε.<br /> <br /> <b>Περίπου 2.000 αξιωματικοί και μόνιμοι υπαξιωματικοί του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ συνελήφθησαν ή αποστρατεύτηκαν.</b><br /> <br /> Την επόμενη μέρα ο ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ, τηλεφώνησε στον Τούρκο Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στρατηγό Ακάρ, που μόλις είχε απελευθερωθεί από την ομηρία των πραξικοπηματιών, και αντί να του πει «περαστικά», του ζήτησε το λογαριασμό γιατί κόπηκε το ρεύμα στη βάση του Ιντζιρλίκ και γιατί σταμάτησαν οι πτήσεις αεροσκαφών από εκεί.<br /> <br /> Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα ήταν εκνευρισμένη από την πρώτη μέρα. Η Γερμανίδα καγκελάριος, που επισκέφθηκε την Τουρκία τέσσερις φορές μέσα σε έξι μήνες για το θέμα των προσφύγων από τη Συρία, όπως και ο Ομπάμα, τηλεφώνησαν τον Ερντογάν τρεις μέρες μετά το πραξικόπημα, για να του πουν «περαστικά».<br /> <br /> Η κάθε καταδίκη του πραξικοπήματος από τη Δύση συνοδευόταν και από ένα «όμως», για τις διώξεις εναντίον των υπόπτων. Ενώ, αντιθέτως, ο Πούτιν τηλεφώνησε την επόμενη μέρα, δηλώνοντας την αμέριστη συμπαράστασή του στον Ερντογάν.<br /> <br /> Τις επόμενες μέρες παρατηρήθηκαν εξελίξεις που εκνεύρισαν την Άγκυρα. Στις 25 Ιουλίου, την επομένη της δημοσίευσης του άρθρου του συμβούλου του Ερντογάν İbrahim Kalın, με το οποίο απαιτούσε την έκδοση του Γκιουλέν, οι New York Times δημοσίευαν άρθρο το οποίο έλεγε ότι ο Γκιουλέν υπηρέτησε τις αρχές της Δύσης και ότι δεν πρέπει να εκδοθεί.<br /> <br /> <b>Στις 27 Ιουλίου το πρώην στέλεχος της CIA, Γκράχαμ Φούλερ, δήλωνε ότι ο Γκιουλέν δεν είναι δυνατόν να αναμίχθηκε στο πραξικόπημα, και ότι εκφράζει το «μετριοπαθές Ισλάμ», που είναι το Ισλάμ του μέλλοντος.</b><br /> <br /> Στις 28 Ιουλίου ο διοικητής της CENTCOM, στρατηγός Βότελ, που ήταν υπεύθυνος για την επιχείρηση της Ιεράπολης, εξέφρασε το παράπονο ότι η Τουρκία συνέλαβε τους αξιωματικούς με τους οποίους συνεργαζόταν ο ίδιος για της συγκεκριμένη επιχείρηση.<br /> <br /> Επίσης, ο συντονιστής των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, Τζέιμς Κλάπερ, δήλωνε ότι η Τουρκία φυλάκισε τα στελέχη με τα οποία ήταν σε επαφή οι αμερικανικές υπηρεσίες, εμποδίζοντας τον αγώνα εναντίον του ISIS, σαν να μην είχε γίνει καν απόπειρα πραξικοπήματος, στην οποία συμμετείχαν τα στελέχη αυτά.<br /> <br /> Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, στρατηγός Ντάνφορντ, επισκέφθηκε την Άγκυρα προσπαθώντας να σώσει την κατάσταση, χωρίς να καταφέρει και πολλά πράγματα.<br /> <br /> Ο Ερντογάν το πρώτο του ταξίδι εκτός Τουρκίας μετά το πραξικόπημα το έκανε στη Ρωσία, στις 9 Αυγούστου. Αυτό είναι σύμπτωση;<br /> <br /> Το PKK, που σταμάτησε τη δράση του μετά το πραξικόπημα, από κείνη τη μέρα ξανάρχισε τις επιθέσεις.<br /> <br /> <b>Στις 12 Αυγούστου, την ημέρα που ο Ιρανός ΥΠΕΞ Τζεβάντ Ζαρίφ δήλωνε στην Άγκυρα ότι καλωσορίζει την προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία, ανακοινώθηκε η απελευθέρωση της Ιεράπολης.</b><br /> <br /> Η Άγκυρα δήλωνε την ευαρέσκειά της, όμως την ίδια στιγμή ζητούσε από τις ΗΠΑ να απομακρύνουν αμέσως το PYD από την Ιεράπολη και να το στείλουν ανατολικά του ρου του Ευφράτη.<br /> <br /> Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά ήταν το γεγονός ότι το Πεντάγωνο δήλωνε ότι η Τουρκία μπορεί να έχει δίκιο, αφού η πλειονότητα των κατοίκων της Ιεράπολης είναι Άραβες, με τους Κούρδους και τους Τσερκέζους να αποτελούν μειονότητα.<br /> <br /> Τώρα η Άγκυρα περιμένει δυο πράγματα από τις ΗΠΑ. Το ένα είναι η έκδοση του Γκιουλέν, για να οδηγηθεί στο δικαστήριο και να δικαστεί, και το δεύτερο η μετακίνηση των δυνάμεων του PYD/PKK από την Ιεράπολη σε περιοχές ανατολικά του ρου του Ευφράτη.<br /> <br /> Στις 24 Αυγούστου αναμένεται στην Άγκυρα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν. Ας δούμε μέχρι τότε ποιες άλλες συμπτώσεις μάς περιμένουν…<br /> <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε με προσοχή αυτό το άρθρο που αφορά τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Απελευθέρωση της Ιεράπολης/Μένπετζ – Σύμπτωση μήπως;

Του Murat Yetkin , εφ. Hürriyet, 15/8/2016 Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης Μην προσπερνάτε έτσι εύκολα την λέξη Ιεράπολις/Μένπετζ. Είν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο στρατηγικό δόγμα του Ερντογάν λέγεται «Ισλαμική Ένωση – Παγκόσμια Δύναμη»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0-LP88l8nx2XR_AiCqIeWjUQMHZ8N_5FomYKbHjehNG8xfgshyphenhyphenx4stjYaOgDhNMsxaRVBFJ36CCEQp8vmg1hw8VUpytYjvioHb3_me_OQNxR2bU_NrHoLEuiWsxoRkgX8QvpNe4sIkePf/s1600/fwto+0001.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="150" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0-LP88l8nx2XR_AiCqIeWjUQMHZ8N_5FomYKbHjehNG8xfgshyphenhyphenx4stjYaOgDhNMsxaRVBFJ36CCEQp8vmg1hw8VUpytYjvioHb3_me_OQNxR2bU_NrHoLEuiWsxoRkgX8QvpNe4sIkePf/s280/fwto+0001.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Του <b>Yusuf Kaplan</b>,* εφ. Yeni Şafak<br /> Μετάφραση: <b>Σάββας Καλεντερίδης</b><br /> <br /> Όταν είπα ότι «Με τη Ρωσία δεν κόβονται οι σχέσεις, η Ρωσία είναι χώρα άξονας για την Τουρκία. Για να μην μείνουμε μόνοι μας αύριο, αν έχουμε προβλήματα με τη Δύση, πρέπει να ελαττώσουμε τους εχθρούς μας, να αυξήσουμε τους συμμάχους μας, και γι’ αυτό θα πρέπει να ακολουθήσουμε στρατηγική ισορροπιών», ορισμένοι άρχισαν να με πυροβολούν.<br /> <br /> Όμως, δυστυχώς, και η Συρία και οι τουρκικές δημοκρατίες είναι η πίσω αυλή της Ρωσίας. Γι’ αυτόν το λόγο η επιρροή που ασκεί η Ρωσία και στη Συρία και τις τουρκικές δημοκρατίες είναι πολύ μεγαλύτερη και βαθύτερη απ’ όσο εμείς νομίζουμε.<br /> <br /> Για το λόγο αυτόν το πρόβλημα της Συρίας θα λυθεί από τούδε και στο εξής... Επίσης, το δίκτυο της τρομοκρατικής οργάνωσης του Γκιουλέν, που είχε στηθεί για να αλώσει τις τουρκικές δημοκρατίες, θα το εξαρθρώσουν.<br /> <br /> Και θα ανοίξει ο δρόμος για την Τουρκία... Επιτέλους.<br /> <br /> Η πρώτη μεγάλη Ισλαμική Ένωση πραγματοποιήθηκε με την ένωση των Σελτζούκων με τους Οθωμανούς.<br /> <br /> Το μακροπρόθεσμο σχέδιο της Τουρκίας, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να είναι η επίτευξη της Ισλαμικής Ένωσης. Η Ισλαμική Ένωση τώρα μπορεί να φαντάζει σαν όνειρο, όμως το μοναδικό κλειδί που μπορεί να εξασφαλίσει όχι μόνο στη χώρα μας και την περιοχή μας, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, ειρήνη, ασφάλεια και σταθερότητα, είναι η Ισλαμική Ένωση.<br /> <br /> Αυτά δεν είναι κούφια λόγια. Το αντίθετο, είναι μια πραγματικότητα που μας την επιβεβαιώνει η ίδια η ιστορία. Με τις ηγετικές ικανότητες του Melikşah, την ευφυΐα του βεζίρη Nizamülmülk και την ορμητικότητα του Gazâlî, σε ένα τέταρτο του αιώνα σπάρθηκε ο σπόρος, με αποτέλεσμα, σε τρεις ηπείρους, με επίκεντρο τη δική μας περιοχή, να εξασφαλιστεί σε εύρος, συνέχεια, όραμα, και με έναν τρόπο που δεν υπάρχει παρόμοιος στην ιστορία, η Ισλαμική Ένωση.<br /> <br /> Αυτή η απίθανη ένωση που πέτυχαν από κοινού οι Σελτζουκίδες, οι Γκαζνελίδες και οι Εγιουπίδες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, έβαλε τα θεμέλια για τη μεγαλύτερη και πιο μακρόχρονη ένωση στην ιστορία.<br /> <br /> Η συγκρότηση της ραχοκοκαλιάς της Ένωσης άλλαξε το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας<br /> Με άλλα λόγια, η μετάβαση από τους Σελτζουκίδες στους Οσμανλίδες, που έγινε μέσω της ένωσης όλων των μουσουλμανικών ομάδων, αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της μεγάλης Ισλαμικής Ένωσης, μια πολιτισμική εκτόξευση που δεν άλλαξε μόνο την ιστορία του Ισλάμ, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας.<br /> <br /> Αυτή η μεγαλειώδης πολιτισμική εκτόξευση, που άρχισε επί Σελτζουκιδών και έφθασε στο απόγειό της επί Οσμανλίδων, για πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία χάρισε επί χίλια χρόνια την πραγματική ειρήνη και την ευημερία σε μια περιοχή που εκτεινόταν σε τρεις ηπείρους. Και το σημαντικότερο, πραγματοποίησαν ένα πολιτισμικό θαύμα το οποίο δεν έχει γίνει αντιληπτό και δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι σήμερα, αφού κατάφεραν να αποδείξουν πως είναι δυνατόν να συμβιώνουν ειρηνικά και αγαπημένα διαφορετικές θρησκείες και πολιτισμοί, σε αντίθεση με τη Δύση, που θέλει να καταστρέφει ό,τι διαφορετικό!<br /> <br /> Όσον αφορά εκείνους τους ανιστόρητους διανοούμενους που εμφορούνται από τις ξοφλημένες εκσυγχρονιστικές ιδέες και μας καλούν σήμερα να ακολουθήσουμε ως μοναδικό δρόμο, για να μπορέσουν να συμβιώσουν ειρηνικά διαφορετικές θρησκείες και πολιτισμοί το κοσμικό κράτος, τους καλώ να μελετήσουν γονατιστοί αυτή την υπέροχη ιστορία των χιλίων χρόνων της Ισλαμικής Ένωσης.<br /> <br /> Ο εκκοσμικισμός είναι ένας χαλινός, έχουμε ανάγκη από μια ψυχική ανάταση που θα θηλάζει άγιο γάλα από τη Μεδίνα<br /> <br /> Πρέπει να είναι μια ψυχική ανάταση που θα στηρίζεται σε πνεύμα και αρχές που θα είναι στον αντίποδα και θα διαχωρίζονται από την εμπειρία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από την εμπειρία του πολιτισμού της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και από τον πολιτισμό της Δύσης, ο οποίος επικρατεί στον κόσμο επί τέσσερις αιώνες και πίνει το αίμα του κόσμου, ενώ ταυτοχρόνως καταστρέφει όλους τους πολιτισμούς. Μια πελώρια και υπέροχη ψυχική ανάταση που θα τρέφεται και θα τρέφει όλους τους πολιτισμούς<br /> <br /> Γι’ αυτόν το λόγο κανείς να μη μας λέει φορτικά ότι «ο εκκοσμικκισμός είναι εκ των ων ουκ άνευ, ότι τον χρειαζόμαστε για να προστατέψουμε τη διαφορετικότητα». Ας ερευνήσουν σε βάθος αυτή την ψυχική και πνευματική ανάταση που λέμε, η οποία περιμένει να την ανακαλύψουμε ξανά, να την ανανεώσουμε και να την διευρύνουμε.<br /> <br /> Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το εξής:<br />  Ο εκκοσμικισμός είναι ένας χαλινός που μας τον πέρασαν στο λαιμό μας και έχει ως στόχο να φρενάρει αυτή την ψυχική και πνευματική ανάταση των χιλίων χρόνων.<br /> <br /> Εμείς δεν μπορούμε να πάμε πουθενά με τον εκκοσμικισμό. Αν επιμείνουμε στον εκκοσμικισμό, δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτε άλλο από το να καταστρέψουμε το πνεύμα και την ψυχή που δίνει στο λαό μας το Ισλάμ, το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα να δημιουργούμε εμείς την Ιστορία· ο εκκοσμικισμός δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ξεραίνει τις ρίζες και τις πηγές αυτού του πνεύματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απασχολούμε το λαό με επίπλαστα προβλήματα, φρενάροντας με τον τρόπο αυτόν την πορεία του προς την Ιστορία.<br /> <br /> Ο εκκοσμικισμός δεν είναι μια εμπειρία που ανήκει σ’ εμάς. Είναι ένα πρότζεκτ που έχει εισαχθεί ειδικά διαμορφωμένο από το εξωτερικό, μια έννοια που αμφισβητείται ακόμα και στη Δύση. Και δεν υπάρχει κάποιο παράδειγμα από το παρελθόν που να δείχνει ότι μπορείς να γράψεις Ιστορία με εισαγόμενα πρότζεκτ.<br /> <br /> Πρώτα θα «σπάσουμε το κύμα» και μετά θα δημιουργήσουμε εμείς το δικό μας κύμα<br /> Πρέπει να αντιληφθούμε την κατάσταση. Εδώ και δυο αιώνες ο ισλαμικός κόσμος δεν είναι ανεξάρτητος, είναι δούλος των Δυτικών. Πρώτα θα πρέπει η Τουρκία να βρει την τροχιά που της αξίζει στην Ιστορία και να οδηγήσει τον ισλαμικό κόσμο στην ανεξαρτησία.<br /> <br /> Θα πρέπει να υλοποιήσουμε, βήμα προς βήμα, εκείνες τις βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες στρατηγικές που θα επιτρέψουν στην Τουρκία να βρει και να καθήσει στην ιστορική της τροχιά, να ισχυροποιηθεί πνευματικά, πολιτικά και οικονομικά, για να μπορέσει να απελευθερώσει τον ισλαμικό κόσμο από τα δεσμά.<br /> <br /> Το ερώτημα είναι το εξής: Τι θα πρέπει να γίνει και πώς θα πρέπει να κινηθούμε σ’ αυτήν την μεταβατική περίοδο;<br /> <br /> Θα το εξηγήσουμε εν ολίγοις. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να αναπτύξουμε μια φιλοσοφία της Ιστορίας, η οποία θα είναι ριζοσπαστική και οικουμενική. Η βασική αρχή μιας τέτοιας φιλοσοφίας, που ανέπτυξα, με κεντρικό άξονα το Ισλάμ και τη σουνιτική πίστη, είναι η εξής:<br /> <br /> Πρώτα θα σπάσουμε το κύμα που έρχεται κατά πάνω μας, και θα ξεκαθαρίσουμε την ήρα από το στάρι. Αυτή είναι η περίοδος της Μέκκας.<br /> <br /> Μετά θα δημιουργήσουμε το δικό μας κύμα και θα βάλουμε τους ακρογωνιαίους λίθους του οικοδομήματος. Αυτή θα είναι η περίοδος της Μεδίνας.<br /> <br /> Μόνον αφού ολοκληρώσουμε αυτές τις δυο πορείες, θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε ένα πολιτισμικό άλμα, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να κάνουμε τα βήματα που θα εξασφαλίσουν την ενότητα και την ανεξαρτησία του ισλαμικού κόσμου.<br /> <br /> Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ, που ακολούθησε την στρατηγική των ισορροπιών, ήταν ελεγχόμενος από τους ξένους;<br /> Φυσικά και δεν εμπιστευόμαστε ποτέ εξ ολοκλήρου τη Ρωσία και τους Δυτικούς. Όμως το να χαρακτηρίζει κανείς την ανάπτυξη των σχέσεων με τη Ρωσία ως πολιτική υποτελούς, είναι λάθος.<br /> Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ ήταν ελεγχόμενος από τους ξένους; Ήταν ένας σοφός στην πολιτική των ισορροπιών. Όλα αυτά είναι ανοησίες. Παρακαλώ, να βάλουμε επιτέλους το μυαλό μας να δουλέψει.<br /> <br /> Η Τουρκία είναι ένα κοσμικό κράτος. Το ξαναλέω. Ο εκκοσμικισμός είναι ένα χαλινάρι, ένα καπίστρι στο λαιμό της Τουρκίας. Γι’ αυτό επί έναν αιώνα σέρνουν από τη μύτη ένα ολόκληρο έθνος.<br /> Γι’ αυτό λέω ότι τώρα ξαναδίνουμε έναν αγώνα ανεξαρτησίας. Για να απαλλαγούμε από τα χαλινάρια και από τα καπίστρια με τα οποία μας σέρνουν από τη μύτη.<br /> <br /> Η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει στρατηγική ισορροπιών μέχρι να βρει και να καθήσει στην ισλαμική της ιστορική τροχιά και να ισχυροποιηθεί από κάθε άποψη.<br /> <br /> Γι’ αυτό οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν πρόσφατα, στα πλαίσια της στρατηγικής των ισορροπιών με τη Ρωσία, θα μας δώσουν τη δυνατότητα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα να βρεθούμε σε μια τέτοια θέση και να αποκτήσουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εμείς τις ισορροπίες που θα καθορίζουν την ιστορική πορεία της περιοχής αλλά και ολόκληρου του κόσμου.<br /> <br /> Συμπερασματικά, εκείνοι που αντιτίθενται σε όσα αναφέρω στο παρόν άρθρο, δεν μπορεί να είναι «διανοούμενοι», είναι «σκοτεινά χαλινάρια και καπίστρια», που φράσσουν την πορεία αυτής της χώρας προς το μέλλον.<br /> <br /> *Ο Γιουσούφ Καπλάν είναι πολιτικός διανοούμενος ισλαμικής απόκλισης, από τους ανθρώπους που επεξεργάζονται τη νέα πολιτικοθρησκευτική ιδεολογία της Τουρκίας, που αποτελεί στοιχείο του νέου στρατηγικού δόγματος.<br /> <br /> <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το νέο στρατηγικό δόγμα του Ερντογάν λέγεται «Ισλαμική Ένωση – Παγκόσμια Δύναμη»

Του Yusuf Kaplan ,* εφ. Yeni Şafak Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης Όταν είπα ότι «Με τη Ρωσία δεν κόβονται οι σχέσεις, η Ρωσία είναι χώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Vladimir όπως Νικόλαος: Η νέα ιστορική φάση του "Πουτινισμού"

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiob0jGMSE62TjYA9CpmB6CabXRlnA55Ui6Mk2c5Ovi3vW2WJwIYYjFXonddNGXq6_mORNUvjttQPrJBLbqQpZQCrZKLAcoEfHgCl3WK3HV3T9eV5jiL5xIltzNMigV7h36QvD7u8VBSF3I/s1600/poutin.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="171" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiob0jGMSE62TjYA9CpmB6CabXRlnA55Ui6Mk2c5Ovi3vW2WJwIYYjFXonddNGXq6_mORNUvjttQPrJBLbqQpZQCrZKLAcoEfHgCl3WK3HV3T9eV5jiL5xIltzNMigV7h36QvD7u8VBSF3I/s280/poutin.jpg" width="280" /></a></div> <br />Του<b> Mark Galeotti</b><br /><br />Στο τέλος του Ιουλίου, o ανασχηματισμός των ανώτερων αξιωματικών ειδικά στην περιφερειακή διοίκηση της Ρωσίας - με περισσότερες μετακινήσεις στον ορίζοντα -ήταν ενδεικτικός για τις τρέχουσες ανησυχίες και προτεραιότητες του Προέδρου Πούτιν. Επισημαίνει επίσης και μια νέα ιστορική αλληγορία. Ο Πούτιν είναι εντατικός μελετητής της ιστορίας και έχει κατ' επανάληψη παραλληλίσει τον εαυτό του με σκληρούς μεταρρυθμιστές, από τον εκσυγχρονιστή τσάρο Πέτρο τον Μέγα ως τον πρωθυπουργό Peter Stolypin, που αποτελούσε ίσως την τελευταία ελπίδα της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Αντ 'αυτού, όμως, ο Πούτιν φαίνεται τώρα να μετουσιώνει τον Τσάρο Νικόλαο Ι, τον άκαμπτο δικτάτορα που αντιμετώπιζε το λαό με περιφρόνηση και καχυποψία, και κέρδισε τον τίτλο "Χωροφύλακας της Ευρώπης" για τις προσπάθειές του για να ανακόψει την εξάπλωση των φιλελεύθερων και δημοκρατικών ιδεωδών.<br /><br />Ο ανασχηματισμός, που περιγράφεται από τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, Dmitri Peskov ως "η συνήθης κυκλική εναλλαγή" περιελάμβανε τόσο συνταξιοδοτήσεις όσο και απολύσεις, αλλά και μία σειρά προαγωγών και εσωτερικών μετακινήσεων. Για πολλούς, το κεντρικό θέμα ήταν "η άνοδος των ανδρών με επωμίδες", καθώς τις θέσεις κατέλαβαν βετεράνοι των υπηρεσιών ασφαλείας, ιδιαίτερα της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Φρουράς (FSO), οι προσωπικοί δηλαδή σωματοφύλακες του Putin.<br /><br />Τούτο είναι ωστόσο υπερβολή. Δύο από τους αξιωματούχους που αντικαταστάθηκαν ήταν επίσης "siloviki” όπως είναι το ρωσικό ιδίωμα, και δύο από τις θέσεις (αναπληρωτής διοικητής της Εθνικής Φρουράς και επικεφαλής της τελωνειακής υπηρεσίας) ήταν "κλεισμένες” για υποψηφίους με εμπειρία από στην ασφάλεια ή την αστυνομία.<br /><br />Ωστόσο, ο Πούτιν έχει μια τάση για την προώθηση των siloviki, των πρώην σωματοφυλάκων του. Όχι τόσο επειδή κάνουν ενεργό lobbying στο αφεντικό - είναι εμφανώς αντίθετος στο να τον "διαχειρίζονται" - τόσο πολύ που ο Πούτιν ψάχνει ανθρώπους που να είναι πιστοί, αποδοτικοί και ειλικρινείς, σε μια εποχή που υποπτεύεται όλο και περισσότερο το μεγαλύτερο μέρος της ελίτ, ακόμα και κάποιους από τους παλιούς φίλους του.<br /><br />Και εδώ έγκεινται οι ενδιαφέροντες συνειρμοί με τον Νικόλαο Ι, ο οποίος βασίλεψε το 1825-1855. Ο Νικόλαος δεν αναμενόταν να κερδίσει το αξίωμα του τσάρου (είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια), και αντ 'αυτού έγινε στρατιώτης. Όταν ανέβηκε στο θρόνο, έφερε τη στρατιωτική νοοτροπία, πιστεύοντας στην ιεραρχία και την αποδοτικότητα. Ήρθε στην εξουσία μέσα σε αναταραχή και εξεγέρσεις στη χώρα, τις οποίες συνέτριψε με χαρακτηριστικό σθένος και έκανε το ίδιο σε όλη την Ευρώπη, καθώς οι επαναστάσεις του 1848 έφεραν μια εποχή αλλαγής καθεστώτος.<br /><br />Όπου μπορούσε, ο "Χωροφύλακας της Ευρώπης" εναντιώθηκε αποτελεσματικά σε αυτές τις πρωτόλειες επαναστάσεις, συνθλίβοντας την εξέγερση στην Πολωνία, προσφέροντας στρατεύματα για να βοηθήσουν τους Αψβούργους να καταστείλουν μια άλλη στην Ουγγαρία, και γενικά φερόμενος ως σημαιοφόρος για το status quo.<br /><br />Στο εσωτερικό, "έπιασε” την ανάγκη για ριζική μεταρρύθμιση, αλλά φοβόταν τις συνέπειες της απελευθέρωσης που ταυτόχρονα θα κινητοποιούσε τις μάζες και θα αποξένωνε την ελίτ. Αντ 'αυτού, στράφηκε προς την παγίωση της επίσημης ιδεολογίας - "Επίσημη Ιθαγένεια", με βάση την "Ορθοδοξία, την απολυταρχία, και τον Εθνικισμό" - και σκληρή λογοκρισία και την καταστολή.<br /><br />Παρ 'όλα αυτά, ο ίδιος γνώριζε καλά τις χαλαρές και διεφθαρμένες πρακτικές της ελίτ και των συνεπειών τους για τη Ρωσία. Έτσι, έψαξε αλλού για αξιόπιστους μπράβους, πάνω απ 'όλα τους στρατιώτες (61% από τους υπουργούς του ήταν πρώην ναύαρχοι ή στρατηγοί), και αριστοκράτες της γερμανικής Βαλτικής, ξένους προς την αυτοκρατορική αυλή.<br /><br />Ο Πούτιν, αναμφισβήτητα, βρίσκει τον εαυτό του σε μια παρόμοια θέση. Όπως ο Νικόλαος, είναι είναι εθνικιστής και μιλιταριστής και ήρθε στην εξουσία σε μια εποχή που ένα κύμα αλλαγών καθεστώτος στην γειτονιά του ήρθε να θέσει υπό αμφισβήτηση το μέλλον του, όπως και το σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο πιστεύει.<br /><br />Όπως και ο Νικόλαος, έτσι και ο Βλαντιμίρ βλέπει τον εαυτό του σαν επαγγελματία, και έναν ξένο προς την αυλή. Πράγματι, ένα μεγάλο μέρος της κυριότητάς του ήταν εξαρτημένο από το παραπάνω καθεστώς - όπως ο Νικόλαος - και όχι της ελίτ, όσο αληθινό μπορεί να είναι αυτό. Όπως ο Νικόλαος, έχει ένα βαθύ φόβο απέναντι στην αστάθεια. Μοιάζει να συνειδητοποιεί ότι η Ρωσία χρειάζεται μεταρρύθμιση - το έχει ακούσει αρκετά από το φίλο του, πρώην υπουργό Οικονομικών Alexei Kudrin - αλλά δεν μπορεί να φέρει ο ίδιος βαθιές, συστημικές αλλαγές που ξέρει πως θα υπονομεύσουν τον κεντρικό έλεγχο.<br /><br />Φόβοι για "χρωματιστές επαναστάσεις" συνωμοσιών της ελίτ είναι ήδη ορατοί σε μέτρα όπως η δημιουργία μιας νέας Εθνικής Φρουράς και κάτι που αποτελεί από πολλές απόψεις μια κρατική ιδεολογία που θυμίζει "Επίσημη Ιθαγένεια", αν και χωρίς το εθνοτικό ρωσικό στοιχείο. Συνδυάζει μια προσεκτικά επιμελημένη εκδοχή της ρωσικής ιστορίας, μια πικρή αίσθηση των αδικιών που έχει δεχτεί η Ρωσία από τη Δύση, και μια "λαϊκιστική απολυταρχία" που νομιμοποιείται από την προσωπική σχέση του μονάρχη με το λαό. Ο επικεφαλής της επιτροπής ερευνών Alexander Bastrykin μάλιστα έχει κάνει έκκληση για μια "ιδεολογική πολιτική του κράτους”, αν και είναι απίθανο να δοθεί τέτοια επίσημη ιδιότητα.<br /><br />Ο Πούτιν φέρεται επίσης να τρέχει μια ήσυχη εκστρατεία για την έστω χλιαρή αντιμετώπιση της διαφθοράς και του ερασιτεχνισμού στην καρδιά του συστήματος. (Παρά το γεγονός ότι σε αντίθεση με το Νικόλαο, δημιούργησε πραγματικά το διεφθαρμένο σύστημα που τώρα είναι δικό του πρόβλημα.) Από την απόλυση του φίλου του, του πολυεκατομμυριούχου επικεφαλής των ρωσικών σιδηροδρόμων Vladimir Yakunin το 2015, υπήρξε μια σειρά από συλλήψεις και απολύσεις φαινομενικά με τον ομολογουμένως μετριοπαθή στόχο να πάρει ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους λίγο καλύτερα, με λίγο λιγότερη διαφθορά.<br /><br />Μη εμπιστευόμενος το μεγαλύτερο κομμάτι της ελίτ, ο Putin στρέφεται προς στελέχη που θεωρεί ότι είναι ομοϊδεάτες και πιστοί. Ο Νικόλαος είχε στραφεί στους στρατιώτες, ο Putin στους αξιωματικούς ασφάλειας. Αυτό είναι πιθανώς μόνο εν μέρει λόγω της πίστης στις ικανότητές τους. Άλλωστε, ο ίδιος προωθεί σχετικά λίγους από τους στρατιωτικούς, ακόμη κι αν φαίνεται να έχουν αυτές τις ικανότητες. Απλώς, αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρει. Ένας κυβερνήτης που αποσύρεται όλο και περισσότερο από την καθημερινότητα της διακυβέρνησης και ακόμη και το Κρεμλίνο - προτιμά να μένει στο παλάτι του στο Odintsovo - θα βρει φυσιολογικά τον κύκλο του να συρρικνώνεται μόνο σε σωματοφύλακες και βοηθούς, σε παλιούς φίλους και νέους πελάτες που οι τελευταίοι του συστήνουν.<br /><br />Ακόμα και οι παλιοί κολλητοί του, όπως ο Yakunin και φρεσκοαπολυθείς επικεφαλής των τελωνείων Andrei Belyaninov δεν είναι πλέον ασφαλείς. Αντ' αυτού, ο Πούτιν φαίνεται να ρίχνει δίχτυα για μια νέα ευρύτερη ελίτ. Μερικοί, όπως ο Oleg Belaventsev, o νέο προεδρικός πληρεξούσιος στο Βόρειο Καύκασο, και ο σιβηριανός ομόλογός του Sergei Menyailo, φαίνονται να έχουν επαινεθεί σε αυτόν από τον υπουργό Άμυνας Sergei Shoigu. O Dmitri Ovsyannikov, ο νέος κυβερνήτης της Σεβαστούπολης, μπορεί ακόμη και να θεωρηθεί πελάτης του πρωθυπουργού Dmitri Medvedev. Με άλλα λόγια, αυτό φαίνεται να είναι μέρος ενός γενικότερου προγράμματος για τη δημιουργία μιας καινούργιας, νεότερης, (ελαφρώς) πιο ειλικρινούς, (ελπίζω) πιο αποτελεσματικής, και (προφανώς) πιο πιστής ελίτ, τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο, όπως ακριβώς ο Νικόλαος είχε προσπαθήσει να ανακαινίσει την τσαρική μηχανή της κυβέρνησης.<br /><br />Προφανώς, υπάρχουν αυστηρά όρια στη χρήση της ιστορίας ως εργαλείο πρόβλεψης. Ο Vladimir δεν είναι Νικόλαος, και τα 10s δεν είναι 1850. Παρ' όλα αυτά, αν o "πουτινισμός” εισέρχεται στη "νικολαϊνή" του φάση, πρέπει να αναμένονται ορισμένες ανησυχητικές συνέπειες για το μέλλον. Ο αυταρχισμός του Νικόλαου έβαλε τη Ρωσία σε επικίνδυνες ξένες περιπέτειες, συμπεριλαμβανόμενου ενός πολέμου στην Κριμαία με ζοφερή κατάληξη. Η απροθυμία του να αντιμετωπίσει τα θεμελιώδη οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα τα επιδείνωσε, και ο διάδοχός του, ο Αλέξανδρος ΙΙ, αναγκάστηκε να εφαρμόσει τη μεταρρύθμιση γρήγορα και περιεκτικά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα χάος, το οποίο - όπως ο Νικόλαος φοβόταν - που δημιούργησε αντίδραση από τις μάζες (οι οποίες θεωρούσαν ότι δεν έκανε αρκετά) και η ελίτ (που νόμιζε ότι παραέκανε πολλά).<br /><br />Ο τσάρος πέθανε εν ενεργεία, και ακόμα δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί με τον πρόεδρο. Παρ' όλα αυτά, εκτός αν Βλαντιμίρ δείξει - σε αντίθεση με τις παρούσες ενδείξεις - ότι είναι πρόθυμος να είναι πολύ πιο αποφασιστικός και τολμηρός στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που σαφώς αναγνωρίζει και ο ίδιος, τα αποτελέσματα για τους διαδόχους τους μπορεί να αποδειχθούν καταθλιπτικά παρόμοια.<br /> <a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Vladimir όπως Νικόλαος: Η νέα ιστορική φάση του "Πουτινισμού"

Του Mark Galeotti Στο τέλος του Ιουλίου, o ανασχηματισμός των ανώτερων αξιωματικών ειδικά στην περιφερειακή διοίκηση της Ρωσίας - με περι...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην Μάμπιντζ κρίνονται και οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3TowzYCkr_C-_k8E47yAcSTVETWcEDIts-PAFjOlrT_ag6LohI-4otKYTpnAlLKkmYxWJw5RTFTgjL83FDpLCtdidmfgF4CIjGfclENatdU8uWLSfPD5PssOHbzAEURL7cc54j2hQLhQC/s1600/usa_toyrkia.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="127" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3TowzYCkr_C-_k8E47yAcSTVETWcEDIts-PAFjOlrT_ag6LohI-4otKYTpnAlLKkmYxWJw5RTFTgjL83FDpLCtdidmfgF4CIjGfclENatdU8uWLSfPD5PssOHbzAEURL7cc54j2hQLhQC/s280/usa_toyrkia.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Του Κώστα Ράπτη</b><br /> <br /> Τα νέα της απελευθέρωσης την Παρασκευή της συριακής πόλης Μάνμπιτζ (της αρχαίας Ιεραπόλεως), προκάλεσαν διεθνή, αλλά όχι καθολική, συγκίνηση.<br /> <br /> Η επικοινωνιακή μηχανή του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), ήτοι της αδελφής οργάνωσης του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) στη Συρία, διέδωσε μέσω Διαδικτύου ανά την υφήλιο τις συγκλονιστικές εικόνες των ανταρτισσών που σφιχταγκαλιάζονταν με τις κατοίκους της πόλης, προτού αυτές ρίξουν στη φωτιά το νικάμπ, που υποχρεώνονταν να φορούν κατά την προηγούμενη περίοδο, οπότε το Μάνμπιτζ κατεχόταν από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.<br /> <br /> Στην Άγκυρα, πάλι, ο εκνευρισμός ήταν εμφανής.<br /> <br /> Η προώθηση των κουρδικών πολιτοφυλακών, με αμερικανική υποστήριξη, πολύ δυτικότερα του Ευφράτη, παρά την "κόκκινη γραμμή” που είχε θέσει η τουρκική ηγεσία, αποτελεί δραστική αλλαγή του χάρτη των εχθροπραξιών στην βόρεια Συρία και προδικάζει μιαν επόμενη μέρα στην οποία η Άγκυρα δεν προβλέπεται να έχει λόγο.<br /> <br /> Η τύχη της Μάνμπιτζ αποτελεί το φόντο που ερμηνεύει πολλές από τις πολιτικοδιπλωματικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών.<br /> <br /> Ήδη ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlüt Çavuşoğlu δήλωσε ότι η χώρα του αναμένει, εφόσον εκδιώχθηκαν οι τζιχαντιστές, την αποχώρηση των κουρδικών πολιτοφυλακών από τη Μάνμπιτζ. Σημείωσε δε ότι η Ουάσινγκτον είχε διαβεβαιώσει την τουρκική πλευρά πως την εν λόγω επιχείρηση θα αναλάβουν κατά κύριο λόγο Σύροι αντάρτες αραβικής καταγωγής.<br /> <br /> Άλλωστε, η Μάνμπιτζ αποτελεί πόλη με πληθυσμό κυρίως αραβικό – η δε στρατηγική της θέση ανάμεσα στα αυτοανακηρυχθέντα κουρδικά "καντόνια” του Κομπάνι και του Αφρίν ελέγχει έναν δυνάμει διάδρομο που η κατάληξή του οδηγεί ως τη Μεσόγειο.<br /> <br /> Οι Αμερικανοί ιθύνοντες δεν κατέβαλαν ιδιαίτερη προσπάθεια, πέρα από μια κάποια τήρηση των προσχημάτων, να ανταποκριθούν στις τουρκικές ανησυχίες. Σε αμερικανική ενθάρρυνση αποδίδεται ακριβώς η συγκρότηση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, ήτοι του μετώπου που συγκαλύπτει τον καθοριστικό ρόλο των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), με την μάλλον δειγματοληπτική προσθήκη Ασσυρίων Χριστιανών ενόπλων και μερικών αραβικών σουνιτικών φυλών.<br /> <br /> Οι σχετικές ζυμώσεις Άγκυρας - Ουάσιγκτον χρονολογούνται από τις 18 Μαϊου, οπότε το θέμα κυριάρχησε στην 70λεπτη τηλεφωνική συνομιλία Obama-Erdoğan. Ωστόσο η συνέχεια υπήρξε ασφαλώς απογοητευτική για την Τουρκία.<br /> <br /> Μόλις την επομένη ο διοικητής της CENTCOM, ήτοι της αμερικανικής διακλαδικής στρατιωτικής διοίκησης για την Μέση Ανατολή, στρατηγός Joseph Vottel εγκαινίασε περιοδεία η οποία τον έφερε στη Βαγδάτη και το Αρμπίλ (πρωτεύουσα του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν), και κατόπιν στο εμβληματικό Κομπάνι, την πόλη της τουρκοσυριακής μεθορίου που υπερασπίστηκαν οι δυνάμεις του YPG απέναντι στους τζιχαντιστές, προτού καταλήξει για διαβουλεύσεις στην Άγκυρα.<br /> <br /> Οι αεροπορικές επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού εναντίον θέσεων του ΡΚΚ στα δύσβατα όρη Καντίλ του βόρειου Ιράκ στις 22 Μαΐου και η έναρξη της άσκησης Efes 2016 την επομένη, με τη συμμετοχή ΝΑΤΟϊκών και μη συμμάχων και με σενάριο την απόκρουση τρομοκρατικής επίθεσης, ήταν το μήνυμα της Άγκυρας ότι διατηρεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να πλήττει τους Κούρδους αυτονομιστές, όσο και αν ανέχεται, λόγω των αμερικανικών προτεραιοτήτων, τη δράση του συριακού τους κλάδου.<br /> <br /> Σύμφωνα με τη σύνοψη του αρθρογράφου της Hurriyet Daily News, Murat Yatkin, η συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας στις 26 Μαΐου ήταν αφιερωμένη στις εξελίξεις περί τη Μάνμπιτζ και στο άνοιγμα γραφείων του ΡΚΚ σε ευρωπαϊκές χώρες. Η αμερικανική στάση δεν βρισκόταν στην ατζέντα, αλλά η ανησυχία για το αν όντως θα υπάρξει απόσυρση των κουρδικών πολιτοφυλακών μετά την κατάληψη της στρατηγικής σημασίας πόλης ήταν διάχυτη.<br /> <br /> Ακολούθησε, σε φρενήρη διαδοχή, η ανακοίνωση της αποκατάστασης των τουρκο - ισραηλινών σχέσεων στις 26 Ιουνίου, η απολογητική επιστολή Erdoğan προς Putin στις 27 Ιουνίου και η τρομοκρατική επίθεση με 45 νεκρούς στο διεθνές αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης στις 28 Ιουνίου.<br /> <br /> Στις 8 Ιουλίου έγινε γνωστή η δολοφονία κοντά στο Καμισλί της Συρίας, από την πρωτοεμφανιζόμενη συριακή οργάνωση "Ταξιαρχίες του Τελ Χαμίς” του Bahoz Erdal, ηγετικού στρατιωτικού στελέχους του ΡΚΚ που φέρεται να συντόνιζε την "πορεία προς την Μάνμπιζ” με τα "κεντρικά” στα όρη Καντίλ.<br /> <br /> Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (με τη συμμετοχή και 5.000 καταδρομέων της 2ης Στρατιάς, μέχρι τότε απασχολημένων με τον αγώνα κατά του ΡΚΚ) έφερε την "ανταλλαγή μηνυμάτων” μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας σε ανώτερο επίπεδο.<br /> <br /> Ο Vottel εξέφρασε δημοσίως την ανησυχία του για το ότι οι Τούρκοι στρατιωτικοί με τους οποίους συνομιλούσε συνελήφθησαν ως πραξικοπηματίες. Ομοίως ο επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών James Clapper δήλωσε ότι οι εκκαθαρίσεις στο τουρκικό στράτευμα πλήττουν τον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ, όπου σταθμεύουν οι αμερικανικές δυνάμεις που επιχειρούν στις γειτονικές χώρες, βρέθηκε χωρίς ρεύμα, οι διοικητής της συνελήφθη, ενώ μία εβδομάδα αργότερα περικυκλώθηκε από Τούρκους αστυνομικούς, εν μέσω φημών για νέες πραξικοπηματικές κινήσεις.<br /> <br /> Προφανώς, η επίσκεψη Erdoğan στην Αγία Πετρούπολη στις 9 Αυγούστου και η υποδοχή του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Javad Zarif στην Άγκυρα στις 12 του μηνός, εντάσσονται στο ίδιο "παιχνίδι” της Τουρκίας με τη Δύση, μέχρι να υλοποιηθούν οι περιπόθητες εγγυήσεις για την τύχη της Μάνμπιτζ<br /> <br /> <a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Στην Μάμπιντζ κρίνονται και οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις

Του Κώστα Ράπτη Τα νέα της απελευθέρωσης την Παρασκευή της συριακής πόλης Μάνμπιτζ (της αρχαίας Ιεραπόλεως), προκάλεσαν διεθνή, αλλά όχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Spiegel δικαιώνει την Ελλάδα και τον Προκόπη Παυλόπουλο για τις Γερμανικές αποζημιώσεις!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNUBBMVdSJ1EeBCHlr6YGfjtv5bqGRa8QyOsowZxs-6t4kl7zVbWnOwUnya9PwiRJ_DAInsaqcx4PvPSgckT7HT6QAW1pe8iyksv2A7b8ti_TfZuiUEYpCgSHw6hQEAJpcQHvsSmaVbav-/s1600/oi+germanoi+stin+akropoli.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="126" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNUBBMVdSJ1EeBCHlr6YGfjtv5bqGRa8QyOsowZxs-6t4kl7zVbWnOwUnya9PwiRJ_DAInsaqcx4PvPSgckT7HT6QAW1pe8iyksv2A7b8ti_TfZuiUEYpCgSHw6hQEAJpcQHvsSmaVbav-/s280/oi+germanoi+stin+akropoli.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <strong>Το Γερμανικό Spiegel σε κύριο άρθρο του όχι μόνον δικαιώνει την Ελλάδα στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, αλλά υιοθετεί πλήρως και την ακαδημαϊκή, πολιτική και ηθική προσέγγιση του ΠτΔ, την οποία έχει εκφράσει πολλάκις και ως απλός βουλευτής και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. </strong><br /> <br /> <strong>Όταν η τεκμηρίωση του ΠτΔ γίνεται αποδεκτή από το μεγαλυτερο γερμανικό έντυπο, πόσο έκθετοι πρέπει να νιώθουν οι πολιτικοί αρλεκίνοι του μαύρου μετώπου που πλειοδοτούσαν σε δοσιλογισμό, αλλά και πόσο υπόλογοι πρέπει να αισθάνονται οι...τερατολόγοι ψευτοπατριώτες, νεοναζί και κόκκινες προβιές, που με τις άναρθρες κραυγές τους στην ουσία υπηρετούσαν τα γερμανικά συμφέροντα.</strong><br /> <br /> Η εθνική πολιτική λοιπόν γίνεται με πίστη και τεκμηρίωση. Πλέον και οι Γερμανοί αναγνωρίζουν αυτό που έχει αποδείξει πολλάκις ο Προκόπης Παυλόπουλος: Οι Γερμανικες αποζημιωσεις ειναι ηθικώς επιβεβλημένες και νομικά επιδιώξιμες.<br /> <br /> «H καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων είναι μια νόμιμη και ηθική επιταγή» τονίζει η έκθεση των 77 σελίδων, συνεχίζει το δημοσίευμα. Όπως αναφέρει το περιοδικό, μία τέτοια κίνηση αποτελεί «την καλύτερη βάση για μια ειλικρινή και ήρεμη σχέση ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Έλληνες».<br /> <br /> Η έκθεση περιγράφει και τον οδικό χάρτη για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Όχι μόνο σε διπλωματικό επίπεδο αλλά και σε νομικό «εφόσον χρειαστεί». «Αν και δεν περιγράφεται στην έκθεση αλλά σε μια αδημοσίευτη νομική προσθήκη, σύμφωνα με πληροφορίες του Spiegel, το πρώτο βήμα για την Αθήνα να είναι να απευθύνει μια ρηματική διακοίνωση – μια ανυπόγραφη διπλωματική επικοινωνία – στο Βερολίνο ζητώντας την έναρξη των διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση του ζητήματος των αποζημιώσεων. Αν η διπλωματία αποτύχει, η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένδικα μέσα που περιλαμβάνουν την προσφυγή στο Δικαστήριο που προβλέπεται από τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953 για το γερμανικό εξωτερικό χρέος και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».<br /> <br /> Συνεχίζοντας ο συντάκτης του Spiegel αναφέρει πως και τα ελληνικά δικαστήρια θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου, παρά το δόγμα κρατικής ασυλίας. «Το δόγμα θα μπορούσε να παρακαμφθεί, σύμφωνα με την έκθεση, με τον ισχυρισμό ότι το δάνειο δεν ήταν μια πράξη της κυβέρνησης (acta jure imperii), αλλά μια εμπορική του δραστηριότητα του κράτους (acta jure gestionis)».<br /> <br /> Παράλληλα, το δημοσίευμα σημειώνει πως αν και ούτε η έκθεση ούτε η ψηφοφορία στη Βουλή (που θα γίνει στις 5 Σεπτεμβρίου) είναι δεσμευτικές «βουλευτές είπαν στο Spiegel ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να ενεργήσει με βάση την έκθεση. Η αποτυχία να το πράξει θα έχει πολιτικό κόστος για τον Τσίπρα».<br /> <br /> Παράλληλα, το Spiegel υποστηρίζει πως σύμφωνα με πληροφορίες του, «οι βουλευτές της επιτροπής έλαβαν εντολή από την κυβέρνηση να διερευνήσουν το θέμα με πλήρη ελευθερία. Αλλά επίσης κατάλαβαν ότι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να ανοίξει το θέμα με το Βερολίνο πριν η νέα συμφωνία διάσωσης και η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη καταστούν ασφαλείς. Λέγεται ότι ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς αρνήθηκε να εμφανιστεί ενώπιον της επιτροπής προκειμένου να αποφύγει να λάβει θέση που θα μπορούσε να δηλητηριάσει τις σχέσεις της χώρας με τη Γερμανία».<br /> <br /> <a href="http://www.thepressroom.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το Spiegel δικαιώνει την Ελλάδα και τον Προκόπη Παυλόπουλο για τις Γερμανικές αποζημιώσεις!

Το Γερμανικό Spiegel σε κύριο άρθρο του όχι μόνον δικαιώνει την Ελλάδα στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, αλλά υιοθετεί πλήρως και την...

Διαβάστε την συνέχεια

Stratfor: Η Ελλάδα, η Γαλλία και οι περιορισμοί μιας Νοτιοευρωπαϊκής Συμμαχίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWEwVSq-xJTjsAsILpWhEgiV8JSpoif27Fl_lsJrC06iSqQ3ueJ1lG6K_BEJw0yacsWPnLZkeLC4Ngondl37InMV4QH4R_i0Y1669OA-_539YxB4gJ64p2L5SU3ldBI2cqhHCMVu-Sxlx4/s1600/The+Limits+of+a+Southern+European+Alliance.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="162" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWEwVSq-xJTjsAsILpWhEgiV8JSpoif27Fl_lsJrC06iSqQ3ueJ1lG6K_BEJw0yacsWPnLZkeLC4Ngondl37InMV4QH4R_i0Y1669OA-_539YxB4gJ64p2L5SU3ldBI2cqhHCMVu-Sxlx4/s280/The+Limits+of+a+Southern+European+Alliance.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Το Stratfor, η αμερικανική «δεξαμενή σκέψης» που συχνά αποκαλείται «σκιώδης CIA», δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση, με τίτλο «<a href="https://www.stratfor.com/analysis/limits-southern-european-alliance" target="_blank">The Limits of a Southern European Alliance</a>» και θέμα τις ελληνικές προσπάθειες για τη διοργάνωση συνόδου νοτιοευρωπαϊκών χωρών στις αρχές του Νοεμβρίου, λίγο πριν την προγραμματισμένη σύνοδο της Ε.Ε. στη Μπρατισλάβα.<br /> <br /> <div> Όπως αναφέρει η αμερικανική ανάλυση, μέχρι τώρα, η Ελλάδα έχει στείλει προσκλήσεις στους ηγέτες της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Κύπρου και της Μάλτας, με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία – όπως αναφέρει το Stratfor – να αποτελεί ένδειξη μιας τάσης που δείχνει να αναδεικνύεται στην Ευρώπη μετά τη νίκη του Brexit στη Βρετανία, η οποία δημιούργησε ερωτηματικά για το μέλλον της ένωσης. «Τα μέλη της στρέφονται στους γείτονες, όχι στις Βρυξέλλες, για απαντήσεις.</div> <div> <br /></div> <div> Χώρες στην κεντρική Ευρώπη- τα μέλη της Ομάδας Βίζεγκραντ, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Τσεχία- πραγματοποίησαν τη δική τους σύνοδο τον Ιούλιο προκειμένου να αξιολογήσουν τις επιπτώσεις του δημοψηφίσματος και να συντάξουν προτάσεις για μεταρρυθμίσεις στην ΕΕ. Οι λύσεις τους, τις οποίες θα παρουσιάσουν στη Μπρατισλάβα, μάλλον θα επικεντρωθούν σε ένα αίτημα για επιστροφή κάποιων εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις από τις Βρυξέλλες. Ως εκ τούτου, η ελληνική πρωτοβουλία θα είναι η δεύτερη προσπάθεια μιας ευρωπαϊκής περιοχής να παρουσιάσει μια κοινή θέση πριν τη σύνοδο της ένωσης τον Σεπτέμβριο- μία ένδειξη που δημιουργεί προβληματισμούς για τη δυνατότητα της ηπείρου να επιτυγχάνει ομοφωνία όσον αφορά στα θέματα που απειλούν την ύπαρξή της» αναφέρεται στην ανάλυση.<br /> <br /> Όπως σημειώνει το Stratfor, γενικά μιλώντας, η Ελλάδα και οι άλλες νότιες χώρες μοιράζονται σε γενικές γραμμές παρεμφερείς απόψεις για το ποιον δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. «Όλες στηρίζουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αν αυτό σημαίνει χρηματοδότηση της γεωργίας, αναπτυξιακές επιδοτήσεις και διαμοιρασμό του κινδύνου για τις τράπεζες και το δημόσιο χρέος, και στηρίζουν την επεκτατική νομισματική πολιτική της ΕΚΤ για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Οι περισσότερες νότιες χώρες, έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο της οικονομικής κρίσης της Ευρώπης και έχοντας εφαρμόσει δυσάρεστα στους πολίτες μέτρα λιτότητας, επίσης θέλουν οι Βρυξέλλες να δώσουν μεγαλύτερο περιθώριο στις κυβερνήσεις να ξοδεύουν και να δανείζονται όπως κρίνουν αυτές».<br /> <br /> Οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες, συμπληρώνεται, έχουν συμφέροντα επίσης όσον αφορά στα τεκταινόμενα στη Μεσόγειο: Η αστάθεια στη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή τις προβληματίζει, καθώς επηρεάζονται από την προσφυγική κρίση, και υποστηρίζουν την πρόταση κατανομής των προσφύγων ανά την ήπειρο. Για τις χώρες της Μεσογείου, σημειώνεται, το Brexit δημιούργησε μια ευκαιρία να προωθήσουν τα συμφέροντά τους, παίρνοντας τον έλεγχο των πολιτικών διαδικασιών της ΕΕ: Όταν η Μ. Βρετανία βγει από την ένωση, η ΕΕ θα χάσει ένα φιλικό προς τις αγορές και τις μεταρρυθμίσεις μέλος, που ιστορικά υποστήριζε τους πιο «αυστηρούς» προϋπολογισμούς και την προστασία της εσωτερικής του αγοράς έναντι της δημιουργίας μια πιο ομοσπονδιακού χαρακτήρα Ευρώπης. Η Γερμανία μία από τις πιο σημαντικές της συμμάχους ως προς τον έλεγχο των δαπανών της ΕΕ και την αντιστάθμιση των τάσεων προστατευτισμού της νότιας Ευρώπης. Ακόμη, χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης, οι οποίες επί μακρόν αντιστέκονταν στην παραχώρηση περισσότερων εξουσιών στις Βρυξέλλες, χάνουν έναν από τους πιο σημαντικούς συμμάχους τους.<br /> <br /> Το πρόβλημα ωστόσο για τη νότια Ευρώπη, συμπληρώνεται στην ανάλυση, είναι πως οι κοινές θέσεις σε ζητήματα της ΕΕ δεν επαρκούν για να αμφισβητηθεί το status quo. Πολλές από τις χώρες της περιοχής αυτής αντιμετωπίζουν εσωτερικά ζητήματα που έχουν αποδυναμώσει τις θέσεις τους στην ένωση, όπως η Γαλλία, όπου η δημοτικότητα της σοσιαλιστικής κυβέρνησης έχει καταβαραθρωθεί, η Ιταλία, όπου το πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης συνδέεται με ένα δημοψήφισμα τον Νοέμβριο που μπορεί να χάσει, και η Ισπανία όπου υπάρχει ακόμα αδιέξοδο όσον αφορά στη δημιουργία κυβέρνησης. Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα για την Ελλάδα και την Πορτογαλία, λόγω των μικρών οικονομιών τους- και αντίστοιχα είναι τα δεδομένα για τη Μάλτα και την Κύπρο.<br /> <br /> Επίσης, οι χώρες της νότιας Ευρώπης σίγουρα θα αντιμετωπίσουν σκληρή αντίσταση από άλλες χώρες της ΕΕ σε προτάσεις για ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις: Η βόρεια Ευρώπη χωρίς αμφιβολία θα αντισταθεί σε μέτρα που θα μεταφέρουν πλούτο στον νότο, και η κεντρική και η ανατολική Ευρώπη είναι μάλλον απίθανο να αντιμετωπίσουν θετικά την παραχώρηση περισσότερων εξουσιών στις Βρυξέλλες. Οπότε, κατά τη σύνοδο στη Μπρατισλάβα, και τον επόμενο χρόνο αυτό στο οποίο μπορεί να προσβλέπει η νότια Ευρώπη κυρίως είναι μικρές «τακτικές» νίκες, περιορισμένων επιπτώσεων.<br /> <br /> <b>Το δίλημμα της Γαλλίας</b><br /> <br /> Όπως εκτιμάται στην ανάλυση, ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις μπορούν να λάβουν χώρα στην ΕΕ μόνο αφού η Γαλλία και η Γερμανία κάνουν τις εκλογές τους το 2017- αλλά ακόμα και τότε, η νότια Ευρώπη θα δυσκολεύεται να επιβάλει τις απόψεις της. «Η μεγαλύτερη γεωπολιτική επιταγή της Γαλλίας είναι να συγκρατεί τη Γερμανία. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό σήμαινε διατήρηση στενών πολιτικών και οικονομικών δεσμών με το Βερολίνο, μέσω της δημιουργίας της ΕΟΚ. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, η δημιουργία ενός κοινού νομίσματος είχε αποτέλεσμα να συνδεθούν ακόμα πιο στενά η Γερμανία και η Γαλλία, κάτι που τις αναγκάζει να συντονίζουν πολιτικές και να επιδιώκουν συμβιβασμούς».<br /> <br /> Αυτό ωστόσο, όπως αναφέρεται στην ανάλυση, δεν σημαίνει πως η Γαλλία είναι ικανοποιημένη με την κατάσταση στην Ευρώπη, καθώς η Γερμανία έχει αναδειχθεί και πάλι στον πιο ισχυρό «παίκτη» της Ευρωζώνης, αλλά το Παρίσι δεν είναι ακόμα έτοιμο να συνταχθεί με τους πολιτικούς και οικονομολόγους που έχουν παρουσιάσει την ιδέα της διάσπασης της Ευρωζώνης σε δύο κομμάτια: ενός βορείου υπό τη Γερμανία και ενός νοτίου υπό τη Γαλλία. Μια τέτοια κίνηση, καθαρά οικονομικά μιλώντας, θα είχε λογική για τη Γαλλία, αναφέρεται στην ανάλυση, καθώς θα επέτρεπε στο Παρίσι υποτίμηση του νομίσματός του, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και αντιστροφή του εμπορικού ελλείμματος. Αλλά γεωπολιτικά, οι συνέπειες θα ήταν πολύ επικίνδυνες- πιο επικίνδυνες από διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς, ακόμα και αν η γαλλογερμανική συμμαχία δεν έσπαγε, η Γερμανία θα επικεντρωνόταν στους εταίρους της στα βόρεια, και μακροπρόθεσμα θα προέκυπτε αμοιβαία έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο χωρών. </div> <br /> <div> Παράλληλα, η Γαλλία θα «φορτωνόταν» τις οικονομικά ευάλωτες χώρες του νότου, που πιθανότατα θα χρειαστούν και άλλη στήριξη. Το δίλημμα αυτό σε γενικές γραμμές αντικατοπτρίζεται στην αντιπαράθεση εν όψει των προεδρικών εκλογών. Αξίζει να σημειωθεί πως ούτε καν το FN, με τις ευρωσκεπτικιστικές του θέσεις, έχει προτείνει αντικατάσταση της γαλλογερμανικής συμμαχίας με μια ένωση μεσογειακών χωρών. Κατά την άποψή του, η συνεργασία στην Ευρώπη θα έπρεπε να γίνεται μεταξύ κυρίαρχων κρατών, όχι μεταξύ μελών μιας ομοσπονδίας, ακόμα και αν τα μέλη της μοιράζονται τους ίδιους στόχους.<br /> <br /> Στα προσεχή χρόνια η Γαλλία θα συνεχίσει να βασίζεται στη σύμπραξη με τις νοτιοευρωπαϊκές χώρες για να επηρεάζει την πολιτική της ΕΕ και να ασκεί πίεση στη Γερμανία, ωστόσο αυτή η στρατηγική έχει τα ρίσκα της, καθώς στη Γερμανία υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν το Βερολίνο να ακολουθήσει γραμμή απομονωτισμού, συνεργαζόμενο με «έμπιστους» εταίρους στον βορρά. Αυτό θα δημιουργήσει δυσκολίες για το Παρίσι, που θα προσπαθεί να προσεταιρίζεται τον νότο χωρίς να αποξενώνεται από τη Γερμανία. Παράλληλα, καταλήγει η ανάλυση, ο ευρωσκεπτικισμός κερδίζει έδαφος σε Γαλλία και Γερμανία, οπότε η αποφυγή ενός ρήγματος στις γαλλογερμανικές σχέσεις θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.<br /> <br /> «Ενώ οι μεγαλύτεροι παίκτες της Ευρώπης προσπαθούν να διατηρήσουν τις όλο και πιο δύσκολες σχέσεις τους, οι εντάσεις μεταξύ των βορείων και των νοτίων χωρών θα αυξάνονται. Και η Γαλλία, τόσο βορειοευρωπαϊκή όσο και μεσογειακή χώρα, θα είναι παγιδευμένη στη μέση».</div> <br /> <a href="http://www.logiosermis.net/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Stratfor: Η Ελλάδα, η Γαλλία και οι περιορισμοί μιας Νοτιοευρωπαϊκής Συμμαχίας

Το Stratfor, η αμερικανική «δεξαμενή σκέψης» που συχνά αποκαλείται «σκιώδης CIA», δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση, με τίτλο « The Lim...

Διαβάστε την συνέχεια