Γκιουλέν: Χειρότερος κι απο την χούντα ο Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img alt="Image" src="http://www.onalert.gr/image/?w=630&src=/files/Image/NewOnAlert/TOURKIANEW/gulen_1.jpg" width="280" /></div> <br /> <br /> <br /> <strong>Ο μουσουλμάνος ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν δήλωσε σήμερα ότι οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται στο θρησκευτικό του τάγμα από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι πολύ χειρότερες</strong> <strong>ακόμη και από εκείνες την εποχή της διακυβέρνησης της χώρας από στρατιωτικά καθεστώτα,</strong> σε μια συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στην Zaman, η οποία θεωρείται μια εφημερίδα που εκπροσωπεί την αδελφότητα της οποίας ηγείται.<br /> <br /> <strong>«Αυτό το οποίο βλέπουμε σήμερα είναι δέκα φορές χειρότερο από αυτό που είχαμε υποστεί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών πραξικοπημάτων»</strong>, δήλωσε ο επικεφαλής του ισχυρού κοινωνικού και θρησκευτικού κινήματος Χιζμέτ («Υπηρεσία»), το οποίο βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής κρίσης η οποία εκτυλίσσεται το τρέχον διάστημα στην Τουρκία.<br /> <br /> «Είμαστε αντιμέτωποι με μια παρόμοια μεταχείριση (σ.σ. όπως εκείνη των πραξικοπηματιών) αλλά αυτή τη φορά από τα χέρια πολιτών οι οποίοι έχουν την ίδια θρησκευτική πίστη με εμάς», είπε ο Γκιουλέν, αυτοεξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από το 1999.<br /> <br /> Το κίνημά του είχε αντιμετωπίσει πολλές διώξεις από τη δικαιοσύνη μετά τα στρατιωτικά πραξικοπήματα —τέσσερα μετά το 1960— και πάνω απ' όλα μετά από αυτό της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 για τη δράση του εναντίον του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους.<br /> <br /> <strong>Ο Γκιουλέν επέκρινε έντονα τον Ερντογάν, χωρίς να τον κατονομάσει, ότι επιδιώκει ασταμάτητα να βλάψει το κίνημά του</strong>, το οποίο ο Τούρκος πρωθυπουργός κατηγορεί ότι συνωμοτεί εναντίον του ενόψει των δημοτικών εκλογών της 30ής Μαρτίου και των προεδρικών εκλογών του Αυγούστου.<br /> <br /> «Μου προκαλούν βαθιά θλίψη όλα αυτά (. . .) αλλά θα περάσουν, έχω υπομονή», πρόσθεσε.<br /> <br /> Το κίνημα του Γκιουλέν, το οποίο ανήκει στο ίδιο ισλαμοσυντηρητικό κίνημα από το οποίο προήλθε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), υποστήριζε σθεναρά επί σειρά ετών το κυβερνών από το 2002 κόμμα αυτό, ιδίως συμβάλλοντας να μειωθεί η ιστορική επιρροή του στρατού στην τουρκική πολιτική ζωή.<br /> <br /> Αλλά οι δύο συμμαχικές αυτές δυνάμεις διεξάγουν πλέον έναν ανελέητο πόλεμο, μετά την αποκάλυψη στα μέσα Δεκεμβρίου ενός σκανδάλου διαφθοράς το οποίο κλυδωνίζει την κυβέρνηση και προκαλεί πολιτική κρίση.<br /> <br /> <strong>Ο Ερντογάν κατηγορεί την αδελφότητα, «μια οργάνωση η οποία έχει δημιουργήσει ένα κράτος εν κράτει», όπως υποστηρίζει, ότι ενορχήστρωσε τις έρευνες για τις υποθέσεις διαφθοράς οι οποίες στοχοθετούν τον ίδιο και στενούς του συνεργάτες </strong>με στόχο να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνησή του, κάτι που το Χιζμέτ αρνείται.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Γκιουλέν: Χειρότερος κι απο την χούντα ο Ερντογάν

Ο μουσουλμάνος ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν δήλωσε σήμερα ότι οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται στο θρησκευτικό του τάγμα από την κυβέρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν δίνουν ευκαιρία στην ειρήνη και πάμε σε περιπέτειες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgegs3jrYirl3iWzafpBo7eVr5LjyvsJ5bUwM7NVXT2Qq9BfB8cnVltjCBUoEZAH_Y9GNVwPJgfZ36Ubd22oIngHB3wYpiQ6WJx0JGc2LIpbAvS4Bykvuf82mjkggfw8eSRQ9IaiWKaZLIp/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF522.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgegs3jrYirl3iWzafpBo7eVr5LjyvsJ5bUwM7NVXT2Qq9BfB8cnVltjCBUoEZAH_Y9GNVwPJgfZ36Ubd22oIngHB3wYpiQ6WJx0JGc2LIpbAvS4Bykvuf82mjkggfw8eSRQ9IaiWKaZLIp/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF522.jpg" /></a></div> <br /> <strong>Η «στρατηγική αναλγησία» των Ηνωμένων Πολιτειών και οι εσωτερικές πολιτικές ανάγκες ενός προέδρου – του Μπάρακ Ομπάμα – που μετέτρεψε τη γνωστή ως υπερδύναμη σε μια από τις μεγάλες δυνάμεις της υφηλίου, ενδεχομένως και ως αποτέλεσμα πολιτικών σφαλμάτων των προκατόχων του, οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις στην Ουκρανία.</strong><br /> Το Κοινοβούλιο της Κριμαίας, κήρυξε και επίσημα την ανεξαρτησία της χερσονήσου της Κριμαίας και ζητά πλέον από το ρωσικό Κοινοβούλιο <strong>την έγκριση της προσάρτησής της από τη Ρωσία</strong>. Η κήρυξη της ανεξαρτησίας έγινε με <strong>ομοφωνία στο 85μελές κοινοβούλιο</strong>. Οι Ουκρανοί μιλούν για φάρσα, κάτι εντελώς αδιάφορο, αφού απουσία πολιτικής – διπλωματικής διευθέτησης, αυτό που μένει είναι <strong>μόνον η προσφυγή στα όπλα,</strong> από κάθε ενδιαφερόμενο.<br /> <!-- /metas --> <br /> Η Ουκρανία προχωρά σε <strong>περιορισμένη επιστράτευση</strong> για την «τιμή των όπλων», με την έγκριση 275 βουλευτών του κοινοβουλίου, με <strong>33 αποχές, χωρίς αρνητικές ψήφους</strong>. Όμως, αυτά που μπορεί η χώρα να κάνει για την άμεση ανάκτηση της κυριαρχίας της επί της χερσονήσου, είναι απολύτως ελάχιστα, έως μηδαμινά. Συνολικά επιστρατεύονται <strong>40.000 μέλη της εφεδρείας,</strong> εκ των οποίων οι μισοί θα ενταχθούν στις <strong>ένοπλες δυνάμεις</strong> και οι άλλοι μισοί στη νεοσύστατη <strong>Εθνοφρουρά</strong>.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Δεν δίνουν ευκαιρία στην ειρήνη και πάμε σε περιπέτειες

Η «στρατηγική αναλγησία» των Ηνωμένων Πολιτειών και οι εσωτερικές πολιτικές ανάγκες ενός προέδρου – του Μπάρακ Ομπάμα – που μετέτρεψε τη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ετοιμοι για όλα Ομπάμα και Πούτιν – Σκληρή μάχη για επικράτηση στη διεθνή σκακιέρα

<img alt="Ετοιμοι για όλα Ομπάμα και Πούτιν – Σκληρή μάχη για επικράτηση στη διεθνή σκακιέρα" class="attachment-588x330" height="153" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2014/03/Putin-Obama04-17march2014.jpg" title="Ετοιμοι για όλα Ομπάμα και Πούτιν – Σκληρή μάχη για επικράτηση στη διεθνή σκακιέρα" width="280" /><br /> <br /> Ο πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα τηλεφώνησε χθες το απόγευμα στον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, στον οποίο διαμαρτυρήθηκε για τον σχεδιασμό απόσχισης της Κριμαίας. Οι δύο ηγέτες φέρονται να ύψωσαν τη φωνή τους κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνομιλίας.<br /> <br /> Σύμφωνα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, “ο Πρόεδρος Ομπάμα τόνισε εμφαντικά ότι το “δημοψήφισμα” στην Κριμαία, το οποίο παραβιάζει το ουκρανικό σύνταγμα και πραγματοποιήθηκε κάτω από την απειλή της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης, δεν θα μπορούσε ποτέ να αναγνωριστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη διεθνή κοινότητα”.<br /> <br /> Ο κ. Ομπάμα “τόνισε ότι οι ενέργειες της Ρωσίας αποτελούσαν παραβίαση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και ότι, σε συντονισμό με τους ευρωπαίους εταίρους μας, είμαστε έτοιμοι να επιβάλουμε πρόσθετες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας για τις ενέργειές της”.<br /> <br /> Η ανακοίνωση σημειώνει ότι “ο Πρόεδρος Ομπάμα τόνισε ότι εξακολουθεί να υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί στη διπλωματική επίλυση αυτής της κρίσης, με έναν τρόπο που θα καλύπτει τα συμφέροντα τόσο της Ρωσίας όσο και του λαού της Ουκρανίας. Σημείωσε ότι η ουκρανική κυβέρνηση συνεχίζει να λαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα που θα επιτρέψουν την αποκλιμάκωση της κρίσης, ειδικά καθώς προετιμάζεται για τις εκλογές αυτή την άνοιξη και έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, και ζήτησε από τη Ρωσία να υποστηρίζει την άμεση τοποθέτηση διεθνών παρατηρητών για να βοηθήσουν στη πρόληψη πράξεων βίας από οποιαδήποτε ομάδα”.<br /> <br /> Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, “ο πρόεδρος Ομπάμα επανέλαβε ότι μια διπλωματική διευθέτηση δεν μπορεί να επιτευχθεί, ενώ οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις συνεχίζουν τις επιδρομές τους στο έδαφος της Ουκρανίας. Είπε ότι οι μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις της Ρωσίας στα σύνορα της Ουκρανίας προκαλούν επιδείνωση της έντασης”.<br /> <br /> Τέλος, ο πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι εξακολουθεί να είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τον υπουργό Εξωτερικών, κ. Λαβρόφ και την ουκρανική κυβέρνηση για να εξεύρουν διπλωματική λυση αυτής της κρίσης.<br /> <br /> Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ρωσίας δήλωσε στον Μπαράκ Ομπάμα κατά την τηλεφωνική συνομιλία που είχαν χθες ότι το δημοψήφισμα της Κριμαίας για την ένωσή της με τη Ρωσία είναι απολύτως σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο και εξέφρασε την ανησυχία του για την αποτυχία των αρχών του Κιέβου να εμποδίσουν τη βία κατά των ρωσόφωνων της Ουκρανίας.<br /> <br /> Τονίζοντας ότι το τηλεφώνημα έγινε με πρωτοβουλία του αμερικανού προέδρου, το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι “ο Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν επέστησε την προσοχή στην ανικανότητα ή την απροθυμία των σημερινών αρχών στο Κίεβο να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη βία εκ μέρους εθνικιστικών και ριζοσπαστικών ομάδων που αποσταθεροποιούν την κατάσταση και τρομοκρατούν πολίτες, περιλαμβανομένου του ρωσόφωνου πληθυσμού”.<br /> <br /> Ο ρώσος πρόεδρος πρότεινε την αποστολή παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη σε όλες τις περιοχές της Ουκρανίας εξαιτίας της βίας, την ευθύνη για την οποία οι αρχές της Ουκρανίας επιρρίπτουν σε φιλορωσικές ομάδες. Το ρωσικό κοινοβούλιο έχει εξουσιοδοτήσει τον Πούτιν να χρησιμοποιήσει τις στρατιωτικές δυνάμεις για την προστασία των ρώσων συμπατριωτών στην Ουκρανία.<br /> <br /> Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ωστόσο ότι, παρά τις διαφορές τους, είναι αναγκαίο να συνεργασθούν για τη σταθεροποίηση της κατάστασης στην Ουκρανία, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κρεμλίνου.<br /> <a href="http://mignatiou.com/">πηγή</a>

Ετοιμοι για όλα Ομπάμα και Πούτιν – Σκληρή μάχη για επικράτηση στη διεθνή σκακιέρα

Ο πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα τηλεφώνησε χθες το απόγευμα στον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, στον οποίο διαμαρτυρήθηκε για τον σχεδιασμό...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετρημένες οι μέρες του Ερντογάν εκτιμά η “Δεξαμενή Σκέψης” BPC

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img alt="Μετρημένες οι μέρες του Ερντογάν εκτιμά η “Δεξαμενή Σκέψης” BPC" class="attachment-588x330" height="153" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2014/03/Erdogan-angry01-30december2013.jpg" title="Μετρημένες οι μέρες του Ερντογάν εκτιμά η “Δεξαμενή Σκέψης” BPC" width="280" /></div> <br /> <strong>Του Παντελή Καρύκα</strong><br /> <br /> Το αμερικανικό think tank «Bipartisan Policy Center», με επικεφαλής τους Αμερικανούς πρώην πρέσβεις στην Τουρκία Μόρτον Αμπράμοβιτς και Έρικ Έντελμαν, παρουσίασε έκθεσή του σχετικά με την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και τις επικείμενες τοπικές εκλογές.<br /> <br /> Η έκθεση με τίτλο «Τουρκικές Τοπικές Εκλογές. Δρώντες, Παράγοντες και Επιπτώσεις» (Turkey’s Local Elections: Actors, Factors, and Implications) αποτελεί κόλαφο για τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του.<br /> <br /> Ο ολοένα και αυξανόμενος αυταρχισμός του «εκλεγμένου σουλτάνου», του «Τούρκου Κουαντίγιο» (τίτλος που είχε λάβει ο Ισπανός δικτάτορας Φράνκο, ανάλογος του φύρερ των Γερμανών), όπως αυτολεξεί τον αναφέρει η έκθεση, υπονομεύει δραματικά τους συμμαχικούς δεσμούς της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, δε βαθμό που να είναι πιθανή ακόμα και η πλήρης διάρρηξή τους!<br /> <br /> Η έκθεση παρουσιάζει διάφορα σενάρια για την επόμενη μέρα στην Τουρκία, κανένα από αυτό όμως ευνοϊκό για τον Ερντογάν. Στέκεται ιδιαίτερα στη βίαιη καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, στα σκάνδαλα που συγκλονίζουν την τουρκική πολιτική ζωή και τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν επιχειρεί να τα παρακάμψει, αλλά και με τον τρόπο που ο ίδιος και πρώην υπουργοί του σχολίασαν τον θάνατο του 15χρονου εφήβου και τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τον θάνατο αυτό.<br /> <br /> Ο Ερντογάν είναι αγκιστρωμένος, επισημαίνει επίσης η έκθεση, στη διαμάχη του με τον Γκιουλέν, κατηγορώντας άλλους για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, τις αποκαλύψεις για τα οποία χαρακτηρίζει ως «πραξικόπημα» κατά της κυβέρνησή του. Έχει αχθεί στον χώρο του συντηρητικού ισλαμισμού και επιδιώκει να κυβερνήσει εντελώς μόνος του, αποδυναμώνοντας ακόμα και τους παλαιούς του συμμάχους, ώστε να μην υπάρχουν ανταγωνιστές της εξουσίας.<br /> <br /> Οι τοπικές εκλογές δεν θα αλλάξουν, μάλλον, όλα τα παραπάνω, εκτός αν υπάρξει συντριπτική επιτυχία ή αποτυχία του Ερντογάν σε αυτές. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τους Αμερικανούς αναλυτές, το ερώτημα είναι πόση ζημιά θα προκαλέσει ακόμα στην Τουρκία, κατά τη διαδικασία εκπλήρωσης των πολιτικών του στοχεύσεων.<br /> <br /> «Ο Ερντογάν επιδιώκοντας την μονοκρατορία, έχει αρχίσει να υπονομεύει την εσωτερική συμμαχία που τον έφερε στην εξουσία και τον διατήρησε σε αυτή για μια δεκαετία. Οι φιλελεύθεροι διανοητές της Τουρκίας τον έχουν πλέον εγκαταλείψει, καθώς είναι πλέον εμφανές ότι ο Ερντογάν δεν σκοπεύει να φέρει περισσότερη δημοκρατία στη χώρα. Εδώ και δύο χρόνια το μόνο που κάνει είναι να υπονομεύει τον πρόεδρο Γκιουλ και να αντιμάχεται τον Γκιουλέν. Επίσης ο Ερντογάν εξασθένισε την τουρκική οικονομία. Έτσι ο Ερντογάν κατέστη, στην πραγματικότητα, ένας εκλεγμένος σουλτάνος ή ένας ισλαμιστής Καουντίγιο.<br /> <br /> »Οι μέρες του όμως στην εξουσία είναι μετρημένες. Σε κάθε κίνηση που κάνει για να συγκεντρώσει στα χέρια του περισσότερες εξουσίες, απονομιμοποιείται ακόμα περισσότερο, χάνει την υποστήριξη μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Η συνεχώς εντεινόμενη προκλητική του συμπεριφορά, η συνομωσιολογική κοσμοθεωρία του, τον καθιστά αναξιόπιστο ακόμα και στους πολιτικούς του συμμάχους. Για να παραμείνει στην εξουσία, συνεχώς δανείζεται παραδείγματα από το εγχειρίδιο των αυταρχικών ηγετών που υπήρξαν στον κόσμο.<br /> <br /> »Το αν η τουρκική κοινωνία θα ανεχτεί έναν ηγέτη αυτού του τύπου και το αν ο Ερντογάν θα εξελιχθεί σε νέο Πούτιν ή Γιανουκόβιτς, αποτελεί το μεγάλο ερώτημα των επομένων ετών. Για να μείνει στην εξουσία πρέπει να γίνει ακόμα πιο αυταρχικός και καταπιεστικός, να υπονομεύσει ακόμα περισσότερο τη δημοκρατία. Όλα αυτά όμως θα έχουν σαν συνέπεια να χάσει κάθε έρεισμα στη Δύση, αλλά και στις διεθνείς αγορές», καταλήγει η έκθεση…<br /> <br /> Εν κατακλείδι, η έκθεση αναφέρει ως πιθανούς αντιπάλους του Ερντογάν, τον Μεράλ Ασκενέρ του Εθνικιστικού Κόμματος (MHP), ο οποίος θα έχει και την υποστήριξη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), αλλά και τον άρτι αποφυλακισθέντα, πρώην αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ…<br /> <a href="http://mignatiou.com/">πηγή</a>

Μετρημένες οι μέρες του Ερντογάν εκτιμά η “Δεξαμενή Σκέψης” BPC

Του Παντελή Καρύκα Το αμερικανικό think tank «Bipartisan Policy Center», με επικεφαλής τους Αμερικανούς πρώην πρέσβεις στην Τουρκία Μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η διάλυση συνεχίζεται. Όλα τα Σκουπίδια σε ένα Βρώμικο Ποτάμι χωρίς Επιστροφή…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://lh3.ggpht.com/-hYwNVRWwmRk/UyVHq_0mbqI/AAAAAAABQlk/YOAiuEbphUo/s1600-h/image%25255B2%25255D.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img align="left" border="0" height="153" src="http://lh5.ggpht.com/-PaFg3UBNkRw/UyVHrpHVyII/AAAAAAABQls/kS2ixDgIHb0/image_thumb.png?imgmax=800" style="background-image: none; border-width: 0px; display: inline; float: center; margin: 7px 15px 7px 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" width="280" /></a></div> <strong><br /> <br /> Του Καθ.Δρ.Γ.Ζουγανέλη</strong><br /> Ασάφεια, ανοησία, άγνοια, αδιαφάνεια, αδιαφορία, παραπληροφόρηση, εκλαίκευση και αποπροσανατολισμός, περισσότερη “εκδημοκράτηση”, περισσότερα δήθεν εργατικά “δικαιώματα”, έλειμμα ισότητας και δικαιοσύνης, λάθος αμυντική, οικονομική, αναπτυξιακή, εξωτερική, κοινωνική, περιβαλοντολογική πολιτική, λάθος παιδεία, λάθος ερευνητική κατεύθυνση των ΑΕΙ, ενίσχυση των αποσχιστικών τάσεων των μειονοτήτων χάριν δήθεν της ισότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πάσης φύσης εκβιασμοί και προπαγάνδα. <br /> Αυτά και άλλα υφίστανται επι δεκαετίες απο τις ενίοτε “κυβερνήσεις” των εγκαθέτων οι αναγκαστικά άβουλοι πολίτες αυτής της χώρας, που χωρίς να ερωτηθούν, αντισυτναγματικά υφίστανται ένα μεταστατικό καρκίνο αφαίρεσης δικαιωμάτων και οικονομικού πλούτου χωρίς αντίδραση είτε λόγω εκφοβισμού (ΜΜΕ, Τουρκία) είτε λόγω ύπνωσης (Παιδεία, ΜΜΕ κλπ) είτε λόγω αδιαφορίας (κόμπλεξ κατωτερότητας), με τη βοήθεια του ντόπιου κατεστημένου (εφοπλιστές, τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβοι, πολιτικοί, ακαδημαικοί, δικαστές, δημοσιογράφοι, ιεράρχες, διαφημιστές, δημοσκόποι, συνδικαλιστές κλπ).<br /> <a href="https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=4744786448641111194" name="more"></a> <br /> <h4> <strong>Σε νέο αδιέξοδο οδηγεί τη χώρα πάλι η κυβέρνηση για τα υποβρύχια </strong></h4> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="200" src="//www.youtube.com/embed/X0SdHymPpcs" width="300"></iframe><strong></strong><br /> <span style="font-size: xx-small;">Η αποτυχία και το σκάνδαλο γίνεται επιτυχία χάρι στις ασάφειες που δεν</span><br /> <span style="font-size: xx-small;"> επιτρέπουν σε κανένα να κρίνει και βοηθά το πολιτικό σύστημα να συγκαλύψει,</span><br /> <span style="font-size: xx-small;"> γιατί φοβάται πολύ την εκκαθάριση ή τη διαιτησία και ότι αυτή αποκαλύψει</span><br /> <span style="font-size: xx-small;"><br /></span> <strong>Τώρα που κοιτάει ο κόσμος το Ποτάμη άς κάνουμε και κανένα κόλπο να ξελασπώσουμε…</strong><br /> Ασαφείς οι ανακοινώσεις του υπ. Άμυνας για τη τύχη των παλαιών υποβρυχίων του πολεμικού ναυτικού, στα οποία είχαν αναλάβει να κάνουν μετατροπές τα ΕΝΑΕ και στα οποία έδωσε πάλι εκατομμύρια ευρώ ο υπ. Άμυνας χωρίς να έχει λογική επιχειρηματολογία για την απόφαση και χωρίς να έχει προηγουμένως απαντηθεί και γίνει γνωστό τί έχει συμβεί τόσα χρόνια εκεί μέσα, απεμπωλώντας εν τάχει τα Ελληνικά δικαιώματα επί όσων έπρεπε τα ΕΝΑΕ να έχουν δώσει στο δημόσιο και χάριν της ανάγκης μιας περίεργης και ένοχης “σιωπής” με αποτέλεσμα τη συγκάλυψη των εγκληματικών πεπραγμένων του πολιτικού συστήματος της χώρας. <br /> Η προπαγάνδα των ΜΜΕ μιλάει για μια νίκη αλλά ένα είναι σίγουρο, Πρ<strong>όκειται για νέο σκάνδαλο, ένα σκάνδαλο που όλοι αναγκαστικά θα “μασήσουν”, αφού όλοι υπακούουν…</strong><br /> Η ύπαρξη σκανδάλου αποδεικνύεται στατιστικά και μόνο απο το γεγονός, ότι καμμία κυβέρνηση δεν έχει κάνει κάτι σωστό για τη χώρα σε καμμία επιλογή της.  Kαι όμως αυτό που λέω αποτελεί απόδειξη.<br /> Απαντήσεις διαδίδει το υπ. Άμυνας μέσω της προπαγάνδας των ΜΜΕ, ότι θα δώσει για όλα στη Βουλή. Μα εκεί θα είναι μεταξύ τους…<br /> Δεν αντιλαμβάνεται το σύστημα ότι η “Κριμαία” ακουμπάει και την Ελλάδα  και τους ίδιους; Mήπως νομίζει ότι η “ανωνυμία” δεν έχει “όνομα”;<br /> <h4> Σε αδιέξοδο η θέση της κυβέρνησης για τα χημικά, την εξωτερική πολιτική και την ενέργεια</h4> <a href="http://lh3.ggpht.com/-tl8y6ZDKryg/UyUwS3Z-tMI/AAAAAAABQdE/xJYjLi6H01Y/s1600-h/ceb2ceb5cebdceb9ceb6ceb5cebbcebfcf83-cf86ceb1cf8a%25255B8%25255D.gif"><img align="left" height="230" src="http://lh3.ggpht.com/-zk0M7gQwtSM/UyUwTpdP7DI/AAAAAAABQdM/mKRes8j01fo/ceb2ceb5cebdceb9ceb6ceb5cebbcebfcf83-cf86ceb1cf8a_thumb%25255B6%25255D.gif?imgmax=800" style="display: inline; float: left; margin: 7px 15px 7px 0px;" width="280" /></a>Εντύπωση προκαλούν οι δηλώσεις του Βενιζέλου στη Βουλή για το θέμα των χημικών όπλων, σύμφωνα με τις οποίες μόνο ένας άνθρωπος ξέρει απο χημικά όπλα στην Ελλάδα. Κατά σύμπτωση αυτός είναι Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Χημικά Όπλα που κατά τύχη είναι στο Υπ. Εξωτερικών. Όσο καιρό ειδικοί και κόσμος διαμαρτύρονται, αυτός πού είναι; <br /> Εντύπωση ΔΕΝ προκαλεί πως στη συζήτηση μέσω διαδικτύου που έγινε στο υπ. Εξωτερικών και όπου Αμερικανοί τεχνικοί υποσχέθηκαν ότι τα προιόντα εξουδετέρωσης των Χημικών όπλων της Συρίας δεν θα ριχτούν στη θάλασσα, το γεγονός ότι εγώ και αρκετοί άλλοι επιστήμονες που δημόσια εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι τα Χημικά όπλα της Συρίας θα εξουδετερωθούν απουσία μαρτύρων και εγγυήσεων δεν προσεκλήθηκαν. Τυχαίο;<br /> Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός της επιμονής της Αμερικανικής πλευράς στην εμπλοκή της Ελλάδας αντί της Τουρκίας στην Ουκρανική κρίση. Η μεταφορά του ελέγχου της ροής του Ρωσικού φυσικού αερίου σε Αμερικανικά χέρια δεν ευνοεί τη μελλοντική εκμετάλλευση των Ελληνικών υδρογονανθράκων ούτε την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ.<br /> Eντύπωση προκαλεί και η στρατηγική και καλά επιλογή μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος απο το Ισραήλ στη Κύπρο, απο εκεί στη Κρήτη και απο εκεί την Αθήνα. Η ηλεκτρική ενέργεια θα παράγεται στο Ισραήλ απο τη καύση του φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ και θα μεταφέρεται με δύο αγωγούς τεχνολογίας ΗVDC 2GW, που θα πρέπει να καλύπτονται κατά μήκος τους με ειδικά επιστρώματα για προστασία και για να μη υπάρχει διαρροή μαγνητικού πεδίου εντός της θάλασσας που θα επηρρεάσει την αλιεία.<br /> Η ποιότητα αυτών των αγωγών μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα ηλεκτρομαγντηικής ρύπανσης στη περιοχή εισόδου τους στη Κρήτη ή την Αθήνα. Το ΕΛΚΕΘΕ ήδη θα έπρεπε να έχει αρχίσει μετρήσεις. Αλήθεια έμαθαν τί είναι τα κύρια ρεύματα του ωκεανού για τα οποία μίλησα πρόσφατα στην εκπομπή Αντιθέσεις;<br /> Σημειώστε, ότι με αυτή τη στρατηγική επιλογή της <strike>Ελληνικής</strike> κυβέρνησης μεταφορά τεχνολογίας στην Ελλάδα δεν θα υπάρχει. Κανείς δεν δίνει τεχνολογία. Σημειώστε επίσης ότι με αυτή τη τεχνολογία θα υπάρξουν απώλειες της τάξης του 15%, το κόστος των οποίων θα επιβαρύνεται ο αγοραστής δηλαδή η Ελλάδα και η Κύπρος. Δουλίτσες…<br /> <h4> Τα σημεία των καιρών συνεχίζουν να αυξάνουν…</h4> <strong>1> Το ΥΠΕΚΑ δεν μου έστειλε ακόμη τα δεδομένα των σεισμικών της PGS για να τα ερευνήσω</strong>. <strong>Ούτε απάντηση στο αίτημά μου δεν έδωσαν!</strong><br /> Το ΥΠΕΚΑ είναι φαίνεται προφανώς της άποψης, πως όσο λιγότεροι γνωρίζουν για το θέμα τόσο καλύτερα είναι για ότι συμφωνίες κάνουν. <br /> Αυτούς ποιός τους επιτηρεί; <br /> Πόσα άτομα ελέγχουν αυτή τη στιγμή τα αποτελέσματα της PGS; Aν 10 άτομα θέλουν 12 μήνες για να αναλύσουν τα δεδομένα, 20 άτομα δεν θα θέλουν 6 μήνες; <br /> Μήπως ότι ο αριθμός τους είναι μικρός και ότι είναι άσχετοι, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι αναλύσεις θα πάρουν χρόνια;<br /> Mήπως δεν θέλουν στο ΥΠΕΚΑ κανένας άλλος εκτός απο αυτούς να ξέρει το μέγεθος και τη θέση των κοιτασμάτων, ώστε να δοθούν μεγαλύτερα απο ότι πρέπει και σε χαμηλότερη τιμή οικόπεδα σε εταιρείες εξόρυξης; Πού είναι η αντιπολίτευση να μιλήσει για το θέμα αυτό; Δουλίτσες;<br /> <strong>2> Επικοινωνιακές πολιτικές του τύπου:</strong><br /> <ol> <li>χρήση ασαφών ανακοινώσεων για περιγραφή success story (υπ.  Άμυνας) </li> <li>αδιαφορία, απόκρυψη, υστέρηση και παραπλάνηση με χρήση λάθος αναφορών και απουσία ειδικών για να μη υπάρχει αντίλογος (υπ. Εξωτερικών και ΥΠΕΚΑ). </li> <li>εκκίνηση από το πρώτο εδικό που βγάζει το θέμα (συνήθως είμαι εγώ π.χ. τεχνική κατάσταση υποβρυχίων, χημικά Συρίας – χάρτης κυρίων ρευμάτων, οικονομικά PSI – εξελίξεις στην Ελλάδα, ουράνιο και ζεόλιθος, Νέα και Χρηματιστήριο επι ΓΑΠ, σεισμοί απο σεισμικές έρευνες κλπ) και δόσιμο της μπάλας σε άλλο Έλληνα αναγνωρισμένο ειδικό (δεν ήξερα ότι Ελλάδα και Ιαπωνία έχουν τα ίδια standards…) με τελική κατάληξη το πολιτικό σύστημα και ενδιάμεση χρήση των παπαγάλων του συστήματος π.χ. ΜΜΕ, ειδικοί προπαγανδιστές που κινούνται κατά μόνας στις περιφέρειες κλπ </li> </ol> με οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός παράλληλου κόσμου, πίσω απο τον οποίο υπάρχουν <strong>μυστικές υπηρεσίες</strong>. <br /> Μου είναι αδιανόητο να πιστεύσω ότι όλα αυτά και πολλά άλλα που όλοι παρακολουθούμε καθημερινά να γίνονται, προωθούνται χωρίς να υπάρχει απο πίσω οργάνωση, στήριξη και κεντρική διοίκηση. Αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία προδιαγράφουν το μέλλον της Ελλάδας. <br /> <strong>3> Τα ανέκδοτα, τα success stories και η ανάπτυξη συνεχίζονται…</strong><br /> <h4> <a href="http://lh4.ggpht.com/-W-RX1elJXTo/UyWjCjX80BI/AAAAAAABQvs/lyMiKJF-wMs/s1600-h/image%25255B6%25255D.png"><img align="left" border="0" height="230" src="http://lh6.ggpht.com/-NFFq85-ej7w/UyWjDZrLDxI/AAAAAAABQv0/8hNTj3-O5b0/image_thumb%25255B2%25255D.png?imgmax=800" style="background-image: none; border-width: 0px; display: inline; float: left; margin: 7px 15px 7px 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" width="280" /></a><a href="http://lh5.ggpht.com/-XRr2mSAYe7k/UyWhdNCL1wI/AAAAAAABQvI/kTaX5KKUTLI/s1600-h/image%25255B3%25255D.png"><img border="0" height="230" src="http://lh3.ggpht.com/-i9dkcu-OU74/UyWhd4QiaMI/AAAAAAABQvQ/3-gIFicZsDk/image_thumb%25255B1%25255D.png?imgmax=800" style="background-image: none; border-width: 0px; display: inline; margin: 7px 0px 7px 7px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" width="280" /></a></h4> σε ώρες καθημερινής τρέλλας… αφού η λύση για μετά το 2040 βρέθηκε από το Ποτάμι, του οποίου όμως οι Νονοί αγνοούνται… Μέχρι το 2040 όσοι είστε παραγωγικοί κάντε τη για αλλού να μη τους εμποδίζετε.<br /> <blockquote> Όλα τα είχε η Μαριωρή, ο Ποτάμης της έλειπε… </blockquote> Το σύστημα είναι σε τόση απόγνωση, που δοκιμάζει τους “καλύτερους” που έχει! <br /> Έμαθα, ότι ο Ποτάμης που προέκυψε απο ΟΛΟ το ΧΤΕΣ που πεθαίνει (όλοι μια παρέα είνα, μη το ψάχνετε) έχει Μέντορα και κάποιον Δήμου, τεχνικό PC. <br /> <a href="http://lh6.ggpht.com/-QZ6KnQpKp9A/UyZLUnVB-0I/AAAAAAABQ5c/fAf3LQ-n4TU/s1600-h/image%25255B4%25255D.png"><img align="left" border="0" height="183" src="http://lh4.ggpht.com/-_xGRP58Tf80/UyZLVkkbLTI/AAAAAAABQ5g/yv6Ul4ZWBug/image_thumb%25255B2%25255D.png?imgmax=800" style="background-image: none; border-width: 0px; display: inline; float: left; margin: 7px 15px 7px 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" width="280" /></a>Με βάση αυτό το γεγονός αυτό, θα πρέπει πλέον να μιλάμε συνέχεια για την ανάγκη προώθησης σητν Ελλάδα ανθρώπων της τεχνολογίας, όπως και για τη συντήρηση και προώθηση αυτών που χρειάζονται στη χώρα,. <br /> Αν δεχτεί κανείς τις τρελλές δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν για το κόμμα αυτό καθημερινά στο διαδίκτυο, εύκολα οδηγείται κανένας στα εξής εναλλακτικά συμπεράσματα:<br /> <ol> <li>ότι οι Έλληνες πολίτες είναι ηλίθιοι </li> <li>ότι το σύστημα είναι για σφαλιάρες μετά μουσικής </li> <li>ότι η χώρα οδηγείται σε πλήρη απαξίωση των πάντων με σκοπό τη διάλυση. </li> <li>ότι η χώρα οδηγείται σε αλλαγή συντάγματος με στόχο οι περιφέρειες να γίνουν πλέον αυτόνομες. Για το λόγο αυτό, οι καταλληλότεροι πιάνουν γωνίες… </li> </ol> Όπως ακούγεται αφοπλιστικά στο video που ακολουθεί, απο τον εκπρόσωπο του Ποτάμη, τα λεφτά για να “κινηθεί” το “κόμμα” χωρίς πολιτικές θέσεις και πρόγραμμα, προέρχονται απο “έξω”. Aυτή η εξήγηση δεν αποκλείει στην ενίσχυση να συμμετέχει το Χαλιφάτο των Καναλαρχών. Λέτε να έχει κανείς τα λεφτά του απο αυτούς σε Ελληνική Τράπεζα;<br /> Με την ομολογία Δήμου, αποδεικνύεται ότι κανείς δεν γνωρίζει πως ενισχύεται οικονομικά το Ποτάμι! Άσχημη εντύπωση μου προκαλεί και το γεγονός, ότι το ΣΔΟΕ κάνει το κουφό και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να κάνει έλεγχο για το θέμα. Πολύ ανυποψίαστο το βλέπω… <br /> <div class="wlWriterSmartContent" id="scid:5737277B-5D6D-4f48-ABFC-DD9C333F4C5D:e1a28379-8602-4f28-8a9c-7049c5a65854" style="display: inline; float: left; margin: 0px; padding: 7px 15px 6px 0px;"> <div> </div> <div style="clear: both; font-size: 0.8em; width: 354px;"> Νέα περίπτωση END?</div> </div> Υπο τις σημερινές συνθήκες, ποιός μπορεί να αποκλείσει ότι τα λεφτά της ενίσχυσης του Ποτάμη προέρχονται απο ναρκωτικά, απο εγκληματικές πράξεις ή απο ξέπλυμα μαύρου χρήματος; Η Ελλάδα είναι Μπανανία… και πολύ κοντά στη Βόρεια Αφρική. Συνεπώς πλέον τίποτα δεν πρέπει να ξενίζει ως πιθανή εκδοχή κανένα.<br /> 100,000 θέσεις εργασίας σε τεχνολογία τάζει το Ποτάμι στους Έλληνες πολίτες απο το κανάλι του Skai και του Mega, μετά απο εξάμηνη εκπαίδευση. Άλλο αστείο αυτό… <br /> Γνωρίζω, ότι μια θέση εργασίας σε τεχνολογία λαμβάνεται μετά απο πολλές γνώσεις που αποκτούνται μετά από πολλά χρόνια εκπαίδευσης και αντίστοιχης εμπειρίας και όχι σε έξι μήνες... ¨Οσα ακούγονται στο video αφορούν όπως ομολογείται απο τον ομιλούντα πολίτες του 2040 και μετά…<br /> Το όλο θέμα και όπως αυτό αντιμετωπίζεται στα  ΜΜΕ, αποδεικνύει ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει ξεφύγει τελείως ενώ στη χώρα πολλοί συμπεριφέρονται σαν να μη υπάρχει ήδη κράτος. Αυτή η κατάσταση θα έπρεπε ήδη να ανησυχεί όλους τους πολίτες, που θα πρέπει να επιζητούν τη μεγαλύτερη το δυνατόν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.<br /> <strong>Η περίπτωση το Ποτάμι να παίξει στο άμεσο μέλλον ένα λαγό του συστήματος στη πολιτική ζωή του τόπου, όπου θα παρουσιάζεται σαν η χειρότερη επιλογή αντί να φαίνονται στα κανάλια άλλες πολύ καλύτερες, ώστε ο κόσμος αναγκαστικά να ψηφίσει και πάλι τους ίδιους ερευνάται. Το Ποτάμι άνετα μπορεί να είναι ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης του τόπου. οργανωμένο απο τη Χλάπα-Χλούπα Research και Συνεργάτες…</strong><br /> Σχετικά με το Ποτάμι που είναι και “Βοθροκάναλο”, μου έχει μείνει μια απορία… <strong>Το ξύλο ποιός θα το φάει πρώτος; </strong><br /> <h4> …ενώ όλα δείχνουν ότι έρχεται “Κριμαία” στη Δυτική Θράκη και σε άλλες περιφέρειες…</h4> <strong><a href="http://lh6.ggpht.com/-GQKCn_IUqyo/UyU1K8fpncI/AAAAAAABQbw/kVpygZ1vATI/s1600-h/article-2574714-1C143A3300000578-437_634x463_tonemapped%25255B3%25255D.jpg"><img align="left" border="0" height="204" src="http://lh5.ggpht.com/-jv6mOCx9EBA/UyU1Lgd5AwI/AAAAAAABQb4/v0syxiwzmOA/article-2574714-1C143A3300000578-437_634x463_tonemapped_thumb.jpg?imgmax=800" style="background-image: none; border-width: 0px; display: inline; float: left; margin: 7px 15px 7px 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" width="280" /></a>Δεν δημιουργεί εντύπωση το γεγονός, ότι κανένα κόμμα δεν διαθέτει σοβαρή οικονομική και εξωτερική πολιτική.</strong><br /> <strong>Δεν δημιουργεί εντύπωση, ότι το κανένα κόμμα δεν στηρίζει τις επιλογές του στο μεταναστευτικό σε οικονομικές παραμέτρους και ότι λησμονεί επίτηδες τους κανόνες συνοχής μιας κοινωνίας.</strong><br /> <strong>Δεν δημιουργεί εντύπωση, ότι το ΣΥΡΙΖΑ στην υπο απόσχιση Δυτική Θράκη διαθέτει αφίσες στη Τουρκική γλώσσα συνάδοντας με τα παιγνίδια προπαγάνδας του Τουρκικού Προξενείου, μη αντιλαμβανόμενο ότι οι κανόνες ηθικής έχουν σημασία μόνο μεταξύ ίσων…</strong><br /> Στη φωτογραφία αριστερά ένα απο τα πολλά Κινέζικα ποτάμια που είναι τίγκα στη μόλυνση. Το συγκεκριμένο πήρε φωτιά από ένα αποτσίγαρο. Τέτοια ποτάμια θα υπάρξουν και στην Ελλάδα και ήδη ετοιμάζονται οι σχετικές λαμογιές για τη διάνοιξη ποταμού στην Ελλάδα, που θα χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά Κινεζικών προιόντων μέσω Σερβίας πρός το κέντρο της Ευρώπης. <br /> Κάποια απο τα λεφτά θα δοθούν απο τη Μπαχατέλα ΕΕ ενώ θα δοθεί και δουλειά στις μεταφορές με πλοία μέσα απο το ποτάμι στους μη πληρώνοντες τους φόρους παραχειμούντας στη χώρα-Πλυντήριο της ΕΕ εφοπλιστές. Όλο το σκτ.. βέβαια θα το φάτε εσείς και χάριν της ανάπτυξης της τσέπης των ολίγων που δεν θέλουν να αλλάξουν συνήθειες…<br /> Πήγατε Μέγαρο; Nα πάτε… Πληρώνετε στην είσοδο; Άκουσα ότι κάποιοι έχουν ελευθέρας…<br /> <a href="http://zcode-gr.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η διάλυση συνεχίζεται. Όλα τα Σκουπίδια σε ένα Βρώμικο Ποτάμι χωρίς Επιστροφή…

Του Καθ.Δρ.Γ.Ζουγανέλη Ασάφεια, ανοησία, άγνοια, αδιαφάνεια, αδιαφορία, παραπληροφόρηση, εκλαίκευση και αποπροσανατολισμός, περισσότερη...

Διαβάστε την συνέχεια

FT. Ασκήστε βέτο στην τραπεζική ένωση!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.blog.gr/content/data/multimedia/images/OIKONOMIA/financial_times_04.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="http://www.blog.gr/content/data/multimedia/images/OIKONOMIA/financial_times_04.jpg" width="280" /></a></div> <br /> του<strong> Wolfgang Münchau</strong><br /> Η κακή τραπεζική ένωση θα κοστίσει ακριβά και θα είναι χειρότερη από καθόλου, γράφει ο W. Münchau. Προτείνει πλήρη αναίρεση της νομοθεσίας, με νέες διαπραγματεύσεις «από το μηδέν», μετά τις εκλογές του Μαΐου, ακόμα και χωρίς τη Γερμανία.<br /> Δύο ειδών συμβιβασμοί υπάρχουν στην πολιτική ζωή. Στον πρώτο, ο τελικός σκοπός είναι η <strong>σαρωτική αλλαγή.</strong> Όπως το να αλλάξεις πλευρά στο ρεύμα οδήγησης στους δρόμους της χώρας. Για χάρη της σκοπιμότητας, θυσιάζεις σημαντικές αρχές και λίγο-λίγο προσπαθείς να εφαρμόσεις σταδιακά τους νέους κανόνες. Κι αυτό είναι θανατηφόρο.<br /> Στον δεύτερο, συμβιβάζεσαι με <strong>όσα περισσότερα μπορείς να πάρεις,</strong> έστω κι αν είναι λιγότερα απ’ όσα θέλεις. Ούτε κι αυτό είναι τέλειο. Αλλά συχνά είναι αρκετά καλό, ώστε όλοι να καταλήξουν σε καλύτερη κατάσταση.<br /> Η τέχνη στον δεύτερο τύπο συμβιβασμού είναι η ουσία της πολιτικής ζωής στην Ε.Ε. Η προτεινόμενη νομοθεσία για την τραπεζική ένωση, όμως, δεν είναι αυτού του είδους. Δίσταζα να καταθέσω αυτήν την πρόταση, αλλά τώρα πιστεύω ότι θα είναι για το καλύτερο της Ε.Ε. και της ευρωζώνη <strong>να καταργηθεί εξ ολοκλήρου</strong> αυτή η νομοθεσία.<br /> Το ζήτημα πλέον βρίσκεται στα χέρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η καταληκτική ημερομηνία για συμβιβαστική συμφωνία μεταξύ των υπουργών Οικονομικών και των βουλευτών πλησιάζει. Οι βουλευτές θα πρέπει απλώς να πούνε όχι στις προτάσεις και να εγκαταλείψουν τις διαπραγματεύσεις.<br /> Το διακύβευμα είναι μια νομοθεσία που θα δίνει στους ρυθμιστές την εξουσία να κλείνουν μια τράπεζα ή να την υποχρεώνουν να ζητήσει νέα κεφάλαια. Τον Δεκέμβριο οι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν για τον αποκαλούμενο μηχανισμό ενιαίας εκκαθάρισης (SRM). Οι βουλευτές και οι υπουργοί έκτοτε διεξάγουν διαπραγματεύσεις, αλλά με μικρή πρόοδο. Οι ευρωπαϊκές συμφωνίες πάντα δείχνουν ανέφικτες, πέντε λεπτά πριν βρεθεί κάποια. Αυτήν τη φορά όμως, <strong>η απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι ιδιαίτερα μεγάλη.</strong><br /> Με βάση τη συμφωνία του Δεκεμβρίου, τα κράτη μέλη θα πρέπει να στήσουν ένα ταμείο εκκαθαρίσεων μέσα σε 10 χρόνια, που θα καλύπτει περίπου το 1% όλων των ασφαλισμένων καταθέσεων, ποσό που ανέρχεται σε περίπου 55 δισ. ευρώ. Αν κάποια τράπεζα χρειαστεί διάσωση εν τω μεταξύ, τα κράτη μέλη και το ταμείο θα καλύψουν από κοινού τον λογαριασμό, με βάση ένα συμφωνημένο σχέδιο. Κατ’ επιμονή της Γερμανίας, το ίδιο το ταμείο θα ενσωματώνεται σε <strong>ξεχωριστή διακρατική συμφωνία.</strong> Δεν μπορεί να δανειστεί κεφάλαια από το ταμείο διασώσεων, το European Stability Mechanism.<br /> Μια απόφαση διακοπής λειτουργίας τράπεζας θα πρέπει να συμφωνηθεί μέσα σε Σαββατοκύριακο, όσο είναι κλειστές οι αγορές, για να αποφευχθεί ο πανικός. Με βάση το προτεινόμενο καθεστώς, θα πρέπει να συμφωνήσουν οι ακόλουθοι θεσμοί: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Συμβούλιο Υπουργών, η ΕΚΤ, το εποπτικό συμβούλιο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού, ο νέος τραπεζικός επόπτης, το εκτελεστικό συμβούλιο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού και η ολομέλειά του. Ίσως ξεχνάω και κάνα δυό.<br /> Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει χαράξει <strong>πέντε κόκκινες γραμμές:</strong> Η ΕΚΤ θα πρέπει να έχει την τελική απόφαση για το αν θα καταρρεύσει μια τράπεζα. Οι αποφάσεις για διάλυση θα λαμβάνονται χωρίς πολιτική παρέμβαση. Δεν μπορεί να υπάρχει νέα ενδοκυβερνητική νομοθεσία. Το ταμείο θα πρέπει να ξαναγεμίζει πιο γρήγορα. Και το πιο σημαντικό, οι κυβερνήσεις θα πρέπει όλες να δεσμευθούν ότι θα πληρώσουν οι ίδιες, αν δεν επαρκέσουν οι πόροι του ταμείου.<br /> Αφήστε για λίγο αυτές τις τεχνικές διαβουλεύσεις, και θυμηθείτε γιατί η ευρωζώνη χρειάζεται κατ’ αρχάς την τραπεζική ένωση: για να αποτρέψει την υπονόμευση της εμπιστοσύνης στις τράπεζες εξαιτίας των αμφιβολιών για το αξιόχρεο εθνικών κυβερνήσεων. Αν δεν έχει την υποστήριξη από πρόσθετο ευρωπαϊκό δανεισμό το ταμείο εκκαθαρίσεων, αυτό δεν είναι εφικτό.<br /> Μια κακή τραπεζική ένωση είναι <strong>χειρότερη από καθόλου.</strong> Ορισμένοι υποστηρικτές της δεν υπολόγισαν καλά, γιατί τη θεωρούσαν φθηνή εναλλακτική στη δημοσιονομική ενοποίηση. Αλλά δεν είναι ούτε φθηνή. Με τους δικούς μου υπολογισμούς, ο ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος πρέπει να αυξήσει τα κεφάλαιά του κατά τουλάχιστον 1 τρισ. δολ. Φτάνω σε αυτόν τον αριθμό κοιτάζοντας το συνολικό μέγεθος όλων των τραπεζικών ενεργητικών, υποθέτοντας χονδρικά τις ζημίες που θα εμφανιστούν σε μια μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση, και αφαιρώντας το μικρό μέγεθος που θα απορροφήσουν τα υπάρχοντα κεφάλαια. Βεβαίως, είναι πολύ χοντρική εκτίμηση, αλλά δίνει μια εικόνα για το μέγεθος.<br /> Μια αναλυτική έρευνα των οικονομολόγων Viral Acharya και Sascha Steffen έφτασε στο ποσό των 510-770 δισ. ευρώ για το έλλειμμα. Όμως αυτό το ποσό προκύπτει μόνο από τις 109 τράπεζες εκ των 128 που θα εξετάσει η ΕΚΤ. Αμφιβάλλω αν θα καταλήξει η ΕΚΤ σε κάποιο νούμερο τόσο υψηλό. <strong>Θα χρειαζόταν πολύ δημόσιο χρήμα.</strong> Η Ε.Ε. δεν είναι προετοιμασμένη γι’ αυτό.<br /> Ποια είναι η εναλλακτική; Η πρότασή μου είναι να αναιρεθεί για την ώρα η νομοθεσία. Οι ρυθμιστές θα πρέπει <strong>να αρχίσουν από το μηδέν</strong> μετά τις εκλογές του Μαΐου, ίσως χωρίς τη Γερμανία. Και αυτό θα μπορούσε να γίνει με βάση τον ευρωπαϊκό νόμο, με τη διαδικασία που ονομάζεται «ενισχυμένη συνεργασία».<br /> Οι Γερμανοί έχουν υιοθετήσει μια στάση στις διαπραγματεύσεις «take-it-or-leave-it», χωρίς καμία διαλλακτικότητα. Η τραπεζική ένωση, για να εκφραστώ ευγενικά, δεν είναι προτεραιότητα για τους Γερμανούς. Το Βερολίνο δεν θέλει ούτε να πληρώσει για το κλείσιμο των ξένων τραπεζών, ούτε να αφήσει τους ξένους να κλείσουν τις τράπεζές τους μόνοι τους. Αν δημιουργηθεί και αποδώσει μια μικρότερη τραπεζική ένωση, η Γερμανία ίσως ενταχθεί τελικά.<br /> Κι αυτό εμπεριέχει τους δικούς του κινδύνους. Αλλά <strong>θα είναι τουλάχιστον μια αρχή.</strong> Θα είναι ένας συμβιβασμός του δεύτερου τύπου, όχι τέλειος, αλλά αρκετά καλός.<br /> Αλλιώς θα καταλήξουμε με φορτηγά να κυκλοφορούν στη λάθος πλευρά του δρόμου.<br /> <a href="http://www.euro2day.gr/">πηγή</a>

FT. Ασκήστε βέτο στην τραπεζική ένωση!

του Wolfgang Münchau Η κακή τραπεζική ένωση θα κοστίσει ακριβά και θα είναι χειρότερη από καθόλου, γράφει ο W. Münchau. Προτείνει πλήρη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσία: Μπορεί να «παρακάμψει» τον South Stream… ίσως μας συμφέρει

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2012/11/Putin_Erdogan.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="alignleft size-medium wp-image-63997" height="153" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2012/11/Putin_Erdogan-300x209.jpg" title="Putin_Erdogan" width="280" /></a></div> <strong><br /> <br /> Η ρωσική Gazprom ενδυναμώνει τις σχέσεις της με την Τουρκία, μέσω της υπογράμμισης της σημασίας του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου που συνδέει τις δύο χώρες, του Blue Stream και αυτό μπορεί να υποδηλώνει σημαντικές ανακατατάξεις στις ενεργειακές ισορροπίες στην περιοχή.</strong><br /> <span style="color: maroon;"><strong>Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη</strong></span><br /> Ο συγκεκριμένος υποθαλάσσιος αγωγός που έχει κατασκευαστεί <strong>από ιταλικές εταιρίες</strong> και βρίσκεται στον βυθό της Μαύρης Θάλασσας, <strong>μετέφερε από τη Ρωσία στην Τουρκία το 2013</strong> περί τα 13,7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. «Για έντεκα συναπτά έτη, ο <strong>Blue Stream</strong> αποτελεί ένα ενδεικτικό <strong>παράδειγμα της αξιοπιστίας και αποδοτικότητας</strong> της παροχής του ρωσικού φυσικού αερίου προς τους ευρωπαίους καταναλωτές», ανέφερε ο πρόεδρος της <strong>Gazprom, Αλεξέι Μίλερ</strong> και συμπλήρωσε πως «το συγκεκριμένο σχέδιο είναι το πρώτο σε παγκόσμιο επίπεδο του είδους του και αποτελεί ένα <strong>μεγάλο επίτευγμα της μηχανικής</strong>».<br /> Είναι προφανές, ότι όσο <strong>η κρίση στην Ουκρανία δείχνει να κλιμακώνεται αντί να οδηγείται προς μία κατεύθυνση πολιτικής συμφωνίας,</strong> οι χώρες της Ευρώπης, ειδικά αυτές της ανατολικής, θα αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα με τον ασφαλή εφοδιασμό τους με φυσικό αέριο. Όπως έχουμε προαναφέρει σε άλλη ανάρτηση, <strong>το σχέδιο του South Stream καθώς και κάποια παράγωγα του Nord Stream, φαίνεται να αποτελούν το πρώτο σημαντικό θύμα</strong> της κατάστασης που έχει ανακύψει σε πολιτικό επίπεδο με επίκεντρο την Ουκρανία.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Nordstream.png" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98200" height="160" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Nordstream.png" title="Nordstream" width="280" /></a><br /> Το ζητούμενο όμως με την Ευρώπη είναι το εξής: Από τη μία πλευρά οι Βρυξέλλες θα πρέπει να δείξουν, υποτίθεται, <strong>πυγμή </strong>απέναντι στην Μόσχα, με αποτέλεσμα να παγώσουν τα υπό σχεδιασμό προγράμματα περεταίρω τροφοδοσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ρωσία. Από την άλλη όμως πλευρά, είναι προφανές πως <strong>η αναιμική ανάπτυξη της Ένωσης, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τεθεί σε κίνδυνο, </strong>διότι αυτό θα σημάνει και το τέλος της ευαίσθητης ισορροπίας στο εσωτερικό της Ευρώπης, όπου «με νύχια και με δόντια» οι κυβερνήσεις προσπαθούν να πείσουν τους λαούς τους πως η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική είναι προς το συμφέρον των κρατών-μελών της ΕΕ.<br /> <strong>Άρα, η συνεργασία με την Ρωσία δεν υπάρχει περίπτωση να τερματιστεί, αφού αυτό θα έχει ως συνέπια και την κατάρρευση της Pax Germanica όπως αυτή έχει επιβληθεί από το 2009 και ύστερα.</strong><br /> Από την πλευρά της η Ρωσία, γνωρίζει ότι <strong>μπορεί μεν να αποκόψει την Ουκρανία από το φυσικό αέριο που στέλνει στην Ευρώπη,</strong> με αποτέλεσμα να τη στραγγαλίσει οικονομικά και κατά συνέπεια να πετάξει την καυτή πατάτα της «διάσωσης» του δυτικού τμήματος της χώρας στο Βερολίνο και το ΔΝΤ, όμως, <strong>σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ανεχτεί μείωση του ρευστού που λαμβάνει από τις χώρες της Ευρώπης,</strong> μέσω της εξαγωγής φυσικού αερίου καθώς και την μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από την ίδια.<br /> Με λίγα λόγια, τόσο οι Βρυξέλλες όσο και η Μόσχα έχουν κάθε λόγο να θέλουν να συνεχιστεί η συνεργασία τους στον τομέα της μεταφοράς φυσικού αερίου, αφού <strong>σε αντίθετη περίπτωση, οι Βρυξέλλες θα έχουν τεράστιο ζήτημα στο κόστος της ενέργειας,</strong> ενώ σε λίγους μήνες από σήμερα… που δεν έχουν περάσει οι χειμερινοί μήνες, θα έρθει ξανά χειμώνας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στο ζήτημα της θέρμανσης των πληθυσμών. <strong>Η δε Μόσχα, θα αντιμετωπίσει μείωση των εσόδων της,</strong> με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική της οικονομική σταθερότητα.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Pipelines_Blue_South_Stream.png" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98201" height="189" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Pipelines_Blue_South_Stream.png" title="Pipelines_Blue_South_Stream" width="280" /></a><br /> Επιπροσθέτως, τόσο η Μόσχα όσο και οι Βρυξέλλες γνωρίζουν πως το να βρεθεί μία αξιόπιστη νέα πηγή φυσικού αερίου για τον εφοδιασμό της Ευρώπης <strong>και χρόνο θα πάρει και θα είναι μία δαπανηρή υπόθεση</strong>. Για παράδειγμα, ο νότιος «δρόμος» που έχει δημιουργηθεί με την σύνδεση του <strong>τουρκικού ΤΑΝΑΡ με τον «δικό μας» ΤΑΡ,</strong> δεν πρόκειται να αποδώσει καρπούς παρά περί τα τέλη της δεκαετίας, ενώ το συγκεκριμένο σχέδιο είναι το πλέον «προχωρημένο» προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Άρα, <strong>τόσο για την Ευρώπη όσο και για τη Ρωσία, γίνεται κατανοητό, ότι η μείωση της εξάρτησης των Βρυξελλών από την Μόσχα δεν είναι μία υπόθεση που μπορεί να πραγματοποιηθεί αύριο</strong>.<br /> Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο, είναι προφανές ότι <strong>και οι δύο πλευρές, δεν έχουν πολλά περιθώρια ελιγμών και κινήσεων ουσιαστικής πίεσης του ενός από τον άλλον,</strong> αφού και οι δύο θα χάσουν. Βέβαια, η Μόσχα, αντιλαμβανόμενη ότι το ζήτημα των εναλλακτικών διαδρομών είναι μία υπόθεση που θα πάρει χρόνο, αισθάνεται πιο άνετη στο να πιέσει παραπάνω την Ευρώπη, προσέχοντας πάντα να μη «σπάσει το σχοινί», διότι κάτι τέτοιο θα της επιφέρει τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά πλήγματα.<br /> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: left;"> <span style="color: maroon;"><strong>Άρα, για τη Μόσχα, το να προσπαθεί να αποφύγει τις διαδρομές του φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας, αλλά να συνεχίσει να τροφοδοτεί την Ευρώπη, αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για την ίδια. Οι Βρυξέλλες από την πλευρά τους έχουν ως στόχο το να συνεχίσουν να τροφοδοτούνται με φυσικό αέριο, αλλά ταυτοχρόνως να υποστηρίζουν ότι επιβάλουν οικονομικά αντίποινα στην Ρωσία…</strong></span></div> </div> Η συγκεκριμένη <strong>λεπτή ισορροπία</strong> είναι αυτή που έκανε τον Α. Μίλλερ να υπερθεματίσει τη <strong>σημασία του Blue Stream</strong>. Η Τουρκία αποτελεί την προφανή νότια λύση για την εξαγωγή φυσικού αερίου από την Ρωσία στην Ευρώπη, η οποία είναι άμεση και εφικτή. Το ίδιο φυσικά αποτελεί και για την Ευρώπη, αφού ναι μεν θα υποστηρίζεται ότι «παγώνει» ο South Stream, αλλά ταυτόχρονα θα συνεχίσουν οι παραδόσεις φυσικού αερίου από τον «άσπονδο φίλο».<br /> <strong>Η Τουρκία, λόγω γεωγραφίας, αποτελεί την προφανή άμεση λύση για το ζήτημα της τροφοδοσίας της Ευρώπης, αφού εάν η κατάσταση συνεχίσει ως έχει, η αναβάθμιση του Blue Stream αποτελεί έναν «πολιτικό μονόδρομο» και για τις δύο πλευρές, τουλάχιστον μέχρι να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις τους. Είναι προφανές, ότι σε μία τέτοια περίπτωση η Ελλάδα αλλά και η Βουλγαρία, θα αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία για την Ευρώπη, αφού μπορούν με τις απαραίτητες εργασίες να δεχτούν ρωσικό φυσικό αέριο το οποίο ίσως και να συνδεόταν με τον ΤΑΝΑΡ και τον ΤΑΡ για μεταφορά προς την Ευρώπη.</strong><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/TANAP_Pipeline.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98202" height="157" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/TANAP_Pipeline.jpg" title="TANAP_Pipeline" width="280" /></a><strong></strong><br /> Με λίγα λόγια, δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει εάν η κρίση συνεχιστεί, <strong>ο South Stream να περάσει στην αφάνεια,</strong> αλλά λόγοι οικονομικού και γεωπολιτικού συμφέροντος να οδηγήσουν στην δημιουργία ενός «<strong>άτυπου South Stream</strong>», ο οποίος εκ των ενόντων και εκμεταλλευόμενος τις υπάρχουσες και σχεδιαζόμενες υποδομές, να συνεχίσει να στέλνει από την νότια πτέρυγα της Ευρώπης ρωσικό φυσικό αέριο στην Ένωση.<br /> Η συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας μπορεί να φαντάζει δύσκολη να υλοποιηθεί, αλλά εάν κάποιος αντιληφθεί ότι <strong>τόσο η Ρωσία όσο και η Ευρώπη δεν αντέχουν, τουλάχιστον μέχρι το 2025, να χάσουν η μία την άλλη,</strong> μία «μεσοβέζικη» λύση του συγκεκριμένου τύπου θα τους έχει όλους ευχαριστημένους, ή κατά Κίσινγκερ «<strong>ισορροπημένα δυσαρεστημένους</strong>», αφού οι Ρώσοι θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν την Ευρώπη από τον νότο, αν και με πολλές δυσκολίες και συμβιβασμούς, ενώ οι Ευρωπαίοι θα προβάλλουν «αντίσταση» στην «ρωσική επιθετικότητα» με την καθυστέρηση του South Stream, αλλά θα δέχονται το πολύτιμο για αυτούς φυσικό αέριο από μία παράπλευρη διαδρομή…<br /> <strong>Η Τουρκία, η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα μπορούσαν να επωφεληθούν από μία τέτοια κατάσταση, ενώ ο σίγουρα χαμένος θα είναι η Ουκρανία που θα εκλιπαρεί τους Ευρωπαίους να καταστρέψουν την οικονομία τους με το να διακόψουν πλήρως τις ενεργειακές τους σχέσεις με την Μόσχα.</strong> Καλό θα ήταν λοιπόν να μάθαιναν από τον πρώην πρόεδρο της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι, το πως οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται, αλλά και συμφωνούν μεταξύ τους και το πως <strong>οι «μικρότεροι» δρώντες χρησιμοποιούνται ως οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» των διεθνών σχέσεων,</strong> όπου ο μαξιμαλισμός τους συνήθως τους οδηγεί στην απώλεια και την καταστροφή.<br /> <!-- /metas --> <br /> Κλείνουμε, επαναλαμβάνοντας ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση λαμβάνει ως βασικό δεδομένο τη <strong>θέληση και των δύο πλευρών να μην κλιμακώσουν πέραν ενός σημείου την κρίση</strong> και πως και οι δύο πλευρές αντιλαμβάνονται τις σχέσεις τους με <strong>απόλυτο ρεαλισμό</strong>. Φυσικά, όλα αυτά μπορεί ανά πάσα στιγμή <strong>να μεταβληθούν,</strong> αφού πολλοί αστάθμητοι παράγοντες δύναται να υπεισέρθουν στην εξίσωση.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ρωσία: Μπορεί να «παρακάμψει» τον South Stream… ίσως μας συμφέρει

Η ρωσική Gazprom ενδυναμώνει τις σχέσεις της με την Τουρκία, μέσω της υπογράμμισης της σημασίας του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου π...

Διαβάστε την συνέχεια

93% στό δημοψήφισμα. Η Κριμαία προσχωρεί στην Ρωσική Ομοσπονδία.

<a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Crimea.gif"><img alt="" class="alignleft size-medium wp-image-97117" height="148" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Crimea-300x168.gif" title="Crimea" width="280" /></a><br /> <br /> Mε ένα ηχηρό 93% η Κριμαία επιλέγει την απόσχιση από την Ουκρανία και ένταξη στην Ρωσική Ομοσπονδία. Ήδη ανακοινώθηκε η απόφαση της κυβέρνησης της Κριμαίας να εγκαταλείψει την γρίβνια, το εθνικό νόμισμα της Ουκρανίας, και να υιοθετήσει το ρωσικό ρούβλι άμεσα. Υπενθυμίζεται ότι η Κριμαία θα υιοθετήσει και την ώρα Μόσχας. Με την ένταξη της Κριμαίας ο πληθυσμός της Ρωσίας θα φτάσει τα 143 εκατ. καθώς θα προστεθούν 2 εκατ. κάτοικοι στον συνολικό ρωσικό πληθυσμό. Σκληρή ήταν η αντίδραση του Λευκού Οίκου αλλά και των Δυτικοευρωπαίων, μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων και exit polls του δημοψηφίσματος, που έδειξαν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Κριμαίας ζητά την ένωση της χερσονήσου με τη Ρωσία. <br /> Ο πρωθυπουργός της Κριμαίας Σεργκέι Αξιόνοφ δήλωσε ότι η Αυτόνομη Δημοκρατία θα ενωθεί το συντομότερο δυνατό με τη Ρωσία, σύμφωνα με το πρακτορείο Interfax. Ο Σερκέι Αξιόνοφ, σε μήνυμά του στο Twitter, λέει ότι η απόφαση της Κριμαίας για ένωση με τη Ρωσία θα μείνει στην ιστορία.<br /> Στην Ουάσινγκτον, ο Λευκός Οίκος σε ανακοίνωσή του ισχυρίζεται πως ''...το αποτέλεσμα στου δημοψηφίσματος είναι αποτέλεσμα της βίας και του φόβου από τη ρωσική εισβολή που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Καμία απόφαση δεν θα πρέπει να ληφθεί για το μέλλον της Ουκρανίας χωρίς την ουκρανική κυβέρνηση''. Οι Αμερικανοί προειδοποιούν μάλιστα τους Ρώσους ότι με τις "επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές της κινήσεις θα υποστεί συνέπειες από τις κυρώσεις που θα επιβάλουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της''.<br /> Ομοίως, και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αναγνωρίζει το δημοψήφισμα, καθώς σημειώνει ότι παραβιάζει το ουκρανικό σύνταγμα και τα καλέσματα της διεθνούς κοινότητας για αυτοσυγκράτηση. ''Καμία πλευρά της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος στην Κριμαία δεν πείθει ότι επρόκειτο για μια νομιμοποιημένη άσκηση δικαιώματος'', δήλωσε ο υπουργός εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας Γουίλιαμ Χέιγκ, ο οποίος κάλεσε τη Ρωσία να προχωρήσει σε διάλογο με την Ουκρανία για την επίλυση των διαφορών τους.<br /> Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε τηλεφωνική επικοινωνία με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, στην οποία ξεκαθάρισε ότι το δημοψήφισμα συνάδει με το Διεθνές Δίκαιο. Ο Ρώσος πρόεδρος ωστόσο ήταν θετικός στην πρόταση της Μέρκελ να σταλεί μεγαλύτερος αριθμός παρατηρητών του ΟΑΣΕ στην ανατολική Ουκρανία.<br /> Την ίδια ώρα, Ρωσία και Ουκρανία ανακοίνωσαν εκεχειρία μέχρι τις 21 Μαρτίου στην χερσόνησο, ενώ ο πρωθυπουργός της Κριμαίας Σεργκέι Αξιόνοφ δήλωσε βέβαιος για την ένταξη της Κριμαίας στη Ρωσία: ''Απόψε το βράδυ θα γιορτάσουμε'', δήλωσε χαρακτηριστικά ο φιλορώσος πολιτικός.<br /> <a href="http://www.elkeda.gr/" target="_blank">πηγή</a>

93% στό δημοψήφισμα. Η Κριμαία προσχωρεί στην Ρωσική Ομοσπονδία.

Mε ένα ηχηρό 93% η Κριμαία επιλέγει την απόσχιση από την Ουκρανία και ένταξη στην Ρωσική Ομοσπονδία. Ήδη ανακοινώθηκε η απόφαση της κυβέρν...

Διαβάστε την συνέχεια

Η γεωστρατηγική σημασία της Μαύρης θάλασσας

<img alt="Η γεωστρατηγική σημασία της Μαύρης θάλασσας" class="image" height="186" id="article_img" src="http://nl.media.rbth.ru/web/fr-rbth/images/2014-03/big/crimee_468.jpg" width="280" /><br /> <br /> Κομβικό σημείο και σημαντικός διάδρομος διέλευσης ενεργειακών πόρων μεταξύ της Κασπίας, της Ευρώπης, Ασίας και Μέσης ανατολής, αλλά και θέατρο ανεπίλυτων εθνικών διενέξεων, η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας συγκαταλέγεται πια στις περιοχές υψηλής προτεραιότητας στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική.<br />  Η Μαύρη θάλασσα,μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα,αποτελούσε εσωτερική θάλασσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την εξάπλωση της Ρωσικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια την εδραίωση της ΕΣΣΔ και την γενικότερη επέκτασή της στην περιοχή,το status εξαρτιόταν από την αντιπαράθεσή της Μόσχας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην αρχή και την Τουρκία στη συνέχεια.<br />  Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου η Τουρκία έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ Ρουμανία και Βουλγαρία εντάχθηκαν στον Οργανισμό του Συμφώνου της Βαρσοβίας, του οποίου ηγείτο η Σοβιετική Ένωση. Αυτή η αντιπαράθεση των δύο πόλων είχε καθιερώσει μια σχετική ισορροπία της γεωπολιτικής κατάστασης. Η περιοχή της Μαύρης θάλασσας ήταν μακριά από το προσκήνιο της διεθνούς πολιτικής.<br /> <br /> <b>Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ</b><br /> <br /> Τις τελευταίες δυο δεκαετίες η γεωπολιτική κατάσταση στη Μαύρη θάλασσα περιπλέχθηκε σημαντικά. Πρώτον, κατέρρευσε το «σοσιαλιστικό σύστημα» και στην περιοχή εμφανίστηκαν νέοι «παίκτες». Η Γεωργία και η Ουκρανία, μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης. Η Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης και της Κριμαίας, καταλαμβάνει το 37,5% του μήκους της ακτογραμμής, ενώ η Ρωσία μόνο το 10,9%. Τα άλλα νέα κράτη, η Μολδαβία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, αν και τυπικά δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα, ιστορικά όμως είναι στενά συνδεδεμένα με τις χώρες της περιοχής της Μαύρης θάλασσας και αναμφισβήτητα εντάσσονται σε αυτή. <br /> <br /> Σήμερα η περιοχή περιλαμβάνει μια σειρά από χώρες, οι οποίες διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους σε πληθυσμό, σε οικονομικό και στρατιωτικό-πολιτικό δυναμικό. Οι χώρες της Μ. θάλασσας, στο εσωτερικό τους είναι εξαιρετικά ανομοιογενείς σε εθνολογική και θρησκευτική σύνθεση. Ο γνωστός αμερικανός αναλυτής γεωπολιτικής, Saul Cohen, είχε επισημάνει ότι μια τέτοια κατάσταση οδηγεί σε ανταγωνισμό τις δυνάμεις με τη μεγαλύτερη επιρροή, με στόχο την ηγεμονία. Παράλληλα, ο συσχετισμός στο επίπεδο ανάπτυξης μεταξύ των χωρών μεταβάλλεται διαρκώς. <br /> <br /> <b>Πλούσιοι και φτωχοί</b><br /> <br /> Στην ομάδα των ηγετικών χωρών εξακολουθούν να βρίσκονται η Ρωσία και η Τουρκία. Οι φτωχότερες χώρες της περιοχής της Μ. θάλασσας είναι -όπως και δέκα χρόνια πριν- η Γεωργία, η Αρμενία και η Μολδαβία. Την ίδια ώρα, το Αζερμπαϊτζάν χάρη στα έσοδά του από το πετρέλαιο πραγματοποίησε σημαντικό άλμα. Αντίθετα, η Ουκρανία «υποβιβάστηκε» στο επίπεδο των αουτσάιντερ και υστέρησε πολύ από τους δυτικούς γείτονές της (εκτός από τη Μολδαβία). <br /> <br /> <b>Εθνικές διενέξεις</b><br /> <br /> Δεύτερον, η γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή της Μ. θάλασσας περιπλέχθηκε εξαιτίας της εσωτερικής αδυναμίας των νέων εθνικών «παικτών» και των ανεπίλυτων διεθνών διενέξεων. Στην περιοχή υπάρχουν τέσσερα μη αναγνωρισμένα ή μερικώς αναγνωρισμένα κράτη τα οποία βρίσκονται στον πρώην σοβιετικό χώρο. Η Μολδαβική Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας, η Αμπχαζία, η Νότια Οσετία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Στις διενέξεις γύρω από αυτές, άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται επτά κράτη της περιοχής, δηλαδή η Γεωργία, η Μολδαβία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Ρωσία, η Ουκρανία και η Ρουμανία. Η επίδραση της εσωτερικής πολιτικής αστάθειας στη γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή της Μ. θάλασσας φαίνεται καθαρά από το παράδειγμα της Ουκρανίας, η οποία βιώνει σήμερα τη βαθύτερη πολιτική κρίση της την τελευταία δεκαετία. <br /> <br /> <b>Ενεργειακοί πόροι</b><br /> <br /> Τρίτον, η παγκοσμιοποίηση έκανε τα όρια της περιοχής της Μ. θάλασσας λιγότερο διακριτά, και τα διεύρυνε, ενώ προσέλκυσε στα θέματα που την αφορούν μη περιφερειακούς και μη κρατικούς παράγοντες, όπως πολυεθνικές εταιρίες, εθνικά κινήματα και κοινότητες προσφύγων. Το αποτέλεσμα είναι η Μ. θάλασσα να συγκαταλέγεται τώρα στις περιοχές υψηλής προτεραιότητας στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική.<br /> <br /> Το αντικειμενικό αίτιο αυτής της διαδικασίας είναι η ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κασπία θάλασσα, στο Καζακστάν και στην Κεντρική Ασία. Το έδαφος της περιοχής διαπερνά σήμερα ένας σημαντικός διάδρομος διέλευσης ενεργειακών πόρων μεταξύ της περιοχής της Κασπίας, της Ευρώπης και άλλων περιοχών του κόσμου, γεγονός που επιτρέπει να γίνει λόγος για τη διαμόρφωση μιας ενιαίας περιοχής την οποία συνθέτουνΚασπία και Μαύρη θάλασσα. Το Καζακστάν, οι χώρες της Κεντρικής Ασίας και η Κίνα, εμπλέκονται όλο και περισσότερο στα τεκταινόμενα στη συγκεκριμένη περιοχή. <br /> <br /> <b>Διέλευση αγαθών</b><br /> <br /> Η διέλευση αγαθών κατέστη για πολλές χώρες της περιοχής μια από τις βασικότερες κινητήριες δυνάμεις ανάπτυξης, σημαντικότατη πηγή σκληρού νομίσματος και παράγοντας δημιουργίας σύγχρονων επικοινωνιών. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις χώρες της περιοχής για επενδύσεις και για κατασκευή στο έδαφός τους αγωγών και τερματικών σταθμών, όξυνε τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία. Μια άλλη σημαντική παράμετρος ήταν η έξοδος πολλών περιοχών από την παραδοσιακή απομόνωση. Σύντομα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εξαλείφθηκε το μονοπώλιο της Ρωσίας στη μεταφορά ενεργειακών πόρων από την περιοχή της Κασπίας και την Κεντρική Ασία, οι οποίες απέκτησαν νέες προσβάσεις στην Κίνα και στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού. <br /> <br /> <b>ΝΑΤΟ και ΕΕ</b><br /> <br /> Ταυτόχρονα με την ανακάλυψη νέων πηγών υδρογονανθράκων, αυξήθηκε κατακόρυφα το ενδιαφέρον των κορυφαίων διεθνών μη περιφερειακών παραγόντων, δηλαδή των ΗΠΑ και της ΕΕ. Οι ΗΠΑ υποστήριξαν έντονα το αίτημα της Γεωργίας και της Ουκρανίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, μια επιδίωξη όμως που αξιολογήθηκε από τη Μόσχα σαν σοβαρότατη απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Για την Αμερική, η περιοχή της Μ. θάλασσας και ο Νότιος Καύκασος παίζουν επίσης στρατηγικό ρόλο και σε σχέση με τα συμφέροντά της στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, με την αντιμετώπιση του φονταμενταλιστικού καθεστώτος στο Ιράν. Σημαντικά μετέβαλε το ισοζύγιο ισχύος στη λεκάνη της Μ. θάλασσας η ένταξη στο ΝΑΤΟ της Ρουμανίας και Βουλγαρίας.<br /> <br /> Επίσης, για πολλές χώρες της περιοχής είναι ελκυστική και η μακρινή προοπτική της ένταξης στην ΕΕ. Εδώ και πολλά χρόνια επιχειρεί να γίνει δεκτή στην ΕΕ η Τουρκία. Τον στρατηγικό στόχο της ένταξης στην ΕΕ έχουν θέσει η Ουκρανία και η Μολδαβία. Η ευρωπαϊκή διπλωματία βασίζεται στη χρήση των οικονομικών μοχλών και της «ήπιας ισχύος», υποστηρίζοντας μέσω των ΜΚΟ τις διαδικασίες εκδημοκρατισμού, συμμετέχοντας στη διευθέτηση των διενέξεων που σχετίζονται με τα μη αναγνωρισμένα κράτη. Ωστόσο, η Ρωσία αντιμετωπίζει με άκρα επιφυλακτικότητα την περαιτέρω διεθνοποίηση των θεμάτων που αφορούν τα κράτη της περιοχής.<br /> <br /> <b>Πολιτικές ζυμώσεις</b><br /> <br /> Τα σύνορα της Μ. θάλασσας είναι ένα προϊόν πολιτικών ζυμώσεων. Η εμφάνιση τέτοιων περιοχών είναι επίσης αναμφίβολα το αποτέλεσμα της ενίσχυσης των πολύπλευρων σχέσεων μεταξύ μιας ομάδας χωρών που συνορεύουν μεταξύ τους ή τις συνδέει ο θαλάσσιος χώρος. Η διαμόρφωση των σχέσεων συχνά προηγείται της εντατικοποίησηςτου πολιτικού διαλόγου ή της εδραίωσης του επίσημου στάτους της εκάστοτε περιοχής. <br /> <br /> <b>ΟΣΕΠ</b><br /> <br /> Εν τω μεταξύ, σήμερα τα όρια της περιοχής της Μ. θάλασσας έχουν οριοθετηθεί με τη σύσταση το 1992 του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου, ο οποίος περιλαμβάνει 12 κράτη. Ο ΟΣΕΠ δεν ένωσε μόνο τις χώρες που έχουν άμεση πρόσβαση στη Μαύρη θάλασσα, αλλά και το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία, τη Μολδαβία, την Αλβανία, την Ελλάδα και τη Σερβία. Παρά τις συγκεκριμένες επιτυχίες του ΟΣΕΠ, για τις χώρες που συμπεριλήφθηκαν σε αυτόν, οι σχέσεις με τα έξωθεν «κέντρα ισχύος» -προς το παρόν- είναι κατά κανόνα πολύ σημαντικότερες από τις περιφερειακές. <br /> <br /> <b>*Ο Βλαντίμιρ Κόλοσοφ είναι καθηγητής, διδάκτορας γεωγραφικών επιστημών, επικεφαλής του Κέντρου γεωπολιτικών μελετών του Ινστιτούτου Γεωγραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Είναι επίτιμος διδάκτορας του γαλλικού πανεπιστημίου της Χάβρης, καθώς και πρόεδρος της Διεθνούς Γεωγραφικής Ένωσης.</b><br /> <a href="http://rbth.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η γεωστρατηγική σημασία της Μαύρης θάλασσας

Κομβικό σημείο και σημαντικός διάδρομος διέλευσης ενεργειακών πόρων μεταξύ της Κασπίας, της Ευρώπης, Ασίας και Μέσης ανατολής, αλλά και θέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Τουρκία φοβάται τις εξελίξεις στην Κριμαία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTccM4aYewS9unw-ONrqeBfabUjRlKBNkOCIXKy_krgbEBKuVUUkw" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTccM4aYewS9unw-ONrqeBfabUjRlKBNkOCIXKy_krgbEBKuVUUkw" width="280" /></a></div> <br /> Η Ρωσική στρατιωτική παρουσία την Κριμαία καθώς επίσης και η ευδιάκριτη προοπτική προσάρτησή της από τη Μόσχα προκαλεί γεωστρατηγική αναταραχή και αμηχανία στην Τουρκία σε σχέση με την προσαρμογή της στα νέα δεδομένα. Θέματα όπως ο βαθύς και ιστορικώς ριζωμένος φόβος έναντι της στρατιωτικώς υπέρτερης Ρωσίας, η ενεργειακή εξάρτηση και η πολιτική για τις οδούς ναυσιπλοϊας στην Μαύρη Θάλασσα άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια και να αποτελούν κεντρικά σημεία της επανεξέτασης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Συνεπώς, οι εξελίξεις στην Κριμαία αποτελούν σημαντική στρατηγική πρόκληση για την Τουρκία.<br /> Η Ρωσία από τα τέλη του 18^ου αιώνα έβλεπε την Κριμαία ως το ζωτικό χώρο που της εξασφάλιζε πρόσβαση στα θερμά ύδατα της Μεσογείου. Εκεί άρχισε να δημιουργεί το στόλο της Μαύρης Θάλασσας και στην πορεία εγκατέστησε μεγάλο αριθμό ρωσικού πληθυσμού για να σταθεροποιήσει την έλεγχο επί της περιοχής.<br /> Η Τουρκία καλύπτει σε ποσοστό περίπου το 55% των αναγκών της σε φυσικό αέριο και το 12% σε πετρέλαιο μέσω εισαγωγών από την Ρωσία. Επιπλέον, η Ρωσία αποτελεί τον πιο στενό συνεργάτη της Τουρκίας για το πυρηνικό της πρόγραμμα. Η ενεργειακή εξάρτηση, καθώς επίσης και η αύξηση επιρροής της Μόσχας στη συριακή κρίση, η οποία λειτουργεί ανταγωνιστικώς προς την Τουρκία, κάνει τον Ερντογάν πολύ συγκρατημένο έναντι της Ρωσίας. Ο Τούρκος πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι η ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία είναι κομβικής σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, ιδιαίτερα σε μία περίοδο κατά την οποία η τουρκική οικονομία πλήττεται λόγω της εν εξελίξει εσωτερικής κρίσης.<br /> Πέραν του ενεργειακού παράγοντα, θα πρέπει να προστεθεί και η ιστορικώς ριζωμένη απροθυμία των Τούρκων να εισέρχονται σε σύγκρουση με την Ρωσία. Από τον 16^ο αιώνα μέχρι και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν δεκαεπτά ρωσο-τουρκικοί πόλεμοι, εκ των οποίων όλοι τελείωσαν με νίκες των Ρώσων. Αυτός υπήρξε και ένας από τους βασικούς λόγους που η Τουρκία επέλεξε την ένταξη στο ΝΑΤΟ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά συνέπεια η αποφυγή έντασής με τη Ρωσία αποτελεί σημαντικό στόχο τακτικής για την Τουρκική κυβέρνηση.<br /> Παρόμοιες προκλήσεις είχε να αντιμετωπίσει η Τουρκία και κατά την κρίση στη Γεωργία το 2008. Παρά το ότι η Άγκυρα ανεγνώριζε τότε ότι η ρωσική εισβολή στη Γεωργία έπληττε την πολιτική μεταφοράς ενέργειας από τον Καύκασο προς τη Δύση μέσω Τουρκίας, αντιλαμβανόμενη την ικανότητα και αποφασιστικότητα της Ρωσίας για αποτελεσματική αντίδραση σε περίπτωση υπόσκαψής της, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις ενεργειακές προμήθειες, η κυβέρνηση Ερντογάν αναγκάστηκε να υιοθετήσει μία πιο ισορροπημένη πολιτική. Ακόμη και όταν παρεχώρησε εναέριες και ναυτικές διευκολύνσεις στους αμερικανούς, το έκανε με την προϋπόθεση ότι εκείνη η κίνηση δεν θα την έσπρωχνε σε στρατιωτική ανάμειξη στα δρώμενα της Γεωργίας, καθιστώντας την μέρος της κρίσης και ούτε θα της προκαλούσε οποιοδήποτε άλλο κόστος έναντι της Ρωσίας.<br /> Όλα αυτά κάνουν την Τουρκία να μην μπορεί να υψώσει τους τόνους στο ζήτημα της Κριμαίας, αλλά να επιδιώξει πολιτική κατευνασμού της Μόσχας. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία έβλεπε την Ουκρανία ως μία ασφαλή ενδιάμεση ζώνη μεταξύ της και της Ρωσίας. Εάν η Ρωσία προσαρτήσει τελικώς την Κριμαία, η Τουρκία θα βρεθεί κάτω από ασφυκτική γεωστρατηγική πίεση και θα βλέπει πάλι τη Ρωσία όπως την τσαρική αυτοκρατορία του παρελθόντος. Αυτό σημαίνει ηγεμονικές αξιώσεις του Κρεμλίνου επί της Μαύρης Θάλασσας και περισσότερη πίεση για ναυτική έξοδο προς τη Μεσόγειο. Τα πλεονεκτήματα που παρέχει στην Τουρκία η Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 σχετικά με τον έλεγχο των στρατιωτικών ναυτικών δυνάμεων που διέρχονται των στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων μπορούν να βρεθούν κάτω από ισχυρή πίεση, ιδιαίτερα αν οι ΗΠΑ επιδιώξουν να στείλουν ναυτικό στη Μαύρη Θάλασσα για να επιτηρούν τις κινήσεις των Ρώσων.<br /> Αυτό θα αποτελέσει σημείο έντονης αντίδρασης της Ρωσίας. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την ρευστότητα στη Νοτιοανατολική Τουρκία και την αστάθεια νοτίως της Τουρκίας, θα καταστήσει την Τουρκία εξαιρετικώς ευάλωτη έναντι της Ρωσίας. Τέτοιο πιθανό σενάριο θα φέρει την τουρκική κυβέρνηση ενώπιον ενός σκληρού διλήμματος:<br /> Ή θα πρέπει η Τουρκία να γίνει πιο εξαρτημένη από την πολιτική των ΗΠΑ, συνεπώς βραχίονας της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή, ή να επιδιώξει περισσότερη σύγκλιση με τη Ρωσία, στο πλαίσιο κατευνασμού του Κρεμλίνου, κάτι που θα σημαίνει περισσότερη απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση, σενάριο καθόλου απίθανο με τους τούρκους ισλαμιστές στην εξουσία.<br /> <a href="http://agora-dialogue.com/" target="_blank">πηγή</a>

Γιατί η Τουρκία φοβάται τις εξελίξεις στην Κριμαία;

Η Ρωσική στρατιωτική παρουσία την Κριμαία καθώς επίσης και η ευδιάκριτη προοπτική προσάρτησή της από τη Μόσχα προκαλεί γεωστρατηγική ανατ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτός είναι ο νέος γεωπολιτικός χάρτης της ενέργειας

<img alt="Image" src="http://www.onalert.gr/image/?w=630&src=/files/Image/ONALERTPHOTOS/AOZ_ENERGEIA/ENERGY_505_355.JPG" width="280" /><br /> <br /> Οι Financial Times εκτιμούν πως άλλαξε η παγκόσμια ισορροπία ενεργειακής ισχύος και οι χώρες που εισήγαγαν πετρέλαιο βρέθηκαν σε μία πρωτοφανή ευάλωτη θέση.<br /> <br /> <strong>Πώς ξανασχεδιάζεται ο γεωπολιτικός χάρτης της ενέργειας</strong><br /> <br /> Αν δεν είστε πάνω από 50 ετών, δεν θα θυμάστε τις εποχές που οι ενεργειακές εξαγωγές αποτελούσαν ένα ισχυρό γεωπολιτικό όπλο. Όταν ξεκινούσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, οι ΗΠΑ παρείχαν το 63% του παγκόσμιου πετρελαίου με την τιμή του βαρελιού να αγγίζει μόλις το 1 δολάριο ανά βαρέλι (δηλαδή 17 δολάρια με τιμές 2014). Δεκαετίες αργότερα, έγινε μία σημαντική αλλαγή, όταν οι ΗΠΑ κορύφωσαν την πετρελαϊκή τους παραγωγή τη δεκαετία του 1970. Καθώς η παραγωγή μειωνόταν, η αγορά πετρελαίου δεν ήταν πλέον αγορά παραγωγών αλλά αγορά ζήτησης.<br /> <br /> Για αυτόν ακριβώς το λόγο, το πετρελαϊκό εμπάργκο του OPEC σε συνδυασμό με τον πόλεμο Γιόμ Κιπούρ το 1973 άλλαξαν τους όρους του παιχνιδιού. Λίγες εβδομάδες πριν την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση, το πετρέλαιο διαμορφωνόταν στα 2,90 δολ. ανά βαρέλι (σε σημερινές τιμές, τα επίπεδα είναι ίδια με εκείνα προ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το ενεργειακό καρτέλ έδειξε την οικονομική του ισχύ και η τιμή του πετρελαίου τετραπλασιάστηκε μέχρι το τέλος εκείνου του έτους. Ποτέ δεν επέστρεψε στα προ του 1973 επίπεδα.<br /> <br /> Ανέκυψε μία νέα δυναμική: οι εξαγωγείς ενέργειας ανακάλυψαν την επιρροή που ασκούσαν στις παγκόσμιες αγορές. Ετσι, άλλαξε η παγκόσμια ισορροπία ενεργειακής ισχύος και οι χώρες που εισήγαγαν πετρέλαιο βρέθηκαν σε μία πρωτοφανή ευάλωτη θέση.<br /> <br /> <br /> <strong>Η αμερικανική «επανάσταση»</strong><br /> <br /> Είναι μάλλον απίθανο να επιστρέψουμε στις χαμηλές τιμές ενέργειας της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970, αλλά με τις εξελίξεις στις νέες τεχνολογίες άντλησης στις ΗΠΑ και την σημαντική ενίσχυση νέας παραγωγής στις ΗΠΑ και άλλες χώρες, η ισορροπία δυνάμεων αρχίζει και πάλι να αλλάζει. Το 2014 θα φανεί ο αντίκτυπος αυτής της τάσης στις παγκόσμιες πετρελαϊκές αγορές και τη διεθνή πολιτική.<br /> <br /> Σύμφωνα με την αμερικανική Energy Information Association, η παραγωγή αργού πετρελαίου στις ΗΠΑ προβλέπεται να αγγίξει τα 9,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως το 2016, «πλησιάζοντας τα ιστορικά υψηλά επίπεδα που είχε πετύχει το 1970, στα 9,6 εκατ. βαρέλια ημερησίως» με σημαντική ενίσχυση από τα 5 εκατ. βαρέλια την ημέρα του 2008, που ήταν η τελευταία χρονιά κατά την οποία καταγράφηκε μείωση της αμερικανικής παραγωγής. Τον προηγούμενο χρόνο, με την ενεργειακή επανάσταση στις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ εισήγαγαν το 37% των αναγκών τους σε πετρέλαιο. Αυτό το νούμερο εκτιμάται ότι θα υποχωρήσει στο 25% αν όχι χαμηλότερα, το 2016. Η ΕΙΑ προβλέπει επίσης – στο βασικό της σενάριο – ότι η τιμή πετρελαίου Brent θα υποχωρεί από τη μέση τιμή των 109 δολ. ανά βαρέλι το 2013, στα 92 δολ. το 2017.<br /> <br /> Εν τω μεταξύ, από τα τέλη του προηγούμενου έτους, οι ΗΠΑ έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου στον κόσμο και οι τιμές του φυσικού αερίου μειώθηκαν κατά περίπου 70% από τον Ιούνιο του 2008.<br /> <br /> Σήμερα, ένα εκατομμύριο βρετανικές θερμικές μονάδες φυσικού αερίου στις ΗΠΑ στοιχίζουν περίπου 5 δολ. (ακόμη και μετά την άνοδο των τιμών που προκλήθηκε από το πρόσφατο κύμα ψύχους στις ΗΠΑ), ενώ οι τιμές στην Ασία και την Ευρώπη είναι δύο ή τέσσερις φορές υψηλότερα. Η εξέλιξη αυτή προσφέρει τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε κλάδους όπως ο πετροχημικός που χρησιμοποιεί ως βασικό πόρο το φυσικό αέριο, ή το cloud computing που απαιτεί μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας.<br /> <br /> <strong>Ο διεθνής γεωπολιτικός χάρτης</strong><br /> <br /> Δεν είναι όμως, μόνο η αμερικανική ενεργειακή επανάσταση. Στο Μεξικό, ο πρόεδρος Enrique Peña Nieto προχωρά με ένα ιστορικό πρόγραμμα ενεργειακών μεταρρυθμίσεων. Αν και χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά, είναι σαφές ότι ο κρατικός ενεργειακός όμιλος Pemex θα αναγκαστεί τελικά να καταργήσει το μονοπώλιό του και να επιτρέψει συμβόλαια κοινής παραγωγής (ανατρέποντας έτσι την τάση μείωσης της παραγωγής των τελευταίων ετών).<br /> <br /> Θα χρειαστεί χρόνος για να υπάρξει μεγάλη αύξηση της παραγωγής, αλλά οι πολυαναμενόμενες μεταρρυθμίσεις στο Μεξικό είναι καλοδεχούμενες.<br /> <br /> Οι αλλαγές αγγίζουν και τον Καναδά. Ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ συνεχίζει να αυξάνει την παραγωγή του, καθώς αναζητά τρόπους να διαφοροποιήσει τις διεξόδους του στις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου, αν και είναι ξεκάθαρο ότι θα συνεχίσει να εξάγει το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών του αποθεμάτων στις ΗΠΑ, όπου ήδη έχει το ένα τέταρτο της συγκεκριμένης αγοράς.<br /> <br /> Εκτός αυτού, μετά από σημαντικές αναβολές, η κυβέρνηση Obama στις ΗΠΑ πιθανότατα θα εγκρίνει φέτος τον αγωγό Keystone XL, παρέχοντας μία χρήσιμη εξαγωγική οδό από τις ενεργειακές εκτάσεις του Καναδά, στις αμερικανικές αγορές διύλισής.<br /> <br /> Ο αθροιστικός αντίκτυπος αυτών των εξελίξεων στην παραγωγή φυσικού αερίου και πετρελαίου στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό θα είναι η ενίσχυση της ενεργειακής αυτονομίας της αμερικανικής ηπείρου.<br /> <br /> Εν τω μεταξύ, οι ανακαλύψεις κοιτασμάτων στη Βραζιλία, την Κολομβία, την ανατολική Αφρική και άλλες περιοχές θα μετατραπούν σε παραγωγή, επιτείνοντας την εκτίναξη της προσφοράς.<br /> <br /> Ακόμη και στην προβληματική Μέση Ανατολή, η πετρελαϊκή παραγωγική δυνατότητα θα αυξηθεί φέτος. Στο Ιράκ η επιδείνωση στις συνθήκες ασφαλείας στις περιοχές που ελέγχουν οι Σουνίτες Άραβες, απέχει πολλά μίλια από τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Νότου, όπου παράγεται η συντριπτική πλειονότητα του πετρελαίου της χώρας.<br /> <br /> Η παραγωγή πετρελαίου στο υπόλοιπο Ιράκ εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% του συνολικού όγκου και σχεδόν όλη η αύξηση των εξαγωγών της φετινής χρονιάς θα προέλθει από τα νότια κοιτάσματα –έστω και αν οι αγορές θα συνεχίσουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ στον Βορρά.<br /> <br /> Στην Λιβύη, η κεντρική κυβέρνηση αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, αλλά οι ανταγωνιστικές φράξιες της χώρας προσέχουν να μην «σκοτώσουν την χρυσοτόκο όρνιθα», πλήττοντας τις πετρελαϊκές υποδομές. Και αν υποθέσουμε ότι θα επιτευχθεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στις περιφερειακές δυνάμεις και την κεντρική κυβέρνηση, οι όγκοι των εξαγωγών θα αυξηθούν κατά το α' εξάμηνο του 2014, από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια ημερησίως, στο ήμισυ των προ της κρίσης όγκων στα 1,4 εκατ. βαρέλια ημερησίως, τουλάχιστον.<br /> <br /> <strong><br /> Οι μεγάλοι αστάθμητοι παράγοντες</strong><br /> <br /> Μέσα στην φετινή χρονιά, το σημαντικότερο «χαρτί» στο παιχνίδι θα είναι οι συνομιλίες για το μέλλον του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Για την ώρα, η εξαμηνιαία προσωρινή συμφωνία έχει αποφέρει χαλάρωση των κυρώσεων και μείωση του κινδύνου στρατιωτικής παρέμβασης, τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο. Αν καταρρεύσουν οι συνομιλίες, οι ιρανικές εξαγωγές θα μπορούσαν να μείνουν εκτός αγοράς για πάντα.<br /> <br /> Οι αγορές φοβούνται ότι τυχόν επέμβαση των δυτικών δυνάμεων θα επαναφέρει το «ιρανικό risk premium» στις τιμές του πετρελαίου. Αλλά το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα είναι περαιτέρω παράταση της προσωρινής συμφωνίας, που θα μεταθέσει το ζήτημα για την επόμενη χρονιά. Αν επιτευχθεί συμφωνία, η σταδιακή φύση της άρσης των κυρώσεων θα προκαλέσει καθυστέρηση στην πλήρη αποκατάσταση των όγκων παραγωγής μέχρι το 2015 τουλάχιστον, αλλά εν συνεχεία η προσφορά θα αυξηθεί κατακόρυφα.<br /> <br /> Ολες αυτές οι εξελίξεις είναι δυσμενείς για τις κυβερνήσεις που εξαρτώνται έντονα από τις ενεργειακές εξαγωγές για τα έσοδά τους. Οι Σαουδάραβες, για παράδειγμα, που ανησυχούν με την προοπτική βελτίωσης των αμερικανικών σχέσεων με το Ιράν, παρακολουθούν προσεκτικά τις αλλαγές στις ισορροπίες, γιατί αν πιεστούν από τις αγορές να περιορίσουν την παραγωγή, θα πρέπει μειώσουν τα κεφάλαια που έχουν να δαπανήσουν σε έργα υποδομών, με τα οποία στοχεύουν να διασφαλίσουν την σταθερότητα στο έθνος, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο.<br /> <br /> Πονοκεφάλους αντιμετωπίζει και η Ρωσία. Όταν ανέλαβε Πρόεδρος ο Vladimir Putin το 2000, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο κάλυπταν λιγότερα από τα μισά εξαγωγικά έσοδα της χώρας. Έκτοτε το ποσοστό έχει διαμορφωθεί στα δύο τρίτα. Επιπλέον, οι ενεργειακοί πελάτες της Ρωσίας στην Ευρώπη, τώρα θα έχουν νέες επιλογές καθώς προχωρούν τα έργα υγροποιημένου φυσικού αερίου στις ΗΠΑ και καθώς άλλοι δυνητικοί εξαγωγείς αναπτύσσουν την παραγωγή φυσικού πετρελαίου. Τα χαμένα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα επιβαρύνουν ιδιαίτερα την κυβέρνηση Putin και την προσπάθεια της να παράσχει περισσότερα κεφάλαια για νέες, πιο ακριβές και δυσπρόσιτες πηγές ενέργειας.<br /> <br /> Τα προβλήματα της Βενεζουέλας είναι τα πιο επείγοντα. Η χώρα αυτή, που πλήττεται από την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 30 ετών, μαστίζεται ήδη από εκτίναξη του πληθωρισμού, ελλείψεις σε καταναλωτικά αγαθά, περικοπές στην παροχή ενέργειας και ένα από τα χειρότερα επίπεδα εγκληματικότητας στον κόσμο. Και έχει προπωλήσει μεγάλο κομμάτι από την μελλοντική παραγωγή της στην Κίνα, για να λάβει κεφάλαια με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν οι πρόσφατες εθνικές εκλογές.<br /> <br /> Εχουν συσσωρευθεί τόσες πολλές προκλήσεις, που το Καράκας έχει σταματήσει να κοινοποιεί στατιστικά στοιχεία για την παραγωγή ή τις εξαγωγές. Παράλληλα ο Πρόεδρος Nicolás Maduro έχει υιοθετήσει την συνήθεια του Hugo Chávez και συμπεριφέρεται στην κρατική εταιρία πετρελαίου PDVSA ως «κουμπαρά» με τον οποίο χρηματοδοτεί κοινωνικά έργα υποδομών. Γι' αυτό και η χαμηλότερη τιμή πετρελαίου συνιστά δυνητική καταστροφή για το κόμμα της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, καθώς και το κομμουνιστικό κόμμα της Κούβας που «την βγάζει» με φθηνές ενεργειακές εισαγωγές από τους φίλους της στο Καράκας.<br /> <br /> <br /> <strong>Οι καθοριστικοί «παίκτες»</strong><br /> <br /> Τέλος, υπάρχει και ένας ακόμη σημαντικός δυνητικός «μπαλαντέρ» στο γεωπολιτικό παιχνίδι. Καμία χώρα δεν καταναλώνει περισσότερη ενέργεια από την Κίνα ή τις ΗΠΑ και καμία διακρατική σχέση δεν είναι τόσο σημαντική για την διεθνή ειρήνη και οικονομία, όσο η δική τους. Είναι γεγονός ότι η Κίνα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα σχιστολιθικού αερίου στον κόσμο, αλλά η άντλησή τους είναι δύσκολη λόγω των απομονωμένων περιοχών όπου βρίσκονται και την έλλειψη της τεχνογνωσίας –και του νερού- που είναι απαραίτητα για την υδραυλική άντληση των σχιστολιθικών κοιτασμάτων.<br /> <br /> Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ αναδεικνύονται σε καθοδηγητική δύναμη στην άντληση σχιστολιθικού αερίου και την τεχνολογία παραγωγής. Αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση για μια διαρκή εμπορική συνεργασία. Και εν τω μεταξύ, οι δυνητικές κινεζικές επενδύσεις στην αμερικανική παραγωγή ενέργειας, παρουσιάζει αμοιβαίες δυνατότητες κερδοφορίας.<br /> <br /> Επί πολλές δεκαετίες, οι μεταβολές στις ενεργειακές αγορές αναδιαμορφώνουν τον χάρτη των γεωπολιτικών νικητών και ηττημένων. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Η τωρινή τάση θα διατηρηθεί για μεγάλο διάστημα, και οι επιπτώσεις της μόλις αρχίζουν να εκδηλώνονται.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Αυτός είναι ο νέος γεωπολιτικός χάρτης της ενέργειας

Οι Financial Times εκτιμούν πως άλλαξε η παγκόσμια ισορροπία ενεργειακής ισχύος και οι χώρες που εισήγαγαν πετρέλαιο βρέθηκαν σε μία πρωτο...

Διαβάστε την συνέχεια

Έγινε το πρώτο βήμα: Μόσχα και Κίεβο κήρυξαν εκεχειρία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRF6lQ4nfZ80TsTIZjq2NnNEVQRIjmhUM97GtQmekd8oiB39Sac" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRF6lQ4nfZ80TsTIZjq2NnNEVQRIjmhUM97GtQmekd8oiB39Sac" width="280" /></a></div> <br /> Αχτίδα ελπίδας φαίνεται αχνά στον ορίζοντα για ταχεία αποκλιμάκωση ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, αφού πριν από λίγη ώρα καταγράφηκε μια εξέλιξη μεγίστης σημασίας, σύμφωνα με τηλεγράφημα του διεθνούς ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters.<br /> Τα υπουργεία Άμυνας της Ουκρανίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας <strong>συμφώνησαν για εκεχειρία στην περιοχή της Κριμαίας μέχρι τις 21 Μαρτίου</strong>. Την ανακοίνωση έκανε ο έχων το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας (μεταβατική κυβέρνηση), Ιγκόρ Τενιούχ, εκπλήσσοντας πολλούς, ιδίως όμως τους ανεγκέφαλους που <strong>ονειρεύονται… αρματομαχίες και θριαμβευτική επέλαση του πάλαι ποτέ «κόκκινου στρατού»</strong>.<br /> Σύμφωνα με την εκεχειρία, <strong>οι ρωσικές δυνάμεις στη χερσόνησο της Κριμαίας δεν θα αναλάβουν δράση εναντίον των ουκρανικών δυνάμεων</strong> κι ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται επιχείρηση αναπλήρωσης – αντικατάστασης των δυνάμεων που βρίσκονται στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή.<br /> Να σημειωθεί, ότι με την ενέργεια αυτή, <strong>πληρείται ένας κρίσιμος όρος που είχαν θέσει οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Ρωσία, αυτός της απευθείας επαφής με την Ουκρανία,</strong> με την εξέλιξη αυτή να δείχνει την επιθυμία της Ρωσίας να αποκλιμακώσει την κατάσταση, χωρίς φυσικά να επιτρέψει να θιγούν τα στρατηγικά της συμφέροντα. Σίγουρα όμως, δημιουργείται ελπίδα για την ειρήνη.<br /> <!-- /metas --> <br /> Υπό το φως αυτών των ενθαρρυντικών εξελίξεων, ακούγονται <strong>εξαιρετικά περίεργες και… ανεπίκαιρες οι δηλώσεις του μεταβατικού πρωθυπουργού της Ουκρανίας,</strong> ότι θα προσαχθούν στη Δικαιοσύνη οι υπεύθυνοι της επιδίωξης για απόσχιση στην Κριμαία…<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Έγινε το πρώτο βήμα: Μόσχα και Κίεβο κήρυξαν εκεχειρία

Αχτίδα ελπίδας φαίνεται αχνά στον ορίζοντα για ταχεία αποκλιμάκωση ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, αφού πριν από λίγη ώρα καταγράφηκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα εμπλακεί στην κρίση της Κριμαίας η Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://asset.tovima.gr/vimawebstatic//CB35DE1EAB015C5880126EBB8DC2C481.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="http://asset.tovima.gr/vimawebstatic//CB35DE1EAB015C5880126EBB8DC2C481.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Του <b>Dimitar Bechev</b> <br /> <br /> Αν και θα ευχόταν να είναι αλλιώς, η Τουρκία δεν μπορεί να αποφύγει την εμπλοκή της στην κρίση της Κριμαίας. Ο ισχυρός πληθυσμός των 260.000 Τατάρων της χερσονήσου, σχεδόν το 15% του συνολικού πληθυσμού, δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό. Εθνικά, γλωσσικά και με βάση τη θρησκεία (σουνίτες ισλαμιστές), οι Τατάροι είναι πολύ κοντά στους Τούρκους. Αρκετά εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν ρίζες Τατάρων λόγω των διαδοχικών κυμάτων μετανάστευσης, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Khanate της Κριμαίας, τo 1783. O Yusuf Akcura, ένας από τους ιδρυτές του τουρκικού εθνικισμού, ήταν επίσης Τατάρος (προερχόμενος ωστόσο από την περιοχή του Βόλγα και όχι από την Κριμαία). <br /> <br /> Αυτές τις ημέρες, ο τουρκικός Τύπος είναι γεμάτος με άρθρα και σχόλια που ζητούν από την κυβέρνηση να σκληρύνει τη στάση της και να προστατέψει την μειονότητα των Τατάρων, που είναι φίλα προσκείμενη στην κυβέρνηση του Κιέβου, από την ρωσική εισβολή. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Ahmet Davutoglu, εισάκουσε την έκκληση, υποσχόμενος να επεκτείνει την προστασία.<br /> <br /> Ο δεύτερος λόγος που η Άγκυρα δείχνει ενδιαφέρον για την εν εξελίξει κρίση, είναι η αίσθηση της Τουρκίας ότι ανήκει στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, όσο θολό και εάν είναι αυτό. Αν και η εξωτερική της πολιτική είναι σταθερά συνδεδεμένη με την Μέση Ανατολή τα τελευταία πέντε χρόνια, η Ουκρανία θεωρείται γειτονική χώρα. Μια αλλαγή στο εδαφικό καθεστώς στην περιοχή, δεν πρόκειται να ληφθεί ελαφρά τη καρδία. Δεν είναι μόνο η χρόνια ανησυχία για τη δική της εδαφική ακεραιότητα που διακυβεύεται, αλλά ενδεχομένως άλλα σημεία έντασης σε όλη τη μετα-σοβιετική περιοχή, όπως το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Καθώς πλησιάζει η ώρα για το δημοψήφισμα στην Βουλή της Κριμαίας στις 16 Μαρτίου, οι προοπτικές για απόσχιση γίνονται πολύ αληθινές. Η Τουρκία θα πρέπει χωρίς αμφιβολία να απαντήσει και να αποκηρύξει την έκβαση του δημοψηφίσματος. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά είναι έτοιμη να το πάει σε μια συντονισμένη αντιπαράθεση με την Ρωσία.<br /> <br /> Για πολλούς λόγους, δεν νομίζω ότι η Τουρκία είναι προετοιμασμένη να μπει σε μια ολομέτωπη σύγκρουση. Η ιστορία δείχνει ότι η στάση της απέναντι στον Putin είναι κυρίως χαλαρή. Στη διάρκεια του πολέμου στη Γεωργία το 2008, η Άγκυρα έκανε τα πάντα να κατευνάσει την ένταση μεταξύ Μόσχας και ΝΑΤΟ και να αποτρέψει την κλιμάκωση της κρίσης. Δεν είναι μόνο η προσωπική χημεία μεταξύ του πρωθυπουργού Recep Tayyip Erdogan και του προέδρου Vladimir Putin, που τους βοήθησε να κρύψουν κάτω από το χαλί τις διαφορές τους για τη Συρία κάθε φορά. Σε ένα πιο δομικό επίπεδο, το δίκτυο των οικονομικών δεσμών μεταξύ των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα πυκνό. Η Τουρκία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό για τις ενεργειακές εισαγωγές της από τη Ρωσία καθώς και για τα έσοδα στις κατασκευές και στον τουρισμό. Ο κύριος όγκος των διμερών εμπορικών σχέσεων αξίας άνω των 30 δισ. δολαρίων ετησίως, αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό το αέριο που διοχετεύεται από τη Gazprom για να ικανοποιήσει την αυξανόμενη ζήτηση από την Τουρκία. Οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν επωφεληθεί πολύ από τους Αγώνες του Σότσι, φέρνοντας εις πέρας έργα της τάξης των 1,6 δισ. δολαρίων, μεταξύ των οποίων ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα και ένα κέντρο Τύπου.<br /> <br /> Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλά που μπορεί να χάσει η Τουρκία από μια μεγάλη αντιπαράθεση της Δύσης με τη Ρωσία. Δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη σε κάποιον να ακούει τον Τούρκο πρόεδρο Abdullah Gul να αναλώνεται στην προοπτική ενός νέου ψυχρού πολέμου. Ή να βλέπει την Άγκυρα να αντιδρά με έναν μάλλον συγκρατημένο τρόπο στις αποκαλύψεις ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες δολοφονούσαν Τσετσένους ακτιβιστές στο έδαφός της. Εάν η Τουρκία ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ήταν στην ίδια ομάδα με εκείνους που υποστηρίζουν τις κυρώσεις. Όπως ειρωνικά συμβαίνει με την Ελλάδα ή την Κύπρο.<br /> <br /> Ωστόσο, η είδηση αυτή την εβδομάδα ότι η Τουρκία επέτρεψε το αμερικανικό αντιτορπιλικό Truxturn να περάσει τα στενά χωρίς καθυστέρηση ή διαμαρτυρία, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως δήλωση υποταγής. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ένας ψίθυρος ένδειξης πίστης προς τη Δύση, σε αυτή την εξελισσόμενη σύγκρουση. Το αντιτορπιλικό ήταν εν πλω για μια προγραμματισμένη άσκηση με το βουλγαρικό και το ρουμανικό ναυτικό. Η Τουρκία θα συνεχίσει να περπατάει σε τεντωμένο σχοινί που αφορά το να είναι ένα αξιόπιστο μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρώντας παράλληλα φιλικές σχέσεις με τη Μόσχα. Μια πιο ενεργή υποστήριξη από την Τουρκία στις προσπάθειες του ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσει τη Ρωσία στην Κριμαία, θα έρθει μόνο όταν, και αν, έχουν εξαλειφθεί όλες οι άλλες επιλογές της Άγκυρας.<br /> <br /> Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ:<a href="http://ecfr.eu/blog/entry/no_crimean_wars_for_turkey">http://ecfr.eu/blog/entry/no_crimean_wars_for_turkey</a><br /> <a href="http://www.geopolitics.com.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Θα εμπλακεί στην κρίση της Κριμαίας η Τουρκία;

Του Dimitar Bechev Αν και θα ευχόταν να είναι αλλιώς, η Τουρκία δεν μπορεί να αποφύγει την εμπλοκή της στην κρίση της Κριμαίας. Ο ισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα ελληνικά διλήμματα για ΗΠΑ-Γερμανία-Ρωσία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhygbbpIF2RSbe1oeotw3j3cQg_ya0gmKFLourzm23CSApqvAqiEujav7z2C3HfsfZGN8bCevKoM_czhW4t1JShpc-k_emxEDun5zmcB5lv6iU1Zk3wbZGSzWytvImthV_PUfmXTn3KSMs/s1600/german_usa_akropolis-630x472.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhygbbpIF2RSbe1oeotw3j3cQg_ya0gmKFLourzm23CSApqvAqiEujav7z2C3HfsfZGN8bCevKoM_czhW4t1JShpc-k_emxEDun5zmcB5lv6iU1Zk3wbZGSzWytvImthV_PUfmXTn3KSMs/s280/german_usa_akropolis-630x472.jpg" width="280" /></a></div> <br /> <b>Αλέξανδρος Τάρκας</b><br /> Η διάσταση απόψεων ΗΠΑ - Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της ρωσικής πολιτικής στην Ουκρανία και, ειδικά, για την επιβολή ή μη κυρώσεων στη Μόσχα δεν είναι πρωτοφανής στην ιστορία των συμμάχων στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. <br /> <br /> Στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, το 1981, η συμμετοχή ευρωπαϊκών εταιριών στην κατασκευή του -τεράστιας χωρητικότητας- Υπερσιβηρικού Αγωγού φυσικού αερίου είχε προκαλέσει την οργή της Ουάσινγκτον, καθώς το Κρεμλίνο πόνταρε στην ισορροπία του πυρηνικού τρόμου, για να προσφέρει (και να λάβει) οικονομικά οφέλη. <br /> <br /> «Ολως συμπτωματικώς», όπως και τώρα, η αιτία της ρήξης βρισκόταν στη Βόνη (τότε έδρα της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, πριν από την επιστροφή στο Βερολίνο το 1994), καθώς ο καγκελάριος Χ. Σμιτ προωθούσε τη συμμετοχή γερμανικών εταιριών στην κατασκευή του έργου και, εν συνεχεία, στην εμπορία του ρωσικού αερίου. Ο Σμιτ, όπως στις μέρες μας η Α. Μέρκελ, κατάφερε να αποσπάσει, κατά περίπτωση, την ανοχή ή συνεργασία άλλων μελών της τότε ΕΟΚ, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρ. Ρέιγκαν να αναφωνήσει, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα: «They can have their damned pipeline» (Aς έχουν, ας κάνουν τον καταραμένο αγωγό τους). <br /> <br /> Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά οι αναλογίες της δείχνουν ότι εκεί που απέτυχε ακόμα και ο κολοσσός Ρέιγκαν, και μάλιστα επί Ψυχρού Πολέμου, είναι σχεδόν αδύνατον να πετύχει ο Μπ. Ομπάμα, ο οποίος επικρίνεται, επί σειράν ετών, για ανεπάρκεια σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η ουσία είναι ότι η Μόσχα κέρδισε την, ντε φάκτο, προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία και η ορολογία αυτή, όπως βεβαιώνουν εγκυρότατες διπλωματικές πηγές, χρησιμοποιείται ήδη, ατύπως, στα υψηλά κλιμάκια της Ευρωπαϊκής Ενωσης. <br /> <br /> Ενώπιον του ψυχροπολεμικού σκηνικού, η ελληνική προεδρία της Ε.Ε., όπως αποδεικνύεται το τελευταίο εικοσαήμερο, έχει περιορισμένο, αν όχι μηδενικό ρόλο. Το κύριο ερώτημα για την Αθήνα δεν είναι πλέον τι πράττει με το «ευρωπαϊκό καπέλο» της προεδρεύουσας, αλλά ποιες θα είναι οι επιλογές με το «εθνικό καπέλο» της, ως μέλους του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. και ως χώρας που θέλει (και πρέπει!) να πρωταγωνιστήσει στο ενεργειακό πεδίο με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της ΝΑ Μεσογείου, αλλά και με τη διασύνδεση με τους αγωγούς της κεντρικής Ευρώπης. <br /> <br /> Η ελληνική διπλωματία σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι ο διάλογος της Δύσης με τον Β. Πούτιν θα είναι μακρύς και με πολλές διακυμάνσεις, όχι μόνον μεταξύ Ουάσινγκτον - Μόσχας αλλά και μεταξύ Ουάσινγκτον - Βερολίνου. Η δε στρατιωτική δραστηριότητα στην Κριμαία, δηλαδή μια ανάσα από την Τουρκία, προκαλεί νέα ερωτήματα για την πολιτική του Τ. Ερντογάν ή ενός (πιθανού πια) διαδόχου του ως προς την ευρύτερη περιοχή, με προφανείς επιπτώσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο. <br /> <br /> Τους επόμενους μήνες η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει (όχι απαραίτητα δημοσίως) δύσκολα διλήμματα ως προς την αποδοχή των διαφορετικών απαιτήσεων των ΗΠΑ και της Γερμανίας έναντι της Ρωσίας. Ταυτόχρονα η Μόσχα θα «δοκιμάσει» την Αθήνα ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις λιμένων και σιδηροδρομικών δικτύων, τα θέματα φυσικού αερίου και την απελευθέρωση ταξιδιωτικών θεωρήσεων (βίζες), όπως άλλωστε ζητεί, προσωπικά, ο Β. Πούτιν από το 2004.<br /> <br /> <a href="http://www.dimokratianews.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τα ελληνικά διλήμματα για ΗΠΑ-Γερμανία-Ρωσία

Αλέξανδρος Τάρκας Η διάσταση απόψεων ΗΠΑ - Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της ρωσικής πολιτικής στην Ουκρανία και, ειδικά, για την επιβολή ή ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κριμαία: Το κρύο πιάτο της ρωσικής εκδίκησης για το Κοσσυφοπέδιο!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.dimokratianews.gr/sites/default/files/f5f098_0.jpg?1394976916" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="148" src="http://www.dimokratianews.gr/sites/default/files/f5f098_0.jpg?1394976916" width="280" /></a></div> <br /> <span style="color: blue;"><span style="font-size: large;">Η μεγάλη ρεβάνς της «κόκκινης αρκούδας» (χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά) απέναντι </span><span style="font-size: large;">στις ίδιες δυνάμεις που τώρα απεργάζονται τη χειραφέτηση της Ουκρανίας.</span></span><br /> <br /> «Η προσάρτηση της Κριμαίας δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει δεκτή ως πολιτική απόφαση. Δεν είναι σοβαρή αυτή η στάση του Πούτιν!» κραύγαζε αλλόφρων στο… έγκυρο δελτίο των οκτώ ο εθνικός μας τηλεσχολιαστής, θεωρώντας προφανώς το δικαίωμα ένοπλης υπεράσπισης κυριαρχικών και εθνικών συμφερόντων αποκλειστικό προνόμιο των ΗΠΑ και των υπόλοιπων εταίρων της Εσπερίας…<br /> <br />  Δυστυχώς οι κάτοικοι της ιστορικής χερσονήσου, όπως άλλωστε και ο Ρώσος πρόεδρος, ξέχασαν να ρωτήσουν τη γνώμη του. Και σήμερα ψηφίζουν την ένωσή τους με τη «μαμά Ρωσία», αποδεικνύοντας ότι ακόμη και στη μεταπολεμική Ιστορία της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ηγεμονίας… οι καιροί έχουν γυρίσματα.<br /> <br /> <b>Η διαφορά</b><br /> <br />  Αυτό που δεν μπορούν να χωνέψουν εύκολα οι Δυτικοί -ή…δυτικότροποι, όπως ο δικός μας- αναλυτές είναι ότι η περίπτωση της Κριμαίας δεν αποτελεί απλά ένα πεδίο προβολής γεωστρατηγικών ή οικονομικών επιδιώξεων της όμορης ρωσικής υπερδύναμης. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια απλή άσκηση στρατιωτικής επιρροής σε «ξένα χωράφια», όπως τα… ανέξοδα γυμνάσια των Αμερικανών σε Γρενάδα και Παναμά, οι «συμμαχικές» επιχειρήσεις στο Ιράκ και η επαίσχυντη νατοϊκή εκστρατεία «τιμωρίας» της Σερβίας που είχε ως αποτέλεσμα τον οριστικό διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας.<br /> <br /> Εδώ τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι, όταν διεξάγεται μία ένοπλη εισβολή σε μια τρίτη χώρα και για ολόκληρες εβδομάδες δεν ανοίγει ρουθούνι, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Είτε ο τοπικός πληθυσμός έχει περιέλθει σε καθεστώς απόλυτης παραλυσίας, νιώθοντας τρόμο και δέος για τον εισβολέα, είτε αντίθετα ο «εισβολέας» είναι καλοδεχούμενος ως απελευθερωτής.<br /> <br /> Στην περίπτωση της Ουκρανίας συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα! Στο ανατολικό τμήμα της χώρας, και ιδιαίτερα στην Κριμαία, η συντριπτική πλειονότητα του ορθόδοξου ρωσόφωνου και ρωσόφιλου πληθυσμού βλέπει τους κομάντος του Πούτιν ως λυτρωτές, ενώ στο Κίεβο και στις δυτικότερες περιοχές, που συνορεύουν με την Πολωνία και την Ουγγαρία, οι κάτοικοι με φιλογερμανικό αίσθημα και ρωμαιοκαθολικά θρησκευτικά πιστεύω (γιατί περί αυτού πρόκειται, μην έχετε αμφιβολία) βλέπουν με τρόμο την «αρκούδα» να βρυχάται, απειλώντας να κλείσει λογαριασμούς που χρονολογούνται από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /> Η λεγόμενη προσωρινή κυβέρνηση του Κιέβου, ένα συνονθύλευμα Ουκρανών εθνικιστών, φανατικών ουνιτών, νοσταλγών των Ες-Ες, φιλελεύθερων «ευρωπαϊστών», αλλά και τυχοδιωκτικών στοιχείων, όπως η Γιούλια Τιμοσένκο, που συναγωνίζεται τον Γιανουκόβιτς στη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, γνωρίζει καλά ότι θα μείνει αβοήθητη.<br /> <br />  Μπορεί η Αμερική και η Γερμανία να φωνάζουν, να απειλούν με κυρώσεις και διεθνή απομόνωση τη Μόσχα, αλλά είναι προφανές ότι δεν είναι σε θέση να κάνουν τίποτα ουσιαστικό για να αναχαιτίσουν τη ρωσική πολεμική μηχανή που τους έπιασε στον ύπνο.<br /> Ούτε μαχητικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ θα αποτολμήσουν να στείλουν για να υποστηρίξουν τις υπό διάλυση ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις ούτε, φυσικά, επίγειες ενισχύσεις, γιατί κανείς δεν διακινδυνεύει να ξεκινήσει τον Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ουάσινγκτον και το Βερολίνο δεν είναι επίσης σε θέση να τιμωρήσουν οικονομικά τη Ρωσία που έχει αναδειχτεί σε παγκοσμιοποιημένη υπερδύναμη ούτε ασφαλώς να υιοθετήσουν απομονωτικές τακτικές που θα μπορούσαν να ερεθίσουν τα ανακλαστικά της «ευμενώς ουδέτερης» προς τον Πούτιν Κίνας. Γιατί τότε… ζήτω που καήκαμε!<br /> <br />  Οι καιροί λοιπόν, δυστυχώς για κάποιους, έχουν αλλάξει, παρότι μερικοί από τους πρωταγωνιστές παραμένουν στη θέση τους. Οι ίδιες δυνάμεις που απεργάζονται την ευρωπαϊκή «χειραφέτηση» της Ουκρανίας… επιμελήθηκαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Μια αμερικανική κυβέρνηση «Δημοκρατικών», με μια φανατισμένη υπουργό Εξωτερικών (όπως και τότε), μια υπερφιλόδοξη γερμανική ηγεσία που θέλει πάση θυσία να επεκτείνει τον προς Ανατολάς «ζωτικό χώρο», και μια Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που επίσης επιδιώκει (διακριτικότερα, είναι η αλήθεια) να ενισχύσει την επιρροή της στους σλαβικούς πληθυσμούς της πρώην ΕΣΣΔ.<br /> <a href="http://www.dimokratianews.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Κριμαία: Το κρύο πιάτο της ρωσικής εκδίκησης για το Κοσσυφοπέδιο!

Η μεγάλη ρεβάνς της «κόκκινης αρκούδας» (χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά) απέναντι στις ίδιες δυνάμεις που τώρα απεργάζονται τη χειραφέτηση ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Κομισιόν της ΕΕ «παγώνει» τον αγωγό South Stream…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/nord-stream.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98101" height="148" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/nord-stream.jpg" title="nord stream" width="280" /></a></div> <br /> <strong>Σε στρατηγικό στόχο της Ουάσιγκτον και της ΕΕ, που μετά τις εξελίξεις στην Κριμαία αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, αναδεικνύεται η προσπάθεια ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Μόσχα, καθώς το όπλο του ρωσικού φυσικού αερίου απειλεί να ανατρέψει τις γεωστρατηγικές ισορροπίες της μεταψυχροπολεμικής εποχής.</strong><br /> <strong><span style="color: maroon;">Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ</span></strong>Η Κομισιόν σε μια πρώτη κίνηση <strong>παγώνει τη διαδικασία για έγκριση δύο μεγάλων ενεργειακών σχεδίων της Gazprom, τον αγωγό South Stream αλλά και τον αγωγό OPAL,</strong> που παράλληλα με τα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας θα καταλήγει στα γερμανοτσεχικά σύνορα.<br /> Το θέμα της <strong>μείωσης της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία</strong> τίθεται πλέον επισήμως και στα Συμπεράσματα της επόμενης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, ενώ η προοπτική εξασφάλισης εναλλακτικών πηγών ενέργειας θα βρίσκεται <strong>στην κορυφή της ατζέντας της Συνόδου Κορυφής ΕΕ-ΗΠΑ,</strong> που είναι προγραμματισμένη για το τέλος Μαρτίου.<br /> <br /> Ο «ενεργειακός πόλεμος» έχει ήδη αρχίσει και το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι <strong>το πώς οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα μπορέσουν να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες των χωρών της Ευρώπης</strong>. Ο αρμόδιος επίτροπος για την ενέργεια, Γκ. Ετινγκερ, σε συνέντευξή του στην «<strong>Die Welt</strong>», προειδοποίησε ότι με αφορμή τις εξελίξεις στην Κριμαία <strong>θα παγώσει η διαδικασία για την έγκριση του αγωγού South Stream</strong>.<br /> Η Ρωσία έχει ξεκινήσει ήδη την κατασκευή του αγωγού που θα παρακάμπτει την Ουκρανία και <strong>θα καλύπτει από το 2018 μέσω της Μαύρης Θάλασσας το 15% των ετήσιων αναγκών της Ευρώπης σε φυσικό αέριο</strong>.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>South Stream:</strong></span> Ο αγωγός αυτός αποτελεί <strong>το δεύτερο σκέλος, μετά τον Nord Stream στη Βαλτική</strong> Θάλασσα, του σχεδίου για <strong>παράκαμψη της Ουκρανίας,</strong> ώστε η Μόσχα να έχει απρόσκοπτη πρόσβαση στις αγορές της Ευρώπης. Για τον αγωγό South Stream απαιτείται και ουσιαστικά η <strong>έγκριση της Κομισιόν</strong> ώστε να μην παραβιάζεται η κοινοτική νομοθεσία που προβλέπει <strong>πλαφόν στο ποσοστό ιδιοκτησίας του αγωγού</strong> και εξασφάλιση πρόσβασης και σε άλλες εταιρείες παραγωγούς φυσικού αερίου.<br /> Η Κομισιόν και ο αρμόδιος επίτροπος για την ενέργεια, Γκ. Ετινγκερ, <strong>ανέβαλαν την απόφαση για τη διεύρυνση της πρόσβασης της Gazprom στον αγωγό OPAL, ο οποίος τροφοδοτείται από τον Nord Stream και μεταφέρει αέριο,</strong> διασχίζοντας κάθετα τη Γερμανία μέχρι την Τσεχία, καθώς σχετικό αίτημα για εξαίρεση από τους κανόνες του Γ’ Ενεργειακού Πακέτου έχουν υποβάλει <strong>και η Γερμανία και η Ρωσία</strong>.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/South_Stream.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-large wp-image-98100" height="137" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/South_Stream-1024x502.jpg" title="South_Stream" width="280" /></a><br /> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: left;"> <i>Ο OPAL, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, πρέπει να διαθέτει το 50% της χωρητικότητάς του σε ανεξάρτητους παραγωγούς. Αλλά η ποσότητα των 36 bcm (δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων) ανά έτος, δεν μπορεί να εξασφαλίσει παρά μόνο από τον αγωγό Nord Stream (που τροφοδοτεί με φυσικό αέριο τη Γερμανία μέσω της Βαλτικής Θάλασσας) και την Gazprom.</i></div> </div> Ακόμη και ο κ. Ετινγκερ, όμως, παρά τις κινήσεις αυτές, έσπευσε να δηλώσει ότι <strong>δεν θα πρέπει να πληγούν οι οικονομικές σχέσεις ΕΕ – Ρωσίας,</strong> γνωρίζοντας όχι μόνο ως Γερμανός αλλά και με την ιδιότητά του ως επιτρόπου ότι οι απειλές αυτές έχουν «κοντά πόδια», όσο η ΕΕ και οι ΗΠΑ <strong>δεν έχουν πειστική απάντηση για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης</strong>. Η απάντηση ήρθε όμως αμέσως από τη Μόσχα και η Gazprom ανακοίνωσε ότι περιμένει μέχρι το τέλος του μήνα να υπογραφεί κανονικά η συμφωνία για τον South Stream.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ: Τα «όπλα» ΗΠΑ – Ρωσίας και η μάχη με τον χρόνο</strong></span><br /> Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, παρά <strong>τη σπουδή τους να αμφισβητήσουν την ενεργειακή κυριαρχία της Μόσχας, </strong>αδυνατούν προς το παρόν να βρουν ελαστικές <strong>εναλλακτικές επιλογές</strong> που θα αντιμετωπίσουν άμεσα τις ενεργειακές ανάγκες όχι μόνο της Ουκρανίας αλλά και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.<br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2011/10/GAZPROM.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="alignright size-medium wp-image-24230" height="158" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2011/10/GAZPROM-300x170.jpg" title="GAZPROM" width="280" /></a><strong><i>Η εξαγωγή φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ, η εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου που υπάρχει στο υπέδαφος της Ευρώπης και το φυσικό αέριο από νέες πηγές όπως η Ανατολική Μεσόγειος είναι οι εναλλακτικές επιλογές που έχουν όμως ένα κοινό: απαιτούν χρόνο, τον οποίο όπως δείχνει και η εμπειρία της Κριμαίας η Ρωσία είναι αποφασισμένη να εκμεταλλευθεί, επιβάλλοντας με «όπλο» το φυσικό αέριο τετελεσμένα επί του εδάφους. </i></strong></div> Οι ΗΠΑ με τη <strong>γιγαντιαία πια επιχείρηση εκμετάλλευσης σχιστολιθικού αερίου</strong> παρακάμπτοντας τις εντονότατες αντιδράσεις λόγω των περιβαλλοντικών κινδύνων, το 2013 αναδείχτηκαν για πρώτη φορά <strong>η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή φυσικού αερίου παίρνοντας τα σκήπτρα από τη Ρωσία,</strong> η οποία όμως λόγω του πυκνού δικτύου αγωγών παραμένει η πρώτη σε εξαγωγές χώρα.<br /> Η εξαγωγή φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ απαιτεί ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, καθώς <strong>η μοναδική βάση εξαγωγής LNG (ConocoPhillips στην Αλάσκα) έκλεισε το 2012</strong> και τώρα μόλις κατασκευάζεται ο πρώτος μεγάλος LNG σταθμός στο Cameron Parish της Λουιζιάνα.<br /> Λόγω και εσωτερικών συγκρούσεων το αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας <strong>έχει εγκρίνει μόνον έξι άδειες εξαγωγής 9,07 bcf την ημέρα, </strong>ενώ αναμένουν προς εξέταση <strong>άλλες 24 αιτήσεις </strong>για ποσότητες που θα φθάνουν τα<strong> 31 bcf,</strong> όταν η συνολική αμερικανική παραγωγή φθάνει τα 69 bcf την ημέρα. <strong>Οι ενεργειακές ανάγκες της Ουκρανίας φθάνουν τα 5,1 bcf την ημέρα και της Ευρώπης σχεδόν στα 50 bcf.</strong><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/US_SHALE_GAS_Chesapeake-Energy.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98102" height="186" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/US_SHALE_GAS_Chesapeake-Energy.jpg" title="US_SHALE_GAS_Chesapeake Energy" width="280" /></a><strong></strong><br /> Οι Αμερικανοί ασκούν πιέσεις για εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη καθώς σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Ενέργειας (<strong>US Energy Information Agency</strong>) μεγάλα κοιτάσματα βρίσκονται στη <strong>Γαλλία</strong>, στη <strong>Νορβηγία</strong>, στην ίδια την <strong>Ουκρανία</strong>, την <strong>Πολωνία</strong>, τη <strong>Ρουμανία </strong>και σε αρκετές ακόμη χώρες.<br /> Η Γαλλία και η Βουλγαρία όμως έχουν απαγορεύσει τη χρήση <strong>της υδραυλικής ρωγμάτωσης, </strong>η Ρουμανία και άλλες χώρες έχουν παγώσει τις διαδικασίες ενώ <strong>πρωτοπόρος αναδεικνύεται η Πολωνία,</strong> η οποία όμως είναι ακόμη στη φάση των ερευνών και των πρώτων γεωτρήσεων.<br /> Στην <strong>Ουκρανία </strong>από τα δυο μεγάλα κοιτάσματα το ένα που έχει αναλάβει η <strong>Chevron </strong>βρίσκεται στο δυτικό μέρος της χώρας, ενώ αντίθετα το άλλο κοίτασμα τα δικαιώματα του οποίου έχει η <strong>Shell </strong>βρίσκεται στη Yuzivska στην <strong>ανατολική Ουκρανία</strong> στα σύνορα με τη Ρωσία.<br /> <span style="color: maroon;"><strong>Σχεδιασμοί</strong></span><br /> Στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών κατέχει σημαντική θέση <strong>και η ανακάλυψη σημαντικών αποθεμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Κύπρο, στο Ισραήλ αλλά και στην Ελλάδα,</strong> που θα μπορούσαν να προσφέρουν μια εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη είτε με αγωγό από την Κύπρο προς την Κρήτη <strong>είτε με αγωγό προς την Τουρκία, όπως φαίνεται να προτιμούν οι Αμερικανοί</strong>.<br /> <!-- /metas --> <br /> Το «Σπίγκελ» αποκάλυψε χθες ότι <strong>η γερμανική εταιρεία RWE</strong> στο πλαίσιο της συμφωνίας που είχε υπογράψει το 2012 με την Ουκρανία μπορεί να προμηθεύσει το Κίεβο με φυσικό αέριο τόσο από τον αγωγό Nord Stream (αν και το απαγορεύει η συμφωνία με την Gazprom) όσο και <strong>από τη Νορβηγία και την Ολλανδία</strong>. Αλλά αυτές οι ποσότητες, ακόμη κι αν υλοποιηθεί αυτή η ιδέα, δεν θα αρκούν παρά<strong> για να εξασφαλισθούν τα βασικά αποθέματα ασφαλείας </strong>εν όψει του χειμώνα.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η Κομισιόν της ΕΕ «παγώνει» τον αγωγό South Stream…

Σε στρατηγικό στόχο της Ουάσιγκτον και της ΕΕ, που μετά τις εξελίξεις στην Κριμαία αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, αναδεικνύεται η προσπάθεια...

Διαβάστε την συνέχεια

Το μέγα στρατηγικό πρόβλημα του Βλ. Πούτιν που γνωρίζει η Δύση…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/EU_US_Russia_flags.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98110" height="153" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/EU_US_Russia_flags.jpg" title="EU_US_Russia_flags" width="280" /></a></div> <br /> <strong>Η συμβατική σοφία θέλει τον Ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, να είναι κυρίαρχος των εξελίξεων και να έχει το «πάνω χέρι» στις εξελίξεις αναφορικά με το πρόβλημα της Ουκρανίας. Είναι όμως έτσι; Κατά πόσον η εικόνα απόλυτης ισχύος που με επιμέλεια προσπαθεί η ρωσική ηγεσία να περάσει στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ανταποκρίνεται στη στρατηγική πραγματικότητα;</strong><br /> <span style="color: blue;"><strong>Του Ζαχαρία Μίχα<br /> (Διευθυντής Μελετών, Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας, IAAA-ISDA)</strong></span><br /> Η ρωσική πλευρά έχει σε πολλά σημεία δίκιο να διαμαρτύρεται για τη «<strong>στρατηγική αναλγησία</strong>» που επιδεικνύει η Δύση. Όμως, η επιμονή κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών και δευτερευόντως της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην κατά μέτωπο σύγκρουση, <strong>δεν μπορεί παρά να έχει μια κάποια εξήγηση,</strong> αφού δεν είναι φυσιολογικό το σύνολο του δυτικού κόσμου να έχει αποφασίσει να «αυτοκτονήσει» στρατηγικά. Αυτή είναι η απάντηση που θα επιχειρήσει το παρόν σημείωμα να δώσει.<br /> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: left;"> <strong>Το βασικό επιχείρημα της ανάλυσης αυτής, είναι ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν αφενός ΔΕΝ επιθυμεί να προσαρτήσει την Κριμαία και αφετέρου ΔΕΝ επιθυμεί να καταστρέψει τις σχέσεις του με τη δύση. Εν ολίγοις, επιθυμεί ακριβώς αυτά που επιθυμεί και το δίπολο Ηνωμένων Πολιτειών – Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί όμως οι δυο πλευρές δείχνουν παγιδευμένες σε ένα «παίγνιο» διαρκούς κλιμάκωσης που οδηγεί νομοτελειακά στην αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου, αλλάζοντας εκ νέου τη φύση των διεθνών σχέσεων σε πλανητικό επίπεδο;</strong></div> </div> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Putin.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98107" height="135" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/Putin.jpg" width="280" /></a><br /> <strong>Η απάντηση είναι, «διότι ακριβώς αυτό έχει διακρίνει η άλλη πλευρά στη διαπραγμάτευση που διεξάγεται και πιέζει ασφυκτικά». Γνωρίζει, ότι οι εναλλακτικές του Πούτιν έχουν πολλαπλά προβλήματα, ενώ ο Ρώσος ηγέτης έχει λόγους να ανησυχεί και για την οικονομία της Ρωσίας,</strong> παρά την εικόνα χαλαρότητας που δίδουν Ρώσοι αξιωματούχοι, παριστάνοντας ότι οι οικονομικές συνέπειες δεν τους προβληματίζουν.<br /> Ο Ρώσος ηγέτης γνωρίζει, ότι <strong>η πρώην ΕΣΣΔ κατέρρευσε όχι λόγω στρατιωτικής αδυναμίας, αλλά οικονομικής, ένα σενάριο που θα μπορούσε να επαναληφθεί</strong> σε περίπτωση ενός Ψυχρού Πολέμου. Γνωρίζει ότι η οικονομία της χώρας έχει αποτύχει σε όλους σχεδόν τους τομείς, <strong>πλην υδρογονανθράκων</strong> και είναι μονοσήμαντα <strong>εξαρτημένη</strong>. Υπάρχουν και εξαιρετικά επικριτικές δηλώσεις του ίδιου του Βλαντιμίρ Πούτιν για τις επιδόσεις στους άλλους τομείς. <strong>Και η προσέλκυση διεθνών κεφαλαίων που θα φέρει ανάπτυξη – διαφοροποίηση του οικονομικού μοντέλου, δεν εξυπηρετούνται από όσα διαδραματίζονται στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή.</strong><br /> Εν ολίγοις, η δύση, κυρίως όμως οι ΗΠΑ που, σημειωτέον, έχουν σε επίπεδο κυβέρνησης Ομπάμα να αντιμετωπίσουν και <strong>την παγιωμένη σε πολλά επίπεδα δημόσια εικόνα ενός «υποχωρητικού προέδρου»,</strong> θέτει τον Βλαντιμίρ Πούτιν προ του διλήμματος: «Αφού θεωρείς ότι δεν υπάρχει πρόβλημα σε περίπτωση διάρρηξης των δεσμών με τη δύση, <strong>ας το δοκιμάσουμε και ‘κάνουμε ταμείο’ στο τέλος</strong>».<br /> Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση του αποκαλούμενου στη στρατηγική θεωρία «<strong>chicken game</strong>», με τις δυο πλευρές να έχουν «κλειδωθεί» σε μια <strong>πορεία σύγκρουσης πιστεύοντας αμφότερες ότι ο αντίπαλος θα κάνει πίσω πριν τη μετωπική σύγκρουση</strong>. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, ότι το ενδεχόμενο «ατυχήματος» είναι υπαρκτό, όσο υπαρκτό είναι και το ενδεχόμενο η μια πλευρά να στείλει σήμα κάποια στιγμή στην άλλη ότι «<strong>πατάει φρένο</strong>» και να διαπραγματευθεί τον τρόπο με τον οποίο η «<strong>επιβράδυνση</strong>» στην πορεία της σύγκρουσης μέχρι την τελική «<strong>ακινητοποίηση</strong>» δεν θα φανεί ως υποχώρηση του ενός ή του άλλου.<br /> Αυτή είναι μια <strong>διαδικασία δίνω και παίρνω,</strong> από την οποία προφανώς θα αποφευχθούν όσα αποτέλεσαν «κόκκινες γραμμές» για τους δυο αντιπάλους κατά τη φάση της κλιμάκωσης. Να επισημανθεί βέβαια στο σημείο αυτό, ότι <strong>η φάση της επιβράδυνσης απαιτεί να υπάρχει αρκετή απόσταση από το «σημείο μηδέν»,</strong> ώστε να αποφευχθεί η σύγκρουση. Εάν δε, η σύγκρουση έχει πλέον καταστεί αναπόφευκτη, η πραγματοποίησή της με «<strong>χαμηλότερη ταχύτητα</strong>», πάλι δημιουργεί την <strong>ελπίδα επιβίωσης των ανθρώπων,</strong> έστω κι αν οι «λαμαρίνες» στραπατσαριστούν… Η παρομοίωση θεωρούμε πως είναι σαφής.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/chicken-game1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98109" height="203" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/chicken-game1.jpg" title="chicken-game" width="280" /></a><br /> Στο θέμα της Κριμαίας <strong>και μόνο η απάντηση που έδωσε η ρωσική πλευρά</strong> δια του υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, όπως έγινε γνωστό από τις δηλώσεις του Αμερικανού ομολόγου του, Τζον Κέρι, ότι ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι έτοιμος να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια προ της ολοκλήρωσης του δημοψηφίσματος, δείχνει δύο πράγματα: Αφενός την επιθυμία της ρωσικής πλευράς <strong>να διατηρήσει το διπλωματικό κανάλι επικοινωνίας αποφεύγοντας τη ρήξη, </strong>κερδίζοντας παράλληλα χρόνο και αφετέρου να έχει στα χέρια του και ένα συντριπτικό, όπως αναμένεται, αποτέλεσμα, το οποίο θα «νομιμοποιεί», εν μέρει τουλάχιστον, τη ρωσική ενασχόληση με την περιοχή.<br /> Το άλλο ενδιαφέρον σημείο, είναι ότι <strong>η αμερικανική πλευρά δείχνει να συνδέει τις κυρώσεις με την ενσωμάτωση της Κριμαίας, στέλνοντας μήνυμα στο Κρεμλίνο, ότι κατά βάθος θέλει να τις αποφύγει, </strong>αφήνοντας όμως έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο μη προσάρτησης της περιοχής στη Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία στο εξής θα τελεί σε ένα διεθνές καθεστώς<strong> τύπου Αμπχαζίας – Νότιας Οσετίας</strong>. Αυτό βέβαια δεν είναι αποδεκτό στη δύση, όμως <strong>της δημιουργεί ένα ζήτημα στις σχέσεις με τη Γεωργία</strong>: Γιατί στην Κριμαία υπάρχει μια επιμονή που δεν υπήρξε στις άλλες δύο περιπτώσεις;<br /> Θεωρητικά μιλώντας, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα προσωρινό <strong>σημείο ισορροπίας</strong> από το οποίο οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να εμπλακούν πιο «εποικοδομητικά» στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της κρίσης. Εξάλλου, ανατρέχοντας πάλι στις δηλώσεις των επαφών Κέρι-Λαβρόφ, θα βρούμε αναφορά σε «<strong>πολλές εποικοδομητικές προτάσεις</strong>» που έχουν πέσει στο τραπέζι των συζητήσεων – διαπραγματεύσεων.<br /> Ενδεχομένως, η δύση θα μπορούσε να μεσολαβήσει προσφέροντας <strong>«καλές υπηρεσίες» για την αποκατάσταση σε ανώτατο επίπεδο (σε χαμηλότερο ήδη υπάρχει) των σχέσεων ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τη νέα ηγεσία στο Κίεβο,</strong> η δε Ρωσία να ρίξει τους τόνους και στο στρατιωτικό επίπεδο. Η σαφέστατη «κόκκινη γραμμή» για το Κρεμλίνο θα είναι προφανώς <strong>η ασφάλεια των ρωσόφωνων πληθυσμών</strong> της Ανατολικής Ουκρανίας, ζητώντας με τον τρόπο αυτό και την ουκρανική συμβολή στη διαδικασία αποκλιμάκωσης.<br /> Η δε αναγνώριση από όλες τις πλευρές του κομβικού ρόλου του Βλαντιμίρ Πούτιν στο θέμα, παρότι κρατιέται τεχνηέντως μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τις δηλώσεις στο πλαίσιο διαχείρισης της κατάστασης, βάρος που έχει πέσει στον Σ. Λαβρόφ, <strong>εξασφαλίζει το ότι εάν και όταν ο Ρώσος πρόεδρος μιλήσει, θα μπορεί να κάνει τη διαφορά και να δώσει νέο νόημα στη διπλωματική προσπάθεια</strong>. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν σε περίπτωση που οι δυο πλευρές βρουν «σημείο ισορροπίας», αποδεχόμενες ότι η σύγκρουση είναι η χειρότερη εξέλιξη για όλους και βρίσκοντας τρόπο να σταματήσουν τη διαδικασία κλιμάκωσης.<br /> <br /> Φεύγοντας από την περίπτωση της Κριμαίας για <strong>να εξετάσουμε τη «μεγάλη εικόνα», αυτή της ισορροπίας σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα στις ισχυρές δυνάμεις του διεθνούς συστήματος,</strong> μπορούμε να προβούμε σε ορισμένες παρατηρήσεις, σε σχέση πάντα με όσα αναφέρθηκαν εισαγωγικά στην παρούσα ανάλυση.<br /> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: left;"> <strong><i>Ο Βλαντιμίρ Πούτιν γνωρίζει την εξάρτηση της δύσης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, γνωρίζει όμως παράλληλα τα όρια αυτού του «όπλου». Όπως η Ρωσία δεν επιθυμεί, κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, να προσαρτήσει την Κριμαία, αφού εάν το πράξει θα απολέσει αυτομάτως τον μοχλό πίεσης που αξιοποιούσε επί τόσα χρόνια στην προσπάθεια ελέγχου της ουκρανικής διεθνούς συμπεριφοράς, έτσι γνωρίζει και ότι σε περίπτωση διάρρηξης των σχέσεων με τη δύση, το «ενεργειακό όπλο» θα έχει χάσει την ισχύ του. Είναι πανίσχυρο σε ρόλο αποτροπής ενεργειών που βλάπτουν τα ρωσικά συμφέροντα, εάν επέλθει όμως τελικά η ρήξη, αυτή η ισχύς τερματίζεται αυτόματα.</i></strong></div> </div> <strong>Η αξία της αποτροπής τερματίζεται από τη στιγμή της κατάρρευσής της,</strong> σύμφωνα με τη σχετική θεωρία (deterence theory). Και μάλιστα, το πιο ενδιαφέρον, είναι ότι <strong>ποτέ δεν γνωρίζεις</strong> εάν όσα χρησιμοποιείς στην αποτρεπτική σου προσπάθεια απέναντι σε έναν αντίπαλο, έχουν το θετικό αποτέλεσμα που εκτιμάς. Γνωρίζεις το αποτέλεσμα με βεβαιότητα, <strong>μόνο όταν αυτό είναι αρνητικό, όταν η αποτροπή σου έχει καταρρεύσει,</strong> οπότε γνωρίζεις ότι η «συνταγή», τα «όπλα» που χρησιμοποίησες, δεν οδήγησαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Και <strong>η απώλεια της δυτικής αγοράς από τη Ρωσία είναι σοβαρότατο πλήγμα, όχι μόνο οικονομικό, άρα μη επιθυμητή επιλογή</strong>. Θα εξηγήσουμε το γιατί.<br /> Θεωρητικά μιλώντας, η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει την παραγωγή της στον τομέα των υδρογονανθράκων προς την Κίνα. Έχει όμως λόγους, κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, να μην επιθυμεί να το κάνει τόσο μαζικά. <strong>Ήδη, οι – οικονομικές κυρίως – σχέσεις των δυο χωρών βρίσκονται σε καλό επίπεδο, παρά τα προβλήματα που είχαν προκύψει στο παρελθόν.</strong> Έχουν υπογραφεί μεγάλες συμφωνίες στον τομέα των υδρογονανθράκων, με αυτή που αφορά στο πετρέλαιο να έχει ολοκληρωθεί.<br /> Στον τομέα του φυσικού αερίου όμως, οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν τελεσφορήσει, αφού <strong>οι Κινέζοι επιθυμούν να το προμηθευτούν σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή (αρκετά χαμηλότερα των 300 δολαρίων ανά 1.000 κυβικά μέτρα),</strong> όπως η Ουκρανία όταν συμφωνήθηκε με τη Μόσχα «πακέτο» βοήθειας, ώστε να αποφύγει τη χρεοκοπία, ως επιβράβευση για τη μη υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης με την ΕΕ και πριν την ανατροπή του φιλορώσου Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Το επιχείρημα είναι απλό, πέραν του ότι και οι δυο χώρες έχουν ταχθεί υπέρ της ανάδυσης ενός πολυπολικού (multipolar) κόσμου: <strong>Θα αδυνατίσει ή θα ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς του Πεκίνου έναντι της Μόσχας σε περίπτωση έστω και μερικής απώλειας της ευρωπαϊκής αγοράς από τη Ρωσία;</strong> Πόσο διατεθειμένος είναι ο Βλαντμίρ Πούτιν να ανεχθεί την <strong>εξάρτηση </strong>της χώρας του από τις διαθέσεις της Κίνας;<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/russia-china.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-98111" height="157" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2014/03/russia-china.jpg" title="russia-china" width="280" /></a><br /> Και να μην λησμονιέται, ότι όσα γράφτηκαν στο προηγούμενο άρθρο – ανάλυση περί της ρωσικής ανησυχίας λόγω γεωγραφίας στα δυτικά σύνορα (απουσία φυσικού συνόρου για αμυντικούς σκοπούς και ανάγκη διατήρησης ουδέτερης ζώνης ασφαλείας), <strong>ισχύει ακόμα περισσότερο στην περιοχή της Σιβηρίας, η οποία είναι και εξαιρετικά αραιοκατοικημένη (μέγα πρόβλημα το δημογραφικό για τη Ρωσική Ομοσπονδία), απέναντι σε ένα εξαιρετικά δυναμικό πληθυσμό</strong>. Ευτυχώς που υπάρχει και η <strong>Μογγολία </strong>(η Ουκρανία της περιοχής…) που παρεμβάλλεται ανάμεσα στην «αρκούδα» και τον «δράκο», περιορίζοντας τα κοινά τους σύνορα.<br /> Ηρεμία επικρατεί – προς το παρόν τουλάχιστον… – και στα σύνορα <strong>με το ταχέως αναπτυσσόμενο </strong>τα τελευταία χρόνια<strong> Καζακστάν</strong>. Υπενθυμίζεται, ότι η Κίνα επιδεικνύει <strong>τεράστιο ενδιαφέρον για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας, </strong>ένα θέμα που μπορεί να δημιουργήσει <strong>σοβαρές τριβές</strong> μεταξύ Μόσχας-Πεκίνου στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.<br /> Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ρωσίας, όσο τουλάχιστον διαρκεί η εξάρτησή της από τους υδρογονάνθρακες, να είναι <strong>η προσπάθεια εξισορρόπησης και ελιγμού ανάμεσα στην Ευρώπη και την Κίνα</strong>. Το μέγα ερώτημα για τη Μόσχα είναι μάλλον, πως θα μπορούσε <strong>να διατηρήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της</strong> και να διασφαλίσει ότι η <strong>άμυνα </strong>της αχανούς χώρας που είναι τόσο δύσκολο να κυβερνηθεί (μην το υποτιμούμε, εξηγείται το στιλ διακυβέρνησης Πούτιν, που ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι κατά το δυτικό πρότυπο) δεν θα απειληθεί και να επιλέξει με ποια πλευρά θα επιχειρήσει να συνεργαστεί για να αναπτύξει την οικονομία της.<br /> <!-- /metas --> <br /> <div style="text-align: center;"> <strong><i>Η αίσθηση είναι, ότι σε περίπτωση που κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στην ΕΕ και την Κίνα, η επιλογή θα ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη. Το ζητούμενο είναι όμως πως με κάποιον τρόπο θα πρέπει να αισθανθεί ότι δεν θα κινδυνεύσει η ασφάλειά της. Διότι πλήθος διακηρύξεων σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής από την πλευρά των δυτικών χωρών, ασχέτως του πόσο εκπροσωπούν την «πολιτική ορθότητα», ιδωμένα από τη ρωσική οπτική γωνία, προκαλούν εφιάλτες στο Κρεμλίνο. Κι έτσι, ευρύτερη οικονομική συνεργασία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει…</i></strong></div> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Το μέγα στρατηγικό πρόβλημα του Βλ. Πούτιν που γνωρίζει η Δύση…

Η συμβατική σοφία θέλει τον Ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, να είναι κυρίαρχος των εξελίξεων και να έχει το «πάνω χέρι» στις εξελίξεις αναφ...

Διαβάστε την συνέχεια