Το Θέμα της Στρογγύλης…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img alt="Stroggyli01-15september2013" class="alignleft featured_image wp-post-image" height="154" src="http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2013/09/Stroggyli01-15september2013-300x201.jpg" width="280" /> </div> <br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Από το πουθενά, ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου, η Στρογγύλη που βρίσκεται δίπλα από το Καστελόριζο, τις τελευταίες ημέρες πρωταγωνιστεί στο θέμα της ΑΟΖ, γιατί το νησί αυτό ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Αμέσως άρχισαν οι αναλύσεις των «άσχετων ειδικών» στο Δίκαιο της Θάλασσας οι οποίοι μιλούσαν για προδοσία της ελληνικής κυβέρνησης διότι με αυτή την απόφαση η Στρογγύλη έπαυσε να έχει οικονομική ζωή και να θεωρείται κατοικήσιμη, άρα δεν διαθέτει ούτε ΑΟΖ ούτε υφαλοκρηπίδα.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η προδοσία έγκειται, κατ’ αυτούς, στο γεγονός ότι με το να μη διαθέτει ΑΟΖ η Στρογγύλη έγινε ένα μεγάλο δώρο στην Τουρκία διότι δεν υπάρχουν πλέον θαλάσσια σύνορα με τη Κύπρο και έτσι η Τουρκία αποκτά μεγαλύτερη ΑΟΖ στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κύπρου-Κρήτης. Με αυτές τις καταγγελίες θέλουν αυτοί οι «άσχετοι ειδικοί» να δείξουν ότι ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος δώσανε ένα ποσοστό του ορυκτού μας πλούτου στη Τουρκία.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Βέβαια τίποτε από αυτά δεν είναι σωστά. Αυτοί οι κατά τα άλλα «ειδικοί περί την ΑΟΖ» δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα άρθρο της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982, διαφορετικά θα γνώριζαν ότι το Άρθρο 121 που αναφέρεται στον καθεστώς των νησιών αναφέρει ξεκάθαρα ότι τα νησιά έχουν και ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, ανεξάρτητα εάν κατοικούνται ή όχι, ακριβώς δηλαδή τα ίδια δικαιώματα που διαθέτουν και οι ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό το άρθρο επίσης αναφέρει ότι βραχονησίδες που δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινη κατοίκηση ή οικονομική ζωή δεν διαθέτουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Η Στρογγύλη είναι νησί και όχι βραχονησίδα! Επομένως, ο ορισμός της βραχονησίδας δεν ισχύει γι’ αυτό το νησί. Άρα δικαιούται και ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα και δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει οικονομική δραστηριότητα. </b></span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ίσως χρειάζεται να αναφερθεί εδώ, κάτι που δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ότι η Τουρκία πολέμησε με πείσμα να καταργηθεί το Άρθρο 121, στις συζητήσεις στη διάσκεψη του UNCLOS, ενώ αντίθετα η αντιπροσωπεία της Ελλάδας αντιτάχθηκε σε αυτή τη τουρκική θέση και πέτυχε να διατηρηθεί το Άρθρο 121. Ο κύριος λόγος που η Τουρκία ψήφισε κατά της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας το 1982 ήταν το Άρθρο 121. </span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι στο θέμα της Στρογγύλης, το Υπουργείο Πολιτισμού έπρεπε πριν προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, να ρωτήσει το Υπουργείο Εξωτερικών για τις συνέπειες, διότι όπως έχει ήδη αναλυθεί, δεν υπάρχουν νομικές συνέπειες, αλλά πολιτικές μια και η Τουρκία θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα των «άσχετων Ελλήνων» γύρω από αυτό το θέμα. Και ο κ. Σαμαράς πρέπει να ασχοληθεί με το θέμα της μή συνεννόησης με των δυο υπουργείων, διότι με τα εθνικά θέματα, όπως η ΑΟΖ, δεν δικαιούται να παίζει κανείς.</span><br /> <b><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; text-decoration: underline;">Το Θέμα του «Αρχιπελάγους»</span></b><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /> </span> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ένα άλλο «ενδιαφέρον» θέμα, αποτελεί το γεγονός που έχει για καιρό τώρα παρεισφρήσει στην κουβέντα για την ΑΟΖ, και είναι η ιστορία του αρχιπελάγους. Κάποιοι λένε «μην ασχολείστε με την ΑΟΖ, ο ορισμός του Αρχιπελάγους, που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, μας δίνει τη μεγάλη πλειοψηφία της θάλασσας του Αιγαίου». Φτάσανε ακόμα και να μιλάνε για το «αρχιπελαγικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου». Αυτό βέβαια είναι ακόμα μεγαλύτερη κουταμάρα απ’ αυτή της βραχονησίδας. Το Δίκαιο της Θάλασσας δίνει δικαιώματα αρχιπελάγους σε κράτη που αποτελούνται <span style="text-decoration: underline;">μόνο από νησιά.</span></span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Το Μέρος IV που αναφέρεται στα Αρχιπελαγικά Κράτη αποτελείται από ένα Άρθρο. Το Άρθρο 46 αναφέρει ότι τα</b><b> Αρχιπελαγικά Κράτη είναι τα αμιγώς νησιωτικά κράτη.</b></span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι η ελληνική αντιπροσωπεία πάλεψε, στη Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, για να συμπεριλάβει την Ελλάδα στον ορισμό του Αρχιπελάγους. Ο Πρέσβης Σταυρόπουλος εντυπωσίασε τους αντιπροσώπους των άλλων κρατών όταν ανέφερε, σε μια ιστορική του ομιλία, ότι η ελληνική λέξη Αρχιπέλαγος ακούστηκε για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία για να περιγράψει το Αιγαίο! Δυστυχώς η Ελλάδα έχασε αυτή την ψηφοφορία.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /> </span> <b><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; text-decoration: underline;">Θαλάσσιες Ζώνες</span></b><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Πρόσφατα, η Αμερική υπέγραψε μια συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τα νησιά Κιριμπάτι στις 6 Σεπτεμβρίου 2013. Οριοθετήθηκαν τρία διαφορετικά θαλάσσια σύνορα με βάση την  αρχή της μέσης γραμμής (equidistance) που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία και είναι σημαντικό ότι η οριοθέτηση αυτή περιλαμβάνει και ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες. Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982 και πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Χρειάζεται επίσης να γίνει αναφορά και σε αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων σχετικά με νησιά σαν το Καστελόριζο και τη Στρογγύλη, διότι η έννοια του “προηγούμενου” (precedent) παίζει πάντα κρίσιμο ρόλο σε παρόμοιες περιπτώσεις οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Υπάρχουν δηλαδή αντίστοιχες περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια δεν έδωσαν σε νησιά σαν το Καστελόριζο και τη Στρογγύλη «πλήρη επήρεια» (full effect), αλλά και περιπτώσεις που έγινε το αντίθετο. Η Ελλάδα, όμως, μπορεί να φέρει πολλά παραδείγματα που ενισχύουν τη θέση της ιδιαίτερα σε οριοθετήσεις ΑΟΖ κρατών όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Ιαπωνία. Οι ΗΠΑ έδωσαν σε κατοικήσιμα και μη νησιά τους στον Ειρηνικό Ωκεανό πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ σε απόσταση 200 ναυτικών μιλίων. Γι΄ αυτό το λόγο οι ΗΠΑ έχουν τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη Γη. Το ίδιο έχει κάνει και η Γαλλία επίσης στον Ειρηνικό Ωκεανό και γι’ αυτό διαθέτει τη δεύτερη  μεγαλύτερη ΑΟΖ στο κόσμο. Μάλιστα και τα δυο αυτά κράτη έχουν δώσει ΑΟΖ και σε βραχονησίδες τους χωρίς να υπάρχει από κάπου αντίρρηση. Η Ιαπωνία, μεταξύ 1997 και 2000, δημοσίευσε γεωγραφικές συντεταγμένες στη Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ που περιλάμβανε ακόμα και υφάλους και με αυτή την ενέργεια η ΑΟΖ της Ιαπωνίας αυξήθηκε κατά 400,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.</span><br /> <b><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; text-decoration: underline;">Κινητικότητα περί ΑΟΖ</span></b><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Πέραν όλων των παραπάνω, πρέπει να τονιστεί ότι για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση υπάρχει μια μεγάλη κινητικότητα στο θέμα της ΑΟΖ. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η επίσκεψη Βενιζέλου στην Αίγυπτο, όπου συζήτησε την οριοθέτηση ΑΟΖ των δυο κρατών και αποτέλεσε μια κίνηση στρατηγικής σημασίας. Αλλά ο κ. Βενιζέλος ΠΡΕΠΕΙ να ΠΙΣΤΕΨΕΙ στην ΑΟΖ και να συνεργαστεί με επιστήμονες, που γνωρίζουν το θέμα, όχι με τσαρλατάνους.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου αποκτά ιδιαίτερη σημασία γιατί έγινε την ίδια ημέρα που το δικό μας Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ανακήρυξε την Στρογγύλη αρχαιολογικό χώρο. Ο αιγύπτιος υπουργός ανέφερε ότι <i>«Κάθε χώρα έχει τα δικά της συμφέροντα και δεν μας ενδιαφέρει αν τρίτες χώρες ενοχληθούν, ενώ η συνεργασία Αιγύπτου-Ελλάδας ενισχύεται σταδιακά».</i><span style="text-decoration: underline;">  </span></span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η δήλωση αυτή έδειξε ότι η Αίγυπτος υποστηρίζει ότι έχει θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα που σημαίνει ότι αναγνωρίζει δικαίωμα ΑΟΖ στη Στρογγύλη. Έτσι, έμμεσα, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και πάνω απ’ όλα ότι η Αίγυπτος δεν έχει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία. Επομένως, χρειάζεται να αρχίσουν σοβαρές διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο για την οριοθέτηση ΑΟΖ, χωρίς να ξεχνάμε ότι πριν την οριοθέτηση πρέπει πρώτα η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ.</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Προξενεί εντύπωση ότι ένα σημαντικό γεγονός που συνέβη τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013, πέρασε απαρατήρητο. Εκείνη την ημέρα έγινε ο 55^ος  γύρος συνομιλιών από το 2002 που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Τουρκία και ήταν μια ιστορική συνάντηση διότι για πρώτη φορά ο Πρέσβης Αποστολίδης, που είναι επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στα θέματα αυτά, ανέφερε το θέμα της ΑΟΖ στον Τούρκο ομόλογό του. Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν τόλμησαν ποτέ να αναφέρουν την ΑΟΖ στις συνομιλίες με τους Τούρκους. Όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου (ΓΑΠ) έγινε Πρωθυπουργός είχε δώσει εντολή στον Πρέσβη Αποστολίδη να μην αναφέρει την ΑΟΖ στις συζητήσεις του με την τουρκική πλευρά!</span><br /> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κάτι αλλάζει τώρα και πρέπει να γίνουν γρήγορα βήματα. Ο Αντώνης Σαμαράς από τότε που έγινε Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έγινε φανατικός οπαδός της ΑΟΖ αλλά ακόμα αναμένεται η ανακήρυξη της ΑΟΖ που υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό.</span><br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Το Θέμα της Στρογγύλης…

Από το πουθενά, ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου, η Στρογγύλη που βρίσκεται δίπλα από το Καστελόριζο, τις τελευταίες ημέρες πρωταγωνιστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Λύση για Συρία: Βομβαρδίστε τη Ντόχα, το Ελ Ριάντ, και την Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJN4A5HX_jhW_fzg9mb4Eh6wHMesW22qiHs8ecwUcpNud4qITxJQOwITTW__3GlLr0qmBvYCMoQxwfJcjq8lxYHigMCYzwi9-8gYR4XNOrJtYZihC_Hyl-ge5yVwzJIRwRmCBIEcY2A6Xc/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF396.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJN4A5HX_jhW_fzg9mb4Eh6wHMesW22qiHs8ecwUcpNud4qITxJQOwITTW__3GlLr0qmBvYCMoQxwfJcjq8lxYHigMCYzwi9-8gYR4XNOrJtYZihC_Hyl-ge5yVwzJIRwRmCBIEcY2A6Xc/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF396.jpg" /></a></div> <br /> <b><span style="color: #990000;">ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ</span></b><br /> <strong>Το ρωσικό ινστιτούτο Μέσης Ανατολής είναι υποστηρίζει ότι αν πράγματι η Δύση ήθελε, να διευθετήσει το συριακό ζήτημα, το απλούστερο που είχε να κάνει ήταν να προχωρήσει σε άμεσο βομβαρδισμό των "Ντόχα, Ριάντ, και Άγκυρας" καθ'οτι αυτές είναι οι πρωτέυουσες που χρηματοδοτούν τους ισλαμιστές αντάρτες, και προξένησαν αυτή την καταστροφή στην Συρία.</strong><br /> <div> </div> <div> <strong>Σε συνέντευξή του στη RBTH ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής, Γεβγκένι Σατανόφσκι, ανέφερε ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης της συριακής κρίσης, είναι «να βομβαρδιστούν η Ντόχα, το Ελ Ριάντ και η Άγκυρα», που είναι χορηγοί των τρομοκρατών. </strong></div> <div> </div> <div> Θεωρεί ότι το χημικό χτύπημα της 21ης Αυγούστου ήταν καθαρή προβοκάτσια, στημένη από τις ΗΠΑ, καθώς ο Άσαντ κέρδιζε, και δεν είχε κανένα λόγο να το διαπράξει, και ειδικά όταν όλως "τυχαίως" επιθεωρητές του ΟΗΕ βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή, στο έδαφος της Συρίας.</div> <div> </div> <div> Διαλύει κάθε αμφιβολία ότι ο πόλεμος έγινε για την δημοκρατία, γιατί απλούστατα οι ισλαμιστές ποτέ δεν πολεμουν για την ελευθερία, αλλά για την γενοκτονία των υπολοίπων.</div> <div> </div> <div> Θεωρεί ότι ο πόλεμος έγινε λόγω του φανατικού μπλοκ των σουνιτών του Κόλπου, οι οποίοι προπσαθούν να δημιουργήσουν ένα νέο Χαλιφάτο!</div> <div> </div> <div> Αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί περί της "κακής" Ρωσίας που υποστηρίζει τον Άσαντ γιατί έχει ναυτική βάση στην Ταρτούς είναι αστήρικτοι αφού πρόκειται περί ενός απλού αγκυροβολίου ανεφοδιασμού, το οποίο μπορεί να βρει είτε στην Κύπρο, είτε στην Χάιφα του Ισραήλ.</div> <div> </div> <div> </div> <div> Τονίζει το γεγονός ότι δεν είναι η Ρωσία η παράνομη αλλά οι ΗΠΑ και οι υποστηρικτές τους καθώς αυτοί είναι που πραβλέπουν το διεθνές δίκαιο αγνοώντας το Συμβούλιο Ασφαλείας, και το ότι δύο μόνιμα μέλη του (Ρωσία, Κίνα) ασούν βέτο σε μια σχεδιαζόμενη δυτική επίθεση στη Συρία.</div> <div> </div> <div> Επισημαίνει ότι η Ρωσία αρνείται να υποστηρίξει τρομοκράτες κάτι το οποίο κάνει η Δύση λόγω συμφερόντων της καταλήγει ο Γεβγκένι Σατανόφσκι.</div> <div> </div> <div> Ακολουθεί η συνέντευξη: </div> <div> </div> <div> </div> <div> ΕΡ: Γιατί η Ρωσία τάσσεται κατά της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ στη Συρία; </div> <div> </div> <div> ΑΠ:<strong> Η Ρωσία θεωρεί -στην καλύτερη περίπτωση- ανόητη την πρόθεση των ΗΠΑ, και στη χειρότερη ως προβοκάτσια, εφόσον η χρήση χημικών όπλων συνδέονται με τις προσπάθειες των αντικαθεστωτικών να προκαλέσουν μια επίθεση κατά του Άσαντ. </strong></div> <div> </div> <div> <strong>Ο στρατός του δεν είχε ανάγκη, δεδομένης και της παρουσίας των επιθεωρητών του ΟΗΕ στη Δαμασκό, να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, τη στιγμή που ούτως ή άλλως κερδίζει τον εμφύλιο πόλεμο. Για τον Άσαντ αυτό ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία. </strong>Για την αντιπολίτευση όμως που χάνει τον πόλεμο, είναι αντίθετα η μοναδική ελπίδα, καθώς δεν είναι σε θέση να νικήσει με τις δικές της δυνάμεις, παρά και την υποστήριξη των τρομοκρατών τζιχαντιστών από όλο τον κόσμο. </div> <div> </div> <div> Ο πόλεμος και η Δημοκρατία</div> <div> </div> <div> ΕΡ: Δηλαδή, δεν στέκει ο ισχυρισμός ότι αυτός ο εμφύλιος γίνεται με σκοπό να επικρατήσει η δημοκρατία; </div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Κανένας πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν έχει γίνει, δεν γίνεται, ούτε και θα γίνει για τη δημοκρατία. Οι πόλεμοι εκεί γίνονται από ισλαμιστές εναντίον κοσμικών αυταρχικών καθεστώτων, από ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο εναντίον του Ισραήλ, ή από Σιίτες εναντίον Σουνιτών και από Σουνίτες εναντίον Σιιτών.</strong></div> <div> </div> <div> Ανατροπή του Άσαντ δεν σημαίνει δημοκρατία, αλλά γενοκτονία των χριστιανών, Σιιτών (Αλαουιτών, Τζαφαριτών, Ισμαηλιτών Δρούζων κ.α.), καθώς και εθνοτικών μειονοτήτων, όπως Τουρκομάνων και Κούρδων. </div> <div> </div> <div> ΕΡ: Που βλέπετε ότι η βρίσκεται η αιτία της σύγκρουσης; </div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Στην επιθετική πολιτική του ισλαμικού σουνιτικού μπλοκ, δηλαδή της Τουρκίας, των δυο ουαχαβιτικών μοναρχιών Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας, και κυρίως του αραβικού κόσμου που επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο χαλιφάτο. Η Ντόχα και το Ελ Ριάντ έχουν έναν επιπλέον λόγο να επιτεθούν κατά του Άσαντ και αυτός είναι η συμμαχία του τελευταίου με το σιιτικό Ιράν.</strong></div> <div> </div> <div> <strong> Συν το ότι οι Αλαουίτες που κυβερνούν στη Συρία, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των Ουαχαβιτών μουλάδων είναι αιρετικοί, και γι’ αυτό πρέπει να ανατραπούν και να εξοντωθούν. </strong></div> <div> </div> <div> ΕΡ: Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι η Ρωσία τάσσεται κατά της αμερικανικής επέμβασης επειδή θέλει να συνεχίσει να προμηθεύει με όπλα τον Άσαντ και να διατηρήσει τη ναυτική βάση στη Συρία.</div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Αυτό είναι σκέτη ανοησία. Η Ρωσία δεν έχει, ούτε και είχε ποτέ βάση πολεμικού ναυτικού στη Συρία, είναι απλώς ένα σημείο ανεφοδιασμού και τεχνικής υποστήριξης στην Ταρτούς. Πρόκειται για δυο πλωτές προβλήτες και ένα κτίριο που καταλαμβάνουν συνολικά ενάμιση εκτάρι.</strong></div> <div> </div> <div> <strong> Εκεί φυλάσσονταν νερό και καύσιμα, και ήταν εγκατεστημένη μια ομάδα τεχνικών. Αν τα ρωσικά πλοία σταματήσουν να καταπλέουν στη Συρία, τότε θα πηγαίνουν για ανεφοδιασμό στη Λεμεσό της Κύπρου και στη Χάιφα του Ισραήλ, όπως έχουν ξανακάνει και στο παρελθόν.</strong></div> <div> </div> <div>  Η ρωσική άποψη έγκειται στο ότι η εισβολή στη Συρία είναι μη αποδεκτή, όπως μη αποδεκτή ήταν και στις περιπτώσεις της Λιβύης, του Ιράκ και της Γιουγκοσλαβίας. Όσον αφορά τη Λιβύη, οι Ρωσία είχε συμφωνήσει με τις προτάσεις της Δύσης, πιστεύοντας ότι αυτές δεν προβλέπουν εισβολή, αλλά αποδείχτηκε ότι την εξαπάτησαν. Κάτι τέτοιο δεν θα το επιτρέψει ξανά.</div> <div> </div> <div> </div> <div> ΕΡ: Η επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία και η οξυμένη κατάσταση στη Μέση Ανατολή προκαλούν την αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Στη Ρωσία ασκείται κριτική ότι δεν επιδιώκει τη διευθέτηση της κρίσης στην περιοχή, καθώς μια τέτοια κατάσταση είναι ευνοϊκή για την ίδια. Ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με αυτό; </div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Την κρίση στην περιοχή υποδαυλίζουν το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, καθώς ωφελούνται. Οι δυο πρώτες, μεταξύ άλλων και λόγω της αύξησης των τιμών του πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η Τουρκία, λόγω των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της.</strong></div> <div> </div> <div>  Η Ρωσία δεν υποκινεί τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.<strong> Αλλά δεν προτίθεται και να βοηθήσει εκεί τους τρομοκράτες, τους οποίους στηρίζει η Δύση.</strong> Για τη Ρωσία αυτοί οι άνθρωποι είναι εχθροί. Το γιατί οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία υποστηρίζουν την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, που αποτελούν τους βασικούς χορηγούς των ισλαμιστών τρομοκρατών, είναι όντως ένα ερώτημα. Η πιθανότερη απάντηση σε αυτό, είναι τα συμφέροντα των ηγετών των χωρών αυτών, οι οποίοι ενεργούν στο όνομα του προσωπικού τους πρόσκαιρου κέρδους. </div> <div> </div> <div> ΕΡ: Οι περισσότεροι ξένοι θεωρούν σήμερα ότι η Ρωσία καθυστερεί σκόπιμα τη λήψη της απόφασης στον ΟΗΕ για το θέμα της Συρίας.</div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Η Ρωσία έχει τη δική της θέση για τη Συρία. Και η θέση αυτή συμπίπτει με τη θέση της Κίνας.</strong> Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπάρχουν πέντε χώρες οι οποίες έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο. Οι τρεις είναι υπέρ της επίθεσης και οι δύο κατά.</div> <div> </div> <div> <strong> Αν η ρωσική και κινεζική θέση ληφθούν υπόψη, τότε δεν τίθεται θέμα. Αν όχι, τότε το πρόβλημα δεν το δημιουργεί η Ρωσία. </strong>Όσον αφορά τις γρήγορες λύσεις, δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από ότι η καταστροφή μιας χώρας με σταθερότητα προς όφελος των ισλαμιστών τρομοκρατών, ανεξάρτητα από το πόσο πλούσιοι είναι οι χορηγοί τους, οι οποίοι οργάνωσαν τον εμφύλιο στη Συρία. <strong>Η πιο γρήγορη και αποτελεσματική λύση για να σταματήσει, είναι να βομβαρδιστούν η Ντόχα, το Ελ Ριάντ και η Άγκυρα.!!!</strong></div> <div> </div> <div> </div> <div> ΕΡ: Ποια είναι η διέξοδος στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί; </div> <div> </div> <div> ΑΠ: <strong>Η άμεση διακοπή της χρηματοδότησης των ανταρτών και η προμήθειά τους με όπλα. Ο τερματισμός της στρατολόγησης τρομοκρατών από όλο τον ισλαμικό κόσμο, την οποία διεξάγουν η Ντόχα και το Ελ Ριάντ.</strong></div> <div> </div> <div> Η εκκαθάριση των βάσεων των τρομοκρατών στο έδαφος της Τουρκίας και της Ιορδανίας. Οι διαπραγματεύσεις με εκείνους που είναι πρόθυμοι μαζί με τον Άσαντ και με την κεντρική κυβέρνηση στη Δαμασκό να ανοικοδομήσουν τη Συρία.</div> <div> </div> <div> <strong> Οτιδήποτε άλλο, θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Συρίας, στη γενοκτονία των Αλαουιτών και των άλλων Σιιτών, στην εξολόθρευση των Χριστιανών, στον πόλεμο των Κούρδων και Δρούζων της Συρίας με τους Άραβες Σουνίτες και στη μετατροπή της Συρίας σε έναν νέο Λίβανο, με έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των κοινοτήτων που θα διαρκέσει δεκαετίες.  </strong></div> <a href="http://www.defencenet.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Λύση για Συρία: Βομβαρδίστε τη Ντόχα, το Ελ Ριάντ, και την Άγκυρα

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ Το ρωσικό ινστιτούτο Μέσης Ανατολής είναι υποστηρίζει ότι αν πράγματι η Δύση ήθελε, να διευθετήσει το συριακό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάς: και μικρά,και πλέον ούτε έντιμος.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://freepen.gr/wp-content/uploads/2013/07/ellas6.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="http://freepen.gr/wp-content/uploads/2013/07/ellas6.jpg" width="280" /></a></div> <br /> του <strong>Σταύρου Καρκαλέτση</strong><br /> Επί δεκαετίες,  η θολή πυξίδα της  εξωτερικής πολιτικής ακολουθούσε το δόγμα «μικρά, πλην έντιμος», όπως το ήθελε η λογική του μικροελλαδικού  ραγιαδισμού.  Στην πορεία, απέμεινε το «μικρά» στην Ελλάδα. Το «έντιμος» χάθηκε κάπου μεταξύ Ναιρόμπι (Οτζαλάν…), Μόσχας (αθέτηση συμφωνιών από Αθήνα κατόπιν υποδείξεων…), Λευκωσίας (άπειρες οι «πιέσεις» του αυτοαποκαλούμενου και  εθνικού κέντρου, για συνεχείς υποχωρήσεις…). Το «μικρά, πλην ούτε έντιμος» ακολουθείται πιστά και από τους μετασημιτικούς και μεταγιωργακικούς  επιγόνους: Είδαμε πριν λίγες ημέρες τον υπουργό  εξωτερικών Ευ. Βενιζέλο  να αναμασά τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ, λέγοντας πως «…στη Συρία έχει συντελεστεί ένα ειδεχθές έγκλημα χρήσης απολύτως απαγορευμένων χημικών όπλων» και  να τάσσεται  ψυχροπολεμικά υπέρ μιας «αναλογικής απάντησης με αποτέλεσμα», όπως είπε χαρακτηριστικά. Αυτά  έσπευσε να δηλώσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ, την ώρα που ακόμη κι οι Άγγλοι, έκαναν για πρώτη φορά πίσω. <br /> Από κοντά, κι ο υπουργός άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος, που ξεκαθάρισε ότι «…η Αθήνα θα φανεί συνεπής στις συμβατικές της υποχρεώσεις», επιβεβαιώνοντας  με αυτόν τον τρόπο ότι  γη  και ύδωρ (Σούδα, Καλαμάτα,  Άκτιο και οτιδήποτε άλλο ζητηθεί από τις ΗΠΑ) θα παραχωρηθεί  εν λευκώ για την επίθεση. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να πει στον ελληνικό  λαό  ο  κος Αβραμόπουλος,  πόσο συνεπείς στάθηκαν στις δικές τους υποχρεώσεις τους απέναντι στην ελληνική ακεραιότητα και αξιοπρέπεια  Αμερικανοί  και  Άγγλοι  τα  τελευταία 40 χρόνια.  Ας πούμε στην Κύπρο, στο Αιγαίο…<br /> Το πιο δυνατό, οι δύο υπουργοί  της μνημονιόδουλης  συγκυβέρνησης, το είπαν μετά τη μεταξύ τους συνάντηση: «Θα τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας, η Ελλάδα επιδιώκει πολιτική λύση και τάσσεται στο πλευρό των λαών της περιοχής που αγωνίζονται για τη δημοκρατία». Τώρα, το τι σχέση με τη δημοκρατία έχουν οι  σουνίτες ισλαμιστές, οι κανίβαλοι της συριακής «αντιπολίτευσης» που αποκεφαλίζουν ιερείς της Χριστιανοσύνης  και  εκτελούν μικρά παιδιά (ως συνεργάτες του Άσαντ!)  εν ψυχρώ, αυτό μόνο οι Αβραμόπουλος και Βενιζέλος μπορούν να εξηγήσουν: Στηρίζουμε τους  ισλαμιστές για να έρθει η ... δημοκρατία;  Δηλαδή στις  «υποχρεώσεις μας» είναι να  βοηθήσουμε στην εξόντωση δύο  εκατομμυρίων  Ελληνορθοδόξων χριστιανών;<br /> Από κοντά και ο δυτικόφιλος Αναστασιάδης, ο ΥΠΕΞ του οποίου Γιαννάκης  Κασουλίδης  έσπευσε να δηλώσει  πως «…το συριακό καθεστώς ελέγχεται για το γεγονός ότι παράγει, αποθηκεύει και είναι σε θέση να χρησιμοποιεί χημικά όπλα κατά παράβαση του διεθνούς, εθνικού και ανθρωπιστικού νόμου και της σύμβασης των ΗΕ για τα χημικά όπλα». Ανατρέποντας μια παράδοση  ουδετερότητας δεκαετιών, η κυπριακή κυβέρνηση δήλωσε πως θα πειθαρχήσει σε άνωθεν αποφάσεις (ΟΗΕ, ΕΕ), δίνοντας έμμεσα  φιλοδυτικά  διαπιστευτήρια.<br /> Αλήθεια, μπορούν να μπουν  στον κόπο να μας εξηγήσουν όλοι οι παραπάνω αν ο κίνδυνος πληγμάτων ακόμα και εντός της ελληνικής (ελλαδικής και κυπριακής)  είναι υπαρκτός, αν «το πράγμα ξεφύγει» και πάμε σε ευρύτερη σύγκρουση; Τι θα γίνει αν η αμερικανική επίθεση δεν τελειώσει γρήγορα  και   συμπαρασύρει τους πάντες, όπως συχνά στο παρελθόν συνέβη;  Είναι ψέμματα πως διατυπώνονται σχετικοί φόβοι στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την ασφάλεια του ελληνικού χώρου; Τι θα γίνει αν εμπλακεί το Ιράν και ρίξει κάποιον «SCUD» στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι, ελάχιστα χιλιόμετρα από τη Λεμεσό των 220.000 Ελλήνων; Η Κύπρος βρίσκεται μέσα στο δραστικό βεληνεκές των συριακών βαλλιστικών πυραύλων, στις κεφαλές των οποίων μπορεί να τοποθετηθεί χημική γόμωση.<br /> Η ελληνική κυβέρνηση μέχρι στιγμής είναι η μόνη σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ που δεν έχει ενημερώσει τη Βουλή σχετικά με την κατάσταση στη Συρία και την εμπλοκή της χώρας μας. Η συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προτιμά τη μυστική διπλωματία, διαισθανόμενη πως μπορεί να στριμωχτεί  αν οι εξελίξεις ξεφύγουν. Γιατί προτρέχουν αγχωμένοι οι κυβερνώντες; Το πιο ασφαλές θα ήταν να περιμένει η Αθήνα τις αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας, πριν σπεύσει να φανεί βασιλικότερη (ή δουλικότερη) του βασιλέως.<br /> Και  κάτι τελευταίο: Θα ενδιαφερθεί έστω και τώρα, έργοις και όχι λόγοις,  το ελληνικό ΥΠΕΞ για τους διωκόμενους ελληνορθόδοξους πληθυσμούς της Συρίας; Ακόμη δεν γνωρίζει κανείς για τους δύο απαχθέντες ιεράρχες, αν ζουν ή αν εκτελέστηκαν.<br /> Η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός κουβαλούν  θρησκευτικούς και πολιτιστικούς τίτλους   χιλιετιών στη Συρία και στην καθ’ ημάς Ανατολή. Είμαστε μικροί, γινόμαστε ελέω τρόικας και της «διεθνούς των τοκογλύφων» μικρότεροι, ας μην καταντήσουμε και ανέντιμοι. Το χρωστούμε στο παρελθόν και στην ιστορία μας, αφού το παρόν μας είναι η ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε…<a href="http://www.elkeda.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ελλάς: και μικρά,και πλέον ούτε έντιμος.

του Σταύρου Καρκαλέτση Επί δεκαετίες,  η θολή πυξίδα της  εξωτερικής πολιτικής ακολουθούσε το δόγμα «μικρά, πλην έντιμος», όπως το ήθελε...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ρωσία: Συνδιαχείριση στη Συρία, η καλή εξέλιξη για Ελλάδα και Κύπρο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Kerry_Lavrov_deal.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84366" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Kerry_Lavrov_deal.jpg" title="Kerry_Lavrov_deal" /></a></div> <br /> <strong>Η συμφωνία ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ για το θέμα της Ρωσίας αποτελεί μια κεφαλαιώδους σημασίας εξέλιξη τη οποία αξίζει να προσεχθεί, όχι μόνο αποκλειστικά και μόνο στο «θέατρο» της Συρίας, αλλά και για τις δυνητικές επιπτώσεις της στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.</strong><br /> <span style="color: maroon;"><strong>Του Μιχαήλ Βασιλείου</strong></span><br /> <strong>Είναι πολύ νωρίς βέβαια για πανηγυρισμούς. </strong>Και μόνο το γεγονός των παγκόσμιων επιπτώσεων εάν η συμφωνία αυτή αποδειχθεί βιώσιμη και οδηγήσει σε μια νέα <strong>ύφεση </strong>στις σχέσεις ανάμεσα στις δυο χώρες, αποκαλύπτει το<strong> πόσο ευάλωτη είναι </strong>απέναντι στους δυνητικά χαμένους. <strong>Οι προβοκάτσιες,</strong> μια μέθοδος άσκησης πολιτικής που ευημερεί σε όλη τη διάρκεια της μεσανατολικής Ιστορίας, <strong>είναι πιθανό να αξιοποιηθούν από διάφορες πλευρές, με στόχο να εκτροχιάσουν τη συμφωνία</strong>.<br /> Καταρχάς, θα πρέπει να γίνουν ορισμένες γενικές παρατηρήσεις: <strong>Η απειλή χρήσης βίας από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών και παρά τη αρχική κλιμάκωση</strong> που παρατηρήθηκε και έφερε την ευρύτερη περιοχή στο κατώφλι μια στρατιωτικής σύγκρουσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη ανάφλεξη ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, αλλά και την υφήλιο (στα πιο απαισιόδοξα σενάρια), <strong>έφερε αποτέλεσμα</strong>.<br /> <br /> Η Ρωσία, που δεν αποτελεί μυστικό ότι <strong>δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά με τις ΗΠΑ τουλάχιστον στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου,</strong> μετρίασε τη συγκρουσιακή της στάση στο πρόβλημα και επιστράτευσε όλη τη διπλωματική μαεστρία του Κρεμλίνου ώστε να προκύψει συμφωνία με τις ΗΠΑ, <strong>μέσα από αναγκαίους συμβιβασμούς</strong>. Εάν όλα εξελιχθούν καλά, θα εξηγήσουμε στη συνέχεια ποια θα είναι η πιθανότερη εξέλιξη.<br /> Ταυτόχρονα όμως, έστω και τώρα, <strong>είναι αναμφισβήτητο ότι η Μόσχα κατήγαγε μια μεγάλης σημασίας στρατηγική νίκη, τόσο στο ουσιαστικό όσο και στο επικοινωνιακό επίπεδο</strong>. Η στρατηγική που ακολούθησε, την εμφάνισε και τη νομιμοποίησε στα μάτια του διεθνούς ακροατηρίου <strong>ως μια δύναμη ισότιμη με τις Ηνωμένες Πολιτείες</strong> στη διαχείριση των προβλημάτων της διεθνούς ασφάλειας, παρά το μειονέκτημα που έχει – προς το παρόν τουλάχιστον – σε όρους στρατιωτικής ισχύος.<br /> Ο δρόμος βέβαια από δω και πέρα δεν θα είναι στρωμένος με… ροδοπέταλα. Οι δυσκολίες που θα αντιμετωπιστούν θα είναι μεγάλες, καθώς το έργο που καλούνται να φέρουν σε πέρας Ρωσία και ΗΠΑ, με την εξουδετέρωση του χημικού οπλοστασίου της Συρίας είναι κολοσσιαίο. <strong>Η Ρωσία πρέπει μάλιστα να επαγρυπνεί, καθώς η αναμφισβήτητη σοβαρή ζημιά στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με τους αντικαθεστωτικούς ίσως οδηγήσει σε βεβιασμένες κινήσεις για τη μερική τους αποκατάσταση,</strong> οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στη στρατηγική συνεννόηση Ουάσιγκτον-Μόσχας.<br /> <strong>Οι αντικαθεστωτικοί, </strong>λίγη μόνο ώρα μετά τη συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας, <strong>έσπευσαν να την αποκηρύξουν</strong> με συνέντευξη Τύπου στην Κωνσταντινούπολη… Ταυτόχρονα, <strong>στα διεθνή μέσα ενημέρωσης άρχισαν οι διαρροές, ότι το καθεστώς του Άσαντ μετακινεί κάποια χημικά όπλα στο Ιράκ και τον Λίβανο</strong>. Βέβαια, η θέση των αντικαθεστωτικών γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, αφού οι νέες συγκρούσεις που ξέσπασαν ανάμεσα σε δυνάμεις τους και την επίσης κατά του Άσαντ ένοπλη ομάδα μαχητών «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ» στα σύνορα Συρίας-Ιρακ, <strong>έδειξαν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση στρατιωτικά, άρα πως θα ήταν δυνατόν να κυβερνήσουν μια χώρα σαν τη Συρία…</strong><br /> Επίσης, η αμερικανική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει <strong>σημαντική κριτική και στο εσωτερικό,</strong> από αυτούς που θεωρούσαν ζήτημα αξιοπιστίας απέναντι σε άλλες χώρες, όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, έστω ένα περιορισμένο και συμβολικό στρατιωτικό πλήγμα κατά των δυνάμεων του Άσαντ. <strong>Με την εφαρμογή ακριβώς της ίδιας λογικής,</strong> το επιχείρημα μπορεί να προσαρμοστεί με τον ακόλουθο τρόπο:<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/chemical_weapons_2.jpeg"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84367" height="210" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/chemical_weapons_2.jpeg" title="chemical_weapons_2" width="280" /></a><br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Το μήνυμα που έστειλε η συμφωνία με τη Ρωσία προς κάθε αντίπαλο όπως οι δυο προαναφερόμενες χώρες, είναι ότι μόνο με την κατοχή μη συμβατικού οπλοστασίου διαθέτεις επιρροή και διαπραγματευτική ισχύ. Άρα, η κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα θα κατηγορηθεί πιθανότατα, ότι με την πολιτική της τροφοδοτεί αντί να αποτρέπει τη διασπορά των όπλων μαζικής καταστροφής (proliferation of weapons of mass destruction). Δεδομένου μάλιστα ότι ο Μπάρακ Ομπάμα ανέφερε πως η στρατιωτική επιλογή παραμένει στο τραπέζι, περιθώρια για λάθη δεν υπάρχουν…</strong></span></div> <strong>Επιπλοκές θα παρουσιαστούν και στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Τουρκία,</strong> καθώς η πίεση για στρατιωτικό πλήγμα πολύ ισχυρότερο αυτού που προετοιμαζόταν, κατέληξε σε μια συμφωνία κορυφής, η οποία στα μάτια της Άγκυρας αποτελεί και <strong>απόδειξη ότι η σημασία της Ρωσίας στην αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή της Τουρκίας, όταν κανείς ασχοληθεί με τη «μεγάλη εικόνα», την παγκόσμια,</strong> κι όχι απλώς την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων.<br /> Βέβαια, <strong>η Άγκυρα πάντα φροντίζει να δημιουργεί τα κατάλληλα επιχειρήματα</strong> ώστε να είναι σε θέση να αντεπεξέρχεται ικανοποιητικά, ανεξαρτήτως της εξέλιξης. <strong>Τούρκοι δικαστές άσκησαν διώξεις σε ισλαμιστικές ομάδες που πολεμούν να ανατρέψουν τον Άσαντ, κατηγορώντας τις ότι προσπάθησαν να προμηθευτούν χημικό αέριο σαρίν. </strong>Πρόκειται για το μέτωπο Αλ Νούσρα (ναι, αυτό με το οποίο <strong>συνεργαζόταν </strong>για να περιορίσει τις ορέξεις των Κούρδων για αυτονομία ή ακόμα και απόσχιση…) και την ισλαμιστική ένοπλη ομάδα, Αχράρ Αλ Σαλάμ.<br /> <strong>Δηλαδή, η Τουρκία δημιουργεί επιχείρημα έναντι της κατηγορίας ότι παρείχε στην πρώτη λογιστική υποστήριξη κάθε είδους για να αντιμετωπίσει τους Κούρδους, αφήνοντας και ανοικτό το ενδεχόμενο, εάν οι εξελίξεις δεν πάνε και πολύ καλά (ήδη δεν θα μπορούσαν να είναι χειρότερες) να δημιουργήσει προβλήματα στις ΗΠΑ και το επιχείρημά τους ότι ο Άσαντ ευθύνεται αποκλειστικά για τη χρήση χημικών…</strong> Ο υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογου, έδωσε ήδη στίγμα των προθέσεων της Άγκυρας, υποστηρίζοντας σε δηλώσεις του ότι το πρόβλημα στη Συρία δεν αντιμετωπίζεται <strong>μόνο </strong>με την παράδοση του χημικού της οπλοστασίου…<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Obama_Putin_G20_Moscow.jpg"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84368" height="159" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Obama_Putin_G20_Moscow.jpg" title="Obama_Putin_G20_Moscow" width="280" /></a><br /> <strong>Για την Ελλάδα και την Κύπρο η εξέλιξη είναι αναμφισβήτητα θετική.</strong> Αρχικά, όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις, τ<strong>ο ελληνικό εθνικό συμφέρον εξυπηρετείται όταν ΗΠΑ και Ρωσία συνεργάζονται </strong>στη διαχείριση των διεθνών υποθέσεων. Ταυτόχρονα όμως, ο υψηλός βαθμός αβεβαιότητας για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων, <strong>επιβάλλει την κινητοποίηση της ελλαδικής και της κυπριακής διπλωματίας </strong>στην κατεύθυνση της ενεργητικής ενθάρρυνσης με κάθε τρόπο της συνεννόησης μεταξύ των δύο χωρών.<br /> Επίσης, <strong>Ελλάδα και Κύπρος πρέπει με κάθε τρόπο να αυξήσουν τη συνεισφορά στο επίπεδο των πληροφοριών</strong> που – θα έπρεπε τουλάχιστον να – συλλέγουν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, παράλληλα με τις διευκολύνσεις που παρέχονται όποτε ζητούνται για τις ναυτικές κυρίως δυνάμεις που είναι ανεπτυγμένες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.<br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Εάν το στοίχημα της Συρίας πετύχει, τότε Ουάσιγκτον και Μόσχα θα μπορούσαν να μπουν στον «πειρασμό» να δοκιμάσουν και σε άλλα μέτωπα που παραμένουν ανοικτά, εκμεταλλευόμενες τη δυναμική που θα έχει δημιουργηθεί. Η Μόσχα τουλάχιστον, φαίνεται πως έχει κάθε λόγο να το επιδιώξει, αφού η ενεργητική εξωτερική πολιτική και τα κίνητρα στις ΗΠΑ να αναζητήσουν συμβιβασμούς ώστε να αποφύγουν και τα τεράστια κόστη που συνεπάγονται οι πολεμικές περιπέτειες εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. </strong></span></div> Κυρίως όμως, διότι αυτό <strong>αποκαθιστά τη Μόσχα στη θέση του ισότιμου συνομιλητή και συνδιαχειριστή </strong>των μεγάλων προβλημάτων της διεθνούς ασφάλειας μαζί με την Ουάσιγκτον.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

ΗΠΑ-Ρωσία: Συνδιαχείριση στη Συρία, η καλή εξέλιξη για Ελλάδα και Κύπρο

Η συμφωνία ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ για το θέμα της Ρωσίας αποτελεί μια κεφαλαιώδους σημασίας εξέλιξη τη οποία αξίζει να προσεχθεί, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Γερμανός στρατιωτικός που κατέστρεψε την Ακρόπολη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghm9wyfQKI7lJQr7PSn1rWkAiGm8EBpx4UrQwRe2XauIXpuv7rZuAwPOEptvoDgTZM5VB2uAe8ygTw0BE6bHQAOwhU-Ce-Sc_r-ozTdQNOLArsO26D3jvkUw-qItK70OUSO_BzvrI5Vp-x/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF395.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghm9wyfQKI7lJQr7PSn1rWkAiGm8EBpx4UrQwRe2XauIXpuv7rZuAwPOEptvoDgTZM5VB2uAe8ygTw0BE6bHQAOwhU-Ce-Sc_r-ozTdQNOLArsO26D3jvkUw-qItK70OUSO_BzvrI5Vp-x/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF395.jpg" /></a></div> <br /> <strong>Οτο Βίλχελμ κόμης του Κένιξμαρκ (Otto Wilhelm Graf von Königsmarck): Γερμανός στρατιωτικός, πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος ευθύνεται για τις ανεπανόρθωτες ζημιές που υπέστη η Ακρόπολη κατά τη διάρκεια του ΣΤ' Ενετοτουρκικού Πολέμου και οι οποίες αποδίδονται στον επικεφαλής των Ενετικών δυνάμεων Φραντσέσκο Μοροζίνι.</strong><br /> Γεννήθηκε στις 5 Ιανουαριου 1639 στην πόλη Μίντεν της Βεστφαλίας, την οποία τότε κατείχαν οι Σουηδοί. Ο πατέρας του Χανς Κρίστοφ φον Κένιξμαρκ (1600-1668) ήταν στρατιωτικός στην υπηρεσία της Σουηδίας και έφθασε μέχρι τον βαθμό του στρατάρχη. Η μητέρα του Αγκάτε φον Λίστεν καταγόταν κι αυτή από αριστοκρατική οικογένεια.<br /> Ο Ότο υπήρξε άριστος μαθητής και έλαβε τη μεγαλύτερη διάκριση που απένειμε το πανεπιστήμιο της Ιένας. Από το 1661 τέθηκε στην υπηρεσία της Σουηδικής Αυλής και ανέλαβε διπλωματικές αποστολές σε Αγγλία και Γαλλία. Το 1668 ευρισκόμενος στο Παρίσι αποφάσισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, όπως και ο πατέρας του, και διακρίθηκε σε σημαντικές πολεμικές επιχειρήσεις του γαλλικού στρατού.<br /> <strong>Το 1672 ανακλήθηκε στη Σουηδία, όπου πολέμησε κατά των Γερμανών, με αποτέλεσμα να τιμηθεί με τον τίτλο του δούκα της Πομερανίας, της </strong>οποίας διατέλεσε πολιτικός διοικητής έως το 1686, οπότε κλήθηκε από την Ενετική Δημοκρατία να αναλάβει επικεφαλής των μισθοφορικών της στρατευμάτων, που θα συμμετείχαν υπό τις διαταγές του Φραντσέσκο Μοροζίνι στον ΣΤ' Ενετοτουρκικό Πόλεμο (1684-1699). <strong>Την ίδια χρονιά οι Ενετοί ολοκλήρωσαν την κατάληψη της Πελοποννήσου, εκτός της Μονεμβασιάς και τον Αύγουστο του 1687 οι δυο ηγέτες της εκστρατείας Μοροζίνι και Κένιξμαρκ εξέτασαν τη δυνατότητα κοπής του Ισθμού της Κορίνθου για την καλύτερη άμυνα της Πελοποννήσου.</strong><br /> <strong>Τελικά, το κοστοβόρο και το χρονοβόρο του εγχειρήματος τους οδήγησε τον Σεπτέμβριο του 1687 στην απόφαση να εκστρατεύσουν κατά της Αθήνας. Η πόλη παραδόθηκε στις 19 Σεπτεμβριου και δυο ημέρες αργότερα ξεκίνησε η πολιορκία της Ακρόπολης, με αρχηγό του πυροβολικού τον Κένιξμαρκ. Από τα πυροβολεία που είχε στήσει στον Λόφο των Μουσών, στην Πνύκα και τον Άρειο Πάγο εβλήθη η Ακρόπολη, με αποτέλεσμα να καταστραφεί μέρος των Προπυλαίων (25 Σεπτεμβριου) και να ανατιναχθεί ο Παρθενώνας (26-27 Σεπτεμβριου), τον οποίο οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν ως πυριτιδαποθήκη.</strong><br /> Οι Ενετοί κατέλαβαν την Ακρόπολη, αλλά τον Απρίλιο του 1688 αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Αθήνα για λόγους ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβριου 1688 ο Ότο φον Κένιξμαρκ πέθανε από πανώλη, είτε στη Μεθώνη, είτε στη Χαλκίδα, κατά την πολιορκία της πόλης από τους Ενετούς. Ο Κένιξμαρκ άφησε ταξιδιωτικές εντυπώσεις και ποιήματα.<br /> <a href="http://www.defencenet.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ο Γερμανός στρατιωτικός που κατέστρεψε την Ακρόπολη

Οτο Βίλχελμ κόμης του Κένιξμαρκ (Otto Wilhelm Graf von Königsmarck): Γερμανός στρατιωτικός, πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος ευθύνεται ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Συρία πρότεινε στην Ρωσία την δημιουργία μεγαλύτερης ναυτικής βάσης στην Ταρτούς

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://nationalpride.files.wordpress.com/2012/06/tartus.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" src="http://nationalpride.files.wordpress.com/2012/06/tartus.jpg" /></a></div> <br /> <br /> Σύμφωνα με την λιβανέζικη εφημερίδα «An- Nahar» υπάρχουν πληροφορίες από πηγή προσκείμενη στο Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ Αλ Άσαντ ότι σε περίπτωση τελικής νίκης του συριακού στρατού επί των ισλαμιστών ανταρτών, «προσφέρεται» στο ρωσικό ναυτικό η δυνατότητα κατασκευής μεγάλης ναυτικής βάσης στην Ταρτούς , αντί των υφιστάμενων Logistics Point service ( E & P ) με χρονική διάρκεια παραμονής τα 100 χρόνια .<br /> Η λιβανέζικη εφημερίδα βασίζεται σε αξιόπιστη πηγή προσκείμενη στην οικογένεια του Σύρου Προέδρου Μπασάρ αλ – Άσαντ .<br /> Στις λεπτομέρειες της πρότασης σύμφωνα με την εφημερίδα αναφέρεται ότι η Συρία είναι έτοιμη να υπογράψει σύμβαση με την Ρωσία διάρκειας 100 χρόνων , και να αποδεσμεύσει μια τεράστια περιοχή ( πιθανότατα στην Ταρτούς ) για την κατασκευή μεγάλης ρωσικής βάσης . Οι πληροφορίες αναφέρουν την πιθανότητα κατασκευής ναυτικής βάσης αναλόγου έκτασης της Σεβαστούπολης έδρας του ρωσικού ναυτικού , η οποία θα προσδώσει στο ρωσικό ναυτικό την ευκαιρία να αναλάβει τον έλεγχο της Μεσογείου και όχι μόνο .<br /> Η νέα στρατιωτική βάση θα έχει πιθανόν και το δικό της στρατιωτικό αεροδρόμιο στο οποίο θα στρατοπεδεύουν πιθανός οι ειδικές αερομεταφερόμενες δυνάμεις δίνοντας την στρατιωτική ικανότητα στην Ρωσία να «βάλει πόδι» στην Μ. Ανατολή για πρώτη φορά .<br /> Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές μια τέτοιας έκτασης και σημασίας στρατιωτική βάση θα δώσει στη Ρωσία την ευκαιρία όχι μόνο να αποκτήσει πρόσβαση στη Μεσόγειο θάλασσα , αλλά να νικήσει και στον ψυχολογικό τομέα με αντίκτυπο στο ηθικό των συμμάχων αλλά και των αντιπάλων της Ρωσίας στην περιοχή .<br /> Ακριβώς η σκέψη ότι οι Ρώσοι στρατιωτικοί βρίσκονται μια ώρα πριν από τις πρωτεύουσες ορισμένων χωρών έχει «παγώσει» στην κυριολεξία το πάθος των διαφόρων εμπόλεμων μοναρχιών ( πιθανόν αναφέρεται σε Σ.Αραβία)!!! .<br /> Στον τύπο το τελευταίο διάστημα υπήρξαν πληροφορίες ότι η Ρωσία πιθανόν να λάμβανε άδεια για την κατασκευή αεροπορικής βάσης στην Κύπρο . Αυτήν τη στιγμή καμία πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση δεν έχει επιτευχθεί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει στο μέλλον, καταλήγει το ρωσικό δημοσίευμα .<br /> Σχόλιο : Στην συριακή πρόταση δεν αναφέρονται τα ρωσικά ανταλλάγματα όπως πιθανών τα αντιαεροπορικά συστήματα S- 300 pmu1, αεροσκάφη yak-130, καθώς και ποσότητες φορητού οπλισμού, όλμων και πιθανός πυραυλικών συστημάτων Smerch 9K58 Multiple Launch Rocket με πυραύλους 300mm που ανήκουν στην κατηγορία των θερμοβαρικών όπλων με ότι αυτό συνεπάγεται , και όλα αυτά διότι σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων η Συρία είχε πρόβλημα ρευστότητας για την εκτέλεση των υπογραφέντων παραγγελιών .<br /> Είτε με τον ένα είτε με τον άλλον τρόπο η Ρωσία θέλει και απαιτεί να συμμετάσχει στην πίτα δισεκατομμυρίων δολαρίων που « παίζεται» στην ΝΑ Μεσόγειο για τα κοιτάσματα αερίου και πετρελαίου. Η διαδικασία της «μοιρασιάς» μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων πάντα μια επικίνδυνη περίοδο.<br /> Μία βάση στην Συρία ή στην Κύπρο θα φέρει της Ρωσία μέσα στα γεγονότα και στις εξελίξεις δίνοντας παράλληλα την δυνατότητα δημιουργίας του δικού της μπλοκ χωρών στην πολύπαθη περιοχή της Μ. Ανατολής.<br /> Σε μια τέτοιας έκτασης βάση πιθανόν θα ελλιμενίζονται από μεγάλα πυραυλοφόρα καταδρομικά μέχρι πυρηνικά υποβρύχια τύπου Borei. Επίσης θα σταθμεύουν αεροσκάφη Su-35s , Su30mk καθώς και επιθετικά ελικόπτερα Ka-52 και όλα αυτά συνεπικουρούμενα από άνδρες των αερομεταφερόμενων δυνάμεων και των δυνάμεων πεζοναυτών την ελιτ του ρωσικού στρατού .<br /> Μια τέτοια βάση στην Ταρτούς θα προσδώσει τεράστιες δυνατότητες ελέγχου όχι μόνο της Μεσογείου αλλά και της ΝΑ Μεσογείου με την Τουρκία να βρίσκεται σίγουρα σε «αναμμένα κάρβουνα».<br /> <a href="http://www.drougos.gr/" target="_blank"> πηγή</a>

Η Συρία πρότεινε στην Ρωσία την δημιουργία μεγαλύτερης ναυτικής βάσης στην Ταρτούς

Σύμφωνα με την λιβανέζικη εφημερίδα «An- Nahar» υπάρχουν πληροφορίες από πηγή προσκείμενη στο Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ Αλ Άσαντ ότι σε περίπτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – Ισραήλ: Η Οκτωβριανή συνάντηση κορυφής

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.e-afipnisi.gr/img/e2f0a420a4c1a9e8e292761f835e0489ellada-israel.jpg500.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="168" src="http://www.e-afipnisi.gr/img/e2f0a420a4c1a9e8e292761f835e0489ellada-israel.jpg500.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Στις αρχές Οκτωβρίου, πλην απρόβλεπτων εξελίξεων στην Μέση Ανατολή, ο Αντώνης Σαμαράς και 6-7 υπουργοί και εκατό επιχειρηματίες θα βρεθούν στο Τελ Αβιβ για τη συνεδρίαση του Ανώτατου Διακυβερνητικού Συμβουλίου των δύο χωρών. Η συμμετοχή στην αποστολή και περίπου 100 επιχειρηματιών συνδέεται με τις προσπάθειες να κλειστούν επιχειρηματικές συμφωνίες, όπως είχε συμβεί με τις πρωθυπουργικές επισκέψεις στο Κατάρ, στην Κίνα και στην Τουρκία.<br /> <br /> Σε διακυβερνητικό επίπεδο, οι συζητήσεις θα αγγίξουν ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων: από την ενέργεια, την άμυνα και την ΑΟΖ, μέχρι την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού για τις καλλιέργειες, τις νέες τεχνολογίες και τον ιατρικό εξοπλισμό.<br /> <br /> Η “G tp G” (Government to Government)  συνάντηση αποφασίστηκε στα τέλη Μαρτίου, στο ζενίθ της κυπριακής οικονομικής κρίσης, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του Αντώνη Σαμαρά με τον Μπέτζαμιν Νετανιάχου.<br /> <br /> Η αρχική ημερομηνία είχε προσδιορισθεί για τα τέλη Ιουνίου, ενώ η χρονική μετάθεση της διαδικασίας αποδόθηκε στην εγχώρια κυβερνητική κρίση με το σπάσιμο της τρικομματικής και τον ανασχηματισμό.<br /> <br /> Καλά πληροφορημένες κυβερνητικές πηγές ωστόσο δίνουν στο «Κ» μία άλλη ερμηνεία: ότι « δεν θα μπορούσε να γίνει πριν... ‘ευλογήσει’ η Ουάσιγκτον το τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ». Το...  «ευλογήσει» βεβαίως με την έννοια της ανάδειξης της στρατηγικής σημασίας του τριγώνου στην περιοχή μετά (και) την αμερικανική απόφαση για στρατιωτική δράση στη Συρία.<br /> <br /> Η κυβέρνηση Σαμαρά, αμέσως μετά τις περσινές εκλογές, άρχισε να χτίζει με ταχείς ρυθμούς τη συνεργασία με το Τελ Αβίβ – πλήθος υπουργών έχουν μετατρέψει τη διαδρομή ...σε Παγκράτι-Κολιάτσου με πρώτον τον Δημήτρη Αβραμόπουλο όταν είχε την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών.<br /> <br /> <b>Αγωγός και ΑΟΖ</b><br /> <br /> Ως επιστέγασμα όλων αυτών ήρθε η πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ για την ηλεκτρική σύνδεση της Ασίας με την Ευρώπη (EuroAsia Interconnector), δηλαδή η διασύνδεση των συστημάτων ηλεκτρικής ενέργειας των τριών χωρών, ισχύος 2.000 MW με το έργο, κόστους 1,5-2 δις ευρώ, να εντάσσεται στα «Εργα Κοινού Ενδιαφέροντος» της ΕΕ.<br /> <br /> Καθοριστικής σημασίας ωστόσο για τον ενεργειακό χάρτη της περιοχής (και τη θέση της χώρας σ΄αυτόν) αποτελεί η απόφαση του Ισραήλ να εξάγει το φυσικό του αέριο στην Ευρώπη.<br /> <br /> Τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα κινούνται ώστε η μεταφορά να γίνει μέσω αυτών. Εξέλιξη που θα τις καταστήσει «κόμβο δικτύων και μεταφοράς ενέργειας», ενώ θα θέσει σε νέα «στέρεα» βάση τον καθορισμό και διασύνδεση των ΑΟΖ  των τριών χωρών – το «αγκάθι» για την Τουρκία, δηλαδή.  (σ.σ. Κατά τις πληροφορίες, ο νυν υπουργός ΠΕΚΑ Γιάννης Μανιάτης ασχολείται με το σχέδιο του αγωγού το οποιο φέρεται να παρουσίασε ο πρωθυπουργός στον κ.Ομπάμα στη πρόσφατη συνάντησή τους).<br /> <br /> Ειδικά το θέμα της ΑΟΖ έχει συνδεθεί πλήρως με τον ρόλο που καλείται να παίξει το «τρίγωνο» στην περιοχή μετά την απόφαση ΗΠΑ-Μ.Βρετανίας-Γαλλίας (σ.σ. προς το παρόν,πρόθεση) να επέμβουν στρατιωτικά στη Συρία.<br /> <br /> Κι αυτό διότι Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος αναφέρονται πλέον ως ο “διάδρομος” της Δύσης προς την φλεγόμενη Μ.Ανατολή, οπότε η ενίσχυσή του αφενός καθίσταται αναγκαία από τους συμμάχους και, αφετέρου, φέρεται να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης (και) από ελληνικής πλευράς.<br /> <br /> <b>Και υψηλή τεχνολογία</b><br /> <br /> Στο “G to G” Συμβούλιο θα επιδιωχθεί υπογραφή συμφωνιών και σε μια σειρά θέματα – και όχι μόνο για τον τουρισμό ή την υγεία, για τα οποία η προεργασία έχει προχωρήσει. Οι προκαταρκτικές συζητήσεις αφορούσαν και συμφωνία για συμπαραγωγή εξοπλιστικού υλικού επί ελληνικού εδάφους σε μία προσπάθεια διάσωσης τμήματος των εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών συστημάτων – προσπάθεια που αποκτά άλλες διαστάσεις μετά τις τελευταίες εξελίξεις σ΄αυτό τον χώρο.<br /> <br /> Στην ατζέντα έχει ενταχθεί η συνεργασία σε θέματα τεχνολογιών καθώς το Ισραήλ αναδεικνύεται σε μεγάλο παίκτη στην περιοχή, κυρίως στους τομείς μικροτσιπς και μεταποίησης<br /> <a href="http://www.e-afipnisi.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ελλάδα – Ισραήλ: Η Οκτωβριανή συνάντηση κορυφής

Στις αρχές Οκτωβρίου, πλην απρόβλεπτων εξελίξεων στην Μέση Ανατολή, ο Αντώνης Σαμαράς και 6-7 υπουργοί και εκατό επιχειρηματίες θα βρεθού...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Ανήσυχη για τις εξελίξεις, θυμάται ξανά την Ευρωπαϊκή Ένωση…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2012/06/EU_Turkey-visa-travel.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-large wp-image-50787" height="234" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2012/06/EU_Turkey-visa-travel-1024x858.jpg" title="EU_Turkey-visa-travel" width="280" /></a></div> <br /> <strong>Ο γνωστός υπερφίαλος τρόπος συμπεριφοράς της Τουρκίας στις διεθνείς της σχέσεις και η υποτιθέμενη επιθυμία να… πείσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι εκείνη «έχει ανάγκη» την Τουρκία και όχι το αντίθετο, όπως αναφέρουν οι γνωστοί γραφικοί τίπου Εγκεμέν Μπαγκίς, δημιούργησε όπως ήταν φυσικό δυσμενές κλίμα στους κόλπου της ευρωπαϊκής οικογένειας για την Άγκυρα, παρά την αναιμική ενιαία – υποτίθεται – εξωτερική πολιτική που ασκεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.</strong>Η κατάσταση όμως στη διεθνή οικονομία έχει σφίξει και η πλειονότητα των αναλυτών αναφέρει ότι <strong>η κατά τα άλλα δυναμική τουρκική οικονομία είναι χτισμένη πάνω σε «πήλινα πόδια»,</strong> με αποτέλεσμα οι πιέσεις στην τουρκική λίρα και η γενικότερη γεωπολιτική αβεβαιότητα στην περιοχή για την οποία <strong>καίρια ευθύνη φέρει η ισλαμιστική κυβέρνηση του AKP και του Ερντογάν,</strong> να ανησυχούν πολύ τον παραγωγικό τομέα…<br /> <br /> Οι δηλώσεις του προέδρου της <strong>TÜSİAD, της τουρκικής Ένωσης Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών</strong> απηχούν την ανησυχία του κόσμου της ιδιωτικής οικονομίας στη γειτονική χώρα. Ο <strong>Μουχάρεμ Γιλμάζ,</strong> ζήτησε η χώρα του να επαναφέρει με κάθε τρόπο την ενταξιακή διαδικασία στην Ένωση στον σωστό δρόμο, εάν επιθυμεί να πετύχει μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη (<strong>ήθελε να πει να καταφέρει να τη συντηρήσει…</strong>) πολιτική σταθερότητα και εκδημοκρατισμό, παρά την αβεβαιότητα στην περιοχή.<br /> Ο αξιωματούχος ευθαρσώς δήλωσε, ότι <strong>η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη παίξει σημαντικό ρόλο στη βελτίωση των οικονομικών μεγεθών της χώρας και τη διαδικασία του εκδημοκρατισμού της,</strong> που αφορά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Με έναν μάλιστα έξυπνο και διπλωματικό τρόπο, ο Γιλμάζ μπορεί να ζήτησε τον καθορισμό ημερομηνίας – στόχου για την ένταξη της Τουρκίας (<strong>πολιτική ορθότητα γαρ</strong>…), αλλά την ίδια στιγμή ανέφερε πως όλες οι αλλαγές, οι πρωτοβουλίες και μεταρρυθμίσεις που επιβάλλεται να υιοθετηθούν, <strong>οφείλουν να προχωρήσουν,</strong> ώστε η νέα διαδικασία να αποκτήσει περισσότερη «<strong>αξιοπρέπεια και πειστικότητα</strong>»…<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/turkey-eu.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84321" height="224" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/turkey-eu.jpg" title="turkey-eu" width="280" /></a><br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Ο αξιωματούχος εμφανίστηκε πιο Ευρωπαϊστής από τον… Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, αποκαλώντας το ευρωπαϊκό εγχείρημα ως κεφαλαιώδους σημασίας για την παγκόσμια σταθερότητα, την ειρήνη και την ευημερία, ένα εγχείρημα που αφορά τον ίδιο τον πολιτισμό, το οποίο πρέπει να εμβαθυνθεί και να διευρυνθεί. </strong></span></div> <!-- /metas --> <br /> Εντυπωσιακά λόγια, το ζητούμενο είναι <strong>εάν ο εγωισμός και η ιδιοσυγκρασία του Ερντογάν θα του επιτρέψει ποτέ να αντιληφθεί, ότι όσο και να θεωρεί τη χώρα του και τον εαυτό του ως «αφεντικά», η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί διαφορετικά,</strong> αφού ακόμα και τα πιο ισχυρά μέλη της δεν διανοούνται να κινηθούν με τον τρόπο που αυτός κινείται στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής…<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τουρκία: Ανήσυχη για τις εξελίξεις, θυμάται ξανά την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Ο γνωστός υπερφίαλος τρόπος συμπεριφοράς της Τουρκίας στις διεθνείς της σχέσεις και η υποτιθέμενη επιθυμία να… πείσουν την Ευρωπαϊκή Ένωσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου ήδη από το 1948!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img alt="" class="aligncenter" height="154" src="http://www.sigmalive.com/application/cache/default/images/news/615x340/cyprus-map-1955.jpg" width="280" /></div> <br /> <br /> <br /> <strong>Πότε διατυπώθηκε η ιδέα της διχοτόμησης στην Κύπρο; Το 1948! Τότε η εφημερίδα «Χουριέτ» έριξε πρώτη την ιδέα, απηχώντας τις απώτερες βλέψεις της Τουρκικής πολιτικής τάξης: «…Εάν ποτέ ήθελε μεταβληθεί το σημερινόν καθεστώς της νήσου, να δοθεί η αυτή λύσις η οποία εδόθη εις το ζήτημα της Ιρλανδίας, δηλαδή να χωρισθεί εις δύο τομείς, τουρκικόν και ελληνικόν, με αυτονομία υπό την προστασίαν των δύο κρατών, της Ελλάδας και της Τουρκίας». Η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάϊμς» έγινε ακόμη πιο σαφής δημοσιεύοντας και τον χάρτη της γραμμής Αττίλα, ήδη από τις 13 Οκτωβρίου του 1956! Η μόνη διαφορά με τη γραμμή Αττίλα του 1974 είναι πως παρουσιάστηκε με κάθετη γραμμή, κόβοντας την Κύπρο σε δυτική και ανατολική ζώνη…</strong><br /> <div style="float: right; margin-left: 10px;"> <div id="div-gpt-ad-1363945873394-4"> <iframe frameborder="0" height="70" id="google_ads_iframe_/45099537/News_inline_ads_0" marginheight="0" marginwidth="0" name="google_ads_iframe_/45099537/News_inline_ads_0" scrolling="no" style="border: 0px currentcolor; vertical-align: bottom;" width="200"></iframe> </div> </div> <ul> <li> Toυρκοκύπριοι:Από το περιθώριο στο συνεταιρισμό (1925- 1960 )».</li> <li>Βιβλίο μελέτης για το πώς η μειοψηφία … πλειοψήφισε    </li> </ul> Αυτά και άλλα στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο «Τουρκοκύπριοι- Από το περιθώριο στο συνεταιρισμό, 1923- 1960», του ελληνοκύπριου ερευνητή Σώτου Κτώρη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση. Με καταγωγή από το Ριζοκάρπασο και την Αγία Τριάδα Γιαλούσας, απόφοιτος του Εσπερινού Γυμνασίου Λάρνακας, πτυχιούχος Τουρκικών Σπουδών , κάτοχος μάστερ στην τουρκική ιστορία και στις διεθνείς σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Λευκωσίας αντιστοίχως , έχοντας διδακτορικό στις Τουρκικές και Μεσανατολικές Σπουδές του Πανεπιστημίου Κύπρου, δίνει σε 755 σελίδες το αιματηρό πανόραμα της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στο νησί της Αφροδίτης στην περίοδο της ύστερης Αγγλοκρατίας.<br /> <br /> Ανήκοντας στη νεότερη γενιά και επιδιώκοντας να συμβάλει στην κατανόηση του κυπριακού ζητήματος όχι αφοριστικά αλλά μέσα από την συνεχή παράθεση δηλώσεων και γεγονότων, που είναι προϊόν έρευνας σε ελληνικά, τουρκικά, βρετανικά και αμερικανικά αρχεία, επιχειρεί να δει το φλέγον θέμα από την οπτική γωνία της διεκδίκησης των Τουρκοκυπρίων για να υποστηρίξει την άποψή ότι: «Η ανάπτυξη του τουρκοκυπριακού εθνικισμού υπήρξε άμεση αντίδραση στον ελληνοκυπριακό εθνικισμό - πρώτα με την απαίτηση για επιστροφή της Κύπρου στην Τουρκία και μετά, με τη βρετανική ενθάρρυνση, στη διεκδίκηση της διχοτόμησης». Ο μελετητής εξηγεί πως αυτός ο τουρκοκυπριακός εθνικιστικός … αυτοματισμός τροφοδοτήθηκε, εν πολλοίς, από το λεγόμενο τότε «σύνδρομο της Κρήτης», τη «φοβία» δηλαδή που καλλιέργησε ο τουρκοκυπριακός τύπος ότι αν η Κύπρος ενσωματωνόταν στον εθνικό κορμό της Ελλάδας ,θα ακολουθούσε ο διωγμός της μουσουλμανικής μειονότητας.<br /> <br /> Ο μελετητής απομυθοποιεί βασικά στερεότυπα που έχουν αποτυπωθεί στην κρατούσα ελληνική ιστοριογραφία. Το πρώτο και… καλύτερο, για όσους βολεύονται με την μετάθεση όλων των ευθυνών στους ξένους, είναι ότι οι βρετανοί ανέμειξαν την Τουρκία στο Κυπριακό ζήτημα. Όπως προκύπτει από τα συμβάντα , η τουρκοκυπριακή μειονότητα προηγήθηκε της εμπλοκής της Τουρκίας, γιατί η Άγκυρα, ενταγμένη στο ΝΑΤΟ και κοιτάζοντας προς τη Δύση, καθώς είχε πουλήσει στο Βρετανική βασίλειο το 1878, δεν ήθελε να διαταράξει την αντικομουνιστική συμμαχία των ΗΠΑ. Γι΄ αυτό στη δεκαετία του 1940 οι τουρκικές κυβερνήσεις δεν ανταποκρίνονταν στις εκκλήσεις της τουρκοκυπριακής ελίτ για επιστροφή του νησιού στην «Μητέρα Πατρίδα». Η Άγκυρα ανέλαβε την υπεράσπιση της μειονότητάς της στο βαθμό που αναπτυσσόταν ο μαχητικός αγώνας της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας με αποκορύφωμα τον αντάρτικο πόλεμο της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) το 1955-1959,με ίδρυση της ΤΜΤ ( της Τουρκοκυπριακής Οργάνωσης Αντίστασης ), που καθοδηγείτο από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου. Μάλιστα, για πολλές δεκαετίες από τη χρονιά που το νησί έγινε αποικία του Στέμματος, το 1925, ο αποικιακός κυβερνήτης αρνιόταν ακόμη και τη διαχείριση των θρησκευτικών κτημάτων από εκπροσώπους των τουρκοκυπρίων.<br /> <br /> Ένα παρεπόμενο στερεότυπο, που αποδομεί ο συγγραφέας ,αφορά την μορφή του τουρκοκυπριακού εθνικισμού. Ενώ ο κυρίαρχος ισχυρισμός είναι ότι η αποικιακή εξουσία , ενόψει της ριζοσπαστικοποίησης του ελληνοκυπριακού εθνικού κινήματος, υπέθαλπε, μετά το1948, την τουρκικότητα της μουσουλμανικής μειονότητας, παρέχοντάς τους θέση συνεταίρου, η αλήθεια που παρουσιάζει ο ερευνητής είναι ότι: Το Λονδίνο αναγκάστηκε, από ένα σημείο και πέρα, να αποδεχθεί τις απαιτήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αφού ο τουρκοκυπριακός εθνικός παροξυσμός πήρε αυτοτελείς διαστάσεις βασιζόμενος στον ανθελληνισμό, στον αντικομουνισμό, προσλαμβάνοντας παράλληλα και αντιαποικιακό περιεχόμενο.<br /> <br /> Επίσης,ο μύθος που ήθελε το κομουνιστικό ΑΚΕΛ (Ανορθωτικό Κόμμα του Εργαζόμενου Λαού) να έχει πρόσβαση στους τουρκοκύπριους διαλύεται μιας και, σύμφωνα με στοιχεία, οι συμπάθειες σε τοπικό επίπεδο ανάμεσα σε συνδικαλιστικά στελέχη του ΑΚΕΛ και σε τουρκοκύπριους πολιτικούς παράγοντες της περιόδου 1940- 1950 αλλά και η ένταξη πολλών τουρκοκυπρίων σε συνδικάτα ελεγχόμενα από το ιδιόμορφο αυτό κομουνιστικό κόμμα, δεν φαίνεται να οδήγησαν στη «μεγάλη νίκη της φτωχολογιάς ενάντια στην πλουτοκρατία», σύμφωνα με ανακοινώσεις του ΑΚΈΛ στις δημοτικές εκλογές του 1946.<br /> <br /> Όσον αφορά την αντιπροσωπευτικότητα του ενωτικού δημοψηφίσματος υπέρ της Ένωσης, αναδιφώντας το Ιστορικό Μουσείο Αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Κτωρής εντόπισε έγγραφο που αναφέρει ότι στις αρχαιρεσίες της 13ης Ιουλίου του 1948 υπέγραψαν υπέρ μόλις… 47 Τουρκοκύπριοι σε σύνολο 80.000. Δια του λόγου το αληθές, παραθέτει τον ονομαστικό κατάλογο των μουσουλμάνων ψηφοφόρων κατά… ενορία. Παρ΄ όλα αυτά, η ελληνική ιστοριογραφία επέμενε πως οι Τουρκοκύπριοι όχι μόνο δεν αντιτάχθηκαν αλλά συμμετείχαν στο δημοψήφισμα!<br /> <br /> Από την πληθώρα των στοιχείων ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να μάθει παραστατικά γεγονότα που δείχνουν το κλίμα της εποχής:<br /> <br /> -Το 1957 η εθνικιστική υστερία στην Τουρκία είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο ώστε 12.000 φοιτητές εισέφεραν από μία σταγόνα αίμα για να βαφτεί σημαία με το σχήμα της Κύπρου και να παραχωρηθεί στους Τουρκοκύπριους σε ειδική τελετή στη Λευκωσία.<br /> <br /> - Ενώ οι νεκροί και στις δύο κοινότητες στις συγκρούσεις του Αυγούστου 1958 έφθαναν τους 59, οι Τουρκοκύπριοι ανήγγειλαν την απόφασή τους για δημιουργία των πρώτων αμιγών δημοτικών τους συμβουλίων και οι εργαζόμενοι μουσουλμάνοι στους λειτουργούντες δήμους υποχρεώθηκαν να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους για να στελεχώσουν τους νεοσύστατους διχοτομικούς δήμους.<br /> <br /> - Εκμεταλλευόμενοι αριστοτεχνικά τις ακρότητες μερίδας της ελληνοκυπριακής πλευράς ,ο Φεϊζάλ και ο Ντεκτάς, σε συνάντησή τους με τον (Βρετανό ) υπουργό Αποικιών τον Δεκέμβριο του 1958, ζήτησαν δικά τους… νοσοκομεία επικαλούμενος έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους ελληνοκύπριους γιατρούς.<br /> <br /> Στο κεφάλαιο με τίτλο «Η επιβράβευση» ο συγγραφέας παραθέτει τα βασικά διχοτομικά άρθρα των μοιραίων για τη νήσο Συμφωνιών της Ζυρίχης που υπέγραψε, κατόπιν πιέσεων από την κυβέρνηση Καραμανλή, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος τον Φεβρουάριο του 1959, με διαφωνούντα τον αρχηγό της ΕΟΚΑ στρατηγό Γρίβα και πανηγυρίζοντα τον Τούρκο Πρωθυπουργό Μεντερές, αφού η Τουρκία, όπως και η Ελλάδα και η Βρετανία βέβαια, έπαιρνε το δικαίωμα επέμβασης και την άδεια εγκατάστασης τουρκικής στρατιωτικής δύναμης σε ισορροπία προς την ελληνική δύναμη Κύπρου.<br /> <br /> Τελικά, ο μελετητής επισημαίνει ότι η βίαιη εθνοτική αντιπαράθεση και ο κίνδυνος διάρρηξης της νατοϊκής συμμαχίας οδήγησε σε ένα κράτος υπό την κηδεμονία των τριών εγγυητριών δυνάμεων.<br /> <br /> Το συμπέρασμα από τη μελέτη των 755 σελίδων του εν λόγω πονήματος είναι ότι η διαλεκτική του μίσους, αργά ή γρήγορα, οδηγεί σε νεκρούς και από τα δύο αντιμαχόμενα μέρη. Και από κει στην τραγωδία…<br /> <a href="http://www.sigmalive.com/" target="_blank">πηγή</a>

Σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου ήδη από το 1948!

Πότε διατυπώθηκε η ιδέα της διχοτόμησης στην Κύπρο; Το 1948! Τότε η εφημερίδα «Χουριέτ» έριξε πρώτη την ιδέα, απηχώντας τις απώτερες ...

Διαβάστε την συνέχεια

Guardian: Η Χρυσή Αυγή πάει την Ελλάδα σε εμφύλιο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img alt="" height="144" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/KOMMATA/XRYSHAYGH/mixaloliakos_xairetismos.jpg" width="280" /></div> <br /> Σε δημοσίευμα της η βρετανική εφημερίδα αναφέρεται εκτενώς στην επίθεση  εναντίων μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα την οποία <strong>χαρακτηρίζει δολοφονική.</strong><br /> <br /> Στην επίθεση που δέχθηκαν τα μέλη του ΚΚΕ και στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που την ακολούθησαν αναφέρεται με εκτενές ρεπορτάζ ο <strong>Guardian. 

</strong><br /> <br /> Η βρετανική εφημερίδα χαρακτηρίζει την επίθεση ως την πιο βίαιη από την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή.<br /> <br /> Όπως σημειώνει <strong>“με το Κομμουνιστικό Κόμμα να ετοιμάζεται για το φεστιβάλ νεολαίας στις επόμενες ημέρες , η επίθεση τα μεσάνυχτα της Πέμπτης έρχεται εν μέσω αυξανόμενων φόβων ότι η ακροδεξιά προσπαθεί να καλλιεργήσει ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. </strong><br /> <br /> Άλλωστε, προβεβλημένα μέλη της Χρυσής Αυγής, έχουν προβλέψει πως η χτυπημένη από την κρίση χώρα οδηγείται σε εμφύλιο πόλεμο”.

Η εφημερίδα δημοσιεύει δηλώσεις αναλυτών που υποστηρίζουν πως <strong>“η επίθεση των μελών της Χρυσής Αυγής αποδεικνύει την αυτοπεποίθηση τους και την ικανότητα τους να εξαπλώνουν την επιρροή τους και στοχεύουν στις γειτονιές της μεσαίας τάξης των Αθηνών”.

</strong><br /> <br /> Στο τέλος του άρθρου ο Guardian αναφέρει πως “σχολιαστές έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται εάν η συντηρητική κυβέρνηση θα έπρεπε να συνεργαστεί με την Χρυσή Αυγή, καθώς οι απόψεις τους σε θέματα δημόσιας τάξης, είναι ενοχλητικά ίδιες”.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Guardian: Η Χρυσή Αυγή πάει την Ελλάδα σε εμφύλιο

Σε δημοσίευμα της η βρετανική εφημερίδα αναφέρεται εκτενώς στην επίθεση  εναντίων μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα την οποία χαρακτηρίζει δολοφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Μεσαίωνας της Συρίας: Αντικαθεστωτικοί αποκεφαλίζουν στρατιώτες - Οι φωτό της ντροπής

<img alt="" height="186" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WORLD/MIDDLEEAST/SYRIA/EKTELESEIS/cache/11-2-630x419.jpg" width="280" /><br /> <br /> Κάθε μέρα η Δύση “ανακαλύπτει” ότι στη Συρία δεν είναι μόνο οι κυβερνητικές δυνάμεις που ευθύνονται για αγριότητες. Οι λεγόμενοι αντικαθεστωτικοί είναι το πραγματικό πρόβλημα. Η αγριότητα με την οποία εκτελούν όποιον δεν είναι μαζί τους ευτυχώς αρχίζει να προβάλεται από τα δυτικά ΜΜΕ .<br /> Τα περιοδικά Time και Paris Match δημοσίευσαν μερικές συγκλονιστικές φωτογραφίες από εκτελέσεις στην Συρία κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. <br /> Ελεύθερος συνεργάτης του οποίου το όνομα δεν ανακοινώθηκε, έδωσε στο TIME φωτογραφίες που τράβηξε στις 31 Αυγούστου στην περιοχή Κεφεργκάν στο Χαλέπι. <br /> <br /> <strong>Ο ίδιος περιγράφει: </strong><br /> <br /> “Έφεραν τον νεαρό στην πλατεία με δεμένα μάτια. Ήταν η τέταρτη εκτέλεση σε μία μέρα... Ο κόσμος άρχισε να κραυγάζει. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Εάν επενέβαινα θα με έπαιρναν και μένα, αλλά ήξερα πως η εκτέλεση θα γινόταν. Είδα μια εικόνα απόλυτης σκληρότητας. Τον έβαλαν να γονατίσει. Τα χέρια του ήταν δεμένα. Είχε παγώσει. Δύο μέλη της αντιπολίτευσης του ψιθύρισαν κάτι στο αυτί. Ο νέος άνθρωπος με αθώο και θλιβερό τρόπο απάντησε. Καθώς δεν ξέρω αραβικά δεν κατάλαβα τι έλεγαν. Αντιστάθηκε. Του κόψανε το λαιμό. Οι στιγμές εκείνες στην Συρία ήταν στιγμές μεσαίωνα”.<br /> Οι φωτογραφίες που δημοσίευσε το γαλλικό περιοδικό Paris Match τραβήχτηκαν στις 31 Αυγούστου στο χωριό Αζάζ κοντά στην Τουρκία. Άτομο της φιλικής στον Άσαντ πολιτοφυλακής Σεμπιχά, εκτελέστηκε με σπαθί από τους της αντιπολίτευσης.<br /> <strong><br /> ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ TIME ΚΑΙ ΤΟ PARIS MATCH<br /> <br /> <img alt="" height="186" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WORLD/MIDDLEEAST/SYRIA/EKTELESEIS/1-9.jpg" width="280" /><br /> <br /> <img alt="" height="186" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WORLD/MIDDLEEAST/SYRIA/EKTELESEIS/3-5.jpg" width="280" /><br /> <br /> <img alt="" height="186" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WORLD/MIDDLEEAST/SYRIA/EKTELESEIS/4-4.jpg" width="280" /><br /> <br /> <img alt="" height="157" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WORLD/MIDDLEEAST/SYRIA/EKTELESEIS/21436822.jpg" width="280" /></strong><br /> <br /> <a href="http://www.onalert.gr/">Πηγή</a>

Ο Μεσαίωνας της Συρίας: Αντικαθεστωτικοί αποκεφαλίζουν στρατιώτες - Οι φωτό της ντροπής

Κάθε μέρα η Δύση “ανακαλύπτει” ότι στη Συρία δεν είναι μόνο οι κυβερνητικές δυνάμεις που ευθύνονται για αγριότητες. Οι λεγόμενοι αντικαθεσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αρχή του τέλους της G20 έγινε στην Αγία Πετρούπολη;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.e-afipnisi.gr/img/8d1d4829b2e801ba4e41ba48f5a549d4g20.jpg500.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="http://www.e-afipnisi.gr/img/8d1d4829b2e801ba4e41ba48f5a549d4g20.jpg500.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Η «οικονομική ατζέντα» δεν αγγίχτηκε επί της ουσίας. Η πολιτική, όμως, και κυρίως η κρίση στη Συρία, είχε την τιμητική της. Σε πολύ υψηλούς τόνους μάλιστα, όπως όταν ο Πούτιν –εμμέσως πλην σαφέστατα- αποκάλεσε τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, «ψεύτη».<br /> <br /> Την προηγούμενη εβδομάδα η Σύνοδος Κορυφής των χωρών- μελών της Ομάδας των Είκοσι (G2)0) στην Αγία Πετρούπολη προκάλεσε μεγαλύτερο παγκόσμιο ενδιαφέρον από το αναμενόμενο, κυρίως λόγω της όξυνσης της κατάστασης στη Συρία. Και, παρ’ ότι εκτιμάτο ότι η Ρωσία θα δυσανασχετούσε επειδή η «πολιτική ατζέντα» παραγκώνισε την «οικονομική ατζέντα» της Συνόδου, που τόσο σχολαστικά είχε προετοιμάσει η Ρωσία, ως οικοδεσπότης, μάλλον συνέβη το αντίθετο. Αλλωστε, το ύφος του ρώσου προέδρου κάθε άλλο παρά στενοχώρια έδειχνε.<br /> <br /> Οσον αφορά τις τοποθετήσεις Πούτιν στο φλέγον θέμα της Συρίας, τόσο τις παραμονές όσο και στη διάρκεια της Συνόδου, ο Ρώσος πρόεδρος ύψωσε θεαματικά τους τόνους, κατηγορώντας ευθέως  τις ΗΠΑ για την σχεδιαζόμενη στρατιωτική επέμβαση κατά του καθεστώτος Άσαντ. Ενδεικτικό ήταν το σχόλιό του για τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, για τον οποίο είπε ότι «ψεύδεται, και το γνωρίζει ότι ψεύδεται». Μια βαρύτατη δήλωση, την οποία έκανε ο Β.Πούτιν, όταν η αμερικανική πλευρά διέρρευσε την «πληροφορία» ότι η Ρωσία θα παράσχει πιθανώς τη στήριξή της σε στρατιωτικά πλήγματα εναντίον της Συρίας, εφόσον κατατεθούν πειστικές αποδείξεις για ενοχή του Άσαντ σχετικά με την τελευταία πολύνεκρη επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία.<br /> <br /> Η συγκεκριμένη στάση και το ύφος του Πούτιν, πρόσθεσαν μερικές νέες πινελιές στην αρκετά γνώριμη στη Δύση εικόνα του Ρώσου προέδρου, ως ενός οξύ στη γλώσσα ηγέτη, ο οποίος έχει έναν αδιαμφισβήτητο προσανατολισμό προς την προστασία των εθνικών συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστή και πρόθυμο για συμβιβασμούς. Ωστόσο, όσο άνετα και αν αισθανόταν ο Πούτιν ως οικοδεσπότης της Συνόδου, και όσο επιτυχείς κι αν ήταν οι κατηγορίες του κατά της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα η οποία έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, στους παρατηρητές δεν θα μπορούσε να μην σχηματιστεί η εντύπωση ότι η G20, που τα τελευταία δυο χρόνια είχε δημιουργήσει πολλές ελπίδες ως ένα θετικό σχήμα διεθνούς διαλόγου, μετατρέπεται σε έναν ακόμη «άνευ νοήματος φορέα», όπου η εικόνα υπερισχύει του περιεχομένου.<br /> <br /> <b>Δεν ασχολήθηκαν με την οικονομική κρίση</b><br /> <br /> Εξωτερικά, όλα έδειχναν πολύ καλά. Μάλιστα, στη διακήρυξη της Αγίας Πετρούπολης οι μετέχοντες συμπεριέλαβαν αρκετές σημαντικές κατευθύνσεις κοινής δράσης με σκοπό την επίλυση των παγκόσμιων οικονομικών προβλημάτων. Όμως, οι περιστάσεις υπό τις οποίες διεξήχθη η συνάντηση της G20, δεν προσέδωσαν καμία βεβαιότητα για την υλοποίηση των στόχων αυτών.<br /> <br /> Μπορεί να αποτελεί σύμπτωση, αλλά τα περασμένα «χρυσά χρόνια» της G20 συνέπεσαν με την «επανεκκίνηση» των ρωσοαμερικανικών σχέσεων, όσο κι αν επικρίθηκε ως ελλιπής και αναποτελεσματική. Η ατμόσφαιρα της -έστω περιορισμένης- εμπιστοσύνης, και της πρόθεσης συνεργασίας που προέκυψε μεταξύ Ομπάμα και Μεντβέντιεφ, σε συνδυασμό με την απειλή για παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάρρευση, επέτρεψαν το διάστημα 2009-2011, όχι μόνο να συμφωνηθούν κοινές δράσεις στο πλαίσιο των Είκοσι, αλλά και να διασφαλιστεί η τήρηση των συμφωνιών που είχαν επιτευχθεί.<br /> <br /> Θα ήταν μεγάλη υπερβολή ίσως, να ισχυριστεί κανείς ότι η επιτυχία της G20, που περιλαμβάνει τις είκοσι πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη, εξαρτάται μόνο από τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και συνδέεται με το momentum στο οποίο βρίσκονται οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να υποτιμάται αυτός ο πολύ σημαντικός παράγοντας. Η G20 προσπαθεί σήμερα να διεκδικήσει το ρόλο ενός νέου σημαντικού κόμβου στο σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ενός φορέα που θέτει τους κανόνες του παιχνιδιού στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Όπως έδειξε η ρωσική προεδρία στον Οργανισμό αυτό, η Μόσχα εκλαμβάνει την G20 με σοβαρότητα και είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει ένα νέο μηχανισμό για την επίλυση των πολλών και διαφόρων ζητημάτων.<br /> <br /> Ωστόσο, η συγκυρία που επέβαλε τη συριακή κρίση πάνω από την οικονομική ατζέντα, κατέδειξε παράλληλα ότι η επιτυχία της G20 είναι ελάχιστα πιθανή. Και η αιτία είναι το βαθύ πολιτικό χάσμα μεταξύ των μελών της. Πόσο μάλλον, αφού η υλοποίηση των στόχων που έχουν εκπονηθεί στο πλαίσιο της G20, επαφίεται στην καλή πρόθεση των εμπλεκόμενων κυβερνήσεων. Να σημειωθεί πάντως, ότι οι φωνές που ακούστηκαν υπέρ και κατά της επίθεσης στη Συρία μοιράστηκαν περίπου ισομερώς. Από τη μεριά της, η Ρωσία ηγήθηκε ξεκάθαρα της τάσης ενάντια στα επιθετικά σχέδια της κυβέρνησης Ομπάμα. Ακόμη και η Κίνα, η οποία διαθέτει και αυτή το δικαίωμα άσκησης βέτο στο ΣΑ του ΟΗΕ, όπως και η Ρωσία, προτίμησε να μην προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα και απλώς συμφώνησε με τις θέσεις Πούτιν.<br /> <br /> <b>Αντιαμερικανισμός και στο βάθος επανεκκίνηση</b><br /> <br /> Θα έπρεπε οι Ρώσοι να είναι χαρούμενοι με αυτή την εξέλιξη; Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν είναι εύκολη. Η αποτελεσματική εναντίωση απέναντι στις ΗΠΑ αυξάνει το κύρος της Ρωσίας και του προέδρου της στα μάτια πολλών ανθρώπων. Για ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας, η προβολή της εικόνας της Ρωσίας ως μιας υπερδύναμης, έστω και μόνο σε φραστικό επίπεδο, αποτελεί ένα ιδιότυπο «ψυχολογικό ντοπάρισμα» που είναι απαραίτητο για να ξεπεραστεί η μελαγχολία για το χαμένο μεγαλείο. Και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος κατ’ επανάληψη έχει ξυπνήσει τα αντανακλαστικά της νοσταλγίας για τη σοβιετική εποχή, εκτελεί πρόθυμα τα καθήκοντα ψυχοθεραπευτή για εκείνους τους ψηφοφόρους που νοσταλγούν την «Αυτοκρατορία».<br /> <br />  Όπως και κάθε ναρκωτικό, ωστόσο, έτσι και αυτός ο αυτοκρατορικού τύπου αντιαμερικανισμός έχει το τίμημά του και μπορεί να προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις στην G20. Η επιτυχία της G20, για την οποία πειστήκαμε στην Αγία Πετρούπολη ότι ενδιαφέρεται πολύ η Ρωσία, μπορεί να καταστεί ένα από τα θύματα της υπέρμετρης αφοσίωσης στη συγκρουσιακή ρητορική.<br /> <br /> Παρότι τους τελευταίους μήνες γίναμε επανειλημμένα μάρτυρες του ότι η Μόσχα κλίνει στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον σε συγκρουσιακά σενάρια, η ανάγκη για συνεργασία στα θέματα της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης μπορεί -υπό ευνοϊκές συγκυρίες- να αποτελέσει την αφορμή για αλλαγή του προτύπου των σχέσεων που έχει διαμορφωθεί. Κάποιες ελπίδες δημιουργεί το γεγονός ότι σχεδόν ταυτόχρονα με το νέο κύμα σκληρής κριτικής με αποδέκτη τις ΗΠΑ, από το Κρεμλίνο ήχησαν και κάποιες φωνές για την υποθετική δυνατότητα μιας νέας επανεκκίνησης στις σχέσεις Ρωσίας και ΗΠΑ. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτό συνέβη τις ημέρες των εργασιών της συνόδου της G20.<br /> <br /> <span style="font-size: xx-small;"><i>*Ο Ιβάν Τσβετκόφ είναι καθηγητής της έδρας αμερικανικών σπουδών της Σχολής Διεθνών Σχέσεων του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Είναι ειδικός στον τομέα της ιστορικής επιστήμης και της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής, καθώς και στις ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Από το 2003 είναι δημιουργός και διαχειριστής της επιμορφωτικής ιστοσελίδας «Η ιστορία των ΗΠΑ: Εκπαιδευτικό υλικό» (http://ushistory.ru).</i></span><br /> <br /> <a href="http://www.e-afipnisi.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η αρχή του τέλους της G20 έγινε στην Αγία Πετρούπολη;

Η «οικονομική ατζέντα» δεν αγγίχτηκε επί της ουσίας. Η πολιτική, όμως, και κυρίως η κρίση στη Συρία, είχε την τιμητική της. Σε πολύ υψηλο...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετά τη Συρία έρχεται τώρα η σειρά της Τουρκίας;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.wfdy.org/wp-content/uploads/2012/10/turkey_and_syria_20121006115532_320_2401.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="http://www.wfdy.org/wp-content/uploads/2012/10/turkey_and_syria_20121006115532_320_2401.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Μελετώντας τα κείμενα, τις αναλύσεις και τα άρθρα που γράφονται διεθνώς αυτές τις μέρες, μετά την πρόταση της Ρωσίας για έλεγχο του χημικού οπλοστασίου της Συρίας από τη διεθνή κοινότητα, με σκοπό την αποφυγή του στρατιωτικού κτυπήματος, ένας όρος ή ακριβέστερα μια θεωρία μάς τράβηξε την προσοχή. Πρόκειται για τη «θεωρία του ελεγχόμενου χάους», την οποία επικαλέστηκε ο Ρώσος δημοσιογράφος Βίκτορ Καμένεβ, για να εξηγήσει την πολιτική που ασκούν οι ΗΠΑ, υποστηριζόμενες από το Ισραήλ, λέμε εμείς, στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και εν προκειμένω στη Συρία.<br /> <br /> Ο Ρώσος δημοσιογράφος στο άρθρο του αναφέρει ότι, αφού διαμελιστεί η Συρία, ως αποτέλεσμα της ακολουθούμενης πολιτικής, θα έλθει η σειρά της Τουρκίας -και όχι του Ιράν- να γευθεί τα «φρούτα» της πολιτικής του ελεγχόμενου χάους, αφού θα έχει συσσωρευθεί στην περιοχή μια δυναμική αστάθειας, η οποία θα εξαχθεί προς την Τουρκία, όπου υπάρχουν και είναι ώριμες οι αντικειμενικές συνθήκες για κάτι τέτοιο. Το Κουρδικό και ο τριακονταετής πόλεμος με τους αντάρτες του ΡΚΚ, σε συνδυασμό με τα άλλα ζητήματα εθνοτικής και θρησκευτικής ανομοιογένειας που ενυπάρχουν στην Τουρκία, την καθιστούν υποψήφια και της δίνουν προτεραιότητα να είναι αυτή το επόμενο «θύμα» αυτής της πολιτικής.<br /> <br /> Οσον αφορά την πολυετή συμμαχική σχέση της Αγκυρας με την Ουάσινγκτον, σύμφωνα πάντα με τον Ρώσο αρθρογράφο, η Τουρκία έχει ολοκληρώσει την αποστολή της και από τούδε και στο εξής θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα καλύτερα διαμελισμένη παρά ενωμένη!<br /> <br /> Συμβάλλοντας κι εμείς με τη σειρά μας στην ως άνω προσέγγιση, να προσθέσουμε ότι, όσον αφορά τη Συρία, ο στρατηγικός ελιγμός της Ρωσίας να προτείνει τον έλεγχο του χημικού οπλοστασίου της Συρίας από τη διεθνή κοινότητα, πέραν του ότι δίνει διέξοδο στις ίδιες τις ΗΠΑ, εξασφαλίζει την εκπλήρωση ενός μείζονος σημασίας στρατηγικού στόχου του Τελ Αβίβ. Είναι γνωστό ότι ένα από τα σοβαρά ζητήματα που θα είχε να αντιμετωπίσει το Ισραήλ σε περίπτωση πολέμου με το Ιράν είναι η απειλή από το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας, που μπορεί να στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινών πολιτών. Τώρα, με την εξουδετέρωση από τη μια πλευρά της απειλής αυτής, αφού δεν θα υφίσταται πλέον χημικό οπλοστάσιο, και τη διάλυση των στρατιωτικών και λοιπών κρατικών δομών λόγω του εμφυλίου που θα συνεχιστεί για αρκετό διάστημα από την άλλη, η απειλή από τη Συρία θα υποβαθμιστεί για το Ισραήλ, το οποίο θα μπορεί πλέον να επιδοθεί απερίσπαστο στην αντιμετώπιση της απειλής που ακούει στο όνομα Ιράν.<br /> <br /> Να συμπληρώσουμε και να πούμε ότι και η απειλή που ακούει στο όνομα Χεζμπολάχ θα υποβαθμιστεί κι αυτή, αφού η κρατική υπόσταση της Συρίας, που δεν θα υφίσταται πλέον τουλάχιστον στη μορφή που είχε μέχρι τώρα, ήταν απαραίτητη για τον εξοπλισμό και τη συντήρηση της πολεμικής μηχανής της σιιτικής οργάνωσης, που έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση το Ισραήλ τα προηγούμενα χρόνια.<br /> <br /> Κοιτώντας αντικειμενικά την εικόνα και την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Συρία και κρίνοντας τις πιθανές εξελίξεις, μπορούμε να πούμε με σχετική ασφάλεια ότι ο εμφύλιος στη Συρία θα συνεχιστεί, οδηγώντας στην πλήρη εξάντληση τα αντιμαχόμενα μέρη, ενώ σε κάθε περίπτωση ο σίγουρος κερδισμένος θα είναι ο κουρδικός παράγοντας, που ήδη κινείται με οργανωμένο τρόπο και σταθερά βήματα προς τη θεσμοθέτηση των κρατικών δομών που υπάρχουν από τον Ιούλιο του 2012 στη βόρεια Συρία, αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν Ροζάβα ή Δυτικό Κουρδιστάν.<br /> <br /> Φυσικά, για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο η Αγκυρα, εξοπλίζει και υποστηρίζει με κάθε τρόπο την ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση Αλ Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα, που δρα στη Συρία, την οποία στρέφει εναντίον των Δυνάμεων Λαϊκής Αμυνας, που δεν είναι τίποτε άλλο από τον στρατό των 20-25 χιλιάδων ανδρών και γυναικών που έχουν ιδρύσει οι στρατιωτικές δομές του ΡΚΚ, με έδρα το Κανδήλι.<br /> <br /> Το ζήτημα είναι ότι η Τουρκία με την κίνησή της αυτή όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, αφού οι εμπειροπόλεμοι αντάρτες του ΡΚΚ, που αποτελούν τον πυρήνα των Δυνάμεων Λαϊκής Αμυνας, αντιμετωπίζουν με σχετική ευκολία τους «αφιονισμένους» ισλαμιστές τρομοκράτες της Αλ Κάιντα, αλλά επιβαρύνει τη θέση της για την επόμενη μέρα, αφού η παρουσία ισλαμιστικών τρομοκρατικών ομάδων στην περιοχή και στο έδαφός της και ευνοεί και της δίνει... προτεραιότητα στην εφαρμογή της πολιτικής του ελεγχόμενου χάους.<br /> <br /> Α, να υπογραμμίσουμε ότι η εσπευσμένη δήλωση που έκανε ο Νταβούτογλου την 11η Σεπτεμβρίου, ότι «η Τουρκία δεν έχει καμία σχέση με την Αλ Νούσρα», δεν διορθώνει την κατάσταση, γιατί εκείνοι που πρέπει έχουν και φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα για την εμπλοκή της Αγκυρας και της κυβέρνησης Ερντογάν στην ισλαμική τρομοκρατία!!!<br /> <br /> Οπότε...<br /> <br /> Σάββας Καλεντερίδης<br /> <a href="http://www.dimokratianews.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Μετά τη Συρία έρχεται τώρα η σειρά της Τουρκίας;

Μελετώντας τα κείμενα, τις αναλύσεις και τα άρθρα που γράφονται διεθνώς αυτές τις μέρες, μετά την πρόταση της Ρωσίας για έλεγχο του χημικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρώσος ιστορικός: τα μεγάλα κράτη δεν υπολογίζουν τη τύχη ολόκληρων λαών

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://m.ruvr.ru/2013/09/13/1207484974/41iskenderov.jpg" imageanchor="1" style=""><img alt="книга Сербия, Черногория и албанский вопрос в начале ХХ века Петр Искендеров" border="0" class="w100" itemprop="image" src="http://m.ruvr.ru/2013/09/13/1207484974/41iskenderov.jpg" title="Ρώσος ιστορικός: τα μεγάλα κράτη δεν υπολογίζουν τη τύχη ολόκληρων λαών " /></a></div> <br /> Το βιβλίο «Η Σερβία, το Μαυροβούνιο και το αλβανικό ζήτημα στις αρχές του 20ου αιώνα» είναι αφιερωμένο στην έρευνα της ουσίας των εθνοτικών αντιδικιών στο παράδειγμα της Βαλκανικής. Προσπάθησα επίσης, να αναλύσω τους πιθανούς τρόπους διευθέτησής τους. Το βιβλίο αυτό είναι το αποτέλεσμα πολυετούς εργασίας με έγγραφα αρχεία της Ρωσίας, της Σερβίας, του Μαυροβούνιου και της Αλβανίας, καθώς επίσης και από την Αυστρία, την Ιταλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η ιστορική ανάλυση μου επέτρεψε να καταλήξω σε ορισμένα συμπεράσματα, τα οποία αφορούν στη σημερινή κατάσταση στη Βαλκανική χερσόνησο.<br /> Η σημερινή κατάσταση αποδεικνύει πως η εξέλιξη της ιστορίας, ιδίως στα Βαλκάνια ακολουθεί μια σπειροειδή κίνηση. Πάρα πολλά γεγονότα, τα οποία σήμερα παρατηρούνται στις χώρες της Βαλκανικής και τα οποία θέτουν εν αμφιβόλω την υπάρχουσα νομική τάξη και μάλιστα τα υπάρχοντα σύνορα, έχουν συμβεί πριν από εκατό χρόνια ακριβώς, σε αυτή την περιοχή. Η μη επίλυση των ζητημάτων δεν έκανε κανένα καλό. Σήμερα βλέπουμε ότι τα ευρωπαϊκά κράτη και η διεθνής κοινή γνώμη συνολικά, αρχίζουν να υποτιμούν το δυναμικό της βαλκανικής πυριτιδαποθήκης, το οποίο έχει τη συνήθεια να εκρήγνυται μια φορά κάθε εκατό χρόνια.<br /> <br /> Είναι γνωστή η άποψη του γερμανού καγκελάριου Γκέρχαρτ Σρέντερ, ότι η υποστήριξη από τη Γερμανία των αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, επέτρεψε στη Γερμανία να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο στην ιρακινή κρίση και πολύ περισσότερο να ταχθεί εναντίον των ΗΠΑ. Αυτό είναι ένα παράδειγμα για το πώς η θεωρία της μετριοπάθειας και των ισοδύναμων, η οποία έχει γεωπολιτικό χαρακτήρα, επιτρέπει στις μεγάλες δυνάμεις να πετύχουν τους στόχους τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους καθόλου τη μοίρα ολόκληρων λαών.<br /> Στη μονογραφία διαλύονται ορισμένοι μύθοι. Λόγος γίνεται, από τη μία πλευρά, για τον υποτιθέμενο αρχικό προγραμματισμό του προβλήματος του Κοσσυφοπεδίου, για τις ιστορικά αναπόφευκτες αντιθέσεις μεταξύ των Σέρβων και των Αλβανών στο πνεύμα της γνωστής θεωρίας της σύγκρουσης των πολιτισμών. Στον ένα πόλο βρίσκονται πολυάριθμες έρευνες, οι οποίες διεξήχθηκαν, κατά κύριο λόγο, στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ, οι οποίες εν γένει αρνούνται ότι υπάρχει οποιαδήποτε απειλή εκ μέρους του αλβανικού παράγοντα. Την ίδια στιγμή, κατηγορούν τη σερβική πλευρά και δεν βλέπουν τίποτα το παράξενο στην αυτοανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου.<br /> Βασικό συμπέρασμα, κατά την άποψη μου, είναι ότι οι εθνοτικές συγκρούσεις, όπως αυτή του Κοσσυφοπεδίου, και συνολικά οι αντιθέσεις μεταξύ των σέρβων και των αλβανών, μπορούν να επιλυθούν με τη βοήθεια διαφόρων μοντέλων ολοκλήρωσης, αν οι βαλκανικοί λαοί μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους, χωρίς έξωθεν εμπόδια.<br /> <a href="http://greek.ruvr.ru/" target="_blank">πηγή</a>

Ρώσος ιστορικός: τα μεγάλα κράτη δεν υπολογίζουν τη τύχη ολόκληρων λαών

Το βιβλίο «Η Σερβία, το Μαυροβούνιο και το αλβανικό ζήτημα στις αρχές του 20ου αιώνα» είναι αφιερωμένο στην έρευνα της ουσίας των εθνοτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Για τις εθνικές διεκδικήσεις των γειτόνων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.elora.gr/portal/images/stories/2012/11/megali-albania-berisha.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="http://www.elora.gr/portal/images/stories/2012/11/megali-albania-berisha.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Κύριοι, διάβασα το άρθρο του κ.Τζώρτζη στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» με τίτλο «Πραγματική και 'φυσική' Αλβανία» και όλα όσα κάνουν οι Αλβανοί εις βάρος της Ελλάδας, τις βλέψεις για μια «Μεγάλη Αλβανία» που τώρα ονομάζουν «φυσική» και θα περιλαμβάνει και την Ηπειρο κ.λπ. Απ' ότι βλέπω και διαβάζω, δεν είναι μόνο η Αλβανία· Σκόπια, Βουλγαρία, Τουρκία, όλοι θέλουν να πάρουν ένα κομμάτι της Ελλάδας λέγοντας το παραμύθι ότι "είναι δικό τους", ότι τα σύνορά τους φθάνουν ώς εδώ και ώς εκεί κ.λπ. Και διερωτήθηκα: Μα, η Ελλάδα γιατί ποτέ δεν κάνει τα ίδια ή και περισσότερα; <br /> Δηλαδή: <br /> * να βγαίνουν κάθε τρεις και πέντε ανακοινώσεις που θα ζητάνε μέρη της Αλβανίας, των Σκοπίων, της Τουρκίας, της Βουλγαρίας να επιστραφούν στην Ελλάδα, διότι γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτισμικά, ανθρωπολογικά κ.λπ. είναι ελληνικά, <br /> * να δημοσιεύονται σε περιοδικά και σε εφημερίδες χάρτες όπου περιοχές αυτών των χωρών εμφανίζονται ως ανήκουσες στην Ελλάδα, <br /> * να γίνονται με αρμοδίους διαλέξεις και συζητήσεις με την ίδια θεματολογία, <br /> * να δημοσιεύονται, να αναδημοσιεύονται και να προβάλλονται βιβλία που μιλούν για αρπαγή ελληνικών περιοχών και για την υποχρέωση επιστροφής τους στην Ελλάδα, <br /> * να βγαίνουν στην τηλεόραση και να διεκδικούν τα ελληνικά δικαιώματα, ώστε να τους ακούν και οι ξένοι. <br /> Να γίνονται όμως όλα αυτά, και άλλα ακόμη ενδεχομένως, συστηματικά και όχι να κάθονται οι Ελληνες απλώς να διαμαρτύρονται για τις "κακοήθειες" των γειτόνων και να κλαίγονται γι' αυτούς τους κακούς γείτονες που δεν σέβονται την ελληνική ιστορία! <br /> Ο,τι κάνουν οι άλλοι να ανταποδίδεται στο πολλαπλάσιο, διότι νομίζω πως μόνο έτσι θα σταματήσουν μια μέρα να λένε τις βλακείες τους. Την ανεκτικότητα της ελληνικής πλευράς τη θεωρούν αδυναμία και έλλειψη ατού. <br /> Οι σαχλές διπλωματικές διαμαρτυρίες και "επεμβάσεις" είναι ό,τι πιο στείρο θα μπορούσε να γίνει με τέτοιους γείτονες. Θα πρέπει κάποτε εδώ να το βάλουν αυτό για τα καλά στο μυαλό τους». <br /> <strong>Κρεσέντσιο Σαντζίλιο</strong><br /> <a href="http://www.enet.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Για τις εθνικές διεκδικήσεις των γειτόνων

Κύριοι, διάβασα το άρθρο του κ.Τζώρτζη στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» με τίτλο «Πραγματική και 'φυσική' Αλβανία» και όλα όσα κά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η φλόγα του Ελληνισμού από τα έγκατα της κυπριακής ΑΟΖ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP0DHJ-rylLCTBHPif-RZz8ufa8g7YLhc7cYCVRNNEmqfHZ7AthyXVkvcOJWA9HyzfuKOm-0KKg0VE54K5oD7K96X5FZhuMgSNwFEENl7Cl66lRDgQZVJoCZRPRBwfQwil7W0P4aLUKycO/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF394.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP0DHJ-rylLCTBHPif-RZz8ufa8g7YLhc7cYCVRNNEmqfHZ7AthyXVkvcOJWA9HyzfuKOm-0KKg0VE54K5oD7K96X5FZhuMgSNwFEENl7Cl66lRDgQZVJoCZRPRBwfQwil7W0P4aLUKycO/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF394.jpg" /></a></div> <br /> <strong>Μια νέα εποχή ξεκινά για τον Ελληνισμό: Το κυπριακό φυσικό αέριο είναι πολύ καλής ποιότητες και το κοίτασμα ανταποκρίνεται στις μέχρι στιγμής προβλέψεις σε ότι αφορά τον όγκο του. </strong><br /> Αυτό δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα της επιβεβαιωτικής γεώτρησης στο Βυθοτεμάχιο 12 που έγινε πριν δύο ημέρες. Η πίεση, το χρώμα της φλόγας και ορισμένα άλλα στοιχεία συντείνουν στο ότι το κοίτασμα ίσως και να ξεπερνά τις αρχικές προβλέψεις χωρητικότηττάς του.<br /> Προκειμένου να ξεκινήσει διαδικασία τιτλοποίησης (δηλαδή προπώλησης των κοιτασμάτων δεν αποκλείεται να υπάρξει και δεύτερη γεώτρηση, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία αφού οι λόγοι είναι περισσότερο τεχνικοί, καθώς λόγω της τεράστιας έκτασης του κοιτάσματος<strong> (έχει εμβαδόν 40 τετραγωνικά μίλια μεγαλύτερο από το ισραηλινό Ταμάρ) </strong>παρατηρήθηκαν ορισμένα ρήγματα που διαχωρίζουν το κοίτασμα και ίσως χρειαστεί να υπάρξει γεώτρηση κι σε δεύτερο τομέα του.<br /> <strong>Το τι σημαίνει αυτή η φλόγα είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος που αγνοεί το τι σημαίνει να είσαι στο κλαμπ τον χωρών παραγωγής φυσικής ενέργειας.</strong><br /> <strong>Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα προχωρήσει και στην Ελλάδα η διαδικασία εύρεσης υδρογονανθράκων, αν και δεμένοι στα δεσμά των Μνημονίων είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν η χώρα θα μπορέσει να αξιοποιήσει προς όφελός της τα κοιτάσματα (όλα τα μέχρι στιγμής στοιχεία δείχνουν ότι είναι μεγαλύτερα απότα κυπριακά) και αν η διαδικασία που θα βγούμε κερδισμένοι και όχι χαμένοι.</strong><br /> Προσέξτε το αρχικό άναμμα της φλόγας και τον "έκρηξη" φωτιάς που προκαλεί το φυσικό αέριο έρχεται από <strong>τα έγκατα του βυθού</strong> της κυπριακής ΑΟΖ...<br /> <strong>Είναι η φλόγα του μέλλοντος του Ελληνισμού...</strong><br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="//www.youtube.com/embed/yYoX7pZQ20M" width="480"></iframe><br /> <a href="http://www.defencenet.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η φλόγα του Ελληνισμού από τα έγκατα της κυπριακής ΑΟΖ

Μια νέα εποχή ξεκινά για τον Ελληνισμό: Το κυπριακό φυσικό αέριο είναι πολύ καλής ποιότητες και το κοίτασμα ανταποκρίνεται στις μέχρι στι...

Διαβάστε την συνέχεια

Μήπως καλύτερα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια ώρα αρχύτερα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/aganaktisame-varethikame.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84210" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/aganaktisame-varethikame.jpg" title="aganaktisame-varethikame" /></a></div> <br /> <strong>Τις τελευταίες ώρες, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των τελευταίων δημοσκοπήσεων που φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει οριακή πλειοψηφία έναντι της Νέας Δημοκρατίας, οι συζητήσεις στα μέσα ενημέρωσης για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων, η πολιτική συζήτηση στη χώρα έχει λάβει μια άγρια… ασχήμια.</strong><br /> <span style="color: blue;"><strong>Του Μιχαήλ Βασιλείου</strong></span><br /> Η εκρηκτική ανεργία με το εφιαλτικό 28% στις πιο κρίσιμες ηλικίες, βάζει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό και <strong>είναι φυσιολογικό εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών να πιστεύουν ότι είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να μη βρουν ποτέ ξανά δουλειά στη ζωή τους.</strong> Την ίδια στιγμή, νέοι, μορφωμένοι, καλλιεργημένοι, με φιλοδοξίες και όνειρα, αντιλαμβάνονται ότι <strong>ποτέ δεν θα μπορέσουν να δημιουργήσουν, να ανεξαρτητοποιηθούν από τις οικογένειές τους, να δημιουργήσουν οικογένειες,</strong> έστω κι αν κάποια στιγμή στο μέλλον μπορέσουν να απορροφηθούν σε δουλειές όμως που καμία σχέση δεν θα έχουν με τα προσόντα τους.<br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έτσι θα γίνει, σημαίνει όμως ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή, αυτή είναι η πεποίθηση που επικρατεί σε αυτή την κατηγορία πολιτών και ενδεχομένως να συμβάλλει στο να καθιστά ελκυστικά, είτε την «αντισυστημική» ρητορική είτε ακόμα και τα κηρύγματα μίσους που στρέφουν την οργή και τη δυνητική εκτόνωσή της ακόμα και στις πιο ακραίες και απάνθρωπες μορφές.</strong></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong></strong></span></div> Η «<strong>θεωρία των δύο άκρων</strong>» που θέλει τη<strong> Χρυσή Αυγή </strong>και τον <strong>ΣΥΡΙΖΑ </strong>τα δύο άκρα του πολιτικού συστήματος τα οποία ενισχύονται έχει τεθεί στο απόσπασμα. Η κυβέρνηση, ή για την ακρίβεια, <strong>στελέχη της ΝΔ, φέρονται να «κλείνουν το μάτι» στη Χρυσή Αυγή για να αποτραπεί υποτίθεται η εκτροπή της χώρας σε «αριστερά χέρια», </strong>παρότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, συνεχώς επαναλαμβάνει ότι πρόκειται για ένα «ναζιστικό μόρφωμα» με το οποίο δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει μετεκλογική συνεργασία.<br /> Ευελπιστώντας να συνεισφέρουμε στον δημόσιο διάλογο <strong>και επειδή στο παρελθόν έχει υποστηριχτεί σε αναλύσεις του παρόντος διαδικτυακού χώρου ότι «τα άκρα τροφοδοτούν το ένα το άλλο», να διευκρινίσουμε ότι άλλο ήταν το δικό μας σκεπτικό και άλλες οι συνθήκες</strong> υπό τις οποίες υποστηρίχτηκε.<br /> Το επιχείρημα ήταν σαφές: Ο «<strong>χαζοχαρούμενος</strong>», όπως είχε χαρακτηριστικά αποκληθεί, τρόπος με τον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αντιμετωπίσει <strong>π.χ. το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης,</strong> με την εθελοτυφλία που οδήγησε στην αντίδραση των χιλιάδων πολιτών που πλήττονταν, <strong>έδωσε χώρο για τη δυναμική είσοδο της Χρυσής Αυγής στο πολιτικό σκηνικό</strong>. Αυτό είχε εννοηθεί τότε και τίποτε παραπάνω.<br /> Αυτή τη στιγμή τα πράγματα έχουν αλλάξει. <strong>Η κρισιμότητα των στιγμών που περνάει η χώρα καθιστά άκρως επικίνδυνα τα παραδοσιακά πολιτικά παιχνίδια και τους γελοίους πολιτικούς ελιγμούς</strong> με σκοπό τη διαιώνιση του ενός ή του άλλου κόμματος στην εξουσία. <strong>Εξοργίζουν τους πολίτες και φέρνουν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα,</strong> τροφοδοτώντας εκ νέου την άνοδο των εντός ή εκτός εισαγωγικών ακραίους.<br /> Άρα, η κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσει εγκαίρως, ότι <strong>η περαιτέρω «αξιοποίηση» της… τρομολαγνικής ρητορικής είναι αυτή που θα διχάσει τη χώρα και θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενίσχυση της Χρυσής Αυγής</strong>. Είτε αρέσει είτε όχι. Ανεξαρτήτως των συνεπειών που θα έχει αυτό στην πορεία της χώρας και όλοι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/05/samaras-maximou.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="alignright size-medium wp-image-75551" height="174" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/05/samaras-maximou-300x187.jpg" title="samaras-maximou" width="280" /></a><strong>Η Νέα Δημοκρατία αδυνατεί να πιάσει τον σφυγμό της κοινωνίας και την απελπισία που αυτή βιώνει, παρότι γι’ αυτό δεν είναι δίκαιο να ψέξει κανείς τον πρωθυπουργό</strong> και πρόεδρό της, Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος είναι βουτηγμένος ολημερίς και ολονυχτίς στα προβλήματα του τόπου προσπαθώντας να βρει τις όποιες λύσεις, ώστε το «καράβι» να αποφύγει την «ξέρα». <strong>Ευθύνη έχουν οι ανεξαρτήτως ηλικίας παλαιοκομματικής νοοτροπίας φελλοί που έχουν μαζευτεί γύρω από την εξουσία,</strong> όπως άλλωστε πάντα συνέβαινε.<br /> Θα προχωρήσουμε στην υποβολή μιας <strong>ριζοσπαστικής και αντισυμβατικής για τα δεδομένα της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας πρότασης,</strong> καθώς είμαστε βαθύτατα πεπεισμένοι ότι πρώτιστο μέλημα για όλους θα πρέπει να είναι η αποφυγή του διχασμού της ελληνικής κοινωνίας. Για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι η αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού στη χώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν θα ξεκαθαρίσει <strong>όσο σέρνεται μια κατάσταση στην οποία υπάρχει περιθώριο από τη μία ανάπτυξης θεωριών του απόλυτου χάους και από την άλλη υποσχέσεις κάθε είδους και «αντιστασιακής» ρητορικής χωρίς περιεχόμενο</strong>.<br /> Για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση η χώρα ίσως και να χρειάζεται εκλογές. Να πάει ο λαός στην κάλπη, όμως, όχι υπό την απειλή των δύο ακραίων τοποθετήσεων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Ο Σαμαράς πρέπει να κάνει την πραγματική υπέρβαση. Αφήνοντας κατά μέρος τα περί καταστροφής της χώρας σε περίπτωση που χρειαστεί να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να δηλώσει δημοσίως «<strong>εμείς απλώς προειδοποιούμε ότι όσα διακηρύσσονται είναι ανεδαφικά, μη εφαρμόσιμα και θα οδηγήσουν τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες, εάν όμως ο ελληνικός λαός θέλει να το δοκιμάσει, είναι ελεύθερος να το πράξει</strong>».<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Samaras_Tsipras.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="alignleft size-medium wp-image-84211" height="174" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Samaras_Tsipras-300x187.jpg" title="Samaras_Tsipras" width="280" /></a>Παράλληλα, <strong>να τονίσει ξανά δεσμεύοντας την αξιοπιστία του,</strong> ότι η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να αποτελέσει πολιτικό εταίρο της Νέας Δημοκρατίας, <strong>βάζοντας έτσι τελεία στις εσωκομματικές παραφωνίες</strong> που δίνουν την ευκαιρία αύξησης της δυναμικής του κόμματος του Νίκου Μιχαλολιάκου, που βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί στο… σύστημα.<br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Το επιχείρημα εδώ είναι, ότι ο Σαμαράς θα πρέπει να δείξει δημοσίως ότι ΔΕΝ μπορεί να είναι πλέον «ταμπού» η αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αλλά μέρος του δημοκρατικού παιχνιδιού. Και ο πραγματικά μεγάλος πολιτικός συνδυάζει την ορθολογική διαχείρηση μιας δεδομένης οικονομικής κατάστασης με την κατανόηση των ορίων της κοινωνίας, αφού η εξόντωση της θα ακυρώσει στην πράξη τις όποιες επιτυχίες στον τομέα του δημοσιονομικού εξορθολογισμού.</strong></span></div> Από τη στιγμή που διάφοροι στη Νέα Δημοκρατία υποστηρίζουν – όχι αστήρικτα – ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα στο οποίο <strong>έχουν συρρεύσει τα «ορφανά του ΠΑΣΟΚ» περιμένοντας να ακολουθήσουν όσα είχαν γίνει μετά την πρώτη επικράτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στις εκλογές,</strong> ο μοναδικός τρόπος να πατηθεί φρένο στην – κατά τη Νέα Δημοκρατία – εκτός πραγματικότητας ρητορική και την υιοθέτηση των «αιτημάτων» κάθε κοινωνικής ή επαγγελματικής τάξης, είναι <strong>η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα</strong>, κάτι που θα γίνει μόνο εάν αναληφθεί η εξουσία από τον ΣΥΡΙΖΑ.<br /> <div style="text-align: center;"> <span style="color: maroon;"><strong>Εάν όντως στη Νέα Δημοκρατία πιστεύουν ότι θα σημειωθεί φυγή κεφαλαίων, θα κλείσουν περισσότερες επιχειρήσεις και η χώρα θα περιέλθει ταχύτατα σε αδιέξοδο και άλλα παρόμοια (εμείς δεν το θεωρούμε απίθανο), ας σταματήσουν να δαιμονοποιούν τον ΣΥΡΙΖΑ, ας τον αντιμετωπίσουν με πολιτικούς όρους, συνεχίζοντας να αρθρώνοντας το δικό τους πολιτικό μήνυμα. Η πραγματικότητα είναι αυτή που θα προσγειώσει απότομα τις ανεδαφικές προσδοκίες των ψηφοφόρων αλλά και τις ιδεοληψίες – ψευδαισθήσεις των στελεχών, αυτό θα αντικατοπτριστεί και στα ποσοστά του κόμματος μετεκλογικά.</strong></span></div> Δεν είναι δυνατόν <strong>το επιχείρημα-σύνθημα της «πολυσυλλεκτικότητας»</strong> από την άκρα αριστερά μέχρι το κέντρο να είναι βιώσιμη στρατηγική για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο τότε θα διαφανεί εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μετατραπεί σε ένα γνήσιο κόμμα εξουσίας, να διατηρήσει δηλαδή την εκλογική του «πελατεία», <strong>ή θα υπάρξουν διαρροές με τον σχηματισμό κάποιον κομμάτων είτε στα αριστερά του πολιτικού συστήματος είτε στο κέντρο</strong>.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Merkel_Samaras.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" class="aligncenter size-full wp-image-84212" height="186" src="http://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2013/09/Merkel_Samaras.jpg" title="Merkel_Samaras" width="280" /></a><br /> Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να αντιληφθεί ότι <strong>στη συγκεκριμένη πολιτική μάχη έχει το απόλυτο μειονέκτημα,</strong> αφού είναι παγιδευμένη στις επιταγές των ξένων δανειστών, αφού αυτή είναι η επιλογή που έχει κάνει και γι’ αυτήν θα κριθεί. <strong>Εφόσον στον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος και η Νέα Δημοκρατία εμμένει στη θέση της, η πολιτική ισορροπία θα αποκατασταθεί μόνο εάν δοκιμαστούν στον πολιτικό στίβο οι ανέξοδες πολιτικές διακηρύξεις. </strong><br /> Όσον αφορά το κυβερνών κόμμα βέβαια, <strong>η μειονεκτική στρατηγικά θέση στην οποία έχει περιέλθει αποτελεί και τη νέμεση,</strong> αφού εξακολουθούν να ρίχνουν τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ, αρνούμενοι να αναλάβουν <strong>μέρος της πολιτικής ευθύνης που τους αναλογεί</strong> για τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση αυτού του τόπου.<br /> <strong>Ας αλλάξουν λοιπόν το παλαιοκομματικό τους τροπάριο που ίσως κάποια χρόνια νωρίτερα είχε νόημα και ας σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως την μία πλευρά του νομίσματος, με την άλλη να έχει τη Χρυσή Αυγή.</strong> Δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στη δημοκρατία, ούτε όμως και στη μακροπρόθεσμη επιβίωση του δικού τους κόμματος. Ο κόσμος θα συνεχίσει να βλέπει τα τραγικά ποσοστά ανεργίας, τις απολύσεις και την απελπισία στις οικογένειες, ενώ <strong>οι υποσχέσεις που δίνονται για την οικονομία αφορούν προς το παρόν μόνο τα νούμερα, όχι τους ανθρώπους</strong>.<br /> Εν ολίγοις, με τη στρατηγική που ακολουθούν σήμερα, σκάβουν τον πολιτικό τους λάκκο… Εκτός κι αν αποφασίσουν – θα πρέπει πρώτα να το συνειδητοποιήσουν – <strong>ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο</strong> και πάνε στους εταίρους και δανειστές με μια τελείως διαφορετική πρόταση η οποία θα περιλαμβάνει και την πιθανότητα εκλογών, με το επιχείρημα ότι <strong>η κυβέρνηση δεν μπορεί να βλέπει τη χώρα να οδηγείται στον διχασμό λόγω της εμμονής της Μέρκελ στη λιτότητα</strong>. Το ότι όλοι αναγνωρίζουν πως σε αυτόν τον τομέα έχει σημειωθεί θεαματική πρόοδος είναι ένα σημαντικό όπλο.<br /> <!-- /metas --> <br /> Έχει έρθει η ώρα <strong>να απαιτηθούν μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας,</strong> έχει έρθει η ώρα ίσως ο πρωθυπουργός να απευθυνθεί στο <strong>Ευρωκοινοβούλιο</strong>, αλλά και να συναντήσει έναν-έναν <strong>τους ηγέτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης</strong> εξηγώντας την κατάσταση και να προειδοποιήσει για <strong>την επικίνδυνη τροπή που λαμβάνουν οι ισορροπίες στην ελληνική κοινωνία</strong>. Χρόνος δεν υπάρχει. <strong>Την επόμενη των γερμανικών εκλογών η καμπάνια πρέπει να αρχίσει…</strong><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Μήπως καλύτερα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια ώρα αρχύτερα;

Τις τελευταίες ώρες, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των τελευταίων δημοσκοπήσεων που φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει οριακή πλειοψηφία ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί γίνεται ένας πόλεμος; Και ποιος τον πληρώνει; Ένα κείμενο προσπαθεί να απαντήσει

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WAR_GENIKOS/olmos.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" height="154" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/WAR_GENIKOS/olmos.jpg" width="280" /></a></div> <br /> Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα συγγράμματος  που διδάσκεται στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. Το εντόπισε η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση και τα στοιχεία τα οποία αναφέρονται σ΄ αυτό έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για όποιον έχει το ερώτημα:<br /> <br /> <strong>Γιατί γίνεται ένας πόλεμος;</strong><br /> <br /> Το κείμενο:<br /> <br /> <strong>Τα παρασκήνια της αμερικανικής επίθεσης στο Ιράκ το 1991</strong><br /> <br /> Μέρος ύλης από το μάθημα «Κατασκευή μοντέλων και διαχείριση Φυσικών Πόρων 1», στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.<br /> <br /> <br /> Τα έξοδα για τον πόλεμο του κόλπου 40 δισεκατομμύρια δολάρια, Δηλαδή 38 δισεκατομμύρια ευρώ<br /> <strong><br /> Μα ποιος τα πλήρωσε;</strong><br /> Ενστικτωδώς μας έρχεται να πούμε πως τα 40 δις $ τα πλήρωσαν οι Η.Π.Α.<br /> <br /> Αυτό αληθεύει μερικώς: πράγματι: 40 δις $<br /> <br /> <strong>• Το 25% των εξόδων πληρώθηκε από τις ΗΠΑ (10 δις $)</strong><br /> <strong>• Το 75% των εξόδων πληρώθηκε από τα Αραβικά κράτη, συγκεκριμένα από Κουβέιτ και Σαουδική Αραβία (30 δις $)</strong><br /> <br /> <br /> <strong>Μα που τα βρήκαν τα χρήματα;</strong><br /> <strong>Η τιμή του πετρελαίου πριν τον πόλεμο ήταν περίπου 15$ το βαρέλι</strong>... αλλά με τον Πόλεμο του Κόλπου ανέβηκε μέχρι τα 42 $ το βαρέλι, δημιουργώντας ένα επιπλέον κέρδος υπολογιζόμενο γύρω στα 60 δις $<br /> <br /> <strong><br /> Σε ποιόν πήγε αυτό το κέρδος;</strong><br /> <br /> <br /> Στα Αραβικά Κράτη ισχύει ο νόμος του<strong> fifty - fifty: 50% στο εκάστοτε κράτος και 50% στην πολυεθνική που ελέγχει το κοίτασμα. </strong>Έτσι έχουμε...<br /> <br /> • Καθαρά κέρδη από την αύξηση του πετρελαίου: 60 δις $<br /> <br /> • 30 δις $ στις πετρελαϊκές εταιρίες<br /> <br /> • 30 δις $ στις κυβερνήσεις των αραβικών κρατών (Κουβέιτ + Σαουδική Αραβία)<br /> <br /> <strong>Ποιανού είναι οι πετρελαϊκές εταιρίες;</strong><br /> <br /> <strong>Στη Μέση Ανατολή η εξόρυξη και το εμπόριο του πετρελαίου είναι κυριολεκτικά στα χέρια των 7 Αδελφών (Shell, Tamoil, Esso...), όλες αμερικάνικες, από τις οποίες πέντε (5) είναι κρατικές. Άρα, 30 δις $:</strong><br /> <br /> • Περίπου 21 δις $ στο αμερικανικό κράτος<br /> <br /> • Περίπου 9 δις $ σε ιδιώτες αμερικάνους<br /> <br /> <strong><br /> Μερικοί υπολογισμοί</strong><br /> <img alt="" height="88" src="http://www.onalert.gr/files/Image/ONALERTPHOTOS/PINAKES/polemos.png" width="280" /><br /> <br /> <strong>Τώρα όλα είναι ξεκάθαρα... οι ΗΠΑ κέρδισαν 20 δις $ από τον πόλεμο! Ενώ κραύγαζαν: ελευθερώστε το Κουβέιτ, ήθελαν μόνο να φάνε το «τυρί»!</strong><br /> <br /> <br /> <strong>Πού πήγαν τα 40 δις $ που ξοδεύτηκαν για τα οπλικά συστήματα;</strong><br /> Στην πολεμική βιομηχανία, που όλως τυχαίως είναι όλη σχεδόν... ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ!<br /> Όμως δεν τελείωσε ακόμα...<br /> <br /> Δηλαδή οι ΗΠΑ, από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου και από τα κέρδη από το οπλικό σύστημα κέρδισαν...<br /> <strong>• 21-10= 11 δις $ άμεσα,</strong><br /> <strong>• 49 δις $ από τα οπλικά συστήματα!</strong><br /> <br /> <br /> <strong>Τελικά ποιος πλήρωσε τον πόλεμο του ’91 στο Ιράκ;</strong><br /> <strong>Αυτοί που χρησιμοποιούν το πετρέλαιο... δηλαδή εμείς!</strong><br /> <br /> <strong><br /> Τελευταίοι συλλογισμοί</strong><br /> Είναι πλέον εύκολο να υποθέσουμε ότι ο Πόλεμος του Κόλπου, το 1991, έγινε κυρίως για αυτά τα οικονομικά αίτια, και όχι για κάποιο ‘ανθρωπιστικό’ σκοπό ή για το ‘δικαίωμα της ελευθερίας’.<br /> <br /> Τώρα όμως είναι εύκολο να καταλάβουμε άλλα δυο επίκαιρα γεγονότα: τ<strong>ο γιατί του πολέμου στο Αφγανιστάν και του πολέμου στο Ιράκ.</strong><br /> <br /> • Ο πόλεμος στο Afghanistan είχε ως κύριο σκοπό την ίδρυση μιας υποχείριας κυβέρνησης που θα ήταν σύμφωνη με την κατασκευή ενός πετρελαιαγωγού (αμερικάνικης ιδιοκτησίας) μήκους 2.500 km που θα διέσχιζε το έδαφος του. 
Αυτός ο πετρελαιαγωγός, στρατηγικής σημασίας, έχει ως μοναδική εναλλακτική λύση, την κατασκευή ενός άλλου πετρελαιαγωγού, μήκους 5.500 km, πολύ πιο ακριβού στην κατασκευή και στη συντήρηση, λόγω των φόρων που θα επέβαλαν στις ΗΠΑ τα κράτη που θα τους διέσχιζε.
Πολύ πιο εύκολο λοιπόν, να κάνεις ‘σκόνη’ μια χώρα ήδη βασανισμένη από έναν 30χρονο πόλεμο και να την κάνεις ‘παράρτημα’, με την δυνατότητα της κατασκευής και της διαχείρισης του πετρελαιαγωγού από τον πιο σύντομο δρόμο με όλη την άνεση.<br /> <br /> • Για να καταλάβουμε πως ο Bush jr. επιτέθηκε και πάλι στο Iraq πρέπει να ξέρουμε πως οι ΗΠΑ ‘πλέουν’ μαζί με τους κυριότερους προμηθευτές πετρελαίου της Μέσης Ανατολής: την Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, μεταξύ τους παρουσιάζεται μία ρήξη. 
Η ρήξη γίνεται αγιάτρευτη, διότι η Σαουδική Αραβία είναι ένα από τα αναμεμιγμένα κράτη με την τρομοκρατία του Bin Laden, και γιατί η Διεθνής δημόσια γνώμη παρατάσσεται ενάντια αυτού του κράτους λόγω της έλλειψης σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα. 
Για την κυβέρνηση Bush δημιουργήθηκε λοιπόν ένας στόχος: η εύρεση ενός εναλλακτικού πετρελαϊκού προμηθευτή εκτός από την Σαουδική Αραβία στην Μέση Ανατολή. 
Ο πιο εύκολος τρόπος, φυσικά, είναι ένας πόλεμος στο Ιράκ και η ίδρυση μιας κυβέρνησης ‘μαριονέτα’ υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ.<br /> <br /> <strong>Η ερώτηση που μας έρχεται αυθόρμητα είναι: γιατί το Ιράκ; Για 3 απλούς λόγους: </strong><br /> <br /> • Είναι μια χώρα που δεν μπορεί να αμυνθεί (η φτώχια προερχόμενη από το εμπάργκο θανατώνει λόγω υποσιτισμού 300.000 μωρά το χρόνο).<br /> <br /> • Το Ιράκ προσφέρεται για μια εύκολη δικαιολογία (η παρουσία ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής, που φτιάχνονται μόνο με την υψηλή τεχνολογία και ξοδεύοντας πολλά χρήματα, δυο πράγματα που το Ιράκ δεν διαθέτει) για να δικαιολογήσουν την επίθεση στην διεθνή κοινότητα που δεν γνωρίζει τίποτα για τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων.<br /> <br /> • Μέχρι στιγμής, το Ιράκ δεν έχει την υπεράσπιση κανενός ισχυρού κράτους, που να είναι σε θέση να αντισταθεί αποφασιστικά σε μια αμερικάνικη εχθρική απειλή.<br /> <br /> • Εκτός αυτού, τα τελευταία 3 χρόνια, έγινε στη Βενεζουέλα μια κοινωνική επανάσταση, λόγω των δραματικών συνθηκών διαβίωσης των πολιτών, παρακινούμενη από τις αμερικάνικες πετρελαϊκές πολυεθνικές. 
Η Βενεζουέλα είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου των ΗΠΑ. 
Για την κυβέρνηση Bush έπρεπε λοιπόν να βρεθεί μια εναλλακτική λύση εκτός της Σαουδικής Αραβίας και της Βενεζουέλας.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Γιατί γίνεται ένας πόλεμος; Και ποιος τον πληρώνει; Ένα κείμενο προσπαθεί να απαντήσει

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα συγγράμματος  που διδάσκεται στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. Το εντόπισε η Αντιπολεμική Διεθνιστ...

Διαβάστε την συνέχεια