Το deal πέθανε. Οι Φρουροί της Επανάστασης γράφουν τώρα την απάντηση του Ιράν.

<img height="41" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/GettyImages-2283899652-1-768x432.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με την Τεχεράνη είναι «τελειωμένη» δεν άνοιξε απλώς νέο κύκλο έντασης. Μετέφερε το κέντρο βάρους από τη διπλωματία στους Φρουρούς της Επανάστασης, που πλέον καθορίζουν το πώς, πού και πόσο θα απαντήσει το Ιράν.<br /><br />Η στιγμή που η διπλωματία έχασε τον έλεγχο<br /><br />Η φράση του Ντόναλντ Τραμπ ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι πλέον «over» λειτούργησε σαν πολιτικός διακόπτης.<br /><br />Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη κινούνταν ακόμη μέσα στο πλαίσιο ενός εύθραυστου μνημονίου κατανόησης, το οποίο προέβλεπε προσωρινή αποκλιμάκωση, επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ και διαπραγματεύσεις για οριστική συμφωνία μέσα σε 60 ημέρες. Το κείμενο της συμφωνίας προέβλεπε επίσης μη επιβολή νέων κυρώσεων, σταδιακή άρση του ναυτικού αποκλεισμού και ασφαλή διέλευση εμπορικών πλοίων από το Ορμούζ.<br /><br />Όταν όμως ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν θέλει πλέον να διαπραγματευτεί με την ιρανική ηγεσία, το μήνυμα ήταν καθαρό: η πολιτική διαδικασία υποχωρεί και η στρατιωτική πίεση επιστρέφει στο προσκήνιο.<br /> Το IRGC παίρνει το τιμόνι<br /><br />Η μεγάλη αλλαγή δεν είναι μόνο ότι οι ΗΠΑ σκληραίνουν τη στάση τους.<br /><br />Είναι ότι στο εσωτερικό του Ιράν η απάντηση περνά όλο και περισσότερο στα χέρια των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Το IRGC δεν βλέπει την κρίση ως απλή διπλωματική διαφωνία. Τη βλέπει ως δοκιμή ισχύος, αποτροπής και εσωτερικής επιβίωσης του καθεστώτος.<br /><br />Για τους Φρουρούς, η αμερικανική πίεση δεν πρέπει να απαντηθεί με παραχωρήσεις, αλλά με κόστος.<br /><br />Αυτό σημαίνει:πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις ή συμμάχους,<br />πίεση στο Στενό του Ορμούζ,<br />επιθέσεις μέσω περιφερειακών δικτύων,<br />απειλές κατά της ναυσιπλοΐας,<br />και πιθανή σκλήρυνση της πυρηνικής στάσης της Τεχεράνης.<br /><br />Η διπλωματία δεν εξαφανίζεται. Αλλά πλέον λειτουργεί υπό τη σκιά της στρατιωτικής απάντησης. <div><br />Ο Τραμπ επέλεξε τη γλώσσα της τιμωρίας<br /><br />Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει τις νέες κινήσεις της ως απάντηση στις ιρανικές επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στο Στενό του Ορμούζ και ως προσπάθεια διασφάλισης της ελευθερίας ναυσιπλοΐας. Σύμφωνα με αμερικανικές αναφορές, οι επιδρομές στόχευσαν ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες κοντά στο Ορμούζ, ενώ η κρίση επεκτάθηκε με ιρανικά αντίποινα κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων σε Κουβέιτ και Μπαχρέιν.<br /><br />Όμως η πολιτική γλώσσα του Τραμπ έκανε την κρίση βαθύτερη.<br /><br />Όταν ένας Αμερικανός πρόεδρος χαρακτηρίζει ουσιαστικά νεκρή μια συμφωνία και επιτίθεται προσωπικά στην ιρανική ηγεσία, μειώνει δραματικά τον χώρο για άμεση επιστροφή στο τραπέζι.<br /><br />Για την Τεχεράνη, μια τέτοια δήλωση δεν είναι απλώς προσβολή.<br /><br />Είναι πρόκληση που απαιτεί απάντηση.<br />Το Ορμούζ γίνεται ξανά όπλο<br /><br />Το Στενό του Ορμούζ είναι το πραγματικό πεδίο μάχης.<br /><br />Όχι μόνο επειδή από εκεί περνά κρίσιμο ποσοστό της παγκόσμιας ενέργειας, αλλά επειδή εκεί το Ιράν διαθέτει τη μεγαλύτερη ασύμμετρη ισχύ του.<br /><br />Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ.<br /><br />Αρκεί να δείξει ότι μπορεί να κάνει τη διεθνή ναυσιπλοΐα ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και πολιτικά μη βιώσιμη.<br /><br />Γι’ αυτό οι Φρουροί της Επανάστασης αντιμετωπίζουν το Ορμούζ ως εργαλείο πίεσης.<br /><br />Κάθε απειλή κατά πλοίων, κάθε drone, κάθε πύραυλος, κάθε προειδοποίηση προς τις αγορές στέλνει το ίδιο μήνυμα:<br /><br />αν η Ουάσιγκτον πιέσει στρατιωτικά, η παγκόσμια οικονομία θα πληρώσει το κόστος.<br /> Η Τεχεράνη χωρίζεται σε δύο λογικές<br /><br />Στο εσωτερικό του Ιράν συγκρούονται δύο σχολές σκέψης.<br /><br />Η πρώτη, πιο διπλωματική, θέλει να διατηρήσει ανοιχτή την προοπτική μιας συμφωνίας, ειδικά εάν αυτή μπορεί να οδηγήσει σε άρση κυρώσεων, αποδέσμευση κεφαλαίων και οικονομική ανάσα.<br /><br />Η δεύτερη, που εκφράζεται κυρίως από το IRGC και τους σκληροπυρηνικούς κύκλους, θεωρεί ότι οι ΗΠΑ καταλαβαίνουν μόνο τη γλώσσα της αποτροπής.<br /><br />Η δήλωση Τραμπ ενίσχυσε τη δεύτερη γραμμή.<br /><br />Όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να αποσύρεται από τη συμφωνία, τόσο περισσότερο οι Φρουροί της Επανάστασης μπορούν να υποστηρίζουν ότι η διπλωματία απέτυχε και ότι μόνο η στρατιωτική πίεση μπορεί να προστατεύσει το Ιράν. </div><div><br />Το πυρηνικό ζήτημα επιστρέφει στο τραπέζι με χειρότερους όρους<br /><br />Η κατάρρευση της συμφωνίας δεν αφορά μόνο το Ορμούζ.<br /><br />Αφορά και το πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Το μνημόνιο προέβλεπε διατήρηση του status quo στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, συζητήσεις για το εμπλουτισμένο υλικό και τελικό μηχανισμό εποπτείας.<br /><br />Αν όμως η Τεχεράνη θεωρήσει ότι η Ουάσιγκτον παραβίασε ή εγκατέλειψε τη συμφωνία, οι σκληροπυρηνικοί μπορούν να πιέσουν για:περιορισμό συνεργασίας με διεθνείς επιθεωρητές,<br />αύξηση εμπλουτισμού,<br />αποχώρηση από δεσμεύσεις,<br />ακόμη και αλλαγή πυρηνικού δόγματος.<br />Αυτό θα μετατρέψει μια κρίση ναυσιπλοΐας σε κρίση πυρηνικής ασφάλειας.</div><div><br />Η Μέση Ανατολή μπαίνει σε φάση ελεγχόμενης ανάφλεξης<br /><br />Το πιο επικίνδυνο σενάριο δεν είναι απαραίτητα ένας άμεσος γενικευμένος πόλεμος.<br /><br />Είναι κάτι πιο ύπουλο:<br /><br />μια παρατεταμένη, ελεγχόμενη, αλλά συνεχώς κλιμακούμενη αντιπαράθεση.<br /><br />Οι ΗΠΑ χτυπούν για να αποκαταστήσουν την αποτροπή.<br /><br />Το Ιράν απαντά για να μη φανεί αδύναμο.<br /><br />Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο τίθενται σε συναγερμό.<br /><br />Οι αγορές πετρελαίου αντιδρούν.<br /><br />Το Ορμούζ παραμένει ευάλωτο.<br /><br />Και κάθε νέο επεισόδιο περιορίζει ακόμη περισσότερο τον χώρο της διπλωματίας.<br /><br />Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι «τελειωμένη» δεν σημαίνει απλώς αποτυχία μιας διαπραγμάτευσης.<br /><br />Σημαίνει αλλαγή φάσης.<br /><br />Η κρίση περνά από το επίπεδο της πολιτικής διαχείρισης στο επίπεδο της στρατιωτικής αποτροπής. Και σε αυτό το πεδίο, το IRGC έχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από τους Ιρανούς διπλωμάτες.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπάρχει ακόμη συμφωνία.<br /><br />Είναι ποιος ελέγχει την ιρανική απάντηση.<br /><br />Αν τον τόνο τον δώσει το υπουργείο Εξωτερικών, μπορεί να υπάρξει επιστροφή σε κάποιο είδος διαπραγμάτευσης.<br /><br />Αν όμως τον δώσουν οι Φρουροί της Επανάστασης, τότε το Ιράν θα απαντήσει όχι με παραγράφους, αλλά με πυραύλους, drones, ναυτική πίεση και περιφερειακά μέτωπα.<br /><br />Το deal μπορεί να τελείωσε στα λόγια του Τραμπ. Αλλά η πραγματική του ταφή ίσως γίνει στο Ορμούζ, από τους Φρουρούς της Επανάστασης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το deal πέθανε. Οι Φρουροί της Επανάστασης γράφουν τώρα την απάντηση του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος   Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με την Τεχεράνη είναι «τελειωμένη» δεν άνοιξε απλώς νέο κύκλο έντασης. Μετέφερε το κέντρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

 <img height="41" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/hCHAlQq8PPQk9QdLnNxNkVMmgAx6zSeFF4SnX_p4-uAtQWA0Scyjw42VctPW11fWWsUOpvcTBuxP9LrI1PmKGokvGoGNSgUn4wJlFSmHb8WzpzcGVj1TaJDXMUEfGMQI6fSwsIG-6VTRudE6YhSR0eP6hflo6asT-1xYXOkBOJyE_y1ybhyNPYDhPQI4LYT-1-768x432.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στρατηγικό όπλο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα ανοίξει ξανά πλήρως, αλλά αν η διεθνής κοινότητα μπορεί πλέον να θεωρεί ασφαλή τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.<br /><br />Στενά του Ορμούζ: Η παγκόσμια οικονομία ανάμεσα στην ενεργειακή ανάσα και την επόμενη γεωπολιτική κρίση<br />Το Στενό που κρατά στα χέρια του την παγκόσμια οικονομία<br /><br />Λίγα σημεία στον πλανήτη διαθέτουν τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία όσο τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Από αυτόν τον θαλάσσιο διάδρομο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και σημαντικό μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), καθιστώντας τον το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του κόσμου.<br /><br />Σε κάθε κρίση μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και των περιφερειακών συμμάχων τους, το Ορμούζ μετατρέπεται από εμπορική αρτηρία σε γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο εάν η ναυσιπλοΐα θα συνεχιστεί.<br /><br />Είναι εάν οι αγορές μπορούν να θεωρούν δεδομένη την ασφάλεια αυτού του περάσματος.<br />Η ενεργειακή αγορά μπορεί να περάσει από την έλλειψη στην υπερπροσφορά<br /><br />Μια ενδεχόμενη πλήρης αποκατάσταση της κυκλοφορίας δεν σημαίνει απαραίτητα σταθερότητα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης κρίσης, οι οικονομίες προσαρμόζονται: <div>μειώνουν την κατανάλωση,<br />αναζητούν εναλλακτικούς προμηθευτές,<br />διαφοροποιούν τις ενεργειακές τους πηγές,<br />επενδύουν στην ενεργειακή αυτάρκεια.<br /><br />Αν, μετά από μια περίοδο περιορισμένης προσφοράς, μεγάλες ποσότητες πετρελαίου επιστρέψουν ταυτόχρονα στις διεθνείς αγορές, δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί το αντίθετο πρόβλημα:<br /><br />υπερπροσφορά και έντονη πτώση των τιμών.<br /><br />Η Κίνα, η οποία παραδοσιακά λειτουργούσε ως ο μεγαλύτερος απορροφητής πλεονάζουσας παραγωγής, έχει ήδη διαφοροποιήσει σημαντικό μέρος των εισαγωγών της προς τη Ρωσία, μειώνοντας την εξάρτησή της από τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αυτό αλλάζει τις ισορροπίες ολόκληρης της αγοράς. </div><div><br />Η ειρήνη μπορεί να αποδειχθεί πιο εύθραυστη από την κρίση<br /><br />Ακόμη και αν υπάρξει πολιτική συμφωνία αποκλιμάκωσης, η ναυσιπλοΐα δύσκολα επιστρέφει άμεσα στην κανονικότητα.<br /><br />Οι ασφαλιστικές εταιρείες συνεχίζουν να τιμολογούν υψηλότερο κίνδυνο.<br /><br />Οι ναυτιλιακές εξετάζουν εναλλακτικές διαδρομές.<br /><br />Τα ασφάλιστρα παραμένουν αυξημένα.<br /><br />Το κόστος μεταφοράς δεν υποχωρεί αυτόματα.<br /><br />Παράλληλα, οποιαδήποτε νέα περιφερειακή κρίση — είτε στον Περσικό Κόλπο είτε μέσω των δικτύων επιρροής του Ιράν στη Μέση Ανατολή — θα μπορούσε να επαναφέρει την αβεβαιότητα μέσα σε λίγες ώρες.<br /><br />Με άλλα λόγια, ακόμη και όταν οι δεξαμενόπλοια κινούνται κανονικά, οι αγορές εξακολουθούν να τιμολογούν τον γεωπολιτικό κίνδυνο.<br />Το πετρέλαιο ως εργαλείο στρατηγικής πίεσης<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή που αφήνει πίσω της μια κρίση στο Ορμούζ δεν αφορά μόνο την αγορά ενέργειας.<br /><br />Αφορά τη γεωπολιτική.<br /><br />Εάν μια χώρα καταφέρει να χρησιμοποιήσει τη διακοπή της ναυσιπλοΐας ως μέσο διαπραγμάτευσης και να αποσπάσει πολιτικές ή οικονομικές παραχωρήσεις, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές:<br /><br />Οι ενεργειακοί διάδρομοι μπορούν να μετατραπούν σε όπλα εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Αυτό δεν επηρεάζει μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ιράν.<br /><br />Επηρεάζει:</div><div>τη Σαουδική Αραβία,<br />τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,<br />την Κίνα,<br />την Ινδία,<br />την Ιαπωνία,<br />αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Όλες οι μεγάλες οικονομίες εξαρτώνται, σε διαφορετικό βαθμό, από την ασφάλεια αυτής της θαλάσσιας αρτηρίας.</div><div>  <img height="380" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/straitofhormuz-1.jpg" width="280" /><br />Η νέα ενεργειακή γεωπολιτική έχει ήδη ξεκινήσει<br /><br />Ίσως η σημαντικότερη συνέπεια μιας κρίσης στο Ορμούζ να είναι ότι επιταχύνει μια διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Η ενεργειακή διαφοροποίηση μετατρέπεται πλέον από περιβαλλοντική επιλογή σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση εντείνει τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και ενεργειακή αυτονομία.<br /><br />Η Ιαπωνία επανεξετάζει τον ρόλο της πυρηνικής ενέργειας.<br /><br />Η Νότια Κορέα επενδύει σε νέες τεχνολογίες, ηλεκτροκίνηση και καθαρές μορφές παραγωγής.<br /><br />Ακόμη και χώρες που βασίζονται στις εξαγωγές πετρελαίου αντιλαμβάνονται ότι η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο πηγή εσόδων αποτελεί πλέον στρατηγικό κίνδυνο.<br /><br />Το Ορμούζ επιταχύνει την ενεργειακή μετάβαση περισσότερο από οποιαδήποτε διεθνή διάσκεψη για το κλίμα.<br />Η πραγματική μάχη αφορά τις εφοδιαστικές αλυσίδες<br /><br />Η κρίση απέδειξε ότι η παγκοσμιοποίηση δεν κρίνεται μόνο στα εργοστάσια ή στις χρηματαγορές.<br /><br />Κρίνεται στους θαλάσσιους διαδρόμους.<br /><br />Οι επιχειρήσεις εξετάζουν πλέον:εναλλακτικές εμπορικές διαδρομές,<br />μεγαλύτερα στρατηγικά αποθέματα,<br />διαφοροποίηση προμηθευτών,<br />μείωση εξάρτησης από γεωπολιτικά ευάλωτες περιοχές.<br /><br />Το κόστος αυτών των επιλογών είναι υψηλό.<br /><br />Το κόστος μιας νέας διακοπής, όμως, μπορεί να αποδειχθεί ακόμη υψηλότερο.<br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα πέρασμα. Είναι μοχλός ισχύος.<br /><br />Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση μετά από κάθε αποκλιμάκωση είναι ότι η κρίση τελείωσε.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη όλων των παικτών.<br /><br />Το Ιράν γνωρίζει πλέον ότι μπορεί να ασκήσει τεράστια πίεση μέσω των ενεργειακών ροών.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ότι η προστασία των θαλάσσιων οδών παραμένει βασικός πυλώνας της στρατηγικής τους παρουσίας στον Κόλπο.<br /><br />Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι πλέον ζήτημα γεωπολιτικής κυριαρχίας.<br /><br />Η Κίνα επιταχύνει τη διαφοροποίηση των προμηθειών της για να περιορίσει την έκθεσή της σε μελλοντικούς εκβιασμούς.<br /><br />Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι πλέον μόνο ένας ναυτικός διάδρομος.<br /><br />Είναι ένας δείκτης της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.<br /><br />Από την οπτική δυτικής πολιτικής , κάθε κρίση στο Στενό του Ορμούζ λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το βασικό δίδαγμα δεν είναι μόνο ότι μια διακοπή της ναυσιπλοΐας μπορεί να προκαλέσει σοκ στις αγορές. <br /><br />Είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναπροσαρμόζουν πλέον τη στρατηγική τους θεωρώντας πως τέτοιες κρίσεις δεν αποτελούν εξαιρέσεις αλλά επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του διεθνούς συστήματος.<br /><br />Η πραγματική μεταβολή δεν αφορά μόνο τις τιμές του πετρελαίου.<br /><br />Αφορά τη μετάβαση από μια εποχή ενεργειακής αλληλεξάρτησης σε μια εποχή ενεργειακής ασφάλειας, ανθεκτικότητας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.<br /><br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη. Είναι ο καθρέφτης της νέας παγκόσμιας τάξης, όπου οι θαλάσσιοι διάδρομοι, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και η ενέργεια μετατρέπονται στα ισχυρότερα εργαλεία άσκησης ισχύος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

  Κωστας Καλλιαντερης  Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στ...

Διαβάστε την συνέχεια

11 Ιουλίου: Η τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/iran-mesi-anatoli-2.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος<span style="color: black; font-family: source sans pro, sans-serif;"><span style="background-color: white; font-size: 15px; letter-spacing: -0.25px; text-transform: uppercase;"> </span></span></b><br />Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται από νέες στρατιωτικές επιθέσεις, ενώ οι αγορές ανησυχούν για τα Στενά του Ορμούζ. Όλα πλέον κρίνονται στις συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ, οι οποίες ενδέχεται να καθορίσουν αν η κρίση θα επιστρέψει στη διπλωματία ή θα οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή ανάφλεξη.<br /><br />Η Μέση Ανατολή ξανά στο χείλος του γκρεμού<br /><br />Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Οι εκατέρωθεν επιθέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, η αμφισβήτηση της εκεχειρίας και οι συνεχείς στρατιωτικές κινήσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό που απειλεί να παρασύρει ολόκληρη την περιοχή σε έναν νέο πολυμέτωπο πόλεμο.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τις εικόνες των πυραύλων και των αεροπορικών επιδρομών, εξελίσσεται μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ίσως σημαντικότερη μάχη: η διπλωματία.<br /><br />Η προγραμματισμένη συνάντηση της 11ης Ιουλίου στο Ισλαμαμπάντ μπορεί να αποδειχθεί το τελευταίο παράθυρο ευκαιρίας πριν χαθεί οριστικά ο έλεγχος.<div><br />Η εκεχειρία καταρρέει<br /><br />Η νέα ένταση πυροδοτήθηκε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν το Ιράν ότι επιτέθηκε σε εμπορικά δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Η CENTCOM απάντησε με εκτεταμένα πλήγματα σε περισσότερους από 80 στρατιωτικούς στόχους στο εσωτερικό του Ιράν, πλήττοντας εγκαταστάσεις ραντάρ, αποθήκες και μονάδες των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Η Τεχεράνη ανταπέδωσε με πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, επαναφέροντας τον κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο.</div><div><br />Τραμπ: «Η συμφωνία τελείωσε»<br /><br />Από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε ιδιαίτερα σκληρός απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />«Για μένα η συμφωνία έχει τελειώσει.»<br /><br />Παρά τη δήλωση αυτή, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο συνέχισης των συνομιλιών, σημειώνοντας ότι οι διαπραγματευτές μπορούν να συνεχίσουν τις επαφές εφόσον το επιθυμούν.<br /><br />Η στάση αυτή αποτυπώνει τη διττή στρατηγική της Ουάσιγκτον: διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης, αλλά χωρίς να κλείνει πλήρως η πόρτα της διπλωματίας.<br />Το Στενό του Ορμούζ παραμένει η μεγαλύτερη γεωοικονομική απειλή<br /><br />Περίπου το 20% της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου περνά καθημερινά από τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τις τελευταίες εξελίξεις οι διεθνείς αγορές αντέδρασαν έντονα.<br /><br />Η τιμή του Brent εκτινάχθηκε σχεδόν κατά 6%, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και η απειλή διακοπής της ναυσιπλοΐας αρκεί για να προκαλέσει διεθνείς οικονομικές αναταράξεις.<br /><br />Οι ενεργειακές αγορές γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε παρατεταμένη κρίση στον Περσικό Κόλπο μπορεί να οδηγήσει σε νέο κύμα πληθωρισμού παγκοσμίως. </div><div><br />Γιατί η 11η Ιουλίου είναι τόσο κρίσιμη<br /><br />Παρά τη στρατιωτική ένταση, οι συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται στο διπλωματικό ημερολόγιο.<br /><br />Οι τεχνικές διαπραγματεύσεις αποτελούν συνέχεια του μνημονίου δεκατεσσάρων σελίδων που συμφωνήθηκε στις 17 Ιουνίου και προβλέπει περίοδο εξήντα ημερών για την επίλυση των βασικών διαφορών.<br /><br />Στο τραπέζι βρίσκονται:</div><div>το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν,<br />η σταδιακή άρση των κυρώσεων,<br />τα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια,<br />η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Αν οι συνομιλίες αποτύχουν, η στρατιωτική επιλογή ενδέχεται να αποτελέσει τη μοναδική εναλλακτική για τις δύο πλευρές.</div><div><br />Το Πακιστάν στον ρόλο του βασικού διαμεσολαβητή<br /><br />Το γεγονός ότι οι συνομιλίες πραγματοποιούνται στο Ισλαμαμπάντ μόνο τυχαίο δεν είναι.<br /><br />Το Πακιστάν έχει εξελιχθεί στον σημαντικότερο διαμεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Ο πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ και ο αρχηγός του στρατού, στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ, διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στην επίτευξη της πρώτης εκεχειρίας, διατηρώντας ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με το Ιράν.<br /><br />Παράλληλα, η πακιστανική διπλωματία διατήρησε στενές επαφές με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Τουρκία και την Αίγυπτο, δημιουργώντας ένα σπάνιο δίκτυο επικοινωνίας ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα. </div><div><br />Ο ΟΗΕ προειδοποιεί<br /><br />Διπλωματικές πηγές των Ηνωμένων Εθνών εκφράζουν έντονη ανησυχία ότι οποιαδήποτε νέα στρατιωτική κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύρραξη.<br /><br />Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών, η αποτυχία της διπλωματικής διαδικασίας θα είχε όχι μόνο στρατιωτικές αλλά και σοβαρές ανθρωπιστικές και οικονομικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή.</div><div><br />Η πραγματική μάχη δίνεται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων<br /><br />Παρά τους πυραύλους και τις εκατέρωθεν απειλές, καμία πλευρά δεν έχει αποχωρήσει επίσημα από τη διαδικασία των συνομιλιών.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι, ακόμη και μέσα στην κλιμάκωση, εξακολουθεί να υπάρχει η αναγνώριση πως η στρατιωτική λύση δύσκολα μπορεί να δώσει οριστική απάντηση.<br /><br />Η 11η Ιουλίου δεν αφορά απλώς μια ακόμη συνάντηση διπλωματών.<br /><br />Αφορά την ίδια την επιβίωση της εύθραυστης αρχιτεκτονικής ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Πίσω από τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν εξελίσσεται μια πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αναμέτρηση.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να διατηρήσουν την αποτρεπτική τους ισχύ στον Περσικό Κόλπο και να προστατεύσουν τις θαλάσσιες ενεργειακές οδούς. Το Ιράν, από την άλλη, επιχειρεί να αποδείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει τη δυνατότητα να απειλεί τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και να αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε στρατιωτικής πίεσης.<br /><br />Παράλληλα, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία επιδιώκουν να αποτρέψουν μια γενικευμένη σύρραξη που θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, το Πακιστάν αναδεικνύεται σε έναν απρόσμενο αλλά κρίσιμο διπλωματικό παίκτη, ικανό να συνομιλεί με όλες τις πλευρές.</div><div><br />Το μεγάλο διακύβευμα<br /><br />Η 11η Ιουλίου ενδέχεται να αποτελέσει την πιο κρίσιμη ημερομηνία της φετινής κρίσης.<br /><br />Αν οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ διατηρηθούν και υπάρξει έστω περιορισμένη πρόοδος, η περιοχή ίσως αποφύγει μια νέα πολεμική έκρηξη.<br /><br />Αν όμως οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, τότε η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να περάσει από μια ελεγχόμενη κρίση σε έναν πολυμέτωπο πόλεμο με άμεσες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική ισορροπία του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

11 Ιουλίου: Η τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.

Βασιλης Διαμαντακος   Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται από νέες στρατιωτικές επιθέσεις, ενώ οι αγορές ανησυχούν για τα ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg"><img height="41" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg" width="280" /></a><br /><br />Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό αυτό εγχείρημα, που έχει προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο του 2027 στο «Block 2» του Ιονίου Πελάγους, περνά σταδιακά στη φάση της οργανωτικής και αδειοδοτικής ωρίμανσης.<br /><br />Μάλιστα, εντός του τρέχοντος μηνός αναμένεται να κατατεθεί στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά αποκλειστικά το κομμάτι της ερευνητικής γεώτρησης και αποτελεί ξεχωριστή διαδικασία από τις σεισμικές έρευνες, οι οποίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και αδειοδοτηθεί επιτυχώς.<br /><br />Ηγουμενίτσα: Το λιμάνι-κλειδί για την υποστήριξη του έργου<br /><br />Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αποτελεί την επικρατέστερη λύση για να λειτουργήσει ως η βασική εφοδιαστική βάση του έργου, λόγω της κοντινής του απόστασης από το σημείο της γεώτρησης.<br /><br />Το προφίλ της μεγάλης αυτής επένδυσης διαμορφώνεται ως εξής:<br /><br />Η κοινοπραξία: Το έργο διαχειρίζεται η Energean (30%), με τη συμμετοχή του αμερικανικού κολοσσού ExxonMobil (60%) και της Helleniq Energy (10%).<br /><br />Η γεώτρηση «Ασωπός-1»: Αναμένεται να φτάσει στο εντυπωσιακό βάθος των 4.622 μέτρων.<br /><br />Το κόστος: Η πρώτη αυτή ερευνητική φάση υπολογίζεται ότι θα κοστίσει μεταξύ 60 και 70 εκατομμυρίων ευρώ.<br />Οι εκτιμήσεις για το κοίτασμα και τα οικονομικά οφέλη<br /><br />Οι γεωλογικές προσδοκίες για το «Block 2» είναι ιδιαίτερα υψηλές, καθώς τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν σημαντικές προοπτικές:<br /><br />Δυνητικό απόθεμα: Υπολογίζεται ότι στην περιοχή ενδέχεται να κρύβονται 270 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.<br /><br />Επενδύσεις μαμούθ: Εφόσον οι έρευνες στεφθούν με επιτυχία και επιβεβαιωθεί η εμπορική αξία του κοιτάσματος, η φάση της πλήρους ανάπτυξης θα απαιτήσει επενδύσεις ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Έσοδα για το Δημόσιο: Σε βάθος εικοσαετίας, η αξιοποίηση του κοιτάσματος εκτιμάται ότι μπορεί να αποφέρει στα κρατικά ταμεία έσοδα που θα αγγίξουν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «roller coaster» της Άγκυρας. Οι 48 ώρες που απέδειξαν ότι ο πλανήτης κινείται στους ρυθμούς του Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/NATO-Summit.webp"><img height="40" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/NATO-Summit-1068x601.webp" width="280" /></a><br /><br />Για ένα 48ωρο στην Άγκυρα, η παγκόσμια διπλωματία και οι διεθνείς αγορές φάνηκε να εγκαταλείπουν τους συνήθεις ρυθμούς τους και να συντονίζονται απόλυτα με τις… διαθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα δεν ήταν απλώς μια ακόμα συνάντηση ηγετών, αλλά μια ζωντανή απόδειξη του πόσο ακαριαία μπορεί να μεταμορφωθεί το παγκόσμιο σκηνικό όταν ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται στο επίκεντρο.<br />Όλα όσα εκτυλίχθηκαν μέσα σε μόλις δύο εικοσιτετράωρα θύμιζαν ένα γεωπολιτικό «roller coaster». Τη μία στιγμή, η συμμαχία προετοιμαζόταν για μια πρωτοφανή διπλωματική κρίση και τη μετέπειτα, οι ίδιοι ηγέτες που έτρεμαν το βαθύ διχασμό, περιέγραφαν ένα απροσδόκητο «κλίμα απόλυτης αγάπης» (love-in) πίσω από τις κλειστές πόρτες.<br /><br />Το χρονικό της έντασης<br /><br />Η Σύνοδος ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για τους Ευρωπαίους εταίρους και τον Καναδά, οι οποίοι προσήλθαν στην Άγκυρα όντας ουσιαστικά «υπό δίκη». Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, εξαπέλυσαν εξ αρχής σφοδρή κριτική στο ΝΑΤΟ, κατηγορώντας το για απραξία στο μέτωπο του Ιράν και για απροθυμία των μελών να δαπανήσουν τα συμφωνηθέντα ποσά για τη δική τους ασφάλεια.<div><br />Το «σφυροκόπημα» δεν άφησε κανέναν ανέγγιχτο:</div><div><br /></div><div> Η Δανία βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο λόγω της άρνησής της να παραχωρήσει τη Γροιλανδία για το «κοινό καλό».</div><div><br />Η Ισπανία δέχθηκε «και από τις δύο κάννες» τα πυρά της Ουάσιγκτον, καθώς οι αμυντικές της δαπάνες κρίθηκαν οι χειρότερες ανάμεσα και στους 31 εταίρους της συμμαχίας.</div><div><br />Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προσήλθε για άλλη μια φορά αναζητώντας στήριξη, χωρίς να γνωρίζει τι είδους υποδοχή τον περίμενε από τον Λευκό Οίκο.<br /><br />Η κορύφωση του δράματος ήρθε με μια διπλωματική «βόμβα», όταν ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι τελείωσε με τους Ιρανούς, αποσύροντας τις ΗΠΑ από το μνημόνιο συνεργασίας και την κατάπαυση του πυρός. Το αποτέλεσμα άμεσο και βίαιο: οι διεθνείς αγορές πήραν την κατηφόρα και η τιμή του πετρελαίου εκτινάχθηκε προς τα πάνω, με τη σύγκρουση να φαντάζει αναπόφευκτη.<br /><br />Η μεγάλη ανατροπή<br /><br />Και όμως, η ατμόσφαιρα άλλαξε εν ριπή οφθαλμού. Πριν καν ξεκινήσει η τελική συνέντευξη Τύπου, ξένοι ηγέτες εκμυστηρεύονταν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ότι η κεκλεισμένων των θυρών συνδιάσκεψη πήγε εξαιρετικά. Ο Τραμπ άκουσε πραγματικά τους συμμάχους του και αποχώρησε με εξαιρετική διάθεση.</div><div><br />Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος, πλαισιωμένος από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του -τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, τον Χέγκσεθ και τον αναπληρωτή προσωπάρχη Στίβεν Μίλερ– επιβεβαίωσε το σκηνικό μπροστά σε χίλιους δημοσιογράφους. Μίλησε για μια «απίστευτη ενότητα» και για μια «τεράστια, σχεδόν άγρια αγάπη» μέσα στην αίθουσα. Μια εντυπωσιακή μεταστροφή, αν αναλογιστεί κανείς τις δημόσιες προσβολές των προηγούμενων ωρών.</div><div><br />Το ταμείο της Άγκυρας<br /><br />Η σκόνη της Συνόδου αφήνει πίσω της ένα ξεκάθαρο αποτύπωμα για τους πρωταγωνιστές της διεθνούς σκακιέρας…<br />Οι κερδισμένοι:</div><div><br />Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Ως οικοδεσπότης μιας απόλυτα ομαλής συνόδου, βγαίνει σαφώς ενισχυμένος πολιτικά και βρίσκεται πλέον πιο κοντά στην πολυπόθητη έγκριση των ΗΠΑ για τα μαχητικά αεροσκάφη F-35.</div><div><br />Βολοντίμιρ Ζελένσκι: Παρά την αρχική αβεβαιότητα, η Ουκρανία —έχοντας σταθεροποιήσει το μέτωπο και μεταφέρει τις μάχες βαθιά σε ρωσικό έδαφος— ανέβηκε στην εκτίμηση του Τραμπ. Ο Ζελένσκι φαίνεται να εξασφαλίζει μια κρίσιμη συμφωνία για την εγχώρια παραγωγή αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot.</div><div><br />Μαρκ Ρούτε: Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, επιλέγοντας την τακτική των συνεχών επαίνων προς τον Τραμπ, πέτυχε τον βασικό του στόχο: να κρατήσει τις ΗΠΑ ενεργές και δεσμευμένες στη συμμαχία, τουλάχιστον προς το παρόν.</div><div><br />Ισπανία και Δανία: Παρά το άγριο ξεκίνημα, απέφυγαν τις δημόσιες επιπλήξεις στο φινάλε.<br /><br />Οι χαμένοι</div><div>:Βλαντιμίρ Πούτιν: Η επίδειξη ενότητας του ΝΑΤΟ, η σημαντική πρόοδος στις ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες και το καλό κλίμα μεταξύ Τραμπ και Ζελένσκι αποτελούν σοβαρά πλήγματα για τους σχεδιασμούς του Κρεμλίνου.</div><div><br />Ο μεγάλος άγνωστος:Ιράν: Η επόμενη ημέρα παραμένει ένα τεράστιο ερωτηματικό. Στην ευθεία ερώτηση για το τι μέλλει γενέσθαι μετά το τέλος της κατάπαυσης του πυρός, ο Τραμπ απέφυγε να ανοίξει τα χαρτιά του, αρκούμενος στη δοκιμασμένη δήλωση πως το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα επί των ημερών του.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «roller coaster» της Άγκυρας. Οι 48 ώρες που απέδειξαν ότι ο πλανήτης κινείται στους ρυθμούς του Τραμπ.

Για ένα 48ωρο στην Άγκυρα, η παγκόσμια διπλωματία και οι διεθνείς αγορές φάνηκε να εγκαταλείπουν τους συνήθεις ρυθμούς τους και να συντονίζο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «παζάρι» της Άγκυρας για τα F-35: Η φόρμουλα των S-400 και το ρωσικό βέτο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/S400-F35.jpg"><img height="43" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/S400-F35.jpg" width="280" /></a><br /><br />Σε έναν έντονο διπλωματικό μαραθώνιο έχει επιδοθεί η Τουρκία, αναζητώντας τη φόρμουλα εκείνη που θα ξεπεράσει το πολιτικό και στρατιωτικό αδιέξοδο στις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Bloomberg, η Άγκυρα επιχειρεί έναν πρωτοφανή ελιγμό: ζητά τη συγκατάθεση της Μόσχας προκειμένου να μεταφέρει τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-400 σε τρίτη χώρα, ανοίγοντας έτσι ξανά τον δρόμο για την απόκτηση των αμερικανικών μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35.<br />Η κρίση στις σχέσεις των δύο νατοϊκών συμμάχων ξεκίνησε να σιγοκαίει επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα και κορυφώθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το 2016. Η Άγκυρα, εκφράζοντας την απογοήτευσή της για τη droσπαρτη διάθεση της Ουάσινγκτον να ολοκληρώσει τη συμφωνία για την αγορά των αμερικανικών πυραύλων Patriot, στράφηκε τελικά στη Ρωσία.<br />Η παραλαβή των S-400 το 2019 οδήγησε στον άμεσο αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35, ενώ το 2020 οι ΗΠΑ ενεργοποίησαν τον νόμο CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act), επιβάλλοντας αυστηρούς περιορισμούς που μπλόκαραν την πρόσβαση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας σε ευαίσθητες τεχνολογίες.<br /><br />Η «φόρμουλα» της τρίτης χώρας<br /><br />Η Ουάσινγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι η Άγκυρα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τους ρωσικούς πυραύλους προτού συζητηθεί η επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία έχει ρίξει στο τραπέζι διάφορες ιδέες… Μια παλαιότερη πρόταση προέβλεπε τη διατήρηση των S-400, επιτρέποντας όμως στις ΗΠΑ να έχουν την εποπτεία της λειτουργίας τους, ώστε να διασκεδαστούν οι φόβοι ότι το ρωσικό ραντάρ θα μπορούσε να υποκλέψει τις δυνατότητες stealth των F-35. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τους Αμερικανούς αξιωματούχους.<div><br />Πριν από μερικούς μήνες, ο Ερντογάν είχε προτείνει την απευθείας επιστροφή των συστημάτων στη Ρωσία, μια ιδέα που, σύμφωνα με Τούρκους αξιωματούχους, δεν προχώρησε.<br />Ωστόσο, η μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα αποτελεί την τελευταία κίνηση της Άγκυρας, η οποία προσεγγίστηκε τις τελευταίες εβδομάδες από τη ρωσική πλευρά. Αν και οι συστοιχίες παραμένουν στο τουρκικό οπλοστάσιο, αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν ότι σήμερα η Άγκυρα δεν χρησιμοποιεί το σύστημα S-400.<br /><br />Το «παράθυρο» Τραμπ<br /><br />Οι συζητήσεις με τη Ρωσία ξεκίνησαν λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι ενδέχεται σύντομα να ανατρέψει τη δική του απαγόρευση για την πώληση των μαχητικών. «Δεν έχω αποφασίσει πλήρως, αλλά η τάση μου είναι να πω: κοιτάξτε, έχει κάνει τα πάντα, μας έχει βοηθήσει με τόσο διαφορετικούς τρόπους», δήλωσε χαρακτηριστικά για τον Ερντογάν.<br />Παρά τη θετική τάση του Αμερικανού προέδρου, η Ουάσινγκτον διατηρεί ισχυρές επιφυλάξεις. Αμερικανοί γερουσιαστές ξεκαθάρισαν ότι η μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα δεν καλύπτει απαραίτητα τις ανησυχίες ασφαλείας των ΗΠΑ, διαμηνύοντας ότι το Κογκρέσο δεν πρόκειται να πειστεί εύκολα.<br /><br />Σε αναμονή για το ρωσικό «βέτο»<br /><br />Το θέμα αυτό βρισκόταν ψηλά στην ατζέντα του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, κατά το ταξίδι του τον Ιούνιο στη ρωσική πόλη Καζάν, όπου είχε συνάντηση με τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Αν και στην Άγκυρα ορισμένοι έκαναν λόγο για «τελειωμένη δουλειά», η Μόσχα κρατά κλειστά τα χαρτιά της και δεν έχει απαντήσει ακόμη επίσημα στο αίτημα.<br />Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, έδωσε το στίγμα της ρωσικής στάσης, χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «εξαιρετικά ευαίσθητη». «Είχαμε επαφές με την τουρκική πλευρά για το συγκεκριμένο ζήτημα και θα συνεχίσουμε αυτές τις επαφές», περιορίστηκε να δηλώσει, την ώρα που τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας της Τουρκίας αρνούνται να προβούν σε οποιοδήποτε σχόλιο.<br />Η Άγκυρα περιμένει πλέον να φανεί αν η Μόσχα θα ανάψει το «πράσινο φως» ή αν θα ασκήσει ένα έμμεσο βέτο, κρατώντας την Τουρκία εγκλωβισμένη στη γεωπολιτική μέγγενη μεταξύ Ανατολής και Δύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «παζάρι» της Άγκυρας για τα F-35: Η φόρμουλα των S-400 και το ρωσικό βέτο.

Σε έναν έντονο διπλωματικό μαραθώνιο έχει επιδοθεί η Τουρκία, αναζητώντας τη φόρμουλα εκείνη που θα ξεπεράσει το πολιτικό και στρατιωτικό αδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ ενημέρωσε τις ΗΠΑ ότι το Ιράν σχεδιάζει τη δολοφονία του Ντόναλντ Τραμπ.

<img height="47" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/TRUMP-NETANYAHOU-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες διαβίβασαν στην Ουάσιγκτον στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπαρξη ιρανικού σχεδίου σε εξέλιξη με στόχο τη δολοφονία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br /><div>Όπως αποκαλύπτουν η Wall Street Journal και το CNN, επικαλούμενα ενημερωμένες πηγές, η σχετική προειδοποίηση διατυπώθηκε εντός της τρέχουσας εβδομάδας.<br /><br />Εντούτοις, τα αμερικανικά δίκτυα δεν αποσαφήνισαν ούτε τις ακριβείς λεπτομέρειες της συνωμοσίας ούτε τον δίαυλο μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν οι ευαίσθητες αυτές πληροφορίες.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι η Τεχεράνη έχει ορκιστεί εκδίκηση και έχει στοχοποιήσει τον Ντόναλντ Τραμπ από το 2020, όταν ο ίδιος είχε διατάξει την αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ που οδήγησε στον θάνατο του διοικητή της Δύναμης Κουντς των Φρουρών της Επανάστασης, στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί.<br /><br />Ανάλογα μηνύματα και εκκλήσεις για την εξόντωση του Αμερικανού Προέδρου κυριάρχησαν πρόσφατα και κατά την κηδεία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος έχασε τη ζωή του τον περασμένο Φεβρουάριο σε κοινά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ ενημέρωσε τις ΗΠΑ ότι το Ιράν σχεδιάζει τη δολοφονία του Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες διαβίβασαν στην Ουάσιγκτον στοιχεία που υποδεικνύουν την ύπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συνομιλίες Ρωσίας-Τουρκίας για την άδεια πώλησης των S-400!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.liberal.gr/2026-07/1783667950133_shutterstock2190493485.jpg?VersionId=sbimLOG8mVIDUG1op_61S_1k922saW_F" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="1000" height="38" src="https://static.liberal.gr/2026-07/1783667950133_shutterstock2190493485.jpg?VersionId=sbimLOG8mVIDUG1op_61S_1k922saW_F" width="280" /></a></div><div><br /></div>Μπορεί η Τουρκία να κάνει τα… γλυκά μάτια στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, δε σημαίνει όμως ότι δεν έχει συναίσθηση του ότι για την απομάκρυνση ενός οπλικού συστήματος, πολλώ δε μάλλον το ρωσικής κατασκευής προηγμένο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας S-400 Triumph, απαιτείται η συναίνεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και η έκδοση του εγγράφου που αποκαλείται στο διεθνές εξοπλιστικό εμπόριο, ως “πιστοποιητικό τελικού χρήστη” (end user certificate). <br /><br />Σύμφωνα λοιπόν με τη σχετική είδηση, το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε επαφή με την Άγκυρα για το θέμα των S-400, δηλαδή για την επιθυμία πώλησής του από την Τουρκία σε τρίτη χώρα του Κόλπου. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, σε δηλώσεις του για το θέμα, παραδέχθηκε τις επαφές και το αποκάλεσε “εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα”. Η είδηση αυτή βέβαια, αμφισβητεί τα περί οριστικοποιημένης πώλησης των S-400 σε χώρα του Κόλπου, για την οποία ομιλεί η Hurriyet.<br /><br />Μένει να αποδειχθεί τι είδους ανταλλάγματα επιχειρεί να αποσπάσει η Ρωσία για να συναινέσει στην πώληση. Θα είναι στο μέτωπο του “Ουκρανικού”; Σε κάθε περίπτωση, η Δύση θεωρεί επιτυχία που δεν θα επιστραφεί στους Ρώσους και η Ρωσία που δεν θα καταλήξει, αυθαίρετα, στα χέρια των Ουκρανών. Επίσης, και οι δυο πλευρές έχουν λόγο να θεωρούν σημαντικό το ότι δεν “έσπασε” ένα από τα σημαντικότερα “ταμπού”, που θα οδηγούσε νομοτελειακά σε αντίποινα…<br /><br />Μένει να αποδειχθεί εάν θα διαψευσθούν και οι επιθετικές δηλώσεις του Κρεμλίνου, περί μη επιθυμίας επίλυσης του “Ουκρανικού” από τους ενδιαφερόμενους, με άλλη μια παρασκηνιακή διαδικασία που θα βρίσκεται σε εξέλιξη. Όπως άλλωστε έχει ισχυριστεί στις γνωστές -παρορμητικές- δηλώσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντ. Τραμπ.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συνομιλίες Ρωσίας-Τουρκίας για την άδεια πώλησης των S-400!

Μπορεί η Τουρκία να κάνει τα… γλυκά μάτια στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, δε σημαίνει όμως ότι δεν έχει συναίσθηση του ότι για την απομάκρυνση ενός οπ...

Διαβάστε την συνέχεια

HURRIYET: Πουλήθηκαν οι τουρκικοί S-400 στον Κόλπο!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.bbmd.gr/img/640/640/90/2026/07/10/s400.jpg?t=xfctIQwalPGFf-gm0uv7Qg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="566" data-original-width="566" height="49" src="https://img.bbmd.gr/img/640/640/90/2026/07/10/s400.jpg?t=xfctIQwalPGFf-gm0uv7Qg" width="280" /></a></div><div><br /></div>Ραγδαίες φαίνεται πως εί αι οι εξελίξεις στο επίμαχο θέμα των S-400 της Τουρκίας, καθώς το ζήτημα αυτό αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο για την επαναφορά της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35. Όλα δείχνουν ότι η λύση έχει βρεθεί, ενώ και οι χθεσινές αναφορές του υπουργού Εθνικής Άμυνας και άλλων κυβερνητικών διαρροών, δείχνουν ότι η ελληνική πλευρά τελεί σε γνώση και δε σκοπεύει να αντιδράσει. Η Τουρκία θα… ξεφορτωθεί στο σύστημα, πουλώντας το σε χώρα του Κόλπου!<br /><br />Το θέμα προβάλει η τουρκική εφημερίδα Hurriyet. Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει, το αν και κατά πόσον για τη μεταφορά του συστήματος εκτός Τουρκίας, θα έχει εξασφαλιστεί η “άδεια-πιστοποιητικό τελικού χρήστη” (end user certificate) από τη Ρωσία. Η Μόσχα, θεωρητικά, δεν έχει κανένα κίνητρο να διευκολύνει το ΝΑΤΟ και να φέρει το θεωρούμενο ως πιο προηγμένο μαχητικό στον κόσμο, το F-35 Lightning II, στη γειτονικά της. Εκτός κι αν υπάρχει κάποιο αντάλλαγμα που αφορά το μέτωπο της Ουκρανία. Δύσκολο, όμως ό,τι και να ισχύει, θα αποδειχθεί σύντομα.<br /><br />Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα, η Τουρκία πωλεί τα ρωσικής κατασκευής συστήματα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας S-400 Triumph σε μία από τις χώρες του Κόλπου. Αυτό μεταδίδει και το αζερικό πρακτορείο ειδήσεων APA, επικαλούμενο δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συμφωνία αναμένεται να οριστικοποιηθεί και να ανακοινωθεί επίσημα σήμερα!<br /><br />Πηγές αναφέρουν ότι τα συστήματα S-400 θα παραδοθούν είτε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είτε στο Κατάρ. Να επισημανθεί εδώ, ότι στην περίπτωση του Κατάρ, θεωρητικά, η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το σύστημα για την προστασία των στρατευμάτων της που σταθμεύουν στο Εμιράτο.<br /><br />Το άρθρο επισημαίνει ότι οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, σχετικά με την πιθανή άρση των κυρώσεων CAATSA που έχουν επιβληθεί στην Τουρκία, έφεραν εκ νέου στο προσκήνιο το ζήτημα των S-400. Υπενθυμίζεται, ότι οι κυρώσεις επιβλήθηκαν μετά την απόφαση της Άγκυρας να προμηθευτεί τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα.<br /><br />Σύμφωνα με τη Hürriyet, σε άρθρο του φιλοκυβερνητικού αρθρογράφου, Αμπντουλκαντίρ Σελβί, επί μακρόν δεν υπήρχαν σαφείς πληροφορίες σχετικά με το εάν τα συστήματα S-400 είχαν τεθεί σε επιχειρησιακή λειτουργία ή παρέμεναν αποθηκευμένα. Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της, τα συστήματα έχουν ήδη πωληθεί σε τρίτη χώρα και οι τελικές τεχνικές λεπτομέρειες της συμφωνίας έχουν ήδη οριστικοποιηθεί.<br /><br />Η εφημερίδα αναφέρει ακόμη ότι, μετά την πρόσφατη αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, οι χώρες του Κόλπου άρχισαν να αναζητούν εναλλακτικά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, προκειμένου να ενισχύσουν τις αμυντικές τους δυνατότητες. Κατά την εκτίμηση της Hürriyet, με την πώληση των S-400 η Τουρκία θα μπορούσε αφενός να απαλλαγεί από τις κυρώσεις CAATSA και αφετέρου να αποκομίσει σημαντικά οικονομικά οφέλη από τη συμφωνία.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

HURRIYET: Πουλήθηκαν οι τουρκικοί S-400 στον Κόλπο!

Ραγδαίες φαίνεται πως εί αι οι εξελίξεις στο επίμαχο θέμα των S-400 της Τουρκίας, καθώς το ζήτημα αυτό αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο για...

Διαβάστε την συνέχεια