Σοβαρό ζήτημα εθνικής ασφάλειας η υπόθεση Ντόκου: Δεν είναι μόνο η φάρσα, αλλά η αντίληψη του ρόλου. Η υπόθεση αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα.

<img height="42" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-38-10-1068x601.png" width="280" /><br /><br />Η υπόθεση της βιντεοκλήσης του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Θάνου Ντόκου με Ρώσους φαρσέρ, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως αξιωματούχοι της Ουκρανίας, ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας απλής διαδικτυακής εξαπάτησης. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ένας κορυφαίος αξιωματούχος έπεσε θύμα μιας υβριδικής επιχείρησης, αλλά ότι οι δημόσιες εξηγήσεις που ακολούθησαν δείχνουν πως δεν φαίνεται να έχει γίνει πλήρως αντιληπτή η βαρύτητα του θεσμικού του ρόλου.<div><br />Δεν είναι μόνο οι αποκαλύψεις – Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται<br /><br />Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας φέρεται να αποκαλύφθηκαν ευαίσθητες πληροφορίες, όπως η παρουσία του διοικητή της ΕΥΠ στην Ουκρανία, ενώ συνολικά η εικόνα που δημιουργήθηκε πλήττει το κύρος ενός από τα σημαντικότερα αξιώματα στον τομέα της εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Ωστόσο, για πολλούς αναλυτές, το σοβαρότερο στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι το περιεχόμενο της συνομιλίας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί το περιστατικό.<br />«Υπήρχαν διαπιστευτήρια» και «deep fake» δεν αποτελούν επαρκή απάντηση<br /><br />Ο κ. Ντόκος υποστήριξε ότι υπήρχαν διαπιστευτήρια που έδειχναν ότι συνομιλούσε με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας της Ουκρανίας, ενώ έκανε λόγο και για χρήση προηγμένης τεχνολογίας deep fake, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό ως μια «πολύ δυσάρεστη εμπειρία».<br /><br />Όμως, η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία εγείρει σοβαρά ερωτήματα.<br /><br />Η αντιμετώπιση τέτοιων υβριδικών απειλών αποτελεί ακριβώς μέρος της αποστολής ενός Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας. Η ύπαρξη εξελιγμένων τεχνικών εξαπάτησης δεν αναιρεί την υποχρέωση ύπαρξης μηχανισμών επαλήθευσης και ασφαλούς επικοινωνίας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για συνομιλίες υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων.</div><div><br />Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας δεν λειτουργεί μόνος του<br /><br />Ένα ακόμη κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας δεν αποτελεί έναν ανεξάρτητο αξιωματούχο που ενεργεί μόνος του, αλλά προΐσταται της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Ασφαλείας, ενός θεσμού που έχει μεταξύ των βασικών αρμοδιοτήτων του:</div><div>την κυβερνοασφάλεια,<br />την προστασία κρίσιμων επικοινωνιών,<br />την αντιμετώπιση υβριδικών απειλών,<br />τον συντονισμό θεμάτων εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, ακόμη και αν υπήρξαν επιχειρησιακές αστοχίες σε επίπεδο υπηρεσιών, η πολιτική και διοικητική ευθύνη καταλήγει στον επικεφαλής του μηχανισμού.</div><div><br />Η υπόθεση αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα<br /><br />Πέρα από το ίδιο το περιστατικό, η υπόθεση Ντόκου αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα: την έλλειψη κουλτούρας ασφαλείας στο ελληνικό πολιτικό και κρατικό σύστημα.<br /><br />Σε μια εποχή όπου οι κυβερνοεπιθέσεις, οι επιχειρήσεις παραπληροφόρησης, τα deep fake και οι υβριδικές επιχειρήσεις αποτελούν βασικά εργαλεία κρατικών και μη κρατικών δρώντων, η προστασία των επικοινωνιών των κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα.</div><div><br />Το ερώτημα αφορά την επιχειρησιακή εμπειρία<br /><br />Παρατηρώντας το βιογραφικό του κ. Ντόκου, διαπιστώνει κανείς μια σημαντική ακαδημαϊκή και ερευνητική διαδρομή, με πλούσιο συγγραφικό έργο και ενασχόληση με θέματα διεθνών σχέσεων και στρατηγικής.<br /><br />Ωστόσο, η συγκεκριμένη υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για το κατά πόσο η θεωρητική κατάρτιση αρκεί για μια θέση που απαιτεί διαχείριση πραγματικών κρίσεων, επιχειρησιακή αντίληψη, πρωτόκολλα ασφαλείας και άμεση αντιμετώπιση υβριδικών απειλών.<br />Το διακύβευμα είναι η αξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού<br /><br />Η υπόθεση δεν αφορά μόνο ένα ατυχές περιστατικό ή μια επιτυχημένη φάρσα. Αγγίζει την αξιοπιστία των μηχανισμών εθνικής ασφάλειας της χώρας, την αποτελεσματικότητα των διαδικασιών προστασίας των ανώτατων κρατικών αξιωματούχων και την ετοιμότητα της Ελλάδας απέναντι στις σύγχρονες μορφές υβριδικού πολέμου.<br /><br />Σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων γεωπολιτικών προκλήσεων, η ασφάλεια των επικοινωνιών και η αυστηρή τήρηση των πρωτοκόλλων δεν αποτελούν τυπικές διαδικασίες, αλλά θεμελιώδη προϋπόθεση για την προστασία των εθνικών συμφερόντων.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σοβαρό ζήτημα εθνικής ασφάλειας η υπόθεση Ντόκου: Δεν είναι μόνο η φάρσα, αλλά η αντίληψη του ρόλου. Η υπόθεση αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα.

Η υπόθεση της βιντεοκλήσης του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Θάνου Ντόκου με Ρώσους φαρσέρ, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως αξιωματούχοι της Ουκρανί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινό πολεμικό πλοίο βρέθηκε αντιμέτωπο με τέσσερα τουρκικά αντιτορπιλικά κοντά στην Κύπρο.

 <img src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-40-10-1068x601.png" /><br /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο: Το Ισραήλ προετοιμάζεται για πιθανή αντιπαράθεση με την Τουρκία,  Διοικητής του ισραηλινού Ναυτικού: ”Μπορεί να βρεθούμε απέναντι στην Τουρκία”.</span></h3>Ένα περιστατικό που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε σοβαρή ναυτική κρίση αναδεικνύει τις αυξανόμενες εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πολεμικό πλοίο του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο συμμετείχε σε άσκηση κοντά στην Κύπρο, βρέθηκε αντιμέτωπο με τέσσερα τουρκικά αντιτορπιλικά, τα οποία προσέγγισαν σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων.<br /><br />Το περιστατικό, ενισχύει την εκτίμηση ότι το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον την Τουρκία ως πιθανό μελλοντικό αντίπαλο στη θάλασσα.<div><br />Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» αλλάζει τις ισορροπίες<br /><br />Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, πίσω από την αυξανόμενη ναυτική δραστηριότητα της Άγκυρας βρίσκεται το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan).<br /><br />Πρόκειται για μια στρατηγική αντίληψη που επιδιώκει:την επέκταση της τουρκικής επιρροής στη Μαύρη Θάλασσα,<br />στο Αιγαίο,<br />και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Στόχος του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι η ανάδειξη της Τουρκίας σε κυρίαρχη ναυτική δύναμη, ικανή να ελέγχει κρίσιες θαλάσσιες οδούς και στρατηγικά σημεία.<br /><br />Η «Γαλάζια Πατρίδα» αμφισβητεί Ελλάδα και Κύπρο<br /><br />Το τουρκικό δόγμα:αμφισβητεί τα ελληνικά και κυπριακά θαλάσσια δικαιώματα,<br />θεωρεί ότι νησιά όπως το Καστελλόριζο και η Ρόδος δεν δικαιούνται πλήρη υφαλοκρηπίδα,<br />και χρησιμοποιείται ως νομική και στρατηγική βάση για τις τουρκικές έρευνες υδρογονανθράκων σε αμφισβητούμενες περιοχές.<br /><br />Το Ισραήλ προετοιμάζεται για πιθανή ναυτική σύγκρουση<br /><br />Το Ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό επεξεργάζεται πλέον ένα νέο επιχειρησιακό δόγμα, το οποίο λαμβάνει υπόψη το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής σύγκρουσης με την Τουρκία.<br /><br />Στόχος είναι η δημιουργία μιας ευέλικτης ναυτικής δύναμης, που θα αποτελείται από:πυραυλακάτους,<br />περιπολικά πλοία,<br />υποβρύχια,<br />μη επανδρωμένα συστήματα,<br />και πλοία υποστήριξης.<br /><br />Η δύναμη αυτή θα μπορεί να επιχειρεί σε οποιαδήποτε απόσταση, προσαρμόζοντας τον οπλισμό και τα συστήματά της ανάλογα με την αποστολή.</div><div><br />Η Τουρκία διαθέτει σημαντική αριθμητική υπεροχή<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει περίπου:50.000 στελέχη,<br />12 υποβρύχια, ενώ κατασκευάζει ακόμη έξι,<br />17 φρεγάτες,<br />9 κορβέτες,<br />30 αποβατικά πλοία,<br />ένα πλοίο μεταφοράς drones,<br />26 περιπολικά,<br />30 ναυτικά ελικόπτερα,<br />30 ναυτικά drones,<br />και 10 αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας.<br /><br />Απέναντι σε αυτή τη δύναμη, σύμφωνα με το δημοσίευμα, το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει μικρότερο στόλο, γεγονός που οδηγεί σε εκτεταμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού και ενίσχυσης.<br />Νέα πλοία και επενδύσεις 20 δισ. δολαρίων<br /><br />Για την κάλυψη του κενού ισχύος, το Ισραήλ προχωρά στην κατασκευή των νέων πυραυλακάτων Reshef, οι οποίες θα αντικαταστήσουν παλαιότερα σκάφη του στόλου.<br /><br />Παράλληλα, προβλέπεται:</div><div>αναβάθμιση υφιστάμενων μονάδων,<br />ενίσχυση των δυνατοτήτων συλλογής πληροφοριών,<br />μεγαλύτερη αξιοποίηση UAV,<br />και δημιουργία μιας ολοκληρωμένης ναυτικής δύναμης πολλαπλών αποστολών.<br /><br />Το συνολικό κόστος του εξοπλιστικού αυτού προγράμματος υπολογίζεται σε περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα στην επόμενη δεκαετία.<br />Ο διοικητής του ισραηλινού Ναυτικού: «Μπορεί να βρεθούμε απέναντι στην Τουρκία»<br /><br />Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η δήλωση του διοικητή του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού, υποναυάρχου Εγιάλ Χαρέλ, ο οποίος φέρεται να δήλωσε:<br /><br />«Τα επόμενα χρόνια ενδέχεται να βρεθούμε σε σύγκρουση όχι μόνο στη Συρία, αλλά και απέναντι στην Τουρκία.»</div><div><br />Ο άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ ως απάντηση στην τουρκική στρατηγική<br /><br />Το Ισραήλ δεν βασίζεται μόνο στη στρατιωτική του ενίσχυση.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ένας στενός στρατηγικός άξονας συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, ο οποίος στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες:</div><div>στρατιωτική συνεργασία,<br />ενεργειακή συνεργασία,<br />και πολιτική στήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Οι τρεις χώρες πραγματοποιούν:</div><div>κοινές στρατιωτικές ασκήσεις,<br />ανταλλαγή πληροφοριών,<br />κοινό στρατηγικό σχεδιασμό,<br />και τακτικές επαφές μεταξύ των επιτελείων τους.<br />Σχεδιάζεται δύναμη ταχείας επέμβασης<br /><br />Επίσης προωθείται η δημιουργία κοινής δύναμης ταχείας αντίδρασης, μεγέθους ταξιαρχίας, με περίπου 2.500 στρατιώτες και υποστήριξη από μαχητικά F-35, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει κοινές απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η ενεργειακή συνεργασία απομονώνει την Τουρκία<br /><br />Στον ενεργειακό τομέα, η συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εκφράζεται μέσα από:το East Mediterranean Gas Forum (EastMed Gas Forum),<br />την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου,<br />και έργα όπως ο Great Sea Interconnector, το υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο που θα συνδέει τα ηλεκτρικά δίκτυα Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας με την Ευρώπη.<br /><br />Κατά την ανάλυση, οι πρωτοβουλίες αυτές παρακάμπτουν την Τουρκία και ενισχύουν τη στρατηγική συνεργασία των τριών χωρών.<br />Καθοριστικός ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και η συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω του σχήματος συνεργασίας «3+1» (Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ + ΗΠΑ).<br /><br />Μέσω αυτής της συνεργασίας:ιδρύθηκε το Eastern Mediterranean Energy Center (EMEC) στις ΗΠΑ,<br />προωθούνται κοινές δράσεις για την κυβερνοασφάλεια κρίσιμων ενεργειακών υποδομών,<br />και παρέχεται πολιτική και στρατηγική υποστήριξη στον άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.<br />Η νέα στρατηγική πραγματικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Ενώ η Τουρκία επιδιώκει να επεκτείνει την επιρροή της μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας», το Ισραήλ, σε συνεργασία με την Ελλάδα, την Κύπρο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμορφώνει ένα πολυεπίπεδο δίκτυο στρατιωτικών, ενεργειακών και τεχνολογικών συνεργασιών, με στόχο τη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινό πολεμικό πλοίο βρέθηκε αντιμέτωπο με τέσσερα τουρκικά αντιτορπιλικά κοντά στην Κύπρο.

  Νέα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο: Το Ισραήλ προετοιμάζεται για πιθανή αντιπαράθεση με την Τουρκία,  Διοικητής του ισραηλινού Ναυτικού:...

Διαβάστε την συνέχεια

Η κατάσταση της υγείας του Ερντογάν πυροδοτεί μάχη εξουσίας στην Τουρκία. Το παρασκήνιο της επόμενης ημέρας.

<img height="41" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-41-6-1068x601.png" width="280" /><br /><br />Αυξάνονται οι ανησυχίες για την υγεία του Ερντογάν – Στο προσκήνιο η μάχη διαδοχής στην Τουρκία<br /><br />Οι ολοένα συχνότερες λεκτικές αστοχίες, οι στιγμές σύγχυσης, τα κενά μνήμης, οι έντονες εκρήξεις θυμού και τα εμφανή σημάδια κόπωσης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχουν αναζωπυρώσει τις συζητήσεις γύρω από την κατάσταση της υγείας του 72χρονου Τούρκου προέδρου.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αυξάνονται τα ερωτήματα για το κατά πόσο η ηλικία, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια νευρολογική πάθηση, ενδέχεται να επηρεάζουν την ικανότητά του να ασκεί τα καθήκοντά του.<div><br />Η κατάσταση της υγείας του πυροδοτεί σενάρια διαδοχής<br /><br />Το άρθρο υποστηρίζει ότι οι ανησυχίες για την υγεία του Ερντογάν έχουν ήδη εντείνει τον παρασκηνιακό ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών κέντρων εξουσίας μέσα στο κυβερνών στρατόπεδο, ακόμη και μεταξύ μελών της ίδιας του της οικογένειας.<br /><br />Οι διεργασίες αυτές σχετίζονται με το ερώτημα ποιος θα μπορούσε να διαδεχθεί τον μακροβιότερο ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας, εφόσον προβλήματα υγείας τον υποχρεώσουν να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική.<br />Η υπερσυγκέντρωση εξουσίας κάνει το ζήτημα ακόμη πιο κρίσιμο<br /><br />Η σημασία της συζήτησης είναι ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2018, ο πρόεδρος της Τουρκίας συγκεντρώνει τεράστιες εκτελεστικές εξουσίες.<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο, ο Ερντογάν λαμβάνει προσωπικά αποφάσεις που αφορούν: </div><div>την εσωτερική πολιτική,<br />τη Δικαιοσύνη,<br />τις μυστικές υπηρεσίες,<br />την οικονομία,<br />τις στρατιωτικές επιχειρήσεις,<br />και την εξωτερική πολιτική.<br /><br />Η συγκέντρωση αυτών των αρμοδιοτήτων καθιστά οποιαδήποτε συζήτηση για την κατάσταση της υγείας του ιδιαίτερα σημαντική.<br />Πληροφορίες για μειωμένη καθημερινή ενασχόληση με τη διακυβέρνηση<br /><br />Το δημοσίευμα επικαλείται εμπιστευτικές πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Τούρκος πρόεδρος ασχολείται ολοένα και λιγότερο με την καθημερινή διακυβέρνηση, βασιζόμενος σε έναν στενό κύκλο συμβούλων που ελέγχει την πρόσβαση προς τον ίδιο.<br /><br />Παράλληλα, γίνεται λόγος για έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις μεταξύ διαφορετικών ομάδων επιρροής στο κυβερνών κόμμα, στις υπηρεσίες ασφαλείας και ακόμη και στο οικογενειακό περιβάλλον του προέδρου.</div><div><br />Οι αναφορές στην επιληψία και τα πιθανά γνωστικά προβλήματα<br /><br />Το άρθρο επαναφέρει παλαιότερες πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Ερντογάν:</div><div>υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παχέος εντέρου το 2011,<br />ενώ πάσχει και από επιληψία.<br /><br />Παρότι η τουρκική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα διαψεύσει τις συγκεκριμένες αναφορές, το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι σε ασθενείς με μακροχρόνια επιληψία ενδέχεται να εμφανίζονται:</div><div>προβλήματα βραχυπρόθεσμης μνήμης,<br />δυσκολία συγκέντρωσης,<br />επιβράδυνση της σκέψης,<br />δυσκολία εύρεσης λέξεων,<br />και σύγχυση κατά τη διάρκεια συνομιλιών.<br /><br />Οι ειδικοί που επικαλείται το άρθρο επισημαίνουν επίσης ότι ορισμένα αντιεπιληπτικά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν:</div><div>υπνηλία,<br />κόπωση,<br />διαταραχές μνήμης,<br />και επιβράδυνση της ομιλίας.<br />Δεν υπάρχουν επίσημα ιατρικά στοιχεία<br /><br />Το δημοσίευμα διευκρινίζει ότι χωρίς πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του προέδρου ή ανεξάρτητες ιατρικές αξιολογήσεις, δεν μπορεί να εξακριβωθεί αν οι παρατηρούμενες αλλαγές στη συμπεριφορά του σχετίζονται:με την επιληψία,<br />με τις παρενέργειες φαρμάκων,<br />με τη φυσιολογική γήρανση,<br />ή με κάποια άλλη ιατρική κατάσταση.<br /><br />Παράλληλα επισημαίνεται ότι η τουρκική προεδρία δεν δημοσιοποιεί τα αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων, περιοριζόμενη στη δημοσίευση εικόνων που παρουσιάζουν τον πρόεδρο σε αθλητικές δραστηριότητες ή δημόσιες εμφανίσεις.<br />Επαναλαμβανόμενα δημόσια περιστατικά προκαλούν ερωτήματα<br /><br />Το άρθρο αναφέρεται σε αρκετά δημόσια περιστατικά, στα οποία ο Ερντογάν εμφανίζεται:να χάνει τον ειρμό του,<br />να μπερδεύει ονόματα και ημερομηνίες,<br />να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει ερωτήσεις δημοσιογράφων,<br />ή να εμφανίζει λεκτικές αστοχίες.<br /><br />Γίνεται επίσης αναφορά σε περιστατικό του 2023, κατά το οποίο ο πρόεδρος φάνηκε να μην αναγνωρίζει τον επί χρόνια επικεφαλής της προσωπικής του ασφάλειας, δεχόμενος τελικά ένα ποτήρι νερό μόνο όταν του το πρόσφερε ο γιος του Μπιλάλ Ερντογάν.<br />Εξάρτηση από teleprompter<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, ο Τούρκος πρόεδρος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη χρήση teleprompter κατά τις δημόσιες ομιλίες του.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει ότι σε περιπτώσεις τεχνικών προβλημάτων:σταματά την ομιλία,<br />χάνει τη σειρά των σκέψεών του,<br />ή εμφανίζεται να δυσκολεύεται να συνεχίσει χωρίς το προετοιμασμένο κείμενο.<br /><br />Ακόμη και σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, σύμφωνα με το άρθρο, έχουν καταγραφεί στιγμές όπου αποκαλύφθηκε η ύπαρξη τηλεπρομπτέρ εκτός κάδρου.<br />Ποιοι εμφανίζονται ως πιθανοί διάδοχοι<br /><br />Η συζήτηση περί διαδοχής έχει ήδη φέρει στο προσκήνιο τέσσερα βασικά πρόσωπα:Χακάν Φιντάν, υπουργός Εξωτερικών,<br />Μπεράτ Αλμπαϊράκ, πρώην υπουργός Οικονομικών και γαμπρός του Ερντογάν,<br />Νετζμεττίν Μπιλάλ Ερντογάν, γιος του προέδρου,<br />Νουμάν Κουρτουλμούς, πρόεδρος της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ισχυρότερη εσωτερική αντιπαράθεση φαίνεται να εξελίσσεται μεταξύ του Μπιλάλ Ερντογάν και του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, οι οποίοι θεωρούνται οι βασικοί διεκδικητές της επόμενης ημέρας.</div><div><br />Η μυστικότητα ενισχύει τις φήμες<br /><br />Το άρθρο καταλήγει ότι η έλλειψη διαφάνειας γύρω από την κατάσταση της υγείας του Τούρκου προέδρου τροφοδοτεί διαρκώς τις εικασίες.<br /><br />Όπως επισημαίνεται, παραμένει άγνωστο αν τα δημόσια περιστατικά οφείλονται:</div><div>σε νευρολογική πάθηση,<br />σε παρενέργειες φαρμάκων,<br />στη φυσιολογική γήρανση,<br />ή σε συνδυασμό όλων αυτών των παραγόντων.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η κατάσταση της υγείας του Ερντογάν πυροδοτεί μάχη εξουσίας στην Τουρκία. Το παρασκήνιο της επόμενης ημέρας.

Αυξάνονται οι ανησυχίες για την υγεία του Ερντογάν – Στο προσκήνιο η μάχη διαδοχής στην Τουρκία Οι ολοένα συχνότερες λεκτικές αστοχίες, οι σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στο ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή άμυνα. Η διπλωματική αντεπίθεση Ερντογάν.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/erdogan-3-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι κινήσεις της Άγκυρας ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ αναδεικνύουν τη στρατηγική της επιδίωξη να αποκτήσει κεντρικό ρόλο στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, αξιοποιώντας τη γεωπολιτική της θέση, την αμυντική της βιομηχανία και τη βελτίωση των σχέσεων με τις δυτικές πρωτεύουσες.<br /><br /><div>Με τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ να πλησιάζει, η Τουρκία εμφανίζεται αποφασισμένη να κεφαλαιοποιήσει τη γεωστρατηγική της σημασία, διεκδικώντας μεγαλύτερη συμμετοχή στις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες άμυνας και ασφάλειας. Οι πρόσφατες επαφές της τουρκικής ηγεσίας με κορυφαίους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι θετικές δηλώσεις από την Ουάσιγκτον και η ενίσχυση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας συνθέτουν ένα νέο διπλωματικό τοπίο, το οποίο παρακολουθεί στενά.</div><div><br /></div><div> η Αθήνα ενόψει των κρίσιμων εξελίξεων στη Συμμαχία.<br /><br />Η Άγκυρα εντείνει τις διπλωματικές της πρωτοβουλίες λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας να αναβαθμίσει τον ρόλο της τόσο στο εσωτερικό της Συμμαχίας όσο και στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής άμυνας και ασφάλειας. Η τουρκική ηγεσία θεωρεί ότι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και η ανάγκη της Ευρώπης για ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων δημιουργούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την προώθηση των στρατηγικών της επιδιώξεων.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να παρουσιάσει την Τουρκία ως αναντικατάστατο πυλώνα ασφαλείας για τη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα ως αξιόπιστο εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ζητήματα άμυνας, μετανάστευσης και περιφερειακής σταθερότητας.<br /><br />Η ευρωπαϊκή προσέγγιση προς την Άγκυρα<br /><br />Οι πρόσφατες επισκέψεις κορυφαίων Ευρωπαίων αξιωματούχων στην Τουρκία επιβεβαιώνουν ότι οι σχέσεις Βρυξελλών – Άγκυρας εισέρχονται σε μια νέα φάση διαλόγου. Στις συναντήσεις τέθηκαν στο επίκεντρο ζητήματα εμπορίου, διαχείρισης του μεταναστευτικού, ενεργειακής συνεργασίας αλλά και κοινών προκλήσεων στον τομέα της ασφάλειας.<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα απέκτησαν οι δημόσιες δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, οι οποίοι χαρακτήρισαν την Τουρκία σημαντικό στρατηγικό εταίρο για την ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι τοποθετήσεις αυτές ερμηνεύονται από την Άγκυρα ως έμμεση αναγνώριση της αυξημένης γεωπολιτικής της σημασίας σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη αναζητά νέες ισορροπίες στην άμυνα.<br /><br />Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή εξακολουθεί να προκαλεί προβληματισμό σε κράτη-μέλη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, τα οποία υπενθυμίζουν ότι εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές εκκρεμότητες στις σχέσεις τους με την Τουρκία, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Η στρατηγική επιδίωξη για την ευρωπαϊκή άμυνα<br /><br />Κεντρικός στόχος της τουρκικής διπλωματίας αποτελεί η ουσιαστική συμμετοχή της χώρας στις ευρωπαϊκές αμυντικές πρωτοβουλίες.<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει να αρθούν οι περιορισμοί που εξακολουθούν να ισχύουν στη συμμετοχή της σε κοινά ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, προβάλλοντας ως βασικό επιχείρημα τη σημαντική συνεισφορά της στο ΝΑΤΟ αλλά και τις δυνατότητες της ταχέως αναπτυσσόμενης τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, μέσω του οποίου προβλέπονται σημαντικές επενδύσεις στην αμυντική παραγωγή. Παρότι η συμμετοχή της Τουρκίας προσκρούει στις επιφυλάξεις ορισμένων κρατών-μελών, η Άγκυρα αναζητά εναλλακτικούς μηχανισμούς συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του ΝΑΤΟ και διμερών συμφωνιών.<br />Η αμυντική βιομηχανία ως εργαλείο επιρροής<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει επενδύσει σημαντικά στην ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, αυξάνοντας τις εξαγωγές στρατιωτικού εξοπλισμού και ενισχύοντας την παραγωγή ναυτικών μονάδων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και σύγχρονων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή έχει ενισχύσει τη διεθνή παρουσία της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, ενώ αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ προμηθεύονται πλέον τουρκικά συστήματα ή εξετάζουν νέες μορφές συνεργασίας.<br /><br />Παράλληλα, η ανάληψη από την Τουρκία της διοίκησης της Allied Reaction Force τα επόμενα χρόνια ενισχύει περαιτέρω τον επιχειρησιακό της ρόλο εντός της Συμμαχίας.<br /><br />Οι θετικές ενδείξεις από την Ουάσιγκτον<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν και τα μηνύματα που εκπέμπονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν αναγνωρίσει δημόσια τις δυνατότητες της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, ενώ το τελευταίο διάστημα καταγράφεται σαφής προσπάθεια βελτίωσης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, παραμένουν ανοικτές οι συζητήσεις που αφορούν την προμήθεια προηγμένων αμυντικών συστημάτων και τη συνολικότερη αναβάθμιση της στρατηγικής συνεργασίας Ουάσιγκτον – Άγκυρας, εξέλιξη που παρακολουθείται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.<br /><br />Οι ελληνικές ανησυχίες και η διπλωματική πρόκληση<br /><br />Για την Αθήνα, οι εξελίξεις δημιουργούν ένα σύνθετο διπλωματικό περιβάλλον.<br /><br />Η Ελλάδα εξακολουθεί να στηρίζει την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, επισημαίνοντας όμως ότι οποιαδήποτε εμβάθυνση της συνεργασίας με τρίτες χώρες θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, των σχέσεων καλής γειτονίας και των αποφάσεων των ευρωπαϊκών θεσμών.<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική διπλωματία καλείται να συνεχίσει την ανάδειξη των ζητημάτων που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, το Κυπριακό και τις ευρύτερες προκλήσεις ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια περίοδο κατά την οποία η γεωπολιτική αξία της Τουρκίας αποκτά αυξημένο βάρος στις δυτικές πρωτεύουσες.<br /><br />Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ ως κρίσιμο τεστ<br /><br />Η επερχόμενη Σύνοδος Κορυφής αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς τόσο για τη μελλοντική πορεία της Συμμαχίας όσο και για τη θέση της Τουρκίας στο νέο ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας.<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει να μετατρέψει τη συγκυρία σε στρατηγικό πλεονέκτημα, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, την ισχυροποίηση της αμυντικής της βιομηχανίας και τη βελτίωση των σχέσεών της με σημαντικούς δυτικούς εταίρους.<br /><br />Για την Ελλάδα, η επόμενη περίοδος αναμένεται να είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς οι αποφάσεις που θα ληφθούν στο επίπεδο του ΝΑΤΟ και της ευρωπαϊκής άμυνας ενδέχεται να επηρεάσουν τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και να διαμορφώσουν το πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων τα επόμενα χρόνια</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στο ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή άμυνα. Η διπλωματική αντεπίθεση Ερντογάν.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι κινήσεις της Άγκυρας ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ αναδεικνύουν τη στρατηγική της επιδίωξη να αποκτήσει κεντρι...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ: Το τέλος της παγκόσμιας ηγεμονίας; Γιατί η Ουάσιγκτον καλείται να επιλέξει στρατηγική μετά το 2027.

<img height="40" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/usa-768x431.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η ταυτόχρονη αντιπαράθεση με Κίνα, Ρωσία και Ιράν δοκιμάζει τα όρια της αμερικανικής ισχύος. Αναλυτές εκτιμούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να διατηρούν την ίδια στρατιωτική και πολιτική παρουσία σε όλα τα μεγάλα γεωπολιτικά μέτωπα, ανοίγοντας μια νέα εποχή για τη διεθνή τάξη.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα που ενδέχεται να καθορίσει τη διεθνή ισορροπία ισχύος τις επόμενες δεκαετίες. Η αυξανόμενη ένταση με την Κίνα στην περιοχή της Ταϊβάν, οι διαρκείς δεσμεύσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ και η συνεχιζόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή δημιουργούν ένα βάρος που, σύμφωνα με ολοένα και περισσότερους αναλυτές, δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ταυτόχρονα.<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα είναι σαφές: οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, όμως οι διαθέσιμοι οικονομικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοί πόροι δεν επαρκούν πλέον για να κυριαρχούν ταυτόχρονα στην Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή όπως συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες.<div><br />Από την απόλυτη κυριαρχία στη στρατηγική υπερέκταση<br /><br />Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αμερικανική ισχύς στηρίχθηκε σε ένα ιδιαίτερο μοντέλο: οι ΗΠΑ παρείχαν στρατιωτική προστασία και πρόσβαση στην αμερικανική αγορά στους συμμάχους τους, ενώ εκείνοι ευθυγραμμίζονταν πολιτικά και στρατηγικά με την Ουάσιγκτον.<br /><br />Το μοντέλο αυτό λειτούργησε για περισσότερα από 70 χρόνια επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν σαφή οικονομική και στρατιωτική υπεροχή.<br /><br />Σήμερα όμως οι συνθήκες έχουν αλλάξει.<br /><br />Το αμερικανικό μερίδιο στο παγκόσμιο ΑΕΠ έχει περιοριστεί σημαντικά σε σχέση με τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενώ η Κίνα εξελίχθηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη και ενίσχυσε θεαματικά τις στρατιωτικές της δυνατότητες.<br /><br />Παράλληλα, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν δεσμεύσεις ασφαλείας απέναντι σε περισσότερες από 50 χώρες, στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε πάνω από 140 κράτη και ενεργό παρουσία σχεδόν σε κάθε γεωπολιτικό μέτωπο.</div><div><br />Το δίλημμα Ουάσιγκτον: Ευρώπη ή Ασία;<br /><br />Το βασικό στρατηγικό πρόβλημα αφορά πλέον την κατανομή των διαθέσιμων πόρων.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η Ουάσιγκτον ζητά από τους Ευρωπαίους συμμάχους να αυξήσουν σημαντικά τις αμυντικές τους δαπάνες, ώστε το ΝΑΤΟ να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος για την ασφάλεια της Ευρώπης.<br /><br />Από την άλλη, το αμερικανικό στρατηγικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται ολοένα περισσότερο προς τον Ινδο-Ειρηνικό, όπου η άνοδος της Κίνας θεωρείται η σημαντικότερη μακροπρόθεσμη πρόκληση.<br /><br />Η προσπάθεια να διατηρηθεί η ίδια ένταση στρατιωτικής παρουσίας και στα δύο μέτωπα θεωρείται από αρκετούς αναλυτές πρακτικά αδύνατη. </div><div><br />Ο Τραμπ επιταχύνει τη συζήτηση<br /><br />Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει επαναφέρει στο προσκήνιο τη λογική του “America First”, με βασική επιδίωξη τη μείωση των αμερικανικών βαρών απέναντι στους συμμάχους.<br /><br />Οι πιέσεις προς τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ για αύξηση των αμυντικών δαπανών αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στρατηγικής.<br /><br />Παράλληλα, η Ουάσιγκτον καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα: </div><div>την αυξανόμενη ένταση γύρω από την Ταϊβάν,<br />τον πόλεμο στην Ουκρανία,<br />την αστάθεια στη Μέση Ανατολή,<br />τις συνομιλίες με το Ιράν για τα πυρηνικά,<br />αλλά και την προστασία των ενεργειακών οδών στον Περσικό Κόλπο.<br />Τα τρία πιθανά σενάρια έως το 2040<br /><br />Αναλυτές περιγράφουν τρία βασικά ενδεχόμενα για την επόμενη δεκαπενταετία.</div><div><br />1. Συνέχιση της σημερινής στρατηγικής<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να παραμείνουν παρούσες σε όλα τα μέτωπα, όμως σταδιακά αδυνατούν να ανταποκριθούν πλήρως στις υποχρεώσεις τους.<br /><br />Η Ευρώπη ενισχύει τη στρατηγική της αυτονομία, ενώ η Κίνα αποκτά μεγαλύτερη επιρροή στην Ασία.</div><div><br />2. Μια διεθνής κρίση επιβάλλει την επιλογή<br /><br />Ένα σοβαρό επεισόδιο —για παράδειγμα στην Ταϊβάν ή στις χώρες της Βαλτικής— αναγκάζει την Ουάσιγκτον να αποφασίσει πού θα συγκεντρώσει τις στρατιωτικές της δυνάμεις.<br />Σε αυτή την περίπτωση οι ΗΠΑ θα πρέπει ουσιαστικά να επιλέξουν αν προτεραιότητα αποτελεί η Ευρώπη ή ο Ινδο-Ειρηνικός.</div><div><br />3. Ελεγχόμενη στρατηγική αναδίπλωση<br /><br />Το τρίτο σενάριο προβλέπει ότι μια αμερικανική κυβέρνηση θα ανακοινώσει επίσημα περιορισμό των διεθνών δεσμεύσεων, δίνοντας έμφαση στην άμυνα της Βόρειας Αμερικής και στην ανάσχεση της Κίνας, ενώ οι Ευρωπαίοι και άλλοι σύμμαχοι θα αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος της δικής τους ασφάλειας. </div><div><br />Το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας ή η αρχή μιας νέας ισορροπίας;<br /><br />Η συζήτηση που ανοίγει στην Ουάσιγκτον δεν αφορά την παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών ως μεγάλης δύναμης.<br /><br />Αφορά το κατά πόσο μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως ο μοναδικός εγγυητής της διεθνούς ασφάλειας, όπως συνέβαινε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />Οι επόμενες προεδρικές θητείες αναμένεται να κληθούν να διαμορφώσουν μια νέα «μεγάλη στρατηγική», που θα καθορίζει ποιες περιοχές αποτελούν ζωτικό αμερικανικό συμφέρον και ποιες θα αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος οι ίδιοι οι σύμμαχοι.<br />Η νέα παγκόσμια τάξη διαμορφώνεται<br /><br />Το διάστημα μέχρι το 2030 θεωρείται κρίσιμο για την παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέξουν να αναδιατάξουν τις προτεραιότητές τους, η Ευρώπη θα κληθεί να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την άμυνά της, ενώ η Ασία θα μετατραπεί ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο του στρατηγικού ανταγωνισμού με την Κίνα.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει στην Ουάσιγκτον δείχνει ότι η περίοδος της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας εισέρχεται σε μια νέα φάση, όπου η διαχείριση των περιορισμένων πόρων και η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων θα καθορίσουν το μέλλον της διεθνούς τάξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ: Το τέλος της παγκόσμιας ηγεμονίας; Γιατί η Ουάσιγκτον καλείται να επιλέξει στρατηγική μετά το 2027.

Βασιλης Διαμαντακος  Η ταυτόχρονη αντιπαράθεση με Κίνα, Ρωσία και Ιράν δοκιμάζει τα όρια της αμερικανικής ισχύος. Αναλυτές εκτιμούν ότι οι Η...

Διαβάστε την συνέχεια

«Στρατηγική αποτυχία»: Το Ισραήλ βλέπει να αλλάζει το παιχνίδι καθώς οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν “κολλάνε”.

<img height="48" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/netaniaxou-2-768x512.webp" width="280" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Η αβεβαιότητα στις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Τελ Αβίβ, όπου αναλυτές και αξιωματούχοι εκτιμούν ότι τα αποτελέσματα του πολέμου δεν εξυπηρέτησαν τους βασικούς στρατηγικούς στόχους του Ισραήλ.<br /><br />Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εισέρχονται σε μία από τις πιο κρίσιμες φάσεις τους, όμως αντί να δημιουργούν αίσθηση αποκλιμάκωσης, ενισχύουν την ανησυχία στο Ισραήλ. Παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις της Ουάσιγκτον περί προόδου, το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι το πολιτικό και στρατηγικό ισοζύγιο μετά τον πόλεμο μεταβάλλεται εις βάρος του.<br /><br />Η ισραηλινή ηγεσία εμφανίζεται ολοένα και πιο επιφυλακτική απέναντι στην αμερικανική στρατηγική, καθώς βλέπει την Τεχεράνη να επιστρέφει στο τραπέζι των συνομιλιών ως συνομιλητής και όχι ως ηττημένος αντίπαλος.<div><br />Η ισραηλινή αποτίμηση: «Δεν πετύχαμε τους στρατηγικούς στόχους»<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν στα ισραηλινά κέντρα στρατηγικής σκέψης, ο πόλεμος δεν κατόρθωσε να εξαλείψει ούτε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ούτε τις βαλλιστικές του δυνατότητες.<br /><br />Αντίθετα, στο Ισραήλ εκτιμούν ότι:το ιρανικό καθεστώς παραμένει πολιτικά όρθιο,<br />η Ουάσιγκτον επιδιώκει πλέον διπλωματική λύση,<br />η Τεχεράνη διατηρεί σημαντικά διαπραγματευτικά χαρτιά,<br />ενώ η περιφερειακή ισορροπία ασφαλείας παραμένει εύθραυστη.</div><div><br />«Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε μια συμφωνία που αφήνει το Ιράν ισχυρότερο»<br /><br />Αυτό είναι το μήνυμα που, σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις, εκπέμπουν κύκλοι της ισραηλινής κυβέρνησης προς την Ουάσιγκτον.<br /><br />Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι μια συμφωνία η οποία:δεν μηδενίζει τις δυνατότητες εμπλουτισμού ουρανίου,<br />δεν περιορίζει αποτελεσματικά τους βαλλιστικούς πυραύλους,<br />και δεν μειώνει την περιφερειακή επιρροή της Τεχεράνης,<br />θα ισοδυναμούσε με πολιτική νομιμοποίηση της ιρανικής ισχύος. </div><div><br />Η Ουάσιγκτον επενδύει στη διπλωματία<br /><br />Από αμερικανικής πλευράς, η προτεραιότητα φαίνεται να είναι η διατήρηση της εκεχειρίας και η μετατροπή της σε μόνιμη συμφωνία.<br /><br />Στο επίκεντρο των συνομιλιών βρίσκονται:</div><div>το πυρηνικό πρόγραμμα,<br />η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ,<br />η σταδιακή άρση κυρώσεων,<br />η περιφερειακή ασφάλεια.<br /><br />Παρότι ο Λευκός Οίκος εξακολουθεί να μιλά για πρόοδο, σημαντικές διαφωνίες παραμένουν ανοικτές, επιβραδύνοντας την επίτευξη οριστικής συμφωνίας.<br />Το Ισραήλ εκτός του βασικού τραπεζιού<br /><br />Ένα από τα στοιχεία που προκαλεί τη μεγαλύτερη δυσφορία στο Τελ Αβίβ είναι ότι οι βασικές διαπραγματεύσεις εξελίσσονται χωρίς άμεση ισραηλινή συμμετοχή.<br /><br />Η εικόνα αυτή ενισχύει την αίσθηση ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, στην οποία η αποκλιμάκωση με το Ιράν αποτελεί προτεραιότητα ακόμη κι αν δεν ικανοποιούνται όλες οι ισραηλινές απαιτήσεις. </div><div><br />Οι αγορές παρακολουθούν με προσοχή<br /><br />Η πορεία των συνομιλιών δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική.<br /><br />Κάθε ένδειξη προόδου επηρεάζει άμεσα:</div><div>τις διεθνείς τιμές πετρελαίου,<br />τη ναυτιλία στα Στενά του Ορμούζ,<br />τις αγορές φυσικού αερίου,<br />αλλά και το επενδυτικό κλίμα στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Γι’ αυτό και κάθε δήλωση από Ουάσιγκτον, Τεχεράνη ή Τελ Αβίβ μεταφράζεται σχεδόν άμεσα σε μεταβολές στις διεθνείς αγορές ενέργειας.<br /><br />Το πραγματικό δίλημμα δεν αφορά μόνο το εάν θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Αφορά το ποιος θα διαμορφώσει τη νέα ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο.<br /><br />Για το Ισραήλ, η διπλωματική επαναφορά του Ιράν χωρίς ουσιαστικές στρατηγικές παραχωρήσεις ισοδυναμεί με αποτυχία των πολεμικών στόχων. Για την Ουάσιγκτον, αντίθετα, μια ελεγχόμενη αποκλιμάκωση μπορεί να θεωρηθεί προτιμότερη από έναν νέο κύκλο σύγκρουσης.<br /><br />Το επόμενο διάστημα αναμένεται καθοριστικό, καθώς η επιτυχία ή η αποτυχία των συνομιλιών δεν θα επηρεάσει μόνο τις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, αλλά συνολικά την ασφάλεια, την ενεργειακή σταθερότητα και τις γεωπολιτικές ισορροπίες της Μέσης Ανατολής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Στρατηγική αποτυχία»: Το Ισραήλ βλέπει να αλλάζει το παιχνίδι καθώς οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν “κολλάνε”.

Κωστας Καλλιαντερης Η αβεβαιότητα στις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Τελ Αβίβ, όπου αναλυτές και...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως η Ελλάδα από απλός σύμμαχος των ΗΠΑ γίνεται μέρος της στρατηγικής τους στη Μεσόγειο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-american-relations.jpg"><img height="50" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-american-relations.jpg" width="280" /></a><br /><br /><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Οι τελευταίες εξελίξεις στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις δείχνουν ότι κάτι βαθύτερο βρίσκεται σε εξέλιξη. Αθήνα και Ουάσιγκτον χτίζουν μια νέα σχέση όπου το επίκεντρο δεν είναι πλέον μόνο η διμερής συνεργασία αλλά ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει η Ελλάδα στη συνολική στρατηγική της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η ομιλία της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην εκδήλωση για τα 250 χρόνια της αμερικανικής ανεξαρτησίας ήταν ενδεικτική αυτής της μετάβασης. Για πρώτη φορά, στον ίδιο λόγο συνδέθηκαν τόσο καθαρά η ενέργεια, η άμυνα, οι επενδύσεις, οι υποδομές και η περιφερειακή ασφάλεια. Δεν παρουσιάστηκαν ως ξεχωριστές πολιτικές, αλλά ως τμήματα μιας ενιαίας γεωπολιτικής στρατηγικής.<div><br />ΗΠΑ και ευρωπαϊκή περιφέρεια<br /><br />Η αλλαγή αυτή δεν είναι τυχαία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναπροσδιορίζουν συνολικά την παρουσία τους στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η αντιπαράθεση με τη Ρωσία παραμένει ενεργή, η άνοδος της Κίνας μεταβάλλει τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, ενώ η αστάθεια στη Μέση Ανατολή επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη ασφαλών ενεργειακών και στρατιωτικών διαδρόμων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα αποκτά αξία όχι μόνο επειδή βρίσκεται στη σωστή γεωγραφική θέση, αλλά επειδή διαθέτει πλέον ένα πλέγμα υποδομών και συμμαχιών που τη μετατρέπουν σε αξιόπιστο επιχειρησιακό εταίρο.<br /><br />Γι’ αυτό και οι αναφορές της Αμερικανίδας πρέσβειρας στους υδρογονάνθρακες είχαν ιδιαίτερη σημασία. Η παρουσία αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, οι επενδύσεις της ExxonMobil και της Chevron, οι προοπτικές υπεράκτιων γεωτρήσεων και η ανάπτυξη των υποδομών LNG δεν αποτελούν απλώς επιχειρηματικές κινήσεις. Εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική που επιδιώκει να ενισχύσει την ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης και να μειώσει την εξάρτησή της από ασταθείς ή γεωπολιτικά προβληματικούς προμηθευτές.</div><div><br />Η αμυντική συνεργασία<br /><br />Το ίδιο ισχύει και για την αμυντική συνεργασία. Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη, η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα των F-35 και η διεύρυνση της συνεργασίας σε κυβερνοασφάλεια, κρίσιμες υποδομές και στρατιωτική εκπαίδευση αποτελούν κομμάτια μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην οποία η Ελλάδα λειτουργεί ως βασικός κόμβος της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και ως γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία και για μια ακόμη παράμετρο. Η Αθήνα έχει πλέον καταφέρει να διαμορφώσει μια πολυεπίπεδη στρατηγική δικτύωση. Από τη μία πλευρά διατηρεί την ισχυρή στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από την άλλη έχει οικοδομήσει μια ιδιαίτερα στενή εταιρική σχέση με τη Γαλλία, ενώ παράλληλα ενισχύει τις συνεργασίες της με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τις χώρες της ευρύτερης περιοχής. Η Ελλάδα δεν επενδύει πλέον σε έναν μόνο πυλώνα ασφαλείας, αλλά σε ένα πλέγμα αλληλοσυμπληρούμενων συμμαχιών.<br /><br />Αυτό ίσως αποτελεί και τη σημαντικότερη εξέλιξη της τελευταίας πενταετίας στην ελληνική εξωτερική πολιτική.<br /><br />Γεωπολιτική αναβάθμιση και ανάπτυξη<br /><br />Το πραγματικό ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι μόνο η αναβάθμιση του διεθνούς ρόλου της χώρας. Είναι κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορέσει να μετατρέψει αυτή τη γεωπολιτική αναβάθμιση σε διατηρήσιμο οικονομικό και αναπτυξιακό πλεονέκτημα. Οι επενδύσεις στην ενέργεια, οι αμυντικές βιομηχανίες, οι υποδομές, οι νέες τεχνολογίες και η ναυπηγική δραστηριότητα μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα παραγωγική βάση, εφόσον υπάρξει σταθερή στρατηγική και συνέχεια πολιτικής.<br /><br />Γιατί, τελικά, οι συμμαχίες δεν αποτιμώνται μόνο από τις κοινές δηλώσεις ή τις διπλωματικές φιλοφρονήσεις. Αποτιμώνται από το αν δημιουργούν πραγματική ισχύ, μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και νέες δυνατότητες ανάπτυξης. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα της νέας φάσης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.<br /><br /><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως η Ελλάδα από απλός σύμμαχος των ΗΠΑ γίνεται μέρος της στρατηγικής τους στη Μεσόγειο.

Θοδωρής Καλούδης Οι τελευταίες εξελίξεις στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις δείχνουν ότι κάτι βαθύτερο βρίσκεται σε εξέλιξη. Αθήνα και Ουάσιγκτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς ο χαλκός μπορεί να επηρεάσει τον επόμενο πόλεμο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/halkos_kalodia.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="1206" data-original-width="1900" height="47" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/halkos_kalodia.jpg" width="280" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο χαλκός έχει γίνει ένα στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο εφάμιλλο με το πετρέλαιο</span></h3>Στο θέατρο υψηλής τεχνολογίας του 2026, η μεγαλύτερη απειλή για την δυτική στρατιωτική πρωτοκαθεδρία δεν είναι ένας νέος υπερηχητικός πύραυλος ή ένα stealth υποβρύχιο. Αντίθετα, είναι μια επιλογή στοιχείων του περιοδικού πίνακα, όπως ο χαλκός, που οι ΗΠΑ δεν ελέγχουν πλέον.<br /><br />Ενώ το Πεντάγωνο ξοδεύει δισεκατομμύρια σε πλατφόρμες όπως το F-35 Lightning II και το υποβρύχιο κλάσης Virginia, οι αμυντικοί αναλυτές προειδοποιούν για ένα «σημείο συμφόρησης» χαλκού και ένα έλλειμμα σπάνιων γαιών, που θα μπορούσε ουσιαστικά να παγώσει την αμερικανική πολεμική μηχανή.<br /><br />Καθώς οι παγκόσμιες τιμές του χαλκού ξεπερνούν τα 13.000 δολάρια ανά μετρικό τόνο και η <a href="https://www.newsbreak.gr/tag/kina/">Κίνα</a> αξιοποιεί τον έλεγχο της δευτερογενούς επεξεργασίας, οι ΗΠΑ αγωνίζονται να ανοικοδομήσουν μια εγχώρια αλυσίδα εφοδιασμού πριν αδειάσουν τα ράφια πυραύλων τους.<div><br />Η παγίδα των σπάνιων γαιών και τα τρωτά σημεία των ημιαγωγών<br /><br />Ο σύγχρονος πόλεμος είναι μια μάχη μαγνητών και αισθητήρων, τα οποία συνδέονται και τα δύο με την κινεζική βιομηχανική πολιτική. Η Κίνα ελέγχει σήμερα περίπου το 70% της παγκόσμιας εξόρυξης σπάνιων γαιών και ένα εκπληκτικό 90% της επεξεργασίας υψηλής καθαρότητας που απαιτείται για την κατασκευή μόνιμων μαγνητών.<br /><br />Αυτοί οι εξειδικευμένοι μόνιμοι μαγνήτες αποτελούν την κυριολεκτική καρδιά των ενεργοποιητών ελέγχου πτήσης του F-35 και των πτερυγίων καθοδήγησης κάθε πυραύλου Precision Strike. Πέρα από τους μαγνήτες, οι τεχνολογίες ημιαγωγών και ραντάρ αντιμετωπίζουν παρόμοια τρωτά σημεία.<br /><br />Η Κίνα παράγει σχεδόν το 98% του παγκόσμιου γαλλίου χαμηλής καθαρότητας, ενός μετάλλου απαραίτητου για την κατασκευή των ενεργών ηλεκτρονικών σαρωτών ραντάρ που επιτρέπουν στα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη να βλέπουν πρώτα τους εχθρούς.<br /><br />Οι ειδικοί ασφαλείας προειδοποιούν ότι μια πλήρης απαγόρευση εξαγωγών γαλλίου ή γερμανίου, θα μπορούσε να παγώσει τις γραμμές παραγωγής υψηλής τεχνολογίας στον τομέα της άμυνας σε μόλις 90 ημέρες.<br /><br />Ενώ το Πεκίνο ανέστειλε προσωρινά ορισμένους περιορισμούς στις σπάνιες γαίες στα τέλη του 2025 ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, η υποκείμενη αρχιτεκτονική για έναν πλήρη αποκλεισμό των εξαγωγών παραμένει σταθερά σε ισχύ, έτοιμη να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή.</div><div><br />Ο χαλκός ως κρίσιμο αμυντικό αγαθό<br /><br />Ο χαλκός, θεμελιώδης συνδετική αρτηρία της ψηφιακής εποχής, έχει γίνει ένα στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο εφάμιλλο με το πετρέλαιο. Στις αρχές του 2026, η Διεθνής Ομάδα Μελέτης Χαλκού προέβλεψε έλλειμμα στην αγορά εξευγενισμένου χαλκού ύψους 150.000 μετρικών τόνων, αντιστρέφοντας πλήρως τα προβλεπόμενα χρόνια πλεονάσματος.<br /><br />Αυτό το έλλειμμα ενισχύεται από μια σύγχρονη βιομηχανική διελκυστίνδα, καθώς η έκρηξη των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης, που το καθένα απαιτεί έως και 50.000 τόνους χαλκού για παροχή ενέργειας και ψύξη, ανταγωνίζεται άμεσα τη βιομηχανική βάση της άμυνας για μια πιο περιορισμένη προσφορά.<br /><br />Το κύριο τρωτό σημείο για τις ΗΠΑ είναι το εσωτερικό κενό στα χυτήρια. Ενώ εξορύσσει σημαντικές ποσότητες ακατέργαστου χαλκού, λειτουργεί μόνο τρία μεγάλα χυτήρια διύλισης. Αντίθετα, η Κίνα ελέγχει το 40% της παγκόσμιας δυναμικότητας τήξης.<br /><br />Αυτή η βιομηχανική ανισορροπία σημαίνει ότι ακόμη και το μετάλλευμα που εξορύσσεται στις ΗΠΑ πρέπει συχνά να μεταφέρεται πέρα ​​από τον ωκεανό για να μεταποιηθεί στην χρησιμοποιήσιμη, υψηλής καθαρότητας, στρατιωτικής ποιότητας καλωδίωση που απαιτείται για προηγμένα ηλεκτρονικά.</div><div><br />Το Project Vault και συναφείς αγωγοί ορυκτών<br /><br />Για να σπάσει αυτή την εξάρτηση από τις πρώτες ύλες, ο Λευκός Οίκος και το Υπουργείο Πολέμου ξεκίνησαν το Project Vault τον Φεβρουάριο του 2026, δημιουργώντας ένα ανεξάρτητα διαχειριζόμενο δημόσιο-ιδιωτικό πλαίσιο για τη διαχείριση ενός κυρίαρχου Στρατηγικού Αποθέματος Κρίσιμων Ορυκτών των ΗΠΑ.<br /><br />Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον Τίτλο III του Νόμου περί Αμυντικής Παραγωγής για να ξεκινήσει εγχώριες μονάδες επεξεργασίας. Αυτό περιλαμβάνει χρηματοδότηση πρωτοβουλιών όπως η εγκατάσταση ReElement Technologies στην Ιντιάνα, η οποία χρησιμοποιεί προηγμένη χρωματογραφία για να επιτύχει έναν βρόχο ανακύκλωσης από ορυχείο σε μαγνήτη για νεοδύμιο και δυσπρόσιο υψηλής καθαρότητας έως το 2027.<br /><br />Ταυτόχρονα, οι διεθνείς συνεργασίες εξασφαλίζουν πρώτες ύλες εκτός των αντιμαχόμενων σφαιρών. Σύμφωνα με το πλαίσιο της Ομάδας Εργασίας για τα Κρίσιμα Ορυκτά ΗΠΑ-Αυστραλίας, το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2025 και τα δύο έθνη έχουν δεσμευτεί να επιταχύνουν μια διαδικασία ύψους 8,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για καίρια έργα ορυκτών.<br /><br />Αυτή η συμμαχική αλυσίδα εφοδιασμού διασφαλίζει ότι τα ορυκτά που εξορύσσονται στην αυστραλιανή ενδοχώρα μπορούν να διυλιστούν στη Βόρεια Αμερική, χωρίς ποτέ να πάνε σε ένα αντιμαχόμενο λιμάνι.<br /><br />Συμπληρώνοντας αυτόν τον αγωγό, μια πρωτοβουλία 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων της Τράπεζας Εξαγωγών-Εισαγωγών, παρέχει κρατική χρηματοδότηση για την ταχεία αποθήκευση λιθίου, τελλουρίου και αντιμονίου, δημιουργώντας ένα ζωτικό προστατευτικό μέσο έναντι της ξαφνικής οπλοποίησης των παγκόσμιων εμπορικών οδών.<br /><br />Οι ΗΠΑ έχουν αφιερώσει δεκαετίες στην τελειοποίηση της τέχνης του πολέμου, αλλά έχουν παραμελήσει τα βασικά υλικά του πολέμου. Το εμπόδιο χαλκού του 2026 αποτελεί μια έντονη υπενθύμιση ότι ένας πύραυλος πολλών εκατομμυρίων δολαρίων είναι άχρηστος, εάν τα εργοστάσια δεν διαθέτουν την καλωδίωση υψηλής καθαρότητας αξίας 5 δολαρίων, που απαιτείται για την πυροδότησή του.<br /><br />Καθώς η αύξηση της παραγωγής από νάρκες σε μαγνήτες κερδίζει έδαφος, η κορυφαία προτεραιότητα για τους αμυντικούς σχεδιαστές δεν είναι πλέον απλώς η υπερνίκηση ενός αντιπάλου, αλλά η υπερνίκηση της αλυσίδας εφοδιασμού που καθιστά δυνατή τη μάχη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς ο χαλκός μπορεί να επηρεάσει τον επόμενο πόλεμο.

Ο χαλκός έχει γίνει ένα στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο εφάμιλλο με το πετρέλαιο Στο θέατρο υψηλής τεχνολογίας του 2026, η μεγαλύτερη απειλή...

Διαβάστε την συνέχεια

Η πατρίς εν κινδύνω* από το «εκσυγχρονιστικό» δίκτυο.

<img height="46" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/MPISTIS-NTOKOS-630x400.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Στέφανος Μυτιληναίος</b><br />Τόσο στην προβοκάτσια Μπίστη πριν μερικές ημέρες όσο και στην ηλιθιότητα Ντόκου εχτές τι διαπιστώνουμε;<br /><br />Οι ήττες Νίκου Μπίστη και Θάνου Ντόκου δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συμπτώματα μιας βαθύτερης ιδεολογικής και πολιτικής παθογένειας.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αποδεικνύουν πώς η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και η γεωπολιτική ισχύς της Ελλάδας -τόσο η σκληρή όσο και η ήπια- στην κρίσιμη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, υπονομεύονται συστηματικά από τους πολιτικούς επιγόνους του «σημιτικού εκσυγχρονισμού».<br /><br />Το κοινό σημείο αναφοράς των δύο αυτών προσώπων είναι η κοινή ιδεολογική τους μήτρα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κινούνται σε διαφορετικούς κομματικούς χώρους.<br /><br />Ο μεν πρώτος «γλείφει» στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ο δε δεύτερος βρίσκεται τοποθετημένος στον σκληρό πυρήνα της Κεντροδεξιάς, κατέχοντας την κρίσιμη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας.<br /><br />Η παρουσία τους αυτή επιβεβαιώνει την ανάγκη για μια ριζική και σε βάθος εξυγίανση του κρατικού μηχανισμού και των κέντρων λήψης αποφάσεων από τα «ορφανά» του Σημίτη, ως μοναδική δικλείδα ασφαλείας για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της πατρίδας.<br /><br />Σημείωση: Εάν το «εκσυγχρονιστικό» αυτό δίκτυο θεωρεί ότι λειτουργεί ως ένα απρόσβλητο «υπερσύστημα» εξουσίας, οφείλει να αντιληφθεί ότι απέναντί του ορθώνεται ένα ανώτερο, συμπαγές και αυθεντικά πατριωτικό υπερσύστημα, έτοιμο να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία.<br />*Η ιστορική φράση «Η πατρίς εν κινδύνω» (La patrie en danger) ανάγεται στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, όταν τον Ιούλιο του 1792 η Νομοθετική Συνέλευση κήρυξε τη Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η πατρίς εν κινδύνω* από το «εκσυγχρονιστικό» δίκτυο.

Στέφανος Μυτιληναίος Τόσο στην προβοκάτσια Μπίστη πριν μερικές ημέρες όσο και στην ηλιθιότητα Ντόκου εχτές τι διαπιστώνουμε; Οι ήττες Νίκου ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρώπη και Τεχνητή Νοημοσύνη: Εκατομμύρια εργαζόμενοι θα βρεθούν σε λίγα χρόνια αντιμέτωποι με οικονομική και κοινωνική κατάρρευση.

<img height="47" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2018/12/artificial-intelligence-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />«Μέσα στο κλίμα έντονων ανησυχιών ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λειτουργήσει ως “εξολοθρευτής θέσεων εργασίας”, το μήνυμα του Πάπα “Μη φοβάστε” κρίνεται ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο. Ο Λέων 14ος έχει δίκιο: Η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί την ανθρωπότητα», επισημαίνει ο Μίχαελ Μέρτεν στον υπότιτλο του κύριου άρθρου της εφημερίδας «Luxemburger Wort» (Λουξεμπούργκερ Βορτ), το οποίο φέρει τον τίτλο «Η Ευρώπη πρέπει να χαράξει τον δικό της δρόμο στην Τεχνητή Νοημοσύνη».<br /><br />Στο ίδιο κείμενο σημειώνεται:<br /><br />«Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν παρουσιάζει απλώς μια αλματώδη τεχνολογική εξέλιξη.<br /><br />»Η εικόνα που έχει σχηματίσει η κοινή γνώμη γι’ αυτήν μεταβλήθηκε ριζικά μέσα σε ελάχιστα χρόνια.<br /><br />»Όταν οι εφαρμογές της βρίσκονταν ακόμη σε εμβρυακό στάδιο, το ζήτημα απασχολούσε στην καλύτερη περίπτωση ορισμένους ειδικούς, ως ένα θέμα περιθωριακού ενδιαφέροντος».<br /><br />Σήμερα, εντούτοις, «τα προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης όχι μόνο απειλούν να εκτοπίσουν τις θέσεις εργασίας χαμηλής ειδίκευσης, αλλά στο άμεσο μέλλον αναμένεται να υποκαταστήσουν πληθώρα επαγγελμάτων υψηλής εξειδίκευσης και, κατ’ επέκταση, υψηλών αμοιβών.<br /><br />»Όταν η εξέλιξη φτάσει σε αυτό το ορόσημο, εκατομμύρια εργαζόμενοι θα βρεθούν σε λίγα χρόνια αντιμέτωποι με την οικονομική και κοινωνική τους κατάρρευση.<br /><br />»Πρόκειται για μια αναλογία με τις απαρχές της εκβιομηχάνισης, όταν καινοτομίες όπως η ατμομηχανή προκάλεσαν μαζική κοινωνική εξαθλίωση».<br /><br />Στον επίλογό του, ο αρθρογράφος υπογραμμίζει:<br /><br />«Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας είναι να κατευθύνουμε την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και όχι προς όφελος μιας ισχνής μειοψηφίας τεχνολογικών ολιγαρχών.<br /><br />»Στόχος είναι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πάπας, να αφοπλιστεί η τεχνολογία: “να απελευθερωθεί από νοοτροπίες που τη μετατρέπουν σε εργαλείο επιβολής, αποκλεισμού και θανάτου”».<br /><br />«Στο άμεσο μέλλον, πάντως, ούτε οι κολοσσοί της Τεχνητής Νοημοσύνης από την Κίνα ούτε οι αντίστοιχοι από τις ΗΠΑ πρόκειται να ευθυγραμμίσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα με αλτρουιστικά ιδεώδη.<br /><br />»Για τον λόγο αυτό, καθίσταται αναγκαία η παρέμβαση ευρωπαϊκών θεσμών και η θέσπιση ρυθμιστικών πλαισίων που δεν θα θέτουν ως μοναδική προτεραιότητα το κέρδος.<br /><br />»Ή, όπως το διατυπώνει ο Ποντίφικας: “Ας μην φοβόμαστε την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά ας διατηρούμε πάντοτε στο επίκεντρο το ερώτημα της ανθρωπιάς μας”».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευρώπη και Τεχνητή Νοημοσύνη: Εκατομμύρια εργαζόμενοι θα βρεθούν σε λίγα χρόνια αντιμέτωποι με οικονομική και κοινωνική κατάρρευση.

«Μέσα στο κλίμα έντονων ανησυχιών ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λειτουργήσει ως “εξολοθρευτής θέσεων εργασίας”, το μήνυμα του Πάπα “Μη φοβάστε”...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε πολύ δύσκολη θέση το Μέγαρο Μαξίμου με την υπόθεση Ντόκου.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ2XT6BEur_1wDXsL2JUHseBYutnwFRDUIujL8iXkzNk_iXtx1eMC15_Zcb&s=10" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="440" data-original-width="698" height="47" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ2XT6BEur_1wDXsL2JUHseBYutnwFRDUIujL8iXkzNk_iXtx1eMC15_Zcb&s=10" width="280" /></a></div><div><br /></div>Με μία σκληρή φράση παρενέβη ο Αντώνης Σαμαράς στην υπόθεση που έχει προκαλέσει αναταράξεις στο Μέγαρο Μαξίμου, μετά τη δημοσιοποίηση της συνομιλίας του Θάνου Ντόκου με Ρώσους φαρσέρ. «Ο κ. Ντόκος είναι ακόμα στη θέση του;», αναρωτιέται ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή, οι φαρσέρ, σε ανάρτησή τους στα κοινωνικά δίκτυα, διακωμωδούν την κυβερνητική απάντηση…<br /><br />Σύμφωνα με το <a href="https://www.newsit.gr/">NEWSIT</a>, η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά έρχεται την ώρα που η υπόθεση με τον Θάνο Ντόκο και τους Ρώσους φαρσέρ έχει ήδη λάβει πολιτικές διαστάσεις, με το ΠΑΣΟΚ και τη Νίκη να ζητούν την παραίτηση του γενικού γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας και κυβερνητικές πηγές να κάνουν λόγο για υβριδική επίθεση με χρήση προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης.<br /><br />Ο πρώην πρωθυπουργός, επιλέγοντας να τοποθετηθεί με τρόπο λιτό αλλά απολύτως ευθύ, διαμηνύει ότι θεωρεί την παραμονή του Θάνου Ντόκου στη θέση του ζήτημα πολιτικής ευθύνης, μεγιστοποιώντας την πίεση στο Μέγαρο Μαξίμου. Η φράση «είναι ακόμα στη θέση του;» λειτουργεί ως ευθεία αμφισβήτηση της κυβερνητικής διαχείρισης, χωρίς καμιά δόση υπερβολής.<div><br />Οι φαρσέρ αδειάζουν το Μέγαρο Μαξίμου<br /><br />Ενώ από την πλευρά της κυβέρνησης, η υπόθεση αντιμετωπίστηκε επικοινωνιακά ως περιστατικό υβριδικού χαρακτήρα, υποστηρίζοντας ότι η τηλεδιάσκεψη ήταν το αποτέλεσμα διείσδυσης στα πρωτόκολλα ασφαλείας, με χρήση εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης. Τονίστηκε δε, ότι κατά τη διάρκεια της συνομιλίας δεν υπήρξε διαρροή εμπιστευτικής ή απόρρητης πληροφορίας.<br /><br />Παράλληλα, αναφερόταν ότι βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη πρόγραμμα αναβάθμισης της ασφάλειας των επικοινωνιών, σε μια προσπάθεια να διαβιβαστεί το μήνυμα συναίσθησης του προβλήματος σε ένα περιβάλλον όπου οι υβριδικές απειλές γίνονται ολοένα πιο σύνθετες. Δεν παρέλειψαν βέβαια να υπενθυμίσουν ότι θύματα των εν λόγω… πολιτικών φαρσέρ έχει πέσει πλειάδα υψηλόβαθμων Ευρωπαίων αξιωματούχους.<br /><br />Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, ότι οι φαρσέρ έσπευσαν να αδειάσουν την κυβερνητική εκδοχή περί προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης, αποκαλώντας την “ανόητη” και υποστηρίζοντας ότι έστειλαν μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (gmail) στο γραφείο του Θάνου Ντόκου και έλαβαν απάντηση…</div><div><br /></div><div><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: inherit; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2073022196625162700" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=Defencepointgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2073022196625162700&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fse-poly-dyskoli-thesi-to-megaro-maximoy-me-tin-ypothesi-ntokoy&sessionId=ddf30c902fa3ca7fe6145c82ee3ea705613150ad&siteScreenName=Defencepointgr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 825px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: inherit; color: #404040; font-family: Inter; font-size: 17px; margin-bottom: 1.5em;"></p></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε πολύ δύσκολη θέση το Μέγαρο Μαξίμου με την υπόθεση Ντόκου.

Με μία σκληρή φράση παρενέβη ο Αντώνης Σαμαράς στην υπόθεση που έχει προκαλέσει αναταράξεις στο Μέγαρο Μαξίμου, μετά τη δημοσιοποίηση της συ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο αφορούν τον πλανήτη ολόκληρο…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2026/06/Turkey-from-space.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="1536" data-original-width="2048" height="54" src="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2026/06/Turkey-from-space.jpg" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Γράφει ο Δρ. <b>Κωνσταντίνος Γρίβας</b><br />Στον δημόσιο διάλογο εν Ελλάδι η “Γαλάζια Πατρίδα” συνήθως αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη τουρκική διεκδίκηση στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών, ή έστω ως μια εκδήλωση της τουρκικής επιθετικότητας έναντι της Ελλάδας και μόνο. Αυτή όμως είναι μια εξαιρετικά περιορισμένη ανάγνωση ενός φαινομένου που έχει πολύ μεγαλύτερες και βαθύτερες γεωπολιτικές και διεθνοπολιτικές προεκτάσεις.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν αμφισβητεί απλώς ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά θεμελιώδεις αρχές της μεταπολεμικής διεθνούς έννομης τάξης και επιχειρεί να εισαγάγει ένα νέο πρότυπο οργάνωσης της θαλάσσιας κυριαρχίας, οι συνέπειες του οποίου εκτείνονται πολύ πέρα από το Αιγαίο και διαχέονται σε ολόκληρο το διεθνές σύστημα και σε μεγάλο ιστορικό βάθος.<br /><br />Συγκεκριμένα, η Τουρκία αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος του Αιγαίου ως φυσική προέκταση της μικρασιατικής χερσαίας μάζας. Με αυτόν τον τρόπο, εκατοντάδες ελληνικά νησιά παύουν να λειτουργούν ως αυτόνομα υποκείμενα παραγωγής θαλάσσιων δικαιωμάτων και μετατρέπονται σε απομονωμένους θύλακες μέσα σε έναν ενιαίο τουρκικό θαλάσσιο χώρο. Πρόκειται ουσιαστικά για μια “έρπουσα” άτυπη επέκταση της τουρκικής επικράτειας πάνω στη θάλασσα, η οποία οδηγεί στην υποβάθμιση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας χωρίς να προηγηθεί στρατιωτική κατάκτηση.<br /><br />Η ιδιαιτερότητα αυτής της στρατηγικής είναι ότι δεν αμφισβητεί απλώς την έκταση ορισμένων θαλάσσιων ζωνών, αλλά την ίδια τη νομική λειτουργία των ίδιων των ελληνικών νησιών ως θεμελίων της ελληνικής κυριαρχίας. Εάν τα νησιά δεν παράγουν θαλάσσιες ζώνες, επειδή θεωρούνται προέκταση της απέναντι ηπειρωτικής ακτής, τότε ουσιαστικά ακυρώνεται η νομική και ευρύτερη γεωπολιτική τους υπόσταση.<br /><br />Πρόκειται επομένως για μια έμμεση, αλλά ουσιαστική αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας, η οποία συγκρούεται όχι μόνο με το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά και με θεμελιώδεις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ περί εδαφικής ακεραιότητας, πολιτικής ανεξαρτησίας και κυριαρχικής ισότητας των κρατών.<div><br />Το διεθνές προηγούμενο της Τουρκίας<br /><br />Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Η σημασία της τουρκικής στρατηγικής έγκειται κυρίως στο ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο διεθνές προηγούμενο. Το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελεί ένα στατικό σύστημα κανόνων που εφαρμόζεται μηχανικά ανεξαρτήτως των εξελίξεων. Αντιθέτως, διαμορφώνεται διαχρονικά μέσα από τις αξιώσεις, τις πρακτικές και τις αντιδράσεις των κρατών.<br /><br />Η ιστορία του Δικαίου της Θάλασσας είναι χαρακτηριστική. Η Διακήρυξη Τρούμαν για την υφαλοκρηπίδα, η Διακήρυξη του Σαντιάγο, η Διακήρυξη Τζουάντα, ακόμη και οι συγκρούσεις που έμειναν γνωστές ως “Πόλεμοι του Μπακαλιάρου”, προηγήθηκαν της τελικής διεθνούς κωδικοποίησης. Πρώτα δημιουργήθηκαν κρατικές πρακτικές και στη συνέχεια διαμορφώθηκε ο κανόνας.<br /><br />Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, η άποψη ότι η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν παράγει αποτελέσματα, επειδή είναι νομικά άκυρη, αποδεικνύεται επικίνδυνα αφελής. Στο διεθνές σύστημα ακόμη και οι παράνομες πράξεις παράγουν πραγματικότητες, ιδιαίτερα όταν παραμένουν αναπάντητες. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο ουδέποτε απέκτησε διεθνή νομιμότητα. Παρ’ όλα αυτά, πενήντα χρόνια αργότερα εξακολουθεί να παράγει συγκεκριμένα πολιτικά και γεωστρατηγικά αποτελέσματα. Η αδράνεια απέναντι σε μια αναθεωρητική αξίωση δεν διατηρεί αναλλοίωτο το διεθνές δίκαιο· αντιθέτως, διευκολύνει τη σταδιακή μεταβολή του.<br /><br />Η κατάσταση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, επειδή εξελίσσεται σε μια περίοδο βαθιάς μεταβολής της γεωγραφίας της ισχύος. Από τη γέννηση του σύγχρονου Δικαίου της Θάλασσας μέχρι σήμερα, κυριάρχησε η αντίληψη ότι τα εγγύς ύδατα αποτελούν πρωτίστως προέκταση των ωκεανών και όχι της ξηράς. Η αντίληψη αυτή υπήρξε προϊόν της κυριαρχίας των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων, οι οποίες απέτρεψαν τη συνεχή επέκταση των χωρικών υδάτων παρά τη διαρκή αύξηση του βεληνεκούς του πυροβολικού. Η ιστορική αρχή του cannon shot rule διατηρήθηκε ως ιστορική αφετηρία μιας ισορροπίας ανάμεσα στη χερσαία και τη θαλάσσια ισχύ, αλλά μετά πάγωσε.<br /><br />Αλλαγή ισορροπιών;<br /><br />Σήμερα όμως η ισορροπία αυτή μεταβάλλεται ριζικά. Η ανάπτυξη υπερ-υπερηχητικών (hypersonic) όπλων αερολίσθησης, αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων (ASBM) μεγάλης εμβέλειας, μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας, μαζικών σμηνών drones και άλλων συστημάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD) δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα, στην οποία η χερσαία ισχύς αποκτά δυνατότητα αποφασιστικής επιρροής σε θαλάσσιους χώρους εκατοντάδων ή και χιλιάδων χιλιομέτρων.<br /><br />Πρόκειται ουσιαστικά για μια μορφή “υπερπυροβολικού”, η οποία μεταβάλλει τη σχέση ξηράς και θάλασσας. Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ερυθρά Θάλασσα και στα Στενά του Ορμούζ κατέδειξαν ότι ακόμη και οι ισχυρότερες ναυτικές δυνάμεις δυσκολεύονται πλέον να επιβάλουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας αποκλειστικά μέσω της ναυτικής τους ισχύος. Η παραδοσιακή κυριαρχία των θαλάσσιων δυνάμεων αμφισβητείται από νέες μορφές χερσαίας προβολής ισχύος.<br /><br />Μέσα σε αυτό το νέο γεωστρατηγικό περιβάλλον, η “Γαλάζια Πατρίδα” αποκτά μια σημασία που υπερβαίνει κατά πολύ το Αιγαίο. Η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει μια ιδιαίτερη γεωγραφική περίπτωση σε διεθνές προηγούμενο. Αν καταστεί αποδεκτή η αντίληψη ότι μια ηπειρωτική δύναμη μπορεί να θεωρεί τα παρακείμενα ύδατα προέκταση της χερσαίας επικράτειάς της ακόμη και όταν παρεμβάλλονται εκατοντάδες κατοικημένα νησιά άλλου κυρίαρχου κράτους, τότε ολόκληρη η λογική πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το σύγχρονο Δίκαιο της Θάλασσας κινδυνεύει με κατάρρευση.<br /><br />Οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης θα είναι παγκόσμιες και τεράστιες. Η Κίνα θα ενισχύσει τις διεκδικήσεις της στη Νότια Σινική Θάλασσα. Η Ρωσία θα αποκτήσει πρόσθετα επιχειρήματα για την επέκταση των αξιώσεών της στην Αρκτική. Το Ιράν θα ενισχύσει τις επιδιώξεις του για αυξημένο έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ. Και πολλές ακόμη περιφερειακές δυνάμεις θα ενθαρρυνθούν να αντιμετωπίσουν τα εγγύς ύδατα ως προέκταση της χερσαίας επικράτειάς τους. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια διμερή διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά για μια πιθανή μετάλλαξη ολόκληρης της διεθνούς θαλάσσιας τάξης κοσμογονικών διαστάσεων.</div><div><br />Πως αντιδρά η Ελλάδα στην “Γαλάζια Πατρίδα”<br /><br />Η ελληνική αντίδραση αποκτά συνεπώς ευρύτερη σημασία. Η ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια δεν αποτελούν πράξεις κλιμάκωσης, ούτε ενέργειες μεγιστοποίησης εθνικών διεκδικήσεων. Συνιστούν πράξεις υπεράσπισης του ισχύοντος διεθνούς δικαίου απέναντι σε μια οργανωμένη προσπάθεια αναθεώρησής του. Η μη άσκηση αυτών των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εάν η Τουρκία προχωρήσει στη θεσμική κατοχύρωση της “Γαλάζιας Πατρίδας”, ενδέχεται να εκληφθεί ως έμμεση αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας.<br /><br />Παράλληλα, η διαδεδομένη αντίληψη ότι μια τέτοια ελληνική πρωτοβουλία θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε γενικευμένη πολεμική σύγκρουση δεν είναι αυτονόητη. Η Τουρκία θα καλούνταν να αναλάβει το εξαιρετικά υψηλό πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος μιας πολεμικής αναμέτρησης με αφορμή την άσκηση ενός δικαιώματος που απορρέει από το ισχύον διεθνές δίκαιο.<br /><br />Επιπλέον, θα αναλάμβανε τον κίνδυνο μιας αποτυχίας ή ακόμη και μιας περιορισμένης στρατιωτικής ήττας, γεγονός που θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά την εικόνα της ως ανερχόμενης περιφερειακής δύναμης, να αποδυναμώσει την αποτρεπτική αξιοπιστία της και να δημιουργήσει σημαντικές εσωτερικές πολιτικές συνέπειες. Για μια δύναμη που στηρίζει μεγάλο μέρος της στρατηγικής της στην προβολή ισχύος και κύρους, ο κίνδυνος διάψευσης της εικόνας αυτής αποτελεί έναν ιδιαίτερα ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα.<br /><br />Η Ελλάδα οφείλει επομένως να εγκαταλείψει την αντίληψη ότι πρόκειται για μια ακόμη ελληνοτουρκική διαφορά που μπορεί να αντιμετωπισθεί αποκλειστικά μέσω διμερών διαβουλεύσεων. Αντιθέτως, πρέπει να αναδείξει ότι η υπόθεση αφορά τη διατήρηση των θεμελίων της διεθνούς θαλάσσιας τάξης, σε μια εποχή όπου η γεωγραφία της ισχύος μεταβάλλεται ραγδαία. Η υπεράσπιση του Αιγαίου δεν αποτελεί μόνο υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Αποτελεί υπεράσπιση μιας διεθνούς αρχιτεκτονικής που επί δεκαετίες διασφάλισε τη σχετική σταθερότητα στους ωκεανούς και στις θάλασσες του κόσμου. Εάν αυτή η αρχιτεκτονική καταρρεύσει στο Αιγαίο, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα αποτελέσουν σημείο καμπής για τη μελλοντική εξέλιξη του ίδιου του Διεθνούς Δικαίου και της παγκόσμιας γεωπολιτικής τάξης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">.πηγή </a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο αφορούν τον πλανήτη ολόκληρο…

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας Στον δημόσιο διάλογο εν Ελλάδι η “Γαλάζια Πατρίδα” συνήθως αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη τουρκική διεκδίκηση...

Διαβάστε την συνέχεια