To Ιράν σκότωσε την «ομπρέλα ασφαλείας» των ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία, το άγριο παρασκήνιο και οι νέοι δρόμοι του πετρελαίου.

<img height="44" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/622d15ff77ab8e8f0cadd2f63642e288_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><br /><div>Πρόκειται για ιστορική ανατροπή για το καθεστώς ασφάλειας της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ<br /><br />Η Τεχεράνη επαναβεβαίωσε την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026 το δικαίωμά της να ελέγχει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz και προειδοποίησε τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου να μην ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μία ημέρα μετά την επίθεση εναντίον εμπορικού πλοίου κοντά στις ακτές του Ομάν, γεγονός που ανέδειξε την εύθραυστη φύση της προσωρινής συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν.<br />Πρόκειται για μια σαφή ένδειξη ότι όχι μόνο το Ιράν βγαίνει στρατηγικά ενισχυμένο μετά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά προκαλεί την απόσυρση των «πετροβασιλείων» του Περσικού Κόλπου από την «αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ», αλλά αποδεικνύει ότι το νέο δόγμα ασφάλειας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν θα περιλαμβάνει την παρουσία των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.<br />Αυτό αποτελεί ιστορική ανατροπή για το καθεστώς της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ.<br />Η ιρανική αντίδραση ήρθε ως απάντηση σε κοινή ανακοίνωση των Ηνωμένων Πολιτειών και έξι κρατών του Κόλπου, την οποία η Τεχεράνη χαρακτήρισε «παρεμβατική, ανεύθυνη και προκλητική».<br />Στην ανακοίνωση αυτή απορρίπτεται η ιρανική θέση ότι η χώρα έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τέλη διέλευσης στα πλοία που διαπλέουν τα Στενά.<br />Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Kazem Gharibabadi, δήλωσε μέσω της πλατφόρμας X ότι:<br />«Η ασφαλής διέλευση από τα Στενά του Hormuz δεν μπορεί να διασφαλιστεί στο πλαίσιο ασαφών διευθετήσεων, παράλληλων θαλάσσιων διαδρομών ή διαδικασιών λήψης αποφάσεων που αγνοούν τον ρόλο του Ιράν ως παράκτιου κράτους.»<br />Λίγες ώρες αργότερα, η ιρανική κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι τρία ξένα δεξαμενόπλοια, τα οποία επιχείρησαν αυτό που χαρακτήρισε «μη εξουσιοδοτημένη διέλευση» των Στενών, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν έπειτα από προειδοποίηση των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), χωρίς να δοθούν περισσότερες λεπτομέρειες.<br /><br />Οι αντιδράσεις στην αγορά πετρελαίου<br /><br />Παρά τη νέα ένταση, οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν περισσότερο από 3% την Παρασκευή (26/6) και οδεύουν προς σημαντικές εβδομαδιαίες απώλειες.<br />Οι αγορές εξακολουθούν να αξιολογούν τις αντικρουόμενες ερμηνείες της προσωρινής συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων μέσω των Στενών παραμένει αισθητά μειωμένη.<br />Από τη συγκεκριμένη θαλάσσια οδό διέρχεται υπό φυσιολογικές συνθήκες περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Την ίδια στιγμή, η Saudi Aramco επανεκκίνησε τη φόρτωση αργού πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό Ras Tanura, το μεγαλύτερο πετρελαϊκό λιμάνι του κόσμου, έπειτα από διακοπή σχεδόν τεσσάρων μηνών, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλιακής παρακολούθησης.<br />Κατά την ολοκλήρωση της περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio επιχείρησε να καθησυχάσει τους περιφερειακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον σχετικά με την προσωρινή συμφωνία. Προειδοποίησε ωστόσο ότι, εάν το Ιράν απειλήσει ή εμποδίσει τη διέλευση πλοίων από τα Στενά, «θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα».<br />Στην κοινή ανακοίνωση του Rubio με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) ζητείται «ελεύθερη, άνευ όρων και απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα» στα Στενά του Hormuz, χωρίς τέλη διέλευσης και χωρίς προσπάθειες άσκησης ελέγχου από οποιαδήποτε πλευρά.<br />Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι οποιαδήποτε μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ιρανικό βαλλιστικό πρόγραμμα, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και τη στήριξη της Τεχεράνης προς συμμαχικές ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή.<br /><br />Η Τεχεράνη: Η αμερικανική παρουσία στην περιοχή είναι η πηγή αστάθειας<br /><br />Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο αποτελεί τη βασική αιτία ανασφάλειας και διχασμού στην περιοχή και υποστήριξε ότι η διαχείριση των Στενών του Ορμούζ πρέπει να ασκείται από το Ιράν και το Ομάν, σύμφωνα με τους όρους της προσωρινής συμφωνίας.<br />«Προειδοποιούμε για τη συνέχιση εχθρικών και παρεμβατικών πολιτικών στην περιοχή», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της Τεχεράνης.<br />Ο κορυφαίος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Ali Akbar Velayati, απηύθυνε σαφή προειδοποίηση προς τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου:<br />«Η σταθερότητα των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου οφείλεται στη διαχείριση των Στενών του Hormuz από το Ιράν επί έναν αιώνα. Η στρατηγική τους επιβίωση εξαρτάται από την ανοχή της Τεχεράνης.»<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ζητούν προστασία της ναυσιπλοΐας<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Sheikh Abdullah bin Zayed, υπογράμμισε την Παρασκευή (26/6) την ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων και διασφάλισης της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Hormuz, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ιρανό ομόλογό του, Abbas Araqchi.<br />Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων WAM, πρόκειται για μία από τις ελάχιστες δημόσια γνωστές επαφές υψηλού επιπέδου μεταξύ Abu Dhabi και Τεχεράνης μετά την ένταση που προκάλεσε ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν.<br />Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο Sheikh Abdullah bin Zayed τόνισε την ανάγκη πλήρους εφαρμογής του μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, με στόχο την επίτευξη «άμεσης και συνολικής παύσης των εχθροπραξιών», όπως ανέφερε το WAM.<br />Παράλληλα, επισήμανε ότι η σταθερότητα στην περιοχή προϋποθέτει τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας όλων των κρατών, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και την απρόσκοπτη λειτουργία της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Hormuz, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Η τηλεφωνική επικοινωνία ερμηνεύεται ως ένδειξη προσπάθειας αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ιράν, οι οποίες επιβαρύνθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.<br />Οι ιρανικές επιθέσεις είχαν προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στην οικονομία των Εμιράτων, επηρεάζοντας τον τουρισμό στο Ντουμπάι, οδηγώντας μέρος των ξένων εργαζομένων στην αποχώρηση από τη χώρα και πλήττοντας την εικόνα των ΗΑΕ ως ασφαλούς περιφερειακού επιχειρηματικού και χρηματοοικονομικού κέντρου.<br />Ο υπουργός Εξωτερικών των Εμιράτων επανέλαβε ότι η διπλωματία αποτελεί τον αποτελεσματικότερο δρόμο για την επίλυση των περιφερειακών κρίσεων και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη θα οδηγήσουν σε μια μόνιμη κατάσταση ασφάλειας, σταθερότητας και συνεργασίας στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Το σοκ στην προσφορά ενέργειας - Οι περιφερειακές και παγκόσμιες επιπτώσεις<br /><br />Τα Στενά του Hormuz αποτελούν εδώ και δεκαετίες το πιο κρίσιμο ενεργειακό πέρασμα στον κόσμο, καθώς από αυτά διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, η πρόσφατη στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν οδήγησε σε de facto διακοπή της ναυσιπλοΐας, με την Τεχεράνη να επιβάλλει περιορισμούς στη διέλευση πλοίων και να δημιουργεί ένα νέο καθεστώς ελέγχου της θαλάσσιας κυκλοφορίας.<br />Η εξέλιξη αυτή είχε άμεσο και έντονο αντίκτυπο στις διεθνείς αγορές ενέργειας.<br />Η τιμή του Brent κατέγραψε άνοδο της τάξης του 60% μέσα σε έναν μόνο μήνα, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη μηνιαία αύξηση που έχει καταγραφεί σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters.<br />Παράλληλα, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) εκτίμησε ότι η κρίση προκάλεσε διαταραχή άνω των 12 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως στην παγκόσμια προσφορά, ενώ επηρεάστηκαν περίπου 40 ενεργειακές εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή.<br />Η στρατηγική σημασία του Hormuz δεν έγκειται μόνο στον όγκο των ενεργειακών ροών που διέρχονται από αυτό, αλλά και στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν ισοδύναμες εναλλακτικές οδοί για μεγάλο μέρος των εξαγωγών του Περσικού Κόλπου.<br />Η διακοπή ή ο περιορισμός της διέλευσης δημιουργεί άμεσα παγκόσμιες επιπτώσεις στις τιμές, στον πληθωρισμό και στην ενεργειακή ασφάλεια τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας.<br /><br />Η γεωγραφία ως παράγοντας στρατηγικής ανισορροπίας<br /><br />Ανάλυση του Reuters υπογραμμίζει ότι οι επιπτώσεις της κρίσης δεν κατανέμονται ομοιόμορφα μεταξύ των παραγωγών της περιοχής.<br />Το Ιράν, το οποίο ελέγχει γεωγραφικά το στενό πέρασμα, κατάφερε να διατηρήσει ικανότητα επιλεκτικής ρύθμισης της ροής.<br />Αντίθετα, χώρες όπως το Ιράκ, το Κουβέιτ και το Κατάρ, οι οποίες εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τη διέλευση μέσω Hormuz, υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες.<br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters, τα εκτιμώμενα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράκ μειώθηκαν κατά περίπου 76% σε ετήσια βάση για τον Μάρτιο, ενώ το Κουβέιτ κατέγραψε πτώση της τάξης του 73%. Αντίστοιχα, το Κατάρ αντιμετώπισε σοβαρούς περιορισμούς στη δυνατότητα εξαγωγών LNG, λόγω της εξάρτησης από τη θαλάσσια δίοδο.<br />Αντιθέτως, χώρες που διαθέτουν εναλλακτικές υποδομές μεταφοράς ενέργειας κατάφεραν να περιορίσουν τις απώλειες ή ακόμη και να επωφεληθούν από την άνοδο των τιμών.<br />Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρησιμοποιούν αγωγούς που παρακάμπτουν το Hormuz, γεγονός που τους επέτρεψε να διατηρήσουν σημαντικό μέρος των εξαγωγών τους.<br /><br />Οι αγωγοί ως αντιστάθμισμα γεωπολιτικού ρίσκου<br /><br />Η Σαουδική Αραβία διαθέτει τον East–West pipeline, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, ακριβώς για να μειώσει την εξάρτηση από τα Στενά του Hormuz.<br />Ο αγωγός αυτός έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, επιτρέποντας στη χώρα να συνεχίσει τις εξαγωγές μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.<br />Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν τον αγωγό Habshan–Fujairah, με δυναμικότητα περίπου 1,5 έως 1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη του στενού.<br />Παρά τις επιθέσεις που αναφέρθηκαν σε λιμενικές εγκαταστάσεις, οι υποδομές αυτές λειτούργησαν ως κρίσιμη ασπίδα έναντι πλήρους διακοπής των εξαγωγών.<br /><br />Η επιλεκτική επίδραση της ενεργειακής κρίσης<br /><br />Τα στοιχεία του Reuters δείχνουν ότι η ενεργειακή κρίση δεν είχε μόνο καταστροφικές συνέπειες, αλλά και ανακατανομή εσόδων μεταξύ των παραγωγών.<br />Το Ιράν κατέγραψε αύξηση εσόδων της τάξης του 37%, ενώ το Ομάν σημείωσε άνοδο περίπου 26%.<br />Η Σαουδική Αραβία εμφάνισε επίσης μικρή αύξηση περίπου 4,3%, παρά τη μείωση του όγκου εξαγωγών, λόγω της ανόδου των διεθνών τιμών.<br />Η αντίθεση αυτή υπογραμμίζει ότι η κρίση δεν λειτουργεί μόνο ως παράγοντας αποσταθεροποίησης, αλλά και ως μηχανισμός αναδιανομής ισχύος στην ενεργειακή αγορά, με τους γεωγραφικά ευνοημένους και τις χώρες με εναλλακτικές διαδρομές να απορροφούν μέρος των απωλειών.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία, οι ενεργειακές ροές και η νέα γεωπολιτική ισορροπία<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αναδεικνύεται στο επίκεντρο της ενεργειακής αναδιάταξης που προκάλεσε η κρίση στα Στενά του Hormuz, καθώς οι εξελίξεις δεν επηρέασαν μόνο τις τιμές του πετρελαίου αλλά και τη δομή των ίδιων των εξαγωγικών ροών στον Περσικό Κόλπο.<br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να διατηρήσει και σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξήσει την αξία των εξαγωγών της, παρά τη μείωση των φυσικών όγκων, λόγω της εκρηκτικής ανόδου των διεθνών τιμών πετρελαίου.<br />Ενδεικτικά, η άνοδος των τιμών οδήγησε σε αύξηση περίπου 4,3% στα εκτιμώμενα έσοδα του Μαρτίου, ακόμη και όταν οι εξαγωγές της μειώθηκαν σε ετήσια βάση.<br />Η ανθεκτικότητα αυτή συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη εναλλακτικών εξαγωγικών διαδρομών που παρακάμπτουν το Hormuz.<br />Ο πιο κρίσιμος από αυτούς είναι ο αγωγός East–West, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος συνδέει τα ανατολικά πετρελαϊκά πεδία με το λιμάνι Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα.<br />Ο αγωγός αυτός, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως και αποτέλεσε τον βασικό μηχανισμό απορρόφησης του σοκ όταν η ναυσιπλοΐα στο Hormuz περιορίστηκε.<br />Η στρατηγική σημασία του ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο κατά την κρίση, όταν η Aramco αύξησε τη χρήση του για να κατευθύνει φορτία προς την Ερυθρά Θάλασσα, μειώνοντας την εξάρτηση από το επίμαχο στενό πέρασμα.<br />Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναφορές, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να επαναφέρει ή να διατηρήσει σε λειτουργία κρίσιμα τμήματα των εξαγωγικών της υποδομών, όπως το συγκρότημα του Ras Tanura και το λιμάνι Yanbu, ακόμη και σε συνθήκες αυξημένου γεωπολιτικού ρίσκου.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η μερική αποσυμφόρηση του Hormuz<br /><br />Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αξιοποίησαν τον αγωγό Habshan–Fujairah, δυναμικότητας περίπου 1,5–1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη των Στενών μέσω της Ομάν και της Αραβικής Θάλασσας.<br />Τα στοιχεία του Reuters δείχνουν ότι, παρότι οι εξαγωγές τους μειώθηκαν σε αξία κατά περίπου 2,6%, η ύπαρξη αυτής της υποδομής περιόρισε τις συνολικές απώλειες σε σχέση με άλλες χώρες της περιοχής.</div><div><br /><img src="https://static.toiimg.com/thumb/129450107.jpg?photoid=129450107&imgsize=23456&width=600&resizemode=4" /><br /><br /></div><div>Η νέα φάση μόνιμης αστάθειας<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, οι πρωτοβουλίες Σαουδικής Αραβίας, Ομάν και Κατάρ δεν αποτελούν ένδειξη ότι ο Περσικός Κόλπος κινείται προς σταθερότητα.<br />Αποτελούν ένδειξη ότι έχει εισέλθει σε μια νέα φάση διαχείρισης μόνιμης αστάθειας, όπου η διπλωματία δεν στοχεύει πλέον στην επίλυση των συγκρούσεων, αλλά στη διατήρηση τους κάτω από ένα κρίσιμο όριο έντασης που επιτρέπει τη συνέχιση της οικονομικής λειτουργίας.<br />Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα πιο ρευστό αλλά ταυτόχρονα πιο ευάλωτο, όπου η ισορροπία δεν είναι κατάσταση αλλά συνεχής διαδικασία προσαρμογής – με το Ιράν να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο σύστημα ασφαλείας και μεταφοράς ενέργειας μιας κρίσιμης περιοχής.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ιράν σκότωσε την «ομπρέλα ασφαλείας» των ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία, το άγριο παρασκήνιο και οι νέοι δρόμοι του πετρελαίου.

Πρόκειται για ιστορική ανατροπή για το καθεστώς ασφάλειας της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία...

Διαβάστε την συνέχεια

Το βρώμικο deal της Δύσης με τον Ερντογάν και η θηλιά σε Ελλάδα - Κύπρο.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-06-27_145434820.png?itok=XOxtmuLg" /><br /><br />Ευρώπη και ΗΠΑ στήνουν ένα κυνικό αλισβερίσι με το καθεστώς της Άγκυρας, νομιμοποιώντας τις διώξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια στρατιωτική ασπίδα έναντι της Μόσχας. Το λογαριασμό, ωστόσο, ετοιμάζονται να τον στείλουν στην Ελλάδα και την Κύπρο<br /><br />Οι πύρινοι λόγοι περί ευρωπαϊκών αξιών μπαίνουν ερμητικά στο συρτάρι, καθώς τα κέντρα εξουσίας σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον αποφάσισαν να ρίξουν την τουρκική αντιπολίτευση στον καιάδα. Το αφήγημα είναι πλέον κυνικά διαυγές, η ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου περνάει μέσα από τις ορέξεις του νεοοθωμανικού καθεστώτος.<br /><br />Το γεωπολιτικό μαντρόσκυλο απέναντι στη ρωσική αρκούδα<br /><br />Η απόγνωση του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) αποκαλύπτει όλο το ζοφερό παρασκήνιο. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, έντρομοι μπροστά στη ρωσική απειλή και την πιθανή αποστασιοποίηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, κάνουν τα στραβά μάτια απέναντι στην απόλυτη κατάλυση της νομιμότητας στη γείτονα. Συλλαμβάνονται εκλεγμένοι δήμαρχοι; Φυλακίζονται πολιτικοί αντίπαλοι όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου; Καρατομούνται ηγεσίες; Στο διεθνές διπλωματικό χρηματιστήριο, όλα αυτά θεωρούνται πλέον γραφικές λεπτομέρειες.<br /><br />Η συμφωνία κάτω από το τραπέζι είναι ξεκάθαρη. Η Δύση συγχωρεί τα πάντα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρέχοντάς του πλήρη ασυλία να αλωνίζει στο εσωτερικό της χώρας του με μεθόδους δικτάτορα. Το μόνο που ζητούν ως αντάλλαγμα είναι να συνεχίσει η Άγκυρα να λειτουργεί ως το γεωπολιτικό μαντρόσκυλο του ΝΑΤΟ στα ανατολικά σύνορα, κρατώντας τις απαραίτητες στρατιωτικές ισορροπίες απέναντι στη Ρωσία.<br /><br />Έτσι απλά, η Τουρκία μετατρέπεται επίσημα από ένα αυταρχικό κράτος που θα έπρεπε να τιμωρείται με κυρώσεις, σε έναν «πολύτιμο και αναντικατάστατο» στρατηγικό σύμμαχο.<br /><br />Το βρώμικο παζάρι και η θηλιά στον Ελληνισμό<br /><br />Αυτό το διπλωματικό θέατρο δεν γράφεται χωρίς κόστος, και ο λογαριασμός προορίζεται για τα εθνικά μας συμφέροντα. Διεθνείς αναλυτές το ομολογούν ήδη απροκάλυπτα: η αναβάθμιση του τουρκικού ρόλου θα φέρει θύελλα πιέσεων σε Αθήνα και Λευκωσία.<br /><br />Οι υποτιθέμενοι εταίροι μας ετοιμάζονται να απαιτήσουν τον τερματισμό των ελληνικών και κυπριακών βέτο, ζητώντας μας ουσιαστικά να βάλουμε στο ζύγι τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να μην διαταραχθεί το ειδύλλιο με την Άγκυρα.<br /><br />Είναι προφανές ότι κανένας ξένος παράγοντας δεν πρόκειται να συγκινηθεί από το Διεθνές Δίκαιο ή τις δίκαιες εθνικές μας θέσεις. Το βρώμικο παζάρι εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου στήνεται μεθοδικά στους διαδρόμους των συμμαχικών επιτελείων. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το βρώμικο deal της Δύσης με τον Ερντογάν και η θηλιά σε Ελλάδα - Κύπρο.

Ευρώπη και ΗΠΑ στήνουν ένα κυνικό αλισβερίσι με το καθεστώς της Άγκυρας, νομιμοποιώντας τις διώξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, προκειμένου ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί θα είναι στρατηγικό λάθος του Τραμπ η παράδοση της Ευρώπης στην Τουρκία.

<img height="46" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/31758.jpg?itok=CS9_QyBo" width="280" /><br /><br />Οι εννέα πισώπλατες μαχαιριές του Ερντογάν σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να επιβραβεύσει την Τουρκία ως πιστό σύμμαχο στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής<br /><br />Σε δύο (2) εβδομάδες πρόκειται να διεξαχθεί η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ , με τις ΗΠΑ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις να ανναγγέλουν την αποδέσμευσή τους από την ασφάλεια της Ευρώπης, συνοδευόμενη από στρατιωτική άμπτωτη από την γηραιά Ήπειρο, εξοπλίζοντας παράλληλα την Τουρκία προκειμένου να τις αντικαταστήσει εν μέρει.<br /><br />Στο ερώτημα αν η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν μια σωστή κίνηση ή αν θα ήταν ένα σοβαρό Στρατηγικό λάθος, επιχειρεί να δώσει απάντηση σε άρθρο του Λιαν έγκριτο <a href="https://www.19fortyfive.com/2026/06/the-case-for-nato-leaving-europe-would-be-a-serious-strategic-mistake-for-america/">Διεθνές ΜΜΕ</a>, επισημαίνοντας:<br /><br />Οι στρατηγικές μετατοπίσεις των ΗΠΑ<br /><br />"Οι στρατηγικές μετατοπίσεις που χαρακτηρίζουν τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ υποδεικνύουν ολοένα και περισσότερο μια σημαντικά μειωμένη παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη.<br /><br />Η αναδιάταξη των δυνάμεων που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Υπουργός Χέγκεθ ελπίζουμε ότι θα περιλαμβάνει την επανατοποθέτηση μόνιμων αμερικανικών βάσεων στην Πολωνία και σε άλλες χώρες που πλαισιώνουν το ΝΑΤΟ, αλλά θα συνεπάγεται επίσης μια σημαντική μείωση του ανθρώπινου δυναμικού και του εξοπλισμού των ΗΠΑ στην Ευρώπη.<br /><br />Ενώ μια τέτοια αναδιάταξη της θέσης των δυνάμεων έχει καθυστερήσει πολύ, η κακή εφαρμογή θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερβολικές περικοπές που, στη χειρότερη περίπτωση, θα οδηγήσουν στην αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη.<br /><br />Η πιθανότητα αυτού του αποτελέσματος έχει αυξηθεί, ειδικά επειδή βασικά πρόσωπα της κυβέρνησης Τραμπ υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «στραφούν» προς την Ασία, αφήνοντας την Ευρώπη να χειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της άμυνάς της.<br />Η σχολή σκέψης Ομπάμα<br /><br />Από το 2011, όταν η ιδέα της στροφής προς την Ασία προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Μπαράκ Ομπάμα, η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διατηρήσουν σχετικά χαμηλά επίπεδα δαπανών, αναπτύσσοντας παράλληλα μια νέα στρατηγική -μια στρατηγική που, μέσω πολιτικών ελιγμών, ιδίως πιέζοντας την Ευρώπη να κάνει περισσότερα- θα της επέτρεπε να ασφαλίσει την πατρίδα της και να προστατεύσει τα συμφέροντα της παγκοσμίως, έχει κερδίσει υποστηρικτές και δυναμική στην Ουάσινγκτον.<br /><br />Αυτή η σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι τα θέατρα του Ατλαντικού και του Ειρηνικού μπορούν, στην πραγματικότητα, να διαχωριστούν, μειώνοντας τις δεσμεύσεις της συμμαχίας των ΗΠΑ και απελευθερώνοντας τους περιορισμένους στρατιωτικούς πόρους για άλλες περιοχές.<br /><br />Ενώ αυτή η ιδέα έχει νόημα από την άποψη της διαχείρισης πόρων, είναι, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό αποσυνδεδεμένη από τις γεωπολιτικές πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την εσωτερική ασφάλεια και την ευημερία του έθνους στο μέλλον.<br /><br />Ωστόσο Ατλαντικός και Ειρηνικός αποτελούν ένα σύνολο διασυνδεδεμένων προβλημάτων και επομένως, η «στροφή» είναι μια άσκηση στρατηγικής κοντόφθαλμης σκέψης.<br />Η Ευρώπη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των συμμαχιών των ΗΠΑ<br /><br />Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν ένα σημαντικό στρατηγικό λάθος, επειδή η Ευρώπη δεν είναι, όπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές της στρατηγικής pivot, ένα ολοένα και μικρότερο θέατρο.<br /><br />Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του αμερικανικού συστήματος συμμαχιών.<br /><br />Από το 1945, η παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ βασίζεται όχι μόνο στη στρατιωτική ισχύ αλλά και σε ένα δίκτυο συμμαχιών που παρέχουν στην Ουάσιγκτον στρατηγικό βάθος, προωθημένη παρουσία, πολιτική νομιμότητα, βιομηχανική ικανότητα και πρόσβαση στις κρίσιμες περιοχές του κόσμου.<br /><br />Το ΝΑΤΟ είναι το θεμέλιο αυτού του συστήματος.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν από την Ευρώπη, όχι μόνο θα μειώσουν την περιφερειακή τους δέσμευση, αλλά και θα αποδυναμώσουν την αρχιτεκτονική που επιτρέπει στην Αμερική να λειτουργεί ως παγκόσμια δύναμη.<br />Το επιχείρημα της «Εστίασης στην Κίνα» μειώνει την αμερικανική ισχύ<br /><br />Το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εγκαταλείψουν την Ευρώπη για να επικεντρωθούν στην Κίνα παρερμηνεύει τη φύση της αμερικανικής ισχύος.<br /><br />Οι ΗΠΑ είναι ισχυρότερες στην Ασία όταν η Ευρώπη παραμένει σταθερή, το ΝΑΤΟ παραμένει ενωμένο και η Ρωσία διατηρείται υπό έλεγχο.<br /><br />Εάν η Ευρώπη καταρρεύσει, η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει να στρέψει την προσοχή της στον Ινδο-Ειρηνικό.<br /><br />Αντίθετα, θα εστιάσει στην Ευρώπη αργότερα, υπό χειρότερες συνθήκες, με υψηλότερο κόστος και με λιγότερους συμμάχους.<br /><br />Ο σκοπός της διατήρησης της παρουσίας στην Ευρώπη δεν είναι η φιλανθρωπία προς τους Ευρωπαίους.<br /><br />Είναι για να αποτραπεί η άνοδος ενός εχθρικού ηγεμόνα στην Ευρασιατική ξηρά, η οποία αποτελεί την κύρια γεωπολιτική απειλή που η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να αποφύγει για πάνω από έναν αιώνα.<br /><br />Αυτή η θεμελιώδης γεωπολιτική αλήθεια καθοδηγεί την αμερικανική στρατηγική από τότε που ο Γούντροου Γουίλσον αποφάσισε η Αμερική να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο Ρούσβελτ τόνισε τη στρατηγική «Η Ευρώπη πρώτα» στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Χάρι Τρούμαν δέσμευσε τις Ηνωμένες Πολιτείες στην ανάσχεση της Ρωσίας, κάτι που τελικά οδήγησε στην πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και σε μια άνευ προηγουμένου αύξηση της ελευθερίας και της ευημερίας παγκοσμίως.<div><br />Η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ειρηνικό<br /><br />Αυτό που συχνά παραβλέπουν οι υποστηρικτές της στροφής είναι ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα είχε σοβαρές αρνητικές συνέπειες στον Ειρηνικό. Θα έστελνε ένα καταστροφικό μήνυμα στους συμμάχους στην Ασία.<br /><br />Όλοι οι βασικοί σύμμαχοι της Αμερικής εκεί - Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Ταϊβάν και Φιλιππίνες - θα κατέληγαν όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, ότι εάν η Ουάσιγκτον μπορεί να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ, την παλαιότερη και πιο θεσμοθετημένη συμμαχία της, τότε καμία αμερικανική εγγύηση είναι πιθανό να μην διαρκέσει.<br /><br />Υπό αυτή την έννοια, η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ινδο-Ειρηνικό και θα έστελνε ένα μήνυμα κατευνασμού στις τρεις εναπομένουσες βασικές περιφερειακές περιοχές, τον Ινδο-Ειρηνικό, την Κορεατική Χερσόνησο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το Πεκίνο, η Πιονγιάνγκ, η Τεχεράνη και, φυσικά, η Μόσχα θα το έβλεπαν ως απόδειξη ότι οι αμερικανικές δεσμεύσεις μπορούν να παραβιαστούν μέσω πίεσης, πολιτικής διχόνοιας ή απλώς εξάντλησης.</div><div><br />Οι Συμμαχίες είναι πολλαπλασιαστής ισχύος όχι βάρος<br /><br />Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι η Ευρώπη χρησιμοποιεί πάρα πολλούς αμερικανικούς πόρους, αλλά είναι ότι η εγκατάλειψη της Ευρώπης θα υπονόμευε την αξιοπιστία που καθιστά την αμερικανική ισχύ προσιτή.<br /><br />Οι Συμμαχίες χρησιμεύουν ως πολλαπλασιαστές δύναμης, προσφέρουν βάσεις, πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη, βιομηχανική ικανότητα, νομιμότητα και πολιτική υποστήριξη.<br /><br />Χωρίς την Ευρώπη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιμετώπιζαν την Κίνα όχι ως ηγέτιδα ενός παγκόσμιου συνασπισμού, αλλά ως μια πιο απομονωμένη ναυτική δύναμη που προσπαθεί να επιβλέπει την Ευρασία από την ανοιχτή θάλασσα.<br /><br />Η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν είναι βάρος, αλλά ο πολλαπλασιαστής δύναμης της Αμερικής.<br /><br />Δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες τον πιο ικανό συνασπισμό προηγμένων δημοκρατικών συμμάχων στον κόσμο, των οποίων οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται απότομα.<br /><br />Η σωστή απάντηση, επομένως δεν είναι η εγκατάλειψη της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, αλλά μια αναπροσαρμοσμένη συμμαχία στην οποία η γηραιά Ήπειρος θα αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος του συμβατικού βάρους, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να παρέχουν την πυρηνική ομπρέλα .<br />Η απάντηση είναι η "μεταφορά βαρών" στην Ευρώπη όχι η εγκατάλειψη<br /><br />Ο βασικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ στο θέατρο του Ατλαντικού θα πρέπει επομένως να είναι η μεταφορά βαρών, όχι η εγκατάλειψη.<br /><br />Η Ευρώπη θα πρέπει να γίνει ο κύριος συμβατικός υπερασπιστής του ευρωπαϊκού θεάτρου, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένες ως ο πυρηνικός εγγυητής του ΝΑΤΟ, ο στρατηγικός παράγοντας και ο απόλυτος εξισορροπητής.<br /><br />Αυτό θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να δώσει προτεραιότητα στον Ινδο-Ειρηνικό χωρίς να καταρρεύσει το σύστημα συμμαχίας που επιτρέπει μια τέτοια ιεράρχηση.<br /><br />Εν ολίγοις, η αποχώρηση από την Ευρώπη δεν θα έλυνε το πρόβλημα της αμερικανικής υπερέκτασης. Θα το επιδείνωνε. Θα προσκαλούσε τον ρωσικό αναθεωρητισμό, θα διέσπασε το ΝΑΤΟ, θα αναστάτωνε τους Ασιάτες συμμάχους, θα ενθάρρυνε την Κίνα και θα αποδυνάμωνε τη δομή της συμμαχίας που δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το παγκόσμιο πλεονέκτημά τους.<br /><br />Η Ευρώπη δεν αποτελεί αντπερισπασμό από τον Ινδο-Ειρηνικό. είναι η στρατηγική βάση που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να ανταγωνίζονται εκεί από θέση ισχύος."<br />Γιατί θα ήταν λάθος η μερική αντικατάστασή των ΗΠΑ από την Τουρκία για την ασφάλεια στην Ευρώπη<br /><br />Αν για τις ΗΠΑ θα ήταν μεγάλο λάθος η αποχώρησή τους από την Ευρώπη και η αποδεσμευσή τους από την ασφάλεια της γηραιάς Ηπείρου, πολύ μεγαλύτερο και ίσως ανεπανόρθωτο σφάλμα τόσο για τίς ίδιες όσο και για το ΝΑΤΟ, θα ήταν η έστω και μερική αντικατάστασή τους από την Τουρκία, έναν αποδεδειγμένα παντελώς αναξιόπιστο σύμμαχο.<br /><br />Τι να πρωτοθυμίσουμε για την αναξιόπιστη έως εχθρική στάση της Τουρκίας και του Ερντογάν έναντι των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ;<br /><br />Παραθέτουμε στη συνέχεια έναν τεράστιο κατάλογο ενεργειών της Τουρκίας που διαχρονικά στρέφονται κατά ΗΠΑ-ΝΑΤΟ Σουηδίας-Φινλανδίας-Ελλάδας-Κύπρου-χωρών της Μεσογείου, ως ακολούθως:<br /><br />1.Αγορά S-400 με συνοδευόμενη αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 από τις ΗΠΑ<br /><br />2. Kατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Ακουγιού από την Ρωσική Rosatom, μη επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας σε αντίθεση με όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ<br /><br />3. Συμφωνίες Αστάνα μαζί με Ρωσία και Ιράν για το μέλλον της Συρίας εν απουσία ΕΕ-ΗΠΑ<br /><br />4. Σθεναρή άρνηση και εκβιασμό προς τις ΗΠΑ για να συνηγορήσει υπέρ της ένταξης Φινλανδίας-Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μεσούντος του πολέμου μεταξύ Ουκρανίας-Ρωσίας<br /><br />5. Άκρως επιθετική συμπεριφορά με διατληρηση του "Casus Belli" κατά της συμμάχου στο ΝΑΤΟ Ελλάδας.<br /><br />6. Απειλές και επιθετική συμπεριφορά κατά της Κύπρου.<br /><br />7. Παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο με απόπειρα σφετερισμού μέρους Ελληνικής ΑΟΖ .<br /><br />8.Εκπόνηση του παράνομου ιδεολογήματος "Γαλάζιας Πατρίδας" στη ΝΑ Μεσόγειο για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από ΑΟΖ που δεν της ανήκει σύμφωναμε το UCLOS .<br /><br />9.Απειλή για συμμετοχή της στον πόλεμο παρά το πλευρό του Ιράν σύμφωνα με ομολογία Τράμπ.<br /><br />Αναρρωτιόμαστε με βάση τα παραπάνω, εάν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ έχουν τέτοιους συμμάχους όπως η Τουρκία, τί να τους κάνουν άραγε τους εχθρούς;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί θα είναι στρατηγικό λάθος του Τραμπ η παράδοση της Ευρώπης στην Τουρκία.

Οι εννέα πισώπλατες μαχαιριές του Ερντογάν σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να επιβραβεύσει την Τουρκία ως πιστό σύμμαχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη Αυτοδιοίκησης–Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/vouli-8-768x511.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη της Αυτοδιοίκησης – Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα</span></h3><b>Σοφια Χυτου</b><br />Η Βουλή ενέκρινε τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποκλειστικά με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο εκλογής δημάρχων και περιφερειαρχών από τη μεταπολίτευση. Το πλέον εμβληματικό στοιχείο της μεταρρύθμισης είναι η κατάργηση της επαναληπτικής ψηφοφορίας – της λεγόμενης «δεύτερης Κυριακής» – και η καθιέρωση εκλογής σε έναν μόνο γύρο, με σύστημα συμπληρωματικής (εναλλακτικής) ψήφου.<br /><br />Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το νέο μοντέλο ενισχύει τη συμμετοχή, περιορίζει το κόστος των εκλογών και ευνοεί τις προγραμματικές συγκλίσεις. Αντίθετα, η αντιπολίτευση κάνει λόγο για «καλπονοθευτική» παρέμβαση που αποδυναμώνει τη δημοκρατική νομιμοποίηση των αυτοδιοικητικών αρχών.<br />Πώς αλλάζει το εκλογικό σύστημα<br /><br />Με το νέο πλαίσιο, οι πολίτες θα επιλέγουν όχι μόνο τον βασικό συνδυασμό της προτίμησής τους, αλλά και μία δεύτερη επιλογή. Εάν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό από την πρώτη καταμέτρηση, θα προσμετρώνται οι δεύτερες προτιμήσεις μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, χωρίς να απαιτείται νέα εκλογική αναμέτρηση.<br /><br />Πρόκειται για μοντέλο που εφαρμόζεται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες μέσω διαφορετικών εκδοχών της preferential voting, με στόχο να περιορίζονται οι επαναληπτικές εκλογές και να ενισχύονται οι συναινέσεις ήδη από την πρώτη κάλπη. <div><br />Λιβάνιος: «Περισσότερη συμμετοχή, περισσότερος διάλογος»<br /><br />Υπερασπιζόμενος τη μεταρρύθμιση, ο υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος υποστήριξε ότι το νέο σύστημα εκσυγχρονίζει τη λειτουργία της Αυτοδιοίκησης.<br /><br />«Το νέο εκλογικό σύστημα οδηγεί στην αύξηση της συμμετοχής των πολιτών, ενισχύει τη θετική ψήφο και δημιουργεί κίνητρα για ουσιαστικό προεκλογικό διάλογο και συνεργασίες», ανέφερε από το βήμα της Βουλής, επιμένοντας ότι ο νέος Κώδικας αντιμετωπίζει χρόνιες δυσλειτουργίες της αυτοδιοικητικής διοίκησης.<br /><br />Η κυβέρνηση εκτιμά ότι η κατάργηση της δεύτερης Κυριακής θα μειώσει σημαντικά την εκλογική κόπωση και θα περιορίσει τα υψηλά ποσοστά αποχής που καταγράφονταν στις επαναληπτικές αναμετρήσεις. </div><div><br />Η αντιπολίτευση: «Αντιδημοκρατικό και καλπονοθευτικό σύστημα»<br /><br />Τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψήφισαν επί της αρχής το νομοσχέδιο, κάνοντας λόγο για αλλαγή των εκλογικών κανόνων με καθαρά πολιτικά κριτήρια.<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε την κατάργηση της δεύτερης Κυριακής πλήγμα για τη δημοκρατική νομιμοποίηση των δημάρχων και δεσμεύθηκε ότι, εφόσον γίνει κυβέρνηση, θα επαναφέρει το προηγούμενο σύστημα.<br /><br />Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι νομοθετεί με γνώμονα τις εσωκομματικές της ισορροπίες και όχι την ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης.<br /><br />Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «εκλογική μηχανική» που περιορίζει τη δυνατότητα των πολιτών να εκφράζονται στον δεύτερο γύρο, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν το νέο μοντέλο «αντιδημοκρατικό» και «καλπονοθευτικό».</div><div><br />Τα στοιχεία πίσω από τη μεταρρύθμιση<br /><br />Η αλλαγή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές καταγράφει ιστορικά χαμηλά επίπεδα.<br /><br />Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023, η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο περιορίστηκε περίπου στο 40%, έναντι σχεδόν 53% στον πρώτο γύρο, γεγονός που σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι δεν επέστρεψαν στις κάλπες μία εβδομάδα αργότερα.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών:332 δήμοι και 13 περιφέρειες αποτελούν το νέο πεδίο εφαρμογής του συστήματος.<br />Στις εκλογές του 2023 περισσότεροι από 80 δήμοι οδηγήθηκαν σε δεύτερο γύρο.<br />Η οργάνωση δεύτερης εκλογικής Κυριακής συνεπάγεται σημαντικό διοικητικό και οικονομικό κόστος για το κράτος, τους δήμους και τους εκλογικούς μηχανισμούς.<br /><br />Η κυβέρνηση αξιοποιεί τα στοιχεία αυτά ως επιχείρημα υπέρ της μεταρρύθμισης, ενώ η αντιπολίτευση αντιτείνει ότι η εξοικονόμηση πόρων δεν μπορεί να υπερισχύσει της δημοκρατικής νομιμοποίησης.<br />Ευρωπαϊκές πρακτικές<br /><br />Η συζήτηση δεν είναι αποκλειστικά ελληνική. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται διαφορετικά μοντέλα εκλογής των τοπικών αρχών.<br /><br />Η Ιρλανδία χρησιμοποιεί σύστημα μεταβιβαζόμενης ψήφου (STV), ενώ η Αυστραλία εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες προτιμησιακή ψήφο στις περισσότερες εκλογικές διαδικασίες. Αντίθετα, χώρες όπως η Γαλλία και η Πορτογαλία εξακολουθούν να χρησιμοποιούν δύο γύρους σε πολλές αυτοδιοικητικές εκλογές.<br /><br />Η ελληνική επιλογή αποτελεί ουσιαστικά ένα υβριδικό μοντέλο, που επιχειρεί να συνδυάσει την αποφυγή δεύτερης κάλπης με τη διατήρηση στοιχείων ευρύτερης πολιτικής νομιμοποίησης μέσω της δεύτερης προτίμησης. </div><div><br />Η πολιτική διάσταση<br /><br />Πέρα από την τεχνική μεταρρύθμιση, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποκτά έντονο πολιτικό συμβολισμό. Η κυβέρνηση παρουσιάζει την αλλαγή ως μέρος ενός συνολικού εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης και της λειτουργίας των ΟΤΑ.<br /><br />Η αντιπολίτευση, αντίθετα, θεωρεί ότι πρόκειται για ακόμη μία μεταρρύθμιση που ενισχύει τη συγκέντρωση εξουσίας και μεταβάλλει τους κανόνες του πολιτικού ανταγωνισμού προς όφελος της κυβερνητικής πλειοψηφίας.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028 θα διεξαχθούν με ένα εντελώς διαφορετικό εκλογικό μοντέλο, το οποίο αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και θεσμικά τεστ της επόμενης περιόδου.</div><div><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη Αυτοδιοίκησης–Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη της Αυτοδιοίκησης – Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα Σοφια Χυτου Η Βουλή ενέκρ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΝΑΤΟ: Εξοπλιστικά deals, Ουκρανία και η νέα εξίσωση ΗΠΑ – Ευρώπης.

<img height="43" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/route-trump-1-768x432.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, δεν θα κρίνει μόνο το μέλλον της στρατιωτικής στήριξης προς την Ουκρανία. Θα αποτελέσει και το πρώτο μεγάλο τεστ για τη νέα ισορροπία δυνάμεων στο εσωτερικό της Συμμαχίας, καθώς οι Ευρωπαίοι καλούνται να αναλάβουν μεγαλύτερο οικονομικό και στρατηγικό βάρος, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναπροσδιορίζουν τον ρόλο τους στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται το Politico, οι ηγέτες των κρατών-μελών προετοιμάζουν μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα πολιτική κοινή διακήρυξη, η οποία θα επιβεβαιώνει τη δέσμευση στο Άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας, θα χαρακτηρίζει εκ νέου τη Ρωσία ως «μακροπρόθεσμη απειλή» και θα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανικής παραγωγής.<div><br />Το νέο μήνυμα προς την Ουάσιγκτον<br /><br />Στην πραγματικότητα, η Σύνοδος της Άγκυρας αποτελεί μια προσπάθεια των Ευρωπαίων συμμάχων να αποδείξουν στην Ουάσιγκτον ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικά αμερικανική υπόθεση.<br /><br />Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Mark Rutte, επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα συναίνεση γύρω από ένα κοινό αφήγημα: περισσότερες αμυντικές επενδύσεις, ισχυρότερη βιομηχανική παραγωγή και μεγαλύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή στη συλλογική άμυνα.<br /><br />Πρόκειται για μια στρατηγική που απαντά στις επανειλημμένες πιέσεις του Donald Trump, ο οποίος έχει κατηγορήσει επανειλημμένα τους Ευρωπαίους ότι επωφελούνται από την αμερικανική στρατιωτική ισχύ χωρίς να καταβάλλουν το ανάλογο οικονομικό κόστος. </div><div><br />Η Ευρώπη πληρώνει περισσότερο<br /><br />Τα στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα ο Mark Rutte αποτυπώνουν ήδη μια σημαντική αλλαγή.<br /><br />Οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ και ο Καναδάς αύξησαν τις αμυντικές τους δαπάνες κατά περίπου 139 δισεκατομμύρια δολάρια σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ οι σύμμαχοι έχουν συμφωνήσει να κινηθούν σταδιακά προς αμυντικές δαπάνες ύψους 3,5% του ΑΕΠ έως το 2035.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο αριθμούς.<br /><br />Αποτελεί την πρώτη ουσιαστική μεταφορά στρατηγικού βάρους από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br />Η μάχη της αμυντικής παραγωγής<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Παρά την τεχνολογική υπεροχή σε προηγμένα οπλικά συστήματα, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δυσκολεύονται να παράγουν γρήγορα μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών, drones, αντιαεροπορικών συστημάτων και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br /><br />Στην Άγκυρα αναμένεται να ανακοινωθούν νέα εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς και πρωτοβουλίες για αύξηση της παραγωγικής δυναμικότητας της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Οι νέες συμβάσεις αναμένεται να ενισχύσουν τόσο ευρωπαϊκές όσο και αμερικανικές εταιρείες, προσφέροντας παράλληλα ένα οικονομικό επιχείρημα που μπορεί να βρει θετική ανταπόκριση στον Λευκό Οίκο. </div><div><br />Η Ουκρανία παραμένει στο επίκεντρο<br /><br />Το δυσκολότερο κεφάλαιο των διαπραγματεύσεων παραμένει η στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι σύμμαχοι εξετάζουν νέα δέσμευση ύψους περίπου 70 δισεκατομμυρίων ευρώ για στρατιωτική βοήθεια, καθώς και αντίστοιχο επίπεδο χρηματοδότησης και για το επόμενο έτος.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναμένεται να συμμετάσχουν στον συγκεκριμένο οικονομικό στόχο.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει μια νέα πραγματικότητα: η Ευρώπη καλείται πλέον να χρηματοδοτεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την υποστήριξη προς το Κίεβο, καθώς η Ουάσιγκτον μεταφέρει μέρος του βάρους στους συμμάχους της.</div><div><br />Οι διατλαντικές ισορροπίες αλλάζουν<br /><br />Η μεταβολή αυτή συνδέεται και με τη συνολικότερη αναθεώρηση της αμερικανικής στρατηγικής.<br /><br />Το Πεντάγωνο έχει ήδη ξεκινήσει αξιολόγηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ενώ εξετάζεται η ανακατανομή δυνάμεων προς άλλες γεωπολιτικές προτεραιότητες.<br /><br />Παράλληλα, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πιο επιφυλακτική απέναντι στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνατοτήτων πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς, φοβούμενη πιθανή περαιτέρω κλιμάκωση με τη Ρωσία.<br /><br />Η Ευρώπη, αντίθετα, θεωρεί ότι η ενίσχυση των αποτρεπτικών δυνατοτήτων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια της ηπείρου. </div><div><br />Το Ιράν εισέρχεται στην ατζέντα<br /><br />Η Άγκυρα δεν θα επικεντρωθεί μόνο στη Ρωσία και την Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με το προσχέδιο της κοινής διακήρυξης, το ΝΑΤΟ αναμένεται να συμπεριλάβει αναφορά στην ανάγκη το Ιράννα διασφαλίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους παγκοσμίως.<br /><br />Η συγκεκριμένη διατύπωση θεωρείται πολιτική χειρονομία προς την Ουάσιγκτον, μετά τις εντάσεις που προκάλεσε η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή και τις επιφυλάξεις αρκετών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.</div><div><br />Μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας<br /><br />Η Σύνοδος της Άγκυρας αποκτά ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση σε ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας της Συμμαχίας.<br /><br />Οι Ευρωπαίοι καλούνται να επενδύσουν περισσότερο στην άμυνα, να ενισχύσουν την παραγωγική τους βάση και να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια της ηπείρου.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο βασικός πυλώνας του ΝΑΤΟ, όμως επιδιώκουν πλέον μια πιο ισόρροπη κατανομή βαρών.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα της Συνόδου δεν είναι μόνο τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα ή η επόμενη δέσμη βοήθειας προς την Ουκρανία. Είναι η διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής ισορροπίας μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια περίοδο όπου η διεθνής ασφάλεια επαναπροσδιορίζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τον αυξανόμενο γεωπολιτικό ανταγωνισμό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΝΑΤΟ: Εξοπλιστικά deals, Ουκρανία και η νέα εξίσωση ΗΠΑ – Ευρώπης.

Βασιλης Διαμαντακος   Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, δεν θα κρίνει μόνο το μέλλον της στρατιωτικής στήριξης π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν πριν από το ΝΑΤΟ: Η καταστολή στο εσωτερικό σκιάζει τη διπλωματική βιτρίνα της Άγκυρας.

<img height="49" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/erdogan-5-768x512.jpg" width="280" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Λίγες ημέρες πριν η Τουρκία βρεθεί στο επίκεντρο της Συμμαχίας, η κυβέρνηση Ερντογάν εντείνει τις επιχειρήσεις ασφαλείας και περιορίζει τον δημόσιο χώρο. Η εξέλιξη επαναφέρει το διαχρονικό ευρωπαϊκό δίλημμα: μπορεί το ΝΑΤΟ να αγνοεί τις δημοκρατικές επιδόσεις ενός τόσο κρίσιμου συμμάχου;<br /><br />Ενώ η Άγκυρα προετοιμάζεται να φιλοξενήσει μία από τις σημαντικότερες Συνόδους Κορυφής του ΝΑΤΟ των τελευταίων ετών, η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπη με νέο κύμα επικρίσεων για την κατάσταση του κράτους δικαίου και των πολιτικών ελευθεριών στο εσωτερικό της χώρας.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες, οι τουρκικές αρχές προχώρησαν σε μαζικές επιχειρήσεις ασφαλείας με περισσότερες από 200 συλλήψεις, ενώ επιβλήθηκαν αυστηροί περιορισμοί στις δημόσιες συγκεντρώσεις και ενισχύθηκαν τα μέτρα ασφαλείας ενόψει της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις στοχεύουν αποκλειστικά στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών οργανώσεων. Ωστόσο, αντιπολιτευόμενα κόμματα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκφράζουν φόβους ότι τα μέτρα επεκτείνονται και σε πολιτικούς αντιπάλους, ακτιβιστές και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.<div><br />Η γεωπολιτική ασπίδα του ΝΑΤΟ<br /><br />Κατά πολιτικές εκτιμήσεις ευρωπαϊκών αναλυτών, η φιλοξενία της Συνόδου προσφέρει στον Ερντογάν σημαντικό διπλωματικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η Τουρκία παραμένει αναντικατάστατος παίκτης για τη Συμμαχία: ελέγχει τα Στενά, διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ, διαδραματίζει κομβικό ρόλο στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή και στη μεταναστευτική διαχείριση, ενώ λειτουργεί ως διαμεσολαβητής σε πολλαπλές περιφερειακές κρίσεις.<br /><br />Αυτή η στρατηγική σημασία δυσκολεύει τόσο τις Βρυξέλλες όσο και την Ουάσιγκτον να ασκήσουν έντονη δημόσια πίεση για ζητήματα δημοκρατίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η Συμμαχία επιδιώκει να εμφανίσει εικόνα ενότητας απέναντι στη Ρωσία και στις νέες γεωπολιτικές προκλήσεις. </div><div><br />Το διαχρονικό δίλημμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης<br /><br />Η νέα ένταση επαναφέρει ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η ΕΕ εξακολουθεί να επικρίνει συστηματικά τις εξελίξεις που αφορούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου και τα πολιτικά δικαιώματα.<br /><br />Από την άλλη, η Τουρκία θεωρείται κρίσιμος εταίρος για:</div><div>τη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ,<br />τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών,<br />την ενεργειακή ασφάλεια,<br />την ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα,<br />και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτό δημιουργεί μια σταθερή αντίφαση στην ευρωπαϊκή στρατηγική: η πολιτική κριτική συνυπάρχει με την ανάγκη διατήρησης στενής συνεργασίας.<br />Η εικόνα προς τη Δύση<br /><br />Οι πρόσφατες καταγγελίες για αποκλεισμό ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης από τη διαδικασία διαπίστευσης της Συνόδου του ΝΑΤΟ προσέθεσαν νέα διάσταση στις ανησυχίες περί ελευθερίας του Τύπου. Δημοσιογραφικές ενώσεις στην Τουρκία κατήγγειλαν ότι αρκετά ανεξάρτητα και αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης δεν έλαβαν άδεια κάλυψης των εργασιών της Συνόδου, χωρίς επίσημη αιτιολόγηση.<br /><br />Για ευρωπαϊκούς διπλωματικούς κύκλους, η εικόνα αυτή δημιουργεί πολιτική αμηχανία, καθώς η Συμμαχία επιδιώκει να προβάλλει τις δημοκρατικές της αξίες την ώρα που η διοργανώτρια χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο νέας συζήτησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.</div><div><br />Η στρατηγική του Ερντογάν<br /><br />Κατά αναλυτές, ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να αξιοποιήσει τη διεθνή συγκυρία προκειμένου να ενισχύσει τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας του.<br /><br />Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, την κρίση στη Μέση Ανατολή και την αυξανόμενη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, η Άγκυρα εμφανίζεται περισσότερο απαραίτητη από ποτέ για τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας.<br /><br />Αυτό προσφέρει στον Ερντογάν μεγαλύτερα περιθώρια πολιτικών ελιγμών απέναντι στις ευρωπαϊκές επικρίσεις, χωρίς να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο στρατηγικός ρόλος της Τουρκίας. </div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ αναμένεται να επικεντρωθεί στην αύξηση των αμυντικών δαπανών, στην αποτροπή απέναντι στη Ρωσία και στη συνοχή της Συμμαχίας.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τη στρατηγική ατζέντα αναδύεται ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο οι δυτικοί θεσμοί μπορούν να διαχωρίζουν τη γεωπολιτική αναγκαιότητα από τις δημοκρατικές αρχές που δηλώνουν ότι υπερασπίζονται;</div><div><br />Η ευρωπαϊκή διάσταση<br /><br />Για τις Βρυξέλλες, η υπόθεση δεν αφορά μόνο την Τουρκία. Αποτελεί δοκιμασία για την αξιοπιστία της ίδιας της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Καθώς η γεωπολιτική αστάθεια αυξάνεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη στρατηγική συνεργασία με έναν κρίσιμο σύμμαχο και στη διατήρηση της αξιοπιστίας της ως δύναμης που υπερασπίζεται το κράτος δικαίου και τις δημοκρατικές ελευθερίες.<br /><br />Η Άγκυρα φαίνεται να γνωρίζει ότι αυτή η ισορροπία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Και επιχειρεί να αξιοποιήσει στο έπακρο το γεωπολιτικό της βάρος σε μια περίοδο όπου η Δύση έχει μεγαλύτερη ανάγκη την Τουρκία από ό,τι η Τουρκία τη Δύση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν πριν από το ΝΑΤΟ: Η καταστολή στο εσωτερικό σκιάζει τη διπλωματική βιτρίνα της Άγκυρας.

Βασιλης Διαμαντακος Λίγες ημέρες πριν η Τουρκία βρεθεί στο επίκεντρο της Συμμαχίας, η κυβέρνηση Ερντογάν εντείνει τις επιχειρήσεις ασφαλείας...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ-Λίβανος: Τα 6 κύρια σημεία της συμφωνίας για «ειρήνη με διάρκεια».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Israel-USA.jpg"><img height="42" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Israel-USA-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Τα βασικά σημεία της ιστορικής συμφωνίας-πλαίσιο που υπέγραψαν στην Ουάσινγκτον το Ισραήλ, ο Λίβανος και οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάζει το Γαλλικό Πρακτορείο (AFP). Στόχος της τριμερούς διπλωματικής προσπάθειας είναι η επίτευξη μιας βιώσιμης και σταθερής ειρήνης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />1. «Ειρήνη με διάρκεια» και κυριαρχία<br /><br />Οι δύο γειτονικές χώρες επαναβεβαιώνουν τον κοινό τους στόχο για την εγκαθίδρυση συνθηκών μόνιμης ασφάλειας. Μέσα από το κείμενο της συμφωνίας:<div><br />Δηλώνουν τη βούλησή τους να θέσουν οριστικό τέλος στη μεταξύ τους σύγκρουση.<br />Δεσμεύονται για την οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας.<br />Επιβεβαιώνουν το αμοιβαίο δικαίωμα κάθε κράτους να συνυπάρχει σε καθεστώς ειρήνης.<div><br />2. Διμερείς διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ<br /><br />Η επίλυση των διμερών διαφορών θα πραγματοποιείται πλέον μέσω απευθείας συνομιλιών, με την ενεργή υποστήριξη και μεσολάβηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα, συστήνεται μια «ομάδα στρατιωτικού συντονισμού» με τη συμμετοχή και των τριών πλευρών (Ισραήλ, Λίβανος, ΗΠΑ), η οποία θα αναλάβει την επίβλεψη και την εφαρμογή των όσων συμφωνήθηκαν.<br /><br />3. Αφοπλισμός ενόπλων ομάδων και αποχώρηση του Ισραήλ<br /><br />Αν και η φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ δεν κατονομάζεται ρητά, η συμφωνία περιγράφει μια ξεκάθαρη διαδικασία σταδιακής απομάκρυνσης των ισραηλινών δυνάμεων:<br /><br />Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου (FAL) θα ανακτήσουν τον πλήρη και κυρίαρχο έλεγχο της χώρας.<br /><br />Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί ο επαληθευμένος αφοπλισμός των μη κρατικών ενόπλων οργανώσεων και η διάλυση των υποδομών τους.<br /><br />Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία, οι Δυνάμεις Άμυνας του Ισραήλ (IDF) θα αποσυρθούν σταδιακά.<br /><br />Η θέση της Βηρυτού: Η κυβέρνηση του Λιβάνου ξεκαθαρίζει ότι θεωρεί παράνομη και απορρίπτει κάθε απόπειρα κρατικού ή μη κρατικού παράγοντα να καταφύγει στη βία στο όνομά της, χωρίς τη ρητή εξουσιοδότηση του κράτους.</div><div><br />4. Σταδιακή ανάπτυξη του λιβανικού στρατού σε «πιλοτικές ζώνες»<br /><br />Η ανάκτηση του εδάφους από τον λιβανικό στρατό θα ξεκινήσει από δύο καθορισμένες «πιλοτικές ζώνες», οι οποίες θα παραδοθούν από τις ισραηλινές δυνάμεις μόλις διαπιστωθεί ο αφοπλισμός των τοπικών ένοπλων ομάδων.<br /><br />Στη συνέχεια, θα οριστούν νέες ζώνες με αμοιβαία συμφωνία. Με την εγκαθίδρυση του αποκλειστικού ελέγχου από το λιβανικό κράτος, οι άμαχοι θα μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια και θα ξεκινήσουν οι διεθνείς προσπάθειες ανοικοδόμησης.</div><div><br />5. Διασφαλίσεις από το Τελ Αβίβ<br /><br />Το Ισραήλ διαβεβαιώνει τη διεθνή κοινότητα πως οι στρατιωτικές του επιχειρήσεις αποτελούσαν αποκλειστικά απάντηση στις εχθρικές ενέργειες και τις απειλές της Χεζμπολάχ και άλλων οργανώσεων. Η ισραηλινή κυβέρνηση δηλώνει ρητά ότι δεν έχει καμία εδαφική βλέψη στον Λίβανο και ότι η εξάλειψη της απειλής αίρει κάθε ανάγκη για μελλοντική στρατιωτική παρουσία ή επέμβαση.<br />6. Διεθνές σχέδιο για την ανοικοδόμηση του Λιβάνου<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να κινητοποιήσουν τη διεθνή κοινότητα για την παροχή οικονομικής και υλικοτεχνικής υποστήριξης προς τη λιβανική κυβέρνηση, με σκοπό:<br /><br />Την αποκατάσταση των υποδομών.<br /><br />Την επανεκκίνηση της τοπικής οικονομίας.<br /><br />Τη δημιουργία συνθηκών σταθερότητας και ευημερίας.<br /><br />Δέσμευση ασφαλείας: Ο Λίβανος δεσμεύεται ρητά ότι θα αποτρέψει οποιαδήποτε εκτροπή των διεθνών κεφαλαίων ανοικοδόμησης προς όφελος μη κρατικών ένοπλων ομάδων ή συνδεδεμένων με αυτές οντοτήτων.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ισραήλ-Λίβανος: Τα 6 κύρια σημεία της συμφωνίας για «ειρήνη με διάρκεια».

Τα βασικά σημεία της ιστορικής συμφωνίας-πλαίσιο που υπέγραψαν στην Ουάσινγκτον το Ισραήλ, ο Λίβανος και οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάζει τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί δεν έφερε “Αρμαγεδδώνα” το κλείσιμο του Ορμούζ;

<a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQrLsx4KJQe366anl4VMey6Rx2SRTBsi-8BTQ&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="50" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQrLsx4KJQe366anl4VMey6Rx2SRTBsi-8BTQ&s" width="280" /></a><br /><br />Έντονες ανησυχίες για μια νέα παγκόσμια ενεργειακή κρίση προκάλεσε αρχικά η απόφαση του Ιράν να κλείσει τα Στενά του <a href="https://www.defence-point.gr/?s=%CE%9F%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%B6">Ορμούζ</a> κατά τη διάρκεια της πολεμικής σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Ωστόσο, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, οι διεθνείς αγορές απέδειξαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα από ό,τι πολλοί ανέμεναν, καθώς κυβερνήσεις, πετρελαϊκές εταιρείες και στρατιωτικές δυνάμεις αντέδρασαν συντονισμένα, περιορίζοντας τις επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.<br /><br />Του <b>ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b><br />Η διακοπή της ναυσιπλοΐας στο σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του κόσμου δεν οδήγησε τελικά σε μια ανεξέλεγκτη εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου. Αντίθετα, ενεργοποιήθηκαν μια σειρά από εναλλακτικούς μηχανισμούς που περιόρισαν τις ελλείψεις και διατήρησαν την τροφοδοσία των αγορών.<br /><br />Μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου διοχετεύθηκαν μέσω αγωγών, αρκετές χώρες αξιοποίησαν τα στρατηγικά αποθέματά τους, ενώ στην Ασία υιοθετήθηκαν μέτρα εξοικονόμησης καυσίμων και ενίσχυσης της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Παράλληλα, ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε την προστασία δεξαμενόπλοιων που συνέχισαν να διέρχονται από το στενό.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η εμπειρία αυτή αποδεικνύει ότι η διεθνής οικονομία μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα μια διακοπή της κυκλοφορίας στο Ορμούζ απ’ ό,τι στο παρελθόν, αναφέρουν οι New York Times. «Τα Στενά του Ορμούζ πιθανότατα δεν θα αποτελούν πλέον το απόλυτο σημείο στραγγαλισμού της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς», εκτίμησε για τους NYT η Βίντια Μάνι, ειδικός στις αλυσίδες εφοδιασμού στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.<br />Το Ιράν προσπάθησε να οπλοποιήσει τα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Στην αρχή της σύγκρουσης, το Ιράν επιχείρησε να αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα πλήττοντας εμπορικά πλοία και δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας για τις ναυτιλιακές εταιρείες. Η τακτική αυτή είχε αποτέλεσμα, καθώς μεγάλο μέρος της εμπορικής ναυτιλίας απέφυγε προσωρινά τη διέλευση από το στενό, μέσω του οποίου, πριν από τον πόλεμο, διακινούνταν περίπου 15 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.<br /><br />Παρά την αναστάτωση, όμως, οι τιμές του πετρελαίου δεν έφτασαν στα επίπεδα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση. Η αγορά απορρόφησε μεγάλο μέρος του σοκ, γεγονός που, σύμφωνα με τον απόστρατο αντιναύαρχο Κέβιν Ντόνεγκαν, αποδεικνύει ότι «η αλυσίδα εφοδιασμού και οι ενεργειακές ροές διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη ανθεκτικότητα από όση πίστευαν οι περισσότεροι».<br /><br />Η σταδιακή αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας είναι ήδη εμφανής. Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας Kpler, περίπου 70 πλοία, εκ των οποίων 29 δεξαμενόπλοια, διέσχισαν το Στενό του Ορμούζ μέσα σε μία μόνο ημέρα, σημειώνοντας την υψηλότερη κίνηση από τις αρχές Μαρτίου. Ωστόσο, οι κίνδυνοι παραμένουν. Οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν εξακολουθούν να εκδίδουν οδηγίες για τις επιτρεπόμενες διαδρομές, προειδοποιώντας τα πλοία να μην αποκλίνουν από τους θαλάσσιους διαδρόμους που εγκρίνει η Τεχεράνη.<br /><br />Ένας από τους βασικούς λόγους που αποφεύχθηκαν σοβαρότερες ελλείψεις ήταν η ύπαρξη σημαντικών στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου. Η Κίνα, για παράδειγμα, αξιοποίησε τα μεγάλα αποθέματα που είχε δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, ενώ χώρες του Κόλπου εξετάζουν πλέον τη δημιουργία ακόμη μεγαλύτερων εγκαταστάσεων αποθήκευσης σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος της Saudi Aramco, η ενίσχυση των παγκόσμιων αποθηκευτικών υποδομών αποτελεί πλέον στρατηγική προτεραιότητα.<br /><br />Παράλληλα, ο πόλεμος ανέδειξε τη σημασία των χερσαίων αγωγών ως εναλλακτικής οδού μεταφοράς πετρελαίου. Η Σαουδική Αραβία αύξησε σημαντικά τη χρήση του αγωγού που διασχίζει τη χώρα, μεταφέροντας έως και πέντε εκατομμύρια επιπλέον βαρέλια ημερησίως, δηλαδή περίπου το ένα τρίτο των ποσοτήτων που πριν από τον πόλεμο περνούσαν από το Στενό του Ορμούζ. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα σχεδιάζουν ήδη την επέκταση των δικών τους αγωγών, ενώ και άλλες χώρες εξετάζουν αντίστοιχες επενδύσεις.<br /><br />Ο Αρτζούν Μούρτι, εταίρος της ενεργειακής εταιρείας Veriten, είπε στους New York Times ότι εκτιμά ότι όσο αυξάνεται η δυναμικότητα των αγωγών, τόσο θα περιορίζεται η εξάρτηση της παγκόσμιας αγοράς από το Στενό του Ορμούζ. Όπως σημειώνει, το πέρασμα δεν θα χάσει τη σημασία του, αλλά ο ρόλος του ως μοναδικού κρίσιμου σημείου διέλευσης θα υποχωρήσει.<br /><br />Καθοριστική ήταν και η συμβολή των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τις αρχές Μαΐου, το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό συνόδευσε εκατοντάδες εμπορικά πλοία, διασφαλίζοντας τη διέλευση περισσότερων από 250 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου. Η επιχείρηση αυτή συνέβαλε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των ναυτιλιακών εταιρειών και στη σταδιακή ομαλοποίηση των μεταφορών.<br /><br />Μειώνεται ή όχι η σημασία των Στενών;<br /><br />Παρά τη σχετική επιτυχία των μέτρων αυτών, αρκετοί ειδικοί προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί η εντύπωση πως το πρόβλημα έχει λυθεί οριστικά. Τα στρατηγικά αποθέματα μειώθηκαν αισθητά κατά τη διάρκεια της κρίσης, ενώ η επέκταση των αγωγών απαιτεί σημαντικές επενδύσεις και αρκετά χρόνια για να ολοκληρωθεί. Επιπλέον, οι υποδομές αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο σε μια μελλοντική σύγκρουση.<br /><br />Η Μόνα Γιακουμπιάν, διευθύντρια του Προγράμματος Μέσης Ανατολής στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), θεωρεί ότι υπάρχουν υπερβολικές προσδοκίες για τη μείωση της σημασίας του Στενού του Ορμούζ. «Οι χώρες ασφαλώς θα προσαρμοστούν, αλλά η στρατηγική αξία του περάσματος δεν πρόκειται να εξαφανιστεί», επισημαίνει.<br /><br />Ιδιαίτερα δύσκολη παραμένει η περίπτωση του φυσικού αερίου. Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, δεν υπάρχουν επαρκείς αγωγοί που να συνδέουν τις χώρες του Κόλπου με τις μεγάλες αγορές, γεγονός που σημαίνει ότι οι εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου εξακολουθούν να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τη θαλάσσια διέλευση μέσω του Ορμούζ.<br /><br />Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν μάλιστα ότι, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, το Ιράν κατάφερε να ενισχύσει την επιρροή του στα στενά. Σύμφωνα με τον Νιλ Κρόσμπι της Sparta Commodities, η Τεχεράνη επιδιώκει πλέον να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο στη διέλευση των πλοίων, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο επιβολής τελών ή άλλων περιορισμών μετά τη λήξη της προσωρινής συμφωνίας που επιτρέπει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.<br /><br />Η μακροπρόθεσμη λύση, σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς, δεν βρίσκεται μόνο στη στρατιωτική προστασία της ναυσιπλοΐας αλλά και στη δημιουργία ισχυρότερων οικονομικών δεσμών μεταξύ του Ιράν και των γειτονικών κρατών. Το πρόσφατο μνημόνιο συνεργασίας που προβλέπει επενδύσεις ύψους 300 δισ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση της ιρανικής οικονομίας θα μπορούσε, θεωρητικά, να ενισχύσει την οικονομική αλληλεξάρτηση και να μειώσει τα κίνητρα για νέες συγκρούσεις.<br /><br />Όπως καταλήγει η Γιακουμπιάν, η οικονομική συνεργασία μπορεί να αποτελέσει το σημαντικότερο εργαλείο για τη μακροπρόθεσμη διαχείριση της έντασης στον Περσικό Κόλπο, χωρίς όμως να εξαλείφει οριστικά τη στρατηγική σημασία των Στενών του Ορμούζ.<div><br /></div><div><a href="https://www.ot.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Γιατί δεν έφερε “Αρμαγεδδώνα” το κλείσιμο του Ορμούζ;

Έντονες ανησυχίες για μια νέα παγκόσμια ενεργειακή κρίση προκάλεσε αρχικά η απόφαση του Ιράν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ κατά τη διάρκει...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπάρχει άραγε αθέατη αιτία στην αναβολή του ΚΥΣΕΑ για τον “Θόλο”;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSdyufQulcA0UwbWT_5KXnYR1tsbsByPOowaw&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="150" data-original-width="150" height="73" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSdyufQulcA0UwbWT_5KXnYR1tsbsByPOowaw&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><br /><br /><div><br /></div>«Αλλαγή πλάνων» σας γράφαμε αγαπημένοι μας αναγνώστες σε χθεσινή ανάρτηση, με την οποία επικαιροποιούσαμε το ρεπορτάζ, που αρχικά ήθελε τη σύγκληση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) στις 6 Ιουλίου για να δοθεί το πράσινο φως για τη συμβασιοποίηση του περιβόητου «θόλου», αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας! Όπως αναφέραμε η νέα ημερομηνία είναι η 23η Ιουλίου, με δυνατότητα όμως επίσπευσης.<br /><br />Τι συνέβη λοιπόν ξανά, εντός ελάχιστων ωρών και μάλλον αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ίσως συναντηθούν νωρίτερα οι συμμετέχοντες στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ), να αποφασίσουν και εν συνεχεία να ακολουθήσουν οι υπογραφές εντός 15θημέρου; Με τις υπογραφές να… συμπίπτουν με τα «μπάνια του λαού», όπως χαρακτηριστικά γράψαμε χθες;<br /><br />Με βεβαιότητα δεν μπορεί πλέον να εκφράζεται κανείς, πέραν όσων συμμετέχουν άμεσα στη διαδικασία. Όμως, τις τελευταίες ώρες ψιθυρίζεται, πως ούτε οι νομικής φύσεως διαδικασίες, ούτε το έργο που θα αναληφθεί από την εγχώρια βιομηχανία, αποτελούν την αιτία του ετεροχρονισμού της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ. Το εμπόδιο είναι το… διπλωματικό δαιμόνιο των Ελλήνων. Δε γνωρίζουμε εάν η αρχική σκέψη προέκυψε από Κυριάκο, από Γεώργιο, από Νικόλαο-Γεώργιο, από Αθανάσιο (Θάνο), ή από Αλεξάνδρα, όμως η σχετική φημολογία θέλει να εγέρθηκε θέμα «timing» (χρονικής συγκυρίας) των υπογραφών!<br /><br />Προφανώς και θα έχουν «ξινίσει» πολλά μούτρα στη χώρα του αντισυμβαλλόμενου που δε μασάει και πολύ τέτοια «χαϊδέματα», καθότι θεωρεί πως στέλνουν λάθος μηνύματα στην απέναντι πλευρά… Μιλούν βλέπετε καλύτερα από άλλους τη γλώσσα της αποτροπής (deterrence). Αναφορά στον αντισυμβαλλόμενο γίνεται, καθότι «διακρατική» -έστω αλά Γκρέκα- η συνεργασία που θα μας εξασφαλίσει «Θόλο». Ένας θόλος που για να δουλέψει αποτελεσματικά, δεν μπορεί να μη στηρίζεται και στη λογική της αποτροπής.<br /><br />Όμως εμείς εδώ στην Ελλάδα, έχουμε ευαισθησίες και δεν θέλουμε να ερεθίζουμε τα αντανακλαστικά του αγαπημένου μας Τούρκου γείτονα. Άλλοι ισχυρίζονται ότι η ευαισθησία αφορά κυρίως τον μεγάλο υπερατλαντικό φίλο και σύμμαχο, ιδίως την εποχή Τραμπ. Μικρή σημασία έχει.<br /><br />Αυτό που έχει όμως σημασία, είναι ότι φέρονται να επικράτησαν σκέψεις που ανησύχησαν στο πώς θα φαινόταν μια Ελλάδα που αποφασίζει για τον «θόλο» (σ.σ. καλά, οι ίδιοι δεν τα αποκαλούν αυτά τα οπλικά συστήματα ως «αμυντικά»;), ενώ στην Άγκυρα θα διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, παρουσία του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος κατά δήλωση θα μεταβεί για να τιμήσει τον Τούρκο φίλο του. Αλλιώς δεν θα πήγαινε. Ο ίδιος το είπε.<br /><br />Εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες<div><br />Ή μήπως κάποιος, κατά τα άλλα αντρειωμένος στο εσωτερικό, σκέφτηκε ότι καλύτερα να μη βρει μπροστά του τίποτε κακοτοπιές που ίσως δημιουργήσουν απρόβλεπτες καταστάσεις. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Όπως και ο Τούρκος «πουλάει» στο πόπολο την επιρροή του στα παγκόσμια κέντρα λήψης αποφάσεων, καθώς επίκεινται διαδικασίες επανεκλογής της… δικτατορίας του, έτσι και ο Έλληνας, που επίσης έχει μπροστά του εκλογές, δεν είναι κορόιδο!<br /><br />Άσε που πολλοί βλέπουν ήδη το πρώτο βήμα που θα δώσει την εντύπωση πως φέρνει Ελλάδα και Τουρκία πιο κοντά. Με τον Τραμπ στη μέση να αποθεώνει τους δυο, εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων να παρακολουθούν, αποκαλώντας τους «great leaders», στην προσπάθεια να πείσει τους Αμερικανούς πολίτες, ότι καταγάγει άλλη μια περιφανή νίκη στο παγκόσμιο στερέωμα. Καθότι κι αυτός δύσκολες εκλογές έχει μπροστά του.<br /><br />Τούτων λεχθέντων, τι άλλο να πει κανείς, πέραν της υπογράμμισης της ανάγκης ταχύτατης θεσμοθέτησης βραβείου που θα αφορά τις επιδόσεις μας στη διπλωματία; Και για να γίνει κατανοητό το επιχείρημα, προτείνουμε να ονομαστεί είτε «Βραβείον Μέτερνιχ» είτε «Βραβείον Ταλεϊράνδου». ΟΚ, υπάρχουν κι ένα δυο ακόμα προτάσεις. Μην τις καταθέσουμε όμως όλες εμείς…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπάρχει άραγε αθέατη αιτία στην αναβολή του ΚΥΣΕΑ για τον “Θόλο”;

«Αλλαγή πλάνων» σας γράφαμε αγαπημένοι μας αναγνώστες σε χθεσινή ανάρτηση, με την οποία επικαιροποιούσαμε το ρεπορτάζ, που αρχικά ήθελε τη σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία έβαλε στο μάτι Ρω και Στρογγύλη… Μεθοδευμένες κινήσεις.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQD_cSvmsPW0f9vJUxJngMA6WCy7S5Qfa_v3A&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="180" data-original-width="281" height="48" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQD_cSvmsPW0f9vJUxJngMA6WCy7S5Qfa_v3A&s" width="280" /></a></div><div><br /></div>Τουρκική εισβολή σε Ρω και Στρογγύλη .Άνευ προηγουμένου η τουρκική προκλητικότητα στο Σύμπλεγμα Μέγιστης – Καστελόριζο. Αυτή τη φορά στοχοποιούνται οι νησίδες Ρω και Στρογγύλη. Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που οι Τούρκοι προχωρούν σε μία τέτοια ενέργεια.<br /><br />Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. <b>Λάζαρος Καμπουρίδης</b><br /><br />Για πρώτη φορά Τούρκοι αλιείς με μεθοδικό τρόπο τις τελευταίες ημέρες ψαρεύουν εντός Ελληνικών Χωρικών Υδάτων στη Ρω και στη Στρογγύλη. Το Σύμπλεγμα αυτό αποτελείται από 14 νησίδες και βραχονησίδες. Αποτελεί την ακριτική εσχατιά της Ελλάδας και έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για την Ελλάδα. όχι μόνο επειδή αποτελεί το ανατολικότερο σημείο της Ελλάδας αλλά κυρίως λόγω της σημασίας για την οριοθέτηση της Ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην ανατολική Μεσόγειο σε σχέση με την Κύπρο και όχι μόνο.<br /><br />Το τελευταίο διάστημα εμφανίσθηκαν με μεθοδικό τρόπο τουρκικά αλιευτικά ακόμη και 600 μ. από τις ακτές της Ρω!!! Η Τουρκία είναι γνωστό ότι χρησιμοποιεί τα αλιευτικά για να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Έχουν αναφερθεί πολλές περιπτώσεις που τα τουρκικά αλιευτικά ψαρεύουν ακόμη και εντός Ελληνικών Χωρικών Υδάτων σε όλη την ελληνική επικράτεια. Πολύ πρόσφατα αναφέρθηκε η περίπτωση όπου τουρκικά αλιευτικά εμφανίσθηκαν εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων στην Τήνο. Τώρα στοχοποιούνται η Ρω και η Στρογγύλη.<br /><br />Σε σχετικό άρθρο από τη στήλη αυτή είχαμε αναφέρει την προηγούμενη εβδομάδα για το Εθνικό Σχέδιο Δράσης Αλιείας του τουρκικού Υπουργείου Γεωργίας και Δασών στο οποίο υπάγεται και η αλιεία, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία θα χρησιμοποιεί μέσα από ένα κεντρικό σχέδιο τα 21 χιλ. αλιευτικά που διαθέτει για τη δημιουργία τετελεσμένων καθώς και για την αποτροπή των Ελλήνων αλιέων να ψαρεύουν σε θαλάσσιες περιοχές που η Τουρκία θα τις ονοματίζει ως “τουρκικές”.<br /><br />Το θέμα αυτό θα πρέπει να συνεξετασθεί από την πλευρά μας σε συνδυασμό και με τον υπό ψήφιση τουρκικό νόμο «Γαλάζια Πατρίδα» ο οποίος θα παρέχει αρμοδιότητες στον Τούρκο Πρόεδρο να ονοματίζει θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ως «Περιοχές Ειδικού Καθεστώτος» στις οποίες θα απαγορεύεται κάθε ελληνική δραστηριότητα (έρευνας, αλιείας, προστασίας περιβάλλοντος κ.α.) σε θαλάσσιες περιοχές ακόμη και στα Διεθνή Ύδατα.<br /><br />Η στοχοποίηση του Συμπλέγματος Μέγιστης – Καστελόριζου από τουρκικής πλευράς φάνηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν η Άγκυρα αντέδρασε στην πτήση ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών πάνω από την περιοχή αυτή.<br /><br />Ως χρονικό σημείο αναφοράς στοχοποίησης του Συμπλέγματος Μεγίστης και ειδικότερα της Ρω και της Στρογγύλης, αναφέρεται η εκπομπή σε τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι όπου ο θεωρητικός της «Γαλάζιας Πατρίδας» υποναύαρχος ε.α. C. Yağcı, παρουσίασε σε χάρτη τις αξιώσεις της Τουρκίας για τις «γκρίζες ζώνες» και τα νησιά, μικρονήσους και βραχονησίδες την ελληνικότητα των οποίων αμφισβητεί η Τουρκία.<br /><br />Αυτός μάλιστα έκανε ειδική αναφορά στη Ρω και στη Στρογγύλη ισχυριζόμενος ότι θα πρέπει να ανήκουν στην Τουρκία επειδή αυτές οι νησίδες δεν μεταβιβάστηκαν ονομαστικά στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες έχουν ενταθεί στην περιοχή και οι πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών αεροναυτικής συνεργασίας και drones.<br /><br />Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει άμεσα. Να καταγγείλει στον ΟΗΕ και στην Ε.Ε. το τουρκικό σχέδιο χρησιμοποίησης των αλιευτικών σκαφών για αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και δημιουργίας τετελεσμένων. Επίσης θα πρέπει να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο απάντησης και αποτροπής των τουρκικών αλιευτικών τα οποία ψαρεύουν εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων.<br /><br />Δεν θα πρέπει να «βάζουμε κάτω από το χαλί» αυτό το πολύ σημαντικό θέμα αμφισβήτησης της Ελληνικής Κυριαρχίας βαφτίζοντάς το ως «αβλαβή διέλευση». Πρόκειται για ξεκάθαρο τουρκικό σχέδιο αμφισβήτησης Ελληνικής Κυριαρχίας και δημιουργίας τετελεσμένων.<br /><br />Κανένα σχέδιο εθνικής άμυνας δεν μπορεί να σταθεί σε περίπτωση ενδεχόμενης απώλειας του συμπλέγματος Μεγίστης. Η καρδιά της Ελλάδας χτυπά δυνατά κυρίως στις ακριτικές περιοχές και ιδιαίτερα στο Σύμπλεγμα Μεγίστης. Αύριο θα είναι πολύ αργά…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Η Τουρκία έβαλε στο μάτι Ρω και Στρογγύλη… Μεθοδευμένες κινήσεις.

Τουρκική εισβολή σε Ρω και Στρογγύλη .Άνευ προηγουμένου η τουρκική προκλητικότητα στο Σύμπλεγμα Μέγιστης – Καστελόριζο. Αυτή τη φορά στοχοπο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ: Το ελληνικό λόμπι αντιδρά στις πωλήσεις προς την Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTXpDn3PfkyT_y09VrVCWAnEtJgjuZKEAZv6g&s" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="299" height="40" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTXpDn3PfkyT_y09VrVCWAnEtJgjuZKEAZv6g&s" width="280" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Την αντίθεσή του στην προτεινόμενη πώληση κινητήρων GE F110 στην Τουρκία για το μαχητικό αεροσκάφος KAAN, καθώς και σε οποιαδήποτε διαδικασία θα μπορούσε να οδηγήσει στην απόκτηση F-35 από την ‘Αγκυρα, εκφράζει το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο (ΑΗΙ) με επιστολή του προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Στην επιστολή, με ημερομηνία 26 Ιουνίου 2026, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του AHI, Νικ Λαριγκάκης, καλεί την αμερικανική κυβέρνηση να σταματήσει την προτεινόμενη πώληση αμυντικού υλικού, να σεβαστεί τον συνταγματικό ρόλο ελέγχου του Κογκρέσου και να διασφαλίσει ότι η Τουρκία δεν θα αποκτήσει τα F-35 όσο δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπει η αμερικανική νομοθεσία για την εθνική ασφάλεια.<br />Η επιστολή κοινοποιήθηκε στον υπουργό ‘Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ, στον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στον αναπληρωτή βοηθό υπουργό Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις Ντάνιελ Λότον και στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.<br /><br />Το AHI συνδέει την υπόθεση των κινητήρων για το KAAN με το ευρύτερο ζήτημα των S-400 και της απομάκρυνσης της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35. Στην επιστολή υπενθυμίζεται ότι η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ είχε επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία βάσει του νόμου CAATSA, μετά την απόφαση της ‘Αγκυρας να αποκτήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400.<br /><br />«Η κυβέρνησή σας κατέληξε στο σωστό συμπέρασμα το 2020 και σας καλούμε με σεβασμό να εμείνετε σε αυτή τη θέση», αναφέρεται στην επιστολή. Το AHI σημειώνει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, καθώς η Τουρκία εξακολουθεί να κατέχει το ρωσικό σύστημα, καθώς οι ανησυχίες εθνικής ασφάλειας που οδήγησαν στην επιβολή των κυρώσεων παραμένουν ανεπίλυτες.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο, το Ινστιτούτο προειδοποιεί ότι η προώθηση πολιτικών που θα υπονόμευαν τις κυρώσεις θα αποδυνάμωνε και το νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου αυτές επιβλήθηκαν.<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στον ρόλο του Κογκρέσου. Σύμφωνα με την επιστολή, παρότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε επίσημη κοινοποίηση προς το Κογκρέσο για την προτεινόμενη πώληση, δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η διαδικασία προχωρά παρά τις αντιρρήσεις ηγετικών στελεχών του Κογκρέσου και χωρίς την τήρηση της παγιωμένης διαδικασίας διαβούλευσης που παραδοσιακά διέπει τις μεγάλες πωλήσεις οπλικών συστημάτων.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, το AHI τονίζει ότι οι συνταγματικές αρμοδιότητες ελέγχου του Κογκρέσου αποτελούν ουσιώδη ασφαλιστική δικλείδα στην εξωτερική πολιτική και στην πολιτική εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών και πρέπει να γίνονται πλήρως σεβαστές.<br /><br />Στην επιστολή ασκείται επίσης ευρύτερη κριτική στην τουρκική στάση. Το Ινστιτούτο υποστηρίζει ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας επί σειρά ετών δείχνει πως δεν αποτελεί αξιόπιστο σύμμαχο στο ΝΑΤΟ, επικαλούμενο την παράνομη κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, τις παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, τους δεσμούς της ‘Αγκυρας με τη Ρωσία, καθώς και τη στάση της έναντι αποσταθεροποιητικών παραγόντων στη Μέση Ανατολή, όπως για παράδειγμα η Χαμάς.<br /><br />Το AHI κάνει ακόμη αναφορά στη συνεχιζόμενη δίωξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εντάσσοντας το ζήτημα στο ευρύτερο πλαίσιο των παραβιάσεων διεθνών κανόνων και της αμερικανικής νομοθεσίας. «Η επιβράβευση μιας τέτοιας συμπεριφοράς με διευρυμένη αμυντική συνεργασία στέλνει λάθος μήνυμα τόσο στους συμμάχους όσο και στους αντιπάλους μας», σημειώνεται χαρακτηριστικά στην επιστολή.<br /><br />Το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο αντιπαραβάλλει την τουρκική στάση με τις στρατηγικές σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και άλλους δημοκρατικούς συμμάχους στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι οι σχέσεις αυτές έχουν ωφελήσει την Ουάσιγκτον και πρέπει να συνεχίσουν να ενισχύονται σε μια περίοδο αυξανόμενης γεωπολιτικής αβεβαιότητας.<br /><br />Καταλήγοντας, το AHI καλεί την κυβέρνηση Τραμπ να αναστρέψει την τρέχουσα κατεύθυνση της πολιτικής της έναντι της Τουρκίας, να προασπίσει το κράτος δικαίου, να σεβαστεί τον ρόλο του Κογκρέσου και να αποτρέψει οποιαδήποτε απόκτηση των F-35 από την ‘Αγκυρα προτού ικανοποιηθούν πλήρως οι προϋποθέσεις που έχουν επιβληθεί από την αμερικανική νομοθεσία.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ: Το ελληνικό λόμπι αντιδρά στις πωλήσεις προς την Τουρκία

Την αντίθεσή του στην προτεινόμενη πώληση κινητήρων GE F110 στην Τουρκία για το μαχητικό αεροσκάφος KAAN, καθώς και σε οποιαδήποτε διαδικασί...

Διαβάστε την συνέχεια