Παρασκήνιο βόμβα για την Εξεταστική των υποκλοπών. Ο συνδυασμός 120 ή 151 ψήφων που «τινάζει» το Μαξίμου στον αέρα.

<img height="52" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/1b32bea123d81410358ebab5ddf3e609_XL.jpg?v=3" width="280" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το παρασκήνιο της μάχης για την Εξεταστική στις υποκλοπές, ζήτημα ζωής και θανάτου για το Μαξίμου.</span></h3><b>Σωτήρης Πίκουλας</b><br />Η προοπτική σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση των υποκλοπών αποτελεί ένα σενάριο που το Μέγαρο Μαξίμου όχι μόνο δεν επιθυμεί αλλά θα κάνει τα πάντα για να το αποφύγει.<br />Από την στιγμή που έχει «δηλητηριαστεί» η κοινωνία με την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, ένα άνοιγμα μιας νέας υπόθεσης με κυβερνητικές προεκτάσεις, θα έφερνε την κυβέρνηση στα σχοινιά... Και αυτό δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.<br />Μια τέτοια διαδικασία θα άνοιγε την πόρτα για την κλήση κρίσιμων προσώπων, όπως ο Tal Dilian, ο οποίος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι λογισμικά τύπου Predator αποκτώνται κυρίως από κρατικούς οργανισμούς.<br />Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να ανατρέψει πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα περί «ιδιωτών» χωρίς διασύνδεση με το κράτος το οποίο έχει επικυρώσει ως πόρισμα και ο Άρειος Πάγος.<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ θέλει να γίνει οπωσδήποτε η Εξεταστική<br /><br />Παράλληλα, μια Εξεταστική δεν θα ήταν μια απλή θεσμική διαδικασία.<br />Με βάση και την εμπειρία από προηγούμενες επιτροπές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εξελισσόταν σε ένα έντονα πολιτικοποιημένο «σόου», όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά το ΠΑΣΟΚ και η Πλεύση Ελευθερίας θα έκαναν τα πάντα για να ασκηθεί κριτική σε κυβερνητικούς λειτουργούς και στον ίδιο τον Πρωθυπουργό.<br />Και όπως έχει δείξει η εμπειρία θα ενισχυόταν η πολιτική δυναμική αυτών των κομμάτων.<br />Μην ξεχνάμε το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ, η Κωνσταντοπούλου επίσης όπως και από την υπόθεση των Τεμπών. Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ έχει μία τεράστια λίστα με αυτούς που θέλει να καλέσει μεταξύ των οποίων και υπουργοί και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.<br /><br />Τι θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Εξεταστική;<br /><br />Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό ως προς το αν τελικά μπορεί να συγκροτηθεί η Εξεταστική που θα ζητήσει το ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διαδικαστική επιλογή που θα κάνει η κυβέρνηση.<br />Αν το αίτημα υπαχθεί στη λογική της παραγράφου 5 του άρθρου 144 του κανονισμού της Βουλής, θα απαιτηθούν 120 βουλευτικές ψήφοι.<br />Δεδομένου ότι η αντιπολίτευση συγκεντρώνει ήδη 114 έδρες και υπάρχουν 27 ανεξάρτητοι, οι 120 ψήφοι δεν είναι δύσκολο να μαζευτούν.<br />Αν και δεν είναι τίποτα βέβαια, διότι πρώτον πολλοί ανεξάρτητοι είναι κοντά στη ΝΔ, δεύτερον κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει ο Βελόπουλος και η ΝΙΚΗ – ο Βελόπουλος έχει στηρίξει παλαιότερα την κυβέρνηση στην υπόθεση Ράμμου για τις υποκλοπές ψηφίζοντας υπέρ «βολικών» μελών του Δ.Σ της ΑΔΑΕ, ενώ δεν ξέρουμε και τι θα κάνει το ΚΚΕ το οποίο έχει μία δική του νοοτροπία σε τέτοια ζητήματα.<br /><br />Τι μπορεί η κυβέρνηση μπορεί να επικαλεστεί για να ακυρώσει την Εξεταστική<br /><br />Αντίθετα, αν η κυβέρνηση επιλέξει την οδό των 151 ψήφων και αποφασίσει βάσει της παραγράφου αρ 144 του κανονισμού της Βουλής, επικαλούμενη ζητήματα εθνικής ασφάλειας, τότε η συγκρότηση της Εξεταστικής καθίσταται πρακτικά αδύνατη.<br />Μια τέτοια επιλογή, όμως, εμπεριέχει μια σαφή αντίφαση: για να δικαιολογηθεί, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι πρόκειται για υπόθεση εθνικής σημασίας – και όχι για μια υπόθεση «ιδιωτών», όπως μέχρι σήμερα υποστηρίζεται από την ίδια.<br />Βέβαια, θα παίξει ρόλο και η διατύπωση του αιτήματος από το ΠΑΣΟΚ.<br />Αν θέσει θέματα κατασκοπείας, ενισχύει τη λογική της κυβέρνησης.<br />Επίσης, σύμφωνα με νομικές πηγές, μπορεί η πλειοψηφία να ισχυριστεί ότι ο Άρειος Πάγος έχει αρχειοθετήσει την υπόθεση και δεν χρήζει ανοίγματός του από την Βουλή, δηλαδή να επικαλεστούν τη διάκριση εξουσίας.<br />Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο της υπόθεσης αποτελεί μονόδρομο για το Μέγαρο Μαξίμου που βλέπει ότι δεν μπορεί να επιστρέψει σε εικόνες τύπου Φραπέ-Χασάπη μέσα στην Βουλή διότι ξεκάθαρα της κάνει κακό.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Παρασκήνιο βόμβα για την Εξεταστική των υποκλοπών. Ο συνδυασμός 120 ή 151 ψήφων που «τινάζει» το Μαξίμου στον αέρα.

Το παρασκήνιο της μάχης για την Εξεταστική στις υποκλοπές, ζήτημα ζωής και θανάτου για το Μαξίμου. Σωτήρης Πίκουλας Η προοπτική σύστασης Εξε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τί μεγάλο ετοιμάζει η Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/2yeia-itZ4w" width="660" youtube-src-id="2yeia-itZ4w"></iframe></div><br />Η Τουρκία προετοιμάζεται για σύγκρουση με το Ισραήλ; Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης αποκαλύπτει το στρατηγικό σχέδιο πίσω από βάσεις, drones και κινήσεις που αλλάζουν τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μια ανάλυση που συνδέει Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και το κουρδικό ζήτημα, εξηγώντας γιατί οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε άμεση γεωπολιτική κλιμάκωση.<br /><br />Στο βίντεο αυτό παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη γεωπολιτική ανάλυση από τον κ. Καμπουρίδη για τις εξελίξεις σε Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και Συρία. Με επίκεντρο τη νέα τουρκική στρατιωτική βάση και την ενίσχυση των Bayraktar drones, αναδεικνύεται η στρατηγική της Άγκυρας και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με το Ισραήλ. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε φάση έντονων αλλαγών και η ισορροπία δυνάμεων μεταβάλλεται ραγδαία.<br /><br />Η ανάλυση εξετάζει πώς η αμυντική συμφωνία Τουρκίας – Συρίας επηρεάζει τη στάση του Ισραήλ, γιατί μειώθηκαν τα ισραηλινά πλήγματα και πώς ο πόλεμος Ιράν – Ισραήλ λειτουργεί ως καταλύτης. Παράλληλα, εξηγείται η σημασία της διασποράς drones στην Τουρκία, ως στρατηγική επιβίωσης και αποτροπής, βασισμένη στα lessons learned από το Ιράν. Το ερώτημα που τίθεται είναι σαφές: οδηγούμαστε σε μια σύγκρουση Τουρκίας – Ισραήλ;<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και το κουρδικό ζήτημα, καθώς συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις σε Συρία και Ιράν. Μια πιθανή αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μπορεί να επηρεάσει τους Κούρδους και να πυροδοτήσει νέες γεωπολιτικές εξελίξεις. Η γεωπολιτική ανάλυση δείχνει ότι τίποτα δεν είναι απομονωμένο: Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και ΗΠΑ συνδέονται σε ένα περίπλοκο στρατηγικό παιχνίδι ισχύος.<br /><br />Συμπέρασμα: Η ανάλυση του κ. Καμπουρίδη αναδεικνύει μια Τουρκία που δεν κινείται απλώς τακτικά, αλλά στρατηγικά, προετοιμαζόμενη για όλα τα ενδεχόμενα. Η δημιουργία βάσεων, η διασπορά στρατιωτικών υποδομών και η αξιοποίηση των «μαθημάτων» από το Ιράν συνθέτουν μια εικόνα συστηματικής προετοιμασίας για πιθανή σύγκρουση με το Ισραήλ, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Τί μεγάλο ετοιμάζει η Τουρκία;

Η Τουρκία προετοιμάζεται για σύγκρουση με το Ισραήλ; Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης αποκαλύπτει το στρατηγικό σχέδιο πίσω από βάσε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σκάνδαλο της ΔΕΗ και η Ελλάδα λάφυρο του Επιτελικού Κράτους.

<img height="52" src="https://omegapress.gr/images/DEI.jpg" width="280" /><div><br /></div><div>Δυναμώνει ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο Αλέξης Τσίπρας με τις συνεχείς δηλώσεις του για το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, μπροστά του ωχριά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ ύψους 4 δις ευρώ, μετατρέπει μια στρατηγικού τύπου επιχείρηση σε μια υπερεθνική αρένα όπου οι ιδιώτες , κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα που έχει επισκεφθεί πολλές φορές ο πρωθυπουργός και η γνωστή CVC θα έχουν κομβικό ρόλο και θα εισπράττουν πλούτο, ενώ το ελληνικό δημόσιο θα πληρώνει και όχι μόνο αυτό, αλλά μετατρέπεται σε παρατηρητή.<br /><br />Όλα αυτά, εντάσσονται σε μια ιδεολογική εμμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συνεργατών του, να ξεπουλούν ουσιαστικά τον πλούτο που έχει παράξει επί πολλές δεκαετίες ο ελληνικός λαός και να τον παραδίδουν σε ιδιωτικά κεφάλαια. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται ότι θα διατηρήσει τους υψηλούς τόνους και καλά θα κάνει, αν θέλει να πείσει ότι θα μεριμνήσει για την ελληνική κοινωνία και για έναν υγιή δημόσιο τομέα.<br /><br />Παραθέτουμε στην συνέχεια για πλήρη ενημέρωση, τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα και ένα άρθρο για το Militaire.gr του καθηγητή Βασίλη Λύκου.<br />Ειδικότερα:Στη νέα και σχεδόν οργισμένη ανάρτησή του ο Αλέξης Τσίπρας, αναφέρει: “Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ούτε το μόνο, αλλά ούτε και το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα που συντελείται στη χώρα. ΔΕΗ και κυβέρνηση αποφάσισαν μια κολοσσιαία Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου ύψους 1,3 δισ. ευρώ και το μεγαλύτερο μέρος της θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις σε άλλες χώρες”«Πούλησαν το ρεύμα της χώρας — Η ΔΕΗ στα χέρια των funds και των Εμιράτων, με το Δημόσιο θεατή»<br /><br /> H νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ ύψους 4 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε το 2026, δεν είναι απλώς μια οικονομική κίνηση. Είναι μια κομβική πράξη μεταβίβασης κυριαρχίας στον στρατηγικότερο τομέα της χώρας — την ενέργεια. Πίσω από τα ψυχρά νούμερα των δελτίων τύπου κρύβεται μια δομική μεταμόρφωση: η ΔΕΗ, από δημόσια επιχείρηση πυλώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, έχει εξελιχθεί σε μια υπερεθνική πλατφόρμα ιδιωτικών κεφαλαίων, με το Ελληνικό Δημόσιο σε ρόλο μειοψηφίας και παρατηρητή.<br /><br />Από τον εθνικό πυλώνα στο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο<br />Η Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου των 4 δισ. ευρώ παρουσιάστηκε ως «αναγκαία» για την υλοποίηση επενδυτικού προγράμματος ύψους 24,2 δισ. ευρώ έως το 2030. Σε αυτό περιλαμβάνονται έργα ΑΠΕ, διεθνές άπλωμα στα Βαλκάνια και υποδομές δεδομένων — με σημαία την «πράσινη μετάβαση».<br />Ωστόσο, ο αντίκτυπος στη μετοχική σχέση είναι σαρωτικός:<br /> • Το Ελληνικό Δημόσιο συμμετέχει με μόλις 1,2 δισ. ευρώ, μειώνοντας το ποσοστό του από 35,3% σε περίπου 33,4%. <br /> • Το CVC Capital Partners, επενδυτικό fund με ρίζες στο Λουξεμβούργο και κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επενδύει επίσης 1,2 δισ. ευρώ και ανεβαίνει από 10,3% σε 17,9%. <br />Με άλλα λόγια, το Δημόσιο χάνει εκ νέου έδαφος, και το CVC γίνεται ο πιο ισχυρός ιδιώτης μέτοχος — ίσως και ο πραγματικός ρυθμιστής των αποφάσεων στη νέα εποχή της ΔΕΗ.</div><div><br />Το προηγούμενο «ξεπούλημα» του 2021</div><div><br />Η ιστορία έχει προηγούμενο. Το 2021, όταν η ΔΕΗ έκανε ΑΜΚ ύψους 1,35 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε πως ήταν «αναγκαία για τη διάσωση και ανάπτυξη» της εταιρείας. Τότε, το Ελληνικό Δημόσιο δεν διέθετε τα 600 εκατομμύρια που απαιτούνταν για να διατηρήσει το ποσοστό του. Επένδυσε μόλις 105 εκατ. ευρώ. Έτσι, σε μια νύχτα, το 51,12% μετατράπηκε σε 35,3%, και η ΔΕΗ πέρασε οριστικά στα χέρια της αγοράς.<br />Το CVC Capital Partners εισήλθε τότε με 343 εκατ. ευρώ και ποσοστό 10,34%. Η είσοδός του χαιρετίστηκε από το οικονομικό κατεστημένο ως «σήμα εμπιστοσύνης», όμως στην πράξη άνοιξε την πόρτα για την είσοδο εξωευρωπαϊκών κεφαλαίων σε έναν κρίσιμο γεωπολιτικό τομέα: το εθνικό ηλεκτρικό δίκτυο.</div><div><br />Το CVC και τα κεφάλαια των Εμιράτων<br /><br />Το CVC δεν είναι ένα τυχαίο επενδυτικό σχήμα. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς επενδυτικούς οργανισμούς παγκοσμίως, που διαχειρίζεται πάνω από 150 δισ. δολάρια. Τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια από το Abu Dhabi Investment Authority (ADIA), το κρατικό επενδυτικό ταμείο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.<br />Στην Ελλάδα, το CVC έχει ήδη αποκτήσει κρίσιμες υποδομές: Metropolitan και Υγεία, Vivartia, D-Marin, Skroutz. Η είσοδός του στη ΔΕΗ δεν είναι ένα απλό επιχειρηματικό στοίχημα — είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διείσδυσης των αραβικών κεφαλαίων στα Βαλκάνια. Η ΔΕΗ αποτελεί πλέον το όχημα αυτής της επιρροής, όχι απλώς μια εταιρεία κοινής ωφέλειας.</div><div><br />Μια «πράσινη μετάβαση» χωρίς έδαφος<br /><br />Στην καρδιά του νέου επιχειρησιακού σχεδίου της ΔΕΗ βρίσκεται η εξαγγελία μιας «πράσινης αναγέννησης». Ωστόσο, πίσω από τις επενδύσεις σε φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα κρύβεται μια άκριτη εμπορευματοποίηση της φύσης.<br />Η απόλυτη απολιγνιτοποίηση έως το 2026 και η αντικατάσταση των μονάδων με φυσικό αέριο, σε συνδυασμό με το νέο σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ, μετατρέπουν την ελληνική ύπαιθρο σε μονοκαλλιέργεια γιγαντιαίων ΒΑΠΕ. Οι αδειοδοτήσεις απλοποιούνται υπέρ των μεγάλων επενδυτών, η χωροθέτηση χαλαρώνει, και ο τοπικός πληθυσμός βρίσκεται στο περιθώριο.<br /><br />Η ΔΕΗ εξαφανίζει το προφίλ μιας επιχείρησης που διαχειριζόταν τοπική παραγωγή, απασχόληση και υποδομές κοινής ωφέλειας και γίνεται διεθνής developer ενέργειας. Όλα αυτά υπό τον έλεγχο ιδιωτικών funds που κοιτάζουν μόνο την απόδοση κεφαλαίων.<br />Στη Δυτική Μακεδονία και την Αρκαδία, οι περιοχές του λιγνίτη εγκαταλείπονται χωρίς εναλλακτικό παραγωγικό σχέδιο. Οι λιγνιτικές μονάδες μετατρέπονται σε μονάδες φυσικού αερίου, όπως η Πτολεμαΐδα V, ένα έργο που εξυπηρετεί περισσότερο τον ιδιωτικό κλάδο, παρά το δημόσιο συμφέρον. Όταν εφόσον η Πτολεμαΐδα 5 και οι υπόλοιπες μονάδες λειτουργούσαν κανονικά, το κόστος της ηλεκτρικής κιλοβατώρας θα μπορούσε να μειωθεί έως και 25%. Όχι θεωρητικά – πρακτικά. Γιατί το ρεύμα που παράγεται από εγχώριο καύσιμο δεν εξαρτάται από το TTF του Άμστερνταμ ούτε από τις διαθέσεις του Κρεμλίνου. Είναι ρεύμα “made in Greece”.</div><div><br />Η Πτολεμαΐδα 5: μια μονάδα που γεννήθηκε για να καεί – στα χαρτιά<br /><br />Η Πτολεμαΐδα 5 κόστισε σχεδόν 1,5 δισ. ευρώ. Είναι η πιο σύγχρονη και καθαρή λιγνιτική μονάδα στην Ευρώπη. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της είναι κατά 30-40% χαμηλότερες από παλαιότερα εργοστάσια, χάρη στην τεχνολογία υπερ-κρίσιμης καύσης και στα προηγμένα φίλτρα. Η απόδοσή της φτάνει το 41%, όταν οι περισσότερες παλαιές μονάδες μετά βίας αγγίζουν το 30%.<br />Πρόκειται για έργο σχεδιασμένο να λειτουργήσει δεκαετίες — με δυνατότητα μελλοντικής μετατροπής της σε μονάδα καύσης βιομάζας ή πράσινου υδρογόνου. Αντί όμως να τη δούμε ως μεταβατικό εργαλείο αυτονομίας, η κυβέρνηση σπεύδει να τη μετατρέψει σε “μονάδα φυσικού αερίου” πριν κλείσει καν διετία λειτουργίας. Ένα έργο-σύμβολο ελληνικής τεχνογνωσίας και κόπου εκατοντάδων μηχανικών, ακυρώνεται στα χαρτιά για χάρη μιας δεσμευτικής “πράσινης” εικόνας που δεν αντέχει στους αριθμούς.<br /><br />Το νέο «όραμα»: ΔΕΗ των πολυεθνικών<br /><br />Η επιχείρηση που χτίστηκε με το αίμα και τον μόχθο του ελληνικού λαού, από τα φράγματα του Αχελώου έως τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, γίνεται σταδιακά μια πολυεθνική επενδυτική μηχανή. Περισσότερο από το 48% των νέων επενδύσεων προβλέπεται να γίνει εκτός Ελλάδας, με βλέψεις στην Ιταλία, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική.<br />Αυτό σημαίνει πως τα ελληνικά νοικοκυριά χρηματοδοτούν μέσω τιμολογίων μια εταιρεία που δεν ανήκει πλέον σε αυτούς — που λειτουργεί για τους μετόχους της στο εξωτερικό και όχι για την εθνική οικονομία.<br />Το πιο προκλητικό στοιχείο είναι πως η κυβέρνηση, αντί να επιδιώξει την ανάκτηση του ελέγχου ή τουλάχιστον την προστασία του ποσοστού του Δημοσίου, επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία. Μοναδικό ενδιαφέρον φαίνεται να είναι η επικοινωνιακή επίκληση της «πράσινης ανάπτυξης» και της «ευρωπαϊκής στρατηγικής», όταν στην πραγματικότητα συνεχίζεται ένα προγραμματισμένο ξεπούλημα του ενεργειακού ιστού της χώρας.<br /><br />Η ΔΕΗ ήταν κάποτε το σύμβολο της ελληνικής αυτοδυναμίας. Η ίδρυσή της το 1950 σήμαινε την εποχή που η ενέργεια έπαψε να είναι προνόμιο λίγων και έγινε δικαίωμα όλων. Τώρα, μέσα από αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις, μετατράπηκε σε χρηματιστηριακό προϊόν.<br />Η απώλεια του ελέγχου της δεν είναι απλώς οικονομικό θέμα. Είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει σταθερή ανάπτυξη όταν τα θεμέλια της ενεργειακής της πολιτικής βρίσκονται στα χέρια funds που λογοδοτούν μόνο σε ανώνυμους επενδυτές και όχι στους πολίτες.<br />Η ενεργειακή μετάβαση θα μπορούσε να είναι υπόθεση συνεργασίας, αποκέντρωσης και πράσινης καινοτομίας. Αντί γι’ αυτό, εξελίσσεται σε πλυντήριο χρηματοοικονομικών συμφερόντων, όπου τα ελληνικά βουνά, τα δίκτυα και η ίδια η ΔΕΗ γίνονται πεδίο κερδοσκοπίας.</div><div><br />Ο επίλογος μιας εποχής</div><div><br />Μέσα σε πέντε χρόνια, η ΔΕΗ πέρασε από την πολιτική ρητορική περί «εθνικού πλούτου» στην πρακτική μιας ιδιωτικής πολυεθνικής που αποφασίζει πλέον χωρίς κοινωνικό αντίβαρο. Με την κυβέρνηση να συμμετέχει άτονα, το Δημόσιο να χάνει πάλι μερίδιο, και τα funds να αποκτούν καθοριστικό έλεγχο, η χώρα κινδυνεύει να ξυπνήσει μια μέρα και να διαπιστώσει ότι το ρεύμα, η γη, ο αέρας και το νερό της ανήκουν αλλού.<br /><br />Η ΔΕΗ του 2026 δεν είναι η επιχείρηση του ελληνικού λαού — είναι το εργαλείο των αγορών που αποφασίζουν για το ενεργειακό μέλλον μιας χώρας που παραιτήθηκε από την ιδιοκτησία της δύναμής της. Και αυτή ίσως να είναι η πιο σκοτεινή απώλεια της ενεργειακής μετάβασης: όχι οι τόνοι CO₂, αλλά η απώλεια εθνικής κυριαρχίας μέσα από τον ίδιο της τον πυλώνα. Αυτός που κάποτε ιδρύθηκε για να τη φωτίσει, τώρα απλά την «καίει» και εξόχως ακριβά…<br />Δρ. Βασίλης Λύκος</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το σκάνδαλο της ΔΕΗ και η Ελλάδα λάφυρο του Επιτελικού Κράτους.

Δυναμώνει ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο Αλέξης Τσίπρας με τις συνεχείς δηλώσεις του για το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ο Μακρόν είναι μικρός για να μας εμποδίσει να πάρουμε ελληνικά νησιά». (Γενί Σαφάκ)

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/04/%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%82%CE%BF22.jpg?ssl=1"><img height="43" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/04/%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%82%CE%BF22.jpg?resize=720%2C399&ssl=1" width="280" /></a><br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, στην Αθήνα, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και απείλησε την Τουρκία. «Αν η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, θα σταθούμε δίπλα της. Αν απειληθεί η κυριαρχία της, να ξέρετε ότι θα είμαστε εδώ», γράφει σε άρθρο του ο Ιμπραήμ Καραγκούλ στην Yeni Şafak.<br /><br />Ο Μακρόν δεν σταμάτησε εκεί. Υποσχέθηκε επίσης να «βάλει την Ελλάδα κάτω από μια πυρηνική ομπρέλα». Φυσικά, η Ρωσία αντέδρασε πολύ έντονα σε αυτό, αλλά ο πραγματικός στόχος του Μακρόν ήταν η Τουρκία, και αυτή η δήλωση στην πραγματικότητα αντανακλούσε μια υποσυνείδητη πρόθεση να απειλήσει την Τουρκία με πυρηνική επίθεση.<br /><br />Σκεφτείτε μόνο· μιλάμε για τον Μακρόν, ο οποίος χαστουκίστηκε από τη σύζυγό του, έγινε στόχος της κριτικής του Τραμπ, δεν έχει καμία επιρροή στην παγκόσμια πολιτική, προσπαθεί να ξεχωρίσει ενσωματώνοντάς τον σε κάθε πλήθος που βλέπει και επιπλήχθηκε από τον Πρόεδρο Ερντογάν στις συνόδους κορυφής της G20.<br /><br />Ο Μακρόν και η Γαλλία είναι «μικροί παίκτες»<br /><br />Τα λόγια και οι απειλές του δεν έχουν καμία σημασία για εμάς. Διότι υπό την ηγεσία του, η Γαλλία οδεύει προς το να γίνει ο μεγαλύτερος ηττημένος του 21ου αιώνα. Έχει εκδιωχθεί από όλες τις χώρες της Κεντρικής Αφρικής. Ακόμα και οι πρώην αποικίες του δεν τον παίρνουν στα σοβαρά.<br /><br />Η Γαλλία, έχοντας χάσει τους πόρους της στην Αφρική, αντιμετωπίζει μια σημαντική οικονομική κρίση. Γεωπολιτικά, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την προηγούμενη επιρροή της τόσο στην Αφρική όσο και στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Επιπλέον, δεν υπάρχει πλέον καμία κατανόηση που να παίρνει στα σοβαρά τον Μακρόν ή να βλέπει τη Γαλλία ως κεντρική στο παγκόσμιο τοπίο δυνάμεων.<br /><br />Θεωρείται ως «δευτερεύων παίκτης» σε κάθε τραπέζι, σε κάθε μέτωπο και σε κάθε σύνοδο κορυφής.<div><b><a href="https://echedoros.blog/?p=83991">Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</a></b></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ο Μακρόν είναι μικρός για να μας εμποδίσει να πάρουμε ελληνικά νησιά». (Γενί Σαφάκ)

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, στην Αθήνα, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και απείλησε την Τουρκία. «Αν η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, θα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν–Ρωσία: «Στρατηγική σύμπλευση» και ρωσική διπλωματική ομπρέλα στη Μέση Ανατολή.

<img height="44" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/putin-1-768x440.jpg" width="280" /><br /><br />Ο Αμπάς Αραγτσί χαιρετίζει τη «στήριξη στη διπλωματία» από τη Μόσχα μετά τις επαφές με Πούτιν και Λαβρόφ – Η Ρωσία προβάλλει ρόλο μεσολαβητή ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ αντιδρούν έντονα.<br /><br />Μόσχα–Τεχεράνη: Διπλωματικό μπλοκ με πυρηνικές προεκτάσεις. Η συνάντηση του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών Αραγτσί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν και τον ΥΠΕΞ Λαβρόφ στη Μόσχα ανέδειξε την περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Ιράν–Ρωσίας, σε μια περίοδο έντονων εντάσεων στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο Αραγτσί εξήρε δημόσια τη ρωσική στάση, κάνοντας λόγο για «υποστήριξη στη διπλωματία» και «αλληλεγγύη», ενώ υπογράμμισε ότι η τρέχουσα συγκυρία αποδεικνύει «το βάθος και τη δύναμη της στρατηγικής εταιρικής σχέσης» των δύο χωρών.<div><br />Δηλώσεις Αραγτσί<br /><br />Ο Ιρανός ΥΠΕΞ φέρεται επίσης να τόνισε ότι:Η συνεργασία με τη Ρωσία αποτελεί «μακροπρόθεσμη στρατηγική επιλογή»<br />Το Ιράν απορρίπτει «εξωτερικές επιβολές» στο πυρηνικό του πρόγραμμα<br />Η περιφερειακή σταθερότητα απαιτεί «ανεξάρτητους παίκτες» όπως η Ρωσία και η Κίνα<br />Η διπλωματία παραμένει η μόνη λύση, αλλά «χωρίς πίεση ή απειλές»</div><div><br />Ρωσική θέση – Πούτιν & Λαβρόφ<br /><br />Ο Vladimir Putin, σύμφωνα με ρωσικές ανακοινώσεις, δήλωσε ότι:Η Ρωσία στηρίζει «την αποκλιμάκωση και τον διάλογο» στη Μέση Ανατολή<br />Είναι έτοιμη να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής σε πολυμερείς συνομιλίες<br />Το πυρηνικό ζήτημα του Ιράν πρέπει να επιλυθεί με «σεβασμό στην κυριαρχία του»<br /><br />Ο Sergey Lavrov πρόσθεσε ότι:Οι δυτικές κυρώσεις «δεν επιλύουν κρίσεις αλλά τις επιδεινώνουν»<br />Η Ρωσία προωθεί ένα «πολυπολικό σύστημα ασφάλειας»<br />Η λύση στο πυρηνικό πρόγραμμα πρέπει να είναι «τεχνική και όχι πολιτική πίεση»<br />Η ρωσική πρόταση για το πυρηνικό πρόγραμμα<br /><br />Ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία των επαφών είναι η ρωσική πρόταση να αποθηκεύεται στην επικράτειά της το υψηλά εμπλουτισμένο ιρανικό ουράνιο, στο πλαίσιο πιθανής συμφωνίας αποκλιμάκωσης.Η Μόσχα το παρουσιάζει ως μηχανισμό εμπιστοσύνης<br />Οι ΗΠΑ απορρίπτουν την πρόταση ως ανεπαρκή εγγύηση ασφάλειας<br />Το Ιράν δεν έχει δώσει επίσημη τελική αποδοχή</div><div><br />Διεθνείς αντιδράσεις</div><div><br />Ηνωμένες Πολιτείες Απορρίπτουν τον ρωσικό ρόλο ως «ουδέτερο μεσολαβητή»<br />Επιμένουν σε πίεση και κυρώσεις<br />Θεωρούν ότι η Μόσχα δεν μπορεί να εγγυηθεί ισορροπία λόγω στενής σχέσης με την Τεχεράνη<br />ΙσραήλΒλέπει τη σύσφιξη Ιράν–Ρωσίας ως στρατηγική απειλή<br />Εκτιμά ότι ενισχύεται η ανθεκτικότητα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος<br />Προειδοποιεί για αποδυνάμωση της δυτικής αποτροπής</div><div><br />Ευρωπαϊκή Ένωση</div><div><br /></div><div>Εκφράζει ανησυχία για αποτυχία επανεκκίνησης της πυρηνικής συμφωνίας (JCPOA)<br />Βλέπει «κατακερματισμό της διπλωματίας» στη Μέση Ανατολή<br />Επιμένει σε πολυμερή διαπραγμάτευση<br />ΚίναΥποστηρίζει τη διπλωματική αποκλιμάκωση<br />Διατηρεί ενεργειακή και εμπορική συνεργασία με το Ιράν<br />Προτιμά σταθερότητα χωρίς κυρώσεις<br /><br />Η συνάντηση Μόσχας επιβεβαιώνει τρεις βασικές τάσεις:<br />1. Εδραίωση ρωσοϊρανικού άξονα<br /><br />Η σχέση εξελίσσεται σε στρατηγική συνεργασία με ενεργειακές, στρατιωτικές και διπλωματικές προεκτάσεις.<br />2. Ρωσία ως «παίκτης-διαμεσολαβητής»<br /><br />Η Μόσχα επιχειρεί να ενισχύσει το παγκόσμιο διπλωματικό της αποτύπωμα παράλληλα με τον πόλεμο στην Ουκρανία.<br />3. Κατακερματισμός της διεθνούς διαπραγμάτευσης<br /><br />Αντί για ενιαίο πλαίσιο (ΗΠΑ–ΕΕ–Ιράν), διαμορφώνεται πολυκεντρικό σύστημα επιρροής (Ρωσία–Κίνα–Δύση).<br /><br />Η επίσκεψη Αραγτσί στη Μόσχα δεν αποτελεί απλή διπλωματική συνάντηση, αλλά ένδειξη βαθύτερης γεωπολιτικής αναδιάταξης.<br /><br />Το Ιράν ενισχύει τη στρατηγική του σχέση με τη Ρωσία, η Μόσχα προβάλλει ρόλο ειρηνευτικού μεσολαβητή, ενώ ΗΠΑ και σύμμαχοι αντιμετωπίζουν μια ολοένα πιο σύνθετη και πολυπολική Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν–Ρωσία: «Στρατηγική σύμπλευση» και ρωσική διπλωματική ομπρέλα στη Μέση Ανατολή.

Ο Αμπάς Αραγτσί χαιρετίζει τη «στήριξη στη διπλωματία» από τη Μόσχα μετά τις επαφές με Πούτιν και Λαβρόφ – Η Ρωσία προβάλλει ρόλο μεσολαβητή...

Διαβάστε την συνέχεια

Μακρόν–Τουρκία–Αιγαίο: Επαναφορά στο πεδίο της «παρενόχλησης». Η Αθήνα διαβάζει νέα κίνηση ισχύος.

<img height="50" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/makron-xristodoulidis-mitsotakis-768x512.jpg" width="280" /><br /><br />Η επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα και η αναβάθμιση της ελληνογαλλικής στρατηγικής συνεργασίας επαναφέρουν νευρικότητα στην Άγκυρα, την ώρα που η Τουρκία κλιμακώνει ρητορική και κινήσεις στο Αιγαίο._<br /><br />Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου εισέρχεται εκ νέου σε φάση έντασης, με διπλωματικές πηγές να μιλούν για «επιστροφή της Τουρκίας σε τακτικές πίεσης και παρενόχλησης στο Αιγαίο», ενώ η Αθήνα διαβάζει τις εξελίξεις μέσα από το πρίσμα μιας ευρύτερης στρατηγικής αναδιάταξης.<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις και διπλωματικές εκτιμήσεις, η Άγκυρα φαίνεται να επαναφέρει εργαλεία έντασης – από NAVTEX έως ρητορικές αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων – σε μια περίοδο που το περιφερειακό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αστάθεια και ανταγωνισμούς ισχύος.<div><br />Η ΑΘΗΝΑ «ΔΙΑΒΑΖΕΙ» ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ<br /><br />Στην Αθήνα επικρατεί η εκτίμηση ότι η Τουρκία επιχειρεί να διατηρήσει μόνιμη πίεση χαμηλής και μεσαίας έντασης στο Αιγαίο, χωρίς να περνά σε ανοιχτή σύγκρουση.<br /><br />Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι:οι τουρκικές κινήσεις σε θαλάσσιες ζώνες και NAVTEX λειτουργούν ως «σήματα ισχύος»<br />η Άγκυρα επιχειρεί να παγώσει μονομερείς ελληνικές πρωτοβουλίες<br />το Αιγαίο παραμένει «ζώνη διαπραγμάτευσης μέσω έντασης»<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική πλευρά επιχειρεί να απαντήσει με διπλωματική θωράκιση μέσω συμμαχιών, κυρίως με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.</div><div>  <br />ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ<br /><br />Η πρόσφατη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα προκάλεσε εμφανή δυσαρέσκεια στην Άγκυρα, καθώς συνοδεύτηκε από σαφές μήνυμα ενίσχυσης της ελληνογαλλικής αποτροπής.<br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος, σε ιδιαίτερα αιχμηρή διατύπωση, φέρεται να τόνισε:<br /><br /></div><div>«Αν η κυριαρχία σας απειληθεί, θα είμαστε εδώ»<br /><br />Το μήνυμα αυτό ερμηνεύεται από αναλυτές ως πολιτική «ομπρέλα αποτροπής» προς την Ελλάδα, σε μια περίοδο που η Ευρώπη επαναπροσδιορίζει τον ρόλο της ασφάλειας και της στρατηγικής αυτονομίας.<br /><br />Η συμφωνία ενισχυμένης στρατηγικής συνεργασίας Αθήνας–Παρισιού περιλαμβάνει: αμυντική συνεργασία<br />εξοπλιστικά προγράμματα<br />ενεργειακή και τεχνολογική σύμπλευση</div><div><br />ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΝΟΧΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ<br /><br />Η Άγκυρα αντιμετωπίζει τις εξελίξεις ως προσπάθεια δημιουργίας «αντιτουρκικού άξονα» στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε διπλωματικό επίπεδο, η τουρκική πλευρά:καταγγέλλει «μονομερείς ενέργειες» της Ελλάδας<br />αντιδρά σε στρατιωτικές συμφωνίες Αθήνας–Παρισιού<br />επαναφέρει ζητήματα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο<br /><br />Αναλυτές σημειώνουν ότι η Τουρκία επιδιώκει να κρατήσει ανοιχτό το μέτωπο της έντασης, ώστε να διατηρεί διαπραγματευτικό πλεονέκτημα σε ευρύτερα περιφερειακά ζητήματα. </div><div><br />ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ<br /><br />Η τριγωνική σχέση Ελλάδας – Τουρκίας – Γαλλίας αποκτά νέα δυναμική:Η Ελλάδα ενισχύει αποτρεπτική ισχύ και συμμαχίες<br />Η Γαλλία εμφανίζεται ως ευρωπαϊκός πυλώνας ασφάλειας<br />Η Τουρκία κινείται μεταξύ διπλωματικής πίεσης και στρατηγικής διεκδίκησης<br /><br />Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε «διαρκή διαχείριση κρίσης χαμηλής έντασης», όπου η αποτροπή και η διπλωματία λειτουργούν παράλληλα με την ένταση.</div><div><br />ΑΝΑΛΥΣΗ: ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ Ή ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΘΕΣΗ;<br /><br />Σύμφωνα με γεωπολιτικούς αναλυτές, οι τουρκικές κινήσεις δεν συνιστούν απαραίτητα κλιμάκωση προς σύγκρουση, αλλά:εργαλείο πολιτικής πίεσης<br />διατήρηση επιρροής στο Αιγαίο<br />απάντηση σε ελληνογαλλική στρατηγική εμβάθυνση<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η Αθήνα θεωρεί ότι η σταθερή παρουσία συμμάχων λειτουργεί ως κρίσιμος παράγοντας αποτροπής νέων κρίσεων.<br /><br />Το Αιγαίο παραμένει μια από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικές ζώνες της Ευρώπης, με τις ισορροπίες να μεταβάλλονται διαρκώς.<br /><br />Η πρόσφατη κινητικότητα δείχνει ότι:<br /><br />η αντιπαράθεση δεν είναι στρατιωτική – είναι στρατηγική, διπλωματική και συμβολική.<br /><br />Και σε αυτό το πεδίο, κάθε δήλωση, κάθε επίσκεψη και κάθε συμφωνία αποκτά πολλαπλή σημασία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μακρόν–Τουρκία–Αιγαίο: Επαναφορά στο πεδίο της «παρενόχλησης». Η Αθήνα διαβάζει νέα κίνηση ισχύος.

Η επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα και η αναβάθμιση της ελληνογαλλικής στρατηγικής συνεργασίας επαναφέρουν νευρικότητα στην Άγκυρα, την ώρα που η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Ποιο είναι το endgame του Τραμπ με το Ιράν. Το πετρέλαιο και η πίεση στην Τεχεράνη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_oil.webp"><img height="51" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_oil-696x464.webp" width="280" /></a><br /><br />Πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν δεν γίνονται, διάλογος ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δεν γίνεται παρά μόνον μέσω ενδιάμεσων, τότε τι ακριβώς γίνεται; Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ «παίζει καθυστερήσεις»; Πού ποντάρει;<br /><br /><div>Την απάντηση έχει δώσει ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν δήλωνε στο Fox News: «Το Ιράν έχει περίπου 3 ημέρες μέχρι να μην έχει πια χώρο να αποθηκεύσει πετρέλαιο και η πετρελαϊκή του υποδομή θα εκραγεί. Θα αναγκαστούν να κλείσουν τις πετρελαϊκές τους εγκαταστάσεις, και η ανάκαμψή τους μετά θα είναι πολύ δύσκολη — θα λειτουργεί μόνο στο 50% της δυναμικότητας. Οι Ιρανοί βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση. Ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα, και θα νικήσουμε».<br /><br />Η λογική του Τραμπ – και ειδικών αναλυτών στον χώρο της πετρελαϊκής αγοράς – είναι σχετικά απλή: Ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ μείωσε τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν κατά 70%, καθώς η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ σχεδόν σταμάτησε. Όμως αυτό δημιουργεί ένα ντόμινο συνεπειών. Προς το παρόν τα κοιτάσματα πετρελαίου εξακολουθούν να αναβλύζουν. Όσο όμως το προϊόν δεν μπορεί να διοχετευθεί στην αγορά, αποθηκεύεται σε δεξεμενές.<br /><br />Κίνδυνος καταστροφής<br /><br />Οι οποίες όμως είναι πεπερασμένες, κάποια στιγμή θα είναι όλες υπερπλήρεις. Και τότε η Τεχεράνη θα αναγκαστεί να περιορίσει ή και να σταματήσει την παραγωγή, να «σφραγίσει» πηγάδια. Όπως ωστόσο εξηγούν ειδικοί αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες στην παραγωγική δυναμικότητα του Ιράν και προφανώς στην κύρια πηγή εσόδων του. Η απότομη διακοπή της παραγωγής μπορεί να βλάψει παλαιότερα κοιτάσματα πετρελαίου, ειδικά εκείνα με χαμηλή πίεση ή εύθραυστη γεωλογία.<br /><br />Περίπου τα μισά από τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράν έχουν χαμηλή πίεση, αφήνοντάς τα ευάλωτα σε μακροπρόθεσμες απώλειες παραγωγής μετά από διακοπές, σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων Rystad Energy. Σίγουρα, δεν καταστρέφει κάθε διακοπή παραγωγής ένα πηγάδι και οι Ιρανοί μηχανικοί έχουν εμπειρία στη διαχείριση της παραγωγής υπό κυρώσεις. Ωστόσο, ο παλιός εξοπλισμός και τα ώριμα κοιτάσματα του Ιράν καθιστούν τις αναγκαστικές περικοπές παραγωγής ιδιαίτερα επικίνδυνες, δήλωσαν Ιρανοί αξιωματούχοι πετρελαίου, αναφέρει η Wall Street Journal.</div><div><br />Το «σημείο μηδέν»<br /><br />Πότε θα φτάσει το Ιράν στο «σημείο μηδέν»; Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα χρονικό διάστημα μεταξύ 12 και 22 ημερών. Μετά η αποθηκευτική ικανότητα πετρελαίου της χώρας θα έχει εξαντλήσει τα όριά της. Ήδη το Ιράν αποθηκεύει αργό σε πλωτά δεξαμενόπλοια και χρησιμοποιεί ακόμη και εμπορευματοκιβώτια και παλιές παροπλισμένες δεξαμενές σε κόμβους στο Ahvaz και το Asaluyeh, καθώς οι εξαγωγές παραμένουν αποκλεισμένες.<br /><br />Αξιωματούχοι λένε ότι η Τεχεράνη επιχειρεί ακόμη και να μεταφέρει πετρέλαιο στην Κίνα σιδηροδρομικώς, μια σπάνια και λιγότερο αποτελεσματική οδό εξαγωγής. Ανώτερος εμπειρογνώμονας σιδηροδρομικών μεταφορών του Ιράν, ο Morteza Naserian, δήλωσε στο Mehr News ότι υπάρχουν μόνο 2 σιδηροδρομικοί διάδρομοι προς την Κίνα, που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν για πετρέλαιο, με σοβαρά περιορισμένη χωρητικότητα και μηδενική υποδομή μαζικής μεταφοράς αργού πετρελαίου.<br />«Ελεγχόμενη καύση»<br /><br />Όντας σε οριακό σημείο, το Ιράν έχει αρχίσει – σύμφωνα με το αντιπολιτευόμενο Iran International – την «ελεγχόμενη καύση» μέρους της παραγωγής του για να καθυστερήσει όσο μπορεί την λύση της διακοπής παραγωγής σε κάποιες από τις πετρελαιοπηγές. Σε όλη αυτή την εξίσωση, υπάρχει ακόμη ένας αστάθμητος παράγοντας: η κατανάλωση καυσίμων εντός της Ιρανικής επικράτειας. Ίσως λίγοι γνωρίζουν ότι αν και πετρελαιοπαραγωγός χώρα, το Ιράν εισάγει περίπου ένα 10% των καυσίμων που χρειάζεται για τις καθημερινές μετακινήσεις ή τις ανάγκες της βιομηχανικής παραγωγής.<br /><br />Με τον αποκλεισμό των ΗΠΑ, οι εισαγωγές έχουν μηδενιστεί με αποτέλεσμα να είναι ορατός ο κίνδυνος ελλείψεων καυσίμων για τους Ιρανούς. Κάτι τέτοιο αφήνει να εννοηθεί και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, ο οποίος σε ανάρτησή του αναφέρει: «Ενώ οι επιζώντες ηγέτες των Φρουρών της Επανάστασης είναι παγιδευμένοι σαν πνιγμένοι αρουραίοι σε έναν αγωγό αποχέτευσης, η βιομηχανία πετρελαίου του Ιράν που τρίζει, αρχίζει να κλείνει την παραγωγή χάρη στον ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ των ΗΠΑ. Η άντληση σύντομα θα καταρρεύσει. ΕΠΟΝΤΑΙ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΣΤΟ ΙΡΑΝ!».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Ποιο είναι το endgame του Τραμπ με το Ιράν. Το πετρέλαιο και η πίεση στην Τεχεράνη.

Πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν δεν γίνονται, διάλογος ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δεν γίνεται παρά μόνον μέσω ενδιάμεσων, τότε τι ακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι σημαίνει η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/opek-hae-2842026-339-m-782x440-1.jpg"><img height="44" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/opek-hae-2842026-339-m-782x440-1-696x392.jpg" width="280" /></a><br /><br />Η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ είναι μια δομική ρήξη και πιθανώς η αρχή του τέλους του ίδιου του μοντέλου του καρτέλ.<br /><br />Η ανακοίνωση της 28ης Απριλίου ότι τα ΗΑΕ αποχωρούν από τον ΟΠΕΚ και τον OPEC+ από την 1η Μαΐου έρχεται σε μια στιγμή ακραίας πίεσης για την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Ο πόλεμος με το Ιράν και η αποσταθεροποίηση των ροών μέσω των Στενών του Ορμούζ έχουν ήδη προκαλέσει τη μεγαλύτερη διαταραχή προσφοράς στην ιστορία της αγοράς πετρελαίου , ενώ οι τιμές έχουν εκτοξευθεί πάνω από τα $100–110 το βαρέλι .<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση του Άμπου Ντάμπι δεν είναι συγκυριακή. Αντιθέτως, αποτυπώνει μια βαθύτερη στρατηγική μετατόπιση: από τη λογική του συλλογικού ελέγχου της προσφοράς, στη λογική της εθνικής ενεργειακής αυτονομίας. Οι ίδιες οι δηλώσεις αξιωματούχων δείχνουν ότι τα ΗΑΕ δεν επιθυμούν πλέον να δεσμεύονται από ποσοστώσεις παραγωγής, καθώς επιδιώκουν να αυξήσουν την παραγωγική τους ικανότητα προς τα 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως τα επόμενα χρόνια .<br /><br />Το πλήγμα για τον ΟΠΕΚ είναι διπλό. Πρώτον, υπονομεύεται η συνοχή του οργανισμού, ο οποίος ήδη αντιμετώπιζε εσωτερικές διαφωνίες και απώλεια μεριδίου αγοράς . Δεύτερον, αμφισβητείται η ίδια η αποτελεσματικότητά του ως μηχανισμού ελέγχου των τιμών – ένα πρόβλημα που ιστορικά επανέρχεται κάθε φορά που τα μέλη αποκλίνουν από τις συμφωνίες τους.<br /><br />Πίσω από την κίνηση, ωστόσο, βρίσκεται και η γεωπολιτική. Η αποχώρηση των ΗΑΕ ενισχύει τη στρατηγική προσέγγιση με τις ΗΠΑ και αποδυναμώνει έμμεσα τη Σαουδική Αραβία ως κεντρικό πυλώνα του καρτέλ . Σε μια περίοδο όπου η ενέργεια επανέρχεται ως βασικό εργαλείο ισχύος, η επιλογή της ανεξαρτησίας λειτουργεί και ως μήνυμα πολιτικής τοποθέτησης.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν πρόκειται για μεμονωμένη κίνηση ή για την αρχή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης. Η ιστορία του ΟΠΕΚ δείχνει ότι όταν ένα μέλος αμφισβητεί το σύστημα, ανοίγει ο δρόμος και για άλλους. Ήδη προηγούμενες αποχωρήσεις (Ανγκόλα, Κατάρ) είχαν καταγράψει την τάση.<br /><br />Για τις αγορές, το άμεσο αποτέλεσμα είναι περιορισμένο – η κρίση προσφοράς κυριαρχεί. Όμως το μακροπρόθεσμο μήνυμα είναι σαφές: η αγορά πετρελαίου εισέρχεται σε φάση μεγαλύτερης αστάθειας, με λιγότερο συντονισμό και περισσότερη εθνική στρατηγική.<br /><br />Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ σηματοδοτεί τη μετάβαση από ένα σύστημα “διαχείρισης τιμών” σε ένα σύστημα ανταγωνισμού παραγωγών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για πληθωρισμό, γεωπολιτική και αγορές.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι σημαίνει η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ.

Η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ είναι μια δομική ρήξη και πιθανώς η αρχή του τέλους του ίδιου του μοντέλου του καρτέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ουκρανία διδάσκει τον πόλεμο του μέλλοντος: Πως μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε “smartphones” και αλλάζει το παιχνίδι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/robot.webp"><img height="50" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/robot-696x464.webp" width="280" /></a><div><br /></div><div>Η ουκρανική εταιρεία ρομποτικής DevDroid συνεργάζεται στενά με Ουκρανούς στρατιώτες για την ταχεία επισκευή και αναβάθμιση πολεμικών ρομπότ.<br /><br />Η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη στο ουκρανικό μέτωπο δεν αφορά μόνο τα όπλα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται. Μια νέα γενιά στρατιωτικής τεχνολογίας μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε πλατφόρμες που λειτουργούν με τη λογική των smartphones: συνεχή updates, γρήγορη προσαρμογή και άμεση επιδιόρθωση.<br /><br />Η ουκρανική εταιρεία DevDroid έχει αναπτύξει ένα μοντέλο όπου τα ρομπότ αναβαθμίζονται εξ αποστάσεως μέσα σε λεπτά. Το λογισμικό τους ενημερώνεται κάθε λίγες εβδομάδες, ενώ νέα χαρακτηριστικά μπορούν να σχεδιαστούν, να δοκιμαστούν σε πραγματικές συνθήκες και να αναπτυχθούν μαζικά μέσα σε μία εβδομάδα. Σε έναν πόλεμο όπου η τεχνολογία απαξιώνεται μέσα σε μήνες —ή και εβδομάδες— η ταχύτητα αυτή είναι κρίσιμη.<br /><br />Η χρήση ρομπότ στο πεδίο μάχης αυξάνεται ραγδαία, αναλαμβάνοντας ρόλους από logistics έως άμεση εμπλοκή. Ωστόσο, η αξία τους δεν βρίσκεται μόνο στη λειτουργία, αλλά στην ικανότητα συνεχούς προσαρμογής. Η DevDroid διατηρεί ομάδες κοντά στο μέτωπο για επιτόπιες παρεμβάσεις και hardware upgrades, επιτυγχάνοντας ακόμη και αυθημερόν επισκευές. Παράλληλα, λειτουργεί 24/7 δίκτυο υποστήριξης με τις μονάδες, ενσωματώνοντας σε πραγματικό χρόνο την εμπειρία των στρατιωτών στον επανασχεδιασμό των συστημάτων.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο “iterative warfare”: οι στρατιώτες προσαρμόζουν τον εξοπλισμό τους, οι εταιρείες ενσωματώνουν τις αλλαγές και το προϊόν επανέρχεται στο πεδίο βελτιωμένο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ενσωμάτωση αντιαρματικών RPG σε ρομπότ — ιδέα που προήλθε από το ίδιο το μέτωπο.<br /><br />Αυτή η λογική αναγκάζει τη Δύση να επανεξετάσει τα δικά της μοντέλα. Στο NATO αναγνωρίζεται ήδη η ανάγκη για “adaptation DNA”, ενώ στρατιωτικοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι οι παραδοσιακές διαδικασίες προμηθειών είναι πλέον ξεπερασμένες. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η τεχνολογία, αλλά η αρχιτεκτονική της: modular συστήματα, plug-and-play σχεδιασμός και software-driven εξέλιξη.<br /><br />Η ουσία είναι σαφής: ο πόλεμος μετατρέπεται σε ένα περιβάλλον συνεχούς αναβάθμισης. Όποιος προσαρμόζεται ταχύτερα, κερδίζει. Και σε αυτή τη φάση, η Ουκρανία λειτουργεί ως εργαστήριο για το μέλλον της πολεμικής τεχνολογίας — όπου η ταχύτητα και το software έχουν μεγαλύτερη αξία από την ίδια τη μάζα των όπλων.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ουκρανία διδάσκει τον πόλεμο του μέλλοντος: Πως μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε “smartphones” και αλλάζει το παιχνίδι.

Η ουκρανική εταιρεία ρομποτικής DevDroid συνεργάζεται στενά με Ουκρανούς στρατιώτες για την ταχεία επισκευή και αναβάθμιση πολεμικών ρομπότ....

Διαβάστε την συνέχεια

Άουν εναντίον Κασέμ: Η μάχη για την πολιτική «ψυχή» του Λιβάνου εν μέσω πολέμου.

<img height="49" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2023/10/hezbollah-3-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Ο Λιβανέζος Πρόεδρος, Ζοζέφ Άουν, εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση απαντώντας στις κατηγορίες της Χεζμπολάχ περί προδοσίας, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική προδοσία έγκειται στην εμπλοκή του Λιβάνου σε έναν πόλεμο προς όφελος του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Ο Λίβανος βιώνει αυτή τη στιγμή μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στην κρατική ηγεσία και την τρομοκρατική οργάνωση Χεζμπολάχ.<br /><br />Μετά τη δήλωση του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κασέμ, με την οποία ζητούσε τον τερματισμό των απευθείας διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, ο Πρόεδρος Ζοζέφ Άουν προχώρησε σε μια άμεση ανασκευή των ισχυρισμών του.<br /><br />Ο Άουν απέρριψε τις κατηγορίες περί συνθηκολόγησης και προδοσίας, τονίζοντας ότι η πραγματική προδοσία διαπράττεται από εκείνους που θυσιάζουν ζωές Λιβανέζων για να εξυπηρετήσουν ξένα συμφέροντα.<br /><br />«Για πόσο ακόμα ο λαός του Νοτίου Λιβάνου θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα των πολέμων των άλλων στο έδαφός μας;» διερωτήθηκε ο Πρόεδρος, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στηρίξει έναν πόλεμο που υπηρετεί τους στόχους του Ιράν αντί για την εθνική κυριαρχία του Λιβάνου.<br />Η επιστροφή της Χεζμπολάχ στις τακτικές του ’80<br /><br />Ενώ ο Πρόεδρος επιδιώκει μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για να σταματήσει η καταστροφή, η Χεζμπολάχ δίνει σήμα επιστροφής στις βίαιες τακτικές του παρελθόντος.<br /><br />Ανώτερος στρατιωτικός αξιωματούχος της οργάνωσης δήλωσε στο δίκτυο «Αλ Τζαζίρα» ότι προτίθενται να χρησιμοποιήσουν «ομάδες αυτοκτονίας» και «τακτικές της δεκαετίας του 1980», προκειμένου να αποτρέψουν την εδραίωση ισραηλινής παρουσίας στον νότιο Λίβανο.<br /><br />Η οργάνωση ισχυρίζεται ότι διαθέτει μεγάλο αριθμό τρομοκρατών ανεπτυγμένων στις κατεχόμενες περιοχές, με σχέδια για επιθέσεις αυτοκτονίας από άτομα που θα αναμειγνύονται με στρατιώτες και αξιωματικούς μέσα στα λιβανέζικα χωριά.<br /><br />Παράλληλα, ο Ναΐμ Κασέμ απέρριψε και επίσημα τις απευθείας διαπραγματεύσεις, ισχυριζόμενος ότι η «αντίσταση» παραμένει αήττητη και δεν θα παραδώσει ποτέ τα όπλα της.<div><br />Η οπτική του Ισραήλ και οι διεθνείς πιέσεις<br /><br />Στο Ισραήλ, ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, απευθυνόμενος στην ανώτατη διοίκηση των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), σημείωσε ότι, αν και ο στρατός επιχειρεί ελεύθερα πέρα από τον ποταμό Λιτάνι και εντός της ζώνης ασφαλείας, η αποστολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.<br /><br />Ο Νετανιάχου υπογράμμισε τις συνεχιζόμενες απειλές από ρουκέτες 122 χιλιοστών και drones ως τα κύρια ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν προτού λήξει ο πόλεμος.<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, ο Υπουργός Εξωτερικών Γκιντεόν Σάαρ συναντήθηκε με την απεσταλμένη του ΟΗΕ, Ζανίν Χένις-Πλάσχαρτ, τονίζοντας ότι η Χεζμπολάχ συνεχίζει να παραβιάζει την κατάπαυση του πυρός υπό την πίεση του Ιράν.<br /><br />Ο Σάαρ σημείωσε ότι πολλοί από τους 10.000 πυραύλους και τα drones που εκτοξεύτηκαν κατά του Ισραήλ από τις 2 Μαρτίου, εστάλησαν από θέσεις κοντά στα φυλάκια της προσωρινής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL).<br /><br />Καθώς ο Πρόεδρος του Λιβάνου πιέζει για μια «μη ταπεινωτική» ειρηνευτική συμφωνία, οι απειλές της Χεζμπολάχ υποδηλώνουν ότι η εσωτερική μάχη για τον έλεγχο του μέλλοντος της χώρας είναι εξίσου έντονη με τον πόλεμο στα σύνορά της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άουν εναντίον Κασέμ: Η μάχη για την πολιτική «ψυχή» του Λιβάνου εν μέσω πολέμου.

Ο Λιβανέζος Πρόεδρος, Ζοζέφ Άουν, εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση απαντώντας στις κατηγορίες της Χεζμπολάχ περί προδοσίας, υποστηρίζοντας ότι η...

Διαβάστε την συνέχεια

«Εμφύλιος» στη ΝΔ για το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη. Παρέμβαση-φωτιά από 5 βουλευτές.

<img height="47" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2020/03/mitsotakis-maximou_1-630x400.jpg" width="280" /><br /><br />Σε τροχιά εσωκομματικής σύγκρουσης εισέρχεται η Νέα Δημοκρατία, καθώς πέντε βουλευτές της πλειοψηφίας εξαπέλυσαν μια σπάνια, κοινή επίθεση κατά της «καρδιάς» της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.<br /><br />Με μια κίνηση που χαρακτηρίζεται ως «θεσμικό αντάρτικο», οι γαλάζιοι βουλευτές στρέφονται ευθέως κατά του Μεγάρου Μαξίμου και του μοντέλου του επιτελικού κράτους, ζητώντας την άμεση αποδόμηση της υπερσυγκέντρωσης εξουσίας.<br /><br />Το «μανιφέστο» των πέντε: Τέλος στους κλειστούς πυρήνες<div><br />Οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς, μέσω κοινής τους παρέμβασης στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», θέτουν ζήτημα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Το κεντρικό τους επιχείρημα είναι σαφές: Η διακυβέρνηση της χώρας δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο λίγων τεχνοκρατών, εις βάρος των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού.<br /><br />Τα κύρια σημεία της κριτικής τους εστιάζουν στα εξής:<br /><br />Θεσμική Ανισορροπία: Καταγγέλλουν πως το κέντρο λήψης αποφάσεων λειτουργεί ερήμην της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.<br /><br />Υποβάθμιση Υπουργείων: Το επιτελικό κράτος έχει μετατρέψει τα υπουργεία σε απλούς εκτελεστές εντολών, αφαιρώντας τους την πολιτική πρωτοβουλία.<br /><br />Μετακύλιση Ευθυνών: Αφήνουν αιχμές ότι ενώ οι επιτυχίες καρπώνονται από το Μαξίμου, οι αποτυχίες και το πολιτικό κόστος φορτώνονται στους βουλευτές και τα χαμηλότερα κλιμάκια.<br /><br />Στο στόχαστρο οι «εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες»<br />Χωρίς να τον κατονομάζουν, οι βουλευτές «φωτογραφίζουν» τον Υπουργό Επικρατείας, Άκη Σκέρτσο, ως τον αρχιτέκτονα ενός συστήματος που πλέον θεωρείται δυσλειτουργικό σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας. Η κριτική τους πατάει πάνω σε πρόσφατα «αγκάθια», όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η διαχείριση των υποκλοπών, υπογραμμίζοντας ότι η τεχνοκρατική διαχείριση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ευθύνη.<br /><br />«Η δημοκρατική νομιμοποίηση πηγάζει από την κάλπη και όχι από κλειστά γραφεία», σημειώνουν με νόημα, απορρίπτοντας το μοντέλο όπου οι βουλευτές λειτουργούν ως απλοί «ταχυδρόμοι» προειλημμένων αποφάσεων.<br /><br />Οι προτάσεις για τη «νέα ημέρα»</div><div><br />Η παρέμβαση δεν περιορίζεται στην κριτική, αλλά καταθέτει ένα εναλλακτικό πλαίσιο λειτουργίας της κυβέρνησης:<br /><br />Ενίσχυση της Περιφέρειας: Μεταφορά αρμοδιοτήτων μακριά από το κέντρο.<br /><br />Πραγματικός Κοινοβουλευτικός Έλεγχος: Ουσιαστικός ρόλος στη βάση της παράταξης.<br /><br />Ισχυρά Υπουργεία: Επαναφορά της αυτονομίας στους υπουργούς με σαφείς αρμοδιότητες.<br /><br />Το ρήγμα αυτό δημιουργεί ένα νέο τοπίο στο εσωτερικό της ΝΔ, με το Μέγαρο Μαξίμου να καλείται πλέον να διαχειριστεί όχι μόνο την πίεση της αντιπολίτευσης, αλλά και την έντονη δυσφορία των δικών του στελεχών που ζητούν επιστροφή στις «παραδοσιακές» αρχές της πολιτικής διακυβέρνησης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Εμφύλιος» στη ΝΔ για το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη. Παρέμβαση-φωτιά από 5 βουλευτές.

Σε τροχιά εσωκομματικής σύγκρουσης εισέρχεται η Νέα Δημοκρατία, καθώς πέντε βουλευτές της πλειοψηφίας εξαπέλυσαν μια σπάνια, κοινή επίθεση κ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Το αδιέξοδο παρατείνεται, η αβεβαιότητα σκοτώνει…

<div><a href="https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-pakistan-simaies-750x482.jpg" imageanchor="1" style=""><img border="0" data-original-height="482" data-original-width="750" height="49" src="https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-pakistan-simaies-750x482.jpg" width="280" /></a></div><div><br /></div>Απόλυτο αδιέξοδο, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη νέα πρόταση του Ιράν για να ανοίξει το στενό του Ορμούζ, υπό διπλό, ιρανικό και αμερικανικό αποκλεισμό, που έχει παραλύσει την κίνηση των πλοίων.<br /><br />Η αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στο στενό αυτό, στρατηγικής σημασίας για την εμπορία πετρελαίου και αερίου, έχει μετατραπεί σε μείζον διακύβευμα ενόψει της επίλυσης της ένοπλης σύγκρουσης, που ξέσπασε με τους σαρωτικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν την 28η Φεβρουαρίου.<br /><br />Ενώ εφαρμόζεται κατάπαυση του πυρός τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, το στενό παραμένει de facto κλειδωμένο από την Τεχεράνη. Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της συνεχίζει τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και οι διαπραγματεύσεις των δυο πλευρών μοιάζουν να κάνουν σημειωτόν. «Δεν θεωρούμε ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει», είπε στην ιρανική κρατική τηλεόραση εκπρόσωπος του στρατού του Ιράν, ο Αμίρ Ακραμινιά.<br /><br />«Σθεναρή πίεση»<br /><br />Η πιο πρόσφατη πρόταση που φέρεται να έκανε η Τεχεράνη για να τερματιστεί το αδιέξοδο συζητήθηκε στην Ουάσιγκτον από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τους κυριότερους συμβούλους του για ζητήματα ασφαλείας.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν διέψευσαν πληροφορίες του CNN και της Wall Street Journal κατά τις οποίες ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε να εννοηθεί σε συνεδρίαση τη Δευτέρα πως δεν υπάρχει σχεδόν καμιά πιθανότητα να δεχτεί την ιρανική πρόταση. Η Τεχεράνη απαίτησε η Ουάσιγκτον να αποκηρύξει τις «παράνομες και παράλογες απαιτήσεις» που προβάλλει, κρίνοντας ότι οι ΗΠΑ δεν είναι «σε θέση πλέον να υπαγορεύουν πολιτικές σε ανεξάρτητα έθνη».<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αμερικανικού ιστότοπου Axios–το αναμετέδωσε αξιοσημείωτα το πρακτορείο IRNA–η ιρανική πρόταση είναι να ανοίξει το στενό, να τερματιστεί ο πόλεμος και μόνο κατόπιν να γίνει διαπραγμάτευση για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Το ιρανικό κοινοβούλιο προετοιμάζει νόμο που προβλέπει ότι αρμόδιες για το στενό θα είναι οι ένοπλες δυνάμεις, που θα απαγορεύσουν τη διέλευση πλοίων του Ισραήλ, ή συνδεόμενων με αυτό, και θα επιβάλλουν τέλη διέλευσης, πληρωτέων σε ιρανικά ριάλ.<br /><br />«Δεν μπορούμε να ανεχθούμε οι Ιρανοί να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν σύστημα στο οποίο αυτοί θα αποφασίζουν ποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει διεθνή θαλάσσια οδό και πόσα πρέπει να πληρώνει για να τη χρησιμοποιήσει», είπε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο στο Fox News.<br /><br />Όπως το βλέπει το αμερικανικό κέντρο αναλύσεων Soufan, «οι ιρανοί ηγέτες πιστεύουν ότι η αύξηση των παγκόσμιων τιμών του πετρελαίου και οι επικείμενες παγκόσμιες ελλείψεις πετρελαϊκών υποπροϊόντων (…) θα θέσουν τον πρόεδρο Τραμπ υπό μεγάλη πίεση να αποδεχτεί επίλυση της σύγκρουσης που θα απέχει πολύ από την απαίτησή του για ‘παράδοση άνευ όρων’».<br /><br />Στην άλλη πλευρά, «ο Τραμπ και η ομάδα του μοιάζουν να λογαριάζουν–λαθεμένα, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς–στο ότι ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών θα ωθήσει τους ηγέτες του καθεστώτος να αποδεχθούν τις κεντρικές απαιτήσεις των ΗΠΑ», προσθέτει το κέντρο.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ καταφέρθηκε χθες εναντίον του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, προσάπτοντάς του μέσω Truth Social ότι «δεν ξέρει τι λέει» όταν αναφέρεται στο Ιράν. Ο επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης έκρινε προχθές Δευτέρα πως είναι φανερό ότι «οι Αμερικανοί δεν έχουν καμιά στρατηγική» και η Τεχεράνη «ταπεινώνει» τις ΗΠΑ.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε χθες ότι άνδρες του έκαναν νηοψία, κατόπιν άφησαν ελεύθερο εμπορικό πλοίο στη θάλασσα της Αραβίας, διότι υπήρχαν υποψίες πως προσπαθούσε να σπάσει τον αμερικανικό αποκλεισμό. Αφότου επιβλήθηκε ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών την 13η Απριλίου, 39 πλοία έχουν αναγκαστεί να ανακρούσουν πρύμναν, σύμφωνα με την ίδια πηγή. Η παράλυση του στενού, χωρίς προοπτική να ανοίξει ξανά άμεσα, έχει βαριές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία. Η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας έκλεισε χθες πάνω από τα 111 δολάρια.<div><br />«Παγωμένη σύρραξη»;<br /><br />Μπροστά στο διπλωματικό αδιέξοδο, το Κατάρ προειδοποίησε χθες εναντίον του ενδεχομένου «παγωμένης σύρραξης» στον Κόλπο. Παράλληλα το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), περιφερειακός οργανισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, καταδίκασε για ακόμη μια φορά τις «κατάφωρες επιθέσεις» του Ιράν εναντίον των μελών του, απαιτώντας από την Τεχεράνη «σοβαρές προσπάθειες για την ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης».<br /><br />Ο πόλεμος στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, στη μεγάλη πλειονότητά τους στο Ιράν και στον Λίβανο. Ο βομβαρδισμός που έγινε την πρώτη ημέρα του πολέμου εναντίον σχολείου στη Μινάμπ, στο νότιο Ιράν–μια από τις χειρότερες τραγωδίες αυτής της ένοπλης σύρραξης–σκότωσε 155 ανθρώπους, ανάμεσά τους 120 παιδιά, κι όχι 175, όπως έλεγαν ως τώρα οι αρχές στην Τεχεράνη, κατά νεότερο απολογισμό, αναθεωρημένο προς τα κάτω, που μεταδόθηκε χθες από την κρατική τηλεόραση IRIB.<br /><br />Στο άλλο βασικό θέατρο του πολέμου, στον Λίβανο, το Ισραήλ, που διεξάγει επιχειρήσεις εναντίον του σιιτικού κινήματος Χεζμπολά, εξαπέλυσε σειρά βομβαρδισμών, σκοτώνοντας τουλάχιστον οκτώ ανθρώπους, ανάμεσά τους τρία μέλη της πολιτικής προστασίας, και τραυμάτισε δυο άνδρες του στρατού του Λιβάνου, σύμφωνα με τις αρχές στη Βηρυτό.<br /><br />Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γεδεών Σάαρ εξάλλου διαβεβαίωσε ότι η χώρα του δεν έχει απολύτως «καμιά εδαφική βλέψη» στον νότιο Λίβανο, όπου ο στρατός της χώρας του έχει αναπτύξει διάφορες μονάδες, παρά την κατάπαυση του πυρός που οι δυο πλευρές αλληλοκατηγορούνται πως αθετούν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

ΗΠΑ-Ιράν: Το αδιέξοδο παρατείνεται, η αβεβαιότητα σκοτώνει…

Απόλυτο αδιέξοδο, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη νέα πρόταση του Ιράν για να ανοίξει το στενό του Ορμούζ, υπό διπλό, ιρανικό...

Διαβάστε την συνέχεια